Strona główna Blog Strona 2214

Waleriana na niepokój lub sen, bezsenność

0

Wiele osób na całym świecie używa waleriany do leczenia bezsenności i niepokoju. Ważne jest jednak, aby używać tego zioła z ostrożnością. wyjaśnia lekarz.

Dlaczego ludzie biorą walerianę?

Wiele badań sugeruje, że waleriana pomaga w bezsenności. Wydaje się, że daje ludziom lepszą jakość snu. Może również pomóc im szybciej zasnąć.

Dowody naukowe nie są jednoznaczne w kwestii tego, czy waleriana pomaga na objawy lęku. Potrzebne są dalsze badania.

Jaką ilość waleriany powinieneś przyjmować?

Nie ma standardowej dawki waleriany. W przypadku bezsenności, w wielu badaniach stosowano od 400 miligramów do 900 miligramów waleriany do dwóch godzin przed snem. O poradę zapytaj swojego lekarza.

Czy można uzyskać walerianę naturalnie z żywności?

Nie ma naturalnych źródeł waleriany w żywności. Jednak niektórzy producenci stosują walerianę jako dodatek smakowy do żywności i napojów.

Jakie są zagrożenia związane z przyjmowaniem waleriany?

  • Działania niepożądane.

    Waleriana jest zwykle dobrze tolerowana, gdy jest stosowana przez krótki czas. Niektórzy ludzie czują „kaca” po zażyciu waleriany. Może również powodować ból głowy, rozstrój żołądka, niepokój, nieregularne bicie serca lub inne objawy.

  • Interakcje.

    Jeśli przyjmujesz regularnie jakieś leki, porozmawiaj z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania suplementów waleriany. Waleriana może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami uspokajającymi, narkotycznymi, antydepresyjnymi i przeciwdrgawkowymi. Należy zachować szczególną ostrożność przy łączeniu waleriany z jakimikolwiek lekami o działaniu uspokajającym.

  • Ryzyko.

    Ponieważ waleriana może działać uspokajająco, po jej zastosowaniu należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Regularne przyjmowanie waleriany może powodować bezsenność. Może również powodować objawy odstawienia po zaprzestaniu jej stosowania. Waleriana może wchodzić w silne interakcje z alkoholem i nie powinna być stosowana jednocześnie z alkoholem. Przed przyjęciem waleriany należy skonsultować się z lekarzem, jeśli masz problemy z wątrobą.

Ze względu na brak dowodów na bezpieczeństwo stosowania, waleriana nie jest zalecana dla dzieci, kobiet w ciąży lub karmiących piersią.

Przeszczepy organów: Co musisz wiedzieć

0

Jeśli właśnie powiedziano Ci, że potrzebujesz przeszczepu narządu, przegląd lekarzy na temat przeszczepu narządów może pomóc Ci podjąć decyzje, które musisz podjąć.

Przeszczepianie narządów – chirurgiczne pobranie zdrowego narządu od jednej osoby i przeszczepienie go innej osobie, której narząd zawiódł lub uległ uszkodzeniu – często ratuje życie i daje biorcy nową, wspaniałą szansę na życie.

Jednak przeszczepianie narządów jest również poważną operacją, która niesie ze sobą potencjalne ryzyko i wady, takie jak możliwość odrzucenia narządu. Właśnie dlatego ty i twoi bliscy powinniście jak najszybciej zebrać jak najwięcej informacji na temat przeszczepów narządów.

Przeszczepy narządów: An Overview

W Stanach Zjednoczonych wykonuje się obecnie 9 rodzajów przeszczepów narządów, jak podaje United Network for Organ Sharing (UNOS), organizacja non-profit z Richmond Va. UNOS zarządza jedyną w kraju siecią pobierania i przeszczepiania narządów, która obejmuje listę oczekujących na przeszczepy narządów.

Przeszczepy organów obejmują nerki, trzustkę, wątrobę, serce, płuca i jelita. Unaczynione allografty złożone (VCAs), są obecnie również możliwe, w tym przeszczepy twarzy i dłoni. Czasami wykonuje się „podwójne” przeszczepy, takie jak nerka/trzustka lub serce/płuca.

W 2021 roku w Stanach Zjednoczonych wykonano ponad 40 000 przeszczepów organów,?według UNOS. Większość biorców jest w wieku od 50 do 64 lat. Do tej pory większość narządów dawców pochodziła od zmarłych dawców, ale odsetek żywych dawców?wzrasta każdego roku od 1988 roku.

Przeszczepy nerek są najczęstszym rodzajem operacji transplantacyjnej; najrzadziej wykonywanym przeszczepem jednonarządowym są jelita.

W zależności od potrzebnego organu, organy są dopasowywane przy użyciu kilku cech, w tym grupy krwi i wielkości potrzebnego organu. Pod uwagę brane jest również to, jak długo ktoś znajduje się na liście oczekujących, jak bardzo jest chory oraz odległość między dawcą a potencjalnym biorcą.

Potrzebujesz przeszczepu narządów: Co dalej?

Po otrzymaniu informacji od lekarza, zazwyczaj kieruje on pacjenta do ośrodka przeszczepiania narządów.

Gigi Spicer, RN, była wiceprezes ds. transplantacji w Tulane Health System w Nowym Orleanie, mówi, że nie musisz iść do tego ośrodka. Jest to moment, w którym jako potencjalny biorca przeszczepu musisz stać się bardzo proaktywny, nawet jeśli nadal jesteś w stanie odetchnąć od wiadomości.

Błędem jest poddanie się i pozwolenie zespołowi opieki zdrowotnej na podjęcie wszystkich decyzji, mówi Spicer. Pewnych rzeczy nie można kontrolować, ale zaskakująco wiele można.

Zacznij od wyszukania ośrodków transplantacyjnych według rodzaju narządu, a następnie według stanu lub regionu na stronie internetowej UNOS. Kliknij na „Resources”, a następnie „Member Directory”.

Można uzyskać szczegółowe raporty na temat ośrodków w całym kraju, odwiedzając stronę internetową Naukowego Rejestru Odbiorców Przeszczepów. Raporty zawierają informacje o czasie oczekiwania, liczbie żywych i zmarłych dawców, wskaźnikach przeżycia i innych faktach.

Statystyki mogą być skomplikowane, więc należy poprosić własnego lekarza lub ośrodek o pomoc w ich interpretacji.

Ważne jest, mówi Spicer, aby edukować się na temat swojej choroby tak bardzo, jak to możliwe i zebrać jak najwięcej informacji na temat przeszczepów narządów, aby być świadomym pacjentem.

Wpisanie się na listę oczekujących na przeszczep narządów

Aby znaleźć się na krajowej liście oczekujących na przeszczep, UNOS informuje potencjalnych biorców, że należy skontaktować się z wybranym przez siebie i lekarza szpitalem transplantacyjnym i poprosić o spotkanie. Zostaniesz oceniony przez zespół ds. przeszczepów narządów, który weźmie pod uwagę twoją historię medyczną, obecny stan zdrowia i inne zmienne, aby sprawdzić, czy rzeczywiście jesteś dobrym kandydatem do przeszczepu.

Każdy szpital transplantacyjny ma swoje własne kryteria oceny. UNOS również opracował wytyczne. Jeśli zespół zaakceptuje Cię jako kandydata, doda Cię do krajowej listy oczekujących prowadzonej przez UNOS.

Aby dowiedzieć się, czy znajduje się Pan/Pani na tej liście, należy skontaktować się ze swoim szpitalem transplantacyjnym. UNOS nie wysyła pisemnych powiadomień o tym, kto znajduje się na liście oczekujących. Według UNOS można poprosić o wpisanie na listę w więcej niż jednym szpitalu, ale należy pamiętać, że poszczególne szpitale mogą mieć swoje zasady w tym zakresie; należy o to zapytać.

UNOS utrzymuje bieżącą sumę list oczekujących na przeszczep w całym kraju, organ po organie, na swojej stronie internetowej i regularnie ją aktualizuje. W październiku 2021 roku około 106 800 osób znajdowało się na liście oczekujących na narządy wszystkich typów w całym kraju.

Czas oczekiwania na przeszczepy organów, polityka, procedury

Średni czas oczekiwania na przeszczep narządu różni się w zależności od narządu, wieku, grupy krwi i innych czynników. Na przykład czas oczekiwania może wynosić od siedmiu do dziesięciu lat w przypadku kandydatów oczekujących na zmarłych dawców organów nerkowych.

UNOS posiada internetową bazę danych znaną jako UNET, która gromadzi, przechowuje i analizuje dane dotyczące listy oczekujących pacjentów, dopasowania narządów oraz przeszczepów. Wszystkie amerykańskie programy przeszczepiania narządów, jak również organizacje pobierające narządy i laboratoria typowania tkankowego, współpracują ze sobą w celu udostępniania narządów. Baza danych pozwala placówkom rejestrować pacjentów, dopasowywać oddane narządy do pacjentów z listy oczekujących na przeszczep oraz zarządzać danymi pacjentów po przeszczepie przed i po operacji.

W Stanach Zjednoczonych działa ponad 250 szpitali transplantacyjnych.

Nowe przepisy federalne, które zaostrzyły standardy dla ośrodków weszły w życie w czerwcu 2007 roku. Wśród innych wymagań, ośrodki są teraz zobowiązane do wykonywania średnio 10 przeszczepów rocznie, z pewnymi wyjątkami, aby utrzymać finansowanie federalne.

UNOS rozprowadza narządy najpierw lokalnie. Jeśli jednak nie znajdzie się odpowiednik, organ jest oferowany dla dobrego odpowiednika w regionie, a następnie w kraju, jeśli to konieczne.

Jakie są opcje dawcy narządów?

Można również wybrać, czy dawcą narządów będzie osoba zmarła czy żywa.

Żywych dawców organizują poszczególne ośrodki transplantacyjne, jak podaje UNOS. Inną opcją, jeśli potrzebujesz przeszczepu nerki, jest kontakt z Krajową Radą Rodziny Dawców National Kidney Foundation.

Żywym dawcą narządów może być małżonek lub inny członek rodziny albo osoba niespokrewniona, np. przyjaciel – mówi Spicer. Krew potencjalnego żywego dawcy jest badana w celu sprawdzenia, czy jest zgodna z grupą krwi biorcy.

Ale nawet jeśli grupy krwi nie są zgodne, można znaleźć program, który pozwala na dawców zastępczych. Jest to sytuacja, w której ktoś, kto nie pasuje do zamierzonego dawcy, może nadal oddawać organy do użytku kogoś innego, a zamierzony dawca idzie na szczyt listy przeszczepów.

Inną możliwością jest tzw. wymiana nerek sparowanych, w której biorcy, którzy mają dawców, którzy nie są zgodni, mogą wejść do programów, w których są w stanie „zamienić” dawców.

Osoby, które potrzebują przeszczepu, często pytają, czy mogą kupić organ. Odpowiedź jest prosta: Nie. W Stanach Zjednoczonych kupno narządu jest przestępstwem.

Chociaż inne kraje pozwalają na sprzedaż organów, lekarz praktykujący w USA nie umieściłby takiego organu, mówi Spicer.

Gromadzenie informacji o przeszczepach organów

W zależności od przeszczepianego narządu, można uzyskać inną pomoc od różnych organizacji. UNOS posiada na swojej stronie internetowej wyczerpującą listę, od organizacji krajowych, takich jak American Heart Association, America Kidney Foundation i American Liver Foundation, po organizacje stanowe, takie jak Georgia Transplant Foundation.

Istnieje szeroki zakres informacji na temat przeszczepów narządów dostępnych dla Ciebie. Mogą Państwo być integralną częścią swojej opieki poprzez korzystanie z tych zasobów.

Żółta gorączka: Objawy i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia żółtą gorączkę, chorobę, która jest przenoszona przez komary i może prowadzić do niewydolności wątroby i śmierci.

Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że każdego roku na świecie odnotowuje się 200 000 przypadków żółtej gorączki, co skutkuje 30 000 zgonów. Wydaje się, że zachorowalność na żółtą gorączkę w skali międzynarodowej wzrasta z powodu obniżonej odporności na zakażenie wśród lokalnych populacji, wylesiania, zmian klimatycznych i gęstej urbanizacji.

Jak wysokie jest ryzyko wystąpienia żółtej gorączki?

CDC zidentyfikowało 44 kraje, w których istnieje ryzyko przeniesienia żółtej gorączki, wiele z nich ma klimat tropikalny. Chociaż rzeczywista liczba przypadków zachorowań na żółtą gorączkę wśród amerykańskich i europejskich podróżnych do tych zagrożonych krajów jest niewielka, zaleca się szczepienie większości osób podróżujących do tych krajów, ponieważ na żółtą gorączkę nie ma lekarstwa i może być śmiertelna.

Jak rozprzestrzenia się żółta gorączka?

Żółta gorączka jest zazwyczaj przenoszona na ludzi przez ukąszenia zakażonych komarów. Ludzie nie mogą rozprzestrzeniać żółtej gorączki między sobą poprzez przypadkowe kontakty, chociaż zakażenie może być przenoszone bezpośrednio do krwi przez skażone igły.

Kilka różnych gatunków komarów przenosi wirusa żółtej gorączki; niektóre z nich rozmnażają się na terenach miejskich, inne w dżungli. Komary, które rozmnażają się w dżungli, przenoszą żółtą gorączkę również na małpy, które oprócz ludzi są żywicielem tej choroby.

Objawy żółtej gorączki

Żółta gorączka otrzymuje swoją nazwę od dwóch najbardziej oczywistych objawów: gorączki i zażółcenia skóry. Żółtaczka pojawia się, ponieważ choroba powoduje uszkodzenie wątroby, zapalenie wątroby. U niektórych osób żółta gorączka nie daje początkowych objawów, u innych pierwsze symptomy pojawiają się od trzech do sześciu dni po kontakcie z wirusem po ukąszeniu komara.

Zakażenie żółtą gorączką ma zazwyczaj trzy fazy. Pierwsza faza objawów może trwać przez trzy do czterech dni, a następnie, dla większości ludzi, znika. Pierwsza faza jest zazwyczaj niespecyficzna i nie można jej odróżnić od innych infekcji wirusowych.

Początkowe objawy żółtej gorączki to:

  • Gorączka i dreszcze

  • Objawy grypopodobne, takie jak bóle mięśni, ból głowy i wymioty

Kolejną fazą jest remisja, która trwa przez 48 godzin. U pacjentów następuje poprawa. Większość z nich wraca do zdrowia.

Niestety, trzecia, bardziej toksyczna faza infekcji występuje u 15% do 25% pacjentów. Ostatecznie może rozwinąć się stan zwany wirusową gorączką krwotoczną, z krwawieniem wewnętrznym (krwotokiem), wysoką gorączką oraz uszkodzeniem wątroby, nerek i układu krążenia. Światowa Organizacja Zdrowia szacuje, że do 50% osób na całym świecie, które osiągną tę ciężką fazę zakażenia, umiera, podczas gdy połowa wraca do zdrowia.

Objawy trzeciej fazy żółtej gorączki mogą obejmować:

  • Żółtaczka (uszkodzenie wątroby), która powoduje zażółcenie skóry i oczu

  • Zapalenie wątroby (zapalenie wątroby)

  • Krwawienie wewnętrzne (krwotok)

  • Wymiotowanie krwią

  • Wstrząs

  • Wielonarządowa niewydolność prowadząca do śmierci

Jak rozpoznaje się żółtą gorączkę?

Żółtą gorączkę rozpoznaje się na podstawie objawów, ostatnich podróży i badań krwi. Objawy żółtej gorączki mogą naśladować objawy innych chorób tropikalnych, takich jak malaria czy dur brzuszny, dlatego należy skontaktować się z lekarzem, jeśli masz objawy żółtej gorączki i niedawno podróżowałeś do kraju o wysokim ryzyku.

Jak leczy się żółtą gorączkę?

Ponieważ nie ma lekarstwa na samą infekcję wirusową, leczenie żółtej gorączki skupia się na łagodzeniu objawów, takich jak gorączka, ból mięśni i odwodnienie. Ze względu na ryzyko krwawienia wewnętrznego, unikaj aspiryny i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, jeśli podejrzewasz u siebie żółtą gorączkę. Często konieczna jest hospitalizacja.

Zapobieganie żółtej gorączce poprzez szczepienia

Ponieważ nie ma lekarstwa na żółtą febrę, kluczowe znaczenie ma profilaktyka. Szczepionka przeciwko żółtej gorączce jest zalecana dla osób dorosłych i dzieci powyżej 9 miesiąca życia, które podróżują do krajów o znanym ryzyku zachorowania na żółtą gorączkę lub w nich mieszkają. Niektóre kraje w Afryce i Ameryce Łacińskiej o najwyższym ryzyku narażenia na żółtą gorączkę wymagają obecnie dowodu szczepienia przeciwko żółtej gorączce przed dopuszczeniem do podróży.

Kliniki medycyny podróży oraz państwowe lub lokalne wydziały zdrowia zazwyczaj oferują szczepionkę, która musi być powtarzana co 10 lat dla osób podróżujących do obszarów wysokiego ryzyka. Te zatwierdzone centra szczepień mogą również dostarczyć Ci Międzynarodowe Świadectwo Szczepienia, które będzie potrzebne do wjazdu do niektórych krajów zagrożonych.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli po przyjęciu szczepionki pojawi się gorączka, objawy grypopodobne lub inne nietypowe objawy. Szczepionka przeciwko żółtej febrze w kilku rzadkich przypadkach spowodowała reakcję alergiczną, reakcję układu nerwowego oraz chorobę zagrażającą życiu.

Kto nie powinien się szczepić przeciwko żółtej gorączce?

Szczepienie przeciwko żółtej gorączce nie jest zalecane dla wszystkich. U niektórych osób szczepionka może wywołać poważne działania niepożądane. Trwają prace nad stworzeniem szczepionki zabitej, która będzie bezpieczniejsza. Przed podaniem szczepionki należy porozmawiać z lekarzem, jeśli:

  • Masz osłabiony układ odpornościowy, np. w wyniku zakażenia wirusem HIV

  • mają raka lub problemy z grasicą

  • Stosowano leczenie, które może zakłócić działanie układu odpornościowego, takie jak sterydy lub leczenie raka

  • Wystąpiła zagrażająca życiu reakcja alergiczna na jajka, kurczaka, żelatynę lub wcześniejszą szczepionkę przeciwko żółtej febrze

  • Są w ciąży lub karmią piersią

  • Mają 65 lat lub więcej

  • Twoje dziecko ma mniej niż 9 miesięcy.

Należy pamiętać, że szczepienie ma dwa cele: ochronę zdrowia indywidualnych podróżnych przybywających do regionów wysokiego ryzyka oraz ochronę zdrowia publicznego krajów poprzez zapobieganie importowi żółtej gorączki do ich regionu. Jeśli jesteś zwolniony ze szczepień ze względów medycznych, przy wjeździe do niektórych krajów może być konieczne przedstawienie dowodu zwolnienia.

Inne środki zapobiegawcze przeciwko żółtej gorączce

Szczepienie jest najważniejszym środkiem, jaki należy podjąć podczas podróży na tereny, gdzie możliwe jest narażenie na kontakt z wirusem żółtej gorączki. Żaden inny środek nie jest bardziej skuteczny, ale istnieją inne cenne zalecenia. Należy:

  • Używać odpowiedniego środka odstraszającego komary na odsłoniętą skórę i postępować zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Kup taki, który zawiera DEET, pikarydynę, olejek z eukaliptusa cytrynowego lub składnik o nazwie IR3535.

  • Zakryj ręce, dłonie, nogi i głowę, aby chronić się przed ukąszeniami.

  • Stosuj repelenty zawierające permetrynę na zewnątrz ubrań, moskitier i innego sprzętu.

  • Używaj siatek na oknach i drzwiach oraz moskitier nad łóżkami, aby utrzymać komary z dala od nich.

  • Unikaj przebywania na zewnątrz w godzinach największej aktywności komarów (od zmierzchu do świtu dla wielu rodzajów komarów przenoszących infekcję).

  • Należy prowadzić dokładną dokumentację dat podróży zagranicznych, miejsc i aktywności na świeżym powietrzu, na wypadek konieczności zidentyfikowania infekcji wirusowej po powrocie.

Złamany łokieć

0

Urazy łokcia są powszechne zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. lekarz przedstawia przegląd urazów łokcia i sposób ich leczenia.

Urazy łokcia są częste zarówno u dorosłych jak i u dzieci. Wczesne rozpoznanie i leczenie urazu łokcia może zmniejszyć ryzyko powikłań i późniejszej niepełnosprawności. Każdy poważny uraz łokcia zasługuje na pomoc medyczną.

  • Łokieć jest złożonym stawem utworzonym przez 3 kości:

    • Kość ramienna to pojedyncza kość ramienia, która biegnie od barku do łokcia.

    • Kość promieniowa i łokciowa, kości przedramienia, biegną od łokcia do nadgarstka.

    • Więzadła, mięśnie i ścięgna utrzymują stabilność łokcia i umożliwiają ruchy w stawie.

  • Prawidłowy staw łokciowy pozwala na wykonywanie tych ruchów:

    • Zginanie, czyli zginanie

    • Rozciąganie, czyli prostowanie

    • Rotacja, obracanie dłoni w górę i w dół

  • Poważne urazy, takie jak złamania (pęknięcie kości) i zwichnięcia, mogą uszkodzić kości i inne struktury łokcia, powodując problemy z poruszaniem się, funkcjonowaniem naczyń krwionośnych i funkcjonowaniem nerwów. U dzieci, złamania mogą wpływać na wzrost i rozwój kości. Dzieje się tak, ponieważ dzieci mają wiele „centrów wzrostu” kości, czyli części kości, w których odbywa się wzrost kości. Ponieważ wzrost kości trwa przez całe dzieciństwo, jeśli jedno z tych „centrów wzrostu” jest zaangażowane w złamanie, może to wpłynąć na rozwój kości.

  • Złamanie kości łokciowej to złamanie, które dotyczy 1 lub więcej z 3 kości ramienia, które współpracują ze sobą tworząc staw łokciowy.

Przyczyny złamania łokcia

Łokieć można uszkodzić na wiele sposobów, od nadużyć (kontuzje sportowe) do ostrego zdarzenia traumatycznego (upadek lub bezpośrednie uderzenie). Niektóre częste zdarzenia, które skutkują złamaniami łokcia to:

  • Podczas upadku do tyłu, na przykład z deski snowboardowej, możesz próbować zahamować upadek wyciągając rękę i otwierając ją.

  • Uraz wysokoenergetyczny może wystąpić podczas kolizji samochodowej lub motocyklowej.

  • Bezpośrednie uderzenie w łokieć może spowodować złamanie, gdy spadniesz z deskorolki lub roweru i wylądujesz bezpośrednio na łokciu.

  • Sideswipe injury occurs when an elbow is struck when you are resting your elbow out an open car window.

  • Każdy inny bezpośredni uraz łokcia, nadgarstka, dłoni lub barku może mieć wpływ na łokieć.

Symptomy złamanego łokcia

Jeśli łokieć wykazuje któryś z poniższych objawów, możesz mieć złamanie lub inny uraz, który wymaga pomocy medycznej.

  • Obrzęk łokcia lub obszaru bezpośrednio nad lub pod łokciem

  • Deformacja łokcia lub okolic łokcia

  • Przebarwienia, takie jak zasinienie lub zaczerwienienie łokcia

  • Trudności w poruszaniu łokciem w pełnym zakresie ruchu

    • Zgięcie i wyprost: Powinieneś być w stanie zgiąć łokieć tak, aby opuszkami palców dotknąć ramienia. Powinieneś również być w stanie w pełni wyprostować rękę.

    • Rotacja do wewnątrz i na zewnątrz: Trzymając rękę u boku ze zgiętym (zgiętym) pod kątem 90 łokciem, powinieneś być w stanie obrócić rękę na zewnątrz, tak aby dłoń była skierowana do sufitu. W tej samej pozycji powinieneś być w stanie obrócić rękę do wewnątrz, tak aby dłoń była skierowana do podłogi.

  • Nudność, osłabienie czucia lub uczucie chłodu w przedramieniu, dłoni lub palcach

    • Przez łokieć przebiegają trzy główne nerwy – pośrodkowy, promieniowy i łokciowy. Poważny uraz może spowodować uszkodzenie tych nerwów.

    • Przez łokieć przechodzi również wiele naczyń krwionośnych. Te ważne naczynia mogą zostać uszkodzone lub ściśnięte podczas urazu lub obrzęku.

  • Rozcięcie lub otwarta rana na łokciu po urazie

  • Silny ból po urazie łokcia

  • Uczucie napięcia w okolicy łokcia lub przedramienia

Kiedy należy szukać pomocy medycznej

Złamanie łokcia niesie ze sobą ryzyko potencjalnie poważnych i upośledzających powikłań. Jeśli uważasz, że łokieć może być złamany, powinieneś natychmiast zgłosić się do lekarza na oddziale ratunkowym szpitala.

Jeśli masz tylko łagodny obrzęk i nie ma siniaków, otwartych ran lub utraty czucia, możesz rozważyć zadzwonienie do lekarza przed szukaniem pomocy medycznej w nagłych wypadkach.

Jeśli po urazie ręki łokieć wykazuje którykolwiek z następujących problemów, należy udać się na oddział ratunkowy.

  • Masz obrzęk w łokciu lub w jego pobliżu.

  • Zauważasz deformację łokcia lub okolic łokcia.

  • Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, porównaj swój kontuzjowany łokieć z nieuszkodzonym. Jeśli pojawi się nowy guzek lub zgrubienie, udaj się na oddział ratunkowy.

  • Podczas poruszania łokciem, nadgarstkiem lub dłonią słyszysz lub odczuwasz zgrzytanie, wyskakiwanie lub klikanie.

  • Łokieć „łapie” w stawie.

  • Normalny ruch w łokciu jest ograniczony.

  • Widoczne są przebarwienia na łokciu lub w jego pobliżu. Niebieskawy, purpurowy lub czarniawy kolor może oznaczać krwawienie do łokcia lub w jego pobliżu. Czerwonawy kolor może sygnalizować infekcję.

  • Zauważasz drętwienie lub mrowienie jakiejkolwiek części ramienia, na przykład uczucie „śmiesznej kości”, które nie ustępuje.

  • Przedramię, nadgarstek lub palce sprawiają wrażenie „martwych” i trudno lub nie można nimi normalnie poruszać.

  • Masz znaczny ból w łokciu, przedramieniu, nadgarstku lub dłoni.

  • Zauważasz zmianę koloru lub temperatury przedramienia, nadgarstka lub dłoni.

  • Nadgarstek lub ręka są blade, chłodne lub niebieskawe. Może dojść do zablokowania przepływu krwi w uszkodzonym łokciu.

  • Krwawisz w okolicy łokcia.

  • Powinieneś być w stanie z łatwością wykonać następujące ruchy bez bólu:

    • Całkowicie wyprostuj łokieć

    • Całkowicie zgiąć łokieć tak, aby opuszki palców dotykały ramienia

    • Obróć dłoń całkowicie w stronę sufitu i w stronę podłogi

Egzaminy i testy

Lekarz może wykonać następujące procedury podczas oceny złamanego łokcia:

  • Lekarz generalnie będzie chciał poznać ogólną historię zdrowia pacjenta. Niektóre z pytań będą zawierały prośbę o te informacje:

    • Twój wiek

    • Twoja dłoń (czy jesteś prawo- czy leworęczny?)

    • Twój zawód

    • Twój poziom aktywności (jesteś sportowcem czy pracownikiem biurowym?)

    • przebyte operacje i urazy, szczególnie łokcia lub ręki

    • Choroby lub stany chorobowe, na które cierpiałeś (Bardzo ważne są choroby lub stany chorobowe, które mogą dotyczyć kości, stawów, więzadeł, ścięgien, mięśni, nerwów i naczyń krwionośnych. Ważne są również problemy z krwawieniem lub gojeniem się ran).

    • Choroby i dolegliwości medyczne, które obecnie posiadasz

    • Leki, które przyjmujesz

    • Występujące u pacjenta alergie na leki

    • Twoje nawyki społeczne (czy palisz papierosy lub pijesz alkohol)

  • Lekarz będzie również zadawał szczegółowe pytania dotyczące Twojego urazu.

    • Co było przyczyną urazu? Na przykład, czy upadłeś, czy coś uderzyło Cię w łokieć? Jeśli upadłeś, to czy na rękę, czy bezpośrednio na łokieć?

    • Kiedy doszło do urazu?

    • Kiedy zaczęły się Twoje objawy?

    • Jakie objawy zauważyłeś/aś? Na przykład, czy wystąpił ból, czy ból i obrzęk, czy obrzęk i przebarwienia?

  • Lekarz przeprowadzi ograniczone badanie fizykalne, zwracając szczególną uwagę na Twoją kontuzjowaną rękę.

    • Lekarz prawdopodobnie sprawdzi serce, płuca i brzuch.

    • Lekarz może również sprawdzić głowę, szyję, plecy oraz nieuszkodzone ręce i nogi. Większość tych badań ma na celu upewnienie się, że nie występują inne, poważniejsze urazy lub schorzenia. Czasami osoby odczuwające ogromny ból z powodu złamania łokcia nawet nie zauważają, że mają inne urazy.

  • Lekarz może zlecić wykonanie podstawowych zdjęć rentgenowskich. W zależności od unikalnej historii zdrowia pacjenta i jego potrzeb leczniczych, lekarz może zlecić wykonanie dodatkowych badań laboratoryjnych lub specjalistycznych zdjęć rentgenowskich.

    • Czasami urazy łokcia powodują tak duży ból, że pełne badanie jest niemożliwe. W takim przypadku lekarz może najpierw zdecydować się na obejrzenie łokcia, nie ruszając go ani nie dotykając.

    • Lekarz może zbadać rękę i nadgarstek, aby upewnić się, że naczynia krwionośne i nerwy działają prawidłowo.

    • Lekarz może wtedy zdecydować o leczeniu bólu i wykonać kilka zdjęć rentgenowskich. Często po uśmierzeniu bólu (poprzez szynowanie lub podanie leków przeciwbólowych) możliwe jest wykonanie pełniejszego i bardziej wiarygodnego badania.

    • Podstawowe zdjęcia rentgenowskie łokcia wykonywane są z przodu i z boku. Rutynowe są również dodatkowe zdjęcia rentgenowskie, wykonywane pod 2 różnymi kątami.

    • U dzieci lekarz może wykonać zdjęcie rentgenowskie drugiego, nieuszkodzonego łokcia. Łokcie dzieci nie są całkowicie uformowane z kości. Rosnąca chrząstka, która później tworzy kość, może zostać pomylona ze złamaną kością. Porównanie zdjęć rentgenowskich kontuzjowanych i nie kontuzjowanych łokci może pomóc lekarzowi postawić prawidłową diagnozę.

    • Inne obrazy, które są jak zdjęcia rentgenowskie – USG, tomografia komputerowa i MRI – mogą zapewnić bardziej kompletny wygląd uszkodzonego łokcia. Badania te są wykonywane na oddziale ratunkowym, ale nie są rzadkością.

  • Badania laboratoryjne na ogół nie są potrzebne u osób ze złamanym łokciem. Jeżeli przyjmujesz określone leki, masz pewne schorzenia lub wymagasz operacji w celu naprawy złamanego łokcia, wówczas badania laboratoryjne mogą być wykonane.

  • Jeśli lekarz obawia się, że tętnica biegnąca przy łokciu została przecięta, może zostać zalecony arteriogram.

    • W tym badaniu lekarz wprowadza barwnik do tętnicy, aby zobaczyć, czy jest ona uszkodzona.

    • Uszkodzona tętnica może wymagać naprawy chirurgicznej, ponieważ dostarcza ona całą krew do nadgarstka i ręki.

Samodzielne leczenie złamanego łokcia w domu

Zwróć się do lekarza, jeśli uważasz, że masz złamany łokieć. Nie ma opieki domowej. Podczas poszukiwania pomocy medycznej, jednak, tutaj są pewne wskazówki pierwszej pomocy, które są ważne, aby pamiętać:

  • Jeśli masz otwartą ranę, przykryj ją czystym bandażem. W przypadku krwawienia należy zastosować mocny ucisk i podnieść rękę.

  • Przyłóż do spuchniętego miejsca okład z lodu lub chłodny kompres.

  • Natychmiast wezwij pomoc lub poproś kogoś o wezwanie pomocy.

  • Jeśli pomoc ratownicza nie jest dostępna natychmiast lub jeśli transportujesz osobę z podejrzeniem złamania łokcia, unieruchom złamanie tak bardzo, jak to możliwe. Nawet kartonowe pudełko, przycięte do odpowiedniej wielkości i kształtu, może być użyte jako szyna.

  • Nie należy podejmować prób prostowania złamanej kości. Pozwól, aby zrobił to lekarz lub osoba przeszkolona.

  • Nie należy próbować wciskać złamanej kości z powrotem na miejsce, jeśli wystaje ona ze skóry. Regulacja ramienia, które wydaje się zdeformowane, może pogorszyć uszkodzenia kości lub innych struktur w obrębie łokcia.

Leczenie medyczne

Leczenie złamanego łokcia zależy od rodzaju doznanego urazu. Leczenie może być tak proste, jak podnoszenie unieruchomionej ręki, przykładanie lodu do opuchniętych miejsc i przyjmowanie środków przeciwbólowych. Leczenie może również obejmować operacje naprawy kości, nerwów i naczyń krwionośnych. Dzieci i dorośli zazwyczaj mają różne rodzaje urazów łokcia. Leczą się one również w bardzo różny sposób. Z tych powodów, różne zabiegi są często stosowane dla dorosłych i dzieci ze złamanym łokciem.

Leki

  • Dostępna jest szeroka gama leków przeciwbólowych.

    • Leki doustne są zwykle stosowane w przypadku łagodnego bólu.

    • Zastrzyki, do mięśnia lub do żyły (dożylne), są stosowane w przypadku bólu umiarkowanego do silnego.

  • Leki mogą być wprowadzone bezpośrednio do stawu łokciowego w celu złagodzenia bólu lub mogą być podane w formie zastrzyku lub kroplówki.

    • Jeśli łokieć jest zwichnięty lub złamany i wymaga nastawienia, leki również mogą być stosowane, aby wspomóc ten proces.

    • Leki te wyjątkowo dobrze uśmierzają ból i choć mogą powodować sedację (senność), pozwalają mięśniom rozluźnić się i bardzo pomagają podczas pracy lekarza nad łokciem.

    • Po otrzymaniu tych leków i zresetowaniu łokcia, wiele osób budzi się, aby stwierdzić, że łokieć został naprawiony i usztywniony.

Chirurgia

Czasami operacja w celu naprawy złamanego łokcia jest najlepszym wyborem. Jest to szczególnie ważne w przypadku otwartego lub złożonego (wieloodłamowego) złamania łokcia.

    • Otwarty uraz łokcia oznacza, że 1 lub więcej kości w łokciu przeszło przez skórę.

    • Kość trzeba nie tylko umieścić na miejscu, ale także dokładnie oczyścić, aby nie doszło do zakażenia. Najlepiej zrobić to na sali operacyjnej.

Urazy łokcia, które uszkadzają nerwy i naczynia krwionośne, często muszą być naprawiane na sali operacyjnej. Badacze medyczni stwierdzili, że niektóre rodzaje złamań łokcia goją się lepiej, jeśli są naprawiane na sali operacyjnej. Twój lekarz omówi z Tobą możliwości leczenia i pomoże Ci dokonać najlepszego wyboru.

Inna terapia

  • Jeśli staw łokciowy jest wypełniony krwią lub innym płynem, staw może zostać zdrenowany na oddziale ratunkowym.

    • Krew lub inny płyn sączony z łokcia może sugerować lekarzowi konkretną diagnozę.

    • Drenaż tego płynu może złagodzić ucisk i ból w łokciu.

  • Stosowane będą szyny, temblaki i gipsy.

    • Lekarze stosują szyny po wielu różnych rodzajach urazów łokcia. Lekarze zazwyczaj wykonują szyny z gipsu. Zazwyczaj umieszczają szynę na tylnej części ramienia i nie otaczają jej całkowicie materiałem szyny. Szyny są zaprojektowane tak, aby utrzymać łokieć w jednej konkretnej pozycji.

    • Szyny na złamany łokieć zazwyczaj biegną od ramienia aż do ręki. Uniemożliwiają zgięcie łokcia lub obrócenie ręki. Takie ruchy mogą zakłócić gojące się złamanie lub zwichnięcie łokcia.

    • Lekarz może zastosować temblak, aby ciężko usztywnione ramię mogło wygodnie spoczywać. Lekarz może poprosić o zdjęcie chusty w domu i uniesienie ramienia nad głowę. Uniesienie ramienia łagodzi obrzęk. Jest to bardzo ważne zwłaszcza w pierwszych dniach po urazie łokcia, kiedy obrzęk może uciskać nerwy i naczynia krwionośne w łokciu lub przedramieniu.

    • Lekarze rzadko stosują gips na świeżo uszkodzone łokcie. Gips, w przeciwieństwie do szyny, całkowicie otacza ramię. Jeśli pod gipsem pojawi się obrzęk, może on spowodować uszkodzenie nerwów i naczyń krwionośnych.

  • Resetowanie złamanych łokci: Jeśli kość w łokciu jest złamana lub łokieć jest poza stawem, lekarz może wymagać zresetowania kości. Wykonuje się to z różnych powodów.

    • Ustawienie kości z powrotem w ich właściwych pozycjach może znacznie złagodzić ból.

    • Resetowanie kości pozwala również na rozpoczęcie prawidłowego gojenia.

    • Czasami złamane kości uciskają lub przecinają nerwy lub naczynia krwionośne. Przesunięcie kości do ich normalnych pozycji może powstrzymać te uszkodzenia.

    • Jeśli kości łokcia muszą zostać zresetowane, dostępne są leki, które łagodzą ból i niepokój, który możesz odczuwać.

Następne kroki

Dalsze działania

Niezwykle ważne jest, aby w przypadku złamania łokcia dokładnie stosować się do zaleceń lekarskich. Raz doznany łokieć nie jest „wybaczającym” stawem podczas gojenia. Aby uzyskać jak najlepsze wyniki po złamaniu łokcia, należy zwracać uwagę na porady udzielane przez lekarza. Przestrzegaj wszystkich wizyt kontrolnych u lekarza.

Poniżej podajemy kilka typowych informacji, które możesz usłyszeć po pierwszej wizycie w związku ze złamaniem łokcia:

  • Stosuj leki zmniejszające ból i obrzęk.

  • Podnieś rękę, aby zmniejszyć ból i obrzęk.

  • Pozostaw szynę lub gips na miejscu. Dbaj o swój gips lub szynę.

  • Przyjmuj antybiotyki w celu leczenia infekcji, jeśli zostały przepisane, lub w celu zmniejszenia szansy na wystąpienie infekcji.

  • Natychmiast wróć na oddział ratunkowy, jeśli zauważysz któryś z poniższych objawów:

    • Twoja ręka jest zimna.

    • Twoja ręka jest blada lub niebieska.

    • Ręka jest zdrętwiała, mrowi lub jest „martwa”.

    • Przedramię boli przy poruszaniu nadgarstkiem, dłonią lub palcami.

Prewencja

Większość złamanych łokci jest wynikiem urazów – upadków, urazów sportowych, wypadków samochodowych. Te same zdroworozsądkowe czynności, które robisz zwykle, aby zapobiec wypadkom, pomogą zapobiec urazom łokcia.

  • W samochodach

    • Przestrzegaj zasad ruchu drogowego i prowadź samochód defensywnie.

    • Zawsze zapinaj pasy bezpieczeństwa podczas jazdy i jako pasażer.

    • Nie pij alkoholu i nie prowadź samochodu.

    • Nie prowadź pojazdu, jeśli zażywałeś leki lub narkotyki, które mogą powodować senność.

    • Dzieci zawsze powinny być w odpowiednich urządzeniach przytrzymujących.

    • Nie należy prowadzić samochodu z ręką opartą na szybie lub zwisającą przez okno samochodu.

  • W domu

    • Usuń z domu przedmioty, które mogą spowodować potknięcie się i upadek. Niektóre z nich to przewody zasilające, małe dywaniki i podnóżki.

    • Wytrzyj rozlane płyny i usuń śliskie podłogi, które mogą spowodować potknięcie i upadek.

    • Staraj się, aby w zimie chodniki i podjazdy były wolne od lodu.

  • Podczas ćwiczeń lub uprawiania sportu

    • Nie ćwicz, nie trenuj i nie bierz udziału w zajęciach, jeśli jesteś nadmiernie zmęczony. Kontuzje zdarzają się najczęściej, gdy jesteś zmęczony.

    • Nie kontynuuj aktywności, jeśli odczuwasz ból w łokciu.

    • Zawsze używaj odpowiedniego sprzętu ochronnego podczas uprawiania sportu.

Outlook

Łokieć to bardzo skomplikowany staw. Czasami nie jest on zbyt „wyrozumiały” po doznaniu kontuzji. Oznacza to, że w stawie mogą pojawić się pewne problemy. Sposób, w jaki łokieć goi się po złamaniu, zależy od wieku i stanu zdrowia w momencie urazu, jak również od rodzaju urazu, który masz.

Niektóre rodzaje urazów łokcia wiążą się z określonymi rodzajami problemów w trakcie gojenia. Dzieci mają tendencję do gojenia się lepiej niż dorośli. Ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że wiele złamanych łokci goi się bez żadnych problemów. Twój lekarz będzie w stanie doradzić Ci w miarę gojenia się łokcia.

Poniżej przedstawiono niektóre z najczęstszych problemów związanych ze złamanym łokciem:

  • Zakażenie: Urazy otwarte – kiedy jedna z kości łokcia przechodzi przez skórę – mają większe ryzyko infekcji. Bakterie mogą wtedy dostać się do kości lub stawu i wywołać infekcję.

    • Lekarze starają się zapobiegać zakażeniom poprzez stosowanie sterylnych technik na sali operacyjnej.

    • Próbują również zmyć bakterie na lub w pobliżu otwartych ran.

    • Antybiotyki mogą być również stosowane w leczeniu infekcji.

  • Sztywność: Wiele urazów łokcia skutkuje sztywnością łokcia. Uszkodzony łokieć może nie zginać się, nie wysuwać i nie obracać w takim stopniu jak kiedyś. Jest to zazwyczaj problem dotyczący raczej osób dorosłych niż dzieci.

  • Nonunion: Złamana kość, która nie zrasta się z powrotem, nazywana jest nonunion. Może się to zdarzyć w przypadku niektórych rodzajów złamań kości łokciowej. Niezrost złamanego łokcia może być leczony poprzez zastąpienie łokcia sztucznym stawem lub poprzez przeszczep kości. Przeszczepianie kości polega na umieszczeniu dodatkowej kości wokół miejsca, w którym doszło do zrostu.

  • Malunion: Malunion występuje, gdy gojące się kości zrastają się w nieprawidłowy sposób. Kość może być wygięta lub skręcona. Aby rozwiązać ten problem, konieczna może być operacja.

  • Nieprawidłowy wzrost kości: Złamana kość naprawia się poprzez tworzenie nowej kości. Podczas gojenia się złamanego łokcia, nowa kość może tworzyć się w miejscach, w których zazwyczaj nie rośnie.

  • Zapalenie stawów: Artretyzm dosłownie oznacza zapalenie stawów. Większość ludzi myśli o zapaleniu stawów jako o bolesnych stawach. Po ciężkim urazie może rozwinąć się rodzaj zapalenia stawów, które może sprawić, że staw będzie bolesny i sztywny. Czasami może się to pogorszyć przy zimnej pogodzie lub nadmiernym użytkowaniu.

  • Uszkodzenie nerwów: 3 nerwy, które przebiegają przez łokieć mogą zostać przecięte, ściśnięte lub pociągnięte podczas urazu łokcia. Powstałe uszkodzenie nerwu może być tymczasowe lub trwałe. Obrzęk po urazie łokcia może uciskać na nerwy powodując ich uszkodzenie.

  • Problemy ze sprzętem: Lekarze czasami naprawiają złamane łokcie za pomocą drutów, szpilek, śrub, płytek i innych elementów sprzętu. Jeśli któryś z tych elementów będzie się przemieszczał, może to powodować ból lub nieestetyczne zgrubienia pod skórą. W takim przypadku konieczne może być usunięcie tych elementów.

  • Uszkodzenie naczyń krwionośnych: W pobliżu stawu łokciowego przebiega duża tętnica, która zaopatruje w krew przedramię, nadgarstek i dłoń. Niektóre urazy łokcia mogą przeciąć lub ucisnąć tę tętnicę. Czasami zresetowanie złamanego łokcia zmniejszy nacisk na tętnicę. Czasami może być potrzebna operacja.

Synonimy i słowa kluczowe

złamany łokieć, zraniony łokieć, spuchnięty łokieć, uraz łokcia, złamany łokieć

Kąpiel z solą Epsom: Jak wziąć jedną, co to robi

0

Doktor daje ci 411 na temat soli Epsom — były one używane przez setki lat, aby złagodzić wszelkiego rodzaju bóle i dolegliwości. Zwykłe moczenie się z nimi w wannie może pomóc Ci poczuć się lepiej.

Twoja babcia może mieć odpowiedź. Sole Epsom były używane przez setki lat, aby złagodzić wszelkiego rodzaju bóle, dolegliwości i problemy skórne. Zwykła kąpiel w wannie może pomóc Ci poczuć się lepiej.

Co to jest?

Pomimo nazwy, sole Epsom nie są jak te, które nakładasz na frytki. Nazywa się je solami ze względu na ich strukturę chemiczną. Część „Epsom” to miejsce w Anglii, gdzie znajdują się w naturalnych źródłach.

Można je znaleźć w większości drogerii, zwykle wokół aspiryny i środków przeczyszczających. Wiele sklepów spożywczych i naturalnych sklepów z żywnością również je nosi. Duże pudełko kosztuje zaledwie kilka dolarów.

Nie są one takie same jak sole z Morza Martwego, mieszanka minerałów znalezionych tylko w Morzu Martwym na Bliskim Wschodzie. Woda i światło tam rzekomo pomagają z?chorobami skóry, zapaleniem stawów i innymi problemami zdrowotnymi.

Sole Epsom różnią się również od wymyślnych kryształów do kąpieli. Mogą nie być wykonane z tych samych substancji chemicznych. Plus często mają olejki, kolory i perfumy, aby zrelaksować cię i zmiękczyć skórę.

Jak działają?

W wodzie rozkładają się na magnez i siarczan. Teoria mówi, że kiedy moczysz się w kąpieli z solami Epsom, dostają się one do organizmu przez skórę. Nie zostało to udowodnione, ale samo moczenie się w ciepłej wodzie może pomóc w rozluźnieniu mięśni i rozluźnieniu sztywnych stawów.

Ludzie stosują kąpiele w solach Epsom jako domową kurację na:

  • Ból i obrzęk stawów

  • Stłuczenia i zwichnięcia

  • Fibromialgia, stan, który sprawia, że mięśnie, więzadła i ścięgna są obolałe, a na całym ciele pojawiają się czułe punkty

  • Wrastające paznokcie u nóg

  • Bezsenność

  • Łuszczyca, choroba powodująca zaczerwienienie, swędzenie i łuszczenie się skóry

  • Ból mięśni po treningu

  • Ból spowodowany biegunką podczas chemioterapii

  • Ból i zaczerwienienie spowodowane oparzeniami słonecznymi

  • Zmęczone, spuchnięte stopy

Chociaż istnieje wiele twierdzeń dotyczących środków ludowych, nie ma zbyt wielu badań, które by je poparły. Tego typu kąpiele prawdopodobnie nie zaszkodzą, ale jeśli masz obawy dotyczące zdrowia, najpierw skonsultuj się z lekarzem.

Jak wziąć kąpiel w soli Epsom?

Woda powinna być bardzo ciepła – nie gorąca, ale przyjemna w dotyku. Dodaj sole Epsom, gdy woda jest bieżąca, aby ułatwić ich rozpuszczenie.

W przypadku standardowej wielkości wanny użyj ilości sugerowanej na opakowaniu, zazwyczaj 1 do 2 filiżanek, lub ilości zalecanej przez lekarza. Nie używaj soli Epsom w jacuzzi, wannie z hydromasażem lub innej wannie z dyszami, chyba, że producent mówi, że jest to dozwolone.

Trzymaj część ciała, która boli w wodzie przez co najmniej 12 minut. Po prostu się zrelaksuj.

Skonsultuj z lekarzem, jak długo i jak często powinieneś się moczyć. Być może będziesz musiał to zrobić tylko raz w przypadku wrastającego paznokcia lub codziennie, jeśli masz bóle stawów.

Torbiel ganglionowa: Objawy, przyczyny, diagnoza i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia objawy i leczenie torbieli zwojowej, guza lub obrzęku na szczycie stawu, zwykle nadgarstka.

Torbiel zwojowa to mały worek z płynem, który tworzy się nad stawem lub ścięgnem (tkanka łącząca mięsień z kością). Wewnątrz torbieli znajduje się gęsty, lepki, przezroczysty, bezbarwny, galaretowaty materiał. W zależności od wielkości, torbiele mogą sprawiać wrażenie twardych lub gąbczastych.

Torbiele zwojowe, znane również jako torbiele biblijne, najczęściej pojawiają się na grzbiecie dłoni w okolicy stawu nadgarstkowego, ale mogą również rozwijać się po stronie dłoniowej nadgarstka. Mogą również pojawić się w innych miejscach, ale są one rzadsze:

  • Podstawa palców na dłoni, gdzie pojawiają się jako małe guzki wielkości grochu

  • Opuszka palca, tuż pod naskórkiem, gdzie nazywane są torbielami śluzowymi

  • Zewnętrzna strona kolana i kostki

  • Wierzch stopy

Objawy torbieli zwojowej

Objawy torbieli zwojowej mogą obejmować:

  • Miękki guzek lub masa, która zmienia rozmiar, ale się nie przemieszcza.

  • Obrzęk, który może pojawić się z czasem lub nagle.

  • Może się zmniejszyć lub nawet odejść i powrócić.

  • Może powstać jedna duża torbiel lub wiele mniejszych, ale zazwyczaj są one połączone głębszą tkanką.

  • Pewien stopień bólu jest możliwy, zwłaszcza po ostrym lub powtarzającym się urazie, ale wiele z nich nie jest bolesnych.

  • Ból może być przewlekły i nasilać się przy wykonywaniu ruchów w stawie.

  • Gdy torbiel jest połączona ze ścięgnem, możesz odczuwać osłabienie w dotkniętym palcu.

Poniższy obraz przedstawia torbiel zwojową o charakterze urazowym. Osoba ta zgłosiła się na oddział ratunkowy z bolesnym guzem po uderzeniu nadgarstka drzwiami samochodu.

Poniższy obraz przedstawia galaretowaty płyn pobrany z torbieli na powyższym zdjęciu. Jego obecność potwierdza diagnozę torbieli zwojowej.

Obraz ultrasonograficzny poniżej pokazuje torbiel zwojową (obszar pomiędzy znacznikami).

Poniższy obraz pokazuje torbiel ganglionu?który był operowany w przeszłości. Ten ganglion powrócił, ponieważ ta osoba gra na cymbałach w swoim szkolnym zespole.

Torbiel ganglionu – przyczyny i czynniki ryzyka

Przyczyna powstawania torbieli zwojowych nie jest znana. Jedna z teorii sugeruje, że uraz powoduje rozpad tkanki stawu, tworząc małe torbiele, które następnie łączą się w większą, bardziej widoczną masę. Najbardziej prawdopodobna teoria wiąże się z wadą torebki stawowej lub pochewki ścięgnistej, która umożliwia wybrzuszenie tkanki stawowej.

Torbiele ganglionowe częściej występują u kobiet, a 70% z nich pojawia się u osób w wieku 20-40 lat. Rzadko torbiele ganglionowe mogą występować u dzieci poniżej 10 roku życia.

Diagnostyka torbieli ganglionu

Jeśli masz guza, powinieneś udać się do lekarza, nawet jeśli nie masz objawów, które cię niepokoją. Badanie fizykalne jest często jedynym, które jest potrzebne do zdiagnozowania torbieli zwojowej.

  • Lekarz może uzyskać dalsze potwierdzenie poprzez użycie strzykawki do wyciągnięcia części płynu z torbieli (aspiracja za pomocą igły) lub za pomocą ultradźwięków. Obraz ultrasonograficzny powstaje w wyniku odbijania się fal dźwiękowych od różnych tkanek. Może on określić, czy guzek jest wypełniony płynem (torbiel), czy jest stały. USG może również wykryć, czy przyczyną guzka jest tętnica lub naczynie krwionośne.

  • Lekarz może wysłać Cię do chirurga ręki, jeśli guzek jest duży, masywny lub dotyczy naczynia krwionośnego (tętnicy).

  • MRI jest używany do obejrzenia nadgarstka i jest bardzo przydatny w przypadku ganglionów. Jedną wadą tej metody diagnostycznej jest koszt procedury.

Leczenie torbieli ganglionu

Torbiel zwojowa nie wymaga leczenia w trybie nagłym, chyba że doszło do znacznego urazu. Często wystarczy rutynowa kontrola u lekarza lub specjalisty od kości i stawów (ortopedy).

Samodzielna opieka w domu

Jeśli torbiel nie przeszkadza, lekarz może zalecić obserwowanie jej i kontaktowanie się, jeśli coś się zmieni. Wiele torbieli może zniknąć bez żadnego leczenia.

W przeszłości, domowa opieka nad tymi naroślami obejmowała miejscowo stosowane plastry, ciepło i różne okłady. Rozszerzyło się to nawet na użycie ciężkiej książki, aby fizycznie rozbić cystę. Te formy leczenia nie są już sugerowane, ponieważ nie wykazano, aby utrzymać torbiele zwojowe z powrotem i może, w rzeczywistości, powodować dalsze obrażenia.

Leczenie medyczne

Jeśli torbiel przeszkadza, lekarz może zalecić jeden z tych zabiegów:

  • Aspiracja: W przypadku tej procedury, igła jest umieszczana w torbieli, aby wyciągnąć płynny materiał. Następnie w to miejsce wstrzykuje się związek steroidowy (przeciwzapalny) i zakłada się szynę, aby zapobiec przemieszczaniu się tego obszaru. Aspiracja nie usuwa obszaru, który przywiązuje torbiel do stawu, więc często powracają.

  • Operacja: W ramach tej procedury lekarz usuwa torbiel oraz obszar wokół niej, który przytwierdza ją do stawu. Lekarz może zalecić operację, jeśli aspiracja nie pomogła, a masa jest bolesna, przeszkadza w funkcjonowaniu (zwłaszcza w przypadku ręki dominującej) lub powoduje drętwienie lub mrowienie ręki lub palców.

Kolejne kroki

Po zdiagnozowaniu torbieli zwojowej i podjęciu decyzji o leczeniu, dalsze postępowanie będzie się różnić w zależności od tego, na co się zdecydowałeś.

  • Po wykonaniu prostej aspiracji, lekarz może poprosić Cię o rozpoczęcie poruszania stawem wkrótce po zabiegu.

  • Najprawdopodobniej po zabiegu staw będzie unieruchomiony przez okres do 7 do 10 dni. Szyna to twardy opatrunek, który nie pozwala na poruszanie stawem.

  • Badania wykazują, że szynowanie przez dłuższy okres czasu nie pomaga, dlatego też możesz być zachęcany do korzystania ze stawu w krótkim czasie po zabiegu.

  • Lekarz może poprosić pacjenta o ponowne sprawdzenie stanu zdrowia po operacji i zdecyduje, czy konieczna jest terapia fizyczna lub zajęciowa. Dalsza opieka będzie oparta na indywidualnych potrzebach pacjenta.

Zapobieganie torbieli zwojowej

Ponieważ przyczyna torbieli ganglionu nie jest znana, trudno powiedzieć, jak im zapobiegać. Zalecana jest wczesna ocena i leczenie.

Perspektywy torbieli zwojowej

Ponieważ jest to guz, który może ustąpić samoistnie lub po prostym zabiegu aspiracji igły lub niewielkiej operacji, istnieją duże szanse na pełne wyleczenie. Ponieważ jednak torbiele zwojowe mogą powrócić po każdym z tych zabiegów, pojedynczy zabieg może nie wystarczyć.

Powikłania choroby sierpowatej

0

Choroba sierpowata może powodować inne problemy zdrowotne. Dowiedz się, jak leczyć i zapobiegać tym powikłaniom.

Czerwone krwinki są normalnie płaskie, elastyczne dyski. Jeśli jednak cierpisz na chorobę sierpowatą, Twój organizm wytwarza czerwone krwinki, które są sztywne i mają kształt półksiężyca lub sierpa. To może spowodować poważne problemy zdrowotne, zwane komplikacjami. W większości przypadków lekarz może pomóc w leczeniu lub nawet zapobieganiu tym problemom.

Ból

Jest to najczęstsze powikłanie choroby sierpowatej. Dochodzi do niego, gdy sierpowate komórki utkną i zablokują małe naczynia krwionośne. Ból często pojawia się w dolnej części pleców, nogach, ramionach, brzuchu lub klatce piersiowej. Może pojawić się w nagłych, intensywnych atakach, zwanych kryzysem lub epizodem. Starsze nastolatki i dorośli mogą również mieć długotrwały ból z powodu choroby sierpowatej.

W większości przypadków, leki dostępne bez recepty, takie jak aspiryna lub ibuprofen, mogą złagodzić ból podczas kryzysu. (Każdy poniżej 19 roku życia nigdy nie powinien brać aspiryny, choć) Ale czasami, lekarze muszą przepisać bardziej silne leki, takie jak leki opioidowe. Niektórzy ludzie mogą potrzebować udać się do szpitala na leczenie.

Twój lekarz będzie sugerować inne sposoby, aby złagodzić lub zapobiec kryzys ból: Pij wystarczająco dużo wody, unikać ekstremalnego ciepła lub zimna, i dont spędzać czas na dużych wysokościach. Jeden lek, zwany hydroksymocznikiem, może sprawić, że epizody bólowe nie będą występować tak często u dzieci i dorosłych.

Anemia

Jest to kolejne częste powikłanie, które występuje, gdy chore komórki krwi umierają szybciej niż organizm może je zastąpić. Utrudnia to komórkom dostęp do tlenu, co może powodować uczucie zmęczenia, osłabienia i zawroty głowy. Możesz mieć również przyspieszone bicie serca i problemy z oddychaniem. Anemia może również utrudniać dzieciom wzrost.

Jeśli anemia jest ciężka, transfuzje krwi mogą pomóc. Jednak w przypadku częstych transfuzji może dojść do zbyt dużej ilości żelaza we krwi, co może spowodować problemy z sercem, wątrobą lub trzustką. Twój lekarz może pomóc Ci kontrolować poziom żelaza. W przypadku dorosłych, lek hydroksymocznik może również pomóc w anemii.

Infekcje

Osoby z chorobą sierpowatą, zwłaszcza dzieci, są bardziej narażone na infekcje. Dzieje się tak dlatego, że choroba uszkadza śledzionę, organ, który pomaga organizmowi filtrować bakterie z krwi.

Antybiotyki mogą leczyć infekcje, ale ważne jest, aby podjąć leczenie jak najszybciej, aby drobna infekcja nie przerodziła się w poważniejszą. Jeśli Ty lub Twoje dziecko macie gorączkę powyżej 101, natychmiast udajcie się do lekarza lub na pogotowie.

Zatkanie śledziony

Dzieci są szczególnie podatne na to powikłanie, które występuje, gdy komórki sierpowate blokują przepływ krwi przez śledzionę. Powoduje to bolesny obrzęk tego narządu. Niektóre dzieci nie wykazują wielu objawów, ale inne czują się słabo, mają bladą skórę lub usta, są senne lub ospałe, odczuwają ból w lewej części brzucha i mają szybkie bicie serca.

Sekwestracja śledziony może być stanem nagłym, zagrażającym życiu. Więc jeśli ty lub twoje dziecko ma objawy, dostać się do szpitala od razu. Większość osób będzie potrzebowała transfuzji krwi, aby ją wyleczyć.

Ostry zespół klatki piersiowej

Problem ten występuje, gdy komórki sierpowate blokują przepływ krwi w płucach. Jest on bardzo poważny, więc jeśli Ty lub Twoje dziecko macie jakiekolwiek objawy – gorączkę, problemy z oddychaniem, ból w klatce piersiowej i kaszel – natychmiast udajcie się do szpitala.

Lekarze mogą podać Ci tlen, antybiotyki, leki pomagające lepiej oddychać i ewentualnie transfuzję krwi.

Lek hydroksymocznik również może pomóc w zapobieganiu zespołowi ostrej fazy klatki piersiowej.

Inne komplikacje

Gdy komórki sierpowate blokują przepływ krwi do kości głównych stawów, może to spowodować obumarcie tkanki kostnej. Jest to znane jako martwica awaskularna i często zdarza się w stawach biodrowych u nastolatków i dorosłych z chorobą sierpowatą. Leki przeciwbólowe mogą pomóc, ale niektórzy ludzie potrzebują operacji, aby naprawić uszkodzenia.

Osoby z chorobą sierpowatą są również bardziej narażone na problemy z oczami, sercem, nerkami i wątrobą, zakrzepy krwi i udar. Twój lekarz może regularnie badać Cię pod kątem tych problemów.

Przeszczep szpiku kostnego w chorobie sierpowatej

Ludzie, którzy mają wiele poważnych powikłań z powodu choroby sierpowatej, mogą być w stanie uzyskać przeszczep szpiku kostnego. Zabieg ten zastępuje komórki, które tworzą sierpowate czerwone krwinki, zdrowymi. To może wyleczyć chorobę.

Ale proces ten może nie działać dla wszystkich. Przed dokonaniem przeszczepu należy znaleźć osobę, której tkanka pasuje do Twojej, aby sprawdzić, czy może ona przekazać Ci swoje zdrowe komórki. Problemy z innymi organami, takimi jak serce czy nerki, również mogą sprawić, że będzie to zbyt ryzykowne. Procedura wymaga również długiego pobytu w szpitalu. Czasami przeszczep szpiku kostnego nie udaje się. Rodziny powinny zapytać swojego lekarza, czy przeszczep może pomóc.

Czy można zapobiec powikłaniom?

Z wieloma problemami związanymi z chorobą sierpowatą trzeba sobie radzić w miarę ich pojawiania się. Ale niektóre rzeczy mogą pomóc w zmniejszeniu prawdopodobieństwa ich wystąpienia.

Niektóre leki pomagają niektórym osobom zapobiegać powikłaniom lub sprawiają, że są one mniej poważne. Lek hydroksymocznik może pomóc dorosłym i dzieciom mieć mniej kryzysów bólowych i ostrych ataków zespołu klatki piersiowej. Może również powstrzymać chorobę przed uszkodzeniem narządów. FDA zatwierdziła również inny lek, L-glutaminę, aby zapobiec kryzysom bólowym u dorosłych i dzieci z chorobą sierpowatą. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, czy te leki mogą pomóc.

Ćwiczenia i głębokie oddychanie pomagają zapobiegać powikłaniom i utrzymać zdrowie. Upewnij się tylko, że nie jesteś przegrzany lub odwodniony – może to prowadzić do niebezpiecznych problemów. Porozmawiaj z lekarzem o najbezpieczniejszych sposobach ćwiczeń.

Aby zapobiec infekcjom, myj ręce wodą z mydłem kilka razy dziennie. Dowiedz się o bezpiecznym przygotowywaniu żywności, aby uniknąć bakterii w żywności. Dzieci powinny otrzymać wszystkie regularne szczepionki w terminie i mogą potrzebować przyjmować antybiotyki, takie jak penicylina, codziennie, aby zapobiec infekcjom.

Anemia aplastyczna: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia anemię aplastyczną, poważną, ale uleczalną chorobę krwi.

Choroba może rozwijać się powoli lub pojawić się nagle. Jeśli poziom krwi jest wystarczająco niski, może to zagrażać życiu.

Kto na nią choruje?

Każdy może zachorować na niedokrwistość aplastyczną, ale jest ona bardziej prawdopodobna u osób w wieku kilkunastu i dwudziestu lat oraz u osób starszych. Mężczyźni i kobiety mają mniej więcej równe szanse na zachorowanie. Jest ona bardziej powszechna w krajach rozwijających się.

Istnieją dwa różne typy:

  • Nabyta anemia aplastyczna

  • Wrodzona niedokrwistość aplastyczna

Lekarze sprawdzają, które z nich są u Ciebie obecne.

Wrodzona niedokrwistość aplastyczna jest spowodowana defektami genów i występuje najczęściej u dzieci i młodych dorosłych. Jeśli masz ten typ, istnieje większa szansa na rozwój białaczki i innych nowotworów, więc regularnie odwiedzaj specjalistę.

Nabyta anemia aplastyczna występuje częściej u dorosłych. Naukowcy uważają, że coś wyzwala problemy w układzie odpornościowym. Możliwości obejmują:

  • Wirusy takie jak HIV lub Epstein-Barr

  • Niektóre leki

  • Toksyczne substancje chemiczne

  • Promieniowanie lub chemioterapia w leczeniu raka

Jakie są objawy?

Każdy rodzaj krwinek pełni inną rolę:

  • Krwinki czerwone przenoszą tlen po organizmie.

  • Białe krwinki zwalczają infekcje.

  • Płytki krwi zapobiegają krwawieniu.

Objawy zależą od rodzaju krwinek, ale może się zdarzyć, że będziesz miał niski poziom wszystkich trzech. Oto wspólne objawy dla każdego z nich:

Niski poziom czerwonych krwinek:

  • Zmęczenie

  • Duszność

  • Zawroty głowy

  • Blada skóra

  • Bóle głowy

  • Ból w klatce piersiowej

  • Nieregularne bicie serca

Niska liczba białych krwinek:

  • Zakażenia

  • Gorączka

Niska liczba płytek krwi:

  • Łatwe powstawanie siniaków i krwawienie

  • Krwawienia z nosa

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów, lekarz może wykonać badanie zwane pełną morfologią krwi. Może również pobrać biopsję szpiku kostnego, aby sprawdzić, czy nie występuje u Ciebie to zaburzenie.

Jak się to leczy?

Jeśli lekarz jest w stanie zidentyfikować przyczynę niedokrwistości aplastycznej i pozbyć się jej, choroba może ustąpić. Jednak lekarze rzadko potrafią wskazać dokładną przyczynę.

Jeśli Twój przypadek nie jest ciężki, możesz nie potrzebować leczenia, dopóki liczba krwi nie spadnie poniżej pewnego poziomu. Jeśli tak się stanie, lekarz może przepisać hormony lub leki, które pomogą szpikowi kostnemu wytworzyć więcej komórek krwi. Może również zasugerować antybiotyki i leki przeciwgrzybicze w celu zwalczania infekcji.

Większość osób z anemią aplastyczną będzie w pewnym momencie potrzebowała transfuzji krwi.

Jeśli liczba krwi jest bardzo niska, lekarz może zasugerować przeszczep szpiku kostnego lub komórek macierzystych, aby zwiększyć zdolność organizmu do wytwarzania komórek krwi. Potrzebny będzie dawca, którego krew jest ściśle dopasowana. Procedura ta może czasami wyleczyć niedokrwistość aplastyczną, ale jest najbardziej skuteczna u młodszych osób, z dawcą szpiku od bliskiego krewnego.

Jeśli przeszczep nie jest opcją dla Ciebie, Twój lekarz może przepisać leki, aby spróbować zatrzymać organizm przed atakiem na szpik kostny.

Oba te sposoby leczenia wiążą się z poważnym ryzykiem, więc porozmawiaj ze swoim lekarzem.

Życie z anemią aplastyczną

Jeśli masz to zaburzenie:

  • Trzymaj się z dala od sportów kontaktowych, aby uniknąć urazów i krwawienia.

  • Często myj ręce.

  • Zrób sobie coroczne szczepienie przeciw grypie.

  • Unikaj tłumów, jeśli tylko możesz.

  • Przed podróżą samolotem lub wyjazdem na duże wysokości, gdzie jest mniej tlenu, skonsultuj się z lekarzem. Być może najpierw będzie potrzebna transfuzja krwi.

Jak wygląda przeszczep szpiku kostnego w chorobie sierpowatej?

0

Procedura jest jedynym lekarstwem na chorobę sierpowatą, ale jest to długi, złożony proces.

Jak to działa?

Przeszczep szpiku kostnego zastępuje komórki w organizmie, które wytwarzają czerwone krwinki, zwane krwiotwórczymi komórkami macierzystymi, nowymi. Oznacza to, że organizm przestanie wytwarzać komórki w kształcie sierpa, które są przyczyną choroby.

Podczas zabiegu lekarz pobiera zdrowe komórki macierzyste ze szpiku kostnego dawcy i wstrzykuje je do Twojego ciała, zwykle przez kroplówkę do jednej z żył. Po wejściu do środka, komórki trafiają do szpiku kostnego i zaczynają tworzyć zdrowe komórki krwi.

Choć brzmi to prosto, przeszczep szpiku kostnego to długi proces. Po znalezieniu dawcy, spędzisz kilka tygodni w szpitalu i będziesz miał kilka miesięcy dalszej opieki. Proces ten rozpoczyna się jeszcze przed samą procedurą przeszczepu:

  • Przez 1 do 2 tygodni przed przeszczepem pacjent będzie przebywał w szpitalu, a lekarze będą podawać mu chemioterapię. Te silne leki niszczą komórki, które wytwarzają nieprawidłowe komórki krwi. Osłabiają one również Twój układ odpornościowy, dzięki czemu nie odrzuci on i nie zaatakuje nowych komórek macierzystych. Możliwe, że zostaniesz poddany także radioterapii.

  • Następnie lekarze wstrzykną do Twojego ciała komórki dawcy. Komórki powinny zastąpić stary szpik kostny i zacząć wytwarzać nowe, zdrowe komórki krwi. Przez około miesiąc zespół medyczny będzie przeprowadzał testy, aby upewnić się, że nowe komórki zaczynają działać.

  • Kiedy lekarze mogą stwierdzić, że przeszczep zadziałał, możesz opuścić szpital. Zanim komórki krwi i układ odpornościowy wrócą do normy, może upłynąć 6-12 miesięcy lub więcej. W tym czasie lekarz będzie uważnie obserwował stan zdrowia pacjenta.

Znalezienie dawcy

Osoby z ciężką chorobą sierpowatą — które miały wiele komplikacji lub epizodów bólu — są najbardziej prawdopodobnymi kandydatami do przeszczepu szpiku kostnego. Lekarze będą musieli upewnić się, że Ty lub Twoje dziecko jesteście wystarczająco zdrowi, aby poddać się tej procedurze. Rozmowa z psychologiem lub pracownikiem socjalnym może również pomóc lekarzom stwierdzić, czy jesteś psychicznie gotowy do tego procesu.

Lekarze muszą znaleźć dawcę, którego szpik kostny odpowiada Twojemu. Może to być jedno z największych wyzwań w tym procesie.

Badania krwi wskażą lekarzom, czy brat, siostra lub rodzic ma pasujący szpik kostny. Od 20% do 30% dzieci potrzebujących przeszczepu będzie miało rodzeństwo, którego szpik kostny jest zgodny z ich szpikiem.

Można również szukać dawcy w krajowym rejestrze osób, które zgłosiły się na badania. Jeśli po urodzeniu dziecka zachowałeś jego krew pępowinową, lekarze mogą również pobrać z niej komórki macierzyste.

Jakie są zagrożenia?

Jak każda inna poważna operacja, przeszczep szpiku kostnego wiąże się z możliwością wystąpienia powikłań i niepowodzeń. Ryzyko obejmuje:

  • Odrzucenie, które następuje, gdy organizm zwraca się przeciwko nowym komórkom. Jest to tak zwana choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD). Występuje ona w około jednym na 10 przypadków. Można przyjmować leki, aby ją leczyć lub jej zapobiegać. Jeśli jednak leki nie zadziałają, GVHD może uszkodzić Twoje organy lub spowodować śmierć.

  • Infekcje, ponieważ leczenie przed przeszczepem osłabia układ odpornościowy organizmu. Leki mogą pomóc w zapobieganiu rozwojowi bakterii lub wirusów w czasie, gdy Ty lub Twoje dziecko przechodzicie przez ten proces.

  • Chemioterapia przed przeszczepem może powodować problemy żywieniowe, jeśli powoduje utratę apetytu lub wywołuje biegunkę lub wymioty.

  • Uszkodzenie naczyń krwionośnych w wątrobie, zwane chorobą wenookluzyjną. Ciężkie uszkodzenia występują u około 1 na 20 osób.

  • Niepłodność. Większość ludzi nie będzie mogła mieć dzieci po przeszczepie szpiku kostnego, zazwyczaj z powodu leków przyjmowanych przed zabiegiem.

Co zrobić, jeśli nie działa?

W około dziewięciu na dziesięć przypadków, przeszczep spowoduje powstanie nowych, zdrowych komórek krwi i ustanie choroby sierpowatej.

Jeśli jednak przeszczep się nie powiedzie, lekarze będą musieli powtórzyć procedurę, aby spróbować wyleczyć pacjenta. Albo będą musieli wstrzyknąć twoje własne komórki macierzyste z powrotem do twojego ciała – co oznacza, że choroba sierpowata powróci.

Co to jest medycyna regeneracyjna?

0

Medycyna regeneracyjna to rozwijająca się, innowacyjna dziedzina medycyny, w której eksperci poszukują terapii i strategii podobnych do mechanizmów umożliwiających organizmowi samoleczenie, aby pomóc w powrocie do zdrowia po pozornie nieuleczalnych urazach i chorobach.

Medycyna regeneracyjna, dość nowa dziedzina, w której eksperci szukają terapii i strategii podobnych do mechanizmów, które pomagają organizmowi leczyć się samemu, zmienia to.

Czym jest medycyna regeneracyjna?

Medycyna regeneracyjna nabrała rozpędu w latach 90-tych, kiedy to inżynieria tkankowa stała się popularna w badaniach nad komórkami macierzystymi i zabiegach takich jak przeszczepianie skóry.

Celem medycyny regeneracyjnej jest zastąpienie lub odtworzenie tkanek lub narządów uszkodzonych z powodu choroby, urazu, wieku lub innych problemów, zamiast leczenia objawów za pomocą leków i procedur.

Regeneracja u ludzi odbywa się na trzech poziomach:

Molekularnym. Dotyczy to małych cząsteczek, które są budulcem Twojego ciała, takich jak DNA, tłuszcze i węglowodany.

Komórkowym. Obejmuje struktury komórkowe, takie jak neurony lub aksony, które są odpowiedzialne za wzrost i reprodukcję komórek w organizmie.

Tkanka. Obejmuje krew, skórę, kości lub mięśnie.

Jak działa?

Podczas gdy wiele form badań nad medycyną regeneracyjną jest wciąż w toku, niektóre zostały już wykorzystane. Jedną z nich jest terapia komórkami macierzystymi. Polega ona na tym, że naukowcy hodują w laboratorium wyspecjalizowane komórki macierzyste. W zależności od potrzeb, można je poinstruować, aby zachowywały się jak określone typy komórek, np. komórki serca, krwi lub nerwów.

Na przykład, jeśli cierpisz na chorobę serca, te laboratoryjnie wyhodowane komórki mięśnia sercowego mogą być użyte jako przeszczepiona tkanka, aby pomóc w naprawie lub zastąpieniu uszkodzonych komórek serca.

Do czego służy medycyna regeneracyjna?

Kilka terapii i schorzeń, w tym:

  • Cukrzyca typu 1

  • Naprawa tkanki sercowo-naczyniowej

  • Naprawa tkanek po urazie mózgu

  • Poprawa układu odpornościowego

  • Terapia komórkowa

  • Inżynieria tkankowa

  • Rany skóry

  • Niektóre nowotwory

  • Przeszczepy organów

Jakie są rodzaje medycyny regeneracyjnej?

Medycyna regeneracyjna nadal nabiera kształtu dzięki nowym odkryciom i postępom, ale istnieje kilka głównych obszarów.

Należą do nich:

Inżynieria tkankowa i biomateriały. Chodzi o to, że biomateriały – wykonane z trójwymiarowego (3D) druku przy użyciu takich rzeczy jak metale, ceramika i polimery zwane rusztowaniami – są umieszczane w twoim ciele w miejscach, gdzie musi rosnąć nowa tkanka.

Wiele osób zostało poddanych leczeniu tą metodą, ale badania są w toku.

Terapie komórkowe. Każdy z nas ma miliony dorosłych komórek macierzystych. Jest to jeden ze sposobów, w jaki nasz organizm sam się naprawia. Badania wykazały, że jeśli dorosłe komórki macierzyste zostaną zgrupowane i wstrzyknięte w miejsca, gdzie występuje choroba lub uszkodzenie tkanki, to w pewnych warunkach komórki macierzyste mogą pomóc w odtworzeniu nowej tkanki.

Dorosłe komórki macierzyste mogą być pobierane z różnych części ciała, takich jak:

  • Krew

  • Tłuszcz

  • Szpik kostny

  • Miazga zębowa

  • Mięśnie szkieletowe

  • Krew pępowinowa (krew znajdująca się w pępowinie i łożysku po urodzeniu)

Naukowcy prowadzą badania, aby dowiedzieć się więcej o terapii komórkowej w celu regeneracji tkanek i organów.

Urządzenia medyczne i sztuczne organy. Jeśli narząd jest zbyt zniszczony, aby mógł funkcjonować i musi zostać zastąpiony, lekarze zazwyczaj zalecają przeszczepienie narządu. Jednak znalezienie dawców organów, którzy pasują do siebie, może być trudne i często zajmuje dużo czasu. Czas ma kluczowe znaczenie, gdy potrzebna jest nowa nerka lub płuco.

W takich przypadkach medycyna regeneracyjna wykorzystała inżynierię i robotykę, aby opracować technologie i maszyny, które wspomagają uszkodzone narządy. Na przykład lekarz może umieścić w organizmie urządzenie wspomagające pracę komór (VAD), aby pomóc w problemach z krążeniem podczas skomplikowanego procesu przeszczepu.

Czy medycyna regeneracyjna może mi pomóc?

W przypadku niektórych terapii potrzeba jeszcze wielu badań i prób klinicznych, zanim zostaną one dopuszczone do użytku medycznego.

Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na jakąś chorobę i zastanawiasz się, czy medycyna regeneracyjna jest dla Ciebie rozwiązaniem, zapytaj o to swojego lekarza.