Lekarz mówi ci.

Depresja to coś więcej niż tylko uczucie przygnębienia. Przybiera ona różne formy. Dowiedz się więcej o tych formach, oglądając ten pokaz slajdów.

1/14

Każdy z nas czuje się czasem trochę przygnębiony. Ale jeśli jesteś smutny i pusty, masz problemy z koncentracją, jedzeniem i spaniem przez 2 tygodnie lub dłużej, możesz mieć depresję.

Nie jest to choroba uniwersalna. Występuje w wielu postaciach, z których każda ma nieco inne objawy. Depresję można jednak leczyć, zazwyczaj za pomocą leków, terapii lub obu tych metod.

Poważne zaburzenie depresyjne

2/14

Czasami nazywana depresją kliniczną, jest to najczęstsza postać tego zaburzenia. Ponad 16 milionów dorosłych ma za sobą co najmniej jeden epizod choroby. Aby postawić diagnozę, lekarze zwracają uwagę na co najmniej pięć objawów, które wpływają na samopoczucie, myślenie i zachowanie pacjenta, w tym:

• Smutek

• Utrata zainteresowania zajęciami

• Bezsenność

• Problemy z podejmowaniem decyzji

• Trudności z koncentracją

• Senność

• Myśli lub działania samobójcze

• Zmiany apetytu

• Poczucie winy lub bezwartościowości

Uporczywe zaburzenie depresyjne

3/14

Jeśli czujesz się przygnębiony od co najmniej 2 lat, możesz mieć uporczywe zaburzenie depresyjne. Lekarz może nazwać to zaburzeniem dystymicznym lub dystymią. Wydaje się, że na PDD choruje więcej kobiet niż mężczyzn. Choroba ta może dotyczyć także dzieci i nastolatków. Powoduje ono u nich bardziej rozdrażnienie niż depresję, a żeby postawić diagnozę, objawy muszą utrzymywać się tylko przez rok.

Zaburzenie dwubiegunowe

4/14

Choroba ta, zwana kiedyś depresją maniakalną, charakteryzuje się emocjonalnymi wzlotami – zwanymi manią – i upadkami – depresją. Wahania te wpływają nie tylko na samopoczucie, ale także na zachowanie i ocenę sytuacji. Może to powodować problemy z pracą, związkami i codziennym życiem. W przypadku choroby dwubiegunowej częste są również myśli i zachowania samobójcze.

Sezonowe zaburzenie afektywne

5/14

Ponure dni jesieni i zimy mogą być trudne dla osób cierpiących na chorobę afektywną sezonową (SAD). Jej objawy są takie same jak depresji, ale zazwyczaj występują tylko jesienią i zimą, kiedy jest mniej światła dziennego. Około 5% dorosłych Amerykanów cierpi na SAD. Leczenie, takie jak terapia światłem lub leki, może szybko złagodzić objawy. Mogą one jednak również ustąpić samoistnie wraz z nadejściem wiosny.

Depresja psychotyczna

6/14

Jest to ciężka odmiana depresji. Do jej objawów należą halucynacje i urojenia. Pacjent może być pobudzony i nie może się zrelaksować. Może dojść do spowolnienia zdolności jasnego myślenia lub normalnego poruszania się. Depresja psychotyczna wymaga zazwyczaj krótkiego pobytu w szpitalu.

Depresja poporodowa

7/14

Większość mam czuje się trochę smutna po urodzeniu dziecka. Jeśli jednak uczucie to jest bardzo silne, możesz mieć depresję poporodową. Objawy mogą pojawić się kilka tygodni po urodzeniu dziecka, a nawet rok później. Często występują wahania nastroju, trudności w nawiązaniu więzi z dzieckiem, zmiany w myśleniu i zachowaniu oraz obawy związane z macierzyństwem. Jeśli uważasz, że masz coś więcej niż tylko „baby blues”, skontaktuj się z lekarzem.

Zaburzenia dysforyczne przedmiesiączkowe

8/14

Wiele kobiet odczuwa skurcze i złe samopoczucie związane z zespołem napięcia przedmiesiączkowego (PMS). Ale jeśli masz silny PMS, który wpływa na twoją pracę i związki, możesz mieć PMDD. Objawy zaczynają się 7 do 10 dni przed miesiączką i ustępują kilka dni po jej rozpoczęciu.

Jeśli podejrzewasz u siebie PMDD, zgłoś się do lekarza. Pomoże on wykluczyć inne przyczyny. Leczenie może obejmować:

• Zmiany stylu życia, takie jak dieta i ćwiczenia fizyczne

• Doustne środki antykoncepcyjne

• Leki przeciwdepresyjne

Zaburzenia adaptacyjne

9/14

Każda z życiowych niespodzianek może wywołać stres. Jeśli jednak trudno jest iść naprzód, może to oznaczać zaburzenia adaptacyjne, które mogą powodować depresję, lęk lub jedno i drugie. Można usłyszeć, że ktoś nazywa to objawami sytuacyjnymi. Zaczynają się one w ciągu 3 miesięcy od stresującego wydarzenia, a ustępują zwykle po 6 miesiącach. Mogą trwać dłużej, w zależności od przyczyny. Zazwyczaj leczeniem jest terapia rozmowa.

Depresja atypowa

10/14

Większość postaci depresji wywołuje uczucie smutku i pustki. Jeśli jednak twoje samopoczucie na krótko wzrasta po dobrych wiadomościach lub pozytywnych doświadczeniach, możesz mieć depresję atypową.

Nie jest ona rzadka, ale jej objawy są nieco inne. Poza chwilowym podwyższeniem nastroju, możesz:

• Mieć większy apetyt

• Spać 10 lub więcej godzin dziennie

• Być szczególnie wrażliwym na krytykę.

• Uczucie ciężkości w rękach i nogach, które nie jest spowodowane zmęczeniem.

Depresja oporna na leczenie

11/14

W przypadku większości osób cierpiących na depresję stosowane obecnie leczenie przynosi dobre rezultaty i pomaga przywrócić życie na właściwe tory. Jednak nawet około jedna trzecia osób cierpiących na to zaburzenie potrzebuje dodatkowej pomocy.

Lekarze zastanawiają się, dlaczego niektórzy ludzie dobrze reagują na leczenie, a inni nie. U niektórych osób leczenie może być skuteczne przez pewien czas, a potem przestaje działać.

Nawet jeśli twoja depresja jest trudniejsza do leczenia, powinieneś kontynuować wizyty u lekarza.

Depresja subsyndromalna

12/14

Subsyndromalny oznacza, że u pacjenta mogą występować pewne objawy zaburzenia, ale nie są one wystarczające do postawienia diagnozy. Depresja subsyndromalna oznacza, że u pacjenta występują co najmniej dwa objawy, ale mniej niż pięć, które są niezbędne, aby lekarz stwierdził u niego dużą depresję.

Aby postawić diagnozę tego typu depresji, objawy muszą wpływać na jakość życia przez co najmniej 2 tygodnie.

Zaburzenia dysregulacji nastroju

13/14

Chociaż wszystkie dzieci miewają napady złości, dzieci z tym zaburzeniem są zwykle rozdrażnione i wybuchają znacznie częściej niż można by się tego spodziewać. Wcześniejszą diagnozą dla niektórych z tych dzieci było dziecięce zaburzenie dwubiegunowe, ale objawy nie zawsze do nich pasowały.

Kiedy zmagasz się z depresją, czasami trudno jest postępować zgodnie z planem leczenia. Dowiedz się, dlaczego każda część planu leczenia jest ważna i pomoże ci utrzymać się na właściwym kursie.

Co to jest plan leczenia?

Potraktuj go jako mapę drogową do osiągnięcia lepszego zdrowia psychicznego. Zawiera on najważniejsze elementy opieki, takie jak leki i terapia, a także cele, które są dla ciebie ważne. Są to cele, które pacjent ma nadzieję osiągnąć w wyniku leczenia.

Cele mogą być praktyczne, jak możliwość powrotu do pracy, lub bardziej emocjonalne, jak możliwość wykonywania czynności, na których kiedyś ci zależało. Tak czy inaczej, pomogą one zmotywować pacjenta do trzymania się planu leczenia. Po osiągnięciu tych kamieni milowych pacjent będzie wiedział, że leczenie przynosi efekty.

Leczenie jest skuteczniejsze, gdy pacjent współpracuje z lekarzem przy układaniu planu leczenia. Może on ulegać zmianom w zależności od stanu pacjenta, ale często dzieli się na trzy części:

Faza ostra lub pierwsza. Trwa ona często od 6 do 12 tygodni i ma na celu złagodzenie objawów.

Faza kontynuacji. Trwa przez kilka kolejnych miesięcy i ma na celu uzyskanie jak największej poprawy.

Faza podtrzymująca. Jest to faza ciągła. Celem jest zapobieganie nawrotom objawów.

Rola leków

Leki przeciwdepresyjne zwalczają problemy z substancjami chemicznymi w mózgu, które mogą być przyczyną depresji. Lekarz może zdecydować, który lek będzie najskuteczniejszy. Są to między innymi:

• Twoje specyficzne objawy?

• Leki przyjmowane przez Ciebie na inne schorzenia

• Co może wywołać najmniej skutków ubocznych

Leki przeciwdepresyjne mogą pomóc, ale nie zawsze tak szybko, jak można by oczekiwać. O tym, jak dobrze działa dany lek, decyduje wiele czynników, w tym geny pacjenta. Objawy mogą zacząć ustępować po tygodniu lub dwóch, ale pełne efekty możesz odczuwać dopiero po 2-3 miesiącach. ?

Jak radzić sobie z efektami ubocznymi

Niektóre osoby przestają przyjmować leki z powodu działań niepożądanych. Są one różne w zależności od leku. Należy jednak porozmawiać z lekarzem. Dzieje się tak dlatego, że zazwyczaj istnieją sposoby radzenia sobie z efektami ubocznymi. Należą do nich:

• Mniejsza dawka

• Inny lek przeciwdepresyjny

• Inny lek w celu opanowania działania niepożądanego

Nie próbuj ich ignorować. Im silniejsze są skutki uboczne, tym większa jest skłonność do rezygnacji z leczenia. Może to opóźnić proces powrotu do zdrowia.

Co robić, gdy leki przestają działać?

Niektórzy ludzie rezygnują z przyjmowania leku przeciwdepresyjnego, jeśli nie działa on wystarczająco szybko lub w ogóle nie działa. Są to jednak sygnały, aby porozmawiać z lekarzem. Nie należy po prostu przestać przyjmować leków. Może to doprowadzić do nawrotu choroby lub wystąpienia nowych objawów odstawiennych. Jeśli po 3 lub 4 miesiącach nie czujesz się lepiej, poinformuj o tym lekarza. Być może pomoże zwiększenie dawki leku. Jeśli nadal nie czujesz się lepiej, być może potrzebujesz innego leku. Być może będziesz musiał wypróbować kilka leków przeciwdepresyjnych, aby znaleźć ten, który najlepiej na Ciebie działa.

Rola psychoterapii

Psychoterapia, czyli terapia rozmowna, polega na rozmowie z pracownikiem służby zdrowia psychicznego o tym, co dzieje się w Twoim życiu. Może ona pomóc w:

• Lepiej radzić sobie z problemami w domu lub w pracy

• Poprawić relacje z innymi

• Odkryj przyczyny leżące u podstaw depresji i sposoby radzenia sobie z nimi

Terapia rozmowna połączona z leczeniem farmakologicznym przynosi zwykle lepsze efekty niż jedno lub drugie. Istnieją różne rodzaje terapii, ale wspólnie z terapeutą możesz ustalić, która z nich będzie dla Ciebie najlepsza. Powszechnie stosowana jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Koncentruje się ona na rozwiązywaniu problemów i zmianie negatywnego sposobu myślenia i zachowania. Podobnie jak w przypadku leków, rezultaty mogą nie być widoczne od razu. Eksperci twierdzą, że należy przeprowadzić co najmniej 10-15 sesji.

Plan może obejmować także wsparcie ze strony grupy rówieśniczej. Na początku dzielenie się swoim życiem z osobami, których nie znasz, może wydawać się dziwne. Jednak rozmowa z osobami, które zmagają się z tym samym problemem lub z powodzeniem radzą sobie z depresją, może dać ci nadzieję. Dowiesz się też, co zadziałało w ich przypadku.

Znaczenie zmian w stylu życia

Ćwiczenia fizyczne, zdrowe odżywianie i odpowiednia ilość snu mogą w znacznym stopniu wpłynąć na samopoczucie. Jeśli nie masz ochoty na intensywny trening, spróbuj wyjść na spacer na świeże powietrze.

Unikaj tytoniu i alkoholu. Jeśli w samoleczeniu sięgasz po alkohol lub nielegalne substancje, postępuj zgodnie z planem, aby z nich zrezygnować. Mogą one powodować, że epizody depresji będą się nasilać i występować częściej.

Dlaczego powinieneś trzymać się swojego planu

W niektórych dniach możesz myśleć o zaprzestaniu działania. Nie należy się jednak poddawać. Z czasem wspólnie z lekarzem dojdziesz do tego, co będzie dla Ciebie najlepsze. Gdy poczujesz się lepiej, może Ci się wydawać, że nie potrzebujesz już leczenia. Jednak każde zaprzestanie leczenia wiąże się z ryzykiem pogorszenia objawów lub nawrotu choroby. Plan leczenia należy traktować jako pakt zawarty z lekarzem. Z czasem może on ulegać zmianom, w miarę jak pacjent się zmienia, ale zawsze przy wspólnym podejmowaniu decyzji.

Dystymia i duże zaburzenia depresyjne są pod pewnymi względami podobne. Objawy mogą się jednak różnić, podobnie jak czas ich trwania. Poznaj fakty na temat dużej depresji i dystymii.

Duża depresja a dystymia

Poważne zaburzenie depresyjne i dystymia pokrywają się pod pewnymi względami. Istnieją jednak kluczowe różnice.

Dystymia, nazywana obecnie uporczywym zaburzeniem depresyjnym (persistent depressive disorder, PDD), wiąże się z mniejszą liczbą objawów. Trwają one jednak dłużej, co najmniej 2 lata. MDD można zdiagnozować, jeśli objawy występują przez 2 tygodnie.

Oba zaburzenia nastroju są poważne. Czasami dystymia może bardziej zakłócać życie, nawet przy mniejszej liczbie objawów.

Jakie są objawy?

Te dwa zaburzenia mają jeden wspólny objaw: obniżony nastrój przez większość dni. Aby dowiedzieć się, czy masz dystymię, lekarz zapyta o inne możliwe objawy:

• Utrata apetytu lub przejadanie się

• Problemy z zasypianiem

• Niski poziom energii lub zmęczenie

• Niskie poczucie własnej wartości

• Trudności z koncentracją lub podejmowaniem decyzji

• Poczucie beznadziejności

U osób cierpiących na dystymię występują co najmniej dwa z tych objawów oraz obniżony nastrój. Objawy te utrzymują się przez co najmniej 2 lata i nie przynoszą większej ulgi.

Jeśli cierpisz na MDD, będziesz mieć więcej objawów, co najmniej pięć. Będą one trwały co najmniej 2 tygodnie. Niektóre z nich są podobne do objawów dystymii. Mogą być jednak gorsze.

Na przykład, osoba cierpiąca na dystymię może zauważyć zmiany w nawykach żywieniowych. Jeśli jednak pacjent cierpi na duże zaburzenia depresyjne, zmiany te mogą spowodować znaczne przybranie lub utratę wagi.

Dziewięć objawów dużych zaburzeń depresyjnych to:

• Przygnębiony nastrój

• Utrata zainteresowania lub przyjemności z wielu lub wszystkich czynności

• Problemy ze snem

• Zauważalna utrata lub przyrost wagi

• Szybsze lub wolniejsze ruchy, zauważane przez innych

• Zmęczenie lub niski poziom energii

• Problemy z myśleniem lub podejmowaniem decyzji

• Myśli o poczuciu winy lub bezwartościowości

• Powtarzające się myśli o śmierci lub samobójstwie, lub próba samobójcza

Jakie są czynniki ryzyka?

Prawdopodobieństwo zachorowania na depresję obu typów jest większe u kobiet. Oba typy depresji mogą pojawić się w każdym wieku. Jednak PDD często ujawnia się na wcześniejszym etapie życia.

Zarówno PDD, jak i MDD są prawdopodobnie spowodowane przez połączenie wydarzeń życiowych i problemów fizycznych. Na pacjenta może mieć wpływ więcej niż jeden z nich:

Biologia.Stres może powodować zmiany w mózgu. Ponadto, naturalne substancje chemiczne w mózgu i ich funkcjonowanie mogą wpływać na nastrój.

Dziedziczność. Depresja jest bardziej prawdopodobna w przypadku posiadania bliskich krewnych cierpiących na tę chorobę.

Stres. Traumatyczne wydarzenia w życiu, takie jak problemy finansowe lub śmierć bliskiej osoby, mogą wywołać depresję.

Jak są diagnozowane?

Żaden test laboratoryjny nie jest w stanie zdiagnozować depresji. Lekarz może jednak zlecić wykonanie badań, aby upewnić się, że obniżony nastrój, zmęczenie i inne objawy nie mają innej przyczyny medycznej. Lekarz może również skierować pacjenta do psychiatry lub psychologa.

Lekarz zada wiele pytań dotyczących objawów. To, czy masz depresję i jaki jest jej rodzaj, zależy od tego, jak długo trwają objawy i jak bardzo wpływają na Twoje codzienne życie.

Leczenie

W przypadku obu rodzajów depresji lekarz może zalecić kilka metod leczenia. Czasami są one stosowane łącznie, w tym:

Leki. Lekarz może przepisać leki zwane antydepresantami, które przywracają równowagę między naturalnymi substancjami chemicznymi w mózgu. To, które z nich zostaną przepisane przez lekarza, zależy od kilku czynników, w tym od tego, jakie inne leki pacjent przyjmuje.

Niektóre leki przeciwdepresyjne działają dopiero po kilku tygodniach. Nie należy przerywać ich przyjmowania bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem. Czasami odstawienie lub pominięcie dawek może spowodować reakcję odstawienną lub pogorszyć depresję.

Terapia. Dzięki terapii można nauczyć się lepiej radzić sobie z problemami. Można nauczyć się rozpoznawać i zapobiegać szkodliwym myślom. Można nauczyć się radzić sobie ze stresem lub poprawić swoje umiejętności społeczne. Można też pracować nad długotrwałymi wyzwaniami, takimi jak bolesne wspomnienia z dzieciństwa.

Styl życia. Nie należy skąpić na zmianach, które mogą pomóc zarówno ciału, jak i umysłowi, takich jak:

• Dbaj o zdrową dietę.

• Dbaj o odpowiednią ilość snu.

• Ćwicz regularnie.

• Unikaj alkoholu i nielegalnych narkotyków, które mogą wpływać na nastrój.

• Spędzaj czas na hobby i innych rzeczach, które sprawiają Ci przyjemność.

• Otaczaj się wspierającymi przyjaciółmi i rodziną.

Outlook

W pewnym momencie życia mogą wystąpić oba rodzaje depresji.

Trzy na cztery osoby z PDD będą miały w tym samym czasie co najmniej jeden okres MDD. Lekarze nazywają to podwójną depresją.

Żaden z tych typów depresji nie jest łagodny. Zanim pacjent poczuje się lepiej, może upłynąć trochę czasu i trzeba będzie zastosować różne metody leczenia. Kiedy jednak wspólnie z lekarzem wybierzesz odpowiednie leki i wsparcie, prawdopodobnie poczujesz, że Twój nastrój się poprawia.

Czy czujesz się przygnębiony, gdy każdego roku zbliża się zima? Albo kiedy przez jakiś czas nie widzisz słońca? Być może cierpisz na sezonowe zaburzenie afektywne (SAD). Poznaj wszystkie objawy i dowiedz się, jak sobie z nimi radzić.

1/12

Jest to rodzaj depresji, która powraca co roku w tym samym czasie, zwykle późną jesienią lub wczesną zimą, kiedy jest mniej światła słonecznego, ponieważ dni stają się krótsze. Niektórzy ludzie zapadają na nią wiosną lub wczesnym latem, ale nie jest to tak częste.

Jakie są objawy?

2/12

Możesz czuć się zmęczony, ospały i mieć obniżony nastrój przez większą część dnia. Czasami może to trwać nawet kilka tygodni. Możesz mieć trudności z zasypianiem, koncentracją lub wykonywaniem ulubionych czynności. Możliwe, że będziesz się objadać i przybierać na wadze.

Co wywołuje SAD?

3/12

Lekarze uważają, że mniejsza ilość światła słonecznego w niektórych porach roku może spowodować, że organizm zmieni sposób wytwarzania i wykorzystywania pewnych kluczowych substancji chemicznych w mózgu. Być może mniejsza liczba godzin światła dziennego podnosi poziom melatoniny i obniża poziom serotoniny – dwóch substancji, które pomagają utrzymać regularny sen i równomierny nastrój.

Kto choruje na SAD?

4/12

Im dalej jesteś od równika, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia SAD. Na przykład, prawdopodobieństwo zachorowania na SAD jest siedem razy większe, jeśli mieszkasz w New Hampshire niż na Florydzie. Każdy może zachorować na tę chorobę, ale osoby, u których w rodzinie lub w życiu osobistym występowała depresja, zapadają na nią częściej, a ich objawy są często gorsze. Kobiety chorują na nią cztery razy częściej niż mężczyźni.

Skąd wiadomo, że się choruje?

5/12

Opowiedz lekarzowi o swoich objawach. Lekarz zapyta o historię choroby w rodzinie i sprawdzi, czy nie występują u Ciebie inne schorzenia, które mogą powodować podobne problemy. Na przykład niski poziom energii może być oznaką wirusa, problemów z tarczycą lub niskiego poziomu cukru we krwi. Brak snu, przyrost masy ciała i złe samopoczucie mogą być objawami zaburzeń hormonalnych i innych czynników niezwiązanych ze zmianami sezonowymi.

Leczenie: Leki

6/12

Lekarz może zasugerować stosowanie leku przeciwdepresyjnego o nazwie selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Tabletki te pomagają w utrzymaniu większej ilości serotoniny w mózgu, co może poprawić nastrój i sen. Należy zapytać o ryzyko i skutki uboczne, które mogą obejmować suchość w ustach, nudności, problemy ze snem, zawroty głowy, ból głowy i problemy seksualne. Może zaistnieć potrzeba wypróbowania różnych leków z grupy SSRI lub innych leków przeciwdepresyjnych w celu znalezienia takiego, który będzie dla ciebie najbardziej skuteczny.

Leczenie: Terapia światłem

7/12

Możesz użyć specjalnych lamp, aby zastąpić słońce, którego brakuje Ci w miesiącach zimowych. Lampy te dostarczają około 20 razy więcej światła niż zwykłe oświetlenie w pomieszczeniach i chronią przed promieniami UV, które mogą uszkadzać skórę. Już 20-60 minut spędzonych każdego ranka przed jedną z takich lamp w okresie zimowym może pomóc złagodzić objawy choroby.

Leczenie: Terapia rozmowa

8/12

Terapeuta może pomóc w zidentyfikowaniu wzorców negatywnego myślenia, które sprawiają, że czujesz się przygnębiony. W ramach jednej z metod, terapii poznawczo-behawioralnej, próbuje się zastąpić te myśli radośniejszymi, a także działaniami, które angażują pacjenta i sprawiają mu przyjemność. Może to pomóc w odwróceniu uwagi od ponurych zimowych miesięcy.

Leczenie: Witamina D

9/12

Badania wykazały, że przyjmowanie tej witaminy może pomóc w leczeniu SAD. Zimą ludzie mają zwykle mniej witaminy D we krwi, ale lekarze nie wiedzą jeszcze, czy jest to przyczyną SAD. W niektórych badaniach wykazano, że suplementy witaminy D poprawiają samopoczucie, ale w innych nie wykazano żadnego efektu.

Nie pozwól, aby blues SAD się oddalił

10/12

Są rzeczy, które można zrobić samemu, aby opanować objawy. Nawiąż kontakt i spędzaj czas z bliskimi, którzy rozumieją Twoją chorobę. Ćwicz! To może naprawdę poprawić Twój nastrój. Ćwicz na świeżym powietrzu, w promieniach słońca, aby uzyskać jeszcze więcej korzyści. Jedz zrównoważoną dietę składającą się z warzyw, pełnoziarnistych zbóż i owoców, unikaj cukru i „prostych węglowodanów”, takich jak białe pieczywo. Dbaj o regularny sen, aby utrzymać równomierny nastrój i maksymalnie wykorzystać czas spędzony na świetle dziennym.

SAD na wiosnę lub w lecie

11/12

Jeśli cierpisz na chorobę afektywną sezonową w bardziej słonecznych porach roku, jej objawy różnią się od tych występujących zimą. Możesz być niespokojny i niespokojna, a także przygnębiony. Zamiast łaknąć pewnych pokarmów, możesz stracić apetyt. Może to prowadzić do utraty wagi, a nie do przytycia kilku kilogramów, jak ma to miejsce w przypadku zimowej wersji SAD. ?

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

12/12

Większość ludzi od czasu do czasu czuje się przygnębiona. Jeśli jednak dopada cię przygnębienie przez kilka dni lub tygodni, bez wyraźnej przyczyny, być może nadszedł czas na wizytę u lekarza. Lekarz może pomóc Tobie i Twoim bliskim zrozumieć Twój stan, tak abyś mógł zacząć go leczyć i radzić sobie z nim. Jeśli depresja prowadzi do myśli o samookaleczeniu, należy natychmiast powiadomić o tym lekarza.

Zarówno Prozac, jak i Lexapro leczą niektóre zaburzenia psychiczne. Czym się różnią? Zapoznaj się z faktami.

O każdym z nich należy wiedzieć kilka rzeczy.

Schorzenia, w których pomagają

Zarówno Lexapro, jak i Prozac mogą leczyć wiele różnych zaburzeń psychicznych. Prozac został zatwierdzony przez FDA do leczenia:

• Poważnych zaburzeń depresyjnych

• Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne

• Zaburzenia paniczne

• Bulimia nervosa

• Zaburzenia dysforyczne przedmiesiączkowe

Lexapro może pomóc w:

• Duże zaburzenie depresyjne

• Zaburzenia lękowe uogólnione

Jak działają

Oba leki pomagają organizmowi wytwarzać więcej hormonu o nazwie serotonina. Pomaga on regulować nastrój, dobre samopoczucie i poczucie szczęścia. Pomaga także w takich czynnościach, jak sen, trawienie i apetyt.

Prozac i Lexapro należą do grupy leków zwanych selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Tego rodzaju leki zwiększają dostępność serotoniny, dzięki czemu komórki układu nerwowego mogą się lepiej komunikować. Leki te są selektywne, ponieważ są ukierunkowane konkretnie na serotoninę.

Skutki uboczne stosowania leków Lexapro i Prozac

Wszystkie leki mają potencjalne działania niepożądane, ale nie oznacza to, że będą one występować.

Lexapro może powodować:

• Suchość w jamie ustnej

• Nudności

• Ból głowy

• Bezsenność

• Biegunka

• Silne pocenie się

• Uczucie niepokoju

• Nerwowość

• Senność lub zmęczenie

Prozac ma podobne działania niepożądane, ale może również powodować:

• Pokrzywkę, swędzenie lub wysypkę skórną

• Dreszcze lub gorączka

• Ból stawów lub mięśni

Na ogół ustępują one w miarę przyzwyczajania się organizmu do przyjmowania obu leków. Oba leki mogą również powodować długotrwałe problemy ze zdrowiem seksualnym. Mogą też powodować pewne rzadkie działania niepożądane, takie jak niski poziom sodu lub zwiększone prawdopodobieństwo krwawienia.

Jak przyjmować Lexapro i Prozac?

Oba leki są dostępne w postaci tabletek, które przyjmuje się doustnie, zazwyczaj codziennie.

Lek Lexapro jest dostępny w postaci tabletek o mocy 5 miligramów (mg), 10 mg i 20 mg. Jest on również dostępny w postaci płynnej w dawce 1 mg na mililitr (ml).

Lek Prozac jest dostępny w postaci kapsułek o mocy 10 mg, 20 mg lub 40 mg. Jest on również dostępny w postaci płynnej w dawce 20 mg na 5 ml.

Dostępna jest również tygodniowa postać leku Prozac o opóźnionym uwalnianiu o mocy 90 mg.

Interakcje z lekami Lexapro i Prozac

Zarówno lek Lexapro, jak i Prozac mogą powodować interakcje z wieloma lekami. Dlatego należy poinformować lekarza o wszystkich lekach, które przyjmujesz.

Należy unikać przyjmowania tych leków z niektórymi lekami stosowanymi w leczeniu depresji, lęku lub psychozy. Leki na zaburzenia snu i leki na problemy z krzepliwością krwi również mogą powodować interakcje.

Podczas przyjmowania tych leków nie należy spożywać alkoholu.

Należy również pamiętać, że w przypadku jednoczesnego przyjmowania dwóch leków przeciwdepresyjnych może wystąpić stan zwany zespołem serotoninowym. Jest to poważny problem, który może powodować:

• Lęk

• Agitacja

• Wysoka gorączka

• Pocenie się

• Dezorientacja

• Drżenia

• Niepokój

• Problemy z koordynacją

• Poważne zmiany ciśnienia krwi i częstości akcji serca

Niektóre suplementy diety, takie jak dziurawiec zwyczajny, oraz niektóre leki stosowane w leczeniu bólu głowy mogą również wywołać zespół serotoninowy w połączeniu z lekiem przeciwdepresyjnym.

Inne zagrożenia związane z lekami Lexapro i Prozac

W przypadku stosowania któregokolwiek z tych leków należy pamiętać o kilku innych ważnych kwestiach.

Jeśli pacjentka planuje zajście w ciążę, istnieje pewne ryzyko dla płodu, takie jak niska masa urodzeniowa lub przedwczesny poród, jeśli pacjentka przyjmuje którykolwiek z tych leków.

Nie należy nagle przerywać przyjmowania któregokolwiek z tych leków, nawet jeśli pacjentka poczuje się lepiej. Może to spowodować objawy odstawienia, takie jak nudności i koszmary senne. Przerwanie lub pominięcie dawek może również spowodować powrót objawów choroby psychicznej.

U osób w wieku poniżej 25 lat istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych podczas przyjmowania leków przeciwdepresyjnych, takich jak Lexapro lub Prozac. Zdarza się to zwykle w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub po zmianie dawki.

Koszt leku Lexapro lub Prozac

To, ile zapłacisz za lek Lexapro lub Prozac, zależy od wielu czynników, w tym od zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Oba leki są jednak dostępne w postaci generycznej.

Generyczne wersje leków są znacznie tańsze od leków znanych marek. Ponieważ są one tańsze niż leki znanych marek, wersje generyczne pomagają ludziom w utrzymaniu leków na swoim miejscu.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o generycznych wersjach tych leków i o tym, czy są one odpowiednie dla Ciebie.

O co jeszcze należy zapytać lekarza w związku z lekami Prozac lub Lexapro?

Przed przyjęciem któregokolwiek z tych leków należy omówić z lekarzem objawy, które sprawiają pacjentowi najwięcej problemów, oraz inne leki, które pacjent przyjmował w przeszłości w celu uzyskania pomocy.

Należy również omówić, czy pacjent miał myśli samobójcze lub myśli o wyrządzeniu sobie krzywdy. Należy również zapytać lekarza o wszelkie niemedyczne metody leczenia, takie jak terapia rozmowna, które mogą pomóc pacjentowi.

Należy omówić inne choroby i wszystkie inne leki, które pacjent przyjmuje w celu ich leczenia, w tym suplementy.

Jakich skutków ubocznych należy się spodziewać, przyjmując leki przeciwdepresyjne w leczeniu depresji? Dowiedz się, na co należy zwrócić uwagę.

Zwykli podejrzani

Każdy inaczej reaguje na leki, ale niektóre działania niepożądane są typowe. Należą do nich:

• Nudności

• Przyrost masy ciała

• Niższy popęd płciowy

• Zmęczenie

• Kłopoty z zasypianiem

• Suchość w ustach

• Niewyraźne widzenie

• Zaparcia

• Zawroty głowy

• Lęk

Może występować wiele z tych zaburzeń, kilka lub żadne. Należy pamiętać, że niektóre z nich mogą ustąpić po kilku tygodniach od rozpoczęcia stosowania leku przeciwdepresyjnego.

Radzenie sobie z nimi

Niektóre ogólne rzeczy mogą pomóc w złagodzeniu skutków ubocznych podczas przyjmowania leków przeciwdepresyjnych:

• Jedz małe, częstsze posiłki w ciągu dnia, aby ułatwić trawienie.

• Pij dużo wody.

• Ogranicz spożycie słodyczy i tłuszczów nasyconych

• Jedz dużo warzyw i owoców.

• Prowadź dzienniczek żywieniowy, abyś mógł sprawdzić, czy coś, co jesz, nasila skutki uboczne.

• Ćwicz metody relaksacyjne, takie jak głębokie oddychanie lub joga.

• Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne.

W zależności od tego, jakie działania niepożądane wystąpiły u pacjenta, istnieją konkretne środki, które mogą pomóc:

Nudności: Ssij cukierki bez cukru i zapytaj o wersję leku przeciwdepresyjnego o powolnym uwalnianiu. Przyjmuj lek na noc, aby mdłości nie dokuczały Ci tak bardzo.

Problemy seksualne: Uprawiaj seks tuż przed zażyciem leku przeciwdepresyjnego, kiedy jego działanie jest najmniejsze. Porozmawiaj z lekarzem o innych środkach, które mogą pomóc, takich jak krem estrogenowy lub lek na zaburzenia erekcji.

Zmęczenie: Leki należy przyjmować wieczorem przed snem. Postaraj się także o krótką drzemkę w ciągu dnia.

Problemy z zasypianiem: Lek przeciwdepresyjny należy przyjmować rano, a nie przed snem, unikać kofeiny i zapytać lekarza o leki, które mogą pomóc w zaśnięciu.

Suchość w ustach: Noś przy sobie wodę przez cały dzień, ssij chipsy z lodem lub żuj gumę. Staraj się oddychać przez nos, a nie przez usta. Porozmawiaj z lekarzem o lekach, które mogą pomóc w wytwarzaniu większej ilości śliny.

Niewyraźne widzenie: Zapytaj lekarza o specjalne krople do oczu, które mogą nawilżyć oczy.

Zaparcia: Jedz dużo pokarmów zawierających dużo błonnika lub przyjmuj suplementy zawierające błonnik. Pomocne mogą być także środki zmiękczające stolec.

Zawroty głowy: Należy poruszać się powoli, zwłaszcza w pozycji stojącej. Przyjmuj leki przeciwdepresyjne przed snem.

Kiedy należy wezwać lekarza

Niektóre działania niepożądane są poważne. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi:

• Myśli o samobójstwie lub próby samobójcze

• Więcej uczuć depresji i niepokoju

• Silne pobudzenie lub niepokój

• Napady paniki

• Kłopoty z zasypianiem

• Nowa lub pogłębiająca się drażliwość

• Agresja lub przemoc

• Halucynacje

• Urzeczywistnianie niebezpiecznych impulsów

• Uczucie nadpobudliwości

• Inne nietypowe zmiany w zachowaniu lub nastroju

Czasami leki przeciwdepresyjne mogą mieszać się z innymi lekami i stwarzać problemy zagrażające życiu. Należy zwracać szczególną uwagę na wszelkie nowe objawy lub takie, które się nasilają.

Zmiana leku

Jeśli skutki uboczne obecnie stosowanego leku przeciwdepresyjnego są zbyt nasilone, należy porozmawiać z lekarzem o zmianie leku. Ważne jest, aby nie przerywać przyjmowania leku antydepresyjnego bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem. Odstawienie leku „na zimno” może wywołać objawy odstawienne lub pogorszyć depresję.

W przypadku zmiany leku lekarz zdecyduje, jaka metoda będzie najlepsza, aby uniknąć odstawienia leku. Lekarz będzie uważnie obserwował pacjenta podczas tego procesu.

Istnieje wiele sposobów na zmianę leku, w tym:

Zmiana konserwatywna:

• Stopniowe zmniejszanie dawki dotychczas stosowanego leku przeciwdepresyjnego aż do jego odstawienia.

• Nie będziesz przyjmował żadnych leków przez określoną liczbę dni.

• Po tym czasie rozpoczniesz przyjmowanie nowego leku w pełnej dawce.

Umiarkowana zmiana leku:

• Stopniowe zmniejszanie dawki dotychczas stosowanego leku przeciwdepresyjnego aż do jego odstawienia.

• Nie będziesz przyjmował żadnych leków przez określoną liczbę dni.

• Następnie rozpoczniesz przyjmowanie nowego leku od niskiej dawki i będziesz ją stopniowo zwiększać.

Przełączenie bezpośrednie:

• Odstawienie dotychczas stosowanego leku przeciwdepresyjnego.

• Następnego dnia rozpoczniesz przyjmowanie nowego leku przeciwdepresyjnego w pełnej dawce.

Cross-taper:

• Stopniowe zmniejszanie dawki dotychczas stosowanego leku przeciwdepresyjnego aż do jego odstawienia.

• W miarę zmniejszania się dawki starego leku przeciwdepresyjnego, pacjent zacznie przyjmować nowy lek przeciwdepresyjny w małej dawce.

• W miarę zmniejszania dawki nowego leku przeciwdepresyjnego pacjent przyjmuje coraz więcej nowego leku, aż do odstawienia pierwszego i uzyskania pełnej dawki drugiego.

Tylko lekarz może zdecydować, która z tych metod jest odpowiednia dla pacjenta.

Zdiagnozowanie depresji wywołuje u różnych osób różne emocje. Po tym, jak lekarz lub specjalista od zdrowia psychicznego przekaże ci tę wiadomość, warto poszukać wsparcia u rodziny, przyjaciół lub innych osób z twojej społeczności.

Niektórym ludziom przynosi to ulgę. Poniżej znajduje się odpowiedź, która wyjaśnia, co się z Tobą dzieje. Jest to stan chorobowy i jest bardzo uleczalny – mówi dr Ashley J. Smith, licencjonowany psycholog kliniczny z Kansas City, MO, i współzałożyciel Peak Mind: The Center for Psychological Strength.

Inni ludzie zmagają się z diagnozą – mówi. Możesz sobie pomyśleć: Mam depresję. Co to o mnie znaczy? Czy jestem wadliwy lub zepsuty?

Wiadomość o tym, że cierpisz na zaburzenia nastroju może być trudna do usłyszenia. Możesz nawet czuć się zawstydzony, jeśli twoja rodzina lub społeczność lekceważy choroby psychiczne, mówi dr Jameca Cooper, psycholog w St. Louis oraz prezes i dyrektor kliniczny Emergence Psychological Services.

Wielu moich pacjentów mówi o tym, że ich rodziny nie wierzą w istnienie takich problemów zdrowia psychicznego jak depresja czy lęk – mówi Cooper. Czasami powołują się na rodziców z pokolenia wyżu demograficznego, którzy mówią: „Po prostu to przełknij. Pogódź się z tym. Po prostu odpoczywaj. Po prostu pracuj ciężej. … Wiele rodzin postrzega zdrowie psychiczne jako słabość.

Niektórzy pochodzą ze środowisk, które nie wierzą w diagnozę zdrowia psychicznego – dodaje. W ich krajach pochodzenia nie ma czegoś takiego jak lęk, depresja czy schizofrenia. Mogą to nazywać inaczej i wrzucać wszystkie te choroby do jednego worka.

Smith, która jest członkiem Anxiety & Depression Association of America (Amerykańskiego Stowarzyszenia do Walki z Lękiem i Depresją), zaleca, by edukować siebie i swoich bliskich na temat depresji, sprawdzając renomowane źródła, takie jak strona ADAA. Istnieją mity i trzeba je zrozumieć: Oto prawdziwa nauka, oto, co tak naprawdę wiemy na ten temat. To może pomóc obalić niektóre z tych mitów i krytycznych opinii – mówi Smith.

Musimy ciężko pracować, aby pomóc ludziom zrozumieć, że choroba psychiczna nie ma nic wspólnego z ich charakterem – dodaje. Nie ma nic wspólnego z twoją wartością jako człowieka, z twoją inteligencją. Ma podłoże neurobiologiczne.

Do kogo zwrócić się o wsparcie

Cooper i Smith twierdzą, że jeśli rodzina i bliscy przyjaciele akceptują fakt, że zaburzenia psychiczne są poważnym stanem zdrowia, należy z nimi porozmawiać o diagnozie depresji.

Potrzebujemy silnego wsparcia. Potrzebujemy zdrowych relacji. A to jest potrzebne bardziej niż kiedykolwiek, kiedy doświadczasz depresji – mówi Smith. Otwartość wobec bliskich pomaga utrzymać te więzi, co jest czynnikiem ochronnym.

Szczera rozmowa może też pomóc im zrozumieć, przez co przechodzisz, jeśli depresja sprawia, że jesteś drażliwy, negatywnie nastawiony lub niekomunikatywny – mówi Smith. W ten sposób osoby te mogą dodać ci otuchy i pomóc ci wytrwać w leczeniu.

Powiedz swoim bliskim, jakiego rodzaju wsparcia potrzebujesz – radzi Cooper. Postaraj się być konkretny. Może potrzebujesz tylko zrozumienia i cierpliwości, a nie częstych telefonów, by sprawdzić, co u ciebie. A może docenisz okazjonalną pomoc w wykonywaniu pewnych obowiązków, na przykład pomoc w przygotowywaniu posiłków lub kogoś, kto odbierze dzieci ze szkoły.

Jeśli w przeszłości Twoi bliscy wyśmiewali lub lekceważyli problemy związane ze zdrowiem psychicznym, nadal możesz spróbować poinformować ich o swojej diagnozie. Możesz jednak poszukać wskazówek i zrozumienia gdzie indziej – mówi Cooper.

Można też nawiązać kontakt z osobami spoza rodziny i przyjaciół. Dobrą opcją jest lokalna lub wirtualna grupa wsparcia dla osób cierpiących na depresję. Można tam spotkać osoby, które rozumieją, przez co się przechodzi, i być może będą w stanie udzielić wskazówek, które im pomogły. Grupa wsparcia może być szczególnie pomocna, jeśli na depresję wpływają inne czynniki w twoim życiu, takie jak poważny stan zdrowia lub trwający żal po stracie osobistej – mówi Cooper.

Jeśli jesteś osobą religijną, możesz także włączyć swoją wiarę w proces leczenia. Na przykład, niektóre kościoły oferują grupy wsparcia i różne rodzaje poradnictwa – mówi Cooper.

Uzyskanie wsparcia w przypadku depresji jest kluczowe, ale można też skorzystać z pośrednich bodźców emocjonalnych. Na przykład, można zostać wolontariuszem w sprawie, która sprawia, że czujemy się dobrze – mówi Smith. Kiedy znajdujesz poczucie sensu i celu, kiedy angażujesz się w życie innych ludzi, kiedy wykonujesz czynności, które mają znaczenie, może to pomóc w zwalczaniu niektórych objawów depresji – mówi Smith.

Dodaje, że aktywność fizyczna to świetny sposób na walkę z depresją. Siłownia lub ćwiczenia fizyczne mogą także zapewnić poczucie wspólnoty i wsparcia, a jednocześnie zapewnić możliwość wykonywania ćwiczeń.

Aby pogodzić się z diagnozą i znaleźć wsparcie emocjonalne, należy ściśle współpracować z lekarzem lub specjalistą od zdrowia psychicznego. Zapytaj ich, jakie metody leczenia i zmiany stylu życia mogą pomóc ci poczuć się najlepiej. Istnieje wiele różnych dróg, które mogą prowadzić do depresji – mówi Smith. Oznacza to również, że mamy wiele różnych możliwości leczenia, które mogą okazać się skuteczne.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o depresji i pracy, jak może ona wpływać na zdrowie psychiczne i jak możesz zacząć czuć się lepiej.

Co najmniej połowa pracowników z depresją nie jest leczona. Jednak dzięki leczeniu i odpowiedniej opiece depresja może się poprawić i stać się możliwa do opanowania. Dowiedz się więcej o depresji i pracy oraz o tym, jak można uzyskać pomoc.

Co to jest depresja?

Depresja to poważny problem zdrowia psychicznego, który dotyka około 16 milionów Amerykanów, czyli 7% populacji kraju. Choroba ta może dotknąć każdego, ale kobiety są na nią bardziej narażone niż mężczyźni. Oznaki i objawy depresji pojawiają się zwykle w późnych latach młodzieńczych lub na początku dwudziestego roku życia. Należy jednak pamiętać, że depresja może wystąpić w każdym momencie życia.

W porównaniu z poprzednimi pokoleniami liczba rozpoznań depresji wzrasta. Depresja to nie tylko uczucie smutku przez kilka dni. Zazwyczaj objawy depresji utrzymują się przez dwa tygodnie lub dłużej, a ich nasilenie może być różne.

Niektóre oznaki i objawy, na które należy zwrócić uwagę, to:

• Bezsenność lub nadmierne wysypianie się

• Zmiany w apetycie, takie jak utrata lub przyrost wagi

• Ciągłe uczucie niepokoju, smutku lub pustki

• Zmęczenie lub niski poziom energii

• Trudności z zapamiętywaniem, koncentracją lub podejmowaniem decyzji

• Utrata zainteresowania czynnościami, które zwykle sprawiają Ci przyjemność

• Poczucie winy, bezwartościowości lub beznadziejności

• Drażliwość i niepokój

• Objawy fizyczne, które nie ustępują, takie jak bóle głowy, problemy trawienne i bóle mięśni

• Myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie

Depresja dotyka każdego w różnym stopniu, dlatego możesz doświadczać kombinacji tych objawów w różnym stopniu.

Depresja a praca

Bez leczenia depresja może mieć wpływ na wydajność pracy. Pracownicy cierpiący na depresję mogą być obecni w pracy, ale nie są w pełni skoncentrowani lub zaangażowani i mogą opuścić kilka dni pracy z powodu objawów depresji w miejscu pracy.

Jest to kłopotliwe, ponieważ jeśli depresja jest spowodowana pracą, może być konieczne wzięcie wolnego. Badania wykazują jednak, że zbyt długie urlopy i zrywanie ze strukturą i rutyną mogą pogorszyć depresję. W obu przypadkach najlepszym sposobem radzenia sobie z depresją podczas pracy jest unikanie niepotrzebnego stresu.

Aby ułatwić sobie pracę z depresją, warto poinformować pracodawcę i współpracowników o tym, co się przeżywa. W ten sposób będą mogli zaoferować wsparcie i wspólnie z tobą znaleźć najlepszy plan działania.

Elastyczny grafik. Zapytaj swojego pracodawcę o możliwość stworzenia bardziej elastycznego harmonogramu. Ponieważ depresja często zaburza sen, być może nieco późniejsze rozpoczynanie pracy mogłoby pomóc w złagodzeniu stresu związanego z pracą.

Badania sugerują, że elastyczne harmonogramy zwiększają wydajność w miejscu pracy. Zapytaj pracodawcę, w jaki sposób możecie stworzyć plan, który będzie odpowiadał wam obu, tak abyście mogli każdego dnia wkładać w pracę maksimum wysiłku.

Rozbijaj duże zadania. Aby poprawić swoją koncentrację i skupienie, podziel zadania na mniejsze części. Po wykonaniu części zadania zrób sobie pięciominutową przerwę, aby się odświeżyć i zrelaksować przed przystąpieniem do kolejnej pozycji na liście. Wykonując wszystkie te mniejsze zadania, poczujesz się bardziej spełniony, co da Ci większą motywację do dalszego działania.

Komunikuj się. Wielu pracowników cierpiących na depresję nie mówi o tym, co się z nimi dzieje. Pomocne może być jednak wyjaśnienie bliskim współpracownikom i przełożonemu, przez co przechodzisz. Współpracownicy mogą być bardziej wyrozumiali i pomocni, a pracodawca może pomóc w znalezieniu środków potrzebnych do kontynuowania pracy z depresją.

Stwórz wygodne miejsce pracy. Spersonalizuj swoje miejsce pracy w sposób, który wprawi cię w dobry nastrój. Twój nastrój ma wpływ na objawy depresji, więc zadbaj o to, aby miejsce pracy było wygodne i uspokajające. Postaraj się umieścić na biurku kilka zdjęć, postawić roślinę lub dwie albo udekorować je kojącymi kolorami.

Uzyskiwanie pomocy

Depresja w miejscu pracy jest jednym z głównych problemów, które skłaniają pracowników do szukania pomocy. Wielu pracowników cierpiących na depresję nie zgłasza się jednak, ponieważ obawiają się, że może to mieć wpływ na ich pracę lub że ich prywatność jest zagrożona.

Zapytaj swojego pracodawcę, czy oprócz wspomnianych już drobnych zmian, ma do dyspozycji jakieś inne środki ochrony zdrowia psychicznego. Plan ubezpieczeniowy może również obejmować usługi w zakresie zdrowia psychicznego, zapewniając dostęp do pomocy specjalisty medycznego. Im wcześniej zaczniesz szukać pomocy, tym lepiej.

Pamiętaj, że dbanie o siebie jest zawsze ważne. Stosuj zdrową dietę, bogatą w różne składniki odżywcze. Znajdź czas na ćwiczenia i aktywność fizyczną. Badania wykazują, że regularne ćwiczenia fizyczne mogą być równie skuteczne w zwalczaniu objawów depresji, jak leki antydepresyjne. Unikaj alkoholu, palenia tytoniu i marihuany, ponieważ mogą one pogłębić depresję, i staraj się spać co najmniej siedem godzin na dobę.

Wsparcie rówieśnicze w przypadku depresji polega na uzyskaniu pomocy od kogoś, kto sam sobie z nią poradził. Dowiedz się, jak pomocne może być wsparcie online, osobiste lub telefoniczne.

Pracownicy wsparcia rówieśniczego to osoby, które przeszły proces zdrowienia z problemów psychicznych i obecnie dobrze sobie radzą. Wykorzystują swoje doświadczenia, aby nawiązać kontakt z innymi osobami zmagającymi się z podobnymi problemami i pomóc im wyzdrowieć.

Wsparcie rówieśnicze można uzyskać na różne sposoby. Można dołączyć do grup wsparcia prowadzonych przez rówieśników lub znaleźć indywidualnego opiekuna. Istnieją profesjonalni specjaliści ds. wsparcia rówieśniczego i wolontariusze. Można się z nimi kontaktować osobiście, przez Internet lub telefon.

Korzyści z pomocy rówieśniczej

Badania wykazują, że u osób korzystających z pomocy rówieśników obserwuje się większą poprawę w zakresie depresji niż u tych, którzy z niej nie korzystają. Pomoc rówieśników może pomóc ci lepiej zadbać o siebie, poczuć się bardziej zadowolonym, opanowanym i optymistycznie nastawionym.

Osoby korzystające z pomocy rówieśników dzielą się własnymi doświadczeniami i praktycznymi strategiami, które sprawdziły się w ich przypadku. Ich przykłady mogą dać ci nadzieję i inspirację, że ty też możesz pokonać depresję.

Zapewniają emocjonalne wsparcie poprzez nieosądzającą i pełną zrozumienia relację. Podłączą Cię do zasobów, z których możesz skorzystać i będą współpracować z Tobą przy wyznaczaniu celów. Osoby wspierające mogą pomóc ci w budowaniu wspólnoty i ćwiczeniu umiejętności walki z depresją.

Wsparcie rówieśnicze jest niedrogie w porównaniu z innymi metodami leczenia. Nie jest to to samo, co terapia z profesjonalnym psychologiem lub psychiatrą, ale może funkcjonować równolegle z tymi środkami.

Znajdowanie wsparcia

Osoby wspierające nazywane są czasem specjalistami ds. rówieśnictwa, trenerami zdrowienia lub rzecznikami rówieśników. Pracują we wszystkich rodzajach miejsc, w tym w szpitalach, gabinetach lekarskich i poradniach zdrowia psychicznego. Istnieją osoby wspierające, które specjalizują się w nadużywaniu substancji i różnych problemach psychicznych, w tym depresji.

Dobrym miejscem na rozpoczęcie pracy jest grupa wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego. Organizacje te oferują grupy internetowe i osobiste w całym kraju:

• Krajowy Sojusz na Rzecz Osób z Chorobami Psychicznymi

• Ameryka Zdrowia Psychicznego

• Stowarzyszenie Wspierania Chorych na Depresję i Dwubiegunową

Telefon zaufania Substance Abuse and Mental Health Services Administrations (800-662-HELP, lub 800-662-4357) udziela również informacji o lokalnych grupach wsparcia.

Poproś swojego lekarza lub terapeutę, aby polecił ci organizację, która w pobliżu twojego miejsca zamieszkania ma trenerów lub mentorów.

Osoby, które miały problemy ze zdrowiem psychicznym i chcą pomagać innym, mogą odbyć szkolenie, aby zostać specjalistą ds. wsparcia rówieśniczego. Organizacja Depression and Bipolar Support Alliance oraz Mental Health America oferują kursy i certyfikaty.

Fototerapia może leczyć wiele różnych problemów zdrowotnych. Dowiedz się więcej o terapii światłem, jak ona działa oraz jakie schorzenia skóry i zdrowia psychicznego można dzięki niej leczyć.

Tak. Nazywa się to fototerapią, czyli terapią światłem. Wykorzystuje ona promienie ultrafioletowe do leczenia:

• Chorób skóry, takich jak łuszczyca, egzema, zapalenie skóry lub bielactwo

• Nowotwory skóry, takie jak chłoniak skórny

• Trądzik pospolity o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego

• Rany skóry powstałe w wyniku urazu lub cukrzycy

• Żółtaczka u niemowląt

• Choroby psychiczne, takie jak depresja, problemy ze snem lub sezonowe zaburzenie afektywne (SAD)

?

Jak światło pomaga na SAD i depresję?

Sezonowe zaburzenie afektywne występuje mniej więcej w tym samym czasie każdego roku. Zwykle zaczyna się późną jesienią, a kończy wiosną. Brak naturalnego światła może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia depresji. Jeśli tak jest, możesz zauważyć następujące objawy:

• Obniżony nastrój przez większość dnia

• Zmęczenie

• Jedzenie więcej

• Więcej spać

• Przyrost masy ciała

• Drażliwość

• Trudno dogadać się z innymi

• Uczucie ciężkości w rękach lub nogach

• Myśli samobójcze (w skrajnych przypadkach)

Naukowcy nie do końca rozumieją, w jaki sposób terapia światłem wpływa na nastrój osób cierpiących na SAD. Wiadomo jednak, że jasne światło uruchamia wewnętrzny zegar w mózgu, który kontroluje pewne rytmy biologiczne (można je nazwać rytmami okołodobowymi) w ciągu dnia. Jedną z funkcji tego zegara mózgowego jest zarządzanie nastrojem.

Jakie urządzenia są dostępne?

Do wyboru są stołowe lampy słoneczne lub komory świetlne, które emitują szeroki łuk światła. Różnią się one od lamp używanych do leczenia chorób skóry – emitują bardzo mało promieniowania UV. Nie są one jednak regulowane przez FDA ani zatwierdzone do leczenia SAD. Oznacza to, że Twój lekarz może polecić Ci taki aparat, ale nie może wypisać Ci recepty. Większość ubezpieczycieli nie pokryje kosztów.

Poszukaj takiego, który:

• Zapewnia ekspozycję na światło o natężeniu 10 000 luksów (luks to jednostka natężenia oświetlenia).

• Emituje jak najmniejszą ilość promieniowania UV

Aby uzyskać najlepsze wyniki:

• Stosuj kasetę świetlną rano przez około 20 minut.

• Usiądź tak, aby światło padało na Twoją twarz.

• Nie wpatruj się w nie – możesz czytać, oglądać telewizję, korzystać z komputera itp.

• Zacznij jesienią i kontynuuj do wiosny.

?

Jak światło pomaga w chorobach skóry?

Fototerapia pomaga skórze wytwarzać więcej witaminy D, która łagodzi stany zapalne, zwalcza nowotwory skóry i pomaga w gojeniu się ran. Pomaga skórze zwalczać bakterie, które wywołują choroby. Może leczyć przewlekłe choroby skóry, takie jak egzema, lub po prostu uspokoić je na jakiś czas.

W zabiegach fototerapii wykorzystuje się różne rodzaje światła. Promienie ultrafioletowe A (UVA) i ultrafioletowe B (UVB) mogą łagodzić stany zapalne i koić swędzącą skórę. Najczęściej stosowanym sposobem leczenia egzemy jest wąskopasmowe światło UVB.

Niektóre metody fototerapii wykorzystują tylko promienie niebiesko-zielone, a nie ultrafioletowe. Promienie niebiesko-zielone mogą pomóc niemowlętom z żółtaczką. Rozbijają one substancję we krwi zwaną bilirubiną, która sprawia, że skóra i oczy stają się żółte. Gdy dodatkowa bilirubina zostanie rozłożona na mniejsze cząstki, organizm dziecka może ją wchłonąć i żółć znika.

Jakie urządzenia są dostępne w przypadku chorób skóry?

Leczenie można przeprowadzić w szpitalu, w gabinecie lekarskim lub w klinice. Możesz także leczyć się w domu za pomocą lamp lub urządzeń ręcznych przepisanych przez lekarza.

Urządzenia do fototerapii obejmują:

• Lampy ręczne, które emitują światło na jeden lub kilka obszarów skóry

• Urządzenia, które leczą dłoń lub stopę małym tunelem światła

• Kabiny lub duże panele, które emitują światło na całe ciało

• Grzebienie, które leczą łuszczycę skóry głowy poprzez wysyłanie promieni ultrafioletowych przez włosy na skórę głowy

• Lasery ekscymerowe, które wysyłają wiązkę światła UVB o wysokiej intensywności na małe obszary skóry

PUVA i PUVB łączą leczenie światłem z psoralenami – produktami roślinnymi, które pomagają skórze absorbować promienie świetlne. PUVA, w której światło UVA miesza się z psoralenami, pomaga w leczeniu ciężkiej łuszczycy lub innych chorób skóry. Psoralen można połknąć lub nałożyć na skórę podczas kąpieli. PUVB łączy leczenie psoralenem ze światłem UVB, ale jest rzadko stosowany.

Czego należy się spodziewać

Aby fototerapia przyniosła pożądane efekty, należy poddać się serii zabiegów. Niezależnie od tego, czy wykonujesz je w gabinecie lekarskim, w klinice czy w domu, najlepsze rezultaty uzyskasz dzięki konsekwentnemu przestrzeganiu harmonogramu.

Na początku Twoja skóra może czuć się nieco gorzej. Po zabiegu może być zaczerwieniona lub swędząca. Jeśli fototerapia spowoduje zaostrzenie stanu skóry, lekarz może zmniejszyć dawkę światła.

Stosuj tylko fototerapię przepisaną przez lekarza. Nie należy korzystać z łóżek opalających, salonów opalania, lamp opalających bez recepty przeznaczonych do opalania ani z naturalnego światła słonecznego. Możesz uszkodzić skórę lub zwiększyć prawdopodobieństwo zachorowania na raka skóry.

Niektóre leki stosowane miejscowo na łuszczycę, egzemę lub wysypki skórne mogą zwiększać wrażliwość skóry na światło ultrafioletowe lub słoneczne. Porozmawiaj z lekarzem przed rozpoczęciem fototerapii, jeśli stosujesz jakiekolwiek leki miejscowe.

Nie stosuj fototerapii, jeśli:

• cierpisz na jakąkolwiek chorobę powodującą wrażliwość skóry na światło słoneczne, np. toczeń, xeroderma pigmentosum lub niektóre rodzaje czerniaka

• Przyjmujesz leki, które zwiększają wrażliwość na słońce

W razie wątpliwości co do bezpieczeństwa fototerapii należy porozmawiać z lekarzem.