Lekarz mówi ci.

Hipofosfatazja to rzadkie schorzenie, które powoduje, że kości i zęby nie rozwijają się prawidłowo. Dowiedz się więcej o jej przyczynach, objawach, diagnozie i leczeniu.

Przyczyny

HPP jest powodowane przez zmiany (mutacje) w DNA jednego z genów. W normalnych warunkach zęby i kości budują się z wapnia i fosforu (proces zwany mineralizacją), dzięki czemu stają się mocniejsze. W HPP mineralizacja nie przebiega tak, jak powinna. ?

Twój organizm posiada mechanizmy kontroli i równowagi, aby upewnić się, że każdy proces przebiega tak, jak powinien. Zbyt duża mineralizacja jest szkodliwa, jeśli zachodzi w niewłaściwym miejscu, np. we krwi. Dlatego w organizmie znajdują się substancje chemiczne, które utrzymują ją w ryzach.

Twój organizm wytwarza również enzym zwany fosfatazą alkaliczną (ALP), który powstrzymuje te blokujące mineralizację związki chemiczne przed wpływem na kości i zęby. Pozwala to na zwiększenie mineralizacji w tych miejscach, gdzie jest ona potrzebna.

Kiedy gen odpowiedzialny za produkcję ALP ulega mutacji, enzym nie może wykonywać swojej pracy. Substancje chemiczne blokujące mineralizację gromadzą się tam, gdzie nie powinny. To uniemożliwia minerałom przedostanie się do kości, przez co stają się one bardziej miękkie niż zwykle.

Objawy

HPP różni się znacznie w zależności od osoby. Może mieć przebieg łagodny, poważny, a nawet śmiertelny. Zależy to głównie od ilości enzymu ALP w organizmie. Ogólnie rzecz biorąc, im mniejsza jego ilość, tym gorsze HPP.

Choroba może pojawić się w dowolnym momencie, od niemowlęctwa do wieku dorosłego. Najczęstsza postać, zwana postacią odontologiczną, powoduje przedwczesną utratę zębów mlecznych, ale nie ma wpływu na kości. Ten rodzaj HPP często pozostaje nierozpoznany.

Najcięższa i najrzadsza postać HPP, zwana okołoporodową, ujawnia się po urodzeniu dziecka. Bez leczenia jest prawie zawsze śmiertelna. W innym typie, łagodnym prenatalnym, problemy z kośćmi, które lekarz może zaobserwować podczas badania USG, ustępują samoistnie wkrótce po urodzeniu dziecka.

Czasami ludzie są genetycznymi nosicielami HPP, ale nie mają żadnych objawów. Takie osoby mogą przekazać HPP swoim dzieciom.

Objawy HPP są bardzo zróżnicowane, ale mogą obejmować:

• wygięte (zakrzywione) ręce i nogi

• Niska postura

• U niemowląt, brak wzrostu lub przybierania na wadze w sposób prawidłowy

• Złączenie kości czaszki. Może to powodować wysokie ciśnienie płynu w mózgu, co prowadzi do bólów głowy i wytrzeszczu oczu.

• Miękkie, słabe lub zdeformowane kości, zwane również krzywicą

• Szersze niż normalnie kości nadgarstka i kostki

• Problemy z oddychaniem wynikające z problemów z kośćmi klatki piersiowej i żebrami

• Bóle kości i stawów

• Słabe napięcie mięśniowe (hipotonia), które sprawia, że dzieci wydają się klapnięte

• Wysoki poziom wapnia we krwi, który może prowadzić do wymiotów, zaparć, osłabienia i uszkodzenia nerek

• Napady

• Zęby, które wypadły przed ukończeniem 5 roku życia lub nieoczekiwana utrata zębów w dowolnym wieku

• Problemy z chodzeniem

• Wczesne złamania kości, zwłaszcza w stopach i nogach, które mogą goić się powoli

• Nagłe, poważne zapalenie stawów

Wiele osób dorosłych cierpiących na HPP pamięta, że objawy występowały u nich w dzieciństwie, ale nigdy nie postawiono im diagnozy.

Uzyskanie diagnozy

Jeśli u Ciebie lub Twojego dziecka wystąpią objawy HPP, lekarz zapyta o historię rodziny i przeprowadzi dokładne badanie. Obejmuje ono zdjęcia rentgenowskie i badania krwi.

Jeśli podejrzewa HPP, może wykonać badanie genetyczne, aby sprawdzić, czy u pacjenta lub dziecka występują mutacje w genie produkującym ALP. Test ten nie jest jednak powszechnie dostępny i może być kosztowny. Na szczęście lekarze często są w stanie zdiagnozować HPP za pomocą innych badań.

Czasami lekarz podejrzewa HPP po stwierdzeniu nieprawidłowego poziomu enzymów podczas rutynowego badania krwi. W celu potwierdzenia diagnozy HPP lekarz przeprowadza dodatkowe badania i bierze pod uwagę takie czynniki jak wiek i wywiad rodzinny.

Jeśli podejrzewasz HPP, możesz poprosić o wykonanie badania na niski poziom ALP. Należy jednak pamiętać, że inne, bardziej powszechne schorzenia również mogą powodować nieprawidłowy poziom enzymów.

Ponieważ większość lekarzy nie jest specjalistami w dziedzinie HPP, niektóre rodziny borykają się z frustrującymi opóźnieniami w postawieniu diagnozy. Jeśli pacjent zapozna się z przyczynami i objawami HPP, może w sposób kompetentny omówić swoje obawy z lekarzem i pomóc mu w ustaleniu przyczyny objawów.

Pytania do lekarza

W celu uzyskania diagnozy lub leczenia HPP należy opisać objawy u siebie (lub u dziecka) tak szczegółowo, jak to tylko możliwe. Jeśli możesz, powiedz dokładnie, gdzie występują bóle i jak długo trwają. Pytania, które możesz zadać, to między innymi:

• Czy powinienem (lub moje dziecko) wykonać badanie krwi?

• Jakie inne badania są zalecane?

• Czy na podstawie objawów uważasz, że to może być HPP? Jeśli nie, to dlaczego?

• Jakie są możliwości leczenia?

• Czy mają one jakieś skutki uboczne?

• Ile kosztują i czy istnieją programy pomocy finansowej?

• Jak często ja (lub moje dziecko) będziemy musieli przychodzić?

• Czy możesz polecić specjalistę zajmującego się chorobami kości?

• Jaki rodzaj ćwiczeń można wykonywać bezpiecznie?

• Czy są jakieś urządzenia, które mogą pomóc, np. aparat ortopedyczny lub chodzik?

• Czy istnieją jakieś badania kliniczne, które mogłyby pomóc?

• Jakie są rokowania dla mnie (lub mojego dziecka)?

Aby uzyskać jak najwięcej korzyści z wizyt, nie bój się zadawać wielu pytań. Poproś lekarza o wyjaśnienie wszystkiego, czego nie rozumiesz. Zapisuj objawy, badania i operacje. Zapytaj lekarza, czy możesz nagrywać swoje rozmowy, robić notatki w telefonie lub na papierze. Możesz też zabrać ze sobą kogoś, kto zrobi to za Ciebie.

Leczenie

Lekarze stosują lek o nazwie asfotaza alfa (Strensiq) w leczeniu HPP, które rozpoczyna się w okresie niemowlęcym lub dziecięcym. Lek ten jest podawany w postaci zastrzyku pod skórę. Zastępuje on ALP w kościach.

Oprócz przyjmowania asfotazy alfa, pacjent lub dziecko będzie miało zespół opieki zdrowotnej, który zaproponuje inne metody leczenia i zmiany stylu życia, aby pomóc w łagodzeniu objawów. Mogą one obejmować:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen (Advil) lub acetaminofen (Tylenol) na ból kości lub stawów

• Operacja na czaszce lub założenie shuntu w celu zmniejszenia ciśnienia w mózgu

• Witamina B6, która w niektórych przypadkach może pomóc w kontrolowaniu napadów drgawkowych

• Obniżenie poziomu wapnia we krwi poprzez ograniczenie diety lub zastrzyki z kalcytoniny, hormonu regulującego poziom wapnia

• Regularna opieka stomatologiczna

• Fizykoterapia

• Wstawianie metalowych prętów do kości, które często się łamią

• Stosowanie ortez lub butów na stopę

• Unikanie leków z grupy bisfosfonianów, stosowanych w leczeniu innych chorób kości, takich jak osteoporoza, ponieważ mogą one pogorszyć HPP

Istnieje również kilka eksperymentalnych metod leczenia HPP. Jednym z nich jest lek o nazwie teriparatyd. Jest on czasem stosowany niezarejestrowanie w celu wspomagania leczenia niewielkich złamań kości stóp u osób z HPP, ale lekarze nie mogą go stosować u dzieci. W leczeniu poważnego HPP lekarze mogą również stosować przeszczepy szpiku kostnego i komórek macierzystych.

Badania kliniczne to badania mające na celu sprawdzenie możliwości zastosowania nowych metod leczenia chorób. Zapytaj swojego lekarza, czy któreś z nich może być odpowiednie dla Ciebie.

Asfotaza alta może być skuteczna, ale może też być kosztowna. Porozmawiaj z lekarzem o kosztach i korzyściach wynikających z jego przyjmowania. Jeśli objawy są łagodne, być może uda się je opanować za pomocą innych metod leczenia. Jeśli objawy są poważniejsze, należy zapytać lekarza i farmaceutę o możliwość uzyskania rabatu.

Dbaj o siebie

Złamania kości, ból i inne objawy mogą utrudniać codzienne życie. Osoby cierpiące na rzadkie choroby często muszą same występować w ich obronie, dlatego należy dowiedzieć się jak najwięcej o HPP. Pomoże Ci to odgrywać aktywną rolę w opiece zdrowotnej nad Tobą lub Twoim dzieckiem.

Po ustaleniu fizycznych ograniczeń własnych lub dziecka należy ich przestrzegać. Wyznaczaj sobie granice i daj sobie czas na odpoczynek.

Czego się spodziewać

W skład zespołu opieki zdrowotnej wejdzie prawdopodobnie kilku specjalistów. Mogą to być pediatra, chirurg, ortodonta, stomatolog, specjalista od leczenia bólu i fizykoterapeuta. Będą oni wspólnie pracować nad leczeniem objawów występujących u Ciebie lub Twojego dziecka. Jeśli w Twojej rodzinie występują zaburzenia kostne, być może warto porozmawiać z doradcą genetycznym, aby omówić ryzyko przekazania HPP swojemu dziecku.

Kilka bardziej powszechnych schorzeń ma objawy podobne do tych występujących w HPP. Lekarz może podejrzewać inne problemy z kośćmi, stawami lub zębami, takie jak osteoporoza, zapalenie stawów, krzywica lub choroby dziąseł. Jeśli Twój lekarz nie uważa, że masz HPP, ale jego diagnoza wydaje się nie pasować, nie bój się zasięgnąć drugiej opinii. Można poprosić o skierowanie do specjalisty.

HPP może mieć długotrwały wpływ na rozwój i jakość życia, zwłaszcza u osób, które zachorowały na nie w dzieciństwie. Leczenie często trwa kilka lat. Jednak z czasem może ono znacznie poprawić objawy, nawet w przypadkach zagrażających życiu.

Uzyskiwanie wsparcia

Grupy wsparcia i grupy adwokackie mogą pomóc w nawiązaniu kontaktu z innymi osobami cierpiącymi na HPP. Porozmawiaj ze swoim lekarzem lub poszukaj w Internecie informacji o takich grupach, których lista znajduje się na stronie National Institutes of Health (NIH).

Odwiedź stronę internetową National Organization for Rare Disorders (NORD), aby znaleźć programy pomocowe przeznaczone dla osób z HPP. Mogą one pomóc w pokryciu takich wydatków, jak koszty podróży do specjalistów lub koszty ubezpieczenia.

Można także nawiązać kontakt z innymi rodzinami żyjącymi z hipofosfatazją w grupach na portalach społecznościowych takich jak Facebook. Rodziny te mogą przedstawić Ci sprawdzone pomysły na ułatwienie życia Tobie i Twojemu dziecku.

Czy istnieją korzyści z picia herbaty przez dzieci? Wszystko, co należy wiedzieć o podawaniu dzieciom herbaty.

Kofeina w herbacie

Niektóre herbaty, takie jak herbata czarna i zielona, zawierają kofeinę. Kofeina jest środkiem pobudzającym, co oznacza, że po jej spożyciu dostajemy zastrzyk energii. Na dzieci i dorosłych działa ona w podobny sposób. Niewielkie ilości kofeiny mogą zwiększyć czujność, ale zbyt duża ilość może wywołać skutki uboczne. Ponieważ dzieci są mniejsze, małe ilości kofeiny mogą wywołać negatywne skutki. Zbyt duża ilość kofeiny może powodować:

• rozdrażnienie i nerwowość

• rozstrój żołądka i wymioty

• bóle głowy

• trudności z koncentracją

• kłopoty z zasypianiem

• szybsze bicie serca

• wyższe ciśnienie krwi

Ponieważ kofeina jest diuretykiem, czyli substancją chemiczną, która sprawia, że organizm szybciej traci wodę poprzez częstsze siusianie, może ona prowadzić do odwodnienia. Nie ma akceptowanej bezpiecznej dawki kofeiny dla dzieci poniżej 12 roku życia. Eksperci zalecają zachowanie ostrożności przy podejmowaniu decyzji o podaniu dziecku herbaty zawierającej kofeinę.

Herbata ziołowa dla dzieci

Herbata ziołowa, czyli herbata przygotowywana z ziół i owoców, zwykle nie zawiera kofeiny. Herbata ziołowa jest często przygotowywana z takich składników, jak mięta, rumianek, owoce i inne przyprawy. Dla dzieci w wieku powyżej 2 lat herbata ziołowa może być zdrowszym rozwiązaniem niż napoje słodzone i może pomóc w łagodzeniu objawów niektórych łagodnych chorób, takich jak przeziębienie, alergie lub choroba lokomocyjna. Herbaty ziołowej nie należy nigdy podawać dziecku poniżej 6 miesiąca życia, ponieważ może ona zawierać szkodliwe bakterie lub wywołać reakcję alergiczną.

Dzieci powyżej 2. roku życia mogą pić herbatę ziołową, a niektórzy eksperci zauważają, że może ona być zdrowym wyborem dla dzieci, ponieważ jest nawadniająca i nie zawiera cukru, jak sok czy napój gazowany.

Niektóre herbaty ziołowe mogą być stosowane w łagodzeniu objawów drobnych chorób u dzieci. Jeśli nie ma pewności, czy podawanie dziecku określonego rodzaju herbaty ziołowej jest bezpieczne, należy skonsultować się z lekarzem. Herbatę dla dzieci należy podawać słabszą (krócej parzoną) niż dla dorosłych i chłodniejszą niż ta, którą zwykle piją dorośli. Dla dzieci zalecane są następujące rodzaje herbaty:

Herbata z mięty pieprzowej. Ta herbata ziołowa może pomóc w łagodzeniu rozstroju żołądka, nudności, bólu gardła, kaszlu i choroby lokomocyjnej. Może również pomóc w łagodzeniu kataru spowodowanego przeziębieniem lub alergią.

Herbata imbirowa. Imbir skutecznie pomaga w łagodzeniu problemów żołądkowych u dorosłych i dzieci. Może on również pomóc w łagodzeniu nudności i bólu związanego z gazami.

Herbata rumiankowa. Rumianek, jako herbata uspokajająca, może pomóc dzieciom zrelaksować się i przygotować do snu lub złagodzić łagodny niepokój. Rumianek jest spokrewniony z ambrozją, dlatego jeśli dziecko ma alergię na ambrozję, najlepiej trzymać się z dala od herbaty rumiankowej. Rumianek wchodzi także w reakcje z członkami rodziny chryzantem, dlatego przed podaniem dziecku herbaty rumiankowej należy zapoznać się z zagrożeniami dla niego.

Herbata owocowa. Smaki takie jak malina, jagoda czy brzoskwinia mogą być ulubionymi napojami dla młodszych dzieci. Herbaty te, podawane w bezpiecznej temperaturze, mogą stanowić wspaniałą i nawadniającą alternatywę dla napojów gazowanych, soków i innych napojów o dużej zawartości cukru. Herbaty owocowe można podawać ciepłe lub mrożone.

Czy wszystkie herbaty ziołowe są bezpieczne dla dzieci?

Sam fakt, że herbatę przyrządza się z ziół, nie oznacza, że jest ona bezpieczna dla dzieci. Dr Kathi Kemper, dyrektor Centrum Holistycznej Edukacji i Badań Pediatrycznych w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie, przeanalizowała dane dotyczące ziół najczęściej podawanych dzieciom w postaci herbatek lub suplementów. W wyniku przeprowadzonych niedawno badań stwierdzono, że w wielu przypadkach nie ma wystarczających dowodów naukowych potwierdzających, że leki ziołowe są bezpieczne dla dzieci.

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości lub pytania dotyczące danego rodzaju herbaty ziołowej lub chcesz uzyskać więcej informacji na temat tego, czy jest ona bezpieczna dla Twojego dziecka, skontaktuj się z jego lekarzem.

Czy podawać dzieciom herbatę?

Jeśli dziecko ma jakiekolwiek bieżące problemy zdrowotne lub obawy natury medycznej, przed podaniem mu herbaty ziołowej zawsze najlepiej porozmawiać z lekarzem. Przed podaniem dziecku herbaty należy sprawdzić jej skład oraz to, czy nie zawiera kofeiny. Chociaż herbata ziołowa może być zdrowym, nawadniającym i łagodzącym objawy napojem dla starszych dzieci, nigdy nie należy podawać jej niemowlętom.

Enterowirus-68 to infekcja wirusowa, która może powodować objawy podobne do przeziębienia lub ciężką infekcję dróg oddechowych. Lekarz omawia, kto jest narażony na ryzyko i jak się chronić.

Większość przypadków jest łagodna i trwa około tygodnia, ale jeśli choroba jest ciężka, może być konieczna wizyta w szpitalu.

Najbardziej narażone na zachorowanie są niemowlęta, dzieci i nastolatki. Największe ryzyko poważnych powikłań występuje u osób z osłabionym układem odpornościowym oraz u osób z poważnymi chorobami przewlekłymi.

Wirus ten nie jest nowy. Eksperci zidentyfikowali go po raz pierwszy w 1962 roku. Przez dziesięciolecia od tamtego czasu wydawało się, że dotyka on tylko bardzo niewielkiej liczby osób. Sytuacja zmieniła się w 2014 roku, kiedy CDC poinformowało o wybuchu epidemii na terenie całego kraju.

Istnieje ponad 100 innych enterowirusów.

Objawy

Może wystąpić gorączka, katar, kichanie i kaszel. Możesz także czuć się obolały.

Wirus może również powodować świszczący oddech i trudności w oddychaniu, zwłaszcza u dzieci, które mają astmę lub inne problemy z układem oddechowym.

Bardzo rzadko, ale enterowirusy mogą powodować inne poważne problemy, takie jak paraliż mięśni, zapalenie mózgu lub serca.

Kto jest narażony na ryzyko?

Każdy może się zarazić, ale dzieci w wieku od 6 tygodni do 16 lat są szczególnie narażone.

Niemowlęta i osoby z zaburzeniami układu odpornościowego są najbardziej narażone na wystąpienie poważnych powikłań.

Jak się rozprzestrzenia

Wirusem można się zarazić w taki sam sposób, jak zwykłym przeziębieniem: przez bliski kontakt z osobą zakażoną – zwłaszcza jeśli ta osoba kaszle lub kicha na Ciebie – lub przez dotknięcie skażonej powierzchni.

Możesz zmniejszyć ryzyko zarażenia się, stosując się do poniższych wskazówek:

• Często myj ręce. Szoruj je mydłem przez 20 sekund. (szczególnie przed jedzeniem)

• Nie dotykaj oczu, nosa ani ust, chyba że właśnie umyłeś ręce.

• Nie przytulaj, nie całuj i nie dziel się jedzeniem z kimś, kto jest chory.

• Jeżeli ktoś w Twoim domu jest chory, warto regularnie dezynfekować często dotykane powierzchnie, takie jak zabawki i klamki.

Osoba chora powinna zawsze zakrywać usta podczas kaszlu/kichania, nosić maseczkę i często myć ręce. Przebywanie w oddzielnym pomieszczeniu w domu pomaga powstrzymać infekcję.

Leczenie

Wirus ten nie jest zwalczany przez żadne leki. Antybiotyki nie pomogą, ponieważ choroba nie jest wywoływana przez bakterie.

Możesz zażyć lek przeciwbólowy lub przeciwgorączkowy dostępny bez recepty, który może pomóc Ci poczuć się nieco lepiej, tak jak w przypadku zwykłego przeziębienia.

Jeśli objawy są bardzo nasilone, należy skontaktować się z lekarzem lub udać się na pogotowie.

Jeśli jest to nagły przypadek, np. masz problemy z oddychaniem, zadzwoń pod numer 911. Może być konieczna hospitalizacja.

?

Mukowiscydoza (CF) jest chorobą genetyczną, która wpływa na płuca, trzustkę i inne narządy. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnozowaniu i leczeniu mukowiscydozy od lekarza.

Mukowiscydoza (CF) jest chorobą genetyczną, co oznacza, że można ją otrzymać od rodziców w chwili urodzenia. Wpływa ona na sposób, w jaki organizm wytwarza śluz – substancję, która pomaga w pracy narządów i układów. Śluz powinien być cienki i śliski, ale w przypadku mukowiscydozy staje się on gęsty i ma konsystencję kleju. Powoduje to zablokowanie przewodów i kanałów w całym organizmie.

Z czasem ten gęsty śluz gromadzi się wewnątrz dróg oddechowych. Utrudnia to oddychanie. Śluz zatrzymuje zarazki i prowadzi do infekcji. Może również powodować poważne uszkodzenia płuc, takie jak torbiele (worki wypełnione płynem) i zwłóknienia (tkanka bliznowata). Stąd właśnie wzięła się nazwa mukowiscydozy.

W Stanach Zjednoczonych z mukowiscydozą żyje ponad 30 000 osób. Każdego roku lekarze rozpoznają około 1000 nowych przypadków.

Objawy mukowiscydozy

U osób z mukowiscydozą mogą wystąpić objawy obejmujące:

• Problemy z wypróżnianiem lub częste, tłuste stolce

• Świszczący oddech lub problemy z oddychaniem

• Częste infekcje płuc

• Niepłodność, szczególnie u mężczyzn

• Problemy z przyrostem lub przybieraniem na wadze

• Skóra o bardzo słonym smaku

Przyczyny mukowiscydozy

Mukowiscydoza jest spowodowana zmianą lub mutacją w genie zwanym CFTR (ang. cystic fibrosis transmembrane conductance regulator). Gen ten kontroluje przepływ soli i płynów do i z komórek organizmu. Jeśli gen CFTR nie działa tak, jak powinien, w organizmie gromadzi się lepki śluz.

Aby zachorować na mukowiscydozę, należy odziedziczyć zmutowaną kopię genu od obojga rodziców. Dziewięćdziesiąt procent osób dotkniętych tą chorobą ma co najmniej jedną kopię mutacji F508del.

Jeśli odziedziczysz tylko jedną kopię, nie będziesz miał żadnych objawów, ale będziesz nosicielem choroby. Oznacza to, że istnieje możliwość przekazania jej swoim dzieciom.

Około 10 milionów Amerykanów jest nosicielami mukowiscydozy. Za każdym razem, gdy dwoje nosicieli mukowiscydozy rodzi dziecko, istnieje 25% (1 na 4) szans, że ich dziecko urodzi się z mukowiscydozą.

Diagnostyka mukowiscydozy

Wczesna diagnoza oznacza wczesne leczenie i lepsze zdrowie w późniejszym okresie życia. Każdy stan w USA bada noworodki w kierunku mukowiscydozy przy użyciu jednego lub więcej z tych trzech testów:

• Badanie krwi. Badanie to sprawdza poziom immunoreaktywnego trypsynogenu (IRT). Osoby z mukowiscydozą mają wyższy poziom tego czynnika we krwi.

• Test DNA. Polega on na poszukiwaniu mutacji w genie CFTR.

• Test potowy. Służy do pomiaru zawartości soli w pocie. Wyniki wyższe niż normalne sugerują mukowiscydozę.

U niektórych osób, które nie zostały przebadane przy urodzeniu, mukowiscydozę rozpoznaje się dopiero w wieku dorosłym. W przypadku wystąpienia objawów choroby lekarz może przeprowadzić testy DNA lub testy potowe.

Leczenie mukowiscydozy

Nie ma lekarstwa na mukowiscydozę, ale leki i inne terapie mogą złagodzić jej objawy.

Leki. Lekarz może podać pacjentowi leki, które udrożnią drogi oddechowe, rozrzedzą śluz, zapobiegną infekcjom i pomogą organizmowi uzyskać składniki odżywcze z pożywienia. Należą do nich:

• Antybiotyki. Mogą one zapobiegać lub leczyć infekcje płuc i usprawnić ich pracę. Można je otrzymać w postaci tabletek, inhalatora lub zastrzyku.

• Leki przeciwzapalne. Należą do nich ibuprofen i kortykosteroidy.

• Leki rozszerzające oskrzela. Można je otrzymać z inhalatora. Rozluźniają one i otwierają drogi oddechowe.

• Rozcieńczalniki śluzu. Pomagają one w usunięciu śluzu z dróg oddechowych. Można je otrzymać z inhalatora.

• Modulatory CFTR. Pomagają one CFTR działać tak, jak powinien. Mogą one usprawnić pracę płuc i pomóc w przybraniu na wadze.

• Terapia skojarzona. Nowy lek elexacaftor/ivacaftor/tezacaftor (Trikafta) łączy w sobie trzy modulatory CFTR, aby celować w białko CFTR i sprawić, by działało ono skuteczniej.

Techniki oczyszczania dróg oddechowych. Mogą one pomóc w pozbyciu się śluzu. Można spróbować:

• Terapia klatki piersiowej lub perkusja. Polega to na uderzaniu lub klaskaniu w klatkę piersiową lub plecy w celu usunięcia śluzu z płuc. Ktoś inny wykonuje tę czynność za Ciebie.

• Urządzenia oscylacyjne. Oddycha się przez specjalne urządzenie, które oscyluje lub wibruje drogi oddechowe. Powoduje to rozluźnienie śluzu i ułatwia odkaszlnięcie. Zamiast tego można nosić kamizelkę oscylacyjną na klatkę piersiową.

Fizykoterapia w przypadku mukowiscydozy. Obejmuje ona ćwiczenia oddechowe mające na celu przepchnięcie powietrza pomiędzy warstwami śluzu a ścianą klatki piersiowej. Ułatwiają one odkasływanie śluzu i udrażniają zatkane drogi oddechowe. Niektóre popularne ćwiczenia obejmują:

• Drenaż autogeniczny. Aby wykonać to ćwiczenie, należy mocno wydychać powietrze, czyli chuchać. Powoduje to przemieszczenie śluzu z mniejszych dróg oddechowych do centralnych dróg oddechowych i ułatwia jego wydostanie się na zewnątrz.

• Aktywny cykl oddychania. W ten sposób kontrolujesz oddech i rozluźniasz górną część klatki piersiowej oraz ramiona, co może pomóc w oczyszczeniu dróg oddechowych ze śluzu i zapobiec ich zablokowaniu. Należy wziąć głęboki wdech, wstrzymać go, a następnie chuchać przez różną długość czasu.

Powikłania mukowiscydozy

Płuca nie są jedyną częścią ciała, którą uszkadza mukowiscydoza. Mukowiscydoza wpływa również na następujące narządy:

• Trzustka. Gęsty śluz spowodowany mukowiscydozą blokuje przewody w trzustce. Powoduje to, że białka rozkładające pokarm, zwane enzymami trawiennymi, nie docierają do jelit. W rezultacie organizm ma trudności z uzyskaniem potrzebnych mu składników odżywczych. Z czasem może to również prowadzić do cukrzycy.

• Wątroba… Jeśli przewody odprowadzające żółć zostaną zatkane, dochodzi do zapalenia wątroby. Może to prowadzić do poważnej blizny zwanej marskością wątroby.

• Jelito cienkie. Ponieważ rozkładanie pokarmów o wysokiej kwasowości pochodzących z żołądka może być trudne, wyściółka jelita cienkiego może ulec zużyciu.

• Jelito grube. Gęsty płyn w żołądku może powodować, że kupa jest duża i trudniej ją wydalić. Może to prowadzić do zablokowania jelita. W niektórych przypadkach jelito może zacząć się zaginać jak harmonijka, co jest stanem zwanym wgłobieniem jelita (intussusception).

• Pęcherz moczowy. Przewlekły lub długotrwały kaszel osłabia mięśnie pęcherza moczowego. Prawie 65% kobiet z mukowiscydozą ma wysiłkowe nietrzymanie moczu. Oznacza to, że wycieka ci trochę moczu, kiedy kaszlesz, kichasz, śmiejesz się lub coś podnosisz. Chociaż jest to częstsza przypadłość u kobiet, mogą na nią cierpieć również mężczyźni.

• Nerki. Niektórzy chorzy na mukowiscydozę chorują na kamicę nerkową. Te małe, twarde grudki minerałów mogą powodować mdłości, wymioty i ból. Jeśli nie będziesz ich leczyć, może dojść do zakażenia nerek.

• Narządy rozrodcze. Nadmiar śluzu wpływa na płodność u mężczyzn i kobiet. Większość mężczyzn z mukowiscydozą ma problemy z przewodami odprowadzającymi plemniki, zwanymi vasa deferentia. Kobiety z mukowiscydozą mają bardzo gęsty śluz szyjkowy, który może utrudniać plemnikom zapłodnienie komórki jajowej.

• mukowiscydoza może również prowadzić do osłabienia mięśni i ścieńczenia kości, czyli osteoporozy. Ponieważ zaburza równowagę minerałów we krwi, może również powodować niskie ciśnienie krwi, zmęczenie, przyspieszone bicie serca i ogólne uczucie osłabienia.

Chociaż mukowiscydoza jest ciężkim schorzeniem wymagającym codziennej opieki, istnieje wiele sposobów jej leczenia, a na przestrzeni lat nastąpiła znaczna poprawa w zakresie tych metod. Osoby cierpiące obecnie na mukowiscydozę mogą liczyć na znacznie dłuższe życie niż osoby, które chorowały na nią w przeszłości.

Lekarz wyjaśnia, na czym polega zespół Huntera, rzadka choroba genetyczna występująca głównie u chłopców.

Zespół Huntera, zwany także mukopolisacharydozą II lub MPS II, jest rzadką chorobą, która jest przekazywana rodzinnie. Choroba dotyka głównie chłopców. Ich organizmy nie potrafią rozkładać cukru, który buduje kości, skórę, ścięgna i inne tkanki. Cukry te gromadzą się w ich komórkach i uszkadzają wiele części ciała, w tym mózg. Dokładnie to, co się dzieje, jest inne dla każdej osoby.

Jeśli Twój syn ma zespół Huntera, możesz zrobić kilka rzeczy, które pomogą mu bawić się, mieć przyjaciół i robić niektóre z rzeczy, które robią inne dzieci, nawet jeśli wygląda inaczej niż jego koledzy.

Chociaż nie ma lekarstwa na zespół Huntera, istnieją sposoby, aby pomóc w radzeniu sobie z nim i żyć z jego objawami.

Przyczyny

Chłopcy z tą chorobą nie mogą wytwarzać pewnego białka, ponieważ istnieje problem z małym fragmentem ich DNA, zwanym genem, pochodzącym od matki.

Ojciec z zespołem Huntera przekaże problematyczny gen swojej córce, ale córka nie zachoruje na tę chorobę, chyba że otrzyma ten gen również od swojej matki.

Jest możliwe – ale bardzo, bardzo mało prawdopodobne – że ktoś może zachorować na zespół Huntera, mimo że nikt w jego rodzinie nie chorował na tę chorobę.

Objawy

Gdy zespół Huntera dotyczy mózgu, co ma miejsce w około 75% przypadków, objawy pojawiają się zwykle między 18 miesiącem a 4 rokiem życia. Zaczynają się one około 2 lata później, gdy choroba ma łagodniejszy przebieg.

Zespół Huntera zwykle wpływa na wygląd chłopca:

• Duże, okrągłe policzki

• Szeroki nos

• Grube wargi i duży język

• Krzaczaste brwi

• Duża głowa

• Spowolniony wzrost

• Gruba, twarda skóra

• Krótkie, szerokie dłonie o sztywnych, zakrzywionych palcach

Prawdopodobnie wystąpią u nich takie objawy:

• Problemy ze stawami, które utrudniają poruszanie się

• Drętwienie, osłabienie i mrowienie w rękach

• Częste kaszle, przeziębienia oraz infekcje zatok i gardła

• Problemy z oddychaniem, w tym przerwy w oddychaniu w nocy lub bezdech senny

• Utrata słuchu i infekcje uszu

• Problemy z chodzeniem i osłabienie mięśni

• Problemy z jelitami, takie jak biegunka

• Problemy z sercem, w tym uszkodzone zastawki serca

• Powiększenie wątroby i śledziony

• Pogrubienie kości

Jeśli mózg chłopca jest uszkodzony, istnieje prawdopodobieństwo, że będzie on miał:

• Problemy z myśleniem i uczeniem się w wieku od 2 do 4 lat

• Problemy z mówieniem

• Problemy z zachowaniem, takie jak trudności z usiedzeniem w miejscu lub agresja

Dzieci z zespołem Huntera są zazwyczaj wesołe i czułe, pomimo problemów, jakie może powodować ten zespół.

Postawienie diagnozy

Lekarze często muszą najpierw wykluczyć inne schorzenia. Lekarz może zapytać:

• Jakie objawy zauważyłeś?

• Kiedy po raz pierwszy je zauważyłeś?

• Czy przychodzą i odchodzą?

• Czy coś sprawia, że są lepsze? Czy coś sprawia, że są lepsi?

• Czy ktoś w Twojej rodzinie chorował na zespół Huntera lub inną chorobę genetyczną?

Jeśli lekarze nie znajdą innego wytłumaczenia objawów występujących u Twojego syna, przeprowadzą test na obecność zespołu Huntera, sprawdzając, czy:

• Wysoki poziom pewnego cukru w moczu

• Jak aktywne jest „brakujące” białko w komórkach krwi lub skóry

• Nieprawidłowy gen

Gdy lekarze upewnią się, że to zespół Huntera, warto poinformować o problemie z genem także członków dalszej rodziny.

Jeśli jesteś kobietą w ciąży i wiesz, że jesteś nosicielką tego genu lub masz już dziecko z zespołem Huntera, możesz dowiedzieć się, czy dziecko, które nosisz, jest dotknięte tą chorobą. Porozmawiaj ze swoim lekarzem na temat badań na wczesnym etapie ciąży.

Pytania do lekarza

• Czy objawy będą się zmieniać z upływem czasu? Jeśli tak, to w jaki sposób?

• Jakie metody leczenia są dla nich obecnie najlepsze? Czy istnieją badania kliniczne, które mogłyby im pomóc?

• Czy te metody leczenia mają skutki uboczne? Co mogę z nimi zrobić?

• Jak sprawdzać postępy w leczeniu? Czy są jakieś nowe objawy, na które powinienem zwrócić uwagę?

• Jak często musimy się z Panem/Panią spotykać?

• Czy są inni specjaliści, z którymi powinniśmy się spotkać?

• Jeśli będę mieć więcej dzieci, czy istnieje prawdopodobieństwo, że będą one miały tę chorobę?

Leczenie

Wczesne leczenie może zapobiec niektórym długotrwałym uszkodzeniom.

Enzymatyczna terapia zastępcza (ERT) może pomóc w spowolnieniu rozwoju choroby u chłopców z łagodniejszym zespołem Huntera. Zastępuje ona białko, którego ich organizm nie wytwarza. ERT może pomóc w poprawie:

• Chodzenie, wchodzenie po schodach i ogólną zdolność do utrzymania się na nogach

• Ruch i sztywność stawów

• Oddychanie

• Wzrost

• Włosy i rysy twarzy

ERT jest pierwszą metodą leczenia dzieci, których mózg nie jest uszkodzony. Nie spowalnia ona rozwoju choroby w mózgu.

. Przeszczepy te polegają na wprowadzeniu do organizmu dziecka komórek, które mogą wytworzyć białko, którego mu brakuje. Nowe komórki pochodzą od dawcy szpiku kostnego, którego komórki odpowiadają komórkom dziecka, lub z komórek macierzystych krwi pępowinowej noworodków.

Obie te metody leczenia są obarczone wysokim ryzykiem. Zwykle stosuje się je tylko wtedy, gdy inne metody leczenia nie są możliwe. Nie wykazano również, aby były one pomocne w przypadku uszkodzenia mózgu.

Trwają badania mające na celu znalezienie skutecznych metod leczenia chłopców z ciężkim zespołem Huntera.

Ponieważ choroba może dotyczyć tak wielu różnych części ciała dziecka, prawdopodobnie konieczna będzie wizyta u kilku lekarzy, którzy pomogą w leczeniu tego schorzenia, w tym:

• kardiolog: specjalista chorób serca

• Specjalista chorób uszu, nosa i gardła

• Okulista

• Specjalista chorób płuc

• Specjalista w dziedzinie zdrowia psychicznego

• Neurolog: pracuje z mózgiem i nerwami

• Terapeuta mowy

Leki lub operacja mogą złagodzić niektóre z powikłań. Fizykoterapia może pomóc w problemach ze stawami i poruszaniem się. Terapia zajęciowa może pomóc we wprowadzeniu zmian w domu i szkole, aby ułatwić poruszanie się i wykonywanie czynności. Leki, takie jak melatonina, mogą pomóc w zasypianiu.

Opieka nad synem

Skup się na utrzymaniu syna w zdrowiu i zapewnieniu mu szansy na znaczące, satysfakcjonujące życie. Włączaj go w zajęcia rodzinne, jeśli tylko jest to bezpieczne.

. Bądź pozytywny. Zachowaj otwarty umysł na innych ludzi; mogą nie wiedzieć, co powiedzieć, więc nie wścibiaj się, nie obrażaj i nie wprawiaj w zakłopotanie. Kiedy ktoś pyta o chorego, mów rzeczowo o jego stanie. Mów o nim jako o osobie – o jego zainteresowaniach, ciekawości świata, a także o jego słonecznej osobowości. Powiedz, jakie są potrzeby i możliwości chorego, a także, w jaki sposób może on pomóc, jeśli jest to właściwe.

. Wcześnie rozpocznij ćwiczenia rozciągające i ruchowe, aby utrzymać elastyczność stawów. Zapytaj fizjoterapeutę o sposoby włączenia ćwiczeń do zabawy. Wybieraj duże zabawki, łatwe do chwytania i trzymania, które nie ulegną zniszczeniu podczas gryzienia.

. Rozmawiaj z innymi dziećmi (lub ich rodzicami) o tym, jak należy postępować z synem. Podejdź do nich od przodu, z rękami wyciągniętymi przed siebie. Daj im przestrzeń na odległość mniej więcej ramienia. Dobrze jest przypomnieć im, że mają się ładnie dotykać, a nie bić. Ale dzieci będą dziećmi, więc przygotuj je na gapienie się i dokuczanie, odgrywając role i z humorem.

. Pomóż im nauczyć się jak najwięcej, dopóki ich mózg dobrze pracuje. Jeśli dziecko chodzi do szkoły, należy wspólnie z personelem opracować dla niego zindywidualizowany program edukacyjny (IEP). Dziecko może kwalifikować się do indywidualnego traktowania w klasie lub pomocy w innych kwestiach, takich jak problemy ze słuchem.

. Lepiej poradzisz sobie z opieką nad dzieckiem, jeśli będziesz mieć osoby, do których możesz się zwrócić o pomoc w zadaniach związanych z opieką. Zrób sobie przerwę, aby odpocząć i naładować akumulatory. Poświęć czas na pielęgnowanie relacji z samym sobą i z innymi osobami, które kochasz. Pamiętaj, że choroba ta dotyka całą rodzinę. Doradca może pomóc w uporządkowaniu uczuć.

Czego się spodziewać

Niektórzy chłopcy z mniej nasilonym zespołem Huntera dorastają i żyją długo. Przechodzą okres dojrzewania jak inni nastolatkowie i mogą mieć dzieci. Jednak choroby serca i problemy z oddychaniem mogą nadal sprawiać im problemy.

Dzieci z ciężkim zespołem Huntera mają mniejsze szanse na osiągnięcie dorosłości. Ich mózg powoli przestanie pracować i w końcu będą potrzebowały specjalnej opieki, która zapewni im komfort życia.

Rodzice innych chłopców z zespołem Huntera są doskonałym źródłem wiedzy, aby zrozumieć, co się dzieje, podzielić się swoimi uczuciami i poznać pomysły, jak żyć z tą chorobą. Możesz znaleźć sposoby, aby cieszyć się czasem spędzanym z dzieckiem.

Uzyskiwanie wsparcia

Więcej informacji na temat tej choroby można uzyskać w Narodowym Stowarzyszeniu MPS. Może także pomóc w nawiązaniu kontaktu z innymi rodzinami, które zmagają się z tymi samymi wyzwaniami.

Co czyta Twój lekarz

Jeśli jesteś zainteresowany bardziej zaawansowaną lekturą na ten temat, udostępniliśmy Ci treści z naszego serwisu dla specjalistów z dziedziny zdrowia, Medscape, na stronie Doctor.

Learn More

Dowiedz się, jak zapobiegać i leczyć grypę u dziecka.

Jak się rozprzestrzenia?

Kiedy osoba chora na grypę kaszle, kicha lub mówi, wirus przenosi się w powietrzu. Twoje dziecko może się zarazić, jeśli go wdycha.

Dziecko może również zachorować, jeśli dotknie czegoś, na czym znajduje się wirus – np. butelki, smoczka lub zabawki – a następnie dotknie oczu, ust lub nosa.

Jak najlepiej uchronić dziecko przed zachorowaniem na grypę?

To zależy od wieku dziecka. Jeśli dziecko skończyło 6 miesięcy, jest wystarczająco dorosłe, aby zaszczepić się przeciwko grypie. Jeśli Twoje dziecko jest uczulone na jajka, porozmawiaj z pediatrą, aby dowiedzieć się, czy może otrzymać zwykłą szczepionkę przeciw grypie, czy też potrzebuje szczepionki bez tego składnika.

A jeśli Twoje dziecko jest młodsze? CDC twierdzi, że najlepiej jest upewnić się, że każdy, kto ma z nim regularny, bliski kontakt, zaszczepił się przeciwko grypie. Dotyczy to członków rodziny i osób zajmujących się dziećmi. Zmniejszy to ryzyko, że wirus przeniesie się na Twoje dziecko.

Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko jest przeziębione czy chore na grypę?

Czasami łatwo jest je pomylić. Na ogół jednak objawy grypy są poważniejsze niż tylko katar i ból gardła.

Kolejna istotna różnica: przeziębienie pojawia się stopniowo, podczas gdy grypa zwykle atakuje nagle.

Niektóre objawy, które możesz zaobserwować u swojego dziecka

• Gorączka

• Bóle

• Dreszcze

• Zmęczenie i osłabienie

• Ból głowy

• Kaszel z dyskomfortem w klatce piersiowej

• Nudności, wymioty lub biegunka

Zadzwoń do pediatry, gdy tylko zauważysz któryś z tych problemów. Nie chcesz ryzykować. Jeśli Twoje dziecko ma grypę, może być narażone na powikłania, takie jak infekcje zatok i uszu oraz zapalenie płuc – zwłaszcza jeśli ma mniej niż 6 miesięcy. Szybkie leczenie może pomóc zapobiec problemom.

Jak wygląda leczenie?

Jeśli dziecko ma co najmniej 2 tygodnie, pediatra może przepisać lek przeciwwirusowy oseltamivir (Tamiflu), aby zapobiec grypie lub ją wyleczyć. Lek ten działa najlepiej, gdy dziecko przyjmuje go w ciągu pierwszego dnia lub dwóch po zachorowaniu. Jednak dzieci, u których występuje wysokie ryzyko powikłań grypy lub które są hospitalizowane, mogą odnieść korzyści z leczenia przeciwwirusowego nawet po upływie 2 dni.

Jak długo mogę się spodziewać, że moje dziecko będzie chore?

Gorączka i inne objawy zwykle ustępują po 5 dniach, ale często potrzeba tygodnia lub dwóch, aby dziecko w pełni wyzdrowiało.

Co mogę zrobić, aby zapewnić dziecku komfort w czasie powrotu do zdrowia?

Upewnij się, że dziecko dużo odpoczywa i pije dużo płynów. Mogą nie mieć apetytu, ale to nie jest czas, aby tracić składniki odżywcze. Dlatego staraj się podawać im małe posiłki w ciągu dnia.

Przed podaniem leków obniżających temperaturę skonsultuj się z pediatrą. Lekarz może zalecić acetaminofen lub ibuprofen dla niemowląt. Nie stosuj aspiryny, ponieważ może ona powodować rzadkie, ale zagrażające życiu zaburzenia wątroby, zwane zespołem Reye’a.

Dzieciństwo i urazy idą w parze. Kliknij na ten pokaz slajdów, aby zobaczyć niektóre z najczęstszych urazów, jakich mogą doznać dzieci podczas uprawiania sportu, na placu zabaw i po prostu będąc dziećmi.

1/9

Dzieci są aktywne. Biegają, skaczą, wspinają się i upadają. Bardzo często. Ręce, łokcie i kolana to miejsca, w których najczęściej dochodzi do urazów. Drobne stłuczenia i siniaki można leczyć w domu.

W przypadku skaleczeń i zadrapań należy przemyć miejsce pod bieżącą wodą, aż będzie czyste. Możesz użyć delikatnego mydła. Nałóż maść z antybiotykiem i przykryj bandażem. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli skaleczenie jest duże, głębokie, zaczerwienione, opuchnięte lub widać na nim ropę – są to objawy zakażenia.

W przypadku siniaków łagodź obrzęk okładem z lodu owiniętym w mokrą ściereczkę. Jeśli dziecko ma problemy z chodzeniem lub poruszaniem się, a opuchlizna nie ustępuje, skontaktuj się z lekarzem.

Problemy z plecami i ramionami

2/9

Jeśli dziecko nosi zbyt ciężki plecak lub nosi go na jednym ramieniu, mogą wystąpić bóle pleców, szyi i ramion oraz problemy z postawą. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby dzieci zawsze używały dwóch pasków na ramię, a plecaki nie powinny ważyć więcej niż 10% do 20% masy ciała dziecka. (Można użyć wagi łazienkowej: Jeśli Twoje dziecko waży 80 funtów, plecak powinien ważyć od 8 do 16 funtów).

Drzazgi

3/9

Dzieci, zwłaszcza małe, dotykają i chwytają wszystkiego. W ten sposób łatwo pod ich skórę dostają się kawałki drewna, kolce i inne odłamki.

Użyj igły wysterylizowanej w alkoholu, aby delikatnie nakłuć skórę, a następnie wyciągnij ją czystą pęsetą. Jeśli to nie zadziała, spróbuj dotknąć tego miejsca taśmą, aby sprawdzić, czy to pomoże w wyciągnięciu drzazgi. Po usunięciu drzazgi zastosuj maść z antybiotykiem, aby zapobiec zakażeniu.

Nadwyrężenia i skręcenia

4/9

Baseball, piłka nożna, gimnastyka: Większość dzieci uprawia jakiś rodzaj sportu, co może prowadzić do naderwania mięśni, więzadeł i ścięgien. Kostka jest najczęściej zwichniętym stawem.

Jeśli Twojemu dziecku przydarzy się taka sytuacja, będzie musiało odpocząć. Zastosuj lód, owiń kostkę i trzymaj ją w pozycji uniesionej. Pomocne mogą być dostępne bez recepty leki przeciwbólowe, takie jak acetaminofen lub ibuprofen. Zadzwoń do lekarza, jeśli dziecko nie może chodzić lub poruszać zranionym miejscem. Może to być złamanie i konieczne może być wykonanie zdjęcia rentgenowskiego.

Złamania

5/9

Najczęstsze przyczyny złamań kości: upadek z deskorolki lub hulajnogi, przewrócenie się lub ześlizgnięcie się z małpiej deski. Złamania najczęściej występują w ramionach, ponieważ naturalnym zachowaniem jest wyrzucanie rąk w celu przerwania upadku. Miejsce złamania spuchnie i będzie bolesne przy naciskaniu lub poruszaniu. Jeśli przez skórę widać kość, należy wezwać pogotowie.

Wstrząsy mózgu

6/9

Każdego roku w Stanach Zjednoczonych dzieci doznają od 1 miliona do 2 milionów urazów głowy związanych z uprawianiem sportu i rekreacją. Wśród dzieci poniżej 14 roku życia najczęstsze przyczyny to jazda na rowerze, piłka nożna, baseball, koszykówka oraz jazda na deskorolce lub hulajnodze. Jeśli Twoje dziecko doznało urazu głowy, uważnie je obserwuj. Symptomy wstrząśnienia mózgu zwykle pojawiają się od razu, ale nie zawsze.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko straci przytomność, wydaje się oszołomione, skarży się na niewyraźne widzenie lub ból głowy, który nie ustępuje.

Złamane zęby

7/9

To chyba dobrze, że mamy dwa komplety zębów. Innym częstym urazem u dzieci są złamane, wyszczerbione i wybite zęby. Prawie 50% dzieci ulegnie w dzieciństwie jakiemuś wypadkowi związanemu z zębami. Przyczyny: potknięcia, upadki, uprawianie sportu i, owszem, bójki. (Nie Twoje dziecko, prawda?) Najbardziej narażone są zęby przednie.

Zadzwoń do dentysty, jeśli ząb jest złamany, obluzowany lub wrażliwy. Jeśli ząb dziecka jest całkowicie wybity, nie próbuj umieszczać go z powrotem w dziąśle. Jeśli jednak jest to ząb stały, przepłucz go czystą wodą, włóż z powrotem do zębodołu tak szybko, jak to możliwe, i udaj się do dentysty. Może to uratować ząb.

Łokieć pielęgniarki

8/9

Schorzenie to znane jest również jako łokieć ściągnięty i występuje często u przedszkolaków. Ponieważ ich kości i mięśnie wciąż się rozwijają, nie trzeba wiele, aby łokieć został częściowo przemieszczony. Może do tego dojść, gdy opiekun ciągnie dziecko za rękę lub gdy maluch jest trzymany za ramiona. Możesz zauważyć, że dziecko trzyma rękę nieruchomo i nie używa jej. Lekarz może z łatwością nastawić łokieć.

Choroba Seversa

9/9

Nazwa brzmi przerażająco, ale jest to dość częsty uraz pięty u dorastających dzieci. Płytka wzrostu w pięcie ulega zapaleniu i sprawia dziecku dużo bólu. Zdarza się to zwykle u dzieci w wieku od 9 do 13 lat, zwłaszcza u tych, które uprawiają sporty wymagające biegania lub skakania, takie jak piłka nożna, koszykówka czy gimnastyka. Ból zwykle ustępuje po odpoczynku, obłożeniu lodem i rozciągnięciu. Gdy płytka wzrostowa dojrzeje (zwykle do 13. roku życia dziecka), dolegliwości ustępują.

Jak rozpoznać sygnały ostrzegawcze „utonięcia na sucho” i „wtórnego utonięcia”, które mogą wystąpić kilka godzin po wyjściu dziecka z basenu.

Eksperci ds. zdrowia definiują utonięcie jako problemy z oddychaniem po dostaniu się wody do dróg oddechowych. Czasami zdarza się to podczas pływania lub kąpieli. Może to być jednak spowodowane czymś tak prostym, jak wlanie wody do ust lub podtopienie.

Choć utonięcie może być śmiertelne, nie zawsze tak jest. Można przeżyć utonięcie, jeśli natychmiast wezwie się pomoc.

Być może słyszałeś o terminach „utonięcie suche” i „utonięcie wtórne”. W rzeczywistości nie są to terminy medyczne. Wskazują one jednak na rzadkie powikłania, o których należy wiedzieć i które częściej występują u dzieci.

W przypadku tzw. suchego utonięcia woda nigdy nie dociera do płuc. Zamiast tego oddychanie wodą powoduje skurcz i zamknięcie strun głosowych dziecka. Powoduje to zamknięcie dróg oddechowych, co utrudnia oddychanie. Objawy te można zauważyć od razu – nie dzieje się to nagle, kilka dni później.

Wtórne utonięcie to inny termin, którego ludzie używają, aby opisać inne powikłanie utonięcia. Dochodzi do niego, gdy woda dostanie się do płuc. Tam może podrażnić wyściółkę płuc i gromadzić się płyn, powodując stan zwany obrzękiem płuc. Prawdopodobnie od razu zauważysz, że dziecko ma problemy z oddychaniem, a w ciągu następnych 24 godzin jego stan może się pogorszyć.

Oba te przypadki są bardzo rzadkie. Stanowią zaledwie 1%-2% wszystkich utonięć – mówi pediatra James Orlowski z Florida Hospital Tampa.

?

Objawy

Powikłania utonięcia mogą obejmować:

• Kaszel

• Ból w klatce piersiowej

• Kłopoty z oddychaniem

• Uczucie ogromnego zmęczenia

U dziecka mogą również wystąpić zmiany w zachowaniu, takie jak drażliwość lub spadek poziomu energii, co może oznaczać, że mózg nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Co należy zrobić

Jeżeli po wyjściu z wody u dziecka wystąpią problemy z oddychaniem, należy skorzystać z pomocy lekarskiej. Chociaż w większości przypadków objawy ustępują samoistnie, ważne jest, aby je zbadać.

„Najbardziej prawdopodobne jest to, że objawy będą stosunkowo łagodne i z czasem ulegną poprawie” – mówi dr Mark Reiter, były prezes Amerykańskiej Akademii Medycyny Ratunkowej.

Wszelkie problemy, które się pojawią, są zazwyczaj uleczalne, jeśli tylko natychmiast skorzystasz z pomocy lekarskiej. Twoim zadaniem jest uważne obserwowanie dziecka przez 24 godziny po wystąpieniu jakichkolwiek problemów w wodzie.

Jeśli objawy nie ustąpią lub się nasilą, należy zabrać dziecko na pogotowie, a nie do gabinetu pediatry. „Dziecko będzie wymagało prześwietlenia klatki piersiowej, podania kroplówki i przyjęcia na obserwację” – mówi dr Raymond Pitetti, zastępca dyrektora medycznego oddziału ratunkowego w Children’s Hospital of Pittsburgh. „Tego nie da się zrobić w gabinecie”.

Jeśli dziecko będzie musiało pozostać w szpitalu, prawdopodobnie zostanie objęte „opieką wspomagającą”. Oznacza to, że lekarze będą sprawdzać drożność dróg oddechowych i monitorować poziom tlenu. Jeśli dziecko ma poważne problemy z oddychaniem, może być zmuszone do korzystania przez pewien czas z rurki oddechowej.

Zapobieganie

Najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest zapobieganie utonięciom.

• Zawsze uważnie obserwuj, kiedy dziecko przebywa w wodzie lub w jej pobliżu.

• Pozwalaj na pływanie tylko w miejscach, w których są ratownicy.

• Nigdy nie pozwalaj dziecku pływać samemu.

• Nigdy nie zostawiaj dziecka samego w pobliżu jakiejkolwiek ilości wody – nawet w domu.

Zapisz siebie i swoje dzieci na zajęcia dotyczące bezpieczeństwa nad wodą. Istnieją nawet programy, które wprowadzają do wody dzieci w wieku od 6 miesięcy do 3 lat.

Jeśli masz w domu basen, upewnij się, że jest on całkowicie ogrodzony.

Nastolatki są bardziej narażone na utonięcia związane z narkotykami i alkoholem, dlatego ucz dzieci o zagrożeniach – mówi Mike Gittelman, MD, współdyrektor Comprehensive Children’s Injury Center w Cincinnati Children’s Hospital.

Nie trać czujności, nawet jeśli woda nie jest głęboka. Utonięcie może zdarzyć się w każdym rodzaju wody – w wannie, muszli klozetowej, stawie lub małym plastikowym basenie.

„Bezpieczeństwo nad wodą jest zdecydowanie najważniejszą rzeczą” – mówi Reiter.

Dzieci mogą wcześnie zacząć ćwiczyć z lekkimi ciężarami, aby wzmocnić mięśnie, kości i ciało. doctor przedstawia szczegóły.

Ponad jedna trzecia dzieci nosi dziś zbyt wiele zbędnych kilogramów. Dlatego wielu rodziców chce zrobić wszystko, co w ich mocy, aby uchronić swoje dzieci przed chorobami związanymi z nadwagą, takimi jak cukrzyca i choroby serca. Jednym ze sposobów na utrzymanie dzieci w dobrej formie jest przestrzeganie rządowych zaleceń dotyczących 60 minut ćwiczeń aerobowych dziennie.

Trening siłowy to kolejny sposób na zbudowanie sprawniejszych i szczuplejszych młodych ciał. Nie trzeba jednak zamieniać ucznia szkoły podstawowej w kulturystę wielkości małego dziecka.

„Zacznij od lekkich ćwiczeń z wolnymi ciężarami, taśmami oporowymi lub ciężarem własnego ciała” – mówi Beth Jordan, certyfikowany trener personalny American Council on Exercise. Według Amerykańskiej Akademii Pediatrii dzieci mogą rozpocząć te ćwiczenia w wieku 7 lub 8 lat.

Badania wykazały, że trening siłowy dwa lub trzy razy w tygodniu buduje mięśnie, redukuje tkankę tłuszczową, wzmacnia kości i poprawia zdolności motoryczne dzieci. Kluczem jest stworzenie programu, który jest bezpieczny.

Jeśli dziecko jest ogólnie zdrowe, dobrze opracowany podstawowy program ćwiczeń siłowych nie stwarza większego ryzyka. Według AAP najczęstszą kontuzją wśród dzieci uprawiających ćwiczenia siłowe są naciągnięcia mięśni. Jednak przy odpowiednim nadzorze i technice takie urazy zdarzają się rzadziej niż w przypadku innych sportów, a nawet podczas przerwy w zajęciach.

Wypróbuj poniższe wskazówki, aby pomóc dziecku zacząć ćwiczyć:

Zatrudnij certyfikowanego trenera personalnego lub coacha, który opracuje program ćwiczeń siłowych i będzie nadzorował kilka pierwszych sesji, udzielając informacji zwrotnych na temat formy i techniki dziecka. Międzynarodowe Stowarzyszenie Kondycji Młodzieży (International Youth Conditioning Association) na swojej stronie internetowej udostępnia bazę danych trenerów dla dzieci. American Council on Exercise również posiada narzędzie online „znajdź profesjonalistę” i oferuje certyfikaty „fitness dla młodzieży”. Sprawdź, czy Twój trener ma odpowiednie przeszkolenie i doświadczenie w prowadzeniu zajęć z młodzieżą.

„Kluczem do sukcesu i bezpieczeństwa każdego programu treningowego jest rozpoczęcie ćwiczeń bez żadnych narzędzi i nauczenie się prawidłowej formy” – mówi Jordan. Gdy dziecko zna już ruchy, wprowadź ciężarki o wadze od 1 do 5 funtów. Stopniowo zwiększaj ciężar, gdy dziecko z łatwością wykona od 10 do 15 powtórzeń. Nawet gdy dziecko zna już ruchy, trzymaj się blisko niego. „Dzieci powinny być zawsze pod nadzorem dorosłych, aby zapewnić im bezpieczeństwo” – mówi Jordan.

Lżejsze ciężary są zawsze lepsze. „Stosowanie zbyt dużych ciężarów dla dziecka może prowadzić do urazów, takich jak nadwyrężenie lub skręcenie mięśni, ścięgien lub więzadeł” – mówi Jordan. O tym, że ciężary są za duże, można się przekonać, gdy dziecko napina się podczas ich podnoszenia lub gdy jest obolałe lub zmęczone po treningu.

„Zdrowe wybory żywieniowe mają ogromny wpływ na osiągnięcie przez dziecko celów związanych z dobrym samopoczuciem” – mówi. Połączenie chudych białek, węglowodanów złożonych i zdrowych tłuszczów pomoże dziecku utrzymać odpowiednią wagę i wzmocnić mięśnie.

Zatkany nos to częsty problem u dzieci poniżej 3. roku życia. Lekarz pokazuje, jak złagodzić zatkany nos i ułatwić dziecku oddychanie.

U dziecka w wieku 3 lat lub młodszego może to być nie lada wyzwanie. Po pierwsze, nie zawsze jest oczywiste, co jest przyczyną zatkanego nosa. Niemowlęta i małe dzieci często łapią przeziębienia, ponieważ dopiero zaczynają budować swoją odporność na powszechnie występujące wirusy. Istnieje jednak wiele innych potencjalnych przyczyn zatkania nosa.

Ograniczeniem są również metody leczenia, które można stosować u dzieci poniżej 4. roku życia. Nie należy sięgać po leki na przeziębienie, aby uzyskać ulgę. Mogą one być niebezpieczne dla niemowląt i małych dzieci.

Na szczęście istnieje wiele bezpiecznych i skutecznych metod leczenia, które można wypróbować.

Pierwszy krok

Zanim Ty lub Twój pediatra zdecydujecie się na plan leczenia, musicie wiedzieć, co jest przyczyną duszności w nosie. A możliwych przyczyn jest wiele.

Zatkanie nosa występuje, gdy naczynia krwionośne i tkanka w jamie nosowej wypełniają się zbyt dużą ilością płynu. Może to utrudniać sen i prowadzić do problemów, takich jak infekcja zatok (zapalenie zatok). Dziecko może mieć również problemy z karmieniem, jeśli jest zatkane.

Kolor śluzu nie zdradza, czy jest to infekcja wirusowa czy bakteryjna.

Przyczyną zatoru może być alergia, co wymaga wizyty u lekarza i ewentualnie wykonania testu alergicznego. Do zatkania może dojść nawet wtedy, gdy kawałek jedzenia lub inny przedmiot utkwi w nosie dziecka. Również w takim przypadku konieczna jest wizyta na pogotowiu lub u pediatry. Nie próbuj na własną rękę usuwać z noska dziecka niczego poza śluzem.

Czasami zatkany nos może być oznaką poważniejszego problemu. Zatkany nosek z powodu przeziębienia często można wyleczyć kroplami z solą fizjologiczną, czasem i odrobiną troski. Jeśli wystąpią inne objawy, zwłaszcza gorączka i gęsty, żółty śluz, należy jak najszybciej skontaktować się z pediatrą.

Bezpieczne metody leczenia

Jednym z najbezpieczniejszych i najskuteczniejszych sposobów udrożnienia zatkanego nosa u dziecka jest zastosowanie soli fizjologicznej w sprayu lub kropli do nosa. Produkty te są dostępne bez recepty.

Jeśli używasz kropli, umieść po dwie krople w każdym nozdrzu, aby rozluźnić znajdujący się w nim śluz. Następnie należy natychmiast użyć ssaka, aby usunąć sól fizjologiczną i śluz. Pod ramiona dziecka można podłożyć zwinięty ręcznik, aby móc delikatnie odchylić jego główkę do tyłu, dzięki czemu krople dostaną się do nosa.

Przed włożeniem do nosa należy ścisnąć bańkę. W ten sposób, gdy zwolnisz bańkę, wyciągnie ona śluz z wnętrza. Jeśli ściśniesz, gdy bańka jest już w nozdrzu, spowoduje to wypuszczenie powietrza, które może wepchnąć śluz jeszcze dalej do jamy nosowej.

Wyciśnij śluz znajdujący się wewnątrz bańki na chusteczkę.

Rób to około 15 minut przed karmieniem dziecka i przed snem. Pomoże to dziecku łatwiej oddychać podczas karmienia piersią, picia butelki lub kładzenia się spać.

Niektóre roztwory soli fizjologicznej zawierają również leki. Należy ich unikać. Dobrze sprawdzą się zwykłe krople lub spraye z solą fizjologiczną. Pamiętaj, aby po każdym użyciu umyć i wysuszyć końcówkę ssącą.

Parowe rozwiązania

Istnieją inne sposoby nawilżania przewodów nosowych.

Waporyzator lub nawilżacz, który uwalnia chłodną mgiełkę do pomieszczenia, jest zazwyczaj bezpieczny, o ile trzymasz go poza zasięgiem dziecka. Umieść go wystarczająco blisko, aby mgiełka dotarła do dziecka podczas snu lub gdy jesteście razem w pokoju, przytulając się lub bawiąc.

Aby uniknąć rozwoju pleśni i bakterii, codziennie wymieniaj wodę oraz czyść i susz inhalator zgodnie z instrukcjami urządzenia.

Możesz też wypróbować to sprawdzone rozwiązanie: Weź dziecko pod prysznic. Niech pod prysznicem i w łazience zrobi się przyjemnie parno, a Ty trzymaj dziecko blisko siebie przez kilka minut. To może pomóc oczyścić główkę dziecka przed snem.

Nie używaj gorącej wody w nawilżaczu, ponieważ może to spowodować poparzenia.

3 dodatkowe porady

Aby udrożnić zatkany nos dziecka, wykonaj kilka innych czynności: