Lekarz mówi ci.

Dzieci potrzebują snu, aby rosnąć, uczyć się i być w dobrej formie. Dowiedz się więcej z tego pokazu slajdów lekarzy.

1/10

Nie chodzi tylko o to, żeby nie były marudne! Małe ciała potrzebują snu, aby rosnąć i pozostać zdrowe. Ich mięśnie, w tym serce, naprawiają się podczas snu.

Sen kontroluje również sygnały, które mówią dziecku, czy jest głodne, czy najedzone, co pomaga utrzymać prawidłową wagę.

Sen wzmacnia mózg

2/10

Podczas gdy Twoje dziecko jest pogrążone we śnie, jego mózg przechowuje wspomnienia z całego dnia, aby mogło je sobie później przypomnieć. Jest to kluczowa część procesu uczenia się.

Twoje dziecko potrzebuje snu, aby skupić uwagę w szkole. Jeśli się wyśpi, szybciej wykona swoją pracę i popełni mniej błędów.

Ile snu potrzebuje moje dziecko?

3/10

Dzieci potrzebują więcej czasu na drzemkę niż Ty. Masz malucha? Powinno spać od 11 do 14 godzin w ciągu doby. Dzieci w wieku od 3 do 5 lat potrzebują nieco mniej – około 11 do 13 godzin. Jeśli Twoje dziecko ma od 6 do 13 lat, powinno spać od 9 do 11 godzin. Nastolatki potrzebują od 8 do 10 godzin snu, ale to, ile faktycznie śpią, to już inna historia.

Czy moje dziecko potrzebuje drzemki?

4/10

To, ile Twoje dziecko drzemie w ciągu dnia, zależy od tego, ile śpi w nocy.

Twoje dziecko może uzyskać większość ze swoich 13 godzin snu po zachodzie słońca lub może uzyskać 8 po zmroku, a resztę nadrobić drzemkami.

Większość dzieci przestaje drzemać w ciągu dnia do 5 roku życia. Jeśli w tym wieku dziecko nadal to robi, może potrzebować wcześniejszej pory kładzenia się spać.

Jeśli Twoje dziecko ma popołudniową sjestę, to znak, że nie wysypia się w nocy i potrzebuje wcześniejszej pory kładzenia się do łóżka.

Jak położyć dziecko do łóżka?

5/10

Pora spania nie musi być bitwą! Trzymaj się rutyny, nawet w weekendy. Może ona obejmować kojącą kąpiel, mycie zębów i wyjście do łazienki, ale zawsze powinna kończyć się w sypialni.

Zaplanuj przyjemne zajęcia przed snem, np. czytanie przy zgaszonym świetle. Upewnij się, że nastolatki nie korzystają z ekranów w czasie przed snem. Zadbaj też o to, by w sypialni było ciemno, chłodno, cicho i bez ekranów.

W przypadku osób, które mają problemy ze snem, zarezerwuj łóżko tylko na sen – żadnego czytania, odrabiania lekcji czy grania w gry.

Czy mój nastolatek może zasnąć o czasie?

6/10

Nie jest to „mission impossible”, ale powiedzmy sobie szczerze, że nie jest to też łatwe. Wewnętrzny zegar Twojego nastolatka popycha go do kładzenia się spać późno w nocy i odsypiania następnego dnia rano.

Ściemniaj światło w nocy, niezależnie od tego, czy dziecko jest gotowe do spania, czy nie. Utrzymuj chłodną atmosferę w sypialni. I choć brzmi to jak oczywista oczywistość, powiedz nastolatkowi, by odłączył się od prądu – wyłączył telewizor, telefon komórkowy i komputer.

W weekendy powiedz im, by nie spali później niż 2 godziny po godzinie, o której budzą się w dzień powszedni.

Czy szkoła powinna zaczynać się później?

7/10

Jest to kontrowersyjna kwestia dla szkół i rodziców, i nie ma na nią łatwego rozwiązania.

Wiele szkół średnich dzwoni przed godziną 8.00. To sprawia, że nastolatkom trudno jest się wyspać, ponieważ większość z nich nie kładzie się spać przed 23.00.

Późniejsza pora rozpoczynania lekcji może przynieść dzieciom lepsze wyniki w nauce. Badania wykazują, że nastolatki, które się wysypiają, mają lepsze oceny i wyższe wyniki testów standardowych.

Czy moje dziecko śpi wystarczająco dużo?

8/10

Jeśli dziecko jest w stanie zasnąć 15 do 30 minut po położeniu się do łóżka, wiesz, że regularnie odpoczywa. Rano będzie się łatwo budzić, gdy nadejdzie pora wstawania. Nie będziesz musiał ciągle wracać do ich pokoju, aby upewnić się, że wyszły z łóżka.

Więcej oznak, że dziecko prawdopodobnie wystarczająco dużo śpi: Nie drzemie w szkole i nie potrzebuje drzemek.

Czy to może być zaburzenie snu?

9/10

W większości przypadków problemy Twojego dziecka z zasypianiem są po prostu częścią dorastania. Czasami jednak za kłopotami kryje się stan chorobowy. Zwróć uwagę na chrapanie, długie przerwy między oddechami lub problemy z oddychaniem podczas snu. Być może trzeba będzie zbadać je pod kątem bezdechu sennego.

Lunatykowanie, koszmary senne lub moczenie nocne również mogą być oznakami zaburzeń snu. Skontaktuj się z pediatrą, aby dowiedzieć się, co możesz zrobić.

Czy to ADHD, czy za mało snu?

10/10

Dorośli i dzieci nie zachowują się tak samo, gdy brakuje im snu. Ty możesz zwolnić tempo, ale Twoje dziecko może zacząć odbijać się od ścian. Takie zachowanie może sprawiać wrażenie, że dziecko ma ADHD. Lekarz pediatra może pomóc w ustaleniu, co się dzieje.

Jeśli Twoje dziecko ma ADHD, badania wykazują, że odpowiednia ilość snu może pomóc mu lepiej skupiać uwagę i być mniej nadpobudliwym.

Zespół Turnera może powodować objawy i komplikacje przez całe życie, ale leczenie pozwala dziewczętom i kobietom cierpiącym na tę rzadką chorobę genetyczną prowadzić względnie zdrowe życie.

Zespół Turnera jest rzadką chorobą genetyczną, występującą wyłącznie u dziewcząt. Może powodować problemy od niskiego wzrostu po wady serca. Czasami objawy są tak łagodne, że nie są diagnozowane aż do momentu, gdy kobieta jest nastolatką lub młodą osobą dorosłą.

Choroba może powodować objawy przez całe życie, ale leczenie i ciągłe badania pomagają ludziom radzić sobie z tym schorzeniem.

Przyczyny zespołu Turnera

Zespół Turnera występuje, gdy u kobiety brakuje pewnych genów, które normalnie znajdują się na chromosomie X. (Kobiety mają dwa chromosomy X. Mężczyźni mają chromosomy X i Y).

U niektórych dziewczynek z zespołem Turnera brakuje całej kopii chromosomu X. U innych brakuje tylko części chromosomu X. U innych brakuje tylko części jednego z nich, zawierającego określony zestaw genów. Geny mogą być zaburzone w różny sposób:

Monosomia. Problem z jajeczkiem matki lub plemnikiem ojca powoduje brak chromosomu X w każdej komórce ciała.

Mozaicyzm. Gdy podział komórek we wczesnych stadiach rozwoju płodowego nie przebiega prawidłowo, niektóre komórki ciała otrzymują dwie pełne kopie chromosomu X. Inne komórki mają tylko jedną kopię. Inne komórki mają tylko jedną kopię.

Nieprawidłowości chromosomu X. Komórki mają jedną kompletną kopię i jedną nieprawidłową lub brakującą kopię chromosomu X.

Materiał chromosomu Y. W nielicznych przypadkach niektóre komórki otrzymują jedną kopię chromosomu X, a inne jedną kopię chromosomu X i trochę materiału z chromosomu Y. Z biologicznego punktu widzenia pacjent rozwija się jak kobieta. Materiał chromosomu Y zwiększa ryzyko wystąpienia rodzaju raka zwanego gonadoblastoma.

Choruje na niego około 70 000 amerykańskich kobiet i dziewcząt.

Badania wykazały, że prawie 99% dzieci, którym brakuje tego chromosomu, zostaje poronionych. Jednak w około 1% przypadków dzieci te rodzą się i mają ten zespół.

Objawy zespołu Turnera

Objawy zespołu Turnera mogą pojawić się jeszcze przed narodzinami i dają rodzicom pewne pojęcie o tym, że ich dziecko może urodzić się z tym schorzeniem. Badanie ultrasonograficzne dziecka z tym zespołem może wykazać problemy z sercem i nerkami lub nagromadzenie płynów.

Badanie DNA z wykorzystaniem próbki krwi pobranej od matki może również wykryć zespół Turnera jeszcze przed urodzeniem.

Po urodzeniu lub w okresie niemowlęcym dziewczynki mogą mieć pewne cechy fizyczne, które wskazują na tę chorobę. Należą do nich spuchnięte dłonie i stopy lub mniejszy niż przeciętny wzrost przy urodzeniu.

Do innych należą:

• Szeroka lub przypominająca pajęczynę szyja z dodatkowymi fałdami skóry

• cofnięta lub mała dolna szczęka oraz wysoki, wąski dach jamy ustnej (podniebienie)

• Nisko osadzone uszy i nisko osadzona linia włosów

• Szeroka klatka piersiowa z szeroko rozstawionymi sutkami

• Ramiona wywinięte w łokciach na zewnątrz

• Krótkie palce u rąk i nóg oraz wąskie paznokcie u rąk i nóg u nóg

• Opóźniony wzrost

• Wady serca

• opadające powieki

• Krótkie korzenie zębów

• Nieprawidłowości w funkcjonowaniu nerek

• Większa niż zwykle liczba pieprzyków na skórze

U starszych kobiet, w ciągu całego życia, objawy mogą się utrzymywać. Mogą one obejmować:

• Brak przyspieszenia wzrostu w oczekiwanym okresie dzieciństwa

• Wzrost niższy niż można by się spodziewać na podstawie wzrostu rodziców

• Trudności w uczeniu się

• Niezdolność do normalnego przejścia okresu dojrzewania (z powodu niewydolności jajników)

• Utrata cykli miesiączkowych

• Niepłodność

Powikłania zespołu Turnera

Począwszy od urodzenia i przez całe życie, zespół Turnera może być związany z innymi schorzeniami. Mogą one obejmować:

• Problemy z sercem z powodu jego budowy fizycznej

• Zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia cukrzycy i wysokiego ciśnienia krwi

• Utrata słuchu

• Problemy z nerkami, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia wysokiego ciśnienia krwi i infekcji dróg moczowych

• Zaburzenia immunologiczne, takie jak cukrzyca, nieswoiste zapalenia jelit i niedoczynność tarczycy (kiedy tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów, aby utrzymać prawidłowe funkcjonowanie organizmu)

• Krwawienie z przewodu pokarmowego

• Problemy z uzębieniem i widzeniem

• Skolioza, czyli skrzywienie kręgosłupa, i osteoporoza, która powoduje łamliwość kości

• Trudności w uczeniu się

• Wysokie ciśnienie krwi

• Problemy ze zdrowiem psychicznym

• Otyłość

Kobiety z zespołem Turnera mają problemy z zajściem w ciążę. Jeśli uda ci się zajść w ciążę, problemem może być wysokie ciśnienie krwi i cukrzyca ciążowa.

Diagnoza zespołu Turnera

Jeśli badanie ultrasonograficzne w czasie ciąży wykaże jakieś nieprawidłowości, lekarz może zlecić wykonanie badania kariotypu chromosomów dziecka. Badanie to polega na porównywaniu chromosomów poprzez ich łączenie. Aby pobrać próbki od Ciebie, lekarz może zalecić:

• Amniopunkcję. Jest to zabieg polegający na pobraniu z macicy płynu ochronnego, który otacza dziecko.

• Próbka krwi. Może to pomóc w ustaleniu, czy dziecku brakuje całego chromosomu X lub jego części.

• Pobieranie próbek kosmówki (CVS). Lekarz pobiera próbki tkanki z części łożyska do badania. Badanie to wykonuje się zwykle około 10-12 tygodnia ciąży.

• Pobranie wycinka z policzka lub próbki skóry. Lekarz może przeprowadzić badanie na podstawie komórek pobranych z wewnętrznej strony policzka (wymaz z policzka) lub próbki skóry.

Jeśli diagnoza nie zostanie postawiona przed urodzeniem lub w momencie narodzin, inne badania laboratoryjne sprawdzające poziom hormonów, czynność tarczycy i poziom cukru we krwi mogą pomóc w postawieniu diagnozy.

Ze względu na problemy związane z zespołem Turnera, lekarze często sugerują również wykonanie badań nerek, serca i słuchu.

Leczenie zespołu Turnera

Opieka medyczna często wymaga zespołu specjalistów, którzy zajmują się konkretnymi potrzebami każdej osoby, ponieważ przypadki tak bardzo się różnią.

Nie ma lekarstwa, ale większość dziewcząt w dzieciństwie i w wieku nastoletnim stosuje te same podstawowe metody leczenia. Są to:

• Hormon wzrostu, podawany w formie zastrzyku kilka razy w tygodniu, w celu maksymalnego zwiększenia wzrostu.

• Terapia estrogenowa, rozpoczynająca się około okresu dojrzewania, aż do osiągnięcia przez kobietę średniego wieku menopauzy. Ta terapia hormonalna może pomóc kobiecie we wzroście i osiągnięciu dojrzałego rozwoju seksualnego.

Niemal wszystkie kobiety z tym schorzeniem potrzebują leczenia niepłodności, aby zajść w ciążę. Noszenie dziecka może wiązać się z zagrożeniami dla zdrowia. Jeśli cierpisz na zespół Turnera, powinnaś omówić te kwestie ze swoim lekarzem.

Uzyskaj wskazówki, jak opiekować się dzieckiem po złamaniu kości, w tym kiedy przykładać lód, co zrobić ze swędzącą skórą pod gipsem i jak złagodzić ból.

Gdy Twoje dziecko dorasta, na pewno będzie miało po drodze wiele zadrapań, uderzeń i siniaków. Ale czasami częścią dzieciństwa są także złamane kości.

Amy Ball z Glenview, IL, przekonała się o tym na własnej skórze, kiedy jej dwuletni syn Braedon upadł podczas skakania na trampolinie. Zdjęcie rentgenowskie na ostrym dyżurze wykazało złamanie tuż poniżej kolana. Przez ponad miesiąc musiał nosić gips na nodze. Amy szybko odkryła, że ma do odegrania ważną rolę, aby zapewnić mu komfort i zapobiec kolejnym urazom.

„Najtrudniej było wytłumaczyć 2-latkowi, który dopiero co nauczył się chodzić, że nie może chodzić ani stać” – mówi. „W ciągu pierwszych kilku dni spędziliśmy dużo czasu, podpierając jego nogę poduszkami, oglądając telewizję, czytając książki i zapewniając mu rozrywkę najlepiej, jak potrafiliśmy”.

John Gaffney, DO, ordynator dziecięcej chirurgii ortopedycznej i wiceprezes szpitala uniwersyteckiego Winthrop w Mineola, NY, twierdzi, że jej podejście było właściwe.

„Najbardziej niekomfortowy okres to pierwszy tydzień, kiedy złamanie jest świeże, a uraz nowy” – mówi. „Opuchlizna jest najgorsza w ciągu pierwszych 24 godzin po złamaniu”.

Pierwsze dni po urazie

W miarę możliwości staraj się podnieść obszar złamanej kości powyżej serca dziecka. „Płyn z ręki lub nogi będzie spływał z powrotem do serca, co pomoże zmniejszyć obrzęk i sprawi, że dziecko będzie czuło się bardziej komfortowo” – mówi Gaffney.

Chociaż jest to najbardziej istotne w pierwszym dniu, staraj się podpierać uraz za każdym razem, gdy dziecko siedzi lub leży, aby zmniejszyć ból. „Jeśli zauważysz obrzęk palców u rąk i nóg w okolicy urazu, uniesienie kończyny może pomóc” – mówi.

W ciągu pierwszych 24 do 48 godzin po złamaniu obkładaj uraz lodem przez całą dobę. „Umieść okład z lodu bezpośrednio na szynie lub gipsie w miejscu, gdzie znajduje się uraz” – mówi Gaffney.

W ciągu następnych 24 godzin wymieniaj lód lub okład z lodu tak często, jak jest to konieczne. Pamiętaj o użyciu zamykanej plastikowej torebki lub ręcznika kuchennego, aby mieć pewność, że gips nie zamoknie.

W przypadku bólu większość dzieci może bezpiecznie przyjmować dostępny bez recepty acetaminofen lub ibuprofen – mówi dr Elizabeth Matzkin, chirurg ortopeda i ordynator oddziału medycyny sportowej kobiet w Brigham and Women’s Hospital w Bostonie.

Jak dbać o gips

Prawdopodobnie dziecko będzie skarżyło się, że pod gipsem odczuwa swędzenie. Dzieje się tak, ponieważ oleje, które pozostają na skórze, nie są zmywane w normalny sposób.

„Nie pozwalaj dzieciom niczego tam wkładać” – mówi Matzkin. „Wycinaliśmy odlewy i znajdowaliśmy tam grosze, ołówki i inne przedmioty. Jeśli coś tam włożysz, ryzykujesz zadrapanie skóry, co może spowodować infekcję”.

Zamiast tego delikatnie postukaj w zewnętrzną część gipsu, aby sprawdzić, czy swędzenie ustąpi. Innym sposobem jest użycie suszarki do włosów ustawionej na niską temperaturę i wydmuchiwanie powietrza w dół.

Jeśli te metody nie zadziałają, możesz podać dziecku dawkę difenhydraminy (Benadryl), aby zmniejszyć jego swędzenie – mówi Matzkin. Lek ten może jednak wywołać senność, dlatego najlepiej przyjmować go przed snem.

Zapytaj lekarza, czy dziecko nie powinno moczyć gipsu. Wiele z nich musi być przechowywanych w suchym miejscu, ale niektóre są wykonane z nowszych materiałów, które radzą sobie z wilgocią.

Jeśli konieczne jest utrzymywanie go w suchości, można kupić specjalne osłony na gips, które są uszczelniane na końcu. „Nie ma marki ani typu, który byłby w 100% skuteczny, więc nigdy nie zanurzaj odlewu w wodzie” – mówi Gaffney. „Osłona odlewu zapewnia pewną ochronę, jeśli odlew zostanie zachlapany, ale nadal pamiętaj, aby trzymać odlew z dala od wody. Idealne są kąpiele w gąbce, gdy gips jest jeszcze założony”.

Wpadnij w rutynę

Gdy obrzęk i ból ustąpią po kilku pierwszych dniach lub tygodniach, dzieci zaczną czuć się lepiej. Oznacza to, że będą chciały wrócić do wszystkich swoich zwykłych zajęć.

„Najlepszą rzeczą, jaką mogą zrobić rodzice, jest pomoc dziecku w zrozumieniu, w sposób dostosowany do jego wieku, że gips jest po to, aby pomóc w gojeniu się kości” – mówi Matzkin. „Im szybciej się zagoi, tym szybciej dziecko będzie mogło znów robić fajne rzeczy. Ważne jest, aby unikać czynności, które dotyczą uszkodzonego obszaru, ponieważ w przeciwnym razie istnieje ryzyko ponownego zranienia.”

Starszym dzieciom łatwiej będzie to zrozumieć niż młodszym. „W momencie urazu Braedon bardzo lubił Ciasteczkowego Potwora, więc kupiliśmy mu niebieski gips” – mówi Ball. „Powiedzieliśmy mu, że jest to specjalny gips z Ciasteczkowym Potworem i że kiedy go nosi, może tylko raczkować i siedzieć. Zrobiłam z tego zabawę, żeby pomóc mu wrócić do raczkowania”.

Większość dzieci i rodziców z niecierpliwością oczekuje dnia, w którym gips zostanie zdjęty. Jednak dziecko może być zaskoczone, że na początku ręka lub noga są dla niego dziwne, a nawet bolesne.

„W stawach, więzadłach i ścięgnach pojawia się sztywność, ponieważ przez jakiś czas nie można było nimi poruszać” – mówi Gaffney. „Dorośli mogą to trochę lepiej znosić, ale dziecko może nie rozumieć, dlaczego boli je ręka lub noga”. Na szczęście, w miarę jak dziecko będzie się rozciągać i ruszać, sztywność będzie się poprawiać i wkrótce poczuje się lepiej.

Czy niektóre warzywa mają więcej wartości odżywczych niż inne? Czy powinieneś się martwić, jeśli Twoje dziecko jest wybredne? Dowiedz się tego w tym quizie dla lekarzy.

Niektóre warzywa są zdrowsze dla Twojego dziecka niż inne.

• Prawda

• False

Niektóre warzywa są zdrowsze dla Twojego dziecka niż inne.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Nie ma czegoś takiego jak złe warzywo. Ale niektóre z nich mają więcej witamin i składników mineralnych. Pakując dziecku lunch, wybieraj warzywa w jaskrawych kolorach, takie jak papryka, pomidorki koktajlowe, brokuły i marchewka; mają one więcej składników odżywczych niż ogórek czy seler. Zdrowy lunch jest w torbie, jeśli dodasz do niego białko, owoc i pełne ziarno. Wyślij cały owoc – jabłko zamiast sosu jabłkowego – aby dziecko otrzymało dodatkowe witaminy ze skórki. Jeśli Twoje dziecko kupuje lunch lub przekąski w szkole, naucz je dokonywać zdrowszych wyborów. Obiady szkolne zawierają obecnie mniej soli i tłuszczu, a więcej warzyw, owoców i produktów pełnoziarnistych.

Uzyskaj wyniki

Które produkty spożywcze są dobrym źródłem wapnia dla Twojego dziecka?

• Migdały

• Brzoskwinie

• Pomidory

Które produkty spożywcze są dobrym źródłem wapnia dla Twojego dziecka

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Kiedy myślisz o wapniu, prawdopodobnie myślisz o nabiale: mleku, serze i jogurcie. Nie przejmuj się jednak zbytnio, jeśli Twoje dziecko nie pije mleka. Dobrym źródłem wapnia są również migdały, czerwona i biała fasola oraz sok pomarańczowy z dodatkiem wapnia. Dzieci potrzebują wapnia do budowy mocnych kości i zębów, ale większość dzieci w wieku od 9 do 18 lat nie otrzymuje wystarczającej ilości tego pierwiastka, ponieważ wiele z nich pije więcej napojów gazowanych niż mleka. Jeśli masz obawy, porozmawiaj z lekarzem o suplementacji. Twoje dziecko potrzebuje również wystarczającej ilości witaminy D, którą można znaleźć w tłustych rybach, serze i żółtkach jaj, aby przyswoić wapń.

Pobierz Wyniki

Które śniadanie da Twojemu dziecku najwięcej energii?

• Pełnoziarniste płatki zbożowe i owoce

• Batonik śniadaniowy

• Omlet warzywny

Które śniadanie da Twojemu dziecku najwięcej energii?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Dobrze jest dać dziecku na śniadanie pełnoziarniste płatki zbożowe, mleko o niskiej zawartości tłuszczu i owoce, zwłaszcza jeśli się spieszysz. Jednak omlety i inne potrawy zawierające białko sprawią, że poziom energii Twojego dziecka będzie utrzymywał się dłużej. Jajka nie są jedynym dobrym źródłem białka na poranne posiłki. Spróbuj podać dziecku pełnoziarniste bajgle lub gofry z masłem orzechowym i owocami albo śniadaniowy smoothie z jogurtem, owocami i łyżeczką otrębów.

Uzyskaj wyniki

Jak zapewnić dziecku odpowiednią ilość żelaza?

• Połóż plasterki pomidora na hamburgerze

• Ogranicz mleko

• Oba z powyższych

Jak można się upewnić, że dziecko otrzymuje wystarczającą ilość żelaza?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Twoje dziecko potrzebuje żelaza, aby wytworzyć wystarczającą ilość czerwonych krwinek i dostarczyć tlen do tkanek i organów. W miarę wzrostu dzieci potrzebują różnych ilości tego pierwiastka. Dużo żelaza zawierają czerwone mięso, tuńczyk, łosoś, jajka i suszone owoce. Podawaj je z pokarmami zawierającymi witaminę C, takimi jak brokuły, pomidory, pomarańcze i truskawki, która pomaga organizmowi wchłaniać żelazo. Ogranicz także spożycie mleka przez dziecko do dwóch do trzech szklanek dziennie (16 do 24 uncji), ponieważ mleko utrudnia wchłanianie żelaza.

Uzyskaj wyniki

Jeśli moje dziecko jest wybredne, czy powinienem się martwić, że nie otrzymuje wszystkich potrzebnych mu witamin?

• Tak

• Nie

Jeśli moje dziecko jest wybredne, czy powinienem się martwić, że nie otrzymuje wszystkich potrzebnych witamin?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Większość rodziców słyszała, jak ich dziecko oświadcza: „Jestem najedzone”, mimo ledwie tkniętego talerza. Zdziwiłbyś się jednak, jak małej ilości jedzenia potrzebuje Twoje dziecko, aby dostarczyć sobie wystarczającą ilość witamin i minerałów. Jeśli więc taka sytuacja nie zdarza się codziennie, prawdopodobnie wszystko jest w porządku. Jednak w przypadku dzieci, które po prostu nie chcą jeść lub jedzą tylko kilka rzeczy, warto rozważyć podawanie codziennej multiwitaminy. Przed podaniem dziecku jakiejkolwiek witaminy lub suplementu należy zawsze skonsultować się z pediatrą.

Uzyskaj wyniki

Twój wynik:

05 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Wskazówki, które uspokoją malucha i zmniejszą Twój stres podczas szczepień.

Zanim Twoje dziecko skończy rok, będzie potrzebowało co najmniej 16 szczepień. Ból związany z każdym wkłuciem igły jest dla nich ulotny, ale stres związany z widokiem płaczącego dziecka może pozostać w Tobie.

Strach przed zastrzykami nie powinien powstrzymywać Cię od przestrzegania zalecanego schematu szczepień. Szczepionki to wszystko, co dzieli Twoje dziecko od niebezpiecznych chorób wieku dziecięcego, takich jak polio, błonica, odra i różyczka. „Z każdym szczepieniem wzrasta odporność” – mówi dr John W. Harrington, profesor pediatrii w Eastern Virginia Medical School.

A szczepionki nie muszą szkodzić. „Można zrobić wiele różnych rzeczy, aby złagodzić ból dziecka” – mówi Harrington.

Pozycja na boku/ na brzuchu, głaskanie, kołysanie, huśtanie i ssanie uspokajają niespokojne dzieci, a także stanowią dobre techniki odwracania uwagi podczas szczepień. Oto jak one działają: Trzymaj dziecko na brzuchu lub na boku. Po podaniu zastrzyku przez lekarza lub pielęgniarkę szybko zawija się dziecko w kocyk. Następnie kołysz dziecko, szepczesz mu do jednego ucha i wkładasz smoczek do buzi. Kiedy Harrington i jego zespół przetestowali metodę pięciu „S” na grupie niemowląt, okazało się, że zmniejszyła ona odczuwanie bólu i skróciła czas płaczu. Nie musisz stosować wszystkich pięciu „S” – mówi Harrington. Wybierz te, które najlepiej sprawdzają się w przypadku Twojego dziecka.

W przypadku dziecka w wieku powyżej 3 lat przed szczepieniem należy spryskać je sprayem chłodzącym lub posmarować kremem znieczulającym, co spowoduje odrętwienie ręki lub nogi. Dzięki temu, gdy igła zostanie wbita, dziecko będzie odczuwać mniejszy ból.

Karmienie piersią uspokaja nawet najbardziej marudne dzieci i może złagodzić ból po szczepionce nawet lepiej niż spray chłodzący. Spróbuj karmić dziecko piersią przed szczepieniem, w ramach „pięciu S” lub zaraz po nim.

W wieku 2 miesięcy, 4 miesięcy i 6 miesięcy wiele dzieci potrzebuje trzech lub więcej zastrzyków podczas tej samej wizyty. Mogłoby się wydawać, że podanie dwóch zastrzyków jednocześnie (po jednym w każdą nogę lub rękę) zwiększy ból, ale jest wręcz przeciwnie. „Kiedy wykonujesz zastrzyk w tandemie, mózg jest zdezorientowany” – mówi Harrington.

Jedną z rzeczy, których nie należy podawać dziecku przed szczepieniem, jest podawanie mu Tylenolu. Badania przeprowadzone w 2009 r. wykazały, że ten środek przeciwbólowy zmniejsza odpowiedź immunologiczną organizmu, co może sprawić, że szczepionki będą mniej skuteczne. Zapytaj jednak o to swojego pediatrę. Jeśli dziecko odczuwa ból po szczepieniu, odrobina Tylenolu może być w porządku.

Na koniec postaraj się uspokoić własne nerwy, aby nie udzieliły się one dziecku. „Naprawdę chcesz, aby rodzic był w pełni zaangażowany” – mówi Harrington. „Jeśli niechętnie podchodzą do szczepionek, ich emocje mogą zwiększyć niepokój dziecka”.

Zapytaj swojego pediatrę

1. Jakich szczepień będzie potrzebowało moje dziecko?

2. Jaki jest harmonogram?

3. Jakie są możliwe zagrożenia i skutki uboczne?

4. Co zrobisz, aby zmniejszyć ból mojego dziecka w trakcie i po zastrzykach?

5. Co należy zrobić, jeśli u dziecka wystąpi reakcja na szczepionkę?

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżące wydanie „doctor Magazine”.

Dowiedz się, jak odróżnić przeziębienie od grypy u malucha, co zrobić, by poczuł się lepiej i jak zapobiec zachorowaniu.

Możesz zrobić wiele, aby maluchowi było wygodniej, gdy jego organizm będzie walczył z chorobą. A co najważniejsze, istnieje szczepionka, która może uchronić go przed zachorowaniem.

Czy to naprawdę grypa?

Możesz się zastanawiać, czy Twoje dziecko ma grypę, czy jest bardzo przeziębione.

Jeśli jest to przeziębienie, maluch może czuć się nieco gorzej niż zwykle i mieć..:

• Niską gorączkę

• Kaszel, który nasila się w nocy

• Katar

Z drugiej strony, jeśli jest to grypa, maluch może mieć takie objawy jak

• Nagła wysoka temperatura, która utrzymuje się mimo stosowania leków obniżających gorączkę

• Czuje się bardziej zmęczony niż zwykle, więcej śpi i wykonuje mniej czynności

• Ból gardła

• Suchy kaszel

• Duszny lub spływający nos

• Obolałość lub dreszcze

• Wymioty lub biegunka

• Czuje się znacznie gorzej niż podczas przeziębienia

Objawy mogą trwać około tygodnia, czasem dwóch.

Jak opiekować się chorym maluchem

Gdy Twoje dziecko ma grypę, musisz zapewnić mu dobre samopoczucie.

Upewnij się, że odpoczywa. Twój maluch będzie bardziej zmęczony niż zwykle. Postaraj się, aby miał drzemki w ciągu dnia i długi sen w nocy.

Woda, sok, jogurt, roztwory elektrolitów i rosół z kurczaka to dobry wybór, aby zapewnić mu nawodnienie. Ciepłe płyny mogą nawet pomóc w odetkaniu zatkanego nosa.

Obniż gorączkę.Pomocny może być acetaminofen lub ibuprofen. Zapytaj w gabinecie lekarskim, jaka dawka jest odpowiednia dla wagi dziecka i jak często należy ją podawać. Nigdy nie podawaj dziecku aspiryny, ponieważ jest ona związana z rzadką, ale poważną chorobą zwaną zespołem Reye’a.

Spróbuj czegoś słodkiego. Jeśli dziecko ma ponad 1 rok i dokucza mu kaszel, 1/2 łyżeczki miodu może pomóc. Trzymaj się z dala od leków na kaszel dostępnych bez recepty. Nie są one bezpieczne dla maluchów.

Użyj aerozolu do nosa. Nie musisz kupować leku dostępnego bez recepty, aby ułatwić maluchowi oddychanie, gdy ma zatkany nos. Zamiast tego kup spray z solą fizjologiczną, która jest po prostu słoną wodą. Jeśli raz lub dwa razy psikniesz do każdego nozdrza, powinno to pomóc w udrożnieniu dróg oddechowych.

Pomóż mu łatwiej oddychać w nocy. Gdy maluch idzie spać, umieść w jego pokoju nawilżacz powietrza o chłodnej mgiełce. Wilgoć pochodząca z pary wodnej pomoże mu złagodzić katar.

Lek na grypę?

Trzymaj się z daleka od leków na przeziębienie i grypę dostępnych bez recepty – nie są one bezpieczne dla dzieci poniżej 4. roku życia.

Grypa jest wywoływana przez wirusy, więc antybiotyki, które zwalczają bakterie, na nic się nie zdadzą. Jednak lek o nazwie oseltamiwir (Tamiflu) działa przeciwko wirusowi grypy i można go bezpiecznie podawać dzieciom.

Ma on jednak kilka wad. Po pierwsze, jest on skuteczny tylko wtedy, gdy zastosujesz go w ciągu pierwszych dwóch dni po zachorowaniu dziecka na grypę. Ponadto nie powoduje ustąpienia objawów, choć łagodzi je i skraca czas trwania objawów o 1-3 dni, jak w następnym zdaniu.

Oseltamiwir może sprawić, że atak grypy u Twojego malucha zakończy się dzień lub dwa wcześniej. Porozmawiaj o tym z lekarzem. Może on nie przepisać leku, chyba że dziecko ma ciężki przypadek grypy lub inne choroby podstawowe.

Szczepienia przeciwko grypie pomagają

Szczepionka przeciw grypie może pomóc zapobiec zachorowaniu malucha na grypę w pierwszej kolejności. Należy ją podawać raz w roku. Szczepionka jest bezpieczna dla wszystkich osób w wieku 6 miesięcy i starszych i jest oferowana we wrześniu każdego roku.

Zespół Ehlersa-Danlosa to grupa chorób, które wpływają na skórę, stawy i naczynia krwionośne. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach, badaniach i sposobach leczenia EDS.

Tkanka łączna jest jednym z podstawowych elementów budulcowych organizmu. Zapewnia wytrzymałość, wsparcie i strukturę dla wszystkiego, od skóry po narządy. Jeśli występują z nią problemy, takie jak w przypadku EDS, skutki mogą być poważne.

U niektórych stan ten jest łagodny, u innych bardziej poważny. Chociaż nie ma na to lekarstwa, zwykle tylko jeden rodzaj EDS – naczyniowy – zagraża życiu.

Co wywołuje EDS?

Geny mówią organizmowi, jak ma wytwarzać białka. Jeśli więc masz problem z jednym lub kilkoma genami, niektóre z potrzebnych białek nie będą wytwarzane we właściwy sposób. To trochę tak, jakby w przepisie na ciasto była podana niewłaściwa ilość masła.

W przypadku EDS, błąd w genach oznacza, że kolagen, jedno z głównych białek tkanki łącznej, nie jest wytwarzany w ten sam sposób, co zwykle.

To z kolei oznacza, że Twoja tkanka łączna działa inaczej niż u większości ludzi, co powoduje objawy. Różne typy EDS są spowodowane defektami w różnych genach, które pomagają w tworzeniu tkanki łącznej.

Objawy i symptomy

Objawy różnią się w zależności od typu choroby. Do najczęstszych należą:

• Nadmierna elastyczność stawów: Na przykład, można przesuwać kciuki aż do przedramienia lub zginać kolana do tyłu.

• Rozciągliwa skóra: Skórę można odciągnąć od ciała, a ona z powrotem pęka. Może być również bardzo miękka i aksamitna.

• Łatwość powstawania siniaków: Twoja skóra może być bardzo delikatna. Może łatwo powstawać na niej siniak i blizna, a gojenie się ran może trwać bardzo długo.

Do innych typowych oznak i objawów należą:

• Problemy z uzębieniem, takie jak stłoczenie zębów lub krwawienie dziąseł

• Kruche naczynia krwionośne

• Ból stawów

• Luźne stawy

Możliwe komplikacje

EDS może prowadzić do różnych problemów, w zależności od oznak i objawów. Niektóre z najczęstszych to:

• Przewlekły ból stawów

• Zwichnięte stawy

• Choroby dziąseł

• Wypadanie płatka zastawki mitralnej (występuje wtedy, gdy jedna z zastawek w sercu nie zamyka się tak, jak powinna, co powoduje problemy z przepływem krwi)

• Przewlekłe (postępujące) zapalenie stawów w młodszym wieku niż zwykle

• Zaburzenia stawów skroniowo-żuchwowych (TMJ), które powodują ból w szczęce

EDS naczyniowy

Ten typ może zagrażać życiu, ponieważ osłabia ściany naczyń krwionośnych, takich jak tętnice serca, nerek i śledziony. Zwiększa to prawdopodobieństwo ich pęknięcia. To samo może dotyczyć macicy i jelita grubego.

Jeśli jesteś kobietą z EDS naczyniowym i chcesz założyć rodzinę, najlepiej poinformuj o tym swojego lekarza. Dla bezpieczeństwa swojego i dziecka będziesz potrzebowała bardzo ścisłej opieki przez cały okres ciąży.

Diagnoza

Lekarz prawdopodobnie rozpocznie od badania fizykalnego, które może obejmować sprawdzenie skóry i elastyczności stawów. Zapyta o objawy oraz o to, czy wiadomo, czy ktoś w rodzinie choruje na EDS. Często badanie fizykalne i wywiad rodzinny wystarczają, aby stwierdzić, czy u pacjenta występuje EDS.

Lekarz może również zasugerować:

• Badanie krwi w celu sprawdzenia genów i upewnienia się, że przyczyną objawów jest EDS, a nie inna choroba

• Badanie ultrasonograficzne serca (echokardiogram) w celu wykrycia problemów z sercem występujących w niektórych typach EDS

• Biopsja skóry w celu pobrania małej próbki i zbadania kolagenu pod kątem oznak zespołu

Zabiegi

Nie ma lekarstwa na EDS, dlatego leczenie koncentruje się na działaniach, które można podjąć w celu zapobiegania objawom i radzenia sobie z nimi. Leczenie opiera się na oznakach i objawach choroby i może obejmować zespół lekarzy i specjalistów.

Leki: U niektórych osób leki dostępne bez recepty, takie jak ibuprofen (Advil, Motrin), nie uśmierzają bólu. Jeśli jesteś jedną z tych osób, lekarz może przepisać Ci silniejszy lek.

Jeśli EDS wpływa na naczynia krwionośne, lekarz może przepisać Ci lek na obniżenie ciśnienia krwi.

Ćwiczenie: Jeśli dojdzie do zwichnięcia stawów, fizykoterapeuta może zaproponować ćwiczenia wzmacniające mięśnie wokół stawów, które pomogą utrzymać je na miejscu. Może on również zasugerować noszenie ortez wokół niektórych stawów w celu zapewnienia im większego wsparcia.

Operacja: U niektórych osób uszkodzenia stawów spowodowane EDS mogą być poważne. Operacja może czasem pomóc, ale nie jest ona zbyt częsta, ponieważ skóra może nie goić się dobrze.

Samodzielna opieka: Samoopieka polega przede wszystkim na zapobieganiu. Najlepiej jest unikać:

• Sportów kontaktowych, takich jak piłka nożna czy hokej

• Ćwiczenia, które obciążają biodra, kostki i kolana, takie jak aerobik i bieganie

• Instrumenty, w które się dmucha, takie jak trąbka czy saksofon

Jeśli jeździsz na rowerze, rolkach lub wykonujesz inne podobne czynności, pomocne jest noszenie ochraniaczy, zwłaszcza na goleniach, kolanach i łokciach.

Dobrym wyborem mogą być ćwiczenia o mniejszej intensywności, takie jak pływanie czy spacery. Przed podjęciem jakichkolwiek nowych ćwiczeń należy skonsultować się z lekarzem.

Aby chronić skórę, należy stosować krem z filtrem przeciwsłonecznym, gdy przebywamy na zewnątrz. Podczas kąpieli lub brania prysznica należy używać łagodnych mydeł, które są delikatniejsze dla ciała.

Twoje dziecko lub maluch może potrzebować wizyty u lekarza w związku z występującymi u niego objawami. Lekarz pokaże Ci, kiedy należy się z nim spotkać, a kiedy możesz zostać w domu.

Kiedy zabierasz noworodka ze szpitala do domu, nikt nie daje Ci podręcznika zasad, jak się nim opiekować. Co się stanie, jeśli zachoruje – czy zauważysz objawy? Skąd będziesz wiedzieć, czy potrzebuje wizyty u lekarza, skoro nie potrafi powiedzieć, co mu dolega?

Weź oddech. Kiedy już będziesz wiedział, co sprawdzać, poczujesz się lepiej przygotowany do podjęcia decyzji, kiedy zadzwonić.

Niemowlęctwo jest szczególnie wrażliwym okresem życia, ponieważ jego układ odpornościowy dopiero dojrzewa – mówi dr David L. Hill, pediatra z Wilmington w stanie New Jersey. Zwłaszcza zanim dzieci otrzymają wszystkie szczepionki, mogą mieć większe trudności w zwalczaniu niektórych infekcji niż starsze dzieci.

Niemowlęta i maluchy potrzebują opieki lekarskiej w przypadku pewnych problemów, które u starszych dzieci można leczyć w domu – mówi Alfred Sacchetti, MD, rzecznik American College of Emergency Physicians.

Jeśli u Twojego dziecka lub malucha wystąpią poniższe objawy, natychmiast zgłoś się do lekarza:

1. Gorączka

Niemowlęta nie powinny gorączkować w ciągu pierwszych 3 miesięcy życia. Jeśli temperatura w odbycie u dziecka wynosi 100,4 F lub więcej, należy udać się do lekarza lub na ostry dyżur.

Nie dlatego, że gorączka sama w sobie jest niebezpieczna, ale dlatego, że u noworodków gorączka może być jedynym objawem poważnej infekcji bakteryjnej, mówi Hill.

Gdy dziecko przekroczy próg 3 miesięcy, możesz poczekać jeden dzień, zanim zadzwonisz do lekarza.

Gorączka, która trwa ponad 24 godziny i nie towarzyszą jej objawy przeziębienia, powinna być zbadana – mówi Hill.

Sposób, w jaki zachowuje się dziecko lub maluch, powinien pomóc w podjęciu decyzji, czy należy udać się do lekarza.

Wysokość gorączki nie ma tu znaczenia – liczy się wygląd dziecka, mówi Sacchetti. Sposób, w jaki na Ciebie reaguje. Sposób, w jaki wygląda. Sposób, w jaki się zachowuje. Dziecko, które normalnie nie może się doczekać, kiedy wyjdzie na dwór i zacznie się bawić, leży na kanapie, jęczy i przewraca się – to ogromna zmiana w zachowaniu.

2. Żółtaczka

Noworodki często chorują na żółtaczkę, która może powodować żółte zabarwienie skóry i oczu. Dzieje się tak, ponieważ wątroby noworodków nie zawsze pracują na pełnych obrotach, więc nie mogą rozkładać substancji we krwi zwanej bilirubiną.

W większości przypadków żółtaczka jest łagodna i ustępuje samoistnie. Lekarze sprawdzają ją przed przywiezieniem dziecka do domu ze szpitala, a także kilka dni później podczas pierwszej kontroli dziecka. Ponadto, jeśli zauważysz, że skóra lub oczy dziecka wyglądają na żółte, zgłoś się z nim ponownie do lekarza.

Bardzo trudno jest stwierdzić, patrząc tylko na dziecko, czy żółtaczka jest normalna, czy jest to poziom, który wymaga leczenia – mówi Hill.

W niektórych przypadkach dodatkowe karmienie pomaga zakończyć żółtaczkę. W innych przypadkach dziecko musi być naświetlane specjalnymi lampami, które pomagają usunąć bilirubinę z krwi.

3. Pewna wysypka

Większość wysypek blednie na chwilę, gdy naciśniesz na nie palcem. Jeśli u dziecka lub malucha na klatce piersiowej, plecach, rękach lub nogach pojawiają się małe czerwone kropki, które nie znikają po naciśnięciu palcem, należy natychmiast udać się do lekarza lub na ostry dyżur.

Ten rodzaj wysypki może wskazywać na poważną infekcję, taką jak zapalenie opon mózgowych, lub chorobę naczyń krwionośnych – mówi Hill.

Wysypka, która nie znika, pojawiająca się na twarzy lub szyi dziecka, jest mniej niepokojąca, jeśli dziecko kaszle lub wymiotuje, ale i tak warto skontaktować się z lekarzem.

Kiedy dziecko kaszlało lub wymiotowało, pękały naczynia krwionośne w skórze – mówi Sacchetti.

4. Wymioty lub biegunka

Jeśli dziecko lub maluch wymiotuje lub ma biegunkę, należy zabrać je do lekarza lub na ostry dyżur wcześniej niż starsze dziecko. Kluczowym znakiem ostrzegawczym są suche pieluchy: Jeśli dziecko nie sika, prawdopodobnie jest odwodnione.

Starsze dziecko jest w stanie znieść dzień lub dwa dość ciężkiej biegunki, ale przy ciężkiej biegunce niemowlę może się odwodnić w ciągu mniej niż 12 godzin – mówi Sacchetti.

Zgłoś się do lekarza w przypadku dziwnie wyglądających wymiotów lub biegunki.

Należy zwrócić się o pomoc w przypadku obecności krwi lub żółci w wymiocinach, mówi Hill. W przypadku biegunki należy zwrócić się o pomoc, jeśli w stolcu znajduje się krew lub śluz.

5. Problemy z oddychaniem

Dzieci, które mają problemy z oddychaniem, często wykonują wdech i wydech bardzo szybko, a miejsce na środku klatki piersiowej zapada się do środka.

Jeśli przy każdym oddechu widać, że przestrzeń między żebrami jest wciągana do środka, jest to powód, aby udać się po pomoc medyczną na oddział ratunkowy” – mówi Sacchetti.

Jeśli dziecko nie może przestać kaszleć, zabierz je do lekarza lub na ostry dyżur, na wypadek gdyby miało astmę lub wdychało jakiś przedmiot.

Nie wszyscy chorzy na astmę świszczą – niektórzy z nich kaszlą” – mówi Sacchetti. U maluchów może to być spowodowane wdychanym przedmiotem.

6. Bóle głowy

Niemowlęta nie mogą dać znać, czy mają bóle głowy, ale maluchy mogą.

Maluchy mogą wielokrotnie trzymać głowę lub używać słów, aby zasygnalizować ból – mówi Hill. Ból głowy jest rzadką dolegliwością u małych dzieci i zdecydowanie należy go zbadać.

Niektóre badania sugerują, że migreny mogą być związane z kolką. Ale może to być coś zupełnie innego. Na przykład, może to być infekcja zatok – mówi Sacchetti.

7. Płacz non stop

Jeśli Twoje dziecko lub maluch płacze przez cały dzień, a Ty nie możesz go pocieszyć, zadzwoń najpierw do lekarza, aby uzyskać poradę lub dowiedzieć się, czy trzeba się z nim skontaktować. Jeśli nie możesz skontaktować się z lekarzem, możesz udać się na ostry dyżur.

Niepocieszony płacz jest zawsze objawem, który wymaga szybkiej oceny – mówi Hill. Przyczyny mogą być różne – od włosów owiniętych wokół palca u nogi po problemy z jelitami.

Gdy poznasz przyczynę, będziesz o wiele bliżej jej rozwiązania.

Zespół Pfeiffera to rzadkie schorzenie, w którym płytki czaszki dziecka łączą się wcześniej niż zwykle. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia, w tym zabiegu chirurgicznego.

Po urodzeniu górna część czaszki nie jest jednolitym elementem. W rzeczywistości składa się z kilku kości, między którymi znajdują się specjalne połączenia. Umożliwia to jej rozszerzanie się, dzięki czemu mózg ma miejsce na rozwój. Normalnie kości czaszki łączą się ze sobą dopiero wtedy, gdy głowa osiągnie swój pełny rozmiar.

Jednak w tym zespole płytki łączą się zbyt wcześnie. Czaszka nie może się rozszerzać wraz ze wzrostem mózgu, co wpływa na kształt głowy i twarzy.

Istnieją trzy typy zespołu Pfeiffera. Wszystkie one wpływają na wygląd dziecka, ale typy 2 i 3 są bardziej poważne. Mogą one powodować opóźnienia w rozwoju, a także inne problemy z mózgiem i układem nerwowym.

Leczenie rozpoczyna się wkrótce po urodzeniu. Ponieważ stan ten różni się u poszczególnych osób, właściwa opieka zależy od oznak i objawów występujących u dziecka.

Co jest przyczyną?

Zespół Pfeiffera jest spowodowany błędem w genach, które kontrolują wzrost i obumieranie niektórych komórek.

Zespół ten może być przekazywany z rodzica na dziecko, ale w większości przypadków rodzice nie mają tego zespołu. W genach dziecka zachodzą zmiany, które wydają się pojawiać znienacka.

Jakie są objawy?

Różnią się one w zależności od rodzaju i stopnia nasilenia choroby. Mogą dotyczyć głowy i twarzy, palców rąk i nóg oraz wielu innych obszarów.

Głowa i twarz: Oznaki choroby często są najbardziej widoczne w tym miejscu. Wynika to częściowo z tego, że czaszka nie może się rozszerzać w typowy sposób. Jednak zespół Pfeiffera wpływa również na kości w środkowej części twarzy, od oczu do ust, które nie rosną tak daleko do przodu jak zwykle.

Jeśli dziecko cierpi na tę chorobę, możesz zaobserwować:

• Nos w kształcie dzioba

• Stłoczone, krzywe zęby

• Oczy, które wydają się większe i szerzej rozstawione niż normalnie

• Głowa krótka od przodu do tyłu

• Wysokie czoło

• Bardzo mała górna szczęka

palce u rąk i nóg: U dzieci często występują również:

• Krótkie palce u rąk i nóg

• Szersze niż zwykle kciuki i duże palce u stóp, które odchylają się od pozostałych palców u rąk i nóg

• Palce rąk i nóg

Inne problemy: U ponad połowy dzieci występuje ubytek słuchu. Niektóre z nich mają również:

• Problemy z uzębieniem

• Refluks kwaśny

• Bezdech senny (gdy na krótko przestajesz oddychać lub bierzesz płytki oddech wiele razy w ciągu nocy)

• Problemy z widzeniem

Typy 2 i 3

Dzieci z zespołem Pfeiffera typu 2 i 3 często mają opóźniony rozwój i inne problemy z mózgiem i układem nerwowym.

Bez wczesnego leczenia istnieje również większe prawdopodobieństwo wystąpienia u nich zagrażających życiu problemów zdrowotnych.

Diagnoza

Lekarz często może stwierdzić, czy dziecko ma zespół Pfeiffera na podstawie badania fizykalnego, sprawdzając czaszkę, kciuki i duże palce u stóp.

Aby upewnić się, że jest to zespół Pfeiffera, a nie coś innego, lekarz może również zlecić:

• Zdjęcia rentgenowskie lub obrazowe, np. tomografię komputerową, w celu sprawdzenia czaszki

• Badania genetyczne (pobranie próbki krwi lub śliny w celu sprawdzenia, czy nie występuje błąd w genie, który powoduje chorobę)

Zabiegi

Leczenie dziecka zależy od oznak i objawów. Może być potrzebny zespół specjalistów, w skład którego wchodzą lekarze, chirurdzy, psycholodzy, logopedzi i inni.

Kluczową rolę w leczeniu odgrywa zwykle chirurgia.

Operacja czaszki: Większość dzieci przechodzi pierwszą operację zmiany kształtu czaszki przed ukończeniem 18 miesiąca życia.

W przypadku dzieci poniżej 3 miesięcy operację można wykonać przez bardzo małe otwory w głowie. W przypadku starszych dzieci lekarze stosują tradycyjną metodę chirurgiczną. Zazwyczaj w ciągu życia dzieci muszą przejść od dwóch do czterech operacji czaszki.

Operacja środkowej części twarzy: Niektóre dzieci mogą jej potrzebować w celu skorygowania problemów ze szczęką i przesunięcia kości środkowej części twarzy do przodu. Zwykle dzieci mają co najmniej 6 lat przed wykonaniem tej operacji.

Leczenie problemów z oddychaniem: Niektóre dzieci mają zatory, które utrudniają im oddychanie. Prowadzi to do takich problemów, jak bezdech senny.

Aby skorygować te problemy, lekarz może zaproponować następujące działania:

• Dziecko może nosić podczas snu specjalną maskę. Nazywa się ją maską do ciągłego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych – w skrócie CPAP. Jest to standardowy sposób leczenia bezdechu sennego.

• Chirurgia środkowej części twarzy może pomóc w usunięciu blokad.

• Chirurg może usunąć migdałki lub migdałki (tkanki znajdujące się w tylnej części nosa, które pomagają zwalczać infekcje).

W ciężkich przypadkach lekarze mogą wykonać zabieg chirurgiczny zwany tracheostomią.

Lekarz tworzy w szyi dziecka otwór bezpośrednio do tchawicy, aby ułatwić oddychanie. Zabieg ten wykonuje się u dzieci zbyt małych, aby mogły być poddane innym operacjom korygującym problemy z oddychaniem.

Inne metody leczenia: Dziecko może również potrzebować:

• Prace stomatologiczne, które pomogą rozwiązać takie problemy, jak wady zgryzu i nieprawidłowo ustawione zęby

• Operacje korygujące problemy z palcami rąk i nóg

• Terapia mająca na celu pomoc w nauce mowy i języka

Choroba Kawasaki jest chorobą, która powoduje zapalenie naczyń krwionośnych. Prawie zawsze dotyka ona małe dzieci. Dowiedz się więcej o przyczynach, czynnikach ryzyka, objawach, diagnozie, leczeniu i powikłaniach choroby Kawasaki.

Choroba Kawasaki jest chorobą, która powoduje zapalenie naczyń krwionośnych, prawie zawsze u małych dzieci. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn chorób serca u dzieci. Lekarze mogą jednak ją leczyć, jeśli wykryją ją wcześnie. Większość dzieci wraca do zdrowia bez żadnych problemów.

Choroba Kawasaki – przyczyny i czynniki ryzyka

Stan zapalny w chorobie Kawasaki może uszkodzić tętnice wieńcowe dziecka, które doprowadzają krew do serca.

Może również powodować problemy z węzłami chłonnymi, skórą oraz wyściółką jamy ustnej, nosa i gardła dziecka.

Naukowcy nie znaleźli jeszcze dokładnej przyczyny choroby Kawasaki. Może być ona związana z genami, wirusami, bakteriami i innymi czynnikami występującymi w otaczającym dziecko świecie, takimi jak substancje chemiczne i drażniące.

Choroba prawdopodobnie nie jest zaraźliwa, ale czasami występuje w skupiskach w danej społeczności. Dzieci są bardziej narażone na zachorowanie zimą i wiosną.

Inne czynniki mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia choroby Kawasaki u dziecka, w tym:

• Wiek. Choroba ta dotyka zazwyczaj dzieci w wieku 5 lat lub młodsze.

• Płeć. Chłopcy są 1,5 raza bardziej narażeni na zachorowanie niż dziewczynki.

• Pochodzenie etniczne. Dzieci pochodzenia azjatyckiego są bardziej narażone na chorobę Kawasaki.

Objawy choroby Kawasaki

Choroba Kawasaki postępuje szybko, a objawy pojawiają się etapami. Do objawów pierwszej fazy choroby Kawasaki należą:

• Wysoka gorączka (powyżej 101 F), która utrzymuje się przez ponad 5 dni. Nie ustępuje ona nawet po zażyciu leków, które zwykle obniżają gorączkę.

• Wysypka i/lub łuszcząca się skóra, często między klatką piersiową a nogami oraz w okolicy narządów płciowych lub pachwin

• Obrzęk i zaczerwienienie dłoni i spodów stóp

• Zaczerwienienie oczu

• Obrzęk gruczołów, zwłaszcza na szyi

• Podrażnione gardło, usta i wargi

• Spuchnięty, jaskrawoczerwony, truskawkowy język

W drugiej fazie objawy obejmują:

• Ból stawów

• Ból brzucha

• Problemy z żołądkiem, takie jak biegunka i wymioty

• Łuszcząca się skóra na dłoniach i stopach

Choroba Kawasaki może powodować problemy z sercem od 10 dni do 2 tygodni po wystąpieniu objawów.

W trzeciej fazie objawy zwykle ustępują powoli. Może ona trwać nawet do 8 tygodni.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli u dziecka wystąpią powyższe objawy, w tym gorączka pomiędzy 101 a 103 stopnie Celsjusza utrzymująca się dłużej niż 4 dni. Wczesne podjęcie leczenia może zmniejszyć ryzyko wystąpienia trwałych skutków choroby.

Diagnoza choroby Kawasaki

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i zapyta o objawy występujące u dziecka. Zwróci uwagę na długo utrzymującą się gorączkę i co najmniej cztery z pięciu wymienionych objawów:

• Zaczerwienione oczy

• Czerwone wargi i usta

• Zaczerwienione, opuchnięte kończyny

• Wysypka

• Obrzęk węzłów chłonnych

Konieczne może być wykonanie badań w celu wykluczenia innych chorób lub sprawdzenia, czy choroba ma wpływ na serce dziecka. Obejmują one:

• Badania serca, takie jak elektrokardiogram (EKG) i echokardiogram

• Badania krwi

• Badania obrazowe, takie jak prześwietlenia rentgenowskie i koronarografia

Leczenie choroby Kawasaki

Dziecko może odczuwać silny ból spowodowany gorączką, opuchlizną i problemami skórnymi. Lekarz może przepisać leki, które poprawią samopoczucie, takie jak aspiryna i leki zapobiegające zakrzepom krwi. Nie należy podawać dziecku żadnych leków bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Lekarz prawdopodobnie poda także globulinę immunologiczną do żyły (dożylnie lub dożylnie). Zawiera ona białka zwane przeciwciałami, które pomagają zwalczać infekcje. Jest ona bardziej skuteczna, gdy dziecko przyjmuje ją razem z aspiryną niż samą aspirynę. Podanie leku na wczesnym etapie leczenia obniża ryzyko wystąpienia problemów z sercem u dziecka.

Większość dzieci rozpoczyna leczenie choroby Kawasaki w szpitalu ze względu na ryzyko powikłań.

Powikłania choroby Kawasaki

Ponieważ choroba ta dotyczy serca dziecka, może być przerażająca. Jednak większość dzieci całkowicie zdrowieje i nie ma żadnych trwałych problemów.

W rzadkich przypadkach dzieci mogą mieć:

• Nietypowe rytmy serca (dysrytmia)

• Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis)

• Uszkodzone zastawki serca (niedomykalność mitralna)

• Zapalenie naczyń krwionośnych (vasculitis)

Mogą one prowadzić do innych problemów, w tym do osłabienia lub wybrzuszenia ścian tętnic. Są to tzw. tętniaki. Mogą one zwiększać ryzyko zablokowania tętnic u dziecka, co może powodować krwawienia wewnętrzne i zawały serca. Badanie echokardiograficzne może wykazać wiele z tych powikłań.

W ciężkich przypadkach dziecko może wymagać operacji. U niemowląt ryzyko wystąpienia poważnych powikłań jest większe. W Stanach Zjednoczonych mniej niż 1% dzieci umiera we wczesnym okresie choroby.

Po ustąpieniu wczesnych objawów należy skontaktować się z lekarzem dziecka, aby upewnić się, że jego serce pracuje tak, jak powinno. Może być konieczne wykonanie kolejnych zdjęć rentgenowskich, echokardiogramów, EKG lub innych badań.