Strona główna Blog Strona 2225

Chory amerykański system medyczny zawodzi pacjentów, mówią eksperci

0

Dwa lata temu komitet blue-ribbon panel zrzucił bombę – wiadomość, że do 98 000 Amerykanów umiera rocznie z powodu błędów medycznych.

Eksperci twierdzą, że amerykański system medyczny zawodzi pacjentów.

Potrzebna kontrola opieki zdrowotnej

Jeff Levine Z archiwum lekarza

1 marca 2001 (Waszyngton) — Dwa lata temu, niebieska komisja panelowa zrzuciła bombę – wiadomość, że do 98,000 Amerykanów umiera rocznie z powodu błędów medycznych. To odkrycie, ponownie zwołany panel mówi, było tylko „wierzchołkiem góry lodowej w większej historii o jakości opieki.”

Na konferencji prasowej w czwartek, ten sam panel nazwał diagnozę krytyczną dla jakości opieki zdrowotnej w Ameryce.

„Uważamy, że skoro obecny system nie jest w stanie zapewnić wysokiej jakości opieki, to ten raport stanowi, jeśli można tak powiedzieć, plan działania … aby upewnić się, że [lepsza] opieka jest rozwijana w całym kraju” – mówi dr William Richardson, przewodniczący panelu, który opracował oba raporty. Ten nosi tytuł „Crossing the Quality Chasm: A New Health System for the 21st Century”. Raport nazywa amerykańską opiekę zdrowotną „źle zaprojektowaną”.

Większy dostęp do zapisów, a także informacje przez Internet, również zostały podkreślone w projektowaniu” podejście podkreśli kontrolę pacjenta.

„Zaprosiłbym pacjentów do czytania swoich zapisów. … Zainwestowałbym w formy wspólnego podejmowania decyzji” – mówi panelista Donald Berwick, MD, MPP, z Harvard Medical School w Bostonie.

Analiza, opłacona częściowo przez rząd federalny, została przygotowana przez Institute of Medicine (IOM), który jest częścią National Academy of Sciences.

Jak na ironię, pomimo wielkich postępów naukowych, takich jak mapowanie ludzkiego genomu, paneliści stwierdzili, że luka w skutecznym dostarczaniu terapii pacjentom powiększyła się w przepaść.

Na przykład zbyt wielu pacjentów nadużywa antybiotyków, zwiększając problem odporności bakterii, a zbyt mało pacjentów otrzymuje leki ratujące życie po ataku serca, mimo że takie działania są sprzeczne z powszechnie znanymi wytycznymi.

„[M]illiony Amerykanów nie otrzymują skutecznej opieki. Jeśli system opieki zdrowotnej nie może konsekwentnie dostarczać dzisiejszej nauki … jest jeszcze mniej przygotowany do reagowania na niezwykłe postępy naukowe, które z pewnością pojawią się w pierwszej połowie XXI wieku” – czytamy w raporcie.

Głównym problemem 19-osobowej komisji jest słabo skoordynowane leczenie osób cierpiących na przewlekłe schorzenia, takie jak rak piersi, astma i cukrzyca.

Pacjenci często muszą pokonywać drogę przez labirynt świadczeniodawców, aby uzyskać opiekę, której potrzebują, mówi Richardson, który zwraca uwagę, że 70% opieki w USA jest obecnie świadczona w przypadku chorób długoterminowych, mimo że system skupia się głównie na krótkotrwałych, ostrych problemach.

Sen. Jim Jeffords, (R-Vt.), przewodniczący rządowego Komitetu Zdrowia i Edukacji, mówi, że miał nadzieję na wprowadzenie ustawodawstwa dotyczącego bezpieczeństwa pacjentów tej wiosny, w oparciu o pierwszy raport IOM. Ten otrzeźwiający dokument doprowadził byłego prezydenta Clintona do podjęcia narodowego wysiłku o wartości 50 milionów dolarów w celu zmniejszenia liczby błędów medycznych. Jeffords podkreśla również ideę umieszczenia narodowych 20 miliardów dolarów inwestycji w badania medyczne do lepszego wykorzystania w zakresie poprawy jakości opieki zdrowotnej.

Oprócz fragmentacji w opiece zdrowotnej, pacjenci muszą również radzić sobie z systemem płatności, który często wydaje się nagradzać nieefektywność. Na przykład jedna z organizacji zdrowotnych opiekująca się 13 000 pacjentów z cukrzycą zidentyfikowała zmiany, które mogły przynieść oszczędności rzędu 10 milionów dolarów. Ale nie zostały one wprowadzone, ponieważ zdrowsi diabetycy oznaczaliby mniejsze przychody dla HMO, mówi członek komisji Molly Joel Coye, MD, MPH, z Institute for the Future, niezależnej, niedochodowej firmy badawczej w kalifornijskiej Dolinie Krzemowej, która specjalizuje się w prognozowaniu alternatywnych scenariuszy przyszłości.

„Nie możemy oczekiwać, że w przyszłości zobaczymy duży postęp w zakresie jakości, jeśli tracą pieniądze za każdym razem, gdy poprawiają opiekę” – mówi Coye.

Coye podkreśla również korzyści związane z oszczędnością pieniędzy, jakie daje stworzenie komputerowych połączeń z lekarzami.

„Coraz większy odsetek lekarzy kontaktuje się mailowo ze swoimi pacjentami, ale jak podkreślają lekarze, nie są za to opłacani” – mówi.

Raport podkreśla, że opieka powinna być przede wszystkim bezpieczna i skuteczna, ale także terminowa i skoncentrowana na pacjencie. Aby osiągnąć te cele, komisja zaleca zainwestowanie 1 miliarda dolarów w „fundusz innowacji” w ciągu najbliższych kilku lat, aby opracować potrzebne ulepszenia.

Takie ulepszenia są „pilne, ważne i mówimy, że są osiągalne” – mówi Berwick.

Koalicja grup lekarzy wydała oświadczenia popierające raport IOM.

„[A]s good as our healthcare system is, more needs to be done to improve quality,” says E. Ratcliffe Anderson, MD, executive vice president and CEO of the American Medical Association.

„Wiele zaleceń raportu zaczyna wytyczać kurs na przyszłość. Ale potrzebna jest pewna ostrożność, aby zapewnić, że unikniemy powielania wysiłków”, mówi Dick Davidson, prezes American Hospital Association.

Lekarze świata się jednoczą?

0

Członkostwo w związkach zawodowych, które stale spada w sektorze produkcyjnym amerykańskiej gospodarki, może zyskać nowe znaczenie w branży opieki zdrowotnej.

Lekarze świata łączą się?

Czy spory zbiorowe są pozytywne dla lekarzy i pacjentów?

Od lekarza Archives Członkostwo w związkach zawodowych, które stale spada w sektorze produkcyjnym amerykańskiej gospodarki, może zyskać nowe znaczenie w branży opieki zdrowotnej.

Proponowane ustawodawstwo w Pensylwanii i Teksasie, jak również istniejące prawa w stanie Waszyngton dają niezależnym lekarzom możliwość zbiorowych negocjacji z HMO, wolnych od federalnych ograniczeń antymonopolowych. I ani Departament Sprawiedliwości, ani HMO – ani nawet niektórzy lekarze – nie są z tego zadowoleni.

Jeden internista z małego szpitala ogólnego w stanie Nowy Jork (który nie chciał być nazwany) widzi potrzebę reformy. „Wiem z osobistego doświadczenia, że bycie lekarzem nie niesie już ze sobą intelektualnych i finansowych nagród, które być może kiedyś były. Poprzez poprawę warunków pracy i zwrotu kosztów, bylibyśmy znów w stanie przyciągnąć więcej … ludzi do tej dziedziny”.

Ze względu na rosnącą kontrolę, jaką HMO sprawują nad opieką zdrowotną, coraz więcej niezależnych lekarzy chce mieć prawo do zbiorowych negocjacji z ludźmi, którzy płacą za ich usługi. Historycznie rzecz biorąc, oznaczało to samych pacjentów. Z tego powodu Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne (AMA) tradycyjnie utrzymywało, że lekarze, którzy powinni mieć na uwadze najlepszy interes pacjenta, nie powinni wstępować do związków zawodowych.

Historia związków zawodowych lekarzy

Pomysł, aby lekarze wstępowali do zawodowych związków zawodowych nie jest nowy. W swojej książce „When Physicians Join Unions”, Grace Budrys, Ph.D., przygląda się czynnikom, które doprowadziły do początkowego wzrostu liczby związków zawodowych lekarzy na początku lat 70-tych.

Budrys odkryła, że w tym czasie powstało kilka słabo rozwiniętych związków zawodowych lekarzy w odpowiedzi na zwiększoną interwencję rządu w podejmowanie decyzji medycznych. Jednak prawie wszystkie te związki złożyły się do 1990 roku. W 1997 roku tylko 6% lekarzy należało do nielicznych istniejących związków zawodowych.

Dylemat lekarza

Z powodu konsolidacji, które pozostawiły większość opieki zdrowotnej w rękach sześciu głównych przewoźników ubezpieczeniowych, wielu lekarzy znów czuje się sfrustrowanych. Twierdzą oni, że HMO uniemożliwiają im prowadzenie niezbędnych terapii. Tymczasem HMO twierdzą, że muszą nadzorować leczenie, aby koszty nie wymknęły się spod kontroli.

Lekarze, którzy rozpoczęli działalność przed pojawieniem się HMO, najbardziej odczuwają zmiany, mówi internista z Nowego Jorku. „Poziom stresu wzrasta codziennie, gdy zmniejsza się autonomia i gdy zwiększa się ilość papierkowej roboty, a morale znika. Lekarze stają w obliczu catch-22, ponieważ martwią się, że zostaną porzuceni przez HMO za zlecanie zbyt wielu testów, a jednocześnie martwią się, że jakiś [prawnik] oskarży ich o brak wystarczającej czujności i rozpocznie spór sądowy.”

Istnieje zwiększona presja na samozatrudnionych lekarzy, aby dołączyć do HMO, albo jako pełnoetatowi pracownicy, albo jako wykonawcy. Ale przez uzwiązkowienie, niektórzy mają nadzieję przeciwdziałać temu, co widzą jako „weź to lub zostaw” postawę HMO.

Teraz, nawet tradycyjnie konserwatywny AMA jest po ich stronie. W czerwcu ubiegłego roku po raz pierwszy zagłosowała za „stworzeniem powiązanej krajowej organizacji pracowniczej, która reprezentowałaby zatrudnionych lekarzy” oraz za federalnym ustawodawstwem, które pozwala niezależnym lekarzom na zbiorowe negocjacje z ubezpieczycielami i planami opieki zdrowotnej na poziomie krajowym.

Łatwiej powiedzieć niż zrobić

Problem polega na tym, że zgodnie z obowiązującym w USA prawem pracy, tylko pracownicy bez nadzoru mogą tworzyć związki zawodowe. Samozatrudnieni lekarze zaliczają się do niezależnych wykonawców i nie mogą tworzyć związków zawodowych z powodu federalnych przepisów antymonopolowych.

Joel Klein, asystent prokuratora generalnego Wydziału Antymonopolowego, mówi, że oficjalne stanowisko Departamentu Sprawiedliwości twierdzi, że zezwolenie niezależnym lekarzom na zrzeszanie się w związki zawodowe „pozwoliłoby niepracującym pracownikom służby zdrowia na zbiorowe podnoszenie opłat ubezpieczycielom zdrowotnym bez obawy o odpowiedzialność antymonopolową … Przyznanie im specjalnego zwolnienia byłoby zarówno nierozsądne, jak i szkodliwe dla konsumentów”.

Przewodniczący AMA, Randolph Smoak, M.D., widzi sprawę inaczej. „To nie będzie tradycyjny związek zawodowy. Wasi lekarze nie będą strajkować ani zagrażać opiece nad pacjentami. Na każdym kroku będziemy postępować zgodnie z zasadami etyki lekarskiej”.

Co to oznacza dla lekarzy? Mówi internista z Nowego Jorku: „W ochronie zdrowia jest takie powiedzenie: Monitoruj siebie albo ktoś inny zrobi to za ciebie”. Być może lekarze uczą się tego w trudny sposób. Muszą wymyślić bardziej zorganizowany plan monitorowania własnej jakości i kosztów opieki. To będzie duża poprawa dla wszystkich”.

Jak idzie Teksas, tak idzie cały kraj?

0

Porozumienie osiągnięte w zeszłym miesiącu w sprawie pozwu wniesionego przez stan Teksas przeciwko Aetna U.S. Healthcare mogło rozwiązać problemy firmy w tym stanie, ale dwa inne kluczowe stany, Nowy Jork i Connecticut, posuwają się naprzód z sondażami mającymi na celu sprawdzenie praktyk ubezpieczeniowego giganta.

Jak idzie Teksas, tak idzie cały kraj?

Z archiwum doktora

29 maja 2000 r. — Porozumienie osiągnięte w zeszłym miesiącu w sprawie pozwu wniesionego przez stan Teksas przeciwko Aetna U.S. Healthcare mogło rozwiązać problemy firmy w tym stanie, ale dwa inne kluczowe stany, Nowy Jork i Connecticut, posuwają się naprzód z sondażami mającymi na celu sprawdzenie praktyk giganta ubezpieczeniowego.

Prokuratorzy generalni w obu stanach zasygnalizowali, że będą kontynuować swoje głośne dochodzenia w sprawie Aetny, nawet gdy firma zaczęła podejmować kroki w celu wprowadzenia postanowień swojego paktu z Teksasu w całym kraju.

Pozwana przez Teksas w 1998 roku za rzekome użycie presji finansowej w celu zmuszenia lekarzy do ograniczenia niezbędnej opieki medycznej, firma podpisała ugodę no-fault zgadzając się na dobrowolną zmianę wielu swoich polityk w tym stanie.

Morskie zmiany w Connecticut

Aetna miała nadzieję, że może wykorzystać ugodę w Teksasie jako model dla planów w innych stanach, gdzie polityka i protokoły jej szeroko stosowanej organizacji utrzymania zdrowia (HMO) są poddawane przeglądowi dochodzeniowemu. Ale w połowie maja, po tym jak firma zaoferowała dokonać pewnych zmian w swoich procedurach w Connecticut, Richard Blumenthal, prokurator generalny w tym stanie, powiedziałby tylko, że oferta firmy była „dobrym początkiem”. Blumenthal powiedział, że sonda jego biura w sprawie pracy Aetny w Connecticut będzie kontynuowana, i że chciał, aby firma rozważyła zmianę swojej praktyki płacenia ustalonej opłaty za każdego pacjenta („kapitacja”), która, jak powiedział, „niesłusznie przenosi ryzyko opieki zdrowotnej na lekarzy i ich pacjentów.”

William Donaldson, Aetna prezes i dyrektor generalny, powiedział spotkanie Connecticut State Medical Society, że jego firma miała nadzieję, że jej propozycje będą podane sprawiedliwej oceny przez rząd państwa i lekarzy. „Moja gorąca nadzieja jest taka, że możemy stworzyć bardziej pełne szacunku i współpracy partnerstwo, które sprawia, że system działa lepiej dla wszystkich” – powiedział. A Tim Norbeck, dyrektor wykonawczy stowarzyszenia medycznego, odpowiedział, że oświadczenie Donaldsona było „wskazówką, że Aetna jest szczera w kwestii chęci dotarcia i partnerstwa z lekarzami”.

Co z Nowym Jorkiem?

W Nowym Jorku prokurator generalny Eliot L. Spitzer wyraźnie milczy w tej sprawie, odkąd Texas i Aetna zawarły ugodę. W Nowym Jorku Aetna jest uważana za najgorszą z firm zarządzających opieką, jeśli chodzi o płacenie roszczeń i kontakty z dostawcami. W czterech rundach kar na przemysł w ciągu ostatnich 12 miesięcy, New York Insurance Department uderzył Aetna z więcej kar niż jakakolwiek inna firma za nie płacenie roszczeń szybko. Urzędnicy w biurze Spitzera, które badało procedury Aetny w zakresie zatwierdzania lub odmowy roszczeń oraz opóźnień w ich wypłacaniu, powiedzą tylko, że pakt nie rozwiązuje w pełni obaw Spitzera.

W New Jersey lekarz złożył w październiku pozew zbiorowy przeciwko Aetnie, twierdząc, że HMO wykorzystało swoją pozycję, nie płacąc lekarzom na czas, a w niektórych przypadkach nie płacąc w ogóle. Podobne pozwy zostały złożone w Filadelfii i Kalifornii.

Michael D. Towle mieszka w Chantilly, Va. i regularnie pisze o sprawach zdrowotnych i prawnych dla Doctora.

Przerażająca prawda o kradzieży tożsamości medycznej

0

Kradzież tożsamości medycznej jest więcej niż kosztowna – może zagrażać życiu. Jak się chronić, by nie przydarzyła się Tobie.

Nikt nie chce dostać rachunku ze szpitala na 44 000 dolarów. Ale dla Joe Ryana, pilota z Kolorado i właściciela Rocky Mountain Biplane Adventures, było to szczególnie przykre. Nigdy wcześniej nie miał nawet operacji, ale poproszono go o zapłacenie za nią. Skradziono „tożsamość medyczną” Ryana.

Kiedy ktoś wykorzystuje twoje dane osobowe, aby odebrać pieniądze, leki na receptę, towary lub usługi zdrowotne, nazywa się to kradzieżą tożsamości medycznej.

Podobnie jak inne wersje kradzieży tożsamości, powoduje ona poważne problemy finansowe i nieopisane zdenerwowanie. Ale pod pewnymi względami jest to gorsze; jeśli złodziej majstruje przy twojej dokumentacji medycznej, twoja karta może zawierać niewłaściwą historię i diagnozy.

Te błędy mogą spowodować poważne kłopoty, gdy będziesz potrzebował opieki medycznej.

„Kradzież tożsamości medycznej powoduje ogromne szkody, zarówno finansowe, jak i fizyczne” – mówi Pam Dixon, dyrektor wykonawczy World Privacy Forum. I staje się to coraz bardziej powszechne. Szacuje ona, że nawet 500 000 Amerykanów może być ofiarami, a wielu nawet o tym nie wie.

Po tym jak Ryan otrzymał ustawę wiosną 2004 roku, naciskał na śledztwo, które ujawniło, że były skazaniec zameldował się w szpitalu używając numeru ubezpieczenia społecznego Ryana. Oszust bez problemu przeprowadził operację, a rachunek wystawił prawdziwemu Ryanowi.

Niektóre przypadki kradzieży tożsamości medycznej są takie jak w przypadku Ryana, kiedy ktoś otrzymuje opiekę medyczną używając nazwiska innej osoby. Większość jednak dotyczy zorganizowanych grup przestępczych – często z pomocą skorumpowanych pracowników służby zdrowia, a czasem nawet lekarzy – które bogacą się, wykorzystując dane medyczne danej osoby do składania fałszywych wniosków w firmach ubezpieczeniowych.

Dixon mówi, że przestępcy zakładają nawet fałszywe kliniki lub kupują prawdziwe jako przykrywkę. Ofiary mogą nie wiedzieć, że to się stało, dopóki nie odmówi się im pokrycia za wcześniej istniejący stan medyczny, którego nie mają.

„To bardzo lukratywne” – mówi Dixon. W ciągu sześciu miesięcy do roku może przynieść od 1 do 2 milionów dolarów zysku – co sprawia, że kradzież karty kredytowej wygląda jak drobnostka.

A teraz, kiedy dokumentacja medyczna jest w formie elektronicznej, jej kradzież staje się coraz łatwiejsza.

„Wcześniej nie można było ukraść miliona papierowych plików ze szpitala” – mówi. „Teraz możesz wyjść z milionem plików cyfrowych na swoim iPodzie”.

Ponad dwa lata później, Ryan pozostaje sfrustrowany. „Wciąż nie mogę wyprostować mojej dokumentacji medycznej”, mówi. I ma emocjonalne blizny, aby to udowodnić.

Arm Yourself

Federalne przepisy o poufności, które mają cię chronić, mogą w rzeczywistości utrudnić ci sprawdzenie, co znajduje się w twoich własnych uszkodzonych aktach. Dixon daje taką radę:

  • Zrób kopię swojej dokumentacji medycznej, na wypadek gdyby w przyszłości doszło do manipulacji.

  • Każdego roku poproś firmę ubezpieczeniową o pełną listę płatności, które zostały dokonane za opiekę medyczną.

  • Zadzwoń pod numer (877) 322-8228 lub wejdź na stronę www.annualcreditreport.com. Aktualny raport kredytowy pozwoli Ci dostrzec wszelkie podejrzane działania.

Jak sztuczna inteligencja pomaga w ochronie zdrowia

0

Sztuczna inteligencja jest tutaj, i to fundamentalnie zmienia medycynę. Przeczytaj, jak wpłynęła na takie rzeczy jak spersonalizowana opieka i zobacz, co krytyk ma do powiedzenia.

Kiedy wielu z nas słyszy termin „sztuczna inteligencja” (AI), wyobrażamy sobie, że roboty wykonują naszą pracę, czyniąc ludzi zbędnymi. A ponieważ komputery napędzane AI są zaprogramowane do podejmowania decyzji przy niewielkiej interwencji człowieka, niektórzy zastanawiają się, czy wkrótce maszyny będą podejmować trudne decyzje, które teraz powierzamy naszym lekarzom.

Według dr Davida B. Agusa, profesora medycyny i inżynierii na University of Southern California Keck School of Medicine i Viterbi School of Engineering, ważne jest, aby oddzielić fakty od science fiction, ponieważ AI już tu jest – i zasadniczo zmienia medycynę.

Zamiast robotyki, AI w opiece zdrowotnej odnosi się głównie do dostępu lekarzy i szpitali do ogromnych zbiorów danych zawierających potencjalnie ratujące życie informacje. Obejmuje to metody leczenia i ich wyniki, wskaźniki przeżywalności i szybkość opieki zebrane w odniesieniu do milionów pacjentów, lokalizacji geograficznych i niezliczonych, a czasem powiązanych ze sobą stanów zdrowia. Nowa moc obliczeniowa może wykrywać i analizować duże i małe trendy z danych, a nawet dokonywać prognoz dzięki uczeniu maszynowemu, które ma na celu identyfikację potencjalnych wyników zdrowotnych.

Uczenie maszynowe wykorzystuje techniki statystyczne, aby dać systemom komputerowym zdolność do „uczenia się” z przychodzących danych oraz do identyfikowania wzorców i podejmowania decyzji przy minimalnym kierownictwie człowieka.

Uzbrojeni w taką ukierunkowaną analitykę lekarze mogą być w stanie lepiej ocenić ryzyko, postawić prawidłowe diagnozy i zaoferować pacjentom skuteczniejsze leczenie, mówi Agus, autor książki The Lucky Years: How to Thrive in the Brave New World of Health i The End of Illness. Jego zdaniem potencjał AI w zakresie poprawy opieki zdrowotnej jest „oszałamiający”.

„Mamy mnóstwo danych, które gromadziliśmy przez dekady” – mówi. „Po raz pierwszy moc obliczeniowa pozwala nam wykorzystać te dane w sposób korzystny dla pacjentów”.

Wyzwanie, mówi, polega na tym, że „osoba ma setki tysięcy punktów danych dotyczących opieki zdrowotnej, jeśli nie miliony. Więc kiedy masz zestawy danych z setek tysięcy pacjentów, a każdy pacjent ma milion punktów danych, dane muszą być zbierane odpowiednio i prawidłowo, aby moc uczenia maszynowego” przyniosła owoce.

Podaje przykład. „Niedawno ukazało się badanie, które wykazało, że jeśli masz raka jajnika i zdarzyło ci się być również na beta-blokerze – leku, który [może być] stosowany na ciśnienie krwi – żyłeś cztery i pół roku dłużej”, mówi. „Jest to obserwacja, na którą nigdy nie wpadlibyśmy dzięki biologii. Big data nam to pokazuje. Teraz [to odkrycie] musi przejść do dużego badania, aby sprawdzić, czy jest prawdziwe.”

Z perspektywy pacjenta „to, co jest ekscytujące, to AI pozwala [lekarzom] na personalizację opieki, coś, o czym marzyliśmy od dziesięcioleci”, mówi.

Agus może teraz wziąć indywidualnego pacjenta i natychmiast znaleźć innych pacjentów z podobnymi objawami. „Wyciągam ich z bazy danych”, mówi, „i mogę powiedzieć: 'Oto ich reakcje’. Uczenie maszynowe i AI pozwalają mi [uzyskać dostęp] do wszystkich informacji i prowadzić bardzo wykształconą dyskusję z pacjentem” siedzącym w pokoju egzaminacyjnym, „odblokowując dane [dotyczące warunków zdrowotnych], o których historycznie podejmowaliśmy proste decyzje. AI pozwala nam sięgnąć znacznie głębiej i szukać skojarzeń, których ludzki mózg nie jest w stanie zrobić, ale komputer może.”

Istnieją oczywiście detraktory dotyczące wykorzystania analityki w opiece zdrowotnej, ale obawy zwykle koncentrują się mniej na AI, uczeniu maszynowym i śledzeniu predykcyjnym, a bardziej na tym, jak duże dane mogą być wykorzystywane do pomiaru, nagradzania lub karania całego szpitala — lub nawet pojedynczego chirurga — wydajności.

Takie pomiary mogą wpływać na to, jak, kiedy, a nawet czy pacjent jest leczony, pisze Jerry Muller, autor 2018’s The Tyranny of Metrics. „Nigdzie metryki nie są bardziej w modzie niż w dziedzinie medycyny”, mówi. A z życiem na linii, podsumowuje, „stawka jest wysoka”.

Muller wskazuje na problem natury ludzkiej: Ludzie i biurokracja, jak mówi, są znani z tego, że „grają” liczbami z własnej woli.

Przytacza on przykłady chirurgów, którzy utrzymują wysoki wskaźnik przeżywalności pacjentów, odmawiając przyjmowania bardziej ryzykownych przypadków, tym samym potencjalnie eliminując niestandardowe zabiegi – i ewentualne zgony po jakiejkolwiek interwencji medycznej – z trendów danych, które może wykryć AI. Wskaźniki sukcesu są wtedy również sztucznie zawyżane.

Mimo to Agus wierzy, że wykorzystanie mocy danych przyniesie duże innowacje. „Algorytmy i AI istnieją już od jakiegoś czasu, ale dopiero uczymy się, jak lepiej gromadzić i organizować dane” – mówi. „Ta ostatnia dekada dotyczyła biologii molekularnej: Sekwencjonowaliśmy DNA i patrzyliśmy na jego związki, a to było ekscytujące. To będzie dekada danych”.

Z najlepszymi szpitalami w całym kraju przyjmującymi AI i analizy metryczne w celu poprawy i usprawnienia opieki, Agus może mieć rację. W naszym coraz bardziej okablowanym świecie, dane i przeznaczenie stają się na zawsze połączone.

Czuję się podłączony

Niektóre przykłady innowacji technologicznych w opiece zdrowotnej obejmują następujące elementy:

Refleksy robotyczne: Czasami w grę wchodzą roboty. Badanie przeprowadzone w 2017 r. przez University of Bristol wykazało, że dzieci z autyzmem mają trudności z rozróżnianiem wyrazów twarzy. W tym samym roku firma Dell Technologies wprowadziła na rynek Milo, wysokiego na 2 stopy, wizualnie ekspresyjnego robota, który uczy autystyczne dzieci w wieku od 5 do 17 lat, jak identyfikować oznaki emocji, obecnie używanego w placówkach edukacyjnych w 27 stanach USA.

Łączenie pacjentów z ALS: Okulary śledzące ruchy oczu, wykorzystujące technologię sztucznej inteligencji znaną jako interfejs mózg-komputer (BCI), umożliwiają osobom, które straciły zdolność mówienia lub poruszania się, ponowną komunikację. Pacjenci „piszą” oczami na monitorze, który wokalizuje ich myśli poprzez komputerowe dekodowanie, a także korzystają z poczty elektronicznej, czytają książki i pozostają w kontakcie ze światem.

Wykrywanie AFib: Niektóre rodzaje arytmii serca, w szczególności migotanie przedsionków, mogą zwiększać prawdopodobieństwo zawału serca lub udaru. Badania przeprowadzone przez Uniwersytet Stanforda pokazują, że oprogramowanie AI może dokładniej identyfikować arytmię na podstawie elektrokardiogramu (EKG) niż ludzki ekspert.

Na horyzoncie: Rezonans magnetyczny (MRI) i skomputeryzowana tomografia osiowa (CT) zapewniają szczegółowe, nieinwazyjne widoki wnętrza ciała. Sztuczna inteligencja może wkrótce zastąpić potrzebę pobierania dodatkowych próbek tkanek za pomocą narzędzi radiologicznych nowej generacji, umożliwiając wirtualne biopsje guzów.

By the Numbers:

1 na 7000: Liczba Amerykanów w każdym wieku z zespołem długiego QT, śmiertelnym zaburzeniem pracy serca, którym pewnego dnia może pomóc Kardio Pro, zasilany sztuczną inteligencją domowy monitor serca, który wykrywa poważne i łagodne arytmie.

30%: Zmniejszenie czasu oczekiwania pacjentów przed przyjęciem do szpitala, donosi Johns Hopkins Hospital, po tym jak w 2016 roku uruchomił cyfrowe centrum dowodzenia z 22 monitorami w celu poprawy doświadczenia pacjentów, zmniejszenia ryzyka i usprawnienia przepływu.

95.5%: Procent dokładności, przy użyciu specjalnego mikroskopu, za pomocą którego program komputerowy z głębokim uczeniem się precyzyjnie zidentyfikował komórki rakowe, według badania z 2016 roku z UCLA opublikowanego w Nature Scientific Reports.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj zaległe wydania i przeczytaj bieżące wydanie Doctor Magazine.

Położnicy na próbie

0

Wysokie koszty opieki nad pacjentami wysokiego ryzyka skłaniają wielu ginekologów do rezygnacji z praktyki położniczej.

Ob-Gyns on Trial

Dlaczego seria pozwów sądowych podważa zaufanie kobiet.

Z archiwum lekarza

8 maja 2000 — „Nie winię kogoś za utratę dziecka. Wiem, że zdarzają się złe rzeczy, które nie są niczyją winą” – mówi Linda, 39-letnia matka dwójki dzieci. „Ale jestem zdruzgotana nad tym, że powiedziano mi, że nie mogę mieć kolejnego, i to jest czyjaś wina”.

Dziecko Lindy zmarło podczas ciąży, co było tragicznym zakończeniem oczekiwania na powitanie nowego dziecka. Ale roczne komplikacje po zabiegu usunięcia martwego płodu doprowadziły do histerektomii, a tym samym do utraty płodności.

Po długich nocach udręki dzielonych z mężem, para niechętnie zdecydowała się w styczniu zeszłego roku złożyć pozew przeciwko zespołowi medycznemu, który zajmował się jej ciążą; niestety, wśród oskarżonych znalazł się lekarz, który odebrał jej dwa poprzednie dzieci i w którym pokładała „ogromne zaufanie”.

Pozwanie zaufanego lekarza jest koszmarem dla pacjentów już głęboko cierpiących, gdy coś pójdzie nie tak podczas porodu. Jednak nieodłączne ryzyko dla zdrowia noworodka lub płodności kobiety sprawiło, że przez lata położnicy-ginekolodzy (ob-gyn) stali się lekarzami najbardziej narażonymi na pozwy, co spowodowało exodus z tej specjalizacji w latach 80-tych. Teraz najnowsze badanie American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) pokazuje, że po raz kolejny lekarze są odsuwani od praktyki położniczej przez wysokie koszty świadczenia opieki wysokiego ryzyka.

„Natura nie jest jednolicie łaskawa” – mówi Albert L. Strunk, MD, JD, były ob-gyn i prawnik procesowy, który obecnie jest wiceprezesem ds. działalności stypendialnej w ACOG. „Sześć procent wszystkich urodzeń wiąże się z wadami wrodzonymi; 3% wiąże się z poważną wadą wrodzoną. To liczba, która obowiązuje rok po roku, niezależnie od okoliczności łagodzących.”

Jednak od lat 80-tych liczba pozwów i roszczeń przeciwko ob-gynom była znacznie nieproporcjonalna do ich liczby w zawodzie lekarza. Raport z sierpnia 1999 r. sporządzony przez Fundację Zarządzania Ryzykiem Instytucji Medycznych Harvardu wykazał, że chociaż ob-gynowie stanowili tylko 5% lekarzy objętych ich planem ubezpieczeniowym, generowali 14% wszystkich roszczeń i odpowiadali za 23% strat planu.

„Za każdym razem, gdy rodzic nie ma idealnego dziecka, chce rekompensaty” – mówi Michelle A. Bourque, JD, adwokat obrony z Nowego Orleanu w American Bar Association. Silny emocjonalny wpływ uszkodzenia zdolności reprodukcyjnych kobiety, jak w przypadku Lindy, również zwiększa prawdopodobieństwo, że kobieta złoży pozew.Badanie ACOG, na które odpowiedziało 1428 ginekologów, wykazało, że 76,5% zostało pozwanych przynajmniej raz w swojej karierze, co oznacza wzrost z 73% w 1996 roku. A większość ob-gynów jest pozywana więcej niż raz. „Ob-gynowie mogą spodziewać się średnio 2,53 pozwu o błąd w sztuce medycznej, który zostanie wniesiony przeciwko nim w trakcie ich kariery”, mówi ankieta ACOG, opublikowana w styczniu, liczba ta również wzrosła od 1996 roku, z 2,31.

„Powszechnie wiadomo, że ob-gynowie, wraz z neurochirurgami i chirurgami ortopedycznymi, są pozywani częściej ze względu na ich klientelę wysokiego ryzyka” – mówi Bourque. „Położnicy są szczególnie podatni ze względu na intensywne emocjonalne znaczenie porodu”.

Koszmar lekarzy

Oprócz tego, że są częściej pozywani, ob-gynowie płacą najwyższe roszczenia. W raporcie z 1998 roku, podsumowującym 13 lat danych, Physician Insurers Association of America, stowarzyszenie handlowe z Rockville, Md., stwierdziło, że 26% roszczeń zakończyło się wyrokami w wysokości 250 000 dolarów lub więcej. Tak wysokie wypłaty nieuchronnie podnoszą koszty ubezpieczenia od błędów medycznych. Według Strunka, średnia krajowa roczna składka dla ginekologów wynosi 30.000 dolarów, chociaż w niektórych rejonach może osiągnąć oszałamiającą kwotę 140.000 dolarów. Dla porównania, składki dla lekarzy chorób wewnętrznych mogą wynosić od $3,782 w Arkansas do $28,548 w nowojorskich hrabstwach Nassau i Suffolk, według miesięcznego biuletynu Medical Liability Monitor.

Położnicy po raz pierwszy zaczęli opuszczać swój zawód w znacznej liczbie w latach 70-tych i 80-tych, kiedy ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej stało się albo niedostępne, albo nieosiągalne. Obecnie presja na lekarzy wykonujących opiekę położniczą jest nieco inna. Zmniejszające się zwroty kosztów od HMO, dodane do wysokich składek za błędy w sztuce, podniosły koszty świadczenia opieki tak wysoko, że wielu lekarzy czuje, że nie może już sobie pozwolić na praktykę.

„Jesteśmy w sytuacji kryzysowej” – mówi Susan Wilson, MD, ob-gyn z San Francisco, która ostatnio ograniczyła swoją praktykę do ginekologii. „Zwroty z HMO są tak niskie, że nie pokrywają kosztów zapewnienia opieki. Czasami to, co ubezpieczyciel zapłaci za leczenie, jak zastrzyk Rhogam, nie pokrywa kosztów leku i sprzętu. Co więc robisz? Czy płacisz za to sam? Czy nie zapewniasz opieki?”

Inni lekarze czują, że płacą tak samo wysokie koszty psychologiczne, jak i pieniężne za dostarczanie opieki położniczej wysokiego ryzyka. „Ilość niepokoju i liczba koszmarów i bezsennych nocy spowodowanych pozwami sądowymi jest najgorsza” – mówi jeden emerytowany ob-gin, który pragnie zachować anonimowość. Opuścił on swoją prywatną praktykę po 35 latach, kiedy zdał sobie sprawę, że pracuje trzy miesiące w roku wyłącznie po to, aby pokryć koszty swojej 60-tysięcznej składki na ubezpieczenie od błędów w sztuce.

„Nie płacą mi ani grosza więcej za przypadki wysokiego ryzyka” – mówi Laurie Green, ginekolog z San Francisco. A „ze względu na koszty prowadzenia działalności i zagrożenie pozwami sądowymi”, mówi, „mamy straszny czas na rekrutację nowych lekarzy”.

Połączone naciski otaczające opiekę położniczą nadal zbierają swoje żniwo. Badanie ACOG pokazuje, że w wyniku ryzyka związanego z błędami w sztuce, 17,1% ginekologów zmniejszyło ilość opieki położniczej wysokiego ryzyka, 8,9% nie praktykuje już w ogóle położnictwa, a 6,2% zmniejsza liczbę przeprowadzanych porodów.

Fairness Need Not Apply

Arbitralna natura procesu o błąd w sztuce lekarskiej, w którym doskonały lekarz może zostać zniszczony przez pozew, podczas gdy niekompetentny lekarz wymyka się obserwacji, zwiększa frustrację lekarzy. W styczniowym Journal of Family Practice zauważono, że sposób bycia lekarza przy łóżku może być decydującym czynnikiem w decyzji pacjenta o wszczęciu postępowania sądowego. Lekarze o słabych umiejętnościach interpersonalnych, nawet jeśli popełniali mniej błędów, mieli większe szanse na pozew niż ci, którzy byli lepsi w komunikacji z pacjentami. Odczuwalny brak szacunku lub troski był najczęstszą skargą składaną przez pacjentów często pozywanych położników, donosiło badanie z Florydy cytowane w artykule.

W przypadku Lindy odmowa przyjęcia odpowiedzialności przez jej zespół medyczny odegrała rolę w jej decyzji. „Stałam się przekonana, że pozew sądowy był jedynym akceptowalnym sposobem na wysłanie wiadomości, że nie jest się zadowolonym z sytuacji” – mówi. „Ze strony lekarzy była arogancja polegająca na tym, że nie chcieli przyznać się do popełnienia błędu”.

Podczas gdy udręka Lindy jest uzasadniona, niestety ob-gynowie reagują na psychologiczne i finansowe koszty pozwów sądowych, porzucając praktykę położniczą i porody, jak wynika z ankiety ACOG. I to właśnie martwi Strunka.

„Wpływ w latach 80-tych był taki, że mieliśmy porcje kraju pozostawione bez ob-gynów”, mówi. „Myślę, że obecne naciski będą miały taki sam ogólny wpływ”, mówi. Co może oznaczać mniejszą liczbę lekarzy zajmujących się ciążami wysokiego ryzyka i odbierających porody.

Praca Jennifer Howze pojawiła się w TheWall Street Journal Europe, The New York Observer, Self oraz Travel and Leisure. Mieszka w Nowym Jorku.

Kto się nami zaopiekuje?

0

Eeport wyszczególnia przepełnienie ostrych dyżurów, gdyż niedobór pielęgniarek może się pogłębić.

Kto się nami zaopiekuje?

niedobór pielęgniarek

Od lekarza Archiwum

9 maja 2001 (Waszyngton) — Amerykanie czasami chwalą się, że mamy najlepszy system opieki zdrowotnej na świecie, ale kilka niepokojących trendów uwydatnia pewne krytyczne słabości.

Zjawisko przepełnienia izby przyjęć, które zmusza karetki do przekierowania do innych szpitali, staje się powszechne przez cały rok w miastach w całym kraju, mówi raport wydany w środę przez nonprofit Center for Studying Health System Change.

Tymczasem obecny niedobór pielęgniarek może już utrudniać opiekę zdrowotną i prognozować tragiczne możliwości dla nadchodzącej eksplozji populacji osób starszych.

Według nowego raportu, zapotrzebowanie na usługi ER wzrosło, częściowo dlatego, że HMO bardziej luźno zarządzają wizytami, dzięki konsumenckiemu backlashowi przeciwko zarządzanej opiece. Jednocześnie jednak czynniki związane z przemysłem medycznym, takie jak fuzje szpitali, zmniejszyły liczbę placówek ostrych dyżurów, nawet jeśli trwający niedobór pielęgniarek zagraża zdolności szpitali do obsadzenia łóżek.

Ustalenia centrum oparte są na szczegółowych wizytach, które przeprowadzono w 12 społecznościach w całym kraju.

Firmy zarządzające opieką zdrowotną są pod presją, aby utrzymać dostęp do oddziałów ratunkowych na względnie otwartym poziomie, ale szpitale są wystarczająco ściśnięte finansowo, aby próbować zaoszczędzić pieniądze w swoich operacjach pielęgniarskich, mówi Paul Ginsburg, PhD, prezes centrum.

„Szpitalom zawsze znacznie trudniej jest wpłynąć na to, jak lekarze praktykują w szpitalu, niż ścisnąć usługi bezpośrednio pod kontrolą administratora szpitala” – mówi doktor.

Na początku tego tygodnia międzynarodowe badanie pielęgniarek ujawniło powszechne niezadowolenie i obawy dotyczące bezpieczeństwa pacjentów w systemie opieki zdrowotnej. Niewiele ponad 20% pielęgniarek w USA ma mniej niż 30 lat, a jedna trzecia z nich zgłosiła, że zamierza odejść z pracy w ciągu roku. Tymczasem dwie trzecie pielęgniarek stwierdziło, że w ich szpitalach nie ma wystarczającej liczby pielęgniarek, aby zapewnić odpowiednią opiekę pacjentom.

Sean Clarke, RN, badacz z University of Pennsylvania School of Nursing i współautor badania pielęgniarek, mówi lekarzowi: „Lekarze w niektórych obszarach już stwierdzają, że operacje muszą być odwołane, ponieważ nie ma pielęgniarek do opieki nad pacjentami po wyjściu z gabinetu.” Ostrzega: „Niedobór pielęgniarek ma potencjał, aby spowodować prawdziwe problemy i obniżyć jakość opieki dostępnej w amerykańskim systemie opieki zdrowotnej.”

Z narodem już w niedoborze pielęgniarek, oddzielny raport wydany w środę przez University of Illinois at Chicago’s Nursing Institute sugeruje jeszcze głębsze problemy w dół drogi. Według Lynn Martin, która przewodniczyła wysiłkom uniwersytetu, nadchodzący boom w populacji osób powyżej 65 roku życia sprawi, że Ameryka nie będzie miała wystarczającej liczby pracowników służby zdrowia „do opieki nad ludźmi, którzy będą jej najbardziej potrzebować”.

W latach 2010-2030, zauważono w raporcie, stosunek potencjalnych opiekunów do osób, które najprawdopodobniej będą potrzebowały opieki, zmniejszy się o około 40%.

Co należy zrobić, aby zapobiec temu kryzysowi?

Instytut pielęgniarstwa doszedł do wniosku, że Stany Zjednoczone potrzebują zmiany kulturowej, „fundamentalnej zmiany w sposobie postrzegania kariery pielęgniarskiej”. Wezwano również do lepszych płac i świadczeń dla pielęgniarek, jak również bardziej pożądanego środowiska pracy.

Ginsburg mówi lekarzowi: „Tak długo jak nasza gospodarka jest dobra i są możliwości gdzie indziej, ten problem będzie się utrzymywał – chyba, że szpitale będą w stanie przeprojektować pracę tak, aby ponownie stała się atrakcyjna. Szpitale będą musiały wymyślić na nowo swoje środowisko pracy. W ten sposób szpitale będą konkurować na rynku pracy.”

W międzyczasie trwają federalne starania legislacyjne, aby nakazać szpitalom utrzymanie określonych proporcji pielęgniarek do pacjentów i zapobiec konieczności pracy pielęgniarek w nadgodzinach.

Ale Clarke mówi lekarzowi: „Te rzeczy to tylko mały kawałek tortu. Pielęgniarstwo jest zawodem, do którego nie można szybko szkolić ludzi, a to nie wydaje się rezonować z ludźmi dokonującymi wyborów zawodowych w tej chwili.”

Lekarze na pierwszej linii frontu wojny z terroryzmem

0

Czy amerykański system opieki zdrowotnej jest przygotowany na kolejny atak?

Podobnie jak zespół sił specjalnych bez celu, największym problemem dla lekarzy na pierwszej linii frontu opieki zdrowotnej jest dziś brak wiedzy o tym, gdzie czai się wróg i jak może uderzyć. Dla systemu opieki zdrowotnej odpowiedzialnego za radzenie sobie z następstwami terroryzmu w jego wielu formach, przygotowanie się na niespodziewane w świecie po 9/11 jest bezprecedensowym wyzwaniem.

Po ataku z 11 września personel pogotowia ratunkowego w Nowym Jorku z niepokojem oczekiwał na rannych ocalałych z World Trade Center. Tygodnie później lekarze i pracownicy służby zdrowia w całym kraju stanęli w obliczu zalewu zaniepokojonych pacjentów, którzy obawiali się, że mogli być narażeni na kontakt z zarodnikami wąglika. Na początku tego roku udaremniony spisek „brudnej bomby” sprawił, że lekarze zaczęli się spieszyć na kurs doszkalający w zakresie leczenia narażenia na promieniowanie.

Jak pokazały te wydarzenia, zdemaskowanie ataku terrorystycznego może być tak proste, jak zgłoszenie podejrzanej wysypki do lokalnego wydziału zdrowia. Jednocześnie jednak szpitale muszą być przygotowane na coś tak złożonego jak masowa histeria i gwałtowny napływ ofiar.

Oznacza to, że lekarze i dostawcy usług medycznych zasilili teraz szeregi i są integralną częścią obrony kraju w wojnie z terroryzmem. I przekonują się, że krzywa uczenia się jest zarówno stroma, jak i szeroka.

Przygotowanie na nieznane

„Szpitale w całym kraju szukają sposobów na przygotowanie się, ale jest wiele problemów” – mówi lekarz pogotowia Howard Levitin, MD, z St. Francis Hospital and Health Centers w Indianapolis. „Po pierwsze, nikt tak naprawdę nie zdefiniował, czym jest gotowość”.

Levitin niedawno zakończył badanie zdolności krajowego systemu opieki zdrowotnej do reagowania na atak bioterrorystyczny. Zostało ono sfinansowane przez Agency for Healthcare Research and Quality (AHRQ) – badawcze ramię Departamentu Zdrowia i Usług Społecznych.

„Na przykład media często informują, że szpitale nie są przygotowane na bioterroryzm. Cóż, jeśli spojrzeć na przypadki wąglika, które miały miejsce w październiku, powiedziałbym, że byliśmy dobrze przygotowani” – mówi Levitin. „To nie jest duży wysiłek, aby zająć się kilkoma dodatkowymi chorymi pacjentami, a to właśnie widzieliśmy podczas wydarzeń związanych z wąglikiem”.

„Jeśli zdefiniujemy gotowość jako bycie przygotowanym do opieki nad dziesiątkami i setkami pacjentów, to szpitale nie są przygotowane, i trudno będzie kiedykolwiek być przygotowanym, ponieważ mają one trudność w sprostaniu obciążeniu pacjentów, które widzą każdego dnia”, Levitin mówi lekarzowi. „Nie potrafimy sobie poradzić z grypą, a co dopiero myśleć o obsłudze zdarzenia bioterrorystycznego”.

Przed zeszłą jesienią Levitin mówi, że federalne programy gotowości krajowej dla pracowników służby zdrowia koncentrowały się na tym, jak radzić sobie z biowojną na dużą skalę z dużą liczbą ofiar.

Bioterror: Rozpoznawanie sygnałów

Największa różnica między środkami biologicznymi a konwencjonalną bronią wojenną polega na tym, że zarazki wywołujące potencjalnie śmiertelne choroby mogą rozprzestrzeniać się na długo przed pojawieniem się jakichkolwiek widocznych oznak, co sprawia, że ich wykrycie jest praktycznie niemożliwe, zanim szkody zostaną już wyrządzone. A pierwszą osobą, która zareaguje na atak bioterrorystyczny, będzie prawdopodobnie pracownik służby zdrowia, a nie policjant czy strażak.

Przed 9/11 wielu lekarzy nie wiedziało o objawach chorób takich jak wąglik i ospa – prawdopodobnych celów do wykorzystania przez terrorystów. Eksperci twierdzą, że teraz to się zmieniło.

„To, co się stało, to fakt, że ludzie przeszli od całkowitej niewiedzy na temat tych kwestii [bioterroryzmu] do wiedzy o tym, gdzie można uzyskać informacje” – mówi specjalista w dziedzinie chorób zakaźnych, dr Jon Temte, profesor nadzwyczajny medycyny rodzinnej na Uniwersytecie Wisconsin.

Temte twierdzi, że lekarze podstawowej opieki zdrowotnej i izby przyjęć mają obecnie znacznie lepszy dostęp do informacji o potencjalnych czynnikach bioterrorystycznych dostarczanych przez organizacje takie jak CDC i Amerykańska Akademia Lekarzy Rodzinnych (AAFP).

Mówi, że grupa fokusowa przeprowadzona wśród lekarzy sześć miesięcy przed 9/11 wykazała, że wielu z nich czuło, że nie rozpoznałoby oznak wąglika lub nie wiedziałoby, jak skontaktować się z departamentem zdrowia publicznego w tej sprawie. Ale inna ankieta przeprowadzona sześć miesięcy po 9/11 pokazała, że podczas gdy niektórzy lekarze powiedzieli, że mogliby nie być w stanie rozpoznać pojedynczego przypadku wąglika, rozpoznaliby skupisko przypadków. I powiedzieli, że wiedzą jak skontaktować się z odpowiednimi władzami.

Temte twierdzi, że wyniki badań ujawniają również jeden z głównych problemów, z jakimi boryka się amerykański system opieki zdrowotnej w związku z zagrożeniami bioterrorystycznymi i innymi poważnymi problemami dotyczącymi zdrowia publicznego.

„Mamy całkiem dobrze wyszkolone siły lekarskie w całym kraju” – mówi Temte lekarzowi. „Ale luki … mają związek z perspektywą, którą przyjmujemy. Lekarze są nadal zorientowani na jednostkę, a nie na społeczność. Myślę, że jest to perspektywa, która musi się zmienić”.

Wzmocnienie linii frontu opieki zdrowotnej

Temte twierdzi, że szpitale są lepiej przygotowane do radzenia sobie z katastrofami niż indywidualni lekarze, ponieważ organizacje opieki zdrowotnej muszą przejść przez procesy akredytacyjne, które wymagają szkoleń w zakresie katastrof, a lekarze nie.

Chociaż po 11 września nie wprowadzono żadnych istotnych zmian w standardach zarządzania kryzysowego, które muszą spełniać wszystkie szpitale, aby uzyskać akredytację, niektóre sformułowania zawarte w standardach zostały zmienione na podstawie doświadczeń organizacji, które zareagowały na atak terrorystyczny.

Zmienione standardy wymagają większej współpracy w planowaniu między organizacjami. Te, które świadczą usługi dla pobliskich obszarów, muszą połączyć informacje i zasoby na wypadek sytuacji kryzysowej.

Ponadto AHRQ niedawno zaprezentował nowe narzędzie gotowości na bioterroryzm w szpitalach, które organizacje opieki zdrowotnej mogą wykorzystać jako listę kontrolną do oceny ich zdolności do radzenia sobie z potencjalnymi ofiarami ataków bioterrorystycznych i oceny istniejących planów awaryjnych.

„W tym kontekście bioterroryzmu szpital i dostawcy opieki zdrowotnej są pierwszą linią” – mówi Helen Burstin, MD, MPH, dyrektor centrum badań nad podstawową opieką zdrowotną w AHRQ. „Jedną rzeczą, która staje się bardzo jasna, jest to, że w przypadku ataku bioterrorystycznego ludzie pójdą albo do swojego lokalnego gabinetu lekarskiego, albo na pogotowie”.

„Ponieważ są one tak wyraźnie częścią obrazu w sposób, w jaki mogą nie być dla innych katastrof naturalnych, naprawdę musisz upewnić się, że szpitale są przygotowane do radzenia sobie z tym”, Burstin mówi lekarzowi.

Chociaż świadomość potencjału bioterroryzmu mogła osłabnąć od czasu początkowej eksplozji zainteresowania jesienią ubiegłego roku, eksperci twierdzą, że ogólnie rzecz biorąc, dostawcy usług medycznych nauczyli się kilku trudnych, ale niezbędnych lekcji i są lepiej przygotowani do radzenia sobie z katastrofą niż rok temu.

„Istnieje tlące się zainteresowanie, a przy wystarczającej potrzebie ponownie wybuchnie w płomieniach”, mówi Temte. „Jeśli wszyscy są na tropie bioterroryzmu, będziemy mieli wiele błędnych diagnoz. Na razie jesteśmy w punkcie, w którym mamy więcej dostępnych informacji i to jest dobre miejsce, aby być.”

15 pytań, które należy zadać lekarzowi na temat ryzyka związanego z pobytem w szpitalu

0

Poznaj swoje ryzyko związane z pobytem w szpitalu zanim się tam zgłosisz. Zacznij od zadania swojemu lekarzowi tych pytań.

Jeśli chodzi o zmniejszenie ryzyka związanego z pobytem w szpitalu, pytania są kluczowe. „Większość pacjentów po prostu nie zadaje wystarczająco dużo pytań” – mówi Carolyn Clancy, MD, dyrektor Agencji Badań nad Opieką Zdrowotną i Jakością (AHRQ) w Rockville, Md. „Ale oświecona mniejszość, która zadaje pytania w szpitalu, ma większe poczucie kontroli nad swoim zdrowiem — i po prostu lepiej sobie radzi”.

Powinieneś zacząć zadawać pytania o swoje ryzyko szpitalne na długo przed zameldowaniem się w szpitalu. Następnym razem, gdy zobaczysz swojego lekarza — lub spotkasz się ze swoim chirurgiem — oto kilka rzeczy do rozważenia.

  • Co muszę zrobić przed operacją?

    Bądź konkretny. „Dowiedz się, co musisz zrobić na tydzień przed operacją” – mówi Fran Griffin, RRT, MPA, dyrektor w Institute for Healthcare Improvement w Cambridge, Mass. „Dowiedz się, co musisz zrobić w nocy przed operacją”. Zobacz, czy musisz wprowadzić zmiany w swoim stylu życia, takie jak rzucenie palenia, przynajmniej tymczasowo. Dowiedz się, kiedy masz przestać jeść w noc przed operacją. Upewnij się, że rozumiesz i stosujesz się do zaleceń lekarza.

  • Jakie są szczególne zagrożenia związane z tym zabiegiem?

    W przypadku każdego zabiegu operacyjnego istnieje szereg ogólnych zagrożeń, takich jak znieczulenie, zakażenie czy krwawienie. Dowiedz się jednak, jakie szczególne powikłania mogą wystąpić w wyniku operacji, której się poddajesz. Co należy wiedzieć?

  • Jak mogę obniżyć ryzyko wystąpienia błędów w stosowaniu leków?

    Błędy w przyjmowaniu leków są jednym z najczęstszych zagrożeń szpitalnych. Zapytaj więc swojego lekarza, co możesz zrobić, aby zmniejszyć niebezpieczeństwo. Dowiedz się, jakie systemy zapobiegania błędom lekowym funkcjonują w danym szpitalu. Przed zabiegiem chirurgicznym należy zapoznać się z lekami i dawkami, które prawdopodobnie będą potrzebne przed i po zabiegu oraz mieć ich listę przy sobie.

  • Czy podczas pobytu w szpitalu będę nadal przyjmował swoje zwykłe leki?

    Jeśli przyjmujesz już codzienne leki, musisz dowiedzieć się, czy powinieneś kontynuować ich przyjmowanie podczas pobytu w szpitalu. Pamiętaj, że chirurg może nie mieć pojęcia, co przepisał Ci Twój stały lekarz. Bardzo łatwo jest przeoczyć swoje stałe leki.

  • Czy mój wiek lub inne warunki zdrowotne mogą zwiększyć ryzyko związane z pobytem w szpitalu?

    „Najwyraźniej pacjenci, którzy są starsi i ci, którzy mają wiele współistniejących chorób medycznych, są narażeni na większe ryzyko powikłań” – mówi Dale Bratzler, DO, MPH, dyrektor medyczny w Oklahoma Foundation for Medical Quality w Oklahoma City. Dlatego pamiętaj, aby wspomnieć o wszelkich schorzeniach – takich jak choroby serca, alergie czy cukrzyca – które masz. Nie zakładaj, że twój lekarz i chirurg muszą znać szczegóły twojego zdrowia. Nie bój się powtarzać.

  • Jakiego rodzaju znieczulenia będę potrzebował?

    Zapytaj lekarza, czy możesz spotkać się z anestezjologiem przed operacją. Dowiedz się, jakie są zalety i wady różnych metod znieczulenia. Pamiętaj, aby wspomnieć o wszelkich problemach lub złych reakcjach, jakie Ty lub członkowie Twojej rodziny mieli w przeszłości w związku ze znieczuleniem.

  • Czy potrzebuję antybiotyków przed operacją?

    Zapobieganie zakażeniom jest bardzo ważne, dlatego przed i po operacji możesz potrzebować antybiotyków, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia rany chirurgicznej. Dowiedz się, czy są one potrzebne, a jeśli tak, to jak długo będziesz je przyjmować.

  • Co jeszcze mogę zrobić, aby zmniejszyć ryzyko zakażenia?

    Zakażenie jest jednym z najczęstszych zagrożeń, z jakimi spotykają się ludzie w szpitalu. Należy więc omówić inne sposoby obniżenia ryzyka, takie jak zachęcanie do mycia rąk.

  • Czy operacja może spowodować ryzyko wystąpienia zakrzepicy żył głębokich (DVT)?

    Zapytaj, czy potrzebujesz rozcieńczalnika krwi, aby obniżyć szanse na to ryzyko szpitalne. Dowiedz się, jakich objawów powinieneś szukać i jakie ćwiczenia możesz wykonywać, aby zmniejszyć to ryzyko.

  • Czy operacja grozi mi zapaleniem płuc?

    Dowiedz się, co możesz zrobić, aby zmniejszyć swoje ryzyko. Zapytaj o ćwiczenia oddechowe.

  • Czy powinienem oczekiwać, że pracownik służby zdrowia oznaczy miejsce mojego zabiegu?

    Jedną z powszechnych praktyk zapobiegających błędom chirurgicznym – a także mających na celu uspokojenie pacjenta – jest zaznaczenie długopisem miejsca, które ma być operowane. Zapytaj, czy w Twoim szpitalu można się tego spodziewać. Jeśli nie, dowiedz się, jakie inne środki ostrożności są podejmowane, aby upewnić się, że wykonywana jest prawidłowa procedura.

  • Jak długo będzie trwała rekonwalescencja?

    Kiedy będziesz w stanie wstać z łóżka i chodzić? Kiedy zostaniesz wypisany? Kiedy będziesz mógł wrócić do regularnych czynności życia codziennego? Kiedy możesz wrócić do pracy? I czy masz jakieś ograniczenia po powrocie do pracy? Upewnij się, że masz realistyczne oczekiwania.

  • Co się stanie po wypisaniu mnie ze szpitala?

    Proces wypisu jest pełen nieporozumień i błędów, mówi Bratzler. Dlatego trzeba być precyzyjnym. Upewnij się, że rozumiesz, kiedy masz zobaczyć się z lekarzem następnym i jak wziąć swoje leki. Dowiedz się, na jakie powikłania powinieneś uważać.

  • Jaką rolę powinna odgrywać moja rodzina w zmniejszaniu ryzyka związanego z pobytem w szpitalu?

    Ze względu na to, że po operacji pacjent może być oszołomiony lub zdezorientowany, ważne jest, aby opiekowała się nim rodzina lub bliscy przyjaciele. Zapytaj swojego lekarza, jak rodzina i przyjaciele mogą pomóc. Na co powinni zwracać uwagę? Co mogą zrobić, aby zmniejszyć ryzyko powikłań?

  • Jeśli mam wątpliwości dotyczące opieki, z kim powinienem się skonsultować?

    Bardzo ważne jest, aby przed zabiegiem operacyjnym pacjent miał jasność, do kogo może się zwrócić, jeśli on sam lub członek jego rodziny ma jakiekolwiek wątpliwości lub obawy dotyczące opieki nad nim. Jedna osoba powinna być odpowiedzialna i trzeba wiedzieć, kto to jest.

  • Wybór dostawcy w systemie opieki zarządzanej

    0

    W ramach opieki zarządzanej, lekarz pierwszego kontaktu (PCP) ma dużą władzę. Jest on strażnikiem, który posiada klucze do specjalistycznej opieki medycznej, której możesz potrzebować.

    Dokonywanie wyboru dostawcy w systemie opieki zarządzanej

    Jak dokonać mądrego wyboru lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

    Eric Weissman Z archiwum lekarza

    W ramach opieki zarządzanej, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej (PCP) posiada znaczną władzę. Jest on strażnikiem, który posiada klucze do specjalistycznej opieki medycznej, której możesz potrzebować. Jednak ponad tym lekarzem znajduje się sam plan opieki zarządzanej – strażnik PCP. Przeciętny konsument może myśleć, że jego najważniejszym wyborem w zakresie opieki zdrowotnej jest wybranie odpowiedniego lekarza POZ. Jednak inne czynniki, w tym wybrany plan, mają równie duży wpływ na opiekę zdrowotną.

    Wybór lekarza POZ

    Doktor Bob Blendon, profesor nauk o zdrowiu w Harvard School of Public Health, uważa, że konsumenci wybierają dziś lekarzy pierwszego kontaktu w taki sam sposób, w jaki wybierali ich od zawsze: Osobiste doświadczenie, rekomendacja od przyjaciela lub współpracownika, lub jak wygodne jest biuro i godziny pracy lekarza.

    Takie podejście jest rozsądne, według American Medical Association, które sugeruje podobne kryteria w swojej publikacji konsumenckiej „Choosing a Doctor”. AMA zaleca również wybór PCP, który podziela twoje wartości dotyczące opieki medycznej, oraz przeprowadzenie wywiadu z lekarzem przed dokonaniem ostatecznego wyboru.

    Jednak chociaż porady takie jak AMA są zdroworozsądkowym podejściem do procesu wyboru, Blendon uważa, że mogą one dawać fałszywe poczucie bezpieczeństwa. „Nie jest dla mnie jasne, że ludzie znają moc swojego dostawcy podstawowej opieki zdrowotnej, nie mówiąc już o ograniczeniach, jakie mogą mieć ich plany. Ludzie są zdezorientowani” – mówi.

    Blendon uważa, że konsumenci powinni przekierować swoją uwagę na sam plan, niekoniecznie na lekarzy, którzy w nim uczestniczą. „Bardziej liczy się to, jak bardzo plan jest restrykcyjny w kwestii wizyt u specjalistów, jakie ograniczenia nakładane są na recepty i jakie zachęty są wypłacane lekarzom, aby utrzymać koszty na niskim poziomie”.

    Aby skomplikować wybór, każdy konkretny lekarz prawdopodobnie pojawia się na listach PCP kilku różnych planów jednocześnie. Z powodu wielu list, wyjaśnia Blendon, lekarze mogą stać się zdezorientowani, próbując rozróżnić plany. Na przykład, jeden plan może mieć więcej ograniczeń dotyczących badań medycznych, co może prowadzić do poddania się badaniom, których plan nie pokryje.

    Rola rządu

    Zarówno ustawodawstwo stanowe, jak i rząd federalny próbują regulować pewne obszary dostępu do opieki zdrowotnej. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy w grę wchodzi wybór pacjenta.

    „Zwykle ludzie nie chcą, aby rząd był zaangażowany, chyba że nie ufają systemowi opieki zdrowotnej”, mówi Les Zendle, MD, zastępca dyrektora medycznego Kaiser-Permanente w południowej Kalifornii. „Najczęściej dotyczy to pacjentów, którzy mają przewlekłe choroby lub specjalne potrzeby medyczne”.

    Nieufność społeczeństwa doprowadziła do powstania w kilku stanach przepisów, które pozwalają konsumentom na wybór specjalisty medycznego jako lekarza POZ – mówi Molly Stauffer, starszy specjalista ds. polityki w National Conference of State Legislatures (NCSL). W badaniu dotyczącym dostępu do usług medycznych, opublikowanym w październiku 1999 roku, NCSL poinformowało, że 18 stanów i Dystrykt Kolumbii wymagają obecnie, aby plany opieki zdrowotnej pozwalały kobiecie na wybór specjalisty położnika i ginekologa jako lekarza pierwszego kontaktu. Kilka innych stanów pozwala kobiecie na bezpośredni dostęp do lekarza rodzinnego bez konieczności uzyskania zgody od lekarza rodzinnego.

    Blendon uważa, że trend specjalistycznego dostępu może się rozszerzyć. Na przykład, prawa mogą być wprowadzone w życie, które pozwalają rodzicom wybrać pediatrę PCP dla dzieci. „Ogólnie rzecz biorąc, firmy zarządzane opieką, które rosną najszybciej, mają tendencję do bycia tymi, które oferują największy wybór” – mówi.

    Liczy się osobowość

    Przy wyborze lekarza rodzinnego należy zwrócić uwagę na to, jak dobrze komunikuje się on z pacjentem. Ray Werntz, prezes Consumer Health Education Council w Waszyngtonie, uważa, że otwartość jest podstawą dobrej relacji lekarz-pacjent.

    „Konsumenci mogą wejść do Internetu przy wyborze PCP i dowiedzieć się, gdzie ten lekarz ukończył szkołę medyczną lub jak sobie radził akademicko, ale PCP, który dobrze słucha, może być znacznie lepszy niż ten, który ukończył studia na szczycie klasy” – mówi. „To, co dzieje się między lekarzem a pacjentem, nie zawsze jest medyczne. Chodzi również o relacje”.

    Werntz uważa, że zawsze, gdy pacjentowi odmawia się dostępu do lekarza, którego chce, z pewnością następuje frustracja i brak zaufania do całego systemu. „To dlatego zapotrzebowanie konsumentów na wybór jest tak ogromne” – mówi.