Strona główna Blog Strona 2206

Nocny test supresji deksametazonu na zespół Cushinga

0

Nocny test supresji deksametazonu może pomóc Ci dowiedzieć się, czy masz zespół Cushinga i co go powoduje. Dowiedz się, jak działa ten test, jak się go wykonuje i co oznacza twój wynik.

Kiedy masz zespół Cushinga, masz wysoki poziom kortyzolu. To hormon wytwarzany przez nadnercza. Wpływa on na wszystko, od ciśnienia krwi po pamięć.

Wyzwaniem w przypadku zespołu Cushinga jest to, że oznaki i objawy mogą wyglądać jak wiele innych chorób. Dlatego lekarze zazwyczaj wykonują więcej niż jeden test, aby upewnić się, że go masz.

Jeden z tych testów ma wiele mówiącą nazwę – jest to nocny test supresji deksametazonu. Może on pomóc w ustaleniu, czy masz zespół Cushinga i co jest jego przyczyną, jeśli tak jest.

Co to jest zespół Cushinga?

Zespół ten występuje, gdy przez długi czas utrzymuje się wysoki poziom kortyzolu. Może on powodować przyrost wagi, ścieńczenie skóry, łatwe powstawanie siniaków i inne problemy:

  • Cukrzyca typu 2

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Utrata kości (osteoporoza)

Gdy organizm wytwarza zbyt dużo kortyzolu, często przyczyną jest guz. W niektórych przypadkach guzy te są nowotworowe, ale zazwyczaj nie są.

Guz na przysadce mózgowej jest najczęstszym, który powoduje zespół Cushinga. To nie jest rak, ale powoduje, że przysadka robi zbyt dużo hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), który stymuluje nadnercza do produkcji dużych i nieuregulowanych ilości kortyzolu?

Guzy nadnerczy są drugą najczęstszą przyczyną zespołu Cushinga. Mogą one być lub nie być nowotworowe.

Można również uzyskać guzy na innych narządach, gdzie guz sam robi ACTH. Nazywa się to ektopowym hormonem wydzielającym ACTH. Ponownie, prowadzi to do zbyt dużej ilości kortyzolu.

Jak działa test?

Deksametazon to stworzona przez człowieka wersja kortyzolu. Po zażyciu jego dawki, organizm powinien produkować mniej kortyzolu. Na tym polega idea testu – weź trochę deksametazonu i zobacz, czy poziom kortyzolu spadnie. Zazwyczaj test przeprowadza się w ciągu nocy, ale można go również wykonać w ciągu 2 dni.

Istnieją dwie dawki, które można wziąć do testu: niska dawka i wysoka dawka. Test niskiej dawki pomaga dowiedzieć się, czy masz zespół Cushinga, czy nie. Zazwyczaj otrzymuje się 1 mg deksametazonu.

Test wysokodawkowy wykonuje się, gdy wiadomo już, że ma się zespół Cushinga. Wykonuje się go, aby dowiedzieć się, czy jest on spowodowany przez guz na przysadce mózgowej. Wysoka dawka wynosi zazwyczaj 8 mg.

Dlaczego jest mi potrzebna?

Badanie to należy wykonać, jeśli występują u Ciebie oznaki i objawy zespołu Cushinga, takie jak łatwe powstawanie siniaków, przyrost masy ciała wokół brzucha i bardzo okrągła twarz. Lekarz może również zlecić to badanie, jeśli masz problemy, które nie są typowe dla Twojego wieku, ale mogą oznaczać, że masz zespół Cushinga: Na przykład, jeśli jesteś młody, ale masz słabe kości (osteoporoza), wysokie ciśnienie krwi lub cukrzycę.

Ten test nie jest idealny dla każdego. Na przykład ciąża i leki przeciwpadaczkowe mogą wpłynąć na wyniki, więc najprawdopodobniej wykonasz jeden z innych testów na zespół Cushinga.

Jak się do tego przygotować?

Lekarz może zalecić Ci unikanie jedzenia i picia na 10-12 godzin przed porannym badaniem krwi, ale to wszystko.

Pamiętaj, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach diety – niektóre leki, takie jak tabletki antykoncepcyjne i leki przeciwpadaczkowe, mogą wpłynąć na wyniki badania.

Co dzieje się podczas badania?

Między godziną 23.00 a północą poprzedniego dnia zażyjesz deksametazon. To wszystko, co musisz zrobić do następnego ranka. Między 8 a 9 rano zostanie pobrana krew, aby zmierzyć poziom kortyzolu.

Pobranie krwi trwa zaledwie kilka minut. Twój lekarz będzie:

  • Oczyścić skórę w miejscu wprowadzenia igły

  • Owinąć gumową taśmę wokół ramienia – powoduje to ucisk, dzięki któremu żyły pęcznieją od krwi

  • Umieszczenie cienkiej igły w żyle, zwykle po wewnętrznej stronie ramienia w łokciu lub na grzbiecie dłoni

  • Pobierz krew

  • Zdjąć gumowy pasek i założyć bandaż na ramię lub rękę

Co oznacza wynik?

Wyniki mogą się różnić w zależności od laboratorium, więc pamiętaj, aby porozmawiać z lekarzem, aby dowiedzieć się, co dokładnie oznaczają Twoje liczby i jakie są Twoje dalsze kroki.

Dla testu niskiej dawki, zdrowy poziom kortyzolu jest poniżej 1,8 mcg/dL (mikrogramów na decylitr) lub 50 nmol/L (nanomoli na litr). Te dwie liczby mówią to samo, mają tylko różne jednostki – tak jak 12 cali jest tym samym co 1 stopa. Jeśli Twój wynik jest wyższy niż ten, istnieje duża szansa, że masz zespół Cushinga. Jeśli jest niższy, coś innego może wywoływać wysoki poziom kortyzolu.

Dla testu wysokiej dawki, lekarz szuka 50% spadku kortyzolu. Jeśli poziom kortyzolu spadnie, to prawdopodobnie guz przysadki powoduje zespół Cushinga. Jeśli twój poziom nie spadnie, możesz mieć guza gdzie indziej.

Czy będę potrzebował innych badań?

W celu wykrycia zespołu Cushinga i jego przyczyn mogą być wykonane inne badania, takie jak:

  • Test stymulacji hormonu uwalniającego kortykotropinę (CRH), aby dowiedzieć się więcej o możliwych przyczynach zespołu Cushinga

  • Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny, w celu wykrycia guzów

  • Badanie kortyzolu ze śliny w nocy lub 24-godzinne badanie kortyzolu w moczu w celu sprawdzenia poziomu kortyzolu

  • 24-godzinny test wydalania kortyzolu z moczem

Barium Enema: Cel, procedura, ryzyko, powrót do zdrowia, wyniki

0

Lewatywa baru może pomóc lekarzowi lepiej przyjrzeć się temu, co dzieje się w okrężnicy. Dowiedz się, jak działa to badanie i jakie schorzenia może wykryć.

Lewatywa barowa to badanie dolnego odcinka przewodu pokarmowego (lekarz może nazwać go dolnym odcinkiem przewodu pokarmowego) za pomocą promieniowania rentgenowskiego. Jest ono również znane jako badanie rentgenowskie jelita grubego.

Promienie rentgenowskie pokazują lekarzom, co dzieje się wewnątrz Twojego ciała. Dają pomocne obrazy kości, tłuszczu, mięśni, a nawet powietrza w płucach. Ale jeśli chodzi o okrężnicę, zdjęcia rentgenowskie nie są tak wyraźne. Lewatywa barowa pomaga uzyskać najlepsze możliwe szczegóły.

Bar jest białym, kredowym proszkiem. Technik miesza go z wodą i podaje przez małą rurkę w odbytnicy. Ta mieszanina baru pokrywa wyściółkę jelita grubego i pozwala lekarzowi na wykonanie zdjęć jego pracy, uwidaczniając wszystko, co może być przyczyną problemów.

Dlaczego miałbym wykonać lewatywę barową?

Jeśli masz któryś z tych problemów, lewatywa barowa może pomóc lekarzowi w ustaleniu przyczyny:

  • Zmiany w sposobie pracy jelit

  • Krwawienie z odbytu

  • Ból brzucha

  • Ciągłe biegunki lub zaparcia

  • Niewyjaśniona utrata wagi

Lewatywa barowa może również pomóc w zdiagnozowaniu schorzeń od odbytu do jelita cienkiego. Należą do nich:

  • Nowotwory łagodne, takie jak polipy

  • Rak

  • Zapalenie uchyłków

  • Zapalne choroby jelit, w tym wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna

  • choroba Hirschsprunga, niedrożność jelita grubego występująca u dzieci

  • Skręcona pętla w jelicie zwana volvulusem

Ryzyko związane z lewatywą barową

Ponieważ promieniowanie rentgenowskie każdego rodzaju może zaszkodzić dziecku w łonie matki, kobiety w ciąży zazwyczaj nie są poddawane takim zabiegom.

Chociaż ilość promieniowania, które otrzymujesz jest niewielka, zbyt duża ilość promieniowania może spowodować raka. Ale to trwa lata, aby to się stało, a szansa na uzyskanie raka jest niewielka w porównaniu z korzyścią, jak łatwo lewatywa baru może zdiagnozować problem.

W rzadkich przypadkach lewatywa barowa może powodować powikłania takie jak:

  • Reakcja alergiczna na bar

  • Blokada w żołądku i jelitach

  • Zapalenie tkanek wokół okrężnicy

  • Rozdarcie ściany okrężnicy

Jak przygotować się do wykonania lewatywy barytowej?

Aby uzyskać najlepsze obrazy, okrężnica musi być całkowicie pusta. Wszystko, co w niej pozostanie, może być uznane za część problemu.

Przed badaniem lekarz udzieli Ci szczegółowych instrukcji. Postępuj zgodnie z nimi dokładnie. Upewnij się, że przyjmowanie regularnych leków i suplementów jest w porządku.

Oto, czego możesz się spodziewać:

  • Specjalna dieta. Na dzień przed egzaminem możesz zostać poproszony o zrezygnowanie z wszelkich pokarmów stałych i picie wyłącznie klarownych płynów, takich jak rosół czy herbata.

  • Nic po północy. Nazywa się to postem. Przygotuj się do zaprzestania jedzenia i picia o północy przed egzaminem.

  • Zażyć środek przeczyszczający. W nocy przed egzaminem możesz zostać poproszony o zażycie środka przeczyszczającego w postaci tabletek lub płynu w celu opróżnienia jelita grubego.

  • Oczyszczanie jelita grubego. Lekarz może zasugerować użycie zestawu do lewatywy, który posiada roztwór oczyszczający wszystkie pozostałości z okrężnicy.

Podobnie jak w przypadku innych zdjęć rentgenowskich, pacjent może zostać poproszony o zdjęcie biżuterii, metalowych przedmiotów, okularów i urządzeń dentystycznych, które mogłyby zmienić obraz.

Co dzieje się podczas lewatywy barowej?

Zazwyczaj lewatywa barowa jest wykonywana w warunkach ambulatoryjnych, co oznacza, że pacjent zgłasza się na badanie i wraca do domu tego samego dnia.

Ponieważ nie można jeść ani pić przed badaniem, większość lekarzy wykonuje lewatywę barową rano. Badanie może trwać od pół godziny do godziny.

Dwie osoby poprowadzą Cię przez lewatywę barową: technik radiologii i radiolog, lekarz, który jest przeszkolony do wykonywania i odczytywania zdjęć rentgenowskich. Oto jak to działa:

  • Położysz się na boku na stole i wykonasz zdjęcie rentgenowskie, aby upewnić się, że okrężnica jest całkowicie czysta.

  • Technik wprowadzi lewatywę do odbytu. W worku do lewatywy znajduje się płyn barowy. W pobliżu końcówki rurki znajduje się balonik, który utrzymuje barium wewnątrz ciała.

  • Gdy bar wpływa do jelita grubego, pacjent może odczuwać skurcze lub potrzebę wypróżnienia. Może to być niekomfortowe. Spróbuj oddychać i zrelaksować się, aby rurka pozostała na swoim miejscu. Nie chcesz, aby barium wyciekło. W razie potrzeby można skorzystać z basenu lub pójść do łazienki.

  • Może zostać wpompowane powietrze, aby barium objęło wszystkie części jelita grubego.

  • Radiolog może poprosić o wstrzymanie oddechu i obrócenie się w różne strony, aby można było wykonać zdjęcia pod różnymi kątami. Radiolog może również nacisnąć na brzuch, aby przesunąć jelito grube do lepszej pozycji dla zdjęć rentgenowskich.

  • Po zakończeniu pracy radiologa, część baru spłynie z powrotem przez rurkę do worka. Resztę baru oraz powietrze można wypuścić w toalecie.

Co dzieje się po wykonaniu lewatywy barowej?

Możesz otrzymać środek przeczyszczający lub lewatywę, aby upewnić się, że cały bar został usunięty z organizmu. Po zabiegu powinieneś móc normalnie jeść i pić. W trakcie wydalania baru z organizmu mogą wystąpić białe wypróżnienia.

Zadzwoń do lekarza, jeśli masz zaparcia, nie wypróżniasz się przez 2 dni po badaniu lub masz trudności z oddawaniem gazów z tyłu ciała.

Wyniki enema barowego

Radiolog zbada zdjęcia i wyśle raport do lekarza. Istnieją dwa rodzaje wyników:

  • Wynik pozytywny oznacza, że radiolog znalazł coś nieprawidłowego w okrężnicy.

  • Wynik negatywny oznacza, że okrężnica pracuje normalnie.

Jeśli wynik jest pozytywny, należy spodziewać się kolejnych badań, takich jak kolonoskopia, które pozwolą na dokładniejsze przyjrzenie się problemowi, monitorowanie go pod kątem zmian, wykonanie biopsji obszaru lub usunięcie narośli.

Nocardiosis: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

0

Nocardioza to choroba wywoływana przez bakterie znajdujące się w glebie lub stojącej wodzie. Dowiedz się więcej o objawach i leczeniu tego potencjalnie poważnego schorzenia.

Nocardioza występuje w dwóch postaciach. Wersję płucną dostajesz od wdychania bakterii. Drugi typ to pierwotna skórna (skórna). Wtedy bakteria dostaje się do otwartej rany, np. zadrapania.

W Stanach Zjednoczonych każdego roku zapada na nią od 500 do 1000 osób. Mężczyźni są trzy razy bardziej narażeni na zakażenie niż kobiety – mężczyźni w średnim wieku pracujący na zewnątrz są najbardziej zagrożeni. Większe szanse na zachorowanie mogą mieć również osoby z osłabionym układem odpornościowym z powodu takich chorób jak cukrzyca, HIV, rak lub osoby po przeszczepie szpiku kostnego lub narządów. Jeśli przyjmowałeś duże dawki silnych sterydów (leków pomagających w leczeniu stanów zapalnych), to również zwiększa to Twoje szanse.

Symptomy

Objawy mogą być różne, w zależności od tego, który typ masz. Nokardioza płucna jest najczęstszym typem, a jej objawy są podobne do tych, które mogą wystąpić przy zapaleniu płuc lub gruźlicy:

  • ból w klatce piersiowej

  • Kaszel

  • Pocenie się

  • Dreszcze

  • Słabe samopoczucie

  • Brak apetytu

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Duszność lub trudności w oddychaniu

Najczęstszymi objawami pierwotnej nocardiozy skórnej są ropnie skórne na rękach, klatce piersiowej lub tylnej części ciała. Są to guzki na lub pod powierzchnią skóry, które zazwyczaj wypełnione są płynem (ropą). Możesz również mieć gorączkę.

Jeśli nie jest leczona, infekcja może rozprzestrzenić się poprzez krwiobieg do mózgu lub, rzadziej, do nerek, jelit lub innych organów. Może to być bardzo poważne. Oznaki, że infekcja rozprzestrzeniła się na mózg to:

  • Silne bóle głowy

  • Problemy z umiejętnościami motorycznymi, takimi jak równowaga lub koordynacja ręka-oko

  • Duża wrażliwość na głośne dźwięki lub jasne światła

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy natychmiast udać się do lekarza.

Diagnoza

Trudno jest odróżnić nokardiozę płucną od zapalenia płuc lub gruźlicy. A pierwotna nokardioza skórna wygląda jak kilka innych, bardziej powszechnych infekcji skórnych.

Aby się upewnić, lekarz prawdopodobnie pobierze niewielką próbkę tkanki lub płynu z miejsca, w którym doszło do zakażenia. Może to być tkanka lub śluz z płuc lub tkanka ze skóry.

Jeśli infekcja znajduje się w płucach, może zostać wykonane zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej lub tomografia komputerowa, w której zdjęcia rentgenowskie wykonywane są pod kilkoma kątami i łączone w celu uzyskania bardziej szczegółowego obrazu.

Leczenie

Nocardioza zazwyczaj może być wyleczona antybiotykami, ale nie wszystkie z nich będą działać przeciwko bakteriom. Lekarz może być zmuszony do przeprowadzenia kilku badań laboratoryjnych, aby sprawdzić, które z nich będą najlepsze dla pacjenta. Następnie może być konieczne przyjmowanie ich przez 6 tygodni do roku, w zależności od tego, jak poważna jest infekcja.

W niektórych przypadkach może być konieczna operacja usunięcia lub osuszenia ropni w zakażonych miejscach.

Test na kulturę próbki stolca: Cel, procedura, czas trwania, wyniki

0

Aby ustalić źródło problemów żołądkowych, lekarz może zlecić badanie posiewu próbki kału. Dowiedz się, co musisz wiedzieć przed badaniem, jak jest ono wykonywane i co oznaczają wyniki.

Dlaczego jest ono potrzebne?

Lekarz może zlecić to badanie, jeśli wystąpi któryś z poniższych objawów:

  • Biegunka trwająca dłużej niż kilka dni

  • Kupa zawierająca krew lub śluz

  • Ból brzucha lub skurcze

  • Nudności

  • Rzucanie się

  • Gorączka

Lekarz może być bardziej zaniepokojony, jeśli:

  • Jesteś bardzo młody lub starszy

  • Masz osłabiony układ odpornościowy

  • Podróżowałeś poza granice Stanów Zjednoczonych

  • spożywałeś skażoną żywność lub wodę

  • Twoje objawy są poważne

Możesz potrzebować antybiotyków, aby pozbyć się infekcji lub zapobiec innym problemom zdrowotnym, takim jak odwodnienie (utrata zbyt dużej ilości płynów).

Jak wykonuje się posiew stolca?

Należy pobrać od lekarza próbkę stolca. Nie musisz tego robić w gabinecie lekarskim. Zamiast tego otrzymasz specjalny pojemnik z pokrywką, który możesz zabrać do domu. Może być na nim napisane Twoje imię i data urodzenia. Jeśli nie, możesz napisać je na etykiecie.

Lekarz omówi sposób pobrania próbki i wszelkie specjalne instrukcje. W większości przypadków należy wykonać następujące kroki:

Umieść coś w swojej toalecie, aby złapać swoją kupę. Lekarz może dać Ci mały pojemnik lub możesz użyć czystego, pustego plastikowego pojemnika, który masz. Jeśli stolec nie jest luźny lub wodnisty, możesz również rozłożyć gazetę lub folię na brzegu toalety.

Upewnij się, że twoja kupa nie dotyka wnętrza toalety. Może ona zebrać zarazki, które nie należą do Ciebie.

Umieść próbkę w pojemniku. Nie używaj rąk. Lekarz powinien dać Ci małą łyżeczkę lub szpatułkę, którą możesz wyrzucić po użyciu.

Nie przepełniaj pojemnika. Do badania wystarczy próbka o wielkości mniej więcej orzecha włoskiego. Pamiętaj, aby uwzględnić wszystkie kawałki, które są krwawe, śliskie lub wodniste.

Unikaj mieszania moczu ze stolcem. Jeśli musisz się wysikać, zrób to przed rozpoczęciem.

Włóż pojemnik do szczelnej plastikowej torby i umyj dobrze ręce wodą z mydłem. Spłucz resztki kupy w toalecie.

Zwróć próbkę do swojego gabinetu lekarskiego tak szybko, jak to możliwe. Do tego czasu można ją przechowywać w lodówce, ale nie dłużej niż przez 24 godziny.

Powiedz lekarzowi o wszystkich przyjmowanych lekach, ponieważ mogą one wpływać na wyniki badań. Powinien on również wiedzieć, czy przyjmujesz jakiekolwiek zioła, suplementy, witaminy, leki dostępne bez recepty lub nielegalne.

Kiedy otrzymasz wyniki?

Po dostarczeniu próbki do laboratorium, zostanie ona umieszczona na specjalnej, sterylnej płytce, która nie pozwala na rozwój bakterii. Te, które się rozmnożą, zostaną dokładniej obejrzane pod mikroskopem.

W większości przypadków wyniki powinny być dostępne w ciągu 1 lub 2 dni.

Co oznaczają wyniki?

Jeśli wynik testu jest negatywny, oznacza to, że jest normalny. W kupie nie znaleziono żadnych zarazków i nie masz żadnej infekcji.

Wynik pozytywny oznacza, że kupa została zainfekowana zarazkiem, wirusem lub innym rodzajem bakterii. Laboratorium powie Twojemu lekarzowi, jaki to typ i jakie leki mogą go zwalczyć. To może pomóc w podjęciu decyzji o sposobie leczenia.

Nuklearne badanie kości: Cel, procedura, wyniki

0

Potrzebujesz wykonać jądrowe badanie kości? Dowiedz się, jak się przygotować i czego się spodziewać.

Nuklearna tomografia kości to badanie medyczne, w którym wykorzystuje się niewielką ilość materiału radioaktywnego do sprawdzenia stanu kości. Jest ono również znane jako scyntygrafia szkieletowa.

Prawdopodobnie myślisz o radioaktywności jako o czymś, czego należy unikać. Jednak w warunkach medycznych materiał radioaktywny może powiedzieć Ci ważne rzeczy o Twoim organizmie.

Podczas badania materiał radioaktywny – zwany znacznikiem lub radionuklidem – gromadzi się w miejscach w kościach, które są miejscem zmian chemicznych lub fizycznych. Następnie skaner odbiera promieniowanie.

Obraz utworzony przez obszary promieniowania daje lekarzowi rodzaj mapy nietypowych obszarów w Twoich kościach.

Dlaczego wykonuje się jądrowe skanowanie kości?

Skanowanie kości może pomóc w zdiagnozowaniu kilku problemów, w tym:

  • złamania kości, zwłaszcza biodra, lub złamania pod wpływem naprężeń, które trudno dostrzec na zdjęciach rentgenowskich

  • Zapalenie stawów

  • Choroba Pageta kości, która wpływa na to, jak nowa tkanka zastępuje starą

  • Rak, który rozpoczął się w kości

  • Rak, który rozprzestrzenił się na kości z innego miejsca w organizmie (rak przerzutowy)

  • Zakażenie kości (zapalenie szpiku kostnego) lub sztucznego stawu, takiego jak biodrowy lub kolanowy

  • Martwa tkanka kostna spowodowana słabym ukrwieniem (martwica awaskularna)

  • Dysplazja włóknista, stan przekazywany przez rodziców, w którym organizm wytwarza bliznowatą tkankę zamiast zdrowych kości

Przygotowanie do jądrowego badania kości

Przed badaniem można jeść i pić jak zwykle. Nie trzeba robić nic szczególnego, aby się przygotować. Niektóre rzeczy mogą jednak zakłócać działanie znacznika, dlatego należy poinformować lekarza, jeśli:

  • Zażywał leki bez recepty zawierające bizmut (np. Pepto-Bismol)

  • Ostatnio przeprowadzono badanie z użyciem baru

Przed badaniem należy zdjąć biżuterię i inne metalowe przedmioty. Może zaistnieć konieczność przebrania się w szpitalny fartuch.

Procedura jądrowej tomografii kości

Pierwszym krokiem w procedurze jest wstrzyknięcie materiału śledzącego. Technik wykona to przez żyłę w ramieniu lub dłoni. Możesz poczuć ukłucie od kroplówki.

Następnie należy poczekać, aż znacznik przemieści się przez ciało i zwiąże się z kośćmi. Może to potrwać od 2 do 4 godzin.

Lekarz może zlecić wykonanie skanu przed wchłonięciem znacznika przez organizm w celu porównania, zwłaszcza jeśli może dojść do zakażenia kości. Jeśli masz dwa skany, pierwszy z nich zostanie wykonany zaraz po wstrzyknięciu.

W trakcie wchłaniania przez organizm materiału jądrowego należy wypić od 4 do 6 szklanek wody, aby wypłukać z organizmu dodatkowe ilości znacznika. Przed badaniem należy skorzystać z toalety, aby stężenie w moczu nie spowodowało mylącego obrazu.

Podczas samego skanowania pacjent leży na stole, a aparat robi zdjęcia. W niektórych częściach skanu trzeba będzie pozostać w bezruchu i może być konieczna kilkakrotna zmiana pozycji. Skanowanie może trwać do godziny. Nie jest ono bolesne, ale leżenie na stole może stać się niewygodne.

Lekarz może również zlecić wykonanie badania zwanego tomografią komputerową z emisją pojedynczych fotonów (SPECT). Kamera obraca się wokół ciała, aby uzyskać bardziej szczegółowe obrazy.

Po wykonaniu jądrowej tomografii kości

Po badaniu nie ma żadnych ograniczeń w wykonywaniu czynności, takich jak prowadzenie samochodu. Przez kilka dni trzeba będzie pić więcej płynów, aby wypłukać z organizmu pozostały znacznik. Ale nie martw się o narażanie innych na promieniowanie. Nie jesteś niebezpieczny.

Ryzyko związane z jądrową tomografią kości

Jeśli obawiasz się promieniowania, pamiętaj, że w przypadku jądrowego skanowania kości narażenie na promieniowanie jest takie samo jak w przypadku zwykłego zdjęcia rentgenowskiego.

Ważne jest, aby przed badaniem poinformować lekarza o możliwości zajścia w ciążę, ponieważ promieniowanie może mieć wpływ na dziecko. Należy również poinformować lekarza o karmieniu piersią. Po badaniu będziesz musiała przestrzegać środków ostrożności, aby uniknąć przenoszenia promieniowania przez mleko.

Zazwyczaj potrzeba około 2 dni, aby cały materiał radioaktywny opuścił organizm. Nie powinnaś odczuwać żadnych skutków skanowania, ale jeśli będziesz miała ból lub zaczerwienienie w miejscu wkłucia, zadzwoń do lekarza.

Wyniki jądrowej tomografii kości

Aparat wyłapie gorące miejsca, w których materiał jądrowy zgromadził się w kościach, oraz zimne miejsca, w których się nie zgromadził.

Obrazy ze skanu trafią najpierw do radiologa, czyli lekarza specjalizującego się w ich odczytywaniu. Ten ostatni wyśle raport do Pana/Pani lekarza, który omówi z Panem/Panią wyniki.

Skanowanie kości nie zawsze pozwala stwierdzić, co jest przyczyną nietypowych miejsc w kościach. Lekarz może zalecić wykonanie dalszych badań, aby dowiedzieć się więcej.

Badanie poziomu prolaktyny: wysoki vs niski, normalny zakres

0

Test prolaktyny mierzy ilość hormonu zwanego prolaktyną, którą masz we krwi. Hormon ten zwykle wzrasta, jeśli kobieta jest w ciąży lub właśnie urodziła dziecko, aby wspomóc produkcję mleka w piersiach.

Kiedy kobiety są w ciąży lub właśnie urodziły dziecko, ich poziom prolaktyny wzrasta, aby mogły produkować mleko. Jednak wysoki poziom prolaktyny jest możliwy, jeśli nie jesteś w ciąży, a nawet jeśli jesteś mężczyzną.

Lekarz może zlecić badanie prolaktyny, gdy pacjentka zgłasza występowanie następujących objawów:

U kobiet.

  • Nieregularne miesiączki lub ich brak

  • Niepłodność

  • Wypływ mleka z piersi, gdy nie jesteś w ciąży ani nie karmisz piersią

  • Tkliwość piersi

  • Objawy menopauzy, takie jak uderzenia gorąca i suchość pochwy

Dla mężczyzn

  • Zmniejszony popęd płciowy

  • Trudności w uzyskaniu erekcji

  • Tkliwość lub powiększenie piersi

  • Produkcja mleka w piersi (bardzo rzadko)

Dla obu

  • Niewyjaśnione bóle głowy

  • Problemy z widzeniem

Przyczyny nieprawidłowego poziomu prolaktyny

Normalnie mężczyźni i kobiety nie będące w ciąży mają tylko niewielkie ilości prolaktyny we krwi. Gdy masz wysoki poziom, może to być spowodowane przez:

  • Prolactinoma (łagodny guz w przysadce mózgowej, który produkuje zbyt dużo prolaktyny)

  • Choroby wpływające na podwzgórze (część mózgu, która kontroluje przysadkę mózgową)

  • Anoreksja (zaburzenie odżywiania)

  • Leki stosowane w leczeniu depresji, psychozy i wysokiego ciśnienia krwi

  • Urazy lub podrażnienia klatki piersiowej (np. blizny, gonty lub nawet zbyt ciasny stanik)

Ponadto choroby nerek, niewydolność wątroby i zespół policystycznych jajników (zaburzenie równowagi hormonalnej, które wpływa na jajniki) mogą wpływać na zdolność organizmu do usuwania prolaktyny.

Jak przeprowadza się test

Do badania prolaktyny nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Próbka krwi zostanie pobrana w laboratorium lub w szpitalu. Pracownik laboratorium wprowadzi igłę do żyły w Twoim ramieniu, aby pobrać niewielką ilość krwi.

Niektórzy ludzie czują tylko lekkie ukłucie. Inni mogą odczuwać umiarkowany ból, a po zabiegu może pojawić się lekkie zasinienie.

Po kilku dniach otrzymasz wyniki badania prolaktyny w postaci liczby.

Normalny zakres prolaktyny we krwi to:

  • Mężczyźni: 2 do 18 nanogramów na mililitr (ng/mL)

  • Nieciężarne kobiety: 2 do 29 ng/ml

  • Ciężarne kobiety: 10 do 209 ng/ml

Jeśli poziom prolaktyny jest wysoki

Jeśli wartość ta wykracza poza normalny zakres, nie oznacza to automatycznie, że masz problem. Czasami poziom może być wyższy, jeśli podczas badania krwi byłeś pod wpływem jedzenia lub stresu.

Ponadto to, co jest uważane za normalny zakres, może być różne w zależności od laboratorium, z którego korzysta Twój lekarz.

Jeśli poziom jest bardzo wysoki – do 1000 razy wyższy od górnej granicy normy – może to być znak, że masz prolactinoma. Guz ten nie jest rakiem i zwykle leczy się go za pomocą leków. W takim przypadku lekarz może zażyczyć sobie wykonania badania MRI.

Będzie Pani leżała wewnątrz tuby magnetycznej, a urządzenie MRI wykorzystuje fale radiowe do stworzenia szczegółowego obrazu Pani mózgu. Obraz ten pokaże, czy w pobliżu przysadki mózgowej znajduje się masa, a jeśli tak, to jak duża ona jest.

Jeśli poziom cukru jest niski

Jeśli poziom prolaktyny jest poniżej normy, może to oznaczać, że przysadka mózgowa nie pracuje pełną parą. Jest to znane jako niedoczynność przysadki. Niższe poziomy prolaktyny zazwyczaj nie wymagają leczenia.

Niektóre leki mogą powodować niski poziom prolaktyny. Należą do nich:

  • Dopamina (Intropin), którą podaje się osobom w szoku

  • Lewodopa (w przypadku choroby Parkinsona)

  • Pochodne alkaloidów Ergot (na silne bóle głowy)

Leczenie

Nie wszystkie przypadki wysokiego poziomu prolaktyny wymagają leczenia.

Twoje leczenie będzie zależało od diagnozy. Jeśli okaże się, że jest to mały prolactinoma lub nie można znaleźć przyczyny, lekarz może nie zalecić żadnego leczenia.

W niektórych przypadkach lekarz może przepisać leki obniżające poziom prolaktyny. Jeśli masz prolactinoma, celem jest zastosowanie leków w celu zmniejszenia rozmiaru guza i obniżenia ilości prolaktyny.

Badanie moczu: Rodzaje, wyniki, azotyny/azotany, pH i inne.

0

Badanie moczu może być częścią rutynowej kontroli i może wykryć niektóre choroby we wczesnym stadium. Dowiedz się więcej na temat tego, czego mogą dowiedzieć się Twoi pracownicy służby zdrowia, badając Twoje siusiu.

Analiza moczu to seria badań Twojego moczu. Lekarze wykorzystują ją do sprawdzenia oznak typowych schorzeń lub chorób. Inne jej nazwy to badanie moczu, analiza moczu i UA.

Dlaczego wykonuje się analizę moczu?

Badanie moczu może być częścią rutynowej kontroli ogólnego stanu zdrowia, np. podczas corocznego badania fizykalnego. Badanie moczu jest jednym ze sposobów na wykrycie pewnych chorób we wczesnym stadium. Należą do nich:

  • Choroby nerek

  • Choroba wątroby

  • Cukrzyca

Lekarz może zlecić badanie moczu, jeśli pacjent przygotowuje się do operacji lub ma zostać przyjęty do szpitala. Badanie moczu może być również częścią badań kontrolnych w czasie ciąży.

Jeśli masz objawy problemu z nerkami lub drogami moczowymi, możesz mieć te badania, aby pomóc w ustaleniu, co jest problemem.?

Możesz również mieć ten test regularnie, jeśli masz stan, taki jak choroba nerek, która wymaga obserwacji w czasie.

Jak działa badanie moczu?

Istnieją trzy sposoby analizy moczu, a Twój test może wykorzystywać wszystkie z nich.

Jednym z nich jest badanie wzrokowe, które sprawdza kolor i przejrzystość. Jeśli w Twoim siku znajduje się krew, może być on czerwony lub ciemnobrązowy. Piana może być oznaką choroby nerek, natomiast mętny mocz może oznaczać, że masz infekcję.

Badanie mikroskopowe sprawdza, czy nie ma w nim rzeczy zbyt małych, by można je było dostrzec w inny sposób. Niektóre z rzeczy, których nie powinno być w moczu, a które może znaleźć mikroskop to:

  • Czerwone krwinki

  • Krwinki białe

  • Bakterie

  • Kryształy (grudki minerałów, możliwy objaw kamicy nerkowej)

Trzecią częścią badania moczu jest test zanurzeniowy, w którym wykorzystuje się cienki plastikowy pasek poddany działaniu środków chemicznych. Zanurza się go w moczu, a substancje chemiczne na pasku reagują i zmieniają kolor, jeśli poziom jest powyżej normy. Test zanurzeniowy może sprawdzić następujące rzeczy:

  • Kwasowość lub pH. Jeśli kwas jest nieprawidłowy, możesz mieć kamienie nerkowe, infekcję dróg moczowych (UTI) lub inne schorzenie.

  • Białko. Może to być znak, że nerki nie pracują prawidłowo. Nerki filtrują produkty odpadowe z krwi.

  • Glukoza. Wysoka zawartość cukru jest markerem cukrzycy.

  • Białe krwinki. Są one oznaką infekcji lub zapalenia, zarówno w nerkach, jak i w innych miejscach układu moczowego.

  • Azotyny. Oznacza to, że doszło do zakażenia pewnymi rodzajami bakterii.

  • Bilirubina. Jeśli pojawi się ten produkt odpadowy, który jest normalnie eliminowany przez wątrobę, może to oznaczać, że wątroba nie pracuje prawidłowo.

  • Krew w moczu. Czasami jest to oznaka infekcji lub niektórych chorób.

Jak przygotować się do badania moczu?

Jeśli badanie moczu jest jedynym badaniem, powinieneś móc normalnie jeść i pić przed zabiegiem. Buraki i barwniki spożywcze mogą odbarwić Twój mocz, więc możesz chcieć uważać na to, co jesz przed zabiegiem.

Pamiętaj, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym o lekach dostępnych bez recepty, witaminach i suplementach. Jeśli masz okres, poinformuj o tym lekarza przed badaniem.

Zostaniesz poproszona o pobranie próbki moczu w domu i przyniesienie jej ze sobą, lub zrobisz to w swoim gabinecie lekarskim. W biurze otrzymasz pojemnik na próbkę.

Najlepsze wyniki pochodzą z wykorzystaniem tego, co jest znane jako metoda czystego połowu. Oto kroki:

  • Umyj obszar wokół otworu moczowego.

  • Zacznij sikać do toalety.

  • Zatrzymać się w połowie strumienia.

  • Pozwól, aby 1-2 uncje spłynęły do pojemnika.

  • Skończ sikać w toalecie.

  • Postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza dotyczącymi oddania próbki.

  • W przypadku niemowląt i innych osób, które nie są w stanie dostarczyć próbki w ten sposób, lekarz może być zmuszony do wprowadzenia miękkiej, wąskiej rurki zwanej cewnikiem przez otwór moczowy do pęcherza.

    Co oznaczają wyniki analizy moczu?

    Badanie moczu to tylko jedna z informacji o tym, co dzieje się w twoim organizmie. Badanie może pokazać znaki ostrzegawcze, ale nie może dać lekarzowi pewności, że coś jest z tobą nie tak. Wyniki mogą być wskazówką, że potrzebujesz więcej badań i obserwacji. Kolejne kroki zależą od tego, dlaczego w ogóle wykonano badanie.

    Na przykład, jeśli wyniki są tylko nieznacznie nieprawidłowe i nie masz żadnych innych objawów choroby, lekarz może nie wykonywać innych badań. Jeśli masz już problem z nerkami lub zakażenie dróg moczowych, lekarz może chcieć zmienić plan leczenia.

    Sodium (Na) In Urine & Urine Sodium Test: Cel, procedura, wyniki

    0

    Zbyt duża lub zbyt mała ilość sodu w próbce moczu może wskazywać na problemy z nerkami lub inne problemy zdrowotne. Dowiedz się więcej o tym, jak działa badanie sodu w moczu.

    Zbyt duża lub zbyt mała ilość sodu może oznaczać problem z nerkami lub inną kwestię zdrowotną. Możesz zostać poproszony o wykonanie badania sodu w moczu po tym, jak już wykonałeś badanie sodu we krwi i otrzymałeś wyniki, które nie są normalne.

    Sód jest ważnym elektrolitem (minerałem we krwi i innych płynach ustrojowych), który pomaga ciału i komórkom funkcjonować. Pomaga organizmowi regulować ilość zatrzymywanych płynów.

    Sód znajduje się prawie we wszystkim, co jesz – od chipsów i chleba po nawet niektóre leki. Kiedy spożywasz zbyt dużo sodu, Twoje nerki mają za zadanie usunąć go z organizmu. Ale jeśli Twoje nerki są uszkodzone, organy te nie mogą skutecznie usuwać sodu.

    Badanie stężenia sodu w moczu pomaga ustalić, czy nerki pracują tak, jak powinny, aby usunąć sód.

    Kto potrzebuje tego testu?

    Lekarz może zlecić badanie stężenia sodu w moczu po uzyskaniu nieprawidłowych wyników badania stężenia sodu we krwi, co może wskazywać na ostrą niewydolność nerek. Badanie pomaga rozróżnić dwie częste przyczyny niewydolności nerek – przednerkową (odwodnienie) i śmierć kanalikową (ATN). Są one traktowane w różny sposób.

    Badanie to można wykonać również w przypadku rozpoczęcia nowego leczenia i lekarz chce sprawdzić, jak dobrze ono działa.

    Jak przygotować się do testu?

    Test na obecność sodu w moczu nie stwarza żadnego ryzyka.

    Przed badaniem należy poinformować lekarza o przyjmowanych lekach i suplementach. Niektóre leki mogą wpłynąć na wyniki badania, dlatego lekarz może poprosić Cię o zaprzestanie ich przyjmowania przed oddaniem próbki moczu. Należą do nich:

    Kortykosteroidy. Są one stosowane w leczeniu wielu schorzeń, od wysypki, przez zapalenie stawów, po astmę. Pomagają one obniżyć stan zapalny w organizmie.

    Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs). Leki te są stosowane w celu zmniejszenia stanu zapalnego i obejmują aspirynę (Bayer, Bufferin, Excedrin), ibuprofen (Motrin, Advil), i Naproxen sodu (Aleve).

    Pigułki wodne. Znane również jako diuretyki, pigułki wodne pomagają organizmowi pozbyć się sodu i wody.

    Przed badaniem możesz zostać poproszony o wypicie określonej ilości wody. Ale to zależy od twojego lekarza. W zależności od zaleceń, być może nie będziesz musiał nic przygotowywać przed testem.

    Co dzieje się podczas testu

    Sikaj do pojemnika, zazwyczaj w gabinecie lekarskim, który zostanie zabrany do laboratorium. Laboratorium przeanalizuje próbkę i poinformuje Cię, czy w Twoim moczu znajdowała się normalna ilość sodu.

    W zależności od tego, co sugeruje lekarz, możesz dostarczyć tylko jedną próbkę lub możesz potrzebować zebrać próbki w ciągu 24 godzin.

    W przypadku 24-godzinnego badania moczu możesz otrzymać instrukcje, kiedy należy rozpocząć zbieranie moczu. Zapisujesz czas, kiedy zbierasz pierwszą próbkę, która zazwyczaj jest pierwszym moczem w ciągu dnia. Następnie zbierasz próbkę za każdym razem, gdy oddajesz mocz w ciągu następnych 24 godzin.

    Otrzymasz instrukcje, jak przechowywać próbki w lodzie lub w lodówce. Zostaniesz również poinstruowany, gdzie należy zabrać próbki po zakończeniu badania.

    Co oznaczają moje wyniki?

    Wyniki zostaną podane w postaci miliekwiwalentów na litr (mEq/L). Normalna wartość może się nieznacznie różnić w zależności od laboratorium.

    Dla jednorazowej próbki moczu, normalna wartość sodu w moczu wynosi około 20 mEq/L. Dla 24-godzinnego badania moczu, norma waha się od 40 do 220 mEq/L na dobę. Ten szeroki zakres odzwierciedla spożycie soli w Twojej diecie.

    Twój lekarz porówna wyniki badania sodu w moczu z badaniem sodu we krwi. Twoje wyniki mogą wykazywać wysokie stężenie sodu zarówno w badaniu moczu, jak i krwi. To może pomóc lekarzowi określić, czy? w przypadku ostrego uszkodzenia nerek? czy problemem jest poziom ADH lub? uszkodzenie kanalików z koncentracją moczu wtórne ATN? Ale możesz też mieć wysokie poziomy w moczu i mieć normalne lub niskie poziomy we krwi, gdy twoje ciało traci zbyt dużo sodu.

    Niski poziom sodu w moczu może wskazywać na:

    • Odwodnienie

    • Biegunka i utrata płynów

    • Problemy z nerkami

    • Zbyt duża ilość hormonów uwalnianych przez nadnercza, co nazywane jest hiperaldosteronizmem

    • Uwalnianie zbyt dużej ilości hormonu antydiuretycznego (ADH), który powoduje zatrzymanie sodu i wody; dzieje się tak w niewydolności serca i marskości wątroby.

    Wysoki poziom sodu w moczu może wskazywać na:

    • Stosowanie tabletek wodnych

    • Zbyt duża ilość soli w diecie

    • Słaba funkcja nadnerczy, które znajdują się w nerkach

    • Zapalenie nerek

    • Wymioty

    • Niedoczynność tarczycy, spowodowana przez niedoczynność gruczołu tarczowego

    Czy istnieją inne testy, które mogę wykonać?

    Być może miałeś już wykonane badanie krwi na obecność sodu. Lekarz może zlecić dodatkowe badania, aby sprawdzić, jak pracują Twoje nerki, które mogą obejmować:

    • Wskaźnik filtracji kłębuszkowej, test, który mierzy poziom kreatyniny we krwi i wskazuje na zdrowie nerek.

    • Badanie panelu elektrolitów, badanie krwi, które mierzy poziom elektrolitów takich jak sód, potas i inne.

    • Wapń, badanie krwi sprawdzające poziom wapnia, który może mieć związek z chorobami kości, serca, nerwów, nerek i innych.

    • Fosfor, badanie krwi lub moczu, które sprawdza, ile fosforu znajduje się we krwi

    • Azot mocznikowy we krwi (BUN) – badanie krwi, które mierzy, jak dobrze nerki pozbywają się produktu odpadowego.

    Wstrząs hipowolemiczny: Objawy, etapy, przyczyny, diagnoza i leczenie

    0

    Wstrząs hipowolemiczny jest stanem zagrożenia życia spowodowanym przez szybką utratę krwi lub płynów ustrojowych. Dowiedz się więcej na temat objawów, przyczyn, etapów, diagnozy, leczenia, powikłań i perspektyw dla wstrząsu hipowolemicznego.

    Wstrząs hipowolemiczny to niebezpieczny stan, który występuje, gdy nagle tracisz dużo krwi lub płynów z organizmu. Spada wówczas objętość krwi, czyli ilość krwi krążącej w organizmie. Dlatego jest on również znany jako wstrząs wywołany małą objętością krwi.

    Wstrząs hipowolemiczny jest stanem nagłym, zagrażającym życiu. Krew pomaga utrzymać stałą temperaturę ciała, tworzy skrzepy krwi i przenosi tlen i składniki odżywcze do wszystkich komórek. Jeśli objętość krwi jest zbyt niska, twoje organy nie będą w stanie kontynuować pracy.

    Najczęstszą przyczyną wstrząsu hipowolemicznego jest utrata krwi w wyniku pęknięcia dużego naczynia krwionośnego lub poważnego zranienia. Jest to tzw. wstrząs krwotoczny.

    Można się nim również zarazić w wyniku silnego krwawienia związanego z ciążą, oparzeń, a nawet silnych wymiotów i biegunki.

    Objawy wstrząsu hipowolemicznego

    To, jak objawia się wstrząs hipowolemiczny, może zależeć od wielu czynników, w tym:

    • Twojego wieku

    • Twoja dotychczasowa opieka medyczna i ogólny stan zdrowia

    • Przyczyna wstrząsu lub źródło urazu

    • Jak szybko straciłeś krew lub płyny

    • Jak bardzo spadła objętość krwi

    Najbardziej oczywistym objawem wstrząsu hipowolemicznego jest obfite krwawienie. Nie będzie go jednak widać, gdy krwawienie ma miejsce wewnątrz organizmu z powodu tętniaka aorty, uszkodzenia narządów lub ciąży pozamacicznej.

    Inne objawy wstrząsu hipowolemicznego obejmują:

    • Szybkie bicie serca

    • Szybkie, płytkie oddychanie

    • Uczucie osłabienia

    • Bycie zmęczonym

    • Dezorientacja lub senność

    • Mało lub nie ma siusiu

    • Niskie ciśnienie krwi

    • Chłodna, wilgotna skóra

    Przyczyny wstrząsu hipowolemicznego

    Przyczyny wstrząsu hipowolemicznego, które wiążą się z krwawieniem, obejmują:

    • Złamane kości w okolicy bioder

    • Skaleczenia na głowie i szyi

    • Uszkodzenie narządów w jamie brzusznej, w tym śledziony, wątroby i nerek, w wyniku wypadku samochodowego lub upadku.

    • Pęknięcie serca lub dużego naczynia krwionośnego lub osłabione miejsce w dużym naczyniu krwionośnym, które może pęknąć

    • Problemy z przewodem pokarmowym, takie jak wrzody

    • Zarodek rozwijający się poza macicą kobiety (ciąża pozamaciczna)

    • Łożysko odkleja się od ściany macicy kobiety ciężarnej (przerwanie ciągłości łożyska)

    • Pęknięta torbiel jajnika

    • Silne krwawienie w czasie porodu lub dostawy, lub w ciągu następnych 24 godzin

    • Zaburzenie polegające na tym, że tkanka, która zwykle pokrywa macicę kobiety, wyrasta poza nią (endometrioza)

    Przyczyny, które nie wiążą się z krwawieniem obejmują:

    • Odwodnienie

    • Biegunka i wymioty

    • Wysoka gorączka

    • Silne pocenie się

    • Inne problemy żołądkowo-jelitowe, takie jak stomia lub przetoka

    • Choroby nerek i leki moczopędne

    • Zatrzymanie płynów w jednej części ciała z powodu stanu takiego jak zapalenie trzustki lub niedrożność jelit

    Etapy wstrząsu hipowolemicznego

    Wyróżnia się cztery etapy wstrząsu hipowolemicznego:

  • Utrata do 750 centymetrów sześciennych (cc) lub mililitrów (mL) krwi, do 15% całkowitej objętości. Twoje naczynia krwionośne zwężają się nieznacznie, aby utrzymać ciśnienie krwi. Tętno jest prawidłowe, a organizm wytwarza tyle samo moczu, co zwykle.

  • Utrata od 750 do 1500 cm3 krwi. Zwiększa się częstość akcji serca. Twój organizm zaczyna odciągać krew z kończyn i jelit i przesyła ją do ważnych organów, takich jak serce i mózg. Twoje ciśnienie krwi i mocz są regularne, ale możesz odczuwać pewien niepokój.

  • Utrata od 1500 do 2000 cm3 krwi, czyli około pół galona. Spada ciśnienie krwi. Twój organizm przestaje produkować tyle samo siusiu. Kończyny są zimne i lepkie, a skóra blada. Możesz być zdezorientowany lub zdenerwowany.

  • Utrata ponad 2000 cm3 krwi, czyli więcej niż 40% całkowitej objętości krwi. Twoje serce bije, ale czujesz się ospały. Ciśnienie krwi jest bardzo niskie. Twój organizm wytwarza mało lub wcale nie wytwarza siusiu.

  • Diagnostyka wstrząsu hipowolemicznego

    Lekarz sprawdzi temperaturę, puls, oddychanie i ciśnienie krwi. Sprawdzi kolor i dotyk Twojej skóry. Jeśli jesteś przytomny i czujny, zapyta o wcześniejsze problemy medyczne i ogólny stan zdrowia.

    Jeśli możesz być w szoku z powodu ciąży pozamacicznej lub czegoś innego związanego z twoimi narządami rozrodczymi, zespół opieki zdrowotnej wykona również test ciążowy i zapyta o ostatnią miesiączkę i jakiekolwiek niedawne krwawienie z pochwy.

    Możesz potrzebować więcej badań, w tym:

    • Badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie, ultradźwięki lub tomografia komputerowa

    • Badania krwi i moczu

    • Badania serca, takie jak echokardiogram i elektrokardiogram (EKG)

    Leczenie wstrząsu hipowolemicznego

    Pierwszym krokiem jest jak najszybsze dotarcie na pogotowie. Po drodze ktoś powinien spróbować zatrzymać wszelkie widoczne krwawienia.

    Twój zespół medyczny będzie starał się:

    • Dostarczyć jak najwięcej tlenu do wszystkich części ciała

    • Zatrzymanie lub przynajmniej kontrola utraty krwi

    • Zastąpić krew i inne płyny

    Płyny otrzymasz poprzez kroplówkę, czyli worek z płynem przymocowany do igły, która trafia bezpośrednio do żyły. Większość osób, które utraciły ponad 30% objętości krwi, będzie potrzebowała również transfuzji krwi. Wielu z nich będzie potrzebowało jakiejś operacji, zwłaszcza jeśli mają krwawienie wewnętrzne lub ginekologiczne.

    Powikłania wstrząsu hipowolemicznego

    Wstrząs hipowolemiczny może prowadzić do powikłań takich jak:

    • Zakażenie (jeśli zostałeś ranny)

    • Uszkodzenie nerek i innych narządów

    • Śmierć

    Perspektywy wstrząsu hipowolemicznego

    Wynik zależy od tego, jak poważny jest Twój stan w momencie rozpoczęcia leczenia, jak dużo krwi straciłeś, jak szybko krew i płyny są wymieniane oraz czy masz jakieś inne problemy lub komplikacje.

    Skany PET (Positron Emission Tomography): Cel, procedura, wyniki

    0

    Skan PET jest rodzajem obrazowania, które może pokazać, co dzieje się w organizmie. Dowiedz się, dlaczego możesz potrzebować takiego badania, czym różni się ono od innych rodzajów obrazowania, jak się do niego przygotować i czego możesz się spodziewać.

    Skan PET (znany również jako pozytonowa tomografia emisyjna i PET/CT) to rodzaj badania obrazowego, które może pokazać lekarzom, co dzieje się w organizmie i jak on działa. Różni się ono od badania rentgenowskiego, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego. Wszystkie one dostarczają obrazów, ale skan PET pokazuje, jak pracuje Twój organizm.

    Dostarcza informacji o przepływie krwi oraz o tym, jak organizm wykorzystuje tlen i cukier. Może to dostarczyć ważnych wskazówek na temat rozwoju choroby.

    Podczas badania PET lekarz najpierw podaje pacjentowi substancję radioaktywną zwaną znacznikiem (lub po prostu znacznikiem). Substancja ta emituje promieniowanie, które jest odbierane przez urządzenie do skanowania PET. Uzyskane obrazy pokazują, gdzie w organizmie znajduje się znacznik. Jeśli gromadzi się on w pewnych miejscach, może to być oznaką choroby.

    Do czego służy skanowanie PET?

    Badanie PET może pomóc lekarzom w wykryciu choroby, przygotowaniu operacji i sprawdzeniu skuteczności leczenia. Skanowanie PET może być wykonane z kilku powodów, ale najczęściej stosuje się je w przypadku raka, chorób serca i mózgu.

    Lekarz może użyć skanu PET, aby:

    • wykrycia raka

    • Sprawdź, czy rak się rozprzestrzenił

    • Sprawdzić, czy leczenie raka działa

    • Ustalenie, czy rak powrócił po leczeniu

    W przypadku chorób serca lekarz może zastosować skan PET, aby:

    • Sprawdzić przepływ krwi do mięśni serca

    • Pomóc w podjęciu decyzji o najlepszym leczeniu zatkanych tętnic

    • Przyjrzyj się skutkom zawału serca

    Lekarz może również użyć go do sprawdzenia stanów chorobowych mózgu, takich jak:

    • choroba Alzheimera

    • Choroba Parkinsona

    • Napady

    • Udar mózgu

    • Guzy

    Czym różni się tomografia PET od tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego?

    Lekarze stosują różne rodzaje obrazowania z różnych powodów. Często zaczyna się od zdjęcia rentgenowskiego, ponieważ jest to szybki sposób na uzyskanie podstawowych informacji. Jeśli jednak potrzebne są drobniejsze szczegóły, można wykonać tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.

    Wielu lekarzy korzysta z hybrydowych skanerów MRI/PET i CT/PET, które łączą te dwa narzędzia w jeden skan. Dzięki temu lekarze mogą wykonać jednocześnie tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny w połączeniu ze skanowaniem PET.

    Skan PET może pokazać, co tak naprawdę dzieje się w komórkach. Jest to ważne między innymi dlatego, że na początku niektóre choroby nie powodują zmian, które można zobaczyć na rezonansie magnetycznym lub tomografii komputerowej. Powodują one jednak zmiany w funkcjonowaniu komórek. Oznacza to, że skan PET może pomóc lekarzowi w wykryciu choroby, której nie mogą wykryć inne rodzaje obrazowania.

    Jak przygotować się do badania PET?

    Po pierwsze, należy poinformować lekarza o którymkolwiek z poniższych czynników:

    • Alergie, zwłaszcza na barwnik kontrastowy, jod lub owoce morza

    • Choroby zdrowotne, takie jak cukrzyca lub jakiekolwiek choroby przebyte w ostatnim czasie

    • Leki, zioła i suplementy, które przyjmujesz

    Jeśli jesteś kobietą, powiedz lekarzowi, jeśli:

    • Karmienie piersią – może być konieczne odciąganie mleka, ponieważ nie można karmić piersią do czasu usunięcia znacznika z organizmu. Skontaktuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, jak długo powinnaś czekać.

    • Jesteś w ciąży lub myślisz, że możesz być w ciąży – znacznik może zaszkodzić dziecku, dlatego porozmawiaj z lekarzem o najlepszych dla Ciebie opcjach.

    Lekarz udzieli szczegółowych wskazówek dotyczących przygotowania do badania. Należy się do nich ściśle stosować. Często należy:

    • Unikać intensywnej aktywności fizycznej przez 24 godziny przed badaniem

    • Pić tylko wodę i unikać jedzenia przez kilka godzin przed badaniem

    • Usunąć z ciała wszystkie kolczyki, biżuterię i metalowe przedmioty

    Jak wygląda procedura skanowania PET?

    Zależy to od tego, gdzie i dlaczego wykonuje się skanowanie, ale zazwyczaj:

    • Przebrać się w szpitalny fartuch

    • Pójść do łazienki

    • Pobierz znacznik – w zależności od rodzaju, będziesz mógł go połknąć, wdychać lub otrzymać przez igłę

    • Odczekać 30 minut do godziny, aby organizm wchłonął znacznik

    • Podczas wykonywania zdjęć należy leżeć nieruchomo na plecach. Podczas badania, które może trwać do godziny, nie należy się ruszać ani rozmawiać.

    Maszyna do skanowania PET jest dużym, otwartym kołem – jak stojący pączek – ze stołem, który porusza się w i poza nim. Jeśli masz lęk przed ciasnymi, zamkniętymi przestrzeniami, możesz otrzymać lek, który pomoże Ci się uspokoić. Podczas robienia zdjęć usłyszysz brzęczenie i klikanie urządzenia.

    Samo skanowanie jest bezbolesne. Dla niektórych osób najtrudniejsze jest pozostawanie w bezruchu przez tak długi czas i może to powodować pewne bóle lub dyskomfort.

    Po skanowaniu należy pić dużo płynów, aby pomóc wypłukać znacznik z organizmu. Lekarz może zasugerować, aby przez kilka godzin unikać bliskiego kontaktu z kobietami w ciąży, dziećmi lub niemowlętami, ponieważ przez krótki czas będą Państwo radioaktywni. Zostanie on wydalony z organizmu wraz z moczem i kałem.

    Ryzyko i skutki uboczne skanowania PET

    Badanie PET jest bezbolesne i wiąże się z niewielkim ryzykiem i skutkami ubocznymi. Może jednak wystąpić dyskomfort lub problemy, takie jak:

    • Ból lub zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia znacznika

    • Trudności z dopasowaniem się do aparatu PET/CT w przypadku nadwagi

    • Klaustrofobia, jeśli nie możesz przebywać w zamkniętych pomieszczeniach

    • Reakcje alergiczne na znacznik, choć zdarza się to rzadko i może być reakcją łagodną

    • Niedokładne wyniki testu u osób z cukrzycą, u których poziom cukru we krwi lub poziom insuliny nie mieści się we właściwym zakresie podczas testu

    • Twoje narażenie na działanie materiałów radioaktywnych jest bardzo niskie, ale nie żadne.

    Skanowanie PET i jego wyniki

    Skan PET pokazuje jasne obszary, w których komórki są bardzo aktywne, co może być oznaką choroby. Aby uzyskać pełniejszy obraz tego, co się dzieje, lekarz może porównać skan PET z wynikami innych badań obrazowych, którym poddano pacjenta. Wyniki badań są bardzo dokładne, ale połączone badanie PET/TK jest zwykle dokładniejsze niż wyniki któregokolwiek z nich. Wyniki można otrzymać w ciągu 24 godzin, ale zależy to od miejsca wykonania badania.