Strona główna Blog Strona 2223

Oszczędzanie pieniędzy na lekach na receptę dzięki programom pomocy lekowej

0

Nie kwalifikujesz się do Medicare? Państwowe i farmaceutyczne programy pomocy mogą pomóc Ci znaleźć korzyści z leków, których potrzebujesz

Medicare w końcu oferuje świadczenia na leki na receptę dla ludzi 65 lub starszych . Ale co, jeśli masz ograniczone dochody i nie kwalifikują się do Medicare — gdzie można uzyskać pomoc?

Na szczęście, istnieją opcje, jeśli wiesz, gdzie szukać. Firmy farmaceutyczne, rządy stanowe i organizacje charytatywne pomagają ludziom o niskich dochodach pozwolić sobie na ich recepty.

„Te programy naprawdę działają” – mówi Scott L. Parkin, wiceprezes ds. komunikacji w National Council on Aging. „Pomagają milionom ludzi otrzymać leki, na które w przeciwnym razie nie byłoby ich stać”.

Aby te programy działały dla Ciebie, lekarz zwrócił się do kilku ekspertów po poradę.

Programy pomocy farmaceutycznej

Firmy farmaceutyczne oferują jedne z najlepszych programów pomocy farmaceutycznej (PAP), w ramach których osoby uprawnione otrzymują leki za darmo lub ze znacznymi zniżkami.

„Programy te są wspaniałe” – mówi Maria Hardin, wiceprezes ds. obsługi pacjentów w National Organization for Rare Diseases (NORD) w Danbury, Conn. „To teraz norma, że kiedy nowy lek zostanie zatwierdzony, firma stworzy program, aby oddać go niektórym ludziom, którzy nie mogą sobie na niego pozwolić”.

Oczywiście, nie każdy się kwalifikuje. Na przykład, niektóre firmy farmaceutyczne ustalają limity dochodów i „papierkowa robota dla różnych programów różni się dość znacznie”, mówi Rich Sagall, prezes i współzałożyciel NeedyMeds, organizacji non-profit, która dostarcza informacji o pomocy finansowej dla leków.

Sagall ostrzega również, że niektórzy dostawcy usług zdrowotnych mogą być powolni w wypełnianiu formularzy i „niektórzy ludzie mówią, że ich lekarze będą pobierać od nich 15 dolarów za papierkową robotę.”

Jeśli tak się stanie w twoim przypadku, Sagall zaleca szczerą rozmowę z lekarzem o swojej sytuacji finansowej.

„Jeśli to nie zadziała, znam kilku pacjentów, którzy porzucili swojego starego lekarza, aby znaleźć nowego, który nie będzie pobierał opłat” – mówi.

Sagall zwraca uwagę, że żaden z tych programów pomocy farmaceutycznej nie jest dobry dla ludzi w nagłych wypadkach.

„Te programy nie będą działać w sytuacji ostrej”, mówi. „Jeśli potrzebujesz leku na jutro, nie dostaniesz go z PAP”.

Darmowe leki na receptę: Where’s the Catch?

Oczywiście cynicy mogą się zastanawiać, dlaczego firmy farmaceutyczne mogą rozdawać swoje kosztowne leki za darmo.

„Firmy lubią być postrzegane jako dobrzy obywatele korporacyjni” – mówi Sagall. „Oddają na te programy w taki sam sposób, w jaki mogą przekazać darowiznę na symfonię lub muzeum”.

Mówi też, że te programy pomagają firmom farmaceutycznym reklamować ich leki. I zawsze jest nadzieja, że nieubezpieczeni ludzie, którzy dostają lek za darmo, mogą stać się wobec niego lojalni.

„Wtedy później, jeśli dostaną ubezpieczenie i będą mogli rzeczywiście za niego zapłacić” – mówi Sagall – „będą trzymać się leku”.

Inny haczyk, dla niektórych, jest to, że wiele PAP wymaga, aby podzielić się informacjami finansowymi i to może być denerwujące dla ludzi, którzy chcą, aby takie informacje prywatne. Ale Hardin, który prowadzi programy pomocy lekowej dla NORD, mówi, że często jest to kluczowe.

„Musimy stosować test środków finansowych”, mówi. „Po prostu nie możemy mieć milionerów ubiegających się o to. Musimy gdzieś wyznaczyć granicę”.

Przystąpienie do programu pomocy narkotykowej

Chociaż możesz zapisać się bezpośrednio do programu firmy farmaceutycznej, często dobrym pomysłem jest skorzystanie z pomocy – zwłaszcza jeśli masz wiele recept.

Hardin szacuje, że większość osób, z którymi ma do czynienia, przyjmuje od siedmiu do dziesięciu leków, więc może być konieczne zarejestrowanie się w kilku firmach farmaceutycznych. Aby uprościć ten proces, kilka organizacji może poprowadzić ludzi w kierunku programów lekowych, których potrzebują.

Niektóre z głównych obejmują:

  • Access to Benefits Coalition (202-479-6670) jest sponsorowana przez National Council on Aging. Strona zawiera informacje o Medicare i innych planach pomocy lekowej.

  • NeedyMeds (215-625-9609) dostarcza informacji o pomocy w zakupie leków z programów farmaceutycznych, stanowych i lokalnych, a także o programach dla osób z konkretnymi chorobami.

  • Partnership for Prescription Assistance (1-888-4PPA-NOW) oferuje dostęp do ponad 475 publicznych i prywatnych programów pomocy dla pacjentów, w tym ponad 180 programów firm farmaceutycznych.

  • RxAssist (401-729-3284) oferuje dostęp do programów firm farmaceutycznych.

  • Rx Outreach (1-800-769-3880) bezpośrednio oferuje leki generyczne po obniżonej cenie. „Chociaż leki nie są darmowe”, mówi Sagall, „są bardzo, bardzo tanie”.

Niektóre strony mogą wymagać podania danych osobowych; inne pozwalają na zachowanie anonimowości. Jeśli masz wątpliwości co do tych lub podobnych stron, poproś lekarza o rekomendacje — lub wykonaj więcej badań przed ich użyciem.

Więcej źródeł pomocy w zakresie narkotyków

Wiele z powyższych agencji pomaga również w znalezieniu innych źródeł pomocy finansowej. Niektóre z nich to:

  • Państwowe programy rządowe. Twój stan może oferować pomoc w zakresie kosztów leków. „Niektóre stany oferują dużo, a niektóre bardzo mało” – mówi Sagall. „Niektóre oferują pomoc dla osób z niektórymi chorobami, a z innymi nie”.

  • Programy dla osób z konkretnymi chorobami. Niektóre organizacje charytatywne oferują pomoc osobom z konkretnymi chorobami. Na przykład Hardin nadzoruje programy pomocy w przyjmowaniu leków dla NORD, którego programy rozpoczęły się jako sposób na zapewnienie leków dla nieubezpieczonych osób z pewnymi rzadkimi chorobami. Jednak coraz częściej fundusze trafiają do osób, które mają ubezpieczenie, ale nie stać ich na pokrycie kosztów leczenia – mówi Hardin.

Aby dowiedzieć się więcej o programach państwowych i charytatywnych, sprawdź źródła wymienione powyżej lub porozmawiaj z dostawcą usług medycznych.

O, Kanada?

Prawdopodobnie słyszałeś, że leki sprzedawane w Kanadzie i innych krajach są tańsze niż w Stanach Zjednoczonych.

„Tak naprawdę nie wnikamy w kwestię kupowania narkotyków z Kanady czy innych miejsc, ponieważ jest to zbyt brzemienne w skutki” – mówi Parkin. „Nasze stanowisko jest takie, że istnieje wiele programów tutaj w USA, z których ludzie mogą korzystać bez konieczności zdobywania leków z innych krajów”.

Sagall, z NeedyMeds, również jest ostrożny.

„Nie radzę ludziom o zdobywaniu leków z kraju”, mówi Sagall, który idzie dalej, aby przyznać, że „[on] powiedziałby, że zdobywanie ich z Kanady lub Wielkiej Brytanii jest prawdopodobnie OK, ponieważ są to kraje, które mają przepisy bezpieczeństwa podobne do naszych”.

Ale on martwi się o zdyskontowane leki pochodzące z innych obszarów świata.

„Martwię się o bezpieczeństwo”, mówi. „Zdecydowanie chcesz uniknąć każdego kraju lub organizacji, która wyśle ci lek bez recepty”.

Problemy związane z Medicare Drug Benefit

Podczas gdy nowe plany lekowe Medicare pomogły wielu ludziom w uzyskaniu przystępnych cenowo leków, były one również obarczone problemami. Na przykład, wiele osób odkryło, że podstawowe leki, które przyjmowali przez lata, nie są objęte programem.

Parkin argumentuje, że – biorąc pod uwagę szybkość, z jaką został stworzony i naciski polityczne wywierane na niego – pewne problemy na początku są do przewidzenia, podczas gdy Sagall utrzymuje, że „świadczenie z Medicare na leki [było] kompletną katastrofą”.

Jednym z problemów jest to, że plan Medicare i programy pomocy dla firm farmaceutycznych mogą wejść w konflikt.

To dlatego, że większość programów pomocowych nie zaakceptuje tych, którzy kwalifikują się do innego pokrycia leków. Niestety, to „inne pokrycie” może teraz obejmować świadczenie lekowe Medicare.

„Wiele osób polegało na tych programach pomocy lekowej przez długi czas”, mówi Sagall. „Ale teraz, ponieważ Medicare oferuje pokrycie lekowe, programy lekowe wymuszają je”.

Problem polega na tym, że program Medicare, w wielu przypadkach, nie może zbliżyć się do oferowania zniżek — często darmowych leków — które programy pomocowe mogły.

„Wiele się zmieni w tym roku”, mówi Hardin lekarzowi. „Kurz nawet nie zaczął się jeszcze osiadać z Medicare drug benefit”.

Szukasz oszczędności na lekach? Trzymaj się tego

Jeśli masz ograniczone środki, szukanie sposobów na zaoszczędzenie pieniędzy na lekach może wydawać się przytłaczające. Ale eksperci twierdzą, że warto się postarać.

Najlepszym źródłem informacji może być Internet. I „porozmawiaj ze swoim lekarzem”, mówi Parkin. „Albo zadzwoń do lokalnej agencji ds. starzenia się po poradę”.

I pozostańcie poinformowani. Jest o wiele za wcześnie, aby powiedzieć, jak programy pomocy lekowej, programy stanowe i Medicare będą współpracować, mówi Hardin. Szczegóły mogą się bardzo zmienić w nadchodzącym roku.

Wreszcie, pamiętaj, że trochę wytrwałości przechodzi długą drogę.

„Znalezienie tych zniżek na leki nie jest tak skomplikowane, jak ludzie myślą” – mówi Sagall. „I te programy rzeczywiście działają. Ratują ludzkie życie. Trzeba tylko być gotowym poświęcić trochę czasu na ich znalezienie”.

Przygotowanie zarządzenia wstępnego

0

Spisanie testamentu i innych dokumentów dotyczących końca życia zapewnia, że ostatnie dni życia będą przeżyte z godnością.

Kiedy Terri Schiavo zmarła w 2005 roku w centrum uwagi, po tym jak przez 15 lat pozostawała w stanie wegetatywnym, wzrosło zainteresowanie testamentami życia – jedną z form uprzednich dyrektyw medycznych, które pozwalają ludziom określić ich życzenia dotyczące leczenia pod koniec życia. Gazety donosiły nawet o przyjęciach poświęconych testamentom, na których przyjaciele zajadali się brie i popijali wino, dyskutując o respiratorach i resuscytacji.

Eksperci zgadzają się, że ważne jest zaplanowanie opieki u kresu życia – choćby po to, by oszczędzić rodzinie losu krewnych Schiavo, którzy przez lata spierali się w sądach, zanim lekarze usunęli Terrisa z systemu podtrzymywania życia w 2005 roku. Ale odpowiednie planowanie nie jest tak proste jak zaznaczenie kilku pól przy kieliszku chardonnay.

Co więc należy zrobić, aby się przygotować? Wielu ekspertów sugeruje wypełnienie trzech najczęstszych dyrektyw dotyczących opieki u kresu życia:

Testamenty życia

Zazwyczaj określają one sposób postępowania medycznego, który jest pożądany (lub niepożądany). Na przykład można powiedzieć, że pewne środki podtrzymujące życie, które służą jedynie przedłużeniu śmierci, mają być wstrzymane lub przerwane.

Formularze zastępstwa medycznego

(lub formularze pełnomocnictwa do spraw opieki zdrowotnej) wyznaczają osobę, która będzie podejmować decyzje w sprawie opieki zdrowotnej za Ciebie, jeśli staniesz się niezdolny do pracy. Pełnomocnik do spraw opieki zdrowotnej ma w zasadzie takie same prawa do żądania lub odmowy leczenia, jakie miałbyś, gdybyś mógł decydować za siebie.

A

trwałe pełnomocnictwo

pozwala osobie wyznaczonej przez ciebie na wykonywanie pewnych zadań w twoim imieniu, takich jak podpisywanie czeków Social Security, ubieganie się o rentę inwalidzką lub po prostu wypisywanie czeków na zapłacenie rachunków.

Jedno zastrzeżenie: Problem z testamentami życia polega na tym, że znaczenia terminów takich jak stan terminalny lub sztuczne procedury są dyskutowane przez lekarzy i walczone w sądzie, mówi Scott Solkoff, prawnik z Boynton Beach, Floryda, który specjalizuje się w prawie osób starszych. Wielu lekarzy ignoruje testamenty w obawie przed pozwami ze strony żyjących krewnych. Rozwiązanie Solkoffa: Zmodyfikuj standardowy formularz tak, aby był jak najbardziej szczegółowy i dodaj klauzulę zwalniającą lekarza lub szpital z odpowiedzialności za stosowanie się do Twoich życzeń.

Wybierz również zastępcę o silnej woli, sugeruje Joan Teno, MD, wiodący badacz końca życia na Uniwersytecie Browna. Nie wystarczy, że osoba ta rozumie twoje życzenia; może ona również zająć zdecydowane stanowisko, jeśli lekarz zasugeruje procedurę, której nie chcesz.

Wreszcie, należy rozpocząć rozmowę z lekarzem na temat opieki u schyłku życia i swoich życzeń, abyście oboje wiedzieli, jak postępować.

  • Dowiedz się więcej o pisaniu dyrektywy wstępnej.

Ubezpieczenie podróżne: Kupowanie online

0

Obecnie można również kupić ubezpieczenie podróżne przez Internet, wybierając spośród opcji obejmujących pokrycie medyczne oraz ubezpieczenie od ewakuacji i rezygnacji z podróży.

Ubezpieczenie podróżne: Kupowanie online

Kathleen Doheny Z archiwum lekarza

Wytrawni podróżnicy już rezerwują bilety lotnicze, pokoje hotelowe i wynajmują samochody przez Internet. Teraz mogą również kupić w sieci ubezpieczenie podróżne, wybierając spośród opcji obejmujących pokrycie medyczne oraz ubezpieczenie od ewakuacji i rezygnacji z podróży.

Nowy trend jest naturalny, biorąc pod uwagę zwyczaje zakupowe większości konsumentów. Ubezpieczenie podróżne to często decyzja podejmowana w ostatniej chwili lub w ogóle pomijana. Według ekspertów z branży, nawet 30 procent podróżnych czeka do dwóch tygodni przed wyjazdem, aby zapytać o ubezpieczenie podróży.

W związku z tym, zwrócenie się do Internetu w celu wykupienia ubezpieczenia podróżnego ma sens, zarówno dla osób zwlekających z wyjazdem, jak i dla tych, którzy właśnie zdecydowali się wyjechać na wakacje przed końcem lata. Ubezpieczenie zazwyczaj wchodzi w życie o godzinie 12:01 w dniu zakupu, następnego dnia lub w dniu określonym przez podróżnego, jeśli podróż jest w przyszłości.

W tej chwili tylko kilka firm oferuje podróżnym możliwość przeprowadzenia całej transakcji przez Internet. Wiele firm posiada strony internetowe, które wyjaśniają dostępne produkty, ale wymagają przesłania wniosku faksem lub pocztą, aby dokonać zakupu. Urzędnicy z firm ubezpieczeniowych, które jeszcze nie oferują transakcji internetowych, mówią, że badają tę usługę i prawdopodobnie wkrótce ją zaoferują.

Nie do końca bez papieru

Nawet niektóre firmy, które promują zakup podróżnego ubezpieczenia zdrowotnego za pośrednictwem sieci, w rzeczywistości nie realizują swoich transakcji w cyberprzestrzeni. Firma Customized Service Administration (CSA) Travel Protection, na przykład, rozpoczęła sprzedaż online w 1998 roku, ale nadal korzysta z papierowej kopii w celu weryfikacji pokrycia, mówi Bob Chambers, wiceprezes ds. sprzedaży i marketingu CSA.

Oto próbka firm sprzedających obecnie plany ubezpieczeń podróżnych online:

  • CSA Travel Protection (www.travelsecure.com; 800/348-9505), którego gwarantem jest Commercial Union Insurance Company

  • Travel Guard (www.travel-guard.com; 800/826-1300), gwarantowane przez CIGNA

  • Highway to Health (www.highwaytohealth.com; 888/243-2358), ubezpieczony przez Continental Assurance Company

Zastrzeżenia przed zakupem

Tak jak szybkie i wygodne jest kupowanie online, konsumenci powinni zbadać plan i firmę przed zakupem. Upewnij się, że firma posiada licencję w stanie, w którym mieszkasz – mówi Scott Edelen, rzecznik Kalifornijskiego Departamentu Ubezpieczeń. Jest to dobra rada bez względu na sposób zakupu, ale krytyczna, jeśli kupujesz z witryny internetowej, a nie, powiedzmy, długoletniego rodzinnego biura podróży, które jest przyzwyczajone do kupowania od licencjonowanych firm.

Jeśli firma posiada licencję w Twoim stanie, oznacza to, że spełniła ona państwowe standardy dotyczące ubezpieczeń. I może to oznaczać mniej kłopotów w dół drogi. „Jeśli firma jest licencjonowana, nie powinieneś mieć problemu ze zgłoszeniem lub odebraniem roszczenia” – mówi Edelen.

Aby dowiedzieć się, czy firma jest licencjonowana, sprawdź w stanowej agencji ubezpieczeniowej. W większości stanów agencją tą jest Stanowy Departament Ubezpieczeń, mówi Edelen. Często agencje stanowe regulujące ubezpieczenia utrzymują bezpłatną infolinię dla konsumentów, aby udzielić takich informacji lub umieszczają je na swoich stronach internetowych. Na przykład Kalifornia utrzymuje zarówno bezpłatny numer (800/927-HELP w niektórych rejonach stanu) jak i stronę internetową (www.insurance.ca.gov).

Ważne jest, aby przed zadzwonieniem znać nazwę firmy, która ubezpiecza plan (zwykle jest to odnotowane gdzieś na stronie internetowej firmy), ponieważ licencja będzie na tę nazwę.

Ponadto, podróżni kupujący online powinni poświęcić czas na sprawdzenie planu zdrowotnego dla podróżnych, tak jak konsumenci kupujący osobiście, mówi Edelen. „Sprawdź zakresy i wykluczenia niezależnie od tego, czym jest polityka”. Wśród warunków, które plan może narzucić: musisz zobaczyć lekarza z ich listy dostawców.

Porównaj składkę, którą będziesz płacić, z oferowanym pokryciem. „Możesz płacić bardzo wysoką cenę za ograniczone pokrycie”, mówi Edelen.

Oszczędzaj na deszczowy dzień w medycynie

0

Medyczne konta oszczędnościowe alternatywą dla opieki zarządzanej – dla niektórych

Oszczędzaj na deszczowy dzień w medycynie.

Wyobraź sobie, że możesz iść do dowolnie wybranego lekarza.

Z archiwum lekarza

July 19, 2001 — Wyobraź sobie, że możesz iść do dowolnie wybranego lekarza i zapłacić za usługi z własnej kieszeni, korzystając z funduszy zgromadzonych na koncie odroczonym od podatku.

To jest właśnie wizja medycznego konta oszczędnościowego.

MSA są innowacyjną formą ubezpieczenia zdrowotnego, która według zwolenników jest krokiem w bok od kłopotliwego zwrotu kosztów ubezpieczenia przez osoby trzecie, który dominuje w amerykańskiej służbie zdrowia od dziesięcioleci. W ten sposób MSA obiecują obniżyć koszty opieki zdrowotnej, czyniąc jednostki odpowiedzialnymi za płacenie za własną opiekę – a więc bardziej świadomymi kosztów.

Jednocześnie zwolennicy twierdzą, że MSA obiecują przywrócić jednostkom prawo do poszukiwania opieki u dowolnego dostawcy usług medycznych, bez ograniczeń wynikających z systemu opieki zarządzanej.

„Pacjenci mogą mieć większą kontrolę nad własnymi zasobami” – mówi analityk polityki zdrowotnej Greg Scandlen. „Nie mają ograniczeń co do tego, kogo można zobaczyć, a kogo nie, a wielu lekarzy jest skłonnych zapewnić zniżki w zamian za natychmiastową płatność. Równie ważne jest to, że pomaga przywrócić relację lekarz-pacjent, upoważniając pacjentów do bezpośredniego kontaktu z ich lekarzami.”

Scandlen jest z National Center for Policy Analysis w Dallas, które było głównym zwolennikiem MSAs.

Oto jak one działają: Kupić tani, tradycyjny plan ubezpieczeniowy indemnity (non-managed care) z wysokimi deductibles. Następnie użyj oszczędności z płacenia niższej składki, aby dokonać wpłat na MSA z odroczonym podatkiem. Podczas gdy firma ubezpieczeniowa nadal płaciłaby za drogie epizody medyczne, takie jak długie hospitalizacje, osoba fizyczna mogłaby użyć MSA, aby zapłacić z własnej kieszeni za tańszą, rutynową opiekę.

Cnoty MSA były wychwalane w książce „Patient Power” z 1994 roku, napisanej przez ekonomistę zdrowia, dr Johna Goodmana, prezesa National Center for Policy Analysis. Wizja nabrała znacznego rozmachu w latach po porażce administracji Clintona w reformowaniu krajowego systemu opieki zdrowotnej. Nawet American Medical Association wyraziło swoje poparcie dla MSA.

W 1996 roku federalne przepisy promujące MSA zostały wprowadzone jako część ustawy HIPAA (Health Insurance Portability and Accountability Act).

Od tego czasu wizja MSA wydaje się jednak nieco osłabiona. Wielu analityków polityki zdrowotnej uznało ten pomysł za innowacyjny, mający wiele zalet – być może atrakcyjny dla niektórych osób – ale pełen niedociągnięć, jeśli chodzi o rozwiązanie większego problemu, jakim jest spirala kosztów opieki zdrowotnej.

Len Nichols, doktor nauk medycznych, ekonomista z Urban Institute w Waszyngtonie, twierdzi, że największą wadą MSA jest to, że mogą one przemawiać tylko do najmłodszych, najzdrowszych i najbogatszych członków populacji. Na tradycyjnym rynku ubezpieczeniowym pozostałyby osoby starsze i chore, dla których koszty prawdopodobnie wzrosłyby.

„Trudność polega na tym, że wydatki na zdrowie są niezwykle skośne” – mówi lekarzowi Nichols. „Jeden procent populacji odpowiada za 30% wszystkich wydatków”.

Dodatkowo, niektórzy obawiali się, że MSA mogą być wykorzystywane przez najbogatszych — którzy mogą płacić z kieszeni nawet za najdroższą opiekę — po prostu jako schronienie podatkowe.

Częściowo w odpowiedzi na tę krytykę, ustawa HIPAA ograniczyła liczbę dopuszczalnych MSA do 750 000 i ograniczyła je do osób samozatrudnionych lub pracodawców zatrudniających mniej niż 50 pracowników. Nałożyła również minimalne wymagania dotyczące potrąceń i ograniczenia kwot, które można wpłacać na konta.

Od tego czasu powstało mniej niż 100 000 kont MSA. Scandlen twierdzi, że ograniczenia niepotrzebnie zahamowały rozwój MSA. Nie zgadza się również z opinią, że konta te są przeznaczone wyłącznie dla osób zamożnych i zdrowych, powołując się na badania przeprowadzone przez Rand Corporation, z których wynika, że MSA cieszą się szerokim zainteresowaniem w różnych grupach dochodowych.

Obecnie istnieją powody, by sądzić, że wizja MSA może nie zniknąć całkowicie. Jedna z propozycji ustawy o prawach pacjenta, sponsorowana przez Republikanów w Izbie Reprezentantów, zawiera przepis, który pozwoliłby na usunięcie ograniczeń nałożonych obecnie na MSA. A podczas swojej kampanii prezydent George W. Bush wyraził poparcie dla medycznych kont oszczędnościowych.

Scandlen twierdzi również, że niektóre firmy borykające się z wysokimi kosztami opieki zdrowotnej pracowników zaczynają tworzyć dla nich produkty podobne do MSA – nawet jeśli nie są one nazywane medycznymi kontami oszczędnościowymi.

„To samo pojęcie przybiera różne formy” – mówi Scandlen. „Kiedy po raz pierwszy uchwalono HIPAA, większość [pracodawców] zmierzała w kierunku opieki zarządzanej. W ciągu ostatnich pięciu lat to podejście zmieniło się dramatycznie. Teraz duzi pracodawcy uważają, że jakiś rodzaj konta gotówkowego dla pracowników, na którym mogliby płacić bezpośrednio za usługi, ma sens.”

Mimo to przyznaje, że tylko 20-25 firm ubezpieczeniowych oferuje produkty MSA – większość z nich to małe firmy, które nadal oferują ubezpieczenia typu indemnity. „Dopóki nie wejdą duże firmy, nie widzę dużego wzrostu” – mówi.

Tak więc, choć nie są one tak gorącym towarem, jak pięć lat temu, MSA powinny pozostawać w zasięgu wzroku – choćby tylko kątem oka.

Czy są one dla Ciebie dobre?

„Są dobre dla zamożnych i są stosunkowo dobre dla zdrowych, o ile pozostają szczęśliwi i nie chorują, i mogą zgromadzić wystarczająco dużo, aby pokryć swoje deductibles,” Nichols mówi lekarzowi. „Istnieją pewne przypadki, w których ludzie, którzy mają przewlekłą chorobę, ale mają stosunkowo niskie wydatki, mogą skorzystać, ponieważ składka jest niższa, a wkład jest odliczany od podatku”.

Jak wybrać odpowiedniego lekarza dla siebie i swojej rodziny

0

Niezależnie od tego, czy jesteś nowy w mieście, zmienił się zakres ubezpieczenia, czy też masz problem zdrowotny, który wymaga zatrudnienia specjalisty, istnieje prawdopodobieństwo, że w pewnym momencie będziesz szukał nowego lekarza.

Jak wybrać odpowiedniego lekarza dla siebie i swojej rodziny

Wybierz właściwego lekarza

Przegląd medyczny: Gary D. Vogin, MD Od lekarza Archiwum

Jan. 19, 2001 — Niezależnie od tego, czy jesteś nowy w mieście, zmienił się twój zakres ubezpieczenia, czy też masz problem zdrowotny, który wymaga specjalisty, istnieje prawdopodobieństwo, że w pewnym momencie będziesz szukał nowego lekarza. Jednak znalezienie lekarza, z którego będziesz zadowolony, może wymagać wiele wysiłku z Twojej strony.

Według ekspertów, ludzie często wybierają lekarza na podstawie płci. Jednak naukowcy z północnej Kalifornii twierdzą, że kierowanie się płcią przy podejmowaniu decyzji nie zawsze oznacza, że będziesz zadowolony z opieki medycznej. I chociaż trzy cechy A – sympatyczność, dostępność, zdolności – są ważne, należy również zwrócić uwagę na cechy C – referencje, certyfikaty, kompetencje i wygodę.

Jak więc wybrać lekarza? Jednym ze sposobów jest skorzystanie z Internetu, gdzie organizacje medyczne, takie jak American Medical Association, American College of Obstetricians and Gynecologists, American Academy of Ophthalmology, American Academy of Pediatrics i wiele innych, wymieniają swoich członków i ich kwalifikacje. Wiele szpitali i ośrodków medycznych również udostępnia takie informacje.

Ponadto niektóre systemy szpitalne oferują usługi call-in, które mogą dostarczyć szczegółowych informacji o lekarzach praktykujących w ich placówkach.

Dottie McCluskey jest dyrektorem ds. telemanagementu w Texas Health Resources, który prowadzi Well Call Center dla szpitali Harris Methodist i Presbyterian Healthcare System w metropolii Dallas-Fort Worth. Usługa ta, bezpłatna zarówno dla lekarzy, jak i pacjentów, wystawia skierowania do lekarzy dla 5 tys. lekarzy praktykujących w 11 szpitalach. Otrzymują oni około 35 000 próśb o skierowania każdego roku.

Według McCluskey’a pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić podczas poszukiwania lekarza, jest określenie, co jest dla nas ważne.

„Rozmowa powinna rozpocząć się od samych rozmówców. Powinni zastanowić się nad profilem lekarza, którego chcą, zanim zadzwonią. To naprawdę nam pomaga” – mówi doktor.

Pacjent powinien zastanowić się, czy chce mieć lekarza w pobliżu swojej pracy czy domu, czy potrzebuje specjalisty czy lekarza pierwszego kontaktu oraz czy potrzebuje kogoś, kto leczy seniorów i kto akceptuje Medicare, mówi McCluskey.

Narodowe Instytuty Zdrowia (NIH) zalecają, aby zdecydować, czy szpitale, w których lekarz praktykuje, będą czynnikiem w twojej decyzji.

Inne rozważania z NIH, które mogą być dla Ciebie ważne to:

  • Wiek, płeć, rasa lub religia lekarza

  • Jeden lekarz lub praktyka grupowa

  • Godziny pracy biura

  • Średnia długość wizyty w gabinecie

  • Obsługa zgłoszeń alarmowych

  • Zastępowanie lekarza w przypadku jego nieobecności

Sandra Adamson Fryhofer, MD, prezes American Society of Internal Medicine, mówi, aby zadzwonić do przyjaciół, lokalnych szpitali i towarzystw medycznych, aby znaleźć nazwiska lekarzy. „Wiele razy pojawią się te same nazwiska. Zawęź je do trzech do pięciu, a następnie zadzwoń do biur” – zaleca. „Zobacz, jak to jest – czy możesz się przebić, czy też często jesteś zawieszany”.

Adamson Fryhofer mówi również, że bardzo ważne jest, aby sprawdzić certyfikację zarządu i czy są one fellows w organizacjach medycznych w specjalnościach, które praktykują. Jeśli są, jest to wskazanie, że otrzymują ciągłe kształcenie w swojej dziedzinie medycyny i są na bieżąco. Informacje te można uzyskać w gabinetach lekarskich oraz w większości profesjonalnych stowarzyszeń medycznych.

Kolejna wskazówka od Adamson Fryhofer jest znalezienie lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, z którym można się porozumieć i który jest wygodny w radzeniu sobie z wszelkimi szczególnymi problemami zdrowotnymi, które masz. „Potrzebujesz kogoś, kto będzie kierował Twoją opieką medyczną i w razie potrzeby skieruje Cię do specjalistów” – mówi. „Nie powinieneś bać się pytać lekarzy o te sprawy; dobry lekarz podstawowej opieki zdrowotnej nie będzie zagrożony przez tego typu pytania”.

Zespół McCluskey’s Presbyterian Healthcare Well Call podaje każdemu pacjentowi do trzech lub czterech nazwisk lekarzy, w zależności od tego, ilu ma ich na liście dla żądanej specjalności. Aktualizują oni swoje profile lekarzy co sześć miesięcy, z krytycznymi informacjami — takimi jak zmiana lokalizacji lub numerów telefonów — dodawanymi co trzy miesiące. Profile zawierają wszystkie szkolenia medyczne, certyfikaty stowarzyszeń i komisji medycznych, informacje kontaktowe, udział w ubezpieczeniach, procedury specjalne, języki obce używane w gabinecie, godziny pracy, rodzaj praktyki, procedury specjalne itp.

„Najważniejsze pytania, jakie otrzymujemy, dotyczą płci lekarza i ubezpieczenia; wiek zajmuje trzecie miejsce” – mówi McCluskey. „Zazwyczaj młodsze kobiety, w wieku około 18-30 lat, proszą o kobietę lekarza na ich ob-gyn”. Mówi lekarzowi, że prośba o płeć nie wydaje się tak ważna dla ich rozmówców, gdy dotyczy innych specjalności.

Naukowcy z Kalifornii, którzy przebadali ponad 10 000 mężczyzn i kobiet (średnia wieku 56 lat) należących do dużego HMO, ze zdziwieniem stwierdzili, że pacjenci wybierający kobiety-lekarzy byli najmniej zadowoleni ze swojej opieki. I odwrotnie, mężczyźni, którzy wybrali kobiety, byli najbardziej zadowoleni. Mimo to badane kobiety częściej wybierały lekarza kobietę niż mężczyźni.

Według jednego z autorów badania, Joe Selby’ego, MD, poziom zadowolenia pacjentów może być związany z ich oczekiwaniami wobec lekarza. Czynniki te obejmują komunikację i umiejętności techniczne. Selby jest dyrektorem Wydziału Badań w Kaiser Permanente Medical Care Program of Northern California.

„Ogólnie rzecz biorąc, kobiety miały nieco większe oczekiwania wobec swoich lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej”, mówi Selby lekarzowi. „Obejmowały one gotowość lekarza do wysłuchania pacjenta oraz wiedzę techniczną lekarza”.

NIH mówi, że wstępny wywiad / badanie z lekarzem może pomóc w procesie wyboru, ponieważ da to poczucie, jak dobrze można się komunikować. Chociaż większość lekarzy pobiera za to spotkanie opłatę za wizytę w biurze, daje ono szansę na zadanie konkretnych pytań, które w dłuższej perspektywie będą bezcenne dla Twojej opieki zdrowotnej.

Budżet zdrowotny Busha: FDA dostaje więcej, CDC mniej

0

Podejmując kluczowy, wczesny krok w corocznym tańcu waszyngtońskich negocjacji budżetowych, administracja w poniedziałek oficjalnie dostarczyła do Kongresu setki stron dokumentów zawierających jej propozycje wydatków narodowych na rok 2002.

Budżet zdrowotny Busha: FDA dostaje więcej, CDC dostaje mniej.

Budżet zdrowotny Busha

Z archiwum lekarza

9 kwietnia 2001 (Waszyngton) — Podejmując kluczowy, wczesny krok w corocznym tańcu negocjacji budżetowych w Waszyngtonie, administracja w poniedziałek oficjalnie dostarczyła do Kongresu setki stron dokumentów zawierających jej propozycje wydatków krajowych na rok 2002.

Pod koniec lutego Bush opublikował wstępne liczby budżetowe, ale to przedłożenie wypełnia szczegóły jego planu. Ogólnie rzecz biorąc, prezydent Bush prosi o 55,5 miliarda dolarów na programy uznaniowe w Departamencie Zdrowia i Usług Społecznych (HHS), co stanowi wzrost o 5,1% w stosunku do roku ubiegłego.

Prawie cały wzrost wydatków na zdrowie idzie do Narodowych Instytutów Zdrowia, które dostaną 13,5%, czyli 2,8 miliarda dolarów, na swoje badania biomedyczne. Innym wielkim zwycięzcą jest FDA, która otrzymuje prawie 10-procentowy wzrost, z dużym wzrostem inicjatyw związanych z bezpieczeństwem żywności, w tym zapobieganie chorobie szalonych krów i surowsze zasady dotyczące importowanej żywności i produktów opieki zdrowotnej.

Jednocześnie budżet zmniejsza o 3% środki na CDC, a także pieniądze na różne programy zdrowia publicznego, w tym program pomocy dla chorych na hemofilię, granty „community access” na koordynację dostaw bezpiecznej opieki zdrowotnej i inne inicjatywy.

„Jest trochę narzekania”, HHS Secretary Tommy Thompson przyznał, w odniesieniu do tych agencji, które otrzymały cięcia. Ale utrzymywał, że wiele z tych cięć było „jednorazowymi” projektami wykonanymi dla konkretnych członków Kongresu.

Thompson powiedział: „Amerykanie nie oczekują, że roczne budżety będą rosły dwucyfrowo, bo ich budżety rodzinne z pewnością nie rosną w takim tempie.”

Propozycja ukróciłaby również wydatki na dotacje na szkolenia lekarzy. A żeby przyspieszyć przejście na elektroniczne rozliczenia, plan obciążyłby również lekarzy i innych dostawców opłatą w wysokości 1,50 dolara za składanie papierowych wniosków o refundację do Medicare.

Thompson chwali się jednak zwiększeniem o 123 miliony dolarów wydatków na ośrodki zdrowia i 7,2% wzrostem nakładów na badania nad AIDS/HIV, leczenie i profilaktykę. Thompson wielokrotnie mówił o nadziei na znalezienie szczepionki na AIDS.

Budżet Busha zwiększa również fundusze na programy zdrowotne dla kobiet.

Budżet zdrowotny jest tradycyjnie ogłaszany w siedzibie HHS w pobliżu Kapitolu, ale Thompson odsłonił go w poniedziałek w centrum młodzieżowym.

Thompson powiedział, że to posunięcie ma podkreślić wiarę administracji Busha w „oddolne”, a nie rządowe rozwiązania.

Dokumenty budżetowe są formalnym punktem wyjścia do kongresowych obrad nad budżetem, ale ustawodawcy już dokonali kilku ważnych odejść. Kongres wraca do pracy 24 kwietnia po powrocie z dwutygodniowej przerwy wielkanocnej.

Nie ma zbyt wiele entuzjazmu, na przykład, dla programu Medicare Busha „Immediate Helping Hand”, opartego na stanowej pomocy w zakupie leków na receptę dla seniorów o niskich dochodach.

Zamiast tego, ustawodawcy mówią o bardziej kompleksowym programie lekowym, wraz z reformami strukturalnymi do podstawowego programu Medicare.

Na reformy Medicare i inicjatywy związane z pokryciem kosztów leków Bush proponował przeznaczyć 156 mld dolarów w ciągu najbliższych 10 lat, ale Senat w zeszłym tygodniu przegłosował aż 300 mld dolarów.

Bush zapewniłby również ulgi podatkowe zachęcające do zakupu prywatnych ubezpieczeń zdrowotnych, ale Senat w ubiegłym tygodniu przegłosował swoje poparcie dla 28 miliardów dolarów dodatkowych wydatków na osoby nieubezpieczone.

I prawdopodobnie będzie presja kongresowa na zwiększenie wydatków w innych miejscach; w zeszłym tygodniu Senat głosował za dopuszczeniem większego wzrostu wydatków w różnych programach krajowych.

Tymczasem Thompson w poniedziałek poruszył dwie niebudżetowe sprawy zdrowotne, które są przedmiotem żywego zainteresowania narodowego.

  • Określił to jako „wątpliwe”, że odwróci decyzję administracji Clintona, która nie zezwoliła na reimport farmaceutyków. W zeszłym roku uchwalono przepisy zezwalające na sprowadzanie eksportowanych leków do kraju, ale HHS musiałby zaświadczyć, że program reimportu jest bezpieczny dla Amerykanów, zanim mógłby się rozpocząć. Była sekretarz HHS Donna Shalala zablokowała ten środek, uzasadniając, że rząd nie może zagwarantować bezpieczeństwa leków lub ich kosztów.

  • Powiedział, że „krótkie opóźnienie” to prawdopodobnie decyzja o tym, jak postępować w sprawie zasad prywatności medycznej. 14 kwietnia ma być terminem wdrożenia pierwszych w historii krajowych standardów zapewniających poufność indywidualnych rekordów zdrowotnych. Ale Thompson powiedział, że został zalany przez komentarze publiczne i będzie potrzebował dodatkowego czasu na przetrawienie informacji. Administracja Clintona pierwotnie wydała przepisy, ale oczekuje się, że Thompson poluzuje je, aby były mniej uciążliwe dla branży opieki zdrowotnej.

Dlaczego Waszyngton nie rozwiązuje naszych problemów z opieką zdrowotną?

0

Na początku roku przewidziałem, że Kongres nie uchwali w tym roku żadnej znaczącej ustawy dotyczącej opieki zdrowotnej. Chociaż jest jeszcze czas, aby Kongres udowodnił, że się mylę, myślę, że moja prognoza się utrzyma.

Dlaczego Waszyngton nie rozwiązuje problemów z opieką zdrowotną?

Wayne L. Pines Z archiwum lekarza

25 sierpnia 2000 r. (Waszyngton) — Na początku roku przewidziałem, że Kongres nie uchwali w tym roku żadnego znaczącego aktu prawnego dotyczącego opieki zdrowotnej. Chociaż jest jeszcze czas, aby Kongres udowodnił, że się mylę, myślę, że moja prognoza się utrzyma.

Pytanie brzmi: dlaczego?

To nie jest tak, że nasz system opieki zdrowotnej jest idealny. W ubiegłym roku w wiadomościach pojawiały się historie o seniorach potrzebujących pomocy w opłaceniu leków na receptę, o ludziach, których HMO jest bezduszne, czy o dużej liczbie osób bez ubezpieczenia zdrowotnego.

Ale z Waszyngtonu płynie tylko retoryka i polityczne oskarżenia, które będą się nasilać w miarę zbliżania się Dnia Wyborów.

Moim zdaniem są trzy podstawowe powody, dla których republikański Kongres i demokratyczna administracja nie zdołały uchwalić poważnej ustawy o ochronie zdrowia:

  • Polityczne partyjniactwo jest najgorsze w historii. Posłuchaj uważnie, co mówią politycy. Atakują się wzajemnie, zamiast proponować własne rozwiązania. Żadna z partii nie chce dzielić się z drugą – lub z prezydentem kulejącym – zasługami za osiągnięcia legislacyjne. Nie ma liderów, którzy byliby skłonni odłożyć na bok partyzantkę. Republikanie są tak samo zainteresowani pozbawieniem prezydenta Clintona solidnej spuścizny legislacyjnej, jak on sam jej poszukuje. Nie jestem osamotniony w twierdzeniu, że partyjniactwo w Waszyngtonie osiągnęło bezprecedensowy poziom.

  • Jest zbyt wiele kwestii związanych z opieką zdrowotną, którymi należy się zająć i dlatego nie ma skupienia. Seniorzy starają się o pokrycie kosztów leków na receptę w ramach Medicare. Należy zająć się prawami pacjentów i lekarzy do radzenia sobie z arbitralnością HMO. Medicare musi zostać zreformowany, aby odzwierciedlić obecną praktykę medyczną. Musimy ułatwić 40 milionom nieubezpieczonych Amerykanów uzyskanie rzetelnej opieki medycznej, i to nie tylko w izbach przyjęć. Ankieta przeprowadzona przez Washington Post wykazała, że w umyśle społeczeństwa znajduje się sześć kwestii związanych z opieką zdrowotną, w tej kolejności: bezpieczeństwo finansowe Medicare, ubezpieczenie zdrowotne dla większej liczby osób, prawa pacjentów w ramach HMO, pomoc seniorom w płaceniu za leki, kontrola cen leków oraz pomoc w opiece nad osobami starszymi lub niepełnosprawnymi. Ale tylko 20% społeczeństwa uważa, że najważniejsza kwestia, zapewnienie stabilności finansowej Medicare, jest „najważniejsza”. Kongres nie może zajmować się wszystkimi tymi kwestiami naraz, zwłaszcza gdy żadna nie wyróżnia się jako najważniejsza, więc stał się sparaliżowany i nie jest w stanie nic zrobić. Historycznie rzecz biorąc, mądrzy przywódcy polityczni odnosili sukcesy, skupiając się na jednej kwestii w danym czasie. Obecnie tak się nie dzieje.

  • Publiczny impuls do zmian osłabł. Chociaż niektóre sondaże polityczne pokazują, że pokrycie kosztów leków na receptę jest priorytetem dla starszych wyborców i będzie główną kwestią w niektórych wyborach do Kongresu, społeczeństwo nie uważa już reformy opieki zdrowotnej za główny priorytet rządu. Badanie opublikowane niedawno w czasopiśmie Health Affairs wykazało, że w kwietniu 2000 roku tylko 15% Amerykanów uważało, że opieka zdrowotna powinna być głównym priorytetem rządu. Dla porównania w 1994 roku było to 55%. Bez publicznego szumu, nie ma wystarczającej zachęty dla Kongresu do działania.

  • Czy jest jakaś nadzieja na zmiany? Odpowiedź jest zdecydowanie twierdząca. Początek nowej administracji prezydenckiej to zazwyczaj odpowiedni czas na uchwalenie istotnych aktów prawnych. Niezależnie od tego, kim będzie następny prezydent, będzie on miał doświadczenie w funkcjonowaniu cyklu legislacyjnego i miejmy nadzieję, że skorzysta z okazji, aby zapewnić sobie przywództwo.

    Z drugiej strony, legislacja przechodzi łatwiej, gdy ta sama partia kontroluje Biały Dom i Kongres. Nie wiadomo, która partia będzie rządzić w Waszyngtonie w przyszłym roku – i niezależnie od tego, która z nich będzie kontrolować Kongres i Biały Dom, nie będzie to możliwe dzięki ogromnemu mandatowi wyborców.

    Oczekuje się, że wybory prezydenckie będą bardzo zacięte. Izba, obecnie kontrolowana przez Republikanów, może pójść w każdą stronę. Senat prawdopodobnie pozostanie pod kontrolą Republikanów, ale z niewielką przewagą.

    Wyborcy zaniepokojeni kwestiami opieki zdrowotnej mogą najskuteczniej wpłynąć na polityków podczas kampanii wyborczej. Jeśli uważasz, że zmiany są potrzebne, to okres od teraz do listopada jest najlepszym czasem, aby zakomunikować to wybranym przez siebie kandydatom. Jeśli nie zabierzecie głosu, to następny Kongres będzie powtórką obecnego — bez żadnych zmian legislacyjnych w sposobie funkcjonowania naszego systemu opieki zdrowotnej.

    Wayne L. Pines, felietonista lekarza w Waszyngtonie, jest byłym zastępcą komisarza i głównym rzecznikiem Food and Drug Administration. Opinie wyrażone w tym artykule niekoniecznie są opiniami doktora.

    Ochrona podczas ciąży

    0

    Jesteś kobietą pracującą w wymagającej fizycznie pracy. I spodziewasz się dziecka. Jakie są Twoje prawa w miejscu pracy?

    Ochrona w czasie ciąży

    Praca a ciąża.

    Od lekarza Archiwum

    28 sierpnia 2000 — Joan Bartlet z Clarksville, Tenn., samotna matka spodziewająca się drugiego dziecka, może być zmuszona do pracy przez całą ciążę. Potrzebuje pieniędzy i świadczeń zdrowotnych, które przynosi jej praca jako asystentka w domu opieki. „To bardzo stresująca praca” – mówi 26-latka. „Studiuję, aby zostać RN, ale na razie muszę to robić”.

    W obawie o zdrowie Bartlet — i przyszłe zdrowie jej dziecka — jej położnik chce, aby przestała podnosić pacjentów z wózków inwalidzkich na łóżka i z powrotem podczas trzeciego trymestru ciąży. Mimo że dom opieki twierdzi, że podnoszenie pacjentów jest niezbędne w jej pracy, Bartlet prosi swoich pracodawców o przeniesienie jej do lżejszej pracy na te kluczowe trzy miesiące. Pomimo porady lekarza, aby zrobić sobie przerwę, jeśli pracodawcy nie chcą ustąpić, nie ma ona ubezpieczenia od niepełnosprawności, które pokryłoby utracone zarobki, gdyby musiała wziąć wolne.

    Bartlet ma powody do obaw. Badanie opublikowane w kwietniu 2000 roku w czasopiśmie Obstetrics and Gynecology zebrało dane z 29 ostatnich badań – opublikowanych w ciągu ostatnich czterech lat – które monitorowały doświadczenia ponad 160,000 ciężarnych kobiet pracujących. Naukowcy doszli do wniosku, że wymagająca fizycznie praca podczas trzeciego trymestru znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia problemów związanych z ciążą. Badanie wykazało większą częstość występowania przedwczesnego porodu, nadciśnienia i stanu przedrzucawkowego (niebezpiecznie wysokie ciśnienie krwi, któremu towarzyszą obrzęki i toksemia) u kobiet wykonujących uciążliwe prace, zwłaszcza te wymagające długotrwałego stania i powtarzalnego podnoszenia ciężarów.

    Jakie zawody są uciążliwe?

    „Nasze badania pokazują zwiększone ryzyko dla kobiet, które pracują na liniach montażowych, które wykonują ciężką pracę fizyczną” – mówi Ellen Mozurkewich, MD, główny autor badania i profesor na wydziale położnictwa i ginekologii w University of Michigan Medical School w Ann Arbor. „Nie chodzi o ludzi w dobrej formie, którzy rozsądnie ćwiczą w czasie ciąży. Nie chodzi o kobiety, które pracują w biurach”.

    W rzeczywistości wszystkie badania, które przeanalizowała Mozurkewich i jej koledzy, były ostrożne, aby uwzględnić grupę kontrolną kobiet pracujących, które nie wykonywały wymagającej fizycznie pracy. W jednym z nich porównano weterynarzy pracujących z kotami i psami z weterynarzami, którzy pracują z dużymi zwierzętami gospodarskimi i je przenoszą. Inny porównał doświadczenia pielęgniarek oddziałowych, które są stale na nogach, do pielęgniarek, które siedzą w biurach wykonując papierkową robotę. „Kobiety, które pracują, są zazwyczaj zdrowsze niż kobiety, które nie pracują” – mówi Mozurkewich. „Więc ryzyko ma związek z rodzajem pracy, którą wykonujesz, a nie z pracą”.

    Zmniejszanie ryzyka

    Mozurkewich uważa, że kobiety w ciąży wykonujące prace wymagające wysiłku fizycznego powinny poprosić o zmianę pracy na „lekką” po pierwszym trymestrze, ale wie, że nie zawsze jest to realne. „Problem polega na tym, że te kobiety nie mogą sobie pozwolić na niepracowanie, a ich pracodawcy nie mogą honorować ich próśb o lżejsze obciążenie bez utraty pieniędzy” – mówi.

    Cindia Cameron, która nadzoruje personel gorącej linii dla 9 to 5, Narodowego Stowarzyszenia Kobiet Pracujących w Atlancie, w stanie Ga., otrzymuje wiele telefonów z pytaniami o lekką pracę. „Wiadomości nie są dobre” – mówi. „Można by pomyśleć, że skoro lekki dyżur jest oferowany ludziom z uszkodzonymi plecami i złamanymi nogami, to będzie również oferowany kobietom w ciąży. Ale tak nie jest.” Sąd federalny w Teksasie podtrzymał ostatnio decyzję Continental Airlines o ograniczeniu przywilejów lekkiej pracy dla osób z urazami związanymi z pracą, mówi Cameron. Ciężarne stewardesy i bagażowe muszą nadal nosić walizki lub brać bezpłatny urlop macierzyński.

    W ostatecznym rozrachunku decyzja o pracy w czasie ciąży należy do ciebie. Nie możesz pociągnąć pracodawcy do odpowiedzialności za problemy medyczne, które się pojawią – nawet jeśli lekarz zalecił ci rezygnację z pracy lub zmianę rodzaju pracy podczas ciąży, mówi Mozurkewich. Worker’s compensation pokrywa oczywiste urazy w pracy, ale sprawa staje się bardziej skomplikowana w przypadku komplikacji ciążowych, które nie mogą być powiązane z konkretnym zdarzeniem w pracy. Takie roszczenia są zazwyczaj kwestionowane i mogą zostać uwikłane w apelację sądową po apelacji sądowej.

    Zamiast grozić pozwem sądowym, negocjuj o sprawiedliwe traktowanie w sposób jasny i z szacunkiem, a być może uda ci się uzyskać jakieś ustępstwa – mówi Cameron. Siła tkwi również w liczbach: Porozmawiaj z innymi osobami w firmie, aby dowiedzieć się, kto podziela twoje obawy i poprze twoją skargę.

    Jeśli nie możesz dostać lekkiego dyżuru, staraj się brać dni wolne w miarę potrzeb, mówi Mozurkewich. Francuskie badania przeprowadzone w 1989 roku na pracownicach fabryk wykazały, że te, które okresowo brały dni wolne od pracy podczas trzeciego trymestru, miały niższy wskaźnik przedwczesnych porodów niż te, które pracowały bez przerw.

    Ochrona w czasie ciąży

    Niestety, nie ma wystarczającej liczby przepisów chroniących pracujące kobiety w czasie ciąży. Pregnancy Discrimination Act z 1978 roku wymaga od firm zatrudniających 15 lub więcej osób, aby traktowały ciążę jak każdą inną niepełnosprawność i pokrywały ją w ramach krótkoterminowych planów inwalidzkich. Ale większość firm i tak nie oferuje krótkoterminowego ubezpieczenia od niepełnosprawności, mówi Cameron. Zaleca ona, aby kobiety zbadały politykę swojej firmy przed zwróceniem się o pomoc. „Następnie udokumentuj wszelkie doświadczenia, jakie miałaś w zakresie lekkich prac i przedstaw argumenty, że jesteś cenna dla firmy”.

    Niektóre firmy oferują urlop inwalidzki, a Social Security oferuje również ubezpieczenie od niepełnosprawności dla kobiet z problematyczną ciążą. Możesz się do niego kwalifikować, jeśli twój lekarz stwierdzi, że ciąża jest szczególnie trudna lub jeśli schorzenia, które miałaś wcześniej, uległy pogorszeniu w wyniku ciąży. Poproś swojego lekarza o list dokumentujący twój przypadek, który możesz zanieść do działu kadr twojej firmy lub do lokalnego biura Social Security Administration.

    Korzystanie z rodzinnego urlopu medycznego

    Co zrobić, jeśli lekarz zabroni ci podnoszenia ciężarów, a szef nie chce się zgodzić? „Będziesz musiał wcześniej skorzystać z rodzinnego urlopu medycznego” – mówi Cameron. „Problem polega na tym, że stracisz czas, który mógłbyś wykorzystać po urodzeniu dziecka”.

    Ustawa o urlopie rodzinnym i medycznym (Family and Medical Leave Act), uchwalona w Stanach Zjednoczonych w 1993 roku, gwarantuje 12 tygodni chronionego przez pracę urlopu rodzinnego, ale ostatnie badanie Kongresu wykazało, że ponieważ urlop jest bezpłatny, niektóre kobiety, które są uprawnione, nie korzystają z niego. Niedawno prezydent Clinton ogłosił propozycję stworzenia programu płatnych urlopów rodzinnych z wykorzystaniem funduszy ubezpieczenia od bezrobocia. Potrzebna jest zgoda Kongresu, by stał się on prawem. Mozurkewich ma nadzieję, że jej badania zwrócą uwagę urzędników państwowych na niebezpieczeństwa związane z wymagającą pracą fizyczną – w szczególności podczas ostatniego trymestru ciąży – i przybliżą Kongres do ustanowienia bardziej oświeconej polityki urlopów rodzinnych.

    Nic z tego nie stanie się wystarczająco szybko, aby pomóc Joan Bartlet przejść przez ciążę. Ona sama musiała sobie pomóc. Kiedy nie mogła przekonać administratorów pielęgniarstwa, by zgodzili się na lekki dyżur, znalazła inne wyjście. „Otworzyła się praca w dziale zajęć”, mówi. „Nadal będę pracować z pacjentami, ale nie będę musiała wykonywać ciężkich czynności, które wykonuję jako pomocnik”. To rozwiązanie ma pewne wady. „Musiałam wziąć obniżkę wynagrodzenia”, mówi Bartlet. „Teraz zarabiam 6 dolarów na godzinę. Jako pomocnik zarabiałam 8 dolarów”. Ale to jedyna alternatywa, jaką widzi, by chronić zdrowie swoje i dziecka.

    Jean Callahan jest niezależną pisarką z siedzibą w Salem, Mass, która specjalizuje się w kwestiach zdrowotnych i medycznych. Jej prace pojawiły się w wielu krajowych magazynach, w tym Health, Self i Parenting.

    Nominacja na sekretarza zdrowia powiązana z tytoniem

    0

    Wybór prezydenta-elekta Busha na szefa departamentu zdrowia i usług ludzkich jest krytykowany za związki z przemysłem tytoniowym.

    Nominowany na stanowisko sekretarza zdrowia powiązany z branżą tytoniową

    Tommy Thompson

    Z archiwum lekarza

    16 stycznia 2001 r. (Waszyngton) — Zwolennicy antytytoniowego stylu życia nie są zbyt podekscytowani wyborem prezydenta-elekta George’a W. Busha na szefa krajowego systemu opieki zdrowotnej.

    Gubernator Wisconsin Tommy Thompson, nominowany przez Busha na sekretarza ds. zdrowia i usług ludzkich (HHS), ma w tym tygodniu przesłuchania potwierdzające w Senacie. I wieloletni gubernator Wisconsin, który jest popularny i znany z pionierskich reform opieki społecznej, prawdopodobnie zostanie potwierdzony. Ale na drodze do potwierdzenia, będzie musiał zmierzyć się z pytaniami dotyczącymi niektórych kluczowych kwestii zdrowotnych, w tym kontroli tytoniu.

    „Thompson jest tak dobry, jak to tylko możliwe dla firm tytoniowych” – mówi dr Stanton Glantz, profesor szkoły medycznej na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco. Glantz, który badał tytoniowe dokonania Thompsona, mówi doktorowi: „To bardzo niepokojące, że ktoś z jego bliskimi powiązaniami z przemysłem tytoniowym stoi na czele FDA, CDC i NIH”.

    Thompson został zaplanowany na przesłuchania w dniach 18-19 stycznia przed dwoma komisjami, które sprawują jurysdykcję nad kwestiami zdrowotnymi. Sesje dadzą ustawodawcom możliwość przepytania – i potencjalnie zgrillowania – gubernatora Wisconsin na temat jego stanowiska i planów dla departamentu o łącznym rocznym budżecie ponad 400 miliardów dolarów.

    Gigantyczny HHS nie tylko zarządza Medicare, Medicaid i programami ubezpieczeń zdrowotnych dla dzieci, ale także prowadzi FDA, NIH, CDC oraz inicjatywy związane z opieką społeczną, nadużywaniem substancji i planowaniem rodziny.

    Biorąc pod uwagę rzekomo słabe wysiłki Thompsona w zakresie kontroli tytoniu w Wisconsin i jego przytulne relacje z producentami papierosów, najbardziej intrygującą kontrowersją dotyczącą rekordów zdrowotnych Thompsona może być tytoń.

    Według senatora Toma Harkina (D-Iowa), „poglądy i osiągnięcia gubernatora w zakresie … kontroli tytoniu wyjdą na jaw podczas procesu przesłuchań. Tytoń jest problemem numer jeden w opiece zdrowotnej w Stanach Zjednoczonych, któremu można zapobiec, i zamierzam poruszyć tę kwestię.”

    Paul Billings, lobbysta American Lung Association, mówi lekarzowi, że Thompson ma dobrze udokumentowane relacje z Philip Morris, producentem Marlboro i Virginia Slims. „To wywołuje u nas pewne obawy”, mówi Billings. „Musi jasno wyartykułować, jakie środki popiera: Czy poprze uprawnienia FDA [do regulowania papierosów]? Czy w pełni sfinansuje CDC w celu realizacji programów profilaktyki tytoniowej? I czy uważa, że tytoń jest uzależniający?”

    Od 1993 r. Thompson otrzymał ponad 60 000 dolarów dotacji na kampanię od firm tytoniowych i jest blisko związany z niektórymi najważniejszymi przedstawicielami branży. Po podróży zagranicznej w 1995 r., która została w dużej mierze opłacona przez giganta tytoniowego Philipa Morrisa, Thompson napisał do jednego z tamtejszych kierowników: „Cenię sobie Twoją lojalność i przyjaźń i z niecierpliwością czekam na wiele kolejnych wspaniałych posiłków. … Z niecierpliwością oczekuję naszej kolejnej wspólnej przygody”. W następnym roku Thompson ponownie podróżował za granicę na koszt Philipa Morrisa.

    Jednak kilka dużych grup zdrowotnych, które odgrywały znaczącą rolę w naciskach na zaostrzenie kontroli nad tytoniem, nie zajęły stanowiska przeciwko Thompsonowi.

    Rzeczniczka American Heart Association mówi lekarzowi: „Nie zajmujemy stanowiska. Z pewnością będziemy bardzo blisko współpracować, miejmy nadzieję, że z nową administracją”.

    Rachel Tyree, rzeczniczka American Cancer Society, mówi lekarzowi: „Podczas gdy gubernator nie był mistrzem kontroli tytoniu, jego rekord się poprawia i mamy dobre relacje. Współpracował z naszym biurem oddziału w wielu innych kwestiach związanych z rakiem.”

    Te stanowiska nie podobają się Glantzowi. „Rozczarowała mnie wyciszona reakcja krajowej organizacji kontroli tytoniu” – mówi doktorowi. „Domyślili się, że prawdopodobnie zostanie potwierdzony i nie chcą go [rozgniewać]”.

    Tyree mówi: „Patrzymy na to trochę szerzej niż niektóre inne grupy, które skupiają się tylko na tytoniu i mogą mieć bardziej przejmujący punkt widzenia na niego.”

    Tytoń nie jest jednak jedynym aspektem historii zdrowia Thompsona, który prawdopodobnie pojawi się podczas przesłuchań potwierdzających.

    Tim Leshan, dyrektor ds. polityki publicznej w Amerykańskim Towarzystwie Biologii Komórkowej, mówi lekarzowi, że naukowcy, szkoły medyczne i grupy zajmujące się badaniem chorób są zaniepokojone możliwym zagrożeniem dla federalnego finansowania badań nad embrionalnymi komórkami macierzystymi. Komórki te są bardzo obiecujące w walce z wieloma strasznymi chorobami, ponieważ „niedojrzałe” komórki mają potencjał, by rozwinąć się w prawie każdy rodzaj tkanki ciała, w tym kości, serce lub tkankę mózgową. Jednak przeciwnicy aborcji uważają, że badania te wiążą się z niszczeniem życia. Za czasów prezydenta Clintona, Narodowe Instytuty Zdrowia zgodziły się na federalne finansowanie badań nad komórkami macierzystymi, jednak żadne fundusze na badania nie zostały rozdysponowane.

    „Martwimy się, że administracja Busha może po prostu przyjść i zablokować te badania za pomocą rozporządzenia wykonawczego” – mówi Leshan lekarzowi. „Z jednej strony Tommy Thompson popierał badania nad embrionalnymi komórkami macierzystymi, ponieważ odkrycia dokonano na Uniwersytecie Wisconsin w Madison, ale zespół kampanii Busha wyraził sprzeciw wobec federalnego finansowania badań nad komórkami macierzystymi”.

    Thompson sprzeciwia się również aborcji, co wywołało silny sprzeciw wobec jego nominacji ze strony National Association for Women, Planned Parenthood Federation of America oraz National Abortion and Reproductive Rights Action League.

    Kolejny możliwy punkt zapalny przesłuchania Thompsona: Ci w społeczności transplantacji organów przypominają, że Thompson pozwał HHS Clintona nad jego planami redystrybucji dostępnych organów w oparciu o potrzeby medyczne, a nie geografię. Thompson twierdził, że plan HHS faworyzuje inne stany kosztem Wisconsin, które ma solidny program dawstwa.

    Pozew został oddalony, a rząd niedawno rozpoczął wdrażanie poprawionej wersji swojego planu dystrybucji.

    Lisa Rossi, rzeczniczka Centrum Medycznego Uniwersytetu w Pittsburgu, które poparło narodowy plan, któremu sprzeciwił się Thompson, mówi lekarzowi: „Gdyby próbował cofnąć rozporządzenie, wywołałoby to wiele protestów i wyzwań, a społeczność transplantologów znów by się podniosła. Nie sądzę, że administracja Busha chce, aby istniały tego rodzaju kontrowersje, przynajmniej nie na początku.”

    United Network for Organ Sharing (UNOS), która prowadzi narodową organizację dawców organów, starła się z HHS w sprawie przepisów i popiera nominację Thompsona. Według Waltera Grahama, dyrektora wykonawczego UNOS, Thompson „poświęcił znaczące osobiste zainteresowanie i zaangażowanie w kwestie dawstwa i transplantacji organów. Cieszymy się na współpracę z nim po jego potwierdzeniu”.

    Uzyskaj opiekę, której potrzebujesz

    0

    Silne relacje z lekarzem nie tylko umilają wizyty w gabinecie, ale są kluczem do lepszego zdrowia.

    Uzyskanie potrzebnej opieki.

    Czy możemy porozmawiać?

    Daniel J. DeNoon Medically Reviewed by Charlotte E. Grayson Mathis,?MD Od lekarza Archiwum

    16 kwietnia 2001 — Silna więź z lekarzem nie tylko sprawia, że wizyty w gabinecie są przyjemniejsze – to klucz do lepszego zdrowia. Ale jak to jest możliwe w dzisiejszych czasach, kiedy opieka zdrowotna wydaje się być coraz bardziej usprawniona i bezosobowa?

    „To jest współpraca [relacja], a nie my kontra oni” – mówi doktor Zeev E. Neuwirth, MD. „Jeśli zwracasz się do lekarzy z tym pomysłem, powiedz im 'Chcę, abyśmy byli w tej samej drużynie i pracowali razem. Chcę cię poznać i chcę, abyś ty poznał mnie, i chcę, abyśmy byli czymś więcej niż trybikami w tej maszynie opieki zdrowotnej.”

    Neuwirth, internista i edukator medyczny w nowojorskim Lenox Hill Hospital oraz adiunkt medycyny na New York University, jest ekspertem w dziedzinie relacji lekarz-pacjent. Podobnie jak profesor Uniwersytetu w Chicago Wendy Levinson, MD, i profesor Uniwersytetu w Rochester Anthony L. Suchman, MD. Wszyscy trzej zgadzają się, że relacja lekarz-pacjent ma bezpośredni wpływ na zdrowie pacjenta. I wszyscy trzej twierdzą, że wiele rzeczy musi się zmienić.

    The Accountant Will See You Now

    Levinson martwi się jednym z ostatnich wydarzeń: wpływem pieniędzy na zaufanie pacjentów do ich lekarzy. Na niedawnym spotkaniu American College of Physicians/American Society of Internal Medicine opowiadała o swoich trwających badaniach w tym zakresie.

    „To, co było dla nas naprawdę uderzające, to fakt, że lekarze wielokrotnie mówili nam, że opieka zarządzana i ustalenia finansowe naprawdę wpływają na to, jak postrzegają swoją rolę [z pacjentami]” – mówi Levinson. „Jeden lekarz powiedział, że czuł się jak automat do sprzedaży. Powiedział, że pacjenci przychodzą z listami leków i naprawdę chcą, aby dał im to, czego potrzebują. Wśród lekarzy panuje prawdziwa zgodność co do tego, jak postrzegają zmianę swojej roli na bycie takim automatem do sprzedaży zamiast zaufanym doradcą.”

    Suchman zgadza się z tym stwierdzeniem. Mówi, że obecny system opieki zdrowotnej, który kładzie nacisk na ograniczanie kosztów nad opieką nad pacjentem, stworzył sztuczne środowisko, w którym lekarz nie może już widzieć pacjenta jako prawdziwej osoby, czy tego chce, czy nie.

    „Pracowałem przez 15 lat, studiując własne umiejętności komunikacji z pacjentem i ucząc się, jak uczyć ich [innych] — ale po całej tej pracy nie widziałem, że świat [opieki zdrowotnej] bardzo się zmienia”, mówi Suchman. „Zacząłem dostrzegać, jak organizacje opieki zdrowotnej traktują ludzi: tworzą pole siłowe depersonalizacji. Jeśli więc jesteś zdepersonalizowany, trudno jest traktować pacjenta jak osobę. Na poziomie emocjonalnym i interpersonalnym, praktyka opieki zdrowotnej [dziś] jest prymitywna.”

    Dobrze poinformowany pacjent

    Levinson, Suchman i Neuwirth mówią o tym, jak zmieniają się role lekarzy i ich pacjentów. Wszyscy twierdzą, że jednym z czynników wpływających na zmianę relacji lekarz-pacjent jest powstanie internetowych stron zdrowotnych, które dostarczają pacjentom najnowocześniejszych informacji na temat zdrowia.

    „Pacjenci chcą odgrywać aktywną rolę [w zarządzaniu swoim zdrowiem] – teraz mówią: 'Nie zrobisz niczego z moim ciałem bez mojego zrozumienia i pójścia za tym'” – mówi Suchman. „Ponieważ pacjenci zmieniają swoją rolę, pytanie brzmi, jak to wpływa na rolę [opieki zdrowotnej] profesjonalistów. Obecny model profesjonalizmu medycznego postrzega osobę, która staje się pacjentem, jako bezradną, zależną i pasywną. Czy lekarze mogą wyjść z tej roli, aby podnieść pacjentów, zamiast trzymać ich w pasywnej pozycji?

    „Cóż, uważam, że ta nowa rola jest bardziej satysfakcjonująca” – mówi Suchman. „Dostaję partnera zamiast osoby na moich barkach. Ale musi nastąpić zmiana oczekiwań [ze strony pacjenta]. Jeśli pacjent będzie uważał, że jestem idiotą, bo czegoś nie wiem, nie będę chciał, żeby szukał w Internecie. I myślę, że w takim przypadku obaj tracimy”.

    Neuwirth twierdzi, że pacjent i lekarz muszą wziąć odpowiedzialność za zmianę charakteru ich relacji — nawet jeśli obecny stan opieki zdrowotnej to utrudnia.

    „System jest ustalony przeciwko poprawie relacji lekarz-pacjent, a ludzie muszą być kreatywni, aby to zmienić”, mówi. „Myślę, że pacjenci mają zdolność do wstawania i mówienia za siebie. Mogą powiedzieć 'Chcę’ określoną ilość czasu: 'Chcę, żebyś mnie wysłuchał, chcę zadać ci określoną liczbę pytań. Możemy odwiedzać się częściej, albo robić to przez telefon, ale ja naprawdę chcę tego rodzaju interakcji z tobą. I są ludzie, którzy tak robią.”

    Power to the Patient!

    Levinson zauważa, że pacjenci przychodzą do swoich gabinetów lekarskich z oczekiwaniami i przekonaniami na temat tego, co się wydarzy. Dla niej problem jest praktyczny: jak lekarz i pacjent będą negocjować różnice zdań?

    „Jedną ze strategii, którą naprawdę lubiłam stosować, jest pytanie pacjenta o niewidzialną trzecią osobę w pokoju” – mówi. „To jest osoba, która zanim pacjent przyszedł do lekarza powiedziała mu: 'Pamiętaj, żeby zapytać o takie a takie’. Lubię pytać pacjentów, 'z kim rozmawiasz o swojej opiece zdrowotnej’. A oni mówią: „Cóż, rozmawiam z moją ciotką Marge, ona jest pielęgniarką”. A ja pytam: „Co ciocia Marge może sądzić o tej terapii, o której rozmawiamy?”. To brzmi zawile, ale o wiele łatwiej jest nie zgodzić się z lekarzem poprzez niewidzialną trzecią osobę i zakwestionować to, co mówi lekarz, mówiąc, że ciocia Marge może nie zgodzić się z planem leczenia.”

    Suchman radzi pacjentom, aby mocno zastanowili się nie tylko nad tym, co chcą uzyskać ze swoich relacji z lekarzami, ale co są gotowi wnieść.

    „Pierwszą rzeczą jest zdefiniowanie własnych wartości, a następnie gotowość do wkroczenia w proces partnerstwa [z lekarzem]” – mówi. „Musisz być skłonny do wspierania tego, czego szukasz, do przekazywania informacji zwrotnych swojemu lekarzowi — aby pomóc swojemu lekarzowi pomóc ci w sposób, w jaki lubisz, aby ci pomagano. Jeśli ktoś po prostu powie, że nie podoba mu się sposób, w jaki się komunikuję, nie mam szansy na zmianę. Ale jeśli pacjent powie mi, że popełniłem błąd i ja na to odpowiem, to jest to moment prawdy. Mogę zbudować większe zaufanie, niż gdybym w pierwszej kolejności nie popełnił błędu. Więc zamiast przyjmować bierną rolę pacjenta, ludzie powinni być skłonni do odgrywania bardziej aktywnej roli, a następnie zobaczyć, jak lekarz jest skłonny zareagować.

    „Chodzi o to, aby pacjenci wykorzystali swoją moc” – kontynuuje Suchman. „Pacjenci mają dużą moc — nie całkowitą, ale to, co mają teraz, musi się znacznie wzmocnić. Ale nawet na poziomie indywidualnym ludzie mają moc, aby zmienić rodzaj opieki, którą otrzymują. Ludzie muszą zrozumieć, że to oni są pierwszą osobą odpowiedzialną za swoje zdrowie. To nie jest ich lekarz, nie ktoś inny. Muszą uznać tę rolę i aktywnie o niej myśleć.”

    All In The Family

    Neuwirth podkreśla znaczenie zaangażowania członków rodziny w proces opieki zdrowotnej, zwłaszcza gdy pacjent jest chory.

    „Kiedy rodzina jest zaangażowana w opiekę nad pacjentem, masz ludzi, którzy widzą, co się dzieje, a to zmienia relacje w bardzo pozytywny sposób, ponieważ lekarz widzi siebie w inny sposób, jako część grupy”, mówi. „A poza tym, nie można wszystkiego robić samemu. Rodzina może robić notatki, zadawać pytania, sprawdzać różne rzeczy”.

    W końcu, mówi Neuwirth, zdolność pacjentów i lekarzy do poprawy ich relacji zależy od tego, czy społeczeństwo jako całość docenia spersonalizowaną opiekę zdrowotną.

    „Jeśli jako społeczeństwo uważamy, że jest to ważne, powinniśmy stworzyć sytuację, która to umożliwia” – mówi. „Mówienie lekarzom, że powinni odnosić się do pacjentów, kiedy muszą widzieć pacjenta co siedem minut, jest niemożliwe. Co gorsza, jest to dehumanizujące. Jeśli klinicyści cierpią, są zestresowani i sfrustrowani, nie ma mowy o dostarczaniu wysokiej jakości opieki medycznej i nie ma mowy o dostarczaniu opieki, na której skupia się relacja lekarz-pacjent”.

    „Jeśli jesteś zły i przerażony, przytłoczony i wypalony, jak możesz zaoferować troskę i życzliwość, współczucie i cokolwiek, co przypomina uzdrowienie innej istoty ludzkiej” – pyta Neuwirth. „Więc pytanie staje się, 'Czy to jest to, czego społeczeństwo naprawdę chce od swoich lekarzy – czy chcemy tylko techników i iść gdzie indziej po prawdziwą opiekę?’. Jeśli nie chcemy tylko techników, ale także ludzi, którzy są w stanie być uzdrowicielami, musimy się do tego skłaniać.”