Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, kto może skorzystać z powtarzalnej przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (rTMS), jak działa i jakie są jej skutki.

Jak działa Powtarzalna Przezczaszkowa Stymulacja Magnetyczna?

Natężenie pola magnetycznego stosowanego w rTMS jest mniej więcej takie samo, jak w przypadku rezonansu magnetycznego (MRI). Impulsy magnetyczne stymulują (budzą) komórki nerwowe w tych częściach mózgu, które kontrolują nastrój.

Co dzieje się podczas zabiegu rTMS?

Przed rozpoczęciem leczenia należy usunąć z ciała przedmioty wrażliwe na działanie magnesu, takie jak metalowa biżuteria i karty kredytowe. Należy założyć zatyczki do uszu, aby chronić słuch, ponieważ rTMS powoduje głośne klikanie. Podczas każdej sesji rTMS pacjent siedzi w wygodnym, odchylanym fotelu.

Pierwsza sesja trwa około godziny. Lekarz lub technik dokona pomiarów, aby znaleźć najlepsze miejsce do umieszczenia cewki elektromagnetycznej, która będzie dostarczać impulsy magnetyczne. Cewka elektromagnetyczna zostanie umieszczona w taki sposób, aby opierała się o głowę pacjenta.

Aby dobrać odpowiednią dawkę (siłę impulsu magnetycznego) dla danego leczenia, lekarz najpierw celuje w korę ruchową. Jest to część mózgu, która kontroluje ruchy mięśni. Lekarz zastosuje kilka krótkich impulsów magnetycznych, aż znajdzie siłę, która powoduje drganie ręki lub palców. Jest to tzw. próg motoryczny.

Następnie lekarz przesunie cewkę elektromagnetyczną do przodu, aby skierować ją na inną część mózgu, zwaną grzbietowo-boczną korą przedczołową. Wiadomo, że ten obszar mózgu jest zaangażowany w depresję. Pomiary i test określający próg motoryczny nie muszą być powtarzane przy każdej wizycie.

Jakie są odczucia po zastosowaniu rTMS?

Sam zabieg trwa około 30 do 40 minut. Podczas zabiegu prawdopodobnie poczujesz stukanie w skórę głowy pod cewką i usłyszysz głośny, klikający dźwięk. Jest to spowodowane wyłączaniem i włączaniem cewki elektromagnetycznej w celu dostarczenia impulsów magnetycznych. Jest on mniej więcej tak głośny jak podczas skanowania MRI.

Skutki uboczne powtarzalnej przezczaszkowej stymulacji magnetycznej

Większość ludzi nie ma wielu działań niepożądanych po zastosowaniu rTMS. Podczas leczenia rTMS u niektórych osób mogą wystąpić łagodne i przejściowe efekty uboczne, takie jak:

Bóle głowy. U około 50% osób występują bóle głowy podczas lub po pierwszych sesjach rTMS. Bóle te są na ogół łagodne i można je leczyć dostępnymi bez recepty lekami przeciwbólowymi. W trakcie leczenia rTMS bóle głowy stają się zwykle coraz mniej uciążliwe.?

Dyskomfort. Rzadziej, podczas pierwszego zabiegu rTMS, pacjenci odczuwają mrowienie lub drżenie mięśni twarzy. Inni mówią, że odczuwają ból na skórze głowy pod cewką elektromagnetyczną. Lekarz może od razu dostosować położenie cewki i siłę impulsów magnetycznych, aby zabieg był mniej bolesny. Wszelki pozostały dyskomfort zwykle ustępuje po kolejnych zabiegach.

Światłowstręt. Niektórzy ludzie odczuwają zawroty głowy w trakcie lub tuż po zabiegach rTMS. Zawroty głowy zwykle ustępują szybko po sesji i są mniej odczuwalne z każdym kolejnym zabiegiem.

Ryzyko związane z rTMS

Powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna jest uważana za bezpieczną i skuteczną metodę leczenia, z niewielkim ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Zagrożenia obejmują:?

Problemy ze słuchem. Nawet przy użyciu zatyczek do uszu niewielki odsetek osób twierdzi, że ma problemy ze słuchem tuż po sesji rTMS. Ten efekt uboczny jest przejściowy. Z drugiej strony, długotrwała utrata słuchu jest ryzykiem związanym z rTMS, jeśli pacjent nie nosi zatyczek do uszu.

Zaostrzenie objawów choroby dwubiegunowej. Istnieją doniesienia o wywołaniu przez rTMS epizodu maniakalnego u osób, które już cierpią na chorobę dwubiegunową. Objawy epizodu maniakalnego obejmują ryzykowne i impulsywne zachowania, gonitwę myśli i poczucie, że nie trzeba dużo spać ani jeść.

Napady drgawkowe. To działanie niepożądane występuje bardzo rzadko podczas stosowania rTMS. Ważne jest jednak, aby poinformować lekarza, jeśli masz zaburzenia napadowe lub jeśli w przeszłości wystąpiły u Ciebie napady drgawkowe. Lekarz może nie zalecić rTMS, jeśli u pacjenta występuje stan chorobowy, który powoduje szczególnie wysokie ryzyko wystąpienia napadów.

Kto może odnieść korzyść z rTMS?

Jeśli cierpisz na depresję, pierwszą metodą leczenia, jaką wypróbuje lekarz, będą leki przeciwdepresyjne i terapia rozmowna. Antydepresanty to leki, które pomagają mózgowi kontrolować nastrój. Podczas terapii rozmownej pacjent pracuje z doradcą, aby nauczyć się nowych sposobów myślenia i zachowania, które mogą pomóc w złagodzeniu objawów depresji.

Większość ludzi uważa, że leki i terapia rozmowy zmniejszają objawy depresji. U niektórych osób jednak leki przeciwdepresyjne i terapia nie przynoszą poprawy. Jest to tak zwana depresja oporna na leczenie. U osób z depresją oporną na leczenie stosuje się powtarzalną przezczaszkową stymulację magnetyczną.

Niektóre osoby nie mogą być poddane rTMS, ponieważ mają w głowie metal, którego nie można usunąć. Aparat ortodontyczny i plomby dentystyczne są w porządku. Jeśli masz którąkolwiek z poniższych dolegliwości, nie powinieneś poddawać się rTMS:

• Klipsy lub cewki do tętniaków

• Stenty w szyi lub mózgu

• Stymulatory głębokie mózgu

• Elektrody

• Odłamki pocisku w głowie lub szyi

• Tatuaże na skórze głowy lub twarzy z metalicznym tuszem

Jak skuteczny jest rTMS?

W badaniach z udziałem osób z depresją oporną na leczenie, 50% do 60% uznało rTMS za pomocny. U około 30% z tych osób nastąpiła pełna remisja (objawy całkowicie ustąpiły). Podobnie jak w przypadku większości metod leczenia depresji, efekty działania rTMS nie są trwałe. Objawy powracają średnio po około roku. Niektóre osoby decydują się na kolejną serię zabiegów rTMS, gdy depresja powróci.

Lekarz omawia różne rodzaje depresji i sposoby ich leczenia.

Dobre wieści? Istnieje wiele sposobów leczenia depresji, które pozwolą Ci wrócić do najlepszej formy. Oto, co powinieneś wiedzieć.

Depresja a nastrój depresyjny

Diagnoza depresji to coś innego niż uczucie przygnębienia jednego dnia lub zły nastrój przez kilka dni. Są to normalne reakcje w przypadku utraty pracy, śmierci bliskiej osoby lub innych zdarzeń. Jednak w przypadku poważnych zaburzeń depresyjnych (MDD) substancje chemiczne w mózgu nie zawsze działają tak, jak powinny. Czasami rolę odgrywają też inne czynniki, takie jak genetyka. Dlatego pacjent czuje się tak przez znacznie dłuższy okres czasu – zwykle przez 2 lub więcej tygodni.

David A. Adler, starszy psychiatra i dyrektor Mental Health Services Research Group w Tufts Medical Center, twierdzi, że u 50% osób, u których zdiagnozowano MDD, wystąpi drugi epizod depresji. A jeśli ktoś miał już dwa epizody, istnieje 75% szans, że zdarzy się to po raz trzeci, a następnie 95% szans, że będzie to epizod czwarty.

Depresja może pojawić się samoistnie lub zostać wywołana przez jakieś wydarzenie życiowe. Istnieją różne rodzaje depresji, z których niektóre to:

Poważne zaburzenie depresyjne (MDD). Jest to klasyczny typ depresji. Obejmuje typowe objawy, takie jak utrata zainteresowania hobby, problemy ze snem i inne.

Uporczywe zaburzenie depresyjne. Trwa co najmniej 2 lata, ale może nie być tak intensywna jak duża depresja. Dawniej określano je mianem dystymii.

Depresja poporodowa. Ten rodzaj depresji występuje po urodzeniu dziecka.

Sezonowe zaburzenie afektywne. Może wystąpić, gdy zmieniają się pory roku i dni stają się krótsze. Eksperci uważają, że może to mieć związek m.in. z niewystarczającą ilością światła słonecznego.

Choroba dwubiegunowa. Jeśli cierpisz na tę chorobę, możesz cierpieć na depresję, ale także mieć okresy bardzo wysokiego lub intensywnego poziomu energii.

Leczenie dużych zaburzeń depresyjnych

Leczenie zależy od danej osoby. To, co zadziałało w przypadku przyjaciela lub członka rodziny, może nie zadziałać w przypadku pacjenta. A to, że u nich wystąpiły pewne działania niepożądane, nie oznacza, że tak samo będzie w twoim przypadku. Na przykład to, że pewien lek przeciwdepresyjny spowodował przyrost masy ciała u twojej mamy, nie oznacza, że to samo stanie się w twoim przypadku. Ważne jest, aby podchodzić do leczenia z otwartym umysłem.

Dostępne opcje obejmują:

Psychoterapia. Nazywana również terapią rozmowną, polega na osobistym lub wirtualnym spotkaniu z pracownikiem służby zdrowia psychicznego w celu omówienia i przeanalizowania swoich uczuć. Pomaga to danej osobie zoptymalizować strategie radzenia sobie z życiowymi stresorami, mówi James Murrough, MD, PhD, dyrektor Depression and Anxiety Center for Discovery and Treatment w Mount Sinai.

Leki przeciwdepresyjne. Są to leki wydawane na receptę, które pomagają zrównoważyć poziom substancji chemicznych w mózgu.

Terapie stymulujące mózg. Lekarze stosują impulsy elektryczne w nadziei na zmianę aktywności mózgu. Jest to opcja dla osób, które nie reagują na psychoterapię lub leki przeciwdepresyjne.

Terapia elektrokonwulsyjna (ECT). Stosuje się ją w przypadku ciężkiej depresji. W przeciwieństwie do terapii stymulujących mózg, podczas zabiegu lekarz usypia pacjenta. Lekarz wysyła przez mózg prąd elektryczny, który wywołuje krótki napad drgawkowy. Wydaje się, że łagodzi to objawy niektórych zaburzeń psychicznych.

Murrough twierdzi, że terapia rozmowa i leki mogą być równie skuteczne w leczeniu osób z MDD. Dr John Greden, założyciel Eisenberg Family Depression Center w Michigan, twierdzi, że jego zdaniem osoby z MDD, które korzystają zarówno z psychoterapii, jak i leków przeciwdepresyjnych, radzą sobie lepiej.

Nie powinno być [psychoterapia] kontra [leki przeciwdepresyjne] – mówi Greden.

Ważne jest, aby szczerze porozmawiać z lekarzem o tym, co się dzieje, aby mógł on pomóc w podjęciu decyzji, co będzie najlepsze. Może to potrwać kilka prób, ale razem dojdziecie do tego.

Najlepsze, oparte na dowodach naukowych metody leczenia są zgodne z preferencjami poszczególnych osób, ponieważ zarówno terapia lekami, jak i psychoterapia przynoszą dobre rezultaty – mówi Adler.

Skutki uboczne

Zależą one również od osoby. U niektórych osób nie występują żadne skutki uboczne, podczas gdy inni muszą wypróbować kilka leków przeciwdepresyjnych, zanim znajdą taki, którego skutki uboczne są w stanie znieść.

Wiadomo, że starsza klasa tradycyjnych leków przeciwdepresyjnych (inhibitory monoaminooksydazy, MAOI) powodowała znaczny przyrost masy ciała lub obniżała popęd płciowy. Działały, ale ludzie chętniej wybierają nowsze leki, które mają lepsze profile efektów ubocznych – mówi Greden.

Zmiany stylu życia i alternatywne metody leczenia

Murrough twierdzi, że trudno jest uzyskać dobre dane na temat tego, w jaki sposób zmiana stylu życia może pomóc w leczeniu depresji, ale wykazano, że ćwiczenia fizyczne mają działanie przeciwdepresyjne.

Mówi on, że istnieją również dowody wskazujące na to, że pomocne jest radzenie sobie ze stresem poprzez medytację lub inne praktyki mindfulness.

Naukowcy analizują również zastosowanie ketaminy w leczeniu ciężkiej depresji.

Jeśli masz myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia się, wiedz, że nie jesteś sam. Istnieją zasoby i ludzie, którzy mogą Ci pomóc. Zwróć się do swojego lekarza, członka rodziny lub przyjaciela. Można także zadzwonić pod numer krajowej infolinii ds. zapobiegania samobójstwom (National Suicide Prevention Lifeline) 800-273-8255 lub pod numer infolinii Administracji ds.

Jeśli zażywasz lek przeciwdepresyjny Lexapro, możesz się zastanawiać, czy od czasu do czasu można wypić drinka. Dowiedz się, jak te dwa leki wpływają na siebie nawzajem i czy ich mieszanie jest bezpieczne.

Jak każdy lek, Lexapro może powodować działania niepożądane. Jednak działania niepożądane występujące u pacjenta mogą różnić się od tych występujących u innych osób. Picie alkoholu w połączeniu z lekiem może również powodować inne skutki uboczne – i ryzyko – Dowiedz się więcej o alkoholu i lęku.

Efekty uboczne bez alkoholu

Działania niepożądane leku Lexapros, nawet bez alkoholu, mogą obejmować:

• Suchość w jamie ustnej

• Obfite pocenie się

• Zawroty głowy

• Nudności, ból brzucha lub wzdęcia

• Wymioty

• Biegunka

• Zaparcia

• Zmęczenie lub senność

• Problemy z zasypianiem

• Mniejsze zainteresowanie jedzeniem

• Mniejsze zainteresowanie seksem

• Cieknący nos

• Obrzęk zatok

• Ból szyi lub ramion

• Ból głowy

• Problemy z osiągnięciem orgazmu, erekcją lub wytryskiem

Rzadko leki przeciwdepresyjne, takie jak Lexapro, mogą prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, takich jak:

• Lęk

• Ataki paniki

• Wrogie lub agresywne uczucia

Reakcje z alkoholem

Połączenie alkoholu i leku Lexapro może powodować więcej działań niepożądanych niż samodzielne przyjmowanie leku Lexapro. Razem, oba leki mogą powodować:

• Senność

• Mniej czujny

• Mniej skoordynowany

W skrajnych przypadkach picie alkoholu podczas przyjmowania leków z grupy SSRI, takich jak Lexapro, może czasami prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych, takich jak agresja. Zazwyczaj jednak picie alkoholu może po prostu utrudnić wykonywanie zadań, które wymagają bycia bystrym i czujnym.

Jeśli pijesz podczas przyjmowania leku Lexapro, nie oznacza to, że będziesz czuł się bardziej pijany niż w innym przypadku. Jednak łączenie leków przeciwdepresyjnych i alkoholu nie jest zalecane: czasami może być nie tylko niebezpieczne, ale i śmiertelnie niebezpieczne.

Wpływ alkoholu na depresję

Alkohol może być postrzegany jako środek poprawiający nastrój, ale jego połączenie z lekiem Lexapro może przynieść odwrotne skutki: Alkohol może pogłębić depresję.

Być może nie chcesz ryzykować, że będziesz czuł się jeszcze bardziej przygnębiony lub niespokojny niż przed przyjęciem leku przeciwdepresyjnego. Ale jeśli pijesz, może to również utrudnić leczenie depresji lub lęku. Dzieje się tak dlatego, że alkohol może zmieniać równowagę substancji chemicznych w mózgu, które wpływają na nastrój.

Ponieważ alkohol może sam wywoływać depresję i sprawiać, że niektóre leki przeciwdepresyjne nie działają prawidłowo, może to prowadzić do myśli samobójczych. Depresja może również zwiększyć prawdopodobieństwo nadużywania alkoholu.

Jeśli depresja się nasili lub pojawią się myśli o samookaleczeniu, należy natychmiast porozmawiać z lekarzem. Lekarz może zalecić zaprzestanie przyjmowania leku Lexapro.

Zasięgnij porady lekarza

Być może nie chcesz rezygnować z picia alkoholu tylko dlatego, że przyjmujesz lek przeciwdepresyjny. Jeśli jednak chcesz od czasu do czasu wznieść kieliszek, musisz zrobić to w sposób bezpieczny. Nie należy przerywać przyjmowania leków tylko po to, aby móc pić.

Niektórzy lekarze uważają, że można pić umiarkowanie, jeśli przyjmujesz lek z grupy SSRI, taki jak Lexapro. Umiarkowane picie oznacza 2 drinki dziennie dla mężczyzn i 1 drinka dziennie dla kobiet. Jeden drink to 12 uncji piwa, 5 uncji wina lub 1 uncja mocnego trunku.

Zanim jednak wypijesz jakikolwiek alkohol, powinieneś przyjmować lek Lexapro wystarczająco długo, aby poznać jego działanie i skutki uboczne. Staraj się pić powoli i spożywać posiłki w trakcie picia, aby osłabić ewentualne działanie alkoholu.

Jeśli u pacjenta występuje niskie ryzyko nadużywania alkoholu i chce on wypić drinka od czasu do czasu, może to być w porządku. Aby zachować bezpieczeństwo, należy najpierw porozmawiać z lekarzem.

Naukowcy odkryli związek między medytacją a zdrowiem psychicznym. Chociaż nie może ona wyleczyć depresji, może pomóc w opanowaniu jej objawów. Dowiedz się, jak.

• Obniżony nastrój, z którego nie można się otrząsnąć

• Samotność

• Zmęczenie

• Chęć bycia samemu

• Brak zainteresowania zajęciami

• Smutek

• Problemy z zasypianiem

• Niepokój i drażliwość

• Zmiany apetytu

• Myśli samobójcze

• Problemy z koncentracją

Jeśli objawy te utrzymują się dłużej niż dwa tygodnie, może to oznaczać, że cierpisz na depresję. Medytacja może pomóc w radzeniu sobie z tymi objawami, jeśli wiesz, jak ją wykonywać. Jeśli będziesz ją regularnie praktykować, może pomóc ci zredukować stres i niepokój, które mogą powodować depresję.

Jak depresja wpływa na zdrowie psychiczne?

Jak mózg reaguje na stres? Głównymi czynnikami wywołującymi depresję są stres i niepokój. Medytacja pomaga zmienić te uczucia i myśli, ćwicząc mózg w koncentrowaniu się na jednej rzeczy. Kiedy pojawiają się negatywne myśli, mózg powraca do tego punktu skupienia, pozwalając negatywnym emocjom i odczuciom fizycznym odejść.

Działa to na określone regiony mózgu związane z depresją. Na przykład obszar związany z jaźnią ma tendencję do nadmiernego pobudzania się, gdy człowiek jest zestresowany. Jest to tak zwana kora przedczołowa, która tworzy informacje o sobie.

Innym obszarem mózgu, na który wpływa depresja, jest migdałek, zwany też „obszarem strachu”. Ten region decyduje o tym, czy w obliczu zagrożenia należy walczyć, czy uciekać. Sprawia, że nadnercza produkują kortyzol, hormon stresu, który jest reakcją na strach i zagrożenie. Te dwa regiony mocno ze sobą współpracują, powodując depresję. Ośrodek „ja” reaguje na stres, a ośrodek „strachu” na zagrożenie, które istnieje tylko w umyśle.

Wpływ medytacji na zdrowie psychiczne

Medytacja może nie sprawić, że znikną wszystkie objawy depresji, ale pomoże je opanować. Jej działanie polega na zmianie sposobu reagowania mózgu na stres i niepokój. Podczas medytacji można wyłączyć bodźce stymulowane przez korę przedczołową i migdałki. To wyjaśnia, dlaczego poziom stresu spada.

Medytacja chroni hipokamp. Hipokamp służy do zapamiętywania i uczenia się. Jeśli medytujesz przez 30 minut dziennie przez osiem tygodni, pomagasz mózgowi zwiększyć ilość istoty szarej w tym obszarze. Badania wykazały, że u osób z nawracającymi epizodami depresji hipokamp jest mniejszy.

Pomaga zmienić sposób myślenia. Depresja wiąże się z dużą ilością negatywnego myślenia i czarnych myśli. Powszechne jest uczucie wściekłości na życie i samego siebie. Medytacja nie pozwala odepchnąć stresu ani zablokować negatywnych myśli. Zamiast tego pozwala na zauważenie tych myśli i uczuć. Może się to wydawać sprzeczne z intuicją, ponieważ polega na wzmacnianiu świadomości tych myśli i uczuć. Jednak praktyka ta pomaga uzyskać uważność i akceptację dla nich.

Przygotowuje umysł na stresujące sytuacje. Jeśli wizyta u lekarza powoduje zdenerwowanie lub stres, medytacja kilka minut wcześniej może cię uspokoić. Przesuwa ona uwagę umysłu z reakcji na stres w stan spokoju. Praktyka ta pozwala powstrzymać się od działania w oparciu o te myśli i uczucia, jeśli nie chcemy tego robić. Zamiast tego rozpoznajemy i doceniamy, że choć mają one wpływ na nas, to nie są nami. Podczas medytacji delikatnie je odpuszczasz, przerywając negatywne cykle stresu i depresji.

Rodzaje medytacji, które pomagają radzić sobie z depresją

Niektóre rodzaje medytacji pomagają w radzeniu sobie z depresją. Pamiętaj o kontynuowaniu przyjmowania leków i innych metod leczenia, a także o kontynuowaniu medytacji. Stosuj ją jako część konwencjonalnej opieki medycznej, a jeśli to możliwe, pod nadzorem lekarza.

• Medytacja życzliwości. Skupia się na stworzeniu dla siebie środowiska pełnego miłości i życzliwości. Może pomóc w pozbyciu się uczuć zwątpienia i samokrytyki.

• Medytacja mindfulness. Niektórzy uważają ją za najsilniejszą formę medytacji. Większość innych form medytacji wywodzi się z tego rodzaju. Chodzi o to, by być świadomym chwili obecnej i odczuwać ją w pełni.

• Terapia poznawcza oparta na uważności (Mindfulness-based cognitive therapy). Jest to gałąź medytacji mindfulness. W celu uzyskania skutecznych rezultatów łączy się z terapią poznawczo-behawioralną i koncentruje na zmianie szkodliwych wzorców zachowań i myśli.

• Joga. Jest to praktyka medytacyjna, która obejmuje pozycje fizyczne, techniki oddechowe i medytację.

• Wizualizacja. Kiedy skupiasz się na przyjemnych obrazach, twój mózg uspokaja się. Zmienia się sposób zapamiętywania negatywnych wspomnień. W końcu pojawiają się szczęśliwe myśli.

• Śpiewanie. Aktywuje to części mózgu odpowiedzialne za kontrolę emocjonalną i regulację nastroju.

• Medytacja spacerowa. Pomaga zachować zdrowie psychiczne i fizyczne oraz poprawić elastyczność.

Dzięki medytacji można przezwyciężyć negatywne uczucia i emocje towarzyszące depresji. Praktyka ta polega na skupieniu umysłu na jednej rzeczy i pomaganiu mu w zrelaksowaniu się. Wybierz metodę medytacji, która najlepiej się u Ciebie sprawdza, i wprowadź ją w rutynę. Zauważysz, że objawy zmniejszą się lub staną się łatwiejsze do opanowania.

Czasami duże zaburzenia depresyjne (MDD) nie reagują na leki przeciwdepresyjne ani psychoterapię. Dobra wiadomość jest taka, że istnieje inna możliwość: terapia stymulująca mózg.

Dobra wiadomość jest taka, że istnieje inna możliwość: terapia stymulująca mózg. W terapii tej wykorzystuje się prąd elektryczny, implanty lub magnesy w celu pobudzenia aktywności mózgu. Większość terapii stymulujących mózg jest nowa lub wciąż testowana. Naukowcy uważają jednak, że mogą one być pomocne dla osób z depresją oporną na leczenie. Przyjrzyjmy się trzem z nich.

Terapia elektrokonwulsyjna

Terapia elektrokonwulsyjna (ECT) jest stosowana od ponad 80 lat. Jest to najlepiej przebadany rodzaj terapii stymulującej mózg. Zazwyczaj stosuje się ją w przypadku ciężkiej, opornej na leczenie depresji lub choroby dwubiegunowej. Badania wykazują, że ECT jest bezpieczna i przynosi dobre efekty.

Jak to działa?

Nic nie poczujesz, ponieważ podczas zabiegu zostaniesz uśpiony. Lekarz poda także środek zwiotczający mięśnie, aby pomóc pacjentowi pozostać nieruchomo. Lekarz umieści na głowie pacjenta lepkie podkładki z podłączonymi do nich przewodami. Są to tzw. elektrody. Gdy pacjent zaśnie, kontrolowane impulsy elektryczne wywołują napad, który trwa krócej niż minutę. Wpływa to na neurony i substancje chemiczne w mózgu. Po przebudzeniu się kilka minut później pacjent nie pamięta, co się stało ani jakie to było uczucie. Po wygaśnięciu znieczulenia pacjent może wrócić do domu i kontynuować dzień.

Terapię ECT przeprowadza się zazwyczaj dwa do trzech razy w tygodniu, w sumie od sześciu do 12 zabiegów. Liczba potrzebnych zabiegów zależy od nasilenia objawów i szybkości reakcji pacjenta.

Skutki uboczne

Do najczęstszych skutków ubocznych należą:

• Ból głowy

• Nudności

• Zmęczenie

• Dezorientacja

• Utrata pamięci trwająca od kilku minut do kilku godzin

Największe ryzyko stanowią problemy z uczeniem się i utrata pamięci krótkotrwałej. Naukowcy pracują nad sposobami rozwiązania tego problemu, takimi jak umieszczanie elektrod tylko po jednej stronie głowy i krótsze czasy impulsu.

Powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna

Powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (rTMS) wykorzystuje powtarzające się impulsy magnetyczne do stymulacji mózgu. Naukowcy nie są pewni, w jaki sposób pomaga ona na depresję. Uważają, że może ona zwiększać aktywność komórek nerwowych w tych częściach mózgu, które kontrolują nastrój.

Jak to działa?

Aby poddać się rTMS, nie trzeba spać. Potrzebne są jednak zatyczki do uszu. Dzieje się tak dlatego, że przy każdym impulsie urządzenie wydaje głośny, klikający dźwięk. Lekarz przyłoży cewkę elektromagnetyczną do czoła głowy. Krótkie impulsy elektromagnetyczne tworzą w mózgu prądy elektryczne. Podczas impulsów odczuwalne jest stukanie. Możesz od razu wrócić do domu i prowadzić samochód, ponieważ nie spałeś.

Naukowcy nadal nie są pewni, ile zabiegów należy wykonać i jak długo powinny one trwać. Zazwyczaj jednak każda sesja trwa 30-40 minut. Zwykle wykonuje się je 5 dni w tygodniu przez około miesiąc.

Skutki uboczne

Do najczęstszych efektów ubocznych należą:

• Ból głowy

• Dyskomfort w miejscu, w którym umieszczono cewkę elektromagnetyczną

• mrowienie, drgania lub skurcze mięśni twarzy

• uczucie oszołomienia

Te działania niepożądane zwykle ustępują po sesji i mogą się zmniejszać w miarę kontynuowania leczenia.

Rzadkie, ale poważniejsze skutki uboczne obejmują:

• Napady

• Utrata słuchu, zwłaszcza jeśli podczas zabiegu nie miałeś wystarczającej ochrony słuchu

• Mania, zwłaszcza jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową

Stymulacja nerwu błędnego

Po każdej stronie ciała, biegnąc od mózgu do brzucha, znajduje się nerw błędny. Stymulacja nerwu błędnego (VNS) została po raz pierwszy zastosowana w leczeniu padaczki. Pomaga ona również w niektórych przypadkach depresji opornej na leczenie.

Jak to działa

Podczas zabiegu chirurgicznego lekarz umieszcza pod skórą klatki piersiowej małe urządzenie zasilane bateriami. Zwykle umieszcza się je po lewej stronie. Jest to tzw. generator impulsów. Następnie przeprowadza przewód elektryczny do szyi i podłącza go do nerwu błędnego.

Lekarz włączy generator impulsów po wyzdrowieniu pacjenta po operacji. Zaprogramuje go tak, aby co pewien czas emitował impulsy. Powszechnie stosowany cykl to 30 sekund stymulacji nerwu co 5 minut.

Ryzyko

Ryzyko związane z zabiegiem operacyjnym obejmuje:

• Ból w miejscu wszczepienia urządzenia

• Zakażenie

• Trudności w połykaniu

• Czasowe porażenie strun głosowych, które może być trwałe

• Krwawienie

• Powikłania po znieczuleniu

Urządzenie może nie działać w prawidłowy sposób. Może się też przesunąć, co będzie wymagało kolejnej operacji w celu jego naprawy.

Efekty uboczne

Efekty uboczne mogą obejmować:

• Zmiany w głosie i chrypka

• Kaszel

• Duszność

• Trudności z połykaniem

• Ból szyi lub gardła

• Pieczenie, kłucie lub mrowienie skóry

• Wymioty

• Skurcz żołądka

• Ból głowy

• Hipomania lub mania

Mogą one ulec poprawie po pewnym czasie. Jeśli tak się nie stanie, lekarz może zmienić siłę impulsu, aby sprawdzić, czy to pomoże.

Skuteczność

Każdy człowiek reaguje inaczej. Nie ma więc pewności, która terapia stymulująca mózg zadziała w Twoim przypadku, o ile w ogóle zadziała. Może minąć kilka miesięcy, zanim poczujesz różnicę. Większość ludzi nadal potrzebuje psychoterapii, leków przeciwdepresyjnych lub obu tych leków, aby poradzić sobie z depresją. Leczenie podtrzymujące może być konieczne co tydzień lub co kilka miesięcy. Zależy to od objawów i rodzaju stosowanej terapii. Ty i Twój lekarz możecie zdecydować, co jest najlepsze.

Dowiedz się więcej na temat depresji, jej objawów oraz powszechnych chorób psychicznych i medycznych, które wyglądają jak depresja, ale nią nie są.

Oto fakty na temat depresji, stanów chorobowych o podobnych objawach oraz tego, jak je odróżnić.

Depresja: Podstawy

Depresja jest powszechną chorobą psychiczną, która wpływa na samopoczucie, myślenie i zachowanie. Pacjent może odczuwać smutek i tracić zainteresowanie czynnościami, które normalnie sprawiają mu przyjemność. Mogą występować problemy emocjonalne i fizyczne, które utrudniają funkcjonowanie w domu i w pracy. Objawy mogą obejmować:

• Zmiany apetytu

• Zmęczenie

• Poczucie winy lub bezwartościowości

• Uczucie smutku lub przygnębienia

• Utrata zainteresowania zajęciami

• Niski poziom energii

• Myśli o samobójstwie lub śmierci

• Problemy z zasypianiem

• Problemy z myśleniem, koncentracją lub podejmowaniem decyzji

• Utrata lub przyrost wagi

W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy porozmawiać z lekarzem. Jeśli trwają one 2 tygodnie lub dłużej i ograniczają twoją zdolność do funkcjonowania, możesz mieć depresję.

Choroby, które mogą przypominać depresję

Poniżej wymieniono powszechne choroby psychiczne i medyczne, które przypominają depresję, oraz różnice między nimi.

Anemia

O niedokrwistości mówimy wtedy, gdy nie masz wystarczającej ilości zdrowych czerwonych krwinek, które przenoszą tlen do narządów. Mogą wystąpić objawy takie jak zmęczenie i osłabienie, które są również objawami depresji. Nieleczona niedokrwistość może prowadzić do powikłań, w tym depresji.

Ale niedokrwistość ma również takie objawy, jak duszności, uczucie zimna, zawroty głowy, ból głowy, ból języka, problemy skórne i zespół niespokojnych nóg. To nie są objawy depresji.

Lęk

Istnieje związek między depresją a lękiem. Lęk jest czasem objawem depresji. Lęk może również wywoływać depresję. Wiele osób cierpi zarówno na depresję, jak i na stany lękowe.

Są to różne stany, ale ich objawy się pokrywają, np. nerwowość, drażliwość, problemy ze snem i trudności z koncentracją. Lekarz może stwierdzić, czy u pacjenta występują lęki, depresja czy oba te stany.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)

Jeśli pacjent cierpi na ADHD i jest przygnębiony, może wolniej się poruszać, myśleć i mówić. Stres związany z życiem z ADHD może prowadzić do uczucia depresji. Jest to tak zwana depresja sytuacyjna, co oznacza, że dzieje się tak z powodu wyzwań związanych z ADHD. W przypadku leczenia ADHD, objawy depresji mogą ulec poprawie.

Zaburzenie dwubiegunowe

W przypadku choroby dwubiegunowej występują na przemian okresy depresji i manii, czyli podwyższonego nastroju. W okresie depresji pacjent może odczuwać smutek, beznadzieję i utratę zainteresowania zajęciami. Następnie jednak następuje przejście do okresu manii, w którym pacjent czuje się euforyczny, energiczny lub drażliwy. Nie są to objawy depresji klinicznej.

Zespół przewlekłego zmęczenia (CFS)

Zmęczenie, które jest częstym objawem depresji, jest także głównym symptomem zespołu przewlekłego zmęczenia. CFS może również zaburzać zdolność do wykonywania czynności, które normalnie się wykonuje. Może także prowadzić do problemów z pamięcią, koncentracją i snem. Lekarz lub doradca może pomóc w ustaleniu, czy objawy są związane z depresją czy z zespołem przewlekłego zmęczenia.

Zaburzenia cyklotymiczne

To zaburzenie psychiczne jest podobne do choroby dwubiegunowej, ale ma łagodniejszy przebieg. Możesz mieć wahania nastroju i zmiany energii, które przypominają chorobę dwubiegunową i depresję. Jednak w przypadku cyklotymii występują wzloty i szybkie zmiany nastroju, które nie są typowe dla depresji.

Cukrzyca

Nie jest to w pełni zrozumiałe, ale istnieje związek między depresją a cukrzycą. Możliwe, że stres związany z życiem z cukrzycą powoduje depresję. Możliwe też, że cukrzyca prowadzi do innych problemów zdrowotnych, które pogarszają objawy depresji.

Osłabienie, zmęczenie i utrata wagi to objawy obu tych chorób. Jeśli masz cukrzycę, możesz również odczuwać zwiększone pragnienie, niewyraźne widzenie, drętwienie rąk lub stóp, wolno gojące się owrzodzenia, częste oddawanie moczu, infekcje lub suchość w ustach. Nie są to objawy depresji.

Fibromialgia

Wiele osób cierpiących na fibromialgię, chorobę powodującą przewlekły ból mięśni i zmęczenie, ma również depresję. Zaburzenia równowagi chemicznej w mózgu, które powodują zmiany nastroju, również mogą być związane z fibromialgią. Ciągły ból i ciągłe zmęczenie mogą również prowadzić do depresji.

Jeśli cierpisz na fibromialgię, możesz mieć także inne objawy, które nie przypominają depresji, takie jak zwiększona wrażliwość na ból, sztywność lub skurcze mięśni, głęboki ból lub piekący ból oraz drętwienie i mrowienie w rękach, ramionach i nogach.

Hiperkalcemia

Senność, obniżony nastrój, utrata pamięci i drażliwość to częste objawy depresji. Są one również oznakami hiperkalcemii, czyli wysokiego poziomu wapnia we krwi.

Hiperkalcemia jest wywoływana przez wiele różnych czynników, w tym choroby, leki i odwodnienie. Jeśli masz takie objawy, lekarz może zlecić badanie krwi, aby sprawdzić, czy masz hiperkalcemię.

Niedoczynność tarczycy

Niedoczynność tarczycy jest często błędnie diagnozowana jako depresja. Jeśli Twoja tarczyca jest niedoczynna, może to wpływać na Twoje emocje. Mogą wystąpić objawy depresji, takie jak zmęczenie, bezsenność i zamroczenie mózgu. Wielu osobom z niedoczynnością tarczycy przepisuje się leki przeciwdepresyjne, stabilizatory nastroju i środki uspokajające, podczas gdy to właśnie tarczyca wymaga leczenia.

Zaburzenia stresowe pourazowe (PTSD)

Zmagania emocjonalne, problemy ze snem, problemy z koncentracją, rozdrażnienie i złość to objawy zarówno depresji, jak i PTSD. PTSD występuje jednak po traumatycznym wydarzeniu. Objawy mogą pojawić się wkrótce po zdarzeniu lub nawet wiele lat później.

Jeśli objawy wydają się być związane z jakimś wydarzeniem i jeśli występują silne wspomnienia, retrospekcje lub koszmary senne związane z tym wydarzeniem, może to być PTSD.

Zaburzenia dysforyczne przedmiesiączkowe (PMDD)

W przypadku PMDD mogą wystąpić objawy podobne do depresji, takie jak obniżony nastrój, drażliwość i smutek. Mogą one przeszkadzać w życiu towarzyskim i zawodowym. PMDD jest jednak związane z cyklem miesiączkowym i może być przedłużeniem zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS).

Niedobór witaminy D

Witamina D pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu. Oznaki braku wystarczającej ilości witaminy D to osłabienie, ból, zmęczenie i zmiany nastroju. Mimo że są one spowodowane niedoborem witaminy D, mogą być mylone z depresją. Lekarz może wykonać badanie krwi, aby zmierzyć poziom witaminy D i sprawdzić, czy to ona jest przyczyną objawów.

Czy twój współmałżonek ma depresję? Jeśli twój ukochany wycofuje się z aktywności lub seksu, spędza więcej czasu samotnie lub pije więcej alkoholu niż kiedyś, może to oznaczać, że ma depresję. Dowiedz się, co robić, jeśli twój partner nie chce się leczyć i poznaj wskazówki, jak chronić własne zdrowie psychiczne.

Oznaki depresji u współmałżonka

Nagłe zmiany w codziennych nawykach lub zachowaniu współmałżonka mogą być wczesnymi oznakami depresji – mówi rabin Misha L. Ben-David, LCDC, life coach i doradca pastoralny w Neshama Counseling and Coaching w Austin, TX.

Możesz zauważyć, że dana osoba je lub pije w inny sposób, zachowuje się bardziej ponuro lub izoluje się. Mogą unikać kontaktu z Tobą. Niektórzy ludzie rzucają się w wir samotnych zajęć lub hobby, a nawet zachowań kompulsywnych, takich jak kupowanie samochodów czy wydawanie dużych sum pieniędzy – mówi.

Nagle twój partner może zacząć:

• Często płakać lub być bardzo zły

• Brak energii lub zainteresowania zajęciami

• Utrata koncentracji lub skupienia uwagi

• Spać częściej lub bardzo mało

• Pić więcej alkoholu niż w przeszłości lub używać narkotyków

• Stracić zainteresowanie seksem

Unikaj błędnego koła

Jeśli cierpiący na depresję współmałżonek wycofuje się z życia lub ciągle wpada w gniew, łatwo poczuć się zranionym i wyobcowanym, a następnie reagować podobnymi zachowaniami – mówi dr Jacques Barber, dziekan Gordon F. Derner School of Psychology na Adelphi University w Garden City, NY.

Może to stworzyć błędne koło i sprawić, że współmałżonek cierpiący na depresję stanie się jeszcze bardziej przygnębiony, wyobcowany, zły i zamknie się w sobie – mówi. Musisz zdać sobie sprawę, że radzenie sobie z depresją jest bardzo trudne, a twój partner nie robi nic złego. To jest depresja. Jeśli ktoś cały czas się na ciebie złości, to ty też chcesz się złościć! Ale pamiętaj: Depresja nie jest zaraźliwa. To nie trwa wiecznie i można ją leczyć. Łatwo jest się obwiniać. Ale większość par jest w stanie przetrwać ten stan.

Czy powinieneś zaplanować interwencję z udziałem innych przyjaciół i rodziny, by porozmawiać z cierpiącym na depresję współmałżonkiem o jego problemach? Zanim podejmiesz ten krok, zachowaj ostrożność – radzi Ben-David.

Ważne jest, by nie rzucać oskarżeń. Ważniejsze jest, by obserwować i dać znać, co zauważyłeś. Powiedz: „Zauważyłem, że jesteś bardziej ponury i nieszczęśliwy”. Porozmawiaj o zaobserwowanych zmianach – mówi. Dobrze jest też podzielić się swoimi uczuciami i dać współmałżonkowi do zrozumienia, że bolą cię konkretne zmiany w zachowaniu. Powiedz: „Nie uprawiamy już seksu. Nie spędzasz ze mną czasu.

Mogą zaprzeczać istnieniu problemu

Małżonek w depresji może zaprzeczać, że w ogóle ma jakiś problem – mówi Ben-David.

Wiele osób cierpiących na depresję lub mających problemy ze zdrowiem psychicznym nie chce być naprawianych. Mogą po prostu chcieć, aby ich wysłuchano. Jeśli w trakcie wysłuchiwania partnera usłyszysz rzeczy, które są dla ciebie zbyt bolesne, zwróć się o pomoc do specjalisty – radzi. Twój współmałżonek może nie rozpoznać swoich zachowań jako depresji. Jeśli zachowuje się tak, uprawiając seks, pijąc, zażywając narkotyki lub jedząc, może powiedzieć: „Potrzebuję tego. To łagodzi mój stres.

Zachęć współmałżonka do uzyskania pomocy i diagnozy od specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego. Jak mówi Barber, mogą zacząć od terapii rozmownej, a w razie potrzeby – od leków na receptę. Umów się na wizytę u psychologa, psychiatry, doradcy lub lekarza rodzinnego, by postawić diagnozę i rozpocząć terapię.

Okazało się, że psychoterapia połączona z leczeniem farmakologicznym działa na depresję lepiej niż same leki. Leki bez rozmowy nie pomogą – mówi Barber, który dodaje, że leki mogą być bardziej odpowiednie w leczeniu osób z ciężką depresją.

Niektóre pary decydują się na wspólną terapię, zwłaszcza jeśli depresja doprowadziła do problemów seksualnych w małżeństwie, takich jak romans – mówi Ben-David. Może się zdarzyć, że partner cierpiący na depresję będzie wolał odbyć terapię indywidualną. Jeśli zmaga się z uzależnieniem, musi się z nim uporać, zanim podejmie walkę z depresją – mówi.

Nie ma szybkich rozwiązań. Niektórzy ludzie mogą przyjmować jeden lek na depresję, który nie działa, albo chodzić na terapię, która nie przynosi rezultatów. Trzeba być wytrwałym” – mówi Ben-David.

Zachowaj pozytywne nastawienie i zacznij działać

Co zrobić, jeśli współmałżonek odmawia pójścia na terapię? Możesz czuć się beznadziejnie, ale spróbuj zachować pozytywne nastawienie, ponieważ depresję często można leczyć – radzi Barber. Mimo że współmałżonek może wymagać terapii i/lub przyjmowania leków przez kilka miesięcy, u 90% osób z depresją następuje poprawa w wyniku leczenia.

Ważne jest, byś okazywał mu uczucia. Możesz czuć się odrzucony. Ale jest to uwarunkowane sytuacyjnie, a ich zachowanie jest po prostu częścią depresji – mówi. Bądź zachęcający. Zapraszaj ich do wspólnych zajęć, które sprawiają im przyjemność. Zrób coś aktywnego, na przykład ćwicz. Depresja często powoduje senność. Zapraszaj współmałżonka na spacer lub na plażę, jeśli macie ją w pobliżu.

Niezależnie od tego, czy współmałżonek zgodzi się pójść na terapię, czy nie, jest kilka rzeczy, których nie powinieneś robić w odpowiedzi na jego gniew lub zaprzeczanie – radzi Ben-David.

Unikaj obwiniania i atakowania współmałżonka za jego zachowanie. Nie mów: „Zrobiłeś to i przez to źle się czuję”. Również targowanie się z nimi nie jest pomocne. Podejście typu „wszystko albo nic” nie działa – mówi. Zamiast tego zaproponuj zdrowe zajęcia, które możecie wykonywać razem lub z przyjaciółmi, którym ufacie. Wybierzcie się na koncert na świeżym powietrzu lub posłuchajcie muzyki, którą oboje lubicie. Jednym z zachowań, które czasami zalecam parom, jest czytanie sobie nawzajem. Ma to walor pielęgnacyjny i może pomóc w budowaniu więzi.

Dbajcie o siebie

Ważne jest, by pomagając współmałżonkowi w depresji, dbać o siebie. Możesz zdecydować się na rozpoczęcie terapii, aby wyrazić swoje uczucia związane z małżeństwem i znaleźć sposoby radzenia sobie z nimi.

Oto kilka wskazówek, które pomogą Ci zachować zdrowie emocjonalne i fizyczne:

• Dbaj o odpowiednią ilość snu

• Ćwicz regularnie

• Jedz zdrową, zrównoważoną dietę

• Zapoznaj się z książkami samopomocowymi dla partnerów małżonków cierpiących na depresję

Ben-David radzi, aby nie postrzegać depresji współmałżonka jako negatywnego odzwierciedlenia swojej wartości jako partnera lub osoby.

Może to być dla ciebie bardzo osobiste odczucie. Jeśli współmałżonek zachowuje się dziwnie, może to być dla niego atak na ciebie. Możesz mieć poczucie, że to ty musisz wziąć za to odpowiedzialność. Jeśli obwiniasz się za depresję współmałżonka, ważne jest, byś zwrócił się do specjalisty od zdrowia psychicznego – mówi Ben-David. Czasami depresja może dopaść obie osoby w parze. Może istnieć wiele problemów, z którymi oboje musicie się uporać.

Jeśli leki z grupy SSRI nie działają, lekarz może zaproponować inny rodzaj leku przeciwdepresyjnego, nazywany trójcyklicznym lub tetracyklicznym lekiem przeciwdepresyjnym. Poniżej przedstawiono informacje, które należy o nich wiedzieć, aby zdecydować, czy są one odpowiednie dla pacjenta.

Jak działają cykliczne leki przeciwdepresyjne?

Cykliczne leki przeciwdepresyjne zwiększają poziom serotoniny i epinefryny w mózgu. Są to neuroprzekaźniki, które wpływają na nastrój. Leki te nazywane są cyklicznymi ze względu na ich 3- lub 4-pierścieniową strukturę chemiczną.

Rodzaje cyklicznych leków przeciwdepresyjnych

Istnieje 10 leków z grupy TCA zatwierdzonych do leczenia depresji. Są to:

• Amitryptylina

• Amoksapina

• Komipramina

• Desipramina

• Doksepina

• Imipramina

• Nortryptylina

• Protriptylina

• Trimipramina

• Maprotilina

Działania niepożądane cyklicznych leków przeciwdepresyjnych

Cykliczne leki przeciwdepresyjne powodują zwykle więcej problemów, ponieważ wpływają na inne neuroprzekaźniki, nie tylko serotoninę i epinefrynę. W jednym z przeglądów kilku badań stwierdzono, że więcej pacjentów przestało przyjmować TCA niż SSRI z powodu działań niepożądanych. Mogą one obejmować:

• Senność

• Niewyraźne widzenie

• Problemy z robieniem kupy (zaparcia)

• Suchość w ustach

• Spadek ciśnienia krwi podczas wstawania (może powodować światłowstręt)

• Zatrzymanie moczu (kiedy pęcherz nie opróżnia się do końca)

• Utrata wagi

• Zwiększony apetyt (może prowadzić do przyrostu masy ciała)

• Obfite pocenie się

• Drżenie

• Problemy seksualne (np. niski popęd płciowy)

Działania niepożądane leków z grupy SSRI mogą obejmować:

• Nudności

• Wymioty

• Biegunka

• Ból głowy

• Senność

• Suchość w ustach

• Kłopoty z zasypianiem

• Nerwowość, pobudzenie lub niepokój

• Zawroty głowy

• Utrata wagi

• Zwiększony apetyt (może prowadzić do przyrostu masy ciała)

• Problemy seksualne (np. niski popęd płciowy)

Ogólnie rzecz biorąc, te leki z grupy TCA mogą częściej powodować senność lub prowadzić do przyrostu masy ciała:

• Amitryptylina

• Doksepina

• Imipramina

• Trimipramina

Osoby przyjmujące te leki wydają się lepiej radzić sobie z działaniami niepożądanymi nortryptyliny i desipraminy niż innych TCA.

Głównym powodem, dla którego lekarze przerzucili się na SSRI i inne leki przeciwdepresyjne, jest ryzyko przedawkowania i samobójstwa związane z TCA. W jednym z badań stwierdzono, że ryzyko to było znacznie mniejsze u pacjentów przyjmujących SSRI. Lekarz może nie przepisać leków TCA, jeśli pacjent jest zagrożony odebraniem sobie życia. Jeśli je przepisze, prawdopodobnie poda bardzo małe dawki – około jednotygodniowy zapas. Może też zlecić komuś bliskiemu przechowywanie leku i podawanie go w miarę potrzeb.

Inne stany zdrowia a cykliczne leki przeciwdepresyjne

Cykliczne leki przeciwdepresyjne mogą powodować problemy, jeśli cierpisz na pewne schorzenia. Należy porozmawiać z lekarzem w przypadku wystąpienia któregokolwiek z nich:

• Jaskra

• Powiększona prostata

• Problemy z sercem

• Cukrzyca

• Choroby wątroby

• Napady drgawkowe w wywiadzie

Zapytaj lekarza, czy leki z grupy TCA są odpowiednie dla kobiet w ciąży.

Cykliczne leki przeciwdepresyjne i interakcje lekowe

Przed rozpoczęciem przyjmowania leków należy zawsze porozmawiać z lekarzem o wszystkich przyjmowanych suplementach lub lekach. Cykliczne leki przeciwdepresyjne mogą wchodzić w interakcje z wieloma powszechnie stosowanymi lekami. Picie alkoholu podczas ich przyjmowania może wywołać senność i zaburzyć koordynację ruchową.

Twój organizm potrzebuje serotoniny do regulowania nastroju, a także takich funkcji, jak apetyt, trawienie i sen. Jeśli jednak w organizmie jest jej zbyt dużo, mogą wystąpić poważne skutki uboczne. Jest to tak zwany zespół serotoninowy. Jest on rzadki, ale może wystąpić, jeśli:

• Zwiększ dawkę leku przeciwdepresyjnego

• Łączenie leków przeciwdepresyjnych

• Przyjmowanie niektórych leków, w tym leków na nudności i migreny

• Zażywanie nielegalnych narkotyków, takich jak LSD lub kokaina

• Dodaj do swojej diety suplementy zwiększające poziom serotoniny, takie jak dziurawiec zwyczajny

Objawy obejmują:

• Lęk

• Gorączka

• Pocenie się

• Dezorientacja

• Drżenia

• Niepokój

• Brak koordynacji

• Poważne zmiany w ciśnieniu krwi

• Szybki rytm serca

Objawy te pojawią się w ciągu kilku godzin po zażyciu większej dawki leku lub połączeniu go z suplementem podnoszącym poziom serotoniny. Zwykle ustępują, gdy poziom serotoniny wraca do normy, ale jeśli się ich nie leczy, można zemdleć, a w rzadkich przypadkach nawet umrzeć.

Leczenie za pomocą cyklicznych leków przeciwdepresyjnych

Lekarz prawdopodobnie rozpocznie leczenie od małej dawki TCA, aby sprawdzić, jak na pacjenta wpływają. Być może będziesz musiał wypróbować kilka leków, zanim znajdziesz ten, który będzie skuteczny. Może minąć kilka tygodni, zanim okaże się, czy lek pomaga lub czy ustąpią skutki uboczne.

Jeśli chcesz odstawić lek, porozmawiaj z lekarzem. Nagłe zaprzestanie przyjmowania leku może spowodować działania niepożądane. Obejmują one:

• drażliwość lub niepokój

• Nudności

• Pocenie się

• Objawy grypopodobne, takie jak dreszcze i bóle mięśni

• Kłopoty z zasypianiem

• Niski poziom energii

• Ból głowy

Aby pomóc w bezpiecznym odstawieniu TCA, lekarz będzie powoli odzwyczajał pacjenta od przyjmowania leku.

Celexa i Lexapro są popularnymi lekami przeciwdepresyjnymi. Dowiedz się więcej o podobieństwach i najważniejszych różnicach między tymi dwoma lekami.

SSRI to rodzaj leków przeciwdepresyjnych, które zwiększają ilość serotoniny w mózgu. Serotonina jest hormonem, który pomaga kontrolować nastrój. Gdy poziom serotoniny jest prawidłowy, pacjent czuje się szczęśliwy, spokojny i skoncentrowany.

Citalopram (Celexa) i escitalopram (Lexapro) to podobne leki z grupy SSRI, które leczą depresję. Oba leki można kupić w postaci tabletek lub płynów.

Podobieństwa i różnice

FDA dopuściła oba leki do stosowania w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych. Lexapro może również leczyć uogólnione zaburzenie lękowe. Naukowcy nie stwierdzili, aby jeden z leków był skuteczniejszy od drugiego.

Działania niepożądane i środki ostrożności

W trakcie stosowania leku Celexa lub Lexapro stan psychiczny pacjenta może ulec nieoczekiwanej zmianie. Mogą wystąpić myśli samobójcze po rozpoczęciu przyjmowania leku lub po zwiększeniu lub zmniejszeniu dawki. Do objawów świadczących o konieczności natychmiastowej rozmowy z lekarzem należą:

• Pogłębiająca się depresja

• Myślenie o samobójstwie

• Intensywne zamartwianie się

• Napady paniki

• Problemy z zasypianiem

• Uczucie niepokoju, agresji lub rozdrażnienia

• Działanie bez zastanowienia

• Niezwykłe podniecenie

Celexa i Lexapro mają również wspólne działania niepożądane:

• Nudności

• Uczucie niepokoju, senności, osłabienia lub zawroty głowy

• Kłopoty z zasypianiem

• Problemy seksualne

• Pocenie się

• Potrząsanie

• Utrata apetytu

• Suchość w ustach

• Zaparcie lub biegunka

• Ziewanie

Naukowcy nie badali, czy Celexa i Lexapro uzależniają, ale badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że ryzyko nadużywania jest niewielkie. Jednak nagłe odstawienie leków przeciwdepresyjnych może być ryzykowne u osób, które przyjmują je dłużej niż 6 tygodni. W przypadku nagłego zaprzestania przyjmowania leku mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zmiany nastroju, zawroty głowy i niepokój. Należy najpierw porozmawiać z lekarzem o zamiarze zaprzestania stosowania któregokolwiek z leków. Z czasem lekarz będzie zmniejszał dawkę leku.

Inne zastosowania

Zarówno Celexa, jak i Lexapro mają kilka zastosowań pozarejestracyjnych. Jest to sytuacja, w której lekarz przepisuje lek na inne schorzenie niż to, do którego leczenia został zatwierdzony przez FDA.

Lekarze mogą przepisywać lek Lexapro w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, bezsenności i objawów menopauzy.

Lek Celexa może być stosowany w leczeniu alkoholizmu, zaburzeń łaknienia, zaburzeń lękowych uogólnionych, zaburzeń panicznych, uderzeń gorąca, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń dysforycznych przedmiesiączkowych.

Kto nie powinien brać leku Celexa lub Lexapro?

Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny skonsultować się z lekarzem w sprawie kontynuowania lub zaprzestania stosowania któregokolwiek z tych leków.

Nie należy przyjmować leku Celexa lub Lexapro, jeśli:

• Masz uczulenie na którykolwiek ze składników leku

• przyjmują inny rodzaj leku przeciwdepresyjnego zwanego inhibitorami monoaminooksydazy (MAOI)

• Przerwanie przyjmowania MAOI nastąpiło mniej niż 2 tygodnie temu. Nie należy również rozpoczynać przyjmowania IMAO w ciągu 2 tygodni od zaprzestania stosowania leku Celexa/Lexapro.

• Przyjmowanie pimozydu (Orap)

Lek Celexa nie jest zalecany dla osób, które:

• Wrodzony zespół długiego QT

• Wolniejszy niż normalnie rytm serca

• Niski poziom potasu we krwi

• Niski poziom magnezu

• Niedawno miałeś zawał serca

• Nieskompensowana niewydolność serca

Interakcje z lekami Celexa i Lexapro

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, suplementach lub ziołach. Poniższe pozycje mogą wchodzić w niekorzystne interakcje z lekami Celexa lub Lexapro:

• Leki stosowane w chorobach serca

• Leki obniżające poziom potasu lub magnezu w organizmie

• Cymetydyna

• Tryptany na migrenę

• Leki na zaburzenia nastroju, lękowe, psychotyczne lub zaburzenia myślenia

• Tramadol

• Suplementy takie jak tryptofan lub dziurawiec zwyczajny

Struktura chemiczna leków Celexa i Lexapro jest tak podobna, że nie należy ich przyjmować jednocześnie.

Należy również powiedzieć lekarzowi o wszystkich występujących u pacjenta schorzeniach lub problemach, które wystąpiły w ostatnim czasie, takich jak:

• Problemy z wątrobą, nerkami lub sercem

• Napady lub drgawki

• Zaburzenia dwubiegunowe lub mania

• Niski poziom sodu we krwi

• Przebyłeś udar mózgu

• Wysokie ciśnienie krwi

• Masz lub miałeś problemy z krwawieniem

Młodzi dorośli poniżej 24 roku życia, nastolatki i dzieci zazwyczaj nie powinni przyjmować leków przeciwdepresyjnych, ponieważ badania wykazują, że leki te mogą szczególnie nasilać myśli i działania samobójcze w tych grupach. Badania kliniczne wykazały jednak, że lek Lexapro jest bezpieczny dla młodzieży w wieku od 12 do 17 lat z dużymi zaburzeniami depresyjnymi.

Jeśli u pacjenta występują myśli samobójcze, należy natychmiast skontaktować się z Krajowym Telefonem Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline, 800-273-8255).

Depresja to coś więcej niż tylko uczucie przygnębienia. Istnieją dowody na to, że może ona fizycznie zmienić twój mózg. Oto, co powinieneś wiedzieć.

Może to wpływać na sposób myślenia, odczuwania i działania. Eksperci nie są pewni, co powoduje te zmiany. Uważają, że pewną rolę może odgrywać genetyka, stres i stan zapalny.

Ważne jest, aby uzyskać pomoc w przypadku depresji. Dzieje się tak dlatego, że powtarzające się epizody z czasem coraz bardziej uszkadzają mózg. Wczesne leczenie może pomóc w uniknięciu lub złagodzeniu niektórych z poniższych zmian.

Wielkość mózgu

Trwają dyskusje na temat tego, które obszary są dotknięte zmianami i w jakim stopniu. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że u osób z depresją kurczy się kilka części mózgu. W szczególności obszary te tracą objętość istoty szarej (GMV). Jest to tkanka, w której znajduje się wiele komórek mózgowych. Utrata GMV wydaje się być większa u osób, u których depresja występuje regularnie lub stale i ma poważne objawy.

Badania wykazują, że depresja może obniżać GMV w tych obszarach:

Hipokamp. Ta część mózgu jest ważna dla uczenia się i zapamiętywania. Łączy się z innymi częściami mózgu, które kontrolują emocje i reagują na hormony stresu. To sprawia, że jest podatna na depresję.

Kora przedczołowa. Ten obszar odgrywa rolę w myśleniu wyższego rzędu i planowaniu.

Istnieją również dowody na to, że te części mózgu ulegają zmniejszeniu:

• Wzgórze

• Jądro ogoniaste (Caudate nucleus)

• Insula

Wyniki badań nad wpływem depresji na migdałek są niejednoznaczne. Jest to ośrodek strachu. Niektóre badania wykazały, że ulega on zmniejszeniu. W innych stwierdzono, że stres i depresja mogą zwiększać jego GMV. Im poważniejsza depresja, tym wyższy GMV.

Jeśli te obszary nie działają w prawidłowy sposób, możesz mieć:

• Problemy z pamięcią

• Problemy z jasnym myśleniem

• Poczucie winy lub beznadziejności

• Brak motywacji

• Problemy z zasypianiem lub apetytem

• Lęk

Możesz także poruszać się lub mówić powoli, albo przesadnie reagować na negatywne emocje.

Zapalenie mózgu

Eksperci nie są pewni, czy najpierw pojawia się depresja, czy stan zapalny. Jednak u osób, u których wystąpił epizod dużej depresji, występuje wyższy poziom białek translokatora. Są to substancje chemiczne związane z zapaleniem mózgu. Badania wykazują, że poziom tych białek jest jeszcze wyższy u osób, które cierpią na nieleczone duże zaburzenia depresyjne od 10 lat lub dłużej.

Niekontrolowany stan zapalny mózgu może:

• uszkadzać lub zabijać komórki mózgowe

• Uniemożliwiają wzrost nowych komórek mózgowych

• Powoduje problemy z myśleniem

• Przyspiesza starzenie się mózgu

Czy zmiany są trwałe?

Naukowcy wciąż próbują odpowiedzieć na to pytanie. Trwająca depresja prawdopodobnie powoduje długotrwałe zmiany w mózgu, zwłaszcza w hipokampie. Być może dlatego u niektórych osób depresja jest tak trudna do wyleczenia. Naukowcy stwierdzili jednak również mniejszą objętość istoty szarej u osób, u których zdiagnozowano trwające całe życie duże zaburzenia depresyjne, ale które nie miały depresji od lat.

Choć potrzeba więcej badań, jest nadzieja, że obecne lub nowe metody leczenia mogą pomóc w odwróceniu lub powstrzymaniu niektórych zmian w mózgu.

Oto, co badania mówią o dwóch popularnych metodach leczenia depresji:

Leki przeciwdepresyjne. Działają one na substancje chemiczne w mózgu, które kontrolują stres i emocje. Istnieją dowody na to, że leki te mogą pomóc mózgowi w tworzeniu nowych połączeń i zmniejszeniu stanu zapalnego.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Eksperci uważają, że CBT promuje neuroplastyczność. Oznacza to, że możesz zmienić swój mózg w sposób, który pomoże ci w depresji.

Jak uzyskać pomoc

Jeśli masz objawy depresji, poinformuj o tym lekarza. Lekarz będzie chciał wykluczyć inne schorzenia, aby dobrać odpowiednie leczenie. Konieczne może być wprowadzenie pewnych zmian w stylu życia, przyjmowanie leków lub rozmowa ze specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego. U niektórych osób korzystne jest połączenie wszystkich trzech metod.

Niektóre metody leczenia łagodnej lub poważnej depresji obejmują:

• Terapia rozmowa

• Leki przeciwdepresyjne

• Krótkotrwałe stosowanie ketaminy

• Stymulacja mózgu

• Ćwiczenie

• Medytacja

• Zmiana zdrowej diety

Samobójstwo jest poważnym objawem depresji. Jeśli myślisz o zrobieniu sobie krzywdy, natychmiast zwróć się o pomoc. Pod numerem telefonu 1-800-273-8255 można skontaktować się z Krajowym Telefonem Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline). Linia jest dostępna o każdej porze dnia i nocy.