Strona główna Blog Strona 2222

Dlaczego należy leczyć ubytek słuchu

0

Prawie 1 na 10 Amerykanów ma problemy ze słuchem, ale tylko połowa z nich poddała się badaniu słuchu. lekarz wyjaśnia, dlaczego ważne jest leczenie ubytków słuchu.

Najbardziej oczywistym powodem, dla którego warto wcześnie skorzystać z pomocy jest to, że problemy ze słuchem mogą się pogłębiać, jeśli się je ignoruje. Czasami uszkodzenia mogą być trwałe. W uszach znajdują się maleńkie włoski, które przesyłają fale dźwiękowe do mózgu. Jeśli te włoski zostaną uszkodzone, nigdy nie odrosną. Jeśli robisz coś, co szkodzi Twoim uszom, nie zdając sobie z tego sprawy, im szybciej się o tym dowiesz, tym lepiej. Czasami nawet codzienne leki, takie jak aspiryna czy antybiotyki, mogą powodować problemy.

Jeśli wcześnie zajmiesz się problemami ze słuchem, wyleczenie może być prostsze i łatwiejsze. Na przykład, jednym z najczęstszych problemów jest uszkodzenie nerwu. Jeśli od razu udasz się do lekarza, możesz poczuć się lepiej, biorąc tylko tabletki, zamiast poddawać się operacji lub korzystać z aparatów słuchowych.(Zobacz też: Jak leczyć ubytek słuchu).

I nie ma potrzeby odkładania aparatów słuchowych na później. Wszelkiego rodzaju nieporozumienia powstrzymują ludzi przed uzyskaniem pomocy. W ostatnich latach urządzenia te przeszły długą drogę. Nawet osoby z niewielkimi problemami ze słuchem mogą odnieść korzyści z ich noszenia. Czy któryś z tych mitów Cię powstrzymuje?

  • Nic nie mogę zrobić, aby wyleczyć mój ubytek słuchu.

    W przeszłości lekarze nie mogli wiele zrobić, aby pomóc osobom, które miały problemy w jednym uchu, nie słyszały wysokich dźwięków lub miały uszkodzone nerwy. Jednak dzięki dzisiejszej technologii, prawie wszystkie te osoby mogą osiągnąć postępy dzięki aparatom słuchowym.

  • Noszenie aparatów słuchowych sprawi, że będę wyglądać staro.

    Przegapienie puenty dowcipu lub nieuważne słuchanie może sprawić, że będziesz wyglądać o wiele bardziej „nie na czasie” niż noszenie aparatu słuchowego. Nadążanie za rozmową jest tym, co pozwala zachować ostrość widzenia. Badania pokazują, że im gorszy jest słuch danej osoby, tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia u niej demencji.

  • Aparaty słuchowe są nieporęczne i brzydkie.

    Aparaty słuchowe, które w całości mieszczą się w przewodzie słuchowym są obecnie dostępne dla większości osób.

  • Aparaty słuchowe sprawiają, że wszystko brzmi zbyt głośno.

    W przeszłości aparaty słuchowe sprawiały, że wszystkie dźwięki były po prostu głośniejsze. Obecnie aparaty słuchowe dostosowują się automatycznie, aby zapewnić odpowiednią głośność dla każdego słuchacza.

Ubytek słuchu może mieć negatywny wpływ na jakość życia. Duże badanie przeprowadzone przez National Council on Aging powiązało ubytek słuchu ze stresem, złością, depresją, samotnością, utratą pamięci i wieloma innymi problemami. Badanie wykazało, że może on zmniejszyć szanse pracownika na uzyskanie podwyżki lub awansu.

Z drugiej strony, to samo badanie wykazało poprawę możliwości zarobkowych, poczucia własnej wartości, życia społecznego, zdrowia fizycznego i prawie każdego innego obszaru dzięki zastosowaniu aparatów słuchowych. Dowiedz się więcej o różnych nowych opcjach leczenia, w tym o terapii komórkami macierzystymi w przypadku ubytku słuchu.

Wczesne leczenie jest kluczowe dla dzieci. Jeśli dzieci nie słyszą dobrze, będzie to miało wpływ na ich zdolność do mówienia, komunikowania się, zawierania przyjaźni i normalnego rozwoju. Dzieci powinny być badane w szpitalu, kiedy się urodzą, lub przynajmniej do czasu, kiedy skończą miesiąc. Jeśli jest jakiś problem, potrzebują profesjonalnej pomocy jak najwcześniej, zanim skończą 6 miesięcy.

Zwróć uwagę, czy Twój maluch ma dużo infekcji ucha. Chociaż utrata słuchu spowodowana infekcjami ucha jest zwykle tymczasowa, może spowodować trwałe problemy, jeśli dzieci zmagają się z nimi podczas nauki najważniejszych umiejętności.

Nadchloran a Twoje zdrowie: Co warto wiedzieć

0

Ta substancja chemiczna C związana z problemami z tarczycą może znajdować się w Twojej wodzie pitnej. Dowiedz się, jak może to wpłynąć na Twoje zdrowie i co się z tym robi.

Nadchloran jest substancją chemiczną, która jest stosowana w takich produktach jak paliwo rakietowe, materiały wybuchowe, race drogowe i fajerwerki. Niewielkie jego ilości mogą również powstawać naturalnie w suchych stanach na południowym zachodzie. Nie ma on koloru ani zapachu.

Nadchloran pojawia się w niektórych publicznych systemach wody pitnej i w niektórych produktach spożywczych. Niepokoi to niektórych ludzi i ekspertów zdrowia publicznego, ponieważ przyjmowanie dużych ilości tego związku chemicznego może wyrzucić tarczycę z równowagi. Nadchloran może być również związany z problemami dotyczącymi mózgu u płodów i niemowląt.

Badania wykazują, że w USA często jesteśmy narażeni na niskie poziomy tej substancji chemicznej.

Co należy wiedzieć o nadchloranie w wodzie pitnej?

Amerykańska Agencja Ochrony Środowiska (EPA) twierdzi, że nadchloran nie pojawia się w wodzie wodociągowej wystarczająco często i w ilościach, które mogłyby wzbudzić niepokój, więc nie ustaliła limitu dla tej substancji chemicznej. Niektórzy eksperci środowiskowi i zdrowotni oraz grupy kwestionują lub podważają ten wniosek, chociaż.

Państwa mogą ustalić własne standardy dotyczące nadchloranu w wodzie pitnej, a EPA mówi, że jej decyzja nie wpływa na te.

Naukowcy często zauważają nadchloran w zasobach wodnych, które są blisko miejsc, gdzie firmy produkują lub używają stałego paliwa rakietowego. Ale czasami eksperci nie mogą znaleźć oczywistego źródła tej substancji chemicznej.

Możesz być w stanie dowiedzieć się, czy nadchloran znajduje się w wodzie pitnej, rozmawiając z dostawcą wody. (Jeśli nie wiesz, kto to jest, możesz znaleźć tę informację na rachunku za wodę). Możesz również zapytać, czy podejmują oni jakieś kroki w celu ograniczenia narażenia na ten związek.

Jeśli otrzymujesz wodę pitną z prywatnej studni, EPA zaleca wykonanie badania wody na obecność nadchloranu przez zatwierdzone laboratorium.

Jeśli jesteś zaniepokojony ilością nadchloranu w wodzie z kranu, możesz rozważyć używanie wody butelkowanej.

Nie można usunąć substancji chemicznej poprzez ogrzewanie lub gotowanie wody. Ale EPA mówi, że można pozbyć się go z systemu filtrów wodnych zwanych punkt-of-use urządzenia odwróconej osmozy. Podłączasz to urządzenie do pojedynczej armatury (np. pod zlewem kuchennym), a ono pozbywa się zanieczyszczeń z wody, która trafia do tej armatury.

Jak jeszcze można się narazić na działanie nadchloranu?

Może to nastąpić na kilka różnych sposobów:

Żywność. Naukowcy znaleźli nadchloran w takich produktach jak mleko i zielenina. Nie oznacza to jednak, że powinieneś unikać tych produktów.

Miejsce zamieszkania. Jesteś bardziej narażony na kontakt z tą substancją chemiczną, jeśli mieszkasz w pobliżu:

  • fabryki produkującej fajerwerki, flary lub inne urządzenia wybuchowe

  • Składowisko odpadów lub zakład produkujący lub testujący rakiety, w którym występuje wysoki poziom nadchloranu w glebie lub wodach gruntowych

Jeśli mieszkasz na takim obszarze i masz dzieci, nie pozwalaj im bawić się w brudzie lub jeść brudu. I upewnij się, że często myją ręce, zwłaszcza przed jedzeniem.

Niektóre inne rzeczy, które mogą narazić Cię na działanie nadchloranu to:

  • Tytoń do żucia

  • Pokazy sztucznych ogni

  • Stosowanie niektórych środków czyszczących i chemikaliów do basenów

Jakie są zagrożenia dla zdrowia?

Wysoki poziom nadchloranu może wpływać na tarczycę, gruczoł w kształcie motyla w szyi, który wytwarza ważne hormony. Hormony tarczycy kontrolują takie rzeczy jak szybkość spalania kalorii i szybkość bicia serca. U niemowląt hormony te są bardzo ważne dla rozwoju mózgu C i wpływają na to, jak dobrze działa Twój mózg przez całe życie.

Twoja tarczyca potrzebuje jodu, minerału znajdującego się w niektórych pokarmach, do wytwarzania hormonów. Ale nadchloran przeszkadza w zdolności tarczycy do wchłaniania jodu.

Narażenie na wyższe poziomy nadchloranu przez długi czas może przynieść na stan zwany niedoczynnością tarczycy (lub niedoczynność tarczycy), gdzie tarczyca nie robi wystarczająco dużo hormonów. Bez leczenia, niedoczynność tarczycy może prowadzić do problemów z sercem, zdrowia psychicznego, takich jak depresja, wady wrodzone i wiele innych problemów.

Nadchlorany są bardziej prawdopodobne, aby wpłynąć na niemowlęta i małe dzieci, w porównaniu do dorosłych, ponieważ hormony tarczycy są kluczowe dla zdrowego wzrostu i rozwoju.

Ryzyko może być największe, jeśli jesteś w ciąży i masz niedoczynność tarczycy lub masz niski poziom jodu. Twoje dziecko potrzebuje wystarczającej ilości hormonów tarczycy w łonie matki, aby jego centralny układ nerwowy rozwijał się prawidłowo podczas pierwszego i drugiego trymestru. Niska produkcja tarczycy u osób w ciąży lub karmiących piersią (z powodu braku wystarczającej ilości jodu) została powiązana z opóźnieniami w rozwoju i mniejszą zdolnością uczenia się u ich niemowląt i dzieci.

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, współpracuj z lekarzem, aby upewnić się, że otrzymujesz wystarczającą ilość jodu. Mleko matki i preparaty dla niemowląt są dobrymi sposobami na dostarczenie jodu dzieciom karmiącym. Porozmawiaj z lekarzem, zanim ty lub twoje dziecko spróbujecie jakiegokolwiek nowego suplementu, aby upewnić się, że jest on bezpieczny.

W przeciwnym razie FDA twierdzi, że większość ludzi w USA otrzymuje wystarczającą ilość jodu ze swojej diety i nie musi przyjmować suplementów, aby chronić się przed nadchloranem w wodzie i żywności. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli obawiasz się, że nie otrzymujesz wystarczającej ilości jodu.

Co rząd robi w sprawie nadchloranu?

Nawet jeśli EPA zdecydowała się nie regulować poziomu nadchloranu w wodzie pitnej na razie, agencja mówi, że będzie rozważać nowe informacje na temat wpływu nadchloranu na zdrowie.

EPA twierdzi, że podejmuje również inne kroki, takie jak:

  • Oczyszczenie istniejących miejsc skażonych nadchloranem

  • Ewentualna zmiana norm dotyczących otwartego spalania i otwartej detonacji odpadów materiałów wybuchowych i materiałów pędnych luzem, które są związane z zanieczyszczeniem nadchloranem

  • Poprawa wymagań dotyczących etykietowania roztworów podchlorynu (które są używane do dezynfekcji wody pitnej). EPA twierdzi, że nadchloran może się tworzyć podczas przechowywania tych roztworów, jeśli osoby przechowujące je i obchodzące się z nimi nie przestrzegają najlepszych praktyk.

  • Udostępnienie systemom wodnym zasobów i zaleceń dotyczących obniżenia zawartości nadchloranów w wodzie pitnej

  • Prowadzenie dalszych badań nad nadchloranem w wodach otwartych, takich jak rzeki, jeziora i strumienie

  • Stworzenie internetowego zestawu narzędzi informacyjnych na temat nadchloranu, który ma pomóc systemom wody pitnej i społecznościom zaniepokojonym o swoją wodę z kranu

Bezpieczeństwo w domu: Kiedy sprawdzać co

0

Istnieje więcej kontroli bezpieczeństwa domu niż tylko czujniki dymu. Oto jak często należy sprawdzać zamki w drzwiach, drzewa, skrzynkę bezpieczników i inne rzeczy.

1/14

Cewki skraplacza lodówki można zwykle znaleźć z tyłu lub na dole lodówki. Są one kluczowe dla utrzymania chłodnej żywności. Jeśli nagromadzi się kurz lub zanieczyszczenia, może to spowodować przegrzanie lodówki. Z miękką szczotką i odkurzaczem, oczyść kurz i inne zanieczyszczenia wokół cewek. Pamiętaj, aby najpierw odłączyć lodówkę lub odciąć zasilanie.

Jak często: Raz w miesiącu.

Odkurz wszystkie lampy

2/14

Dodatkowy kurz może stać się łatwopalny — ryzyko pożaru. Podczas sprzątania nie zapomnij o oprawach oświetleniowych, w tym lampach sufitowych, lampach wpuszczanych oraz lampach podłogowych i stołowych. Sprawdź, czy nie ma przepalonych lub źle dopasowanych żarówek.

Jak często: Raz w miesiącu.

Sprawdź drzwi i zamki

3/14

Nawet wytrzymałe zamki w drzwiach mogą się zużywać. Sprawdź, czy zamki gałkowe i ryglowe są w dobrym stanie. Wypróbować klucze pod kątem prawidłowego dopasowania. Wymień od razu wszystko, co nie działa. Przy okazji sprawdź drzwi. Upewnij się, że każde drzwi dobrze wiszą na zawiasach i że okucia oraz elementy zamka są bezpiecznie zamocowane.

Jak często: Raz w miesiącu

Przegląd drzew i krzewów

4/14

Solidnie wyglądające drzewa mogą nie być tak mocne, na jakie wyglądają. Wydarzenia pogodowe, takie jak powodzie, susze, wiatr i lód mogą je osłabić. Mogą je również osłabić choroby, złe odżywianie i owady. Przyglądając się drzewom, spójrz także na krzewy. Niektóre korzenie mogą uszkodzić fundamenty domu. A zbyt wysokie krzewy mogą stanowić podstępne miejsce dla oszustów. Zadzwoń do certyfikowanego arborysty, jeśli uważasz, że osłabione drzewo lub system korzeniowy mogą stanowić problem.

Jak często: Raz w miesiącu.

Wyrzuć stojącą wodę

5/14

Stagnująca lub stojąca woda czai się w większej ilości miejsc, niż mogłoby się wydawać. Wiadra, kosze na śmieci, wazony, miski na wodę dla zwierząt, podstawki pod doniczki i wanny dla ptaków to tylko kilka z nich. Badania pokazują, że niektóre samice komarów decydują się na składanie jaj w stworzonych przez człowieka pojemnikach. Zwiedzaj swój dom, aby przewrócić, opróżnić i umyć, przykryć lub wyrzucić naczynia, które trzymają wodę. Zwróć uwagę na baseny z wodą deszczową na podwórku i wymieć je.

Jak często: Raz w tygodniu.

Odświeżaj filtry

6/14

Posiadanie dużej ilości filtrów w domu to dobra rzecz. Czyść filtr kłaczków w suszarce po każdym załadunku. 27% pożarów domów jest spowodowanych nagromadzeniem się kłaczków. Zatkane filtry mogą również uniemożliwić pracę urządzeń tak, jak powinny. Zacznij od swoich jednostek HVAC – ogrzewania i klimatyzacji. Następnie sprawdź oczyszczacze powietrza, piece, suszarki do ubrań i inne urządzenia z filtrem, który zbiera zanieczyszczenia i kurz.

Jak często: Raz w miesiącu.

Sprawdź skrzynkę z wyłącznikami

7/14

Prawdopodobnie odwiedzasz swoją skrzynkę wyłączników, gdy wydaje Ci się, że coś przepaliło bezpiecznik. Ale skrzynka wyłączników wymaga również częstych kontroli temperatury. Jeśli jest ciepła lub często przepala bezpieczniki, wezwij elektryka. Nie próbuj naprawiać tego na własną rękę. Utrzymuj obszar wokół wyłącznika automatycznego wolny od gruzu i innych materiałów.

Jak często: Raz w tygodniu

Pamiętaj o wyłącznikach AFCI i GFCI

8/14

AFCI (Arc fault circuit interrupters) wykrywają naprężone lub przegrzane przewody lub niebezpieczne urządzenia, zapewniając dodatkową ochronę przed pożarami elektrycznymi. GFCI chronią przed zwarciami z ziemią, które mogą Cię porazić lub porazić prądem. Instrukcje dotyczące testowania przerywaczy obwodu można znaleźć na stronie www.esfi.org.

Jak często: Raz w miesiącu

Uważaj na przeciążenie gniazdka ściennego

9/14

Do jednego gniazdka wystarczy jedno urządzenie o dużej mocy – żelazko, duży toster lub suszarka do włosów – oraz jedno urządzenie o mniejszej mocy. Jeśli posiadasz kran ścienny z wieloma gniazdkami, upewnij się, że urządzenia podłączone do niego mają niską moc i są kluczowe dla danego obszaru. Jeśli gniazdko jest ciepłe lub widzisz w jego pobliżu ciemne plamy, oznacza to, że jest przegrzane lub powstały iskry C poważne zagrożenie pożarowe. Natychmiast wezwij elektryka.

Jak często: Raz w miesiącu.

Oceń stan kabli przedłużających

10/14

Ponad 3000 pożarów w USA rocznie jest spowodowanych przegrzanymi i niewłaściwie użytymi przedłużaczami. Zawsze, gdy to możliwe, podłączaj przedmioty bezpośrednio do gniazdek. Jeśli używasz przedłużaczy, upewnij się, że nie są przeciążone i że mają podłączony wtyk uziemiający. Szukaj postrzępionych lub pękniętych gniazdek lub luźnych przewodów. Nigdy nie łącz ich w łańcuchy ani nie przeprowadzaj przez ściany lub inne zakryte miejsca, przez które nie może uciec ciepło.

Jak często: Raz w miesiącu.

Sprawdź alarmy tlenku węgla

11/14

Alarmy wykrywające tlenek węgla wykrywają ten niewidzialny, śmiertelnie niebezpieczny gaz, który powstaje, gdy paliwo używane do ogrzewania i gotowania nie spala się całkowicie. Upewnij się, że potrafisz rozpoznać dźwięki alarmu tlenku węgla i alarmu pożarowego. Kiedy sprawdzasz swoje urządzenia, wyczyść kratki. Zbierający się kurz może zablokować czujniki i uniemożliwić ich prawidłowe działanie.

Jak często: Raz w miesiącu.

Sprawdź rozmiar czujników dymu

12/14

Czujniki dymu mają zasadnicze znaczenie dla zapobiegania śmierci i obrażeniom w wyniku pożarów w gospodarstwach domowych. Nie tylko ostrzegają o pożarze w domu, ale także dają czas na ucieczkę. Alarmy powinny być umieszczone na każdym piętrze, w pobliżu każdej sypialni. Niektóre z nich posiadają również funkcje multisensoryczne, które ostrzegają również przed tlenkiem węgla. Czyść urządzenia po ich przetestowaniu. Nigdy nie wyłączaj.

Jak często: Raz w miesiącu. Baterie wymieniaj co roku.

Sprawdź gaśnice przeciwpożarowe

13/14

Modele domowe powinny być wystarczająco małe, aby można było nimi zarządzać, ale wystarczająco duże, aby ugasić mały pożar. Powinny być również wielofunkcyjne. Sprawdź klasyfikację klasy: Urządzenie ABC radzi sobie z płonącym papierem lub drewnem, łatwopalnymi płynami i pożarami elektrycznymi. Etykiety powinny wskazywać, że zostały one przetestowane przez niezależne laboratoria. Kiedy upewnisz się, że są napełnione i działają, zwróć uwagę na wskaźniki, aby sprawdzić, czy są w pełni naładowane. Jeśli nie, wymień je.

Jak często: Raz w miesiącu.

Przegląd planów przeciwpożarowych i ewakuacyjnych

14/14

Po uruchomieniu alarmu dymowego liczy się każda sekunda. Zbierz domowników i wspólnie opracujcie plan ucieczki. Przeszukaj swój dom pod kątem wszystkich możliwych wyjść i dróg ewakuacyjnych.

  • Narysuj plan piętra i zaznacz dwa wyjścia z każdego pomieszczenia. Nie zapomnij o oknach.

  • Wybierz miejsce spotkania z dala od domu, takie jak skrzynka pocztowa lub znak stopu. Zaznacz je na swoim planie.

  • Ćwicz. Spraw, by ćwiczenia wydawały się jak najbardziej realistyczne.

Jak często: Dwa razy w roku

Mononukleoza (Mono/Choroba Heinego-Medina): Objawy, przyczyny i leczenie

0

Mononukleoza jest czasami nazywany chorobą pocałunku, ale kissing isnt jedyny sposób można dostać. Dowiedz się od ekspertów doktora, jak rozpoznać objawy mononukleozy i podjąć właściwe leczenie.

Mononukleoza jest chorobą zakaźną, którą zwykle wywołuje wirus Epsteina-Barr (EBV). Nazywana jest również mono lub chorobą pocałunków. Wirusem można zarazić się przez pocałunek, a także przez takie rzeczy jak dzielenie się napojami lub sztućcami. Jest on zaraźliwy, ale prawdopodobieństwo zarażenia się nim jest mniejsze niż w przypadku innych powszechnych chorób, takich jak przeziębienie.

Mono nie jest zazwyczaj poważną chorobą, ale mogą wystąpić powikłania, które czynią ją bardziej niebezpieczną. Objawy mono mogą być od łagodnych do ciężkich. Przez kilka tygodni możesz nie być w stanie wykonywać swoich normalnych codziennych czynności.

Przyczyny mononukleozy

Wiele osób jest narażonych na zakażenie wirusem EBV w dzieciństwie. Jednak nie zawsze oznacza to, że zachorujesz na mononukleozę. Możesz nosić wirusa w swoim organizmie przez całe życie, nie mając nigdy objawów mononukleozy.

EBV należy do rodziny wirusów opryszczki. Większość ludzi jest na niego narażona w pewnym momencie swojego życia. W Stanach Zjednoczonych około 85% do 90% dorosłych jest nosicielami wirusa przed 40 rokiem życia.

Jak można się zarazić Mono?

EBV rozprzestrzenia się poprzez płyny ustrojowe, zwykle ślinę, dlatego można się nim zarazić poprzez pocałunek. Można się nim zarazić także wtedy, gdy dzielimy się jedzeniem, napojami lub sztućcami z osobą chorą na mononukleozę lub, rzadziej, gdy osoba zakażona kaszle lub kicha w pobliżu. Jeśli osoba chora na mono używa przedmiotu takiego jak widelec lub łyżka, wirus jest prawdopodobnie nadal zaraźliwy, o ile przedmiot ten jest nadal wilgotny.

EBV może być przenoszony przez krew i nasienie. Jest to niezwykłe, ale można się zarazić mononukleozą w wyniku procedur medycznych, takich jak transfuzje krwi i przeszczepy organów, lub poprzez kontakt seksualny.

Symptomy mononukleozy

Mono może powodować różne objawy u różnych osób. Jeśli zostaniesz zarażony wirusem EBV, możesz zacząć mieć objawy mono w ciągu około 4 do 7 tygodni. Do częstych objawów należą:

  • Gorączka

  • Zmęczenie

  • Ból gardła

  • Obrzęk węzłów chłonnych

  • Obolałe mięśnie

  • Utrata apetytu

Niektórzy ludzie nie mają żadnych objawów lub są one tak łagodne, że ich nie zauważają.

Większość osób, które zachorowały na mononukleozę, czuje się lepiej w ciągu około 2 do 4 tygodni. Czasami zmęczenie może trwać kilka tygodni po tym czasie. W niektórych przypadkach może upłynąć 6 miesięcy lub więcej, zanim objawy ustąpią.

Diagnostyka mononukleozy

Lekarz może zazwyczaj zdiagnozować mononukleozę na podstawie objawów. Może również sprawdzić obrzęk migdałków, węzłów chłonnych, wątroby lub śledziony.

Lekarz może potwierdzić diagnozę mono za pomocą badań krwi, w tym:

  • Pełna morfologia krwi (CBC). Lekarz obejrzy białe krwinki, w tym czy któreś z nich są nietypowe lub czy jest ich więcej niż zwykle.

  • Badania przeciwciał. Lekarz będzie szukał białek, które układ odpornościowy wytwarza w odpowiedzi na wirusa EBV.

Powikłania mononukleozy

Powikłania po mono mogą być poważne. Mogą obejmować:

  • Spuchnięte migdałki. Mogą one zwężać drogi oddechowe, utrudniając połykanie lub oddychanie przez usta.

  • Powiększona śledziona. Jeśli stan ten jest poważny, śledziona może pęknąć. Powoduje to nagły ostry ból po lewej stronie górnej części brzucha. Jeśli odczuwasz taki ból, to jest to nagły przypadek. Należy natychmiast zwrócić się o pomoc medyczną. Może być konieczna operacja.

  • Problemy z wątrobą. Możesz mieć zapalenie wątroby lub żółtaczkę.

  • Problemy z krwią. Twój organizm może zniszczyć zbyt wiele czerwonych krwinek (anemia hemolityczna). Lub krew może nie mieć wystarczającej ilości płytek krwi (małopłytkowość).

  • Problemy z sercem. Może dojść do zapalenia mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego) lub nierównego bicia serca.

  • Problemy z układem nerwowym. Mogą one obejmować drgawki, zapalenie mózgu (zapalenie mózgu) lub zapalenie tkanek pokrywających mózg (zapalenie opon mózgowych).

Prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych powikłań po mononukleozie jest większe, jeśli Twój układ odpornościowy jest osłabiony z powodu choroby, takiej jak HIV lub AIDS, lub z powodu przyjmowania pewnych leków.

Leczenie mononukleozy

Mononukleoza nie jest leczona żadnymi lekami. Antybiotyki i leki przeciwwirusowe nie działają na EBV. Rzeczy, które mogą pomóc Ci poczuć się lepiej obejmują:

  • Dużo odpoczynku

  • Dużo płynów

  • Środki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak acetaminofen lub niesteroidowe leki przeciwzapalne, na gorączkę i ból

  • Leki kortykosteroidowe na obrzęk gardła

Zapobieganie mononukleozie

Nie ma szczepionki zapobiegającej mononukleozie. Wirus EBV może pozostać w ślinie przez wiele miesięcy po zakażeniu, więc nawet jeśli nie masz objawów lub nie czujesz się chory, możesz go roznosić.

Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na mononukleozę, należy często myć ręce i starać się nie dzielić z innymi ludźmi takimi rzeczami jak napoje, sztućce czy szczoteczki do zębów.

Zakażenia nerek: Objawy, przyczyny, leczenie i zapobieganie

0

Zakażenie nerek to poważny stan, który można leczyć, ale który może zagrażać życiu. Dowiedz się więcej o oznakach i objawach zakażenia nerek, kto na nie choruje, jak się je leczy i kiedy należy skontaktować się z lekarzem.

Infekcja nerek, zwana również odmiedniczkowym zapaleniem nerek, ma miejsce, gdy bakterie lub wirusy powodują problemy w jednej lub obu nerkach. Jest to rodzaj infekcji dróg moczowych (UTI).

Głównym zadaniem nerek jest usuwanie odpadów i pobieranie dodatkowej wody z krwi. Są one częścią układu moczowego, który wytwarza płynne odpady (mocz) i usuwa je z organizmu. Podobnie jak układ wydechowy w Twoim samochodzie, chcesz, aby wszystko działało jak należy, aby odpady poruszały się tylko w jednym kierunku: na zewnątrz.

Twój układ moczowy składa się z:

  • Nerki. Oczyszczają one krew z odpadów i wytwarzają mocz (sikanie).

  • Moczowody. Te cienkie rurki, po jednej na każdą nerkę, przenoszą mocz do pęcherza.

  • Pęcherz moczowy. Przechowuje mocz.

  • Cewka moczowa. Ta rurka przenosi mocz z pęcherza na zewnątrz ciała.

Jeśli w którejkolwiek z tych części znajdą się zarazki, możesz nabawić się UTI. Najczęściej najpierw zakażeniu ulega pęcherz moczowy. Może to być bolesne, ale zazwyczaj nie jest poważne.

Ale jeśli złe bakterie lub wirusy podróżują w górę moczowodów, możesz dostać infekcji nerek. Nieleczona infekcja nerek może spowodować problemy zagrażające życiu.

Symptomy zakażenia nerek

Objawy zakażenia nerek obejmują:

  • Krew lub ropa w moczu

  • Gorączka i dreszcze

  • Utrata apetytu

  • Ból w dolnej części pleców, boku lub pachwinie

  • Niepokój w żołądku lub wymioty

  • Słabość lub zmęczenie

Możesz również mieć niektóre z objawów zapalenia pęcherza, takie jak:

  • Pieczenie lub ból podczas sikania

  • Stała potrzeba siusiania, nawet wkrótce po opróżnieniu pęcherza

  • Mętny lub brzydko pachnący mocz

  • Ból w dolnej części brzucha

  • Sikanie znacznie częściej niż zwykle

Zadzwoń do lekarza, jeśli masz te objawy, szczególnie jeśli masz infekcję pęcherza i nie poprawia ci się.

Przyczyny infekcji nerek

Infekcje nerek zwykle zaczynają się od infekcji pęcherza, która rozprzestrzenia się na nerki. Bakterie zwane E. coli są najczęściej przyczyną. Inne bakterie lub wirusy mogą również powodować infekcje nerek.

Rzadko, ale infekcja może również dostać się przez skórę, przedostać się do krwi i dotrzeć do nerki. Zakażenia można nabawić się również po operacji nerki, ale jest to jeszcze mniej prawdopodobne.

Czynniki ryzyka zakażenia nerek

Każdy może zachorować na zakażenie nerek. Ale tak jak kobiety częściej zapadają na infekcje pęcherza moczowego niż mężczyźni, tak i one częściej zapadają na infekcje nerek.

Cewka moczowa kobiety jest krótsza niż mężczyzny i znajduje się bliżej pochwy i odbytu. Oznacza to, że bakteriom i wirusom łatwiej jest dostać się do cewki moczowej kobiety, a gdy już to zrobią, czeka je krótsza podróż do pęcherza. Stamtąd mogą rozprzestrzeniać się na nerki.

Kobiety w ciąży są jeszcze bardziej narażone na infekcje pęcherza. Dzieje się tak z powodu zmian hormonalnych oraz dlatego, że dziecko wywiera nacisk na pęcherz i moczowody matki i spowalnia przepływ moczu.

Jakikolwiek problem w twoim układzie moczowym, który sprawia, że mocz nie płynie tak jak powinien, może zwiększyć twoje szanse na zakażenie nerek, takie jak:

  • Blokada w drogach moczowych, np. kamień nerkowy lub powiększona prostata.

  • Warunki, które uniemożliwiają całkowite opróżnienie pęcherza moczowego

  • Problem w budowie twoich dróg moczowych, jak np. ściśnięta cewka moczowa

  • Refluks pęcherzowo-moczowodowy (VUR), czyli sytuacja, w której siusiu spływa z pęcherza do tyłu, w kierunku nerek

Jesteś również bardziej narażony na infekcję, jeśli masz:

  • Uszkodzenie nerwów w pęcherzu moczowym

  • Zakażenie prostaty, znane jako zapalenie prostaty

  • Cewnik moczowy, rurka, która wchodzi do pęcherza przez cewkę moczową, aby odprowadzić mocz?

  • Osłabiony system odpornościowy, jak w przypadku cukrzycy typu 2.

Diagnostyka zakażenia nerek

Po zapytaniu o objawy, lekarz prawdopodobnie wykona badania obejmujące:

  • Analiza moczu w celu sprawdzenia, czy w moczu nie ma krwi, ropy i bakterii

  • Posiew moczu? aby sprawdzić, jakie masz bakterie

Lekarz może również zastosować te testy:

  • Ultrasonografia lub tomografia komputerowa. Badania te poszukują blokady w drogach moczowych. Lekarz może je wykonać, jeśli leczenie nie pomoże w ciągu 3 dni.

  • Cystouretrogram (VCUG). Jest to rodzaj zdjęcia rentgenowskiego, które służy do poszukiwania problemów w cewce moczowej i pęcherzu. Lekarze często stosują je u dzieci, które mają VUR.

  • Cyfrowe badanie odbytnicy (dla mężczyzn). Lekarz wprowadza nasmarowany palec do odbytu, aby sprawdzić, czy nie ma obrzękniętej prostaty.

  • Scyntygrafia z użyciem kwasu dimerkaptobursztynowego (DMSA). Wykorzystuje ona materiał radioaktywny do wykazania zakażenia i uszkodzenia nerek.

Powikłania zakażenia nerek

Jeśli nie poddasz się leczeniu, infekcja nerek może spowodować poważne problemy, takie jak:

  • Uszkodzenie nerek. Ropa może się zebrać i stworzyć ropień wewnątrz tkanki nerki. Bakterie mogą rozprzestrzenić się na inne części ciała. Nerki mogą również ulec zbliznowaceniu, co może prowadzić do wysokiego ciśnienia krwi, przewlekłej choroby nerek i ich niewydolności.

  • Zatrucie krwi (posocznica). Gdy bakterie z zakażenia nerek dostaną się do krwi, mogą rozprzestrzenić się po całym organizmie i dotrzeć do narządów. Jest to nagły przypadek medyczny i wymaga natychmiastowego leczenia.

  • Ciężkie zakażenie. Zakażenie zwane odmiedniczkowym zapaleniem nerek (EPN) może zniszczyć tkankę nerek i sprawić, że będzie się tam gromadził toksyczny gaz. Zwykle zdarza się to u osób, które chorują na cukrzycę.

  • Problemy w ciąży. Kobiety, które mają zakażenia nerek w czasie ciąży, częściej rodzą dzieci przedwcześnie urodzone lub z niską wagą. Istnieje również większe prawdopodobieństwo wystąpienia u nich komplikacji nerkowych.

Leczenie zakażenia nerek

Lekarz prawdopodobnie przepisze antybiotyki, które mogą być potrzebne przez tydzień lub dwa. Twoje objawy powinny poprawić się w ciągu kilku dni, ale upewnij się, aby wziąć wszystkie leki.

Jeśli masz ciężką infekcję, będziesz musiał zostać w szpitalu i otrzymywać antybiotyki dożylnie (IV), przez igłę.

Jeśli infekcje nerek wciąż powracają, może to być problem ze strukturą Twoich dróg moczowych. Twój lekarz może wysłać Cię do specjalisty, takiego jak urolog. Tego typu problemy często wymagają operacji.

Domowe sposoby na zakażenie nerek

Możesz zrobić kilka rzeczy w domu, aby poczuć się lepiej, gdy masz infekcję:

  • Pij dużo płynów, aby wypłukać zarazki.

  • Odpoczywaj.

  • Kiedy idziesz do łazienki, usiądź na toalecie zamiast kucania nad nią, co może uniemożliwić całkowite opróżnienie pęcherza.

  • Nie używaj aspiryny, ibuprofenu lub naproksenu, ponieważ mogą one zwiększyć ryzyko wystąpienia problemów z nerkami.

  • Używaj poduszki grzewczej na brzuchu, plecach lub boku.

Zapobieganie zakażeniom nerek

Nie możesz całkowicie zapobiec infekcjom pęcherza. Ale możesz mieć mniejsze prawdopodobieństwo zachorowania, jeśli:

  • Nie używaj dezodorantów w sprayu lub płynów do kąpieli na swoich genitaliach.

  • Nie używaj prezerwatyw lub diafragm ze środkiem plemnikobójczym, który może powodować rozwój bakterii.

  • Używaj prezerwatyw nasmarowanych. Inne rodzaje mogą podrażniać cewkę moczową, co zwiększa prawdopodobieństwo infekcji.

  • Pij dużo wody.

  • Idź do łazienki, gdy tylko poczujesz potrzebę.

  • Sikaj po uprawianiu seksu.

  • Po skorzystaniu z łazienki wytrzyj się od przodu do tyłu.

Porównanie jakości opieki szpitalnej w poszczególnych stanach

0

We wszystkich stanach – nawet tych, które są na dnie, jeśli chodzi o opiekę szpitalną – są dobre i złe szpitale. Czego należy szukać w dobrym szpitalu?

Opieka szpitalna: Czy Twój stan jest dobry?

We wszystkich stanach – nawet tych znajdujących się na samym dnie jeśli chodzi o opiekę szpitalną – są dobre i złe szpitale. Czego szukać w dobrym szpitalu?

By Jennifer Warner Medically Reviewed by Michael W. Smith, MD Od lekarza Archiwum

Przebycie ataku serca w stanie takim jak Missisipi może być znacznie bardziej niebezpieczne niż w Kolorado.

W rzeczywistości, nowy raport pokazuje, że miejsce zamieszkania może odgrywać znaczącą rolę w jakości opieki szpitalnej, którą otrzymujemy w przypadku różnych schorzeń.

Szóste doroczne badanie HealthGrades Hospital Quality in America Study pokazuje, że jakość opieki zdrowotnej w krajowych szpitalach jest bardzo zróżnicowana w poszczególnych stanach.

Naukowcy ocenili każdy z prawie 5000 szpitali w kraju pod względem 26 popularnych procedur i warunków i odkryli, że szpitale o lepszych wynikach zwykle znajdowały się w północnych lub słabo zaludnionych stanach.

Oto jak wypadło 50 stanów i Dystrykt Kolumbia:

Ranga

Państwo

1

Północna Dakota

2

Floryda

3

Ohio

4

Michigan

5

Maryland

6

Colorado

7

Pennsylvania

8

Connecticut

9

Utah

10

Dakota Południowa

11

Virginia

12

Minnesota

13

Arizona

14

Montana

15

New Jersey

16

Maine

17

Illinois

18

Rhode Island

19

Washington

20

Indiana

21

Oregon

22

Washington, D.C.

23

New Hampshire

24

Idaho

25

California

26

Massachusetts

27

Missouri

28

Luizjana

29

Karolina Północna

30

Texas

31

Nowy Meksyk

32

Nebraska

33

Nowy Jork

34

Kentucky

35

Delaware

36

Nevada

37

Georgia

38

Wisconsin

39

Alaska

40

Iowa

41

Zachodnia Wirginia

42

Karolina Południowa

43

Wyoming

44

Hawaje

45

Oklahoma

46

Vermont

47

Kansas

48

Tennessee

49

Arkansas

50

Alabama

51

Mississippi

Opieka szpitalna, stan po stanie

„Przepaść jakościowa w amerykańskich szpitalach jest prawdziwa, bardzo alarmująca i niepokojąca – pomimo dowodów na poprawę procesów” – mówi Samantha Collier, MD, wiceprezes HealthGrades ds. medycznych, w komunikacie prasowym.

Mimo że nawet w najniżej notowanych stanach są wyjątkowe szpitale, badacze twierdzą, że średnio pacjenci otrzymują lepszą jakość opieki zdrowotnej w wyżej notowanych stanach.

Na przykład, raport pokazuje, że osoba ma o 55% zwiększoną szansę na śmierć, jeśli miała angioplastykę balonową lub inny podobny zabieg na sercu w Teksasie, a nie w Nowym Jorku.

„W Missisipi szansa na śmierć z powodu ataku serca jest średnio o 49% wyższa, niż gdybyś był leczony w Kolorado” – mówi Collier.

Badacze twierdzą, że największe różnice na poziomie stanowym występowały wśród niektórych procedur sercowych, takich jak angioplastyka balonowa, stentowanie i inne. W przypadku tych procedur Nowy Jork był najlepiej radzącym sobie stanem, a Alaska najgorzej.

Raport pokazuje, że stany takie jak Teksas i Tennessee również miały ponadprzeciętne wskaźniki śmierci związane z tymi procedurami — co spowodowało setki niepotrzebnych zgonów w latach 2000-2002, mówią naukowcy. Tymczasem szpitale w Nowym Jorku, New Jersey i na Florydzie miały niższe od normalnych wskaźniki zgonów związane z tymi procedurami, które zapobiegły wielu zgonom.

Pełna lista rankingów dla każdej z 26 procedur badanych w prawie 5 000 szpitalach jest dostępna na stronie www.healthgrades.com.

Naukowcy opracowali rankingi na podstawie tego, czy wyniki pacjentów w poszczególnych szpitalach były lepsze czy gorsze niż można by się spodziewać. Ocena pięciogwiazdkowa odzwierciedla wyniki znacznie lepsze od oczekiwanych, trzy gwiazdki odzwierciedlają średni poziom wyników, a ocena jednogwiazdkowa odzwierciedla opiekę, która była znacznie gorsza od oczekiwanej.

Znalezienie szpitala wysokiej jakości

Jak wybrać szpital o najwyższej jakości, który zapewni Ci opiekę? Ważne jest, aby wziąć pod uwagę jakość, ponieważ badania pokazują, że niektóre szpitale po prostu wykonują lepszą pracę niż inne. Na przykład wiemy, że szpitale, które wykonują większą liczbę tych samych operacji, mają lepsze wyniki dla swoich pacjentów.

Szukaj szpitala, który:

  • jest akredytowany przez Joint Commission on Accreditation of Healthcare Organizations

  • Jest wysoko oceniany przez władze stanowe, konsumentów lub inne grupy.

  • Czy jest to placówka, w której lekarz ma uprawnienia, jeśli jest to dla Ciebie ważne

  • jest objęty planem zdrowotnym

  • Ma doświadczenie z chorobą pacjenta

  • Odniósł sukces w leczeniu tego schorzenia

  • Kontroluje i pracuje nad poprawą własnej jakości opieki

Zadawanie właściwych pytań

Zadawanie właściwych pytań może pomóc w dokonywaniu najlepszych wyborów.

Czy szpital spełnia krajowe standardy jakości?

Szpitale mogą zdecydować się na badanie przez Joint Commission on Accreditation of Healthcare Organizations (JCAHO), aby upewnić się, że spełniają określone standardy jakości. Standardy te dotyczą jakości personelu i sprzętu oraz sukcesów szpitala w leczeniu i wyleczeniu pacjentów. Jeśli szpital spełnia te standardy, zostaje akredytowany (otrzymuje „pieczęć aprobaty”). Przeglądy przeprowadzane są co najmniej raz na trzy lata. Większość szpitali uczestniczy w tym programie.

Możesz bezpłatnie zamówić raporty JCAHO dotyczące wydajności dzwoniąc pod numer (630) 792-5800. Można też sprawdzić stronę internetową JCAHO pod adresem www.jcaho.org w poszukiwaniu raportu z działalności szpitala lub jego statusu akredytacyjnego.

Jak szpital wypada na tle innych w mojej okolicy?

Jednym z ważnych sposobów uzyskania informacji o jakości szpitala jest zapoznanie się z kartami raportów szpitalnych opracowanych przez państwa i grupy konsumenckie. Ostatnie badanie dotyczące takich raportów wykazało, że oprócz pomagania konsumentom w dokonywaniu świadomych wyborów, zachęcają one również szpitale do poprawy jakości opieki. Jest to bardzo dobry powód, aby szukać i korzystać z informacji konsumenckich o szpitalach. Należy również zapytać swojego lekarza, co sądzi o danym szpitalu.

Czy szpital ma doświadczenie w leczeniu mojej choroby?

Na przykład, szpitale „ogólne” zajmują się szerokim zakresem rutynowych schorzeń, takich jak przepukliny czy zapalenie płuc. „Specjalistyczne” szpitale mają duże doświadczenie z pewnymi warunkami (takimi jak rak) lub pewnymi grupami (takimi jak dzieci). Możesz wybrać szpital ogólny „X” do operacji pęcherzyka żółciowego, szpital specjalistyczny „Y”, jeśli potrzebujesz opieki nad chorym sercem, oraz szpital specjalistyczny „Z” dla swoich dzieci.

Warto również dowiedzieć się, czy szpital posiada specjalny zespół pracowników służby zdrowia, który pracuje z osobami cierpiącymi na daną chorobę lub poddawanymi leczeniu.

Czy szpital ma sukcesy w leczeniu mojej choroby?

Badania wykazują, że szpitale, które wykonują wiele tych samych rodzajów zabiegów, odnoszą z nimi większe sukcesy. Innymi słowy, „praktyka czyni mistrza”. Zapytaj swojego lekarza lub szpital, czy istnieją informacje na temat:

  • Jak często wykonywany jest tam zabieg

  • Jak często lekarz wykonuje zabieg

  • Wyniki pacjentów (jak dobrze radzą sobie pacjenci)

Jak dobrze szpital sprawdza i poprawia własną jakość opieki?

Coraz więcej szpitali stara się poprawić jakość swojej opieki. Jednym ze sposobów jest śledzenie wyników pacjentów w zakresie określonych procedur. Innym sposobem jest śledzenie urazów i zakażeń występujących w szpitalu. Dowiadując się, co działa, a co nie, szpital może poprawić sposób, w jaki traktuje pacjentów.

Zapytaj szpitalny dział zarządzania jakością (lub zapewnienia), jak monitoruje i poprawia jakość opieki w szpitalu. Zapytaj także o wszelkie badania satysfakcji pacjentów, jakie przeprowadził szpital. Dzięki nim dowiesz się, jak inni pacjenci ocenili jakość opieki nad nimi.

Odmowa opieki medycznej?

0

Nic nie może być bardziej frustrujące lub mylące niż pojawienie się w gabinecie lekarskim z objawami problemu zdrowotnego, tylko po to, aby usłyszeć, że nie możesz otrzymać żądanego badania diagnostycznego, skierowania do specjalisty lub konkretnego leczenia.

Odmowa udzielenia pomocy medycznej?

Loren Stein Z archiwum lekarza

5 czerwca 2000 r. – Nic nie może być bardziej frustrujące lub mylące niż pojawienie się w gabinecie lekarskim z objawami problemu zdrowotnego, tylko po to, aby usłyszeć, że nie możesz otrzymać testu diagnostycznego, który chcesz, skierowania do specjalisty lub konkretnego leczenia.

Odwołania administracyjne i droga sądowa to możliwe długoterminowe środki zaradcze, ale w międzyczasie twoje zdrowie lub życie może być zagrożone. Chociaż możliwe jest pokonanie lekarza lub nawet planu zdrowotnego w sądzie, eksperci twierdzą, że pacjenci są w lepszej sytuacji, jeśli mogą rozwiązać takie spory bez angażowania systemu prawnego.

„Konsumenci, którzy mają problemy zdrowotne lub medyczne, często czują się przytłoczeni lub bezsilni, a konfrontacja z lekarzem lub planem zdrowotnym może być zastraszająca” – mówi Bridget Sheehan-Watanabe, analityk polityki zdrowotnej i adwokat personelu Center for Health Care Rights w Los Angeles. „Ale gdy konsument ma zrozumienie, jak rozwiązać kwestie i wie, gdzie leży problem, często może odnieść sukces w uzyskaniu opieki, której potrzebuje”.

Przed złożeniem wniosku o odwołanie ?- które może zająć kilka miesięcy, aby rozwiązać problem – eksperci sugerują kilka początkowych kroków, aby przyspieszyć proces. Skontaktowanie się z adwokatem może również pomóc. Obecność adwokata i groźba pozwu może sprawić, że lekarz, szpital lub plan zdrowotny zwróci uwagę, mówią eksperci. Co więcej, „wszystko jest do wynegocjowania” – pisze rzecznik konsumentów Jamie Court w swojej książce Making a Killing: HMOs and the Threat to Your Health”. Oto kilka wskazówek:

  • Staraj się nawiązać otwartą komunikację z lekarzem. Zachowaj spokój i rozsądek. Dowiedz się, dlaczego odmówiono Ci opieki i kto odmówił – lekarz, grupa medyczna czy Twój plan zdrowotny. Czy lekarz złożył wniosek o autoryzację i otrzymał odmowę? Jeśli tak, upewnij się, że zaangażował się w starania o uzyskanie świadczeń. Jeśli czujesz się onieśmielony lub nie czujesz się komfortowo, zadając pytania swojemu lekarzowi, weź ze sobą kogoś innego. Przed wizytą spisz swoje pytania i zrób notatki.

  • Zapytaj lekarza, jak jest wynagradzany i jakie ma umowy finansowe z grupą medyczną lub planem zdrowotnym. Jeżeli lekarz ma motywację finansową do odmowy wykonania badań lub skierowań w ramach „kapitacji” (gdzie lekarz lub grupa medyczna otrzymuje określoną miesięczną opłatę za pacjenta), możesz skorzystać z pomocy HMO, która nie będzie ponosić dodatkowych kosztów, ponieważ już zapłaciła za opiekę, którą powinieneś otrzymać.

  • Niezwłocznie poproś o drugą opinię lekarza prowadzącego. Następnie uzyskaj kolejną opinię od wykwalifikowanego specjalisty spoza sieci HMO, jeśli to możliwe. „Znajdź sojuszników w środowisku medycznym” – mówi Jamie Court. „Kiedy eksperci medyczni opowiadają się za opieką, HMO trudniej jest odmówić leczenia”.

  • Udaj się do administratora odpowiedzialnego za praktykę lekarską i wyjaśnij potrzebę wykonania testu lub zabiegu.

  • Zażądać pisemnej odmowy.

  • Dokumentuj wszystko. Upewnij się, że lekarz udokumentował leczenie i jego konieczność. Uzyskaj kopię swojej dokumentacji medycznej.

  • Dowiedz się, w jakim czasie musi zostać podjęta decyzja o leczeniu lub pokryciu kosztów – biorąc pod uwagę termin, w którym brak badania lub leczenia może spowodować szkodę dla pacjenta. Większość stanów ma przepisy ustanawiające takie ramy czasowe. Upewnij się, że jasno komunikujesz, że znasz termin i że musi on zostać dotrzymany.

  • Zdobądź adwokata pacjenta. „Jest to ważne, ponieważ potrzebujesz kogoś, kto będzie orędownikiem dla ciebie, kto nie boi się rzucić nikomu wyzwania, ponieważ jeśli jesteś chory, nie zrobisz tego” – mówi Wanda J. Jones, prezes New Century HealthCare Institute w San Francisco. Dowiedz się, kto może Ci pomóc; skontaktuj się ze swoją stanową agencją regulacyjną HMO lub grupami popierającymi konsumentów.

  • W przypadku zagrożenia zdrowia możesz być zmuszony do wyjścia poza plan i zapłacenia za opiekę bezpośrednio. Jeżeli leczenie jest drogie i nie jesteś w stanie za nie zapłacić, może to oznaczać podjęcie bardziej drastycznych kroków, takich jak zaciągnięcie kredytu, uzyskanie drugiej hipoteki lub poproszenie o pomoc finansową przyjaciół lub krewnych.

Loren Stein, dziennikarka z siedzibą w Palo Alto w Kalifornii, specjalizuje się w kwestiach zdrowotnych i prawnych. Jej prace pojawiały się między innymi w California Lawyer, Hippocrates, L.A. Weekly i The Christian Science Monitor.

Trypanosomatoza afrykańska

0

Istnieją dwa rodzaje trypanosomatozy afrykańskiej (zwanej również śpiączką); każdy z nich został nazwany w zależności od regionu Afryki, w którym występuje.

Trypanosomatoza afrykańska

Co to jest trypanosomatoza afrykańska?

Istnieją dwa rodzaje trypanosomatozy afrykańskiej (zwanej również śpiącą chorobą); każdy z nich został nazwany w zależności od regionu Afryki, w którym występują. Choroba jest wywoływana przez pasożyta o nazwie Trypanosoma brucei rhodesiense (tri-PAN-o-SO-ma BREW-see-eye rho-DEE-see-ense), przenoszonego przez muchę tsetse.Na całym świecie około 25 000 nowych przypadków zarówno wschodnio-, jak i zachodnioafrykańskiej trypanosomiozy jest zgłaszanych do Światowej Organizacji Zdrowia każdego roku. Jednak wiele przypadków nie jest zgłaszanych z powodu braku infrastruktury i prawdziwa liczba nowych przypadków jest niewątpliwie znacznie wyższa. Od 1967 roku w Stanach Zjednoczonych odnotowano trzydzieści sześć przypadków trypanosomatozy wschodnioafrykańskiej, wszystkie wśród osób, które podróżowały do Afryki.

Jak rozprzestrzenia się trypanosomatoza afrykańska?

Osoba zaraża się trypanosomozą wschodnioafrykańską, jeśli zostanie ugryziona przez muchę tsetse zarażoną pasożytem Trypanosoma brucei rhodesiense. Mucha tsetse występuje wyłącznie w Afryce.

Osoba zaraża się trypanosomozą zachodnioafrykańską poprzez ukąszenie zainfekowanej muchy tsetse, występującej tylko w Afryce. W rzadkich przypadkach kobieta w ciąży może przekazać zakażenie swojemu dziecku, lub osoba może zostać zakażona w wyniku transfuzji krwi lub przeszczepu organów.

Czy trypanosomatoza afrykańska jest poważną chorobą?

Tak. Jeśli osoba nie otrzyma pomocy medycznej w przypadku trypanosomozy wschodnioafrykańskiej, śmierć nastąpi w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Trypanosomatoza zachodnioafrykańska jest śmiertelna, jeśli nie jest leczona.

Gdzie można się zarazić trypanosomozą afrykańską?

Trypanosomatoza wschodnioafrykańska występuje w części Afryki Wschodniej i Środkowej, w tym w Ugandzie, Kenii, Tanzanii, Malawi, Etiopii, Zairze, Zimbabwe i Botswanie. Obszary, na których rozprzestrzenia się zakażenie, są w dużej mierze uzależnione od lokalizacji zakażonej muchy tsetse i populacji dzikich zwierząt.

Trypanosomatozą zachodnioafrykańską można zarazić się w części Afryki Zachodniej i Środkowej. Mucha tsetse żyje tylko w Afryce; obszary, na których rozprzestrzenia się zakażenie są w dużej mierze zdeterminowane przez miejsce występowania zakażonej muchy tsetse.

Jakie są objawy trypanosomiozy afrykańskiej?

Trypanosomatoza wschodnioafrykańska: Ukąszenie przez muchę tsetse jest często bolesne i może przekształcić się w czerwoną ranę, zwaną również chancre (SHAN-ker). Gorączka, silne bóle głowy, drażliwość, skrajne zmęczenie, obrzęk węzłów chłonnych oraz bóle mięśni i stawów są częstymi objawami śpiączki. U niektórych osób pojawia się wysypka skórna. Postępująca dezorientacja, zmiany osobowości, niewyraźna mowa, drgawki oraz trudności w chodzeniu i mówieniu występują, gdy infekcja zaatakuje centralny układ nerwowy. Jeśli nie jest leczona, infekcja pogłębia się i w ciągu kilku tygodni lub miesięcy dochodzi do śmierci.

Trypanosomatoza zachodnioafrykańska: Ukąszenie przez muchę tsetse jest często bolesne. Czasami, w ciągu 1 do 2 tygodni, po ukąszeniu pojawia się czerwona rana, zwana również rakiem (SHAN-ker). Kilka tygodni do miesięcy później pojawiają się inne objawy śpiączki. Obejmują one gorączkę, wysypkę, obrzęk wokół oczu i rąk, silne bóle głowy, skrajne zmęczenie, bóle mięśni i stawów. Mogą pojawić się obrzęknięte węzły chłonne na karku, zwane objawem Winterbottoma. Wraz z postępem choroby następuje utrata wagi. Postępująca dezorientacja, zmiany osobowości, niewyraźna mowa, drażliwość, utrata koncentracji, napady drgawek oraz trudności w chodzeniu i mówieniu występują, gdy infekcja objęła ośrodkowy układ nerwowy. Objawy te nasilają się w miarę postępu choroby. Spanie przez długie okresy w ciągu dnia i bezsenność w nocy jest częstym objawem. Nieleczona infekcja pogłębia się, a śmierć następuje w ciągu kilku miesięcy do lat po zakażeniu.

Jak szybko po zakażeniu wystąpią objawy trypanosomatozy afrykańskiej?

W przypadku trypanosomatozy wschodnioafrykańskiej objawy zaczynają się w ciągu 1 do 4 tygodni od ukąszenia przez muchę tsetse.

W przypadku trypanosomatozy zachodnioafrykańskiej objawy pojawiają się w ciągu miesięcy do lat od ukąszenia przez muchę tsetse.

Co powinienem zrobić, jeżeli wydaje mi się, że mogę mieć trypanosomatozę afrykańską?

Jeśli podejrzewasz, że możesz mieć trypanosomozę wschodnioafrykańską, natychmiast skonsultuj się z lekarzem, który zleci kilka testów w poszukiwaniu pasożyta. Powszechne badania obejmują próbki krwi, punkcję kręgosłupa i biopsję skóry, zwłaszcza jeśli masz raka.

Jeśli podejrzewasz, że możesz mieć trypanosomatozę zachodnioafrykańską, udaj się do lekarza, który zleci kilka badań w poszukiwaniu pasożyta. Typowe badania obejmują próbki krwi i nakłucie kręgosłupa. Lekarz może również pobrać próbkę płynu z obrzękniętych węzłów chłonnych.

Jak wygląda leczenie trypanosomatozy afrykańskiej?

Leczenie trypanosomatozy wschodnioafrykańskiej powinno rozpocząć się jak najszybciej i jest oparte na objawach i wynikach badań laboratoryjnych osoby zakażonej. Leki do leczenia trypanosomatozy wschodnioafrykańskiej są dostępne w CDC. Konieczna jest hospitalizacja w celu przeprowadzenia leczenia. Okresowe badania kontrolne, w tym nakłucie kręgosłupa, są wymagane przez 2 lata.

Dostępne są leki do leczenia trypanosomatozy zachodnioafrykańskiej. Leczenie szpitalne trypanosomatozy zachodnioafrykańskiej powinno rozpocząć się jak najszybciej i jest oparte na objawach zakażonej osoby i wynikach badań laboratoryjnych. Hospitalizacja w celu leczenia jest konieczna. Okresowe badania kontrolne, w tym punkcja kręgosłupa, są wymagane przez 2 lata.

Czy po zakażeniu jestem odporny na trypanosomatozę afrykańską?

Nikt nie jest odporny na trypanosomozę wschodnioafrykańską. Nawet jeśli raz zachorowałeś na tę chorobę, możesz się ponownie zarazić.

Kto jest narażony na zachorowanie na trypanosomatozę?

Trypanosomatoza wschodnioafrykańska występuje zazwyczaj na obszarach leśnych i sawannowych z dala od siedzib ludzkich. Turyści, myśliwi, strażnicy łowieccy i inne osoby pracujące lub odwiedzające parki łowieckie w Afryce Wschodniej i Środkowej są najbardziej narażone na zachorowanie.

Muchy tse można spotkać w lasach Afryki Zachodniej i Środkowej, w miejscach o gęstych krzewach i drzewach przy rzekach i oczkach wodnych. Ryzyko zakażenia wzrasta wraz z liczbą ukąszeń osoby przez muchę tsetse. Dlatego turyści nie są narażeni na duże ryzyko zarażenia trypanosomozą zachodnioafrykańską, chyba że podróżują i spędzają długie okresy czasu na obszarach wiejskich Afryki Zachodniej i Środkowej.

Czy mogę przyjmować leki zapobiegające trypanosomatozie afrykańskiej?

Nie istnieje ani szczepionka, ani zalecany lek, który mógłby zapobiec trypanosomatozie wschodnio- lub zachodnioafrykańskiej.

Jak mogę zapobiec trypanosomatozie afrykańskiej i zapobiec ukąszeniom innych owadów?

  • Nosić odzież ochronną, w tym koszule z długimi rękawami i spodnie. Mucha tse może przegryźć cienkie tkaniny, dlatego odzież powinna być wykonana z grubego materiału.

  • Noś ubrania w kolorze khaki lub oliwkowym. Mucha tsetse jest przyciągana przez jasne kolory i bardzo ciemne kolory.

  • Używaj środków odstraszających owady. Chociaż środki odstraszające owady nie okazały się skuteczne w zapobieganiu ukąszeniom muchy tsetse, są one skuteczne w zapobieganiu ukąszeniom innych owadów i wywoływaniu chorób.

  • Podczas snu używaj siatki na łóżko.

  • Przed wejściem do pojazdu sprawdź, czy nie ma w nim much tsetse.

  • Nie należy jeździć na tyłach jeepów, pickupów i innych otwartych pojazdów. Muchy tsetse są przyciągane przez kurz, który tworzą poruszające się pojazdy i dzikie zwierzęta.

  • Unikać krzaków. Mucha tsetse jest mniej aktywna w najgorętszym okresie dnia. Odpoczywa w krzakach, ale ugryzie, jeśli zostanie naruszona.

  • Więcej informacji:

  • McGovern TW, William W, Fitzpatrick JE, et al. Cutaneous manifestations of African trypanosomiasis. Arch Dermatol 1995;131:1178-82.

  • Bryan R, Waskin J, Richards F, et al. African trypanosomiasis in American travelers: a 20-year review. Travel Medicine. Steffen R, Lobel HO, Haworth J, Bradley DJ, eds. Berlin: Springer-Verlag, 1989:384-8.

  • Patrz również trypanosomatoza amerykańska (znana również jako choroba chagasa).

    Ten arkusz informacyjny ma charakter wyłącznie informacyjny i nie powinien być wykorzystywany do samodzielnej diagnostyki ani zastępować konsultacji z lekarzem. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące opisanej powyżej choroby lub uważasz, że możesz mieć infekcję pasożytniczą, skonsultuj się z lekarzem.

    Jak przygotować się do przeszczepu narządów

    0

    Lekarz wyjaśnia fizyczne, psychologiczne i finansowe przygotowania, które należy rozważyć w trakcie przygotowań do przeszczepu narządów.

    Nic bardziej mylnego – twierdzą eksperci w dziedzinie transplantacji.

    Czas przed przeszczepem to najlepszy moment, aby poświęcić się przygotowaniom psychicznym, fizycznym i finansowym. Ten artykuł może pomóc Ci zacząć.

    Nastawienie do przeszczepu narządów

    Należy zająć się skutkami psychologicznymi przeszczepu narządów. Chociaż zespół przeszczepiający może powiedzieć, czego można się spodziewać, prawdopodobnie nie doświadczył tego na własnej skórze. Penelope Loughhead, LMSW, pracownik socjalny ds. transplantacji w szpitalu Memorial Hermann w Houston, mówi, że pomocne jest, aby zespół opieki zdrowotnej wiedział, przez co przechodzisz.

    Oprócz dzielenia się swoimi przemyśleniami i potrzebami z zespołem, Loughhead uważa również, że korzystnie jest porozmawiać z kimś, kto otrzymał organ taki jak ten, na który czekasz. Kiedy będziesz gotowy, aby połączyć się z kimś w ten sposób, poproś o pomoc pracownika socjalnego swojego zespołu transplantacyjnego.

    Gigi Spicer, RN, była wiceprezes ds. transplantacji w Tulane Health System, mówi, że zazwyczaj kandydaci potrzebują kilku miesięcy, aby oswoić się z ideą przeszczepu i tym, jak zmieni on ich życie.

    Chociaż każdy oczekujący na przeszczep potrzebuje czasu, aby poradzić sobie z faktem, że jego zdrowie nie jest takie, jakie było, Spicer radzi kandydatom przyjąć optymistyczne nastawienie. Coś w stylu: „Nie jestem chorobą. Wciąż jestem tym, kim byłem. Tak się składa, że mam ten problem, ale z moim problemem można pracować i moje życie może być bogatsze”.

    Przyjrzyj się swojemu stylowi życia przed przeszczepem organów

    Często kandydaci do przeszczepu narządów muszą dokonać istotnych zmian w stylu życia, takich jak utrata umiarkowanej lub dużej ilości kilogramów lub rzucenie palenia – mówi Spicer.

    To może być trudne dla niektórych, mówi Spicer. Kandydaci często chętnie uczestniczą w zaawansowanych technologicznie aspektach przeszczepu narządów, ale mogą zwlekać ze zmianą stylu życia lub zaprzeczać, że zmiany są w ogóle konieczne.

    Wtedy właśnie należy zachować odrobinę perspektywy, zaleca Spicer, i zdecydować, ile przeszczep jest dla nas wart.

    Finansowanie przeszczepu narządów

    Niezależnie od rodzaju narządu, przeszczepy są kosztowne. Na przykład, według Milliman, firmy konsultingowej zajmującej się zarządzaniem opieką zdrowotną, koszty przeszczepu serca w 2020 roku (w tym koszty pobrania narządu, leków immunosupresyjnych i pobytu w szpitalu) wyniosły prawie 1,7 miliona dolarów. W tym samym roku koszty przeszczepu nerki wyniosły 442 000 dolarów, a podwójnego przeszczepu płuc 1,3 miliona dolarów.

    Zakres ubezpieczenia na przeszczep narządów jest bardzo zróżnicowany. Ale jedna rzecz jest prawie pewna, mówi Marwan Abouljoud, MD, dyrektor Instytutu Transplantacji w Henry Ford Hospital System w Detroit: Większość pacjentów będzie miała jakiś problem dotyczący ubezpieczenia.

    Abouljoud radzi pacjentom, aby ściśle współpracowali z zespołem transplantologicznym swojego ośrodka, zwłaszcza z pracownikiem socjalnym i koordynatorem finansowym, w celu ustalenia źródeł finansowania.

    Zazwyczaj urzędnicy ośrodka transplantacyjnego informują, co jest pokrywane przez ubezpieczenie. Należy również sprawdzić bezpośrednio u ubezpieczyciela, aby potwierdzić korzyści płynące z planu i wszelkie kroki, które należy podjąć, aby zapewnić sobie pokrycie. Gdy już dowiesz się, jaką część rachunku pokrywa ubezpieczenie, porozmawiaj z zespołem transplantologicznym o innych możliwych źródłach pokrycia kosztów opieki. Medicare, na przykład, może być dostępny dla tych, którzy są niepełnosprawni lub którzy mają schyłkową chorobę nerek.

    Można również sprawdzić u komisarza ubezpieczeniowego swojego stanu, czy jakieś plany mogą pomóc. Na przykład, niektóre osoby, nawet z istniejącymi wcześniej warunkami zdrowotnymi, mogą kwalifikować się do puli wysokiego ryzyka. Należy pamiętać, że składki są wyższe niż w innych planach, a pokrycie zwykle bardziej ograniczone. Można zapytać o plany typu guarantee issue, dostępne w niektórych stanach. Wymagają one, aby ubezpieczyciele oferowali pokrycie osobom nawet z istniejącymi wcześniej schorzeniami.

    Oprócz bezpośrednich kosztów medycznych, przeszczep narządu wiąże się z innymi wydatkami, takimi jak zakwaterowanie, jeśli podróżują Państwo z dala od domu do ośrodka transplantacyjnego, utracone zarobki, jeśli Państwo pracowali, koszty samolotu, jeśli podróżują Państwo do ośrodka, oraz dodatkowe opłaty za opiekę nad dziećmi, jeśli mają Państwo małe dzieci.

    Aby pokryć te niemedyczne koszty, jak również niektóre z niepokrytych wydatków medycznych, można sprawdzić różne grupy charytatywne i rzecznicze, takie jak National Transplant Assistance Fund lub American Kidney Fund. Długa lista organizacji jest zamieszczona na stronie konsumenckiej prowadzonej przez UNOS, zwanej „Transplant Living”.

    Jeśli zdecydują się Państwo wziąć zbiórkę pieniędzy we własne ręce, na przykład sponsorując myjnię samochodową lub prosząc o datki członków kościoła lub świątyni, należy najpierw zasięgnąć porady na temat kwestii prawnych od zespołu transplantacyjnego i księgowego. W grę wchodzą różne przepisy miejskie i okręgowe, a zebrane pieniądze mogą zostać zaliczone do dochodu podlegającego opodatkowaniu, co może wpłynąć na możliwość skorzystania z programów pomocowych.

    Pytania, które należy zadać lekarzowi na temat transplantacji organów

    Nawet jeśli przygotowałeś się psychicznie, fizycznie i finansowo, często masz długą listę pytań dotyczących przeszczepu narządów.

    Jednym z najczęstszych jest to, z jakim wyprzedzeniem zostaniesz poinformowany o znalezieniu narządu.

    Odpowiedź różni się w zależności od narządu, mówi Abouljoud, który wykonuje przeszczepy wątroby. W przypadku narządów wątroby, mówi on, że zazwyczaj można otrzymać telefon ze szpitala na dwie lub trzy godziny przed tym, jak spodziewają się tam pacjenta. W przypadku przeszczepów nerek może to być od 24 do 30 godzin powiadomienia. Ale ogólnie rzecz biorąc, jak szybko zespół przeszczepu oczekuje cię zależy od wielu czynników, w tym stanu zdrowia.

    Inne często zadawane pytania to:

    • Czy może Pan opisać ryzyko związane z przeszczepem narządów, jak również korzyści?

    • Czy możesz wyjaśnić, jak działają listy oczekujących na przeszczep narządów?

    • Czy istnieją różne rodzaje narządów, które mogę otrzymać? Na przykład, czy przeszczepia się narządy od dawcy, który może mieć chorobę, taką jak wirusowe zapalenie wątroby typu C?

    • Czy może mi Pan powiedzieć, jakie są wskaźniki powodzenia przeszczepu danego narządu w danej grupie wiekowej?

    • Ile przeszczepów rocznie wykonuje ośrodek transplantacyjny, do którego się wybieram? (Nowe wytyczne federalne wymagają, aby ośrodki, z rzadkimi wyjątkami, wykonywały średnio 10 przeszczepów rocznie, aby utrzymać finansowanie federalne).

    • Jak długa jest lista oczekujących na potrzebny mi narząd w wybranym przeze mnie ośrodku transplantacyjnym?

    • Jaki jest wskaźnik jednorocznego przeżycia w Twoim ośrodku dla tego typu przeszczepu? Jak wypada w porównaniu ze średnią krajową? (Średnie krajowe są umieszczone na stronie internetowej prowadzonej przez Naukowy Rejestr Odbiorców Przeszczepów, zwanej „U.S. Transplant”).

    • Ilu chirurgów jest dostępnych, aby wykonać przeszczep narządu mojego typu?

    • Jak długo będę przebywać w szpitalu po przeszczepie?

    • Czy mogę podróżować, czy też muszę pozostać w określonej odległości od ośrodka przez cały czas?

    • Jakie badania kontrolne i wizyty kontrolne będą potrzebne i jak długo będą trwały?

    • Jakie są szanse, że będę musiał wrócić do szpitala?

    • Czy mogę oprowadzić po ośrodku?

    Schistosomiasis

    0

    Schistosomatoza, znana również jako bilharzia (bill-HAR-zi-a), to choroba wywoływana przez pasożytnicze robaki.

    Schistosomiasis

    Co to jest schistosomatoza?

    Schistosomatoza, znana również jako bilharzia (bill-HAR-zi-a), to choroba wywoływana przez pasożytnicze robaki. Zakażenie Schistosoma mansoni, S. haematobium i S. japonicum powoduje chorobę u ludzi. Chociaż schistosomatoza nie występuje w Stanach Zjednoczonych, na całym świecie zakażonych jest 200 milionów ludzi.

    Jak mogę zarazić się schistosomatozą?

    Do zakażenia dochodzi w momencie kontaktu skóry z zanieczyszczoną wodą słodką, w której żyją pewne rodzaje ślimaków przenoszących schistosomy.

    Słodka woda zostaje skażona jajami Schistosoma, gdy zakażone osoby oddają do niej mocz lub defekują. Jaja wylęgają się, a jeśli pewne rodzaje ślimaków są obecne w wodzie, pasożyty rosną i rozwijają się wewnątrz ślimaków. Pasożyt opuszcza ślimaka i dostaje się do wody, gdzie może przetrwać przez około 48 godzin. Pasożyty Schistosoma mogą przenikać przez skórę osób, które brodzą, pływają, kąpią się lub myją w skażonej wodzie. W ciągu kilku tygodni, robaki rosną wewnątrz naczyń krwionośnych ciała i produkują jaja. Niektóre z tych jaj wędrują do pęcherza moczowego lub jelit i są wydalane z moczem lub stolcem.

    Jakie są objawy schistosomatozy?

    W ciągu kilku dni od zakażenia może pojawić się wysypka lub swędzenie skóry. Gorączka, dreszcze, kaszel i bóle mięśni mogą pojawić się w ciągu 1-2 miesięcy od zakażenia. Większość ludzi nie ma żadnych objawów w tej wczesnej fazie zakażenia.

    Jaja wędrują do wątroby lub przechodzą do jelita lub pęcherza moczowego. Rzadko jaja znajdują się w mózgu lub rdzeniu kręgowym i mogą powodować drgawki, paraliż lub zapalenie rdzenia kręgowego. U osób, które są wielokrotnie zarażone przez wiele lat, pasożyt może uszkodzić wątrobę, jelita, płuca i pęcherz moczowy.

    Objawy schistosomatozy są spowodowane reakcją organizmu na jaja produkowane przez robaki, a nie przez same robaki.

    Co należy zrobić, jeśli wydaje mi się, że mam schistosomatozę?

    Skontaktować się z lekarzem. Jeśli podróżowałeś do krajów, w których występuje schistosomatoza i miałeś kontakt ze słodką wodą, opisz szczegółowo gdzie i jak długo podróżowałeś. Wyjaśnij, że mogłeś być narażony na kontakt z zanieczyszczoną wodą.

    Jak rozpoznaje się schistosomatozę?

    Lekarz może poprosić Cię o dostarczenie próbek kału lub moczu, aby sprawdzić, czy masz pasożyta. Opracowano test krwi, który jest dostępny w CDC. Aby uzyskać dokładne wyniki, należy odczekać 6-8 tygodni od ostatniego kontaktu z zanieczyszczoną wodą, zanim zostanie pobrana próbka krwi.

    Jak wygląda leczenie schistosomatozy?

    W leczeniu schistosomatozy dostępne są bezpieczne i skuteczne leki. Otrzymasz tabletki, które będziesz przyjmował przez 1-2 dni.

    Czy jestem w grupie ryzyka?

    Jeśli mieszkasz lub podróżujesz do obszarów, gdzie występuje schistosomatoza i Twoja skóra ma kontakt ze słodką wodą z kanałów, rzek, strumieni lub jezior, jesteś w grupie ryzyka zarażenia się schistosomatozą.

    W jakich rejonach świata występuje schistosomatoza?

    • Afryka: Afryka południowa, Afryka subsaharyjska, jezioro Malawi, dolina rzeki Nil w Egipcie

    • Ameryka Południowa: w tym Brazylia, Surinam, Wenezuela

    • Karaiby: Antigua, Republika Dominikańska, Gwadelupa, Martynika, Montserrat, Saint Lucia (ryzyko jest niskie)

    • Bliski Wschód: Iran, Irak, Arabia Saudyjska, Syryjska Republika Arabska, Jemen

    • Chiny Południowe

    • Azja Południowo-Wschodnia: Filipiny, Laos, Kambodża, Japonia, środkowa Indonezja, delta Mekongu

    Jak mogę zapobiec schistosomatozie?

    • Unikaj pływania lub brodzenia w słodkiej wodzie, gdy przebywasz w krajach, w których występuje schistosomatoza. Pływanie w oceanie i w chlorowanych basenach jest ogólnie uważane za bezpieczne.

    • Pij bezpieczną wodę. Ponieważ nie ma sposobu, aby upewnić się, że woda pochodząca bezpośrednio z kanałów, jezior, rzek, strumieni lub źródeł jest bezpieczna, powinieneś gotować wodę przez 1 minutę lub filtrować ją przed wypiciem. Gotowanie wody przez co najmniej 1 minutę zabije wszelkie obecne w niej szkodliwe pasożyty, bakterie i wirusy. Samo leczenie jodem NIE GWARANTUJE, że woda jest bezpieczna i wolna od wszystkich pasożytów.

    • Woda do kąpieli powinna być podgrzewana przez 5 minut w temperaturze 150o F. Woda przechowywana w zbiorniku przez co najmniej 48 godzin powinna być bezpieczna do kąpieli.

    • Energiczne osuszanie ręcznikiem po przypadkowym, bardzo krótkim kontakcie z wodą może pomóc w zapobieganiu przenikania pasożytów Schistosoma do skóry. NIE należy polegać na energicznym osuszaniu ręcznikiem w celu zapobiegania schistosomatozie.

    Więcej informacji:

  • Centers for Disease Control and Prevention. Schistosomiasis in Peace Corps volunteers – Malawi, MMWR 1993;42:565-70.

  • Cetron MS, Chitsulo L, Sullivan JJ, et al. Schistosomiasis in Lake Malawi. Lancet 1996;348:1274-8.

  • Jordan P. Schistosomiasis. The St. Lucia Project. New York: Cambridge University Press, 1985.

  • Jordan P, Webbe G, Sturrock RF, eds. Human schistosomiasis. Wallingford: CAB International, 1993.

  • Rollinson D. Simpson AJG, eds. The biology of schistosomes from genes to latrines. London: Academic Press, 1987.

  • Tsang VCW, Wilkins PP. Immunodiagnostyka schistosomatozy. Screen with FAST-ELISA and confirm with immunoblot. Clin Lab Med 1991;11:1029-39.

  • Światowa Organizacja Zdrowia. The control of schistosomiasis: Drugi raport Komitetu Ekspertów WHO. WHO Technical Report Series 830. Geneva: WHO, 1993.

  • Niniejszy arkusz informacyjny ma charakter wyłącznie informacyjny i nie powinien być wykorzystywany do samodzielnej diagnozy ani zastępować konsultacji z lekarzem. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące opisanej powyżej choroby lub uważasz, że możesz mieć infekcję pasożytniczą, skonsultuj się z lekarzem.