Strona główna Blog Strona 2207

Odcisk palca DNA: Cel, procedura i sposób użycia

0

Twój genetyczny wzór może pomóc w rozwiązaniu problemu przestępstw lub leczeniu chorób.

Twoja mapa genetyczna

DNA to skrót od kwasu deoksyrybonukleinowego, który znajduje się w każdej komórce Twojego ciała. Jest to łańcuch związków chemicznych, które łączą się ze sobą, tworząc trwały plan życia.

Związki te nazywane są zasadami, a jest ich 4. Łączą się one w pary z innymi, tworząc tzw. pary zasad. Twoje DNA ma około 3 miliardów takich par. Sposób, w jaki są one połączone, mówi komórkom, jak tworzyć kopie siebie nawzajem.

Kompletny zestaw Twoich związków nazywany jest genomem. Ponad 99,9% genomu każdego z nas jest dokładnie takie samo (100% jeśli jesteśmy bliźniakami jednojajowymi). Jednak ta niewielka część, która nie jest podobna, sprawia, że fizycznie i psychicznie różnisz się od kogoś innego.

Badanie odcisków palców DNA wykorzystuje substancje chemiczne do rozdzielenia pasm DNA i ujawnienia unikalnych części Twojego genomu. Wyniki pokazują się jako wzór pasków, które mogą być dopasowane do innych próbek.

Wykorzystuje

Od momentu wynalezienia w 1984 roku, odcisk palca DNA najczęściej jest wykorzystywany w sprawach sądowych i prawnych. Może ono:

  • Fizycznie połączyć dowód z daną osobą lub wykluczyć kogoś jako podejrzanego.

  • Pokaż, kim mogą być twoi rodzice, rodzeństwo i inni krewni.

  • Zidentyfikować ciało, które jest zbyt stare lub uszkodzone, aby można je było rozpoznać.

Pobieranie odcisków palców DNA jest niezwykle dokładne. Większość krajów prowadzi obecnie rejestry DNA w podobny sposób, w jaki policja przechowuje kopie rzeczywistych odcisków palców.

Ma również zastosowania medyczne. Może:

  • Dopasować tkanki dawców organów do tkanek osób, które potrzebują przeszczepu.

  • Zidentyfikuj choroby przekazywane przez rodzinę.

  • Pomoc w znalezieniu lekarstw na te choroby, zwane chorobami dziedzicznymi.

Test na odcisk palca

Aby uzyskać odcisk palca DNA, należy oddać próbkę komórek ze swojego ciała. Może ona pochodzić z wymazu z ust, ze skóry, z cebulek włosów, ze śliny, potu lub innych płynów ustrojowych. Krew jest zazwyczaj najłatwiejszym sposobem. Pracownicy laboratorium poddają próbkę działaniu środków chemicznych w celu oddzielenia DNA, które następnie jest rozpuszczane w wodzie.

Twoje DNA jest cięte na mniejsze segmenty za pomocą innego procesu chemicznego, aby uzyskać sekcje 5 do 10 par zasad, które się powtarzają. Technicy kopiują te małe odcinki miliony razy, aby próbki były dłuższe i łatwiejsze do badania.

Pracownicy laboratorium biorą te paski DNA i mieszają je w żelu. Następnie przepuszczają przez żel prąd elektryczny, który oddziela mniejsze nici DNA od większych. Barwnik dodany do żelu sprawia, że paski DNA wyróżniają się, gdy są umieszczone przed światłem ultrafioletowym lub oświetlone laserem.

Im więcej tych krótkich odcinków jest badanych, tym dokładniejszy będzie profil DNA. Paski pokażą wzór przypominający kod kreskowy, który można następnie porównać z wynikami z innej próbki DNA, aby znaleźć dopasowanie.

Przewodnik po wynikach badań laboratoryjnych: Pozytywne i negatywne, zakresy, dokładność i wiele więcej

0

Próbujesz zrozumieć wyniki swoich badań laboratoryjnych? Dowiedz się więcej o tym, co one oznaczają – i co należy zrobić dalej.

Istnieją tysiące badań laboratoryjnych, a ich wyniki mogą oznaczać różne rzeczy. Jednak kilka ogólnych wskazówek może pomóc rzucić nieco światła.

Jak lekarze wykorzystują badania laboratoryjne?

Nikt nie lubi być nakłuwany igłą lub sikać do kubka. Ale badania laboratoryjne to ważne narzędzia, a lekarze wykorzystują je na kilka różnych sposobów:

  • Aby sprawdzić ogólny stan zdrowia, np. badanie poziomu cholesterolu lub cukru we krwi podczas badania fizycznego

  • Aby odpowiedzieć na konkretne pytanie, np. czy ma Pan/Pani anginę?

  • Aby śledzić trwający stan zdrowia lub sprawdzić, jak działa leczenie

Jak długo trwa oczekiwanie na wyniki?

To zależy od rodzaju testu. Niektóre z nich mogą być wykonane bezpośrednio w gabinecie lub w pobliskim laboratorium, więc wyniki możesz otrzymać tego samego dnia lub następnego. Inne badania mogą trwać kilka dni lub tygodni, zwłaszcza jeśli muszą być wysłane do określonego rodzaju laboratorium.

Zanim opuścisz gabinet lekarski, zapytaj, kiedy poznasz wyniki. Poproś też personel biura, aby dał ci znać, kiedy będą. (Niektóre biura mogą nie zadzwonić, jeśli tego nie zażądasz, zwłaszcza jeśli wyniki są w normalnym zakresie. Niektóre gabinety mają również opcje umożliwiające dostęp do wyników badań laboratoryjnych na portalach dla pacjentów.)

Co oznaczają moje wyniki?

Oto kilka rzeczy, na które należy zwrócić uwagę:

Pozytywny vs. Negatywny. Niektóre badania laboratoryjne odpowiadają na pytania typu tak lub nie, np. czy jesteś w ciąży lub czy masz pewne rodzaje infekcji. Te wyniki są zwykle zapisywane jako pozytywne lub negatywne. W tym przypadku pozytywny nie musi oznaczać dobrego, a negatywny – złego. Zamiast tego:

  • Pozytywny: Laboratorium wykryło to, co lekarz badał. Jeśli więc miałeś test na anginę, wynik pozytywny oznacza, że masz anginę.

  • Negatywny: Laboratorium nie znalazło tego, na co byłeś badany. Wynik negatywny oznacza, że laboratorium nie znalazło w próbce żadnych bakterii streptococcus, więc prawdopodobnie nie masz tej choroby.

Czasami wynik może być niejednoznaczny. Oznacza to, że laboratorium nie ma jasnej odpowiedzi „tak” lub „nie” na podstawie próbki. Lekarz może zażądać ponownego wykonania testu lub przeprowadzenia innego rodzaju badania.

Zakresy referencyjne. Wiele wyników badań laboratoryjnych nie daje jasnych odpowiedzi. Zamiast tego są one przedstawione jako liczby – jak na przykład poziom cholesterolu.

Te liczby same w sobie nic nie znaczą, dlatego należy sprawdzić, jak wypadają w porównaniu ze zdrowym zakresem, zwanym zakresem referencyjnym lub wartością referencyjną. Zakres ten będzie widoczny na wynikach badań laboratoryjnych.

Czy wyniki badań laboratoryjnych zawsze są prawidłowe?

Chociaż muszą one spełniać bardzo wysokie standardy, czasami mogą się mylić. Na przykład, możesz otrzymać wynik fałszywie dodatni (wyniki mówią, że masz stan, na który byłeś testowany, ale tak naprawdę nie masz) lub fałszywie ujemny (wyniki mówią, że nie masz stanu, ale tak naprawdę masz).

Wiele rzeczy może wpływać na wyniki niektórych badań laboratoryjnych, takich jak:

  • Post i brak postu

  • Bycie dobrze nawodnionym a odwodnionym

  • Leki

  • Intensywna aktywność fizyczna

  • Niektóre produkty spożywcze (jak awokado, orzechy włoskie i lukrecja)

  • Oparzenia słoneczne

  • Przeziębienia lub infekcje

  • Uprawianie seksu

  • Niektóre leki lub narkotyki

Po otrzymaniu wyników zapytaj lekarza, jak dokładny jest test. Jeśli lekarz uzna, że wyniki nie są prawidłowe, może zalecić powtórzenie testu lub wykonanie innego.

Co zrobić, jeśli moje wyniki badań laboratoryjnych nie są normalne?

Łatwo się zaniepokoić, jeśli w wynikach zobaczysz słowa takie jak nienormalny. Ale nie jest to wcale takie niezwykłe. Na przykład, jeśli wyniki są poza zakresem referencyjnym, nie musi to stanowić problemu.

Jeśli jesteś zaniepokojona którymś z wyników lub masz jakieś pytania, zadzwoń do swojego gabinetu lekarskiego. Możesz porozmawiać z pielęgniarką lub umówić się na spotkanie z lekarzem, aby o nich porozmawiać. Pomogą Ci oni zrozumieć, co Twoje wyniki oznaczają dla Ciebie.

Porady dotyczące testów laboratoryjnych

Zawsze przechowuj kopię swoich wyników. Może to być przydatne w przypadku zmiany lekarza, konieczności pokazania ich specjaliście lub po prostu chęci ponownego ich obejrzenia w późniejszym czasie.

Przypomnij swojemu lekarzowi, jeśli przyjmujesz leki lub masz dolegliwości zdrowotne, które mogą wpłynąć na Twoje wyniki. To powinno być w twoim rekordzie, ale mimo to warto o tym wspomnieć.

Bądź szczery, jeśli nie zastosowałeś się do instrukcji. W przypadku niektórych badań laboratoryjnych powinieneś pościć (nie jeść), nie wykonywać pewnych czynności, nie spożywać pewnych pokarmów lub nie przyjmować pewnych leków. Jeśli zapomnisz o tym i nawalisz, nie martw się – po prostu powiedz o tym swojemu lekarzowi przed wykonaniem badania. Zmiana terminu to nic wielkiego, a wykonanie testu to strata czasu, jeśli wyniki nie będą prawidłowe.

Upewnij się, że twój lekarz zawsze używa tego samego laboratorium do robienia testów, jeśli to możliwe. Porównanie wyników z różnych laboratoriów może być trudne, ponieważ mogą one podchodzić do testu w różny sposób. Na przykład, jedno laboratorium może mieć inne zakresy dla normy i nieprawidłowości niż inne.

Zadawaj lekarzowi pytania dotyczące wyników, takie jak:

  • Dlaczego potrzebowałem tego testu?

  • Co dokładnie oznacza wynik tego testu?

  • Jak dokładny jest ten test?

  • Kiedy będę musiał powtórzyć ten test?

  • Czy na podstawie moich wyników potrzebuję leczenia lub innych badań?

Test analizy mineralnej włosów: Co może o tobie powiedzieć?

0

Twoje włosy mówią o Tobie bardzo wiele i to nie tylko z powodu tego, jak je układasz. Testy na włosach mogą ujawnić Twoje DNA, zażywane leki i toksyny, na które byłaś narażona.

Analiza włosów wykorzystuje specjalne techniki, aby dokładnie przyjrzeć się włosom pod mikroskopem. Wyniki mogą pokazać szczegóły dotyczące twojego zdrowia i nawyków. Różne laboratoria przeprowadzają testy w różny sposób, a ich wyniki mogą się znacznie różnić. Eksperci twierdzą, że analiza włosów jest najbardziej pomocna w połączeniu z testami wykorzystującymi coś innego niż włosy.

Co można sprawdzić

Używanie narkotyków: W miarę wzrostu włosów, niektóre leki przyklejają się do pasm. Nie można ich zmyć. Z tego powodu włosy mogą ujawnić, że zażywałeś narkotyki takie jak opioidy, kokaina, amfetamina i marihuana. Badanie moczu ujawni, czy zażywałeś narkotyki w ciągu ostatnich kilku dni, natomiast badanie włosów może wykazać, czy zażywałeś je w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Metale ciężkie: Jeśli w Twoich włosach znajdują się toksyny takie jak rtęć i arsen, możesz być bardziej narażony na pewne problemy zdrowotne.

Niektóre zaburzenia genetyczne: Na przykład, próbka włosów może pomóc zdiagnozować zespół Fragile X. Jest to częste zaburzenie, które jest przekazywane rodzinnie.

Powiązania rodzinne: Analiza mieszków włosowych obok siebie może czasem wykazać, czy ludzie są krewnymi.

Łysienie: Jeśli tracisz włosy lub twoje włosy nie rosną tak jak powinny, zbliżenie może pomóc lekarzowi w ustaleniu najlepszego leczenia.

Dowody policyjne: Próbki włosów mogą pomóc policji w identyfikacji podejrzanych lub ofiar po popełnieniu przestępstwa.

Jak przeprowadza się test

Próbki włosów mogą być wycięte z głowy lub wyrwane z korzeniami, w zależności od przyczyny testu.

Do niektórych testów potrzebny jest kosmyk włosów o długości 3 cali i szerokości ołówka. Jeśli masz kręcone włosy, próbka będzie miała wielkość wacika.

Do innych testów potrzebujesz włosów, które są wciąż przytwierdzone do korzeni. Mieszek włosowy, czyli część znajdująca się w skórze, zawiera najwięcej unikalnego kodu genetycznego zwanego DNA.

Zestawy testów mieszków włosowych są sprzedawane online, aby pomóc potwierdzić ojcostwo. Potrzebujesz próbek zarówno od dziecka, jak i od domniemanego ojca. Osoba ta musiałaby zgodzić się na podanie jej, a nie wiadomo jak dokładne mogą być testy.

Niech laboratorium zna wszystkie produkty do włosów, których używasz. Dotyczy to szamponu i odżywki, farb do włosów i prostownic. Niektóre składniki mogą zepsuć Twoje wyniki.

Zazwyczaj laboratorium myje próbkę, aby usunąć pot, olej, komórki skóry i inne rzeczy. Może pociąć włosy na kawałki lub zmielić je na proszek przed zbadaniem ich pod mikroskopem. Laboratorium może również przeprowadzić analizę chemiczną.

Wyniki

Analiza włosów może być przydatnym narzędziem, ale nadal pozostaje wiele do nauczenia się o niej. Z tego powodu możesz zostać poproszony o wykonanie innego rodzaju testu, aby można było porównać wyniki.

Ubezpieczenie zdrowotne nie zawsze pokrywa koszty analizy włosów. Niektórzy ubezpieczyciele chcą mieć więcej dowodów na to, że ten rodzaj testu jest dokładny.

Czym są zakażenia pęcherza? Co je wywołuje?

0

Infekcje pęcherza mogą być bolesne, ale często są łatwe do wyleczenia. lekarz wyjaśnia ich przyczyny u mężczyzn i kobiet.Infekcje pęcherza mają sposób na zwrócenie twojej uwagi. Robisz niezliczone wycieczki do łazienki, a i tak czujesz, że musisz iść znowu. A gdy już tam jesteś, zamiast bezmyślnie zajmować się swoimi sprawami, czujesz pieczenie lub kłucie za każdym razem, gdy się wysiusiasz.

Oto części twojego układu moczowego i ich funkcje:

  • Nerki oczyszczają krew z odpadów i wytwarzają mocz.

  • Twoje moczowody to cienkie rurki, po jednej na każdą nerkę, które przenoszą siusiu do pęcherza.

  • Pęcherz przechowuje siuśki.

  • Twoja cewka moczowa przenosi siusiu z pęcherza na zewnątrz ciała.

Kobiety zapadają na infekcje pęcherza znacznie częściej niż mężczyźni. Zazwyczaj infekcje te są bardziej dokuczliwe niż poważne, a leczeniem są antybiotyki. Ale mogą one przemieszczać się w górę moczowodów do nerek i powodować poważniejsze problemy, więc ważne jest, aby leczyć je od razu.

Przyczyny

Głównym winowajcą są bakterie, zazwyczaj E. coli. Bakterie te żyją na skórze i w jelitach i przez większość czasu nie stanowią problemu. Każdy je ma. Ale jeśli dostaną się do cewki moczowej, mogą trafić do pęcherza i spowodować infekcję.

Infekcje pęcherza są bardziej powszechne u kobiet niż u mężczyzn z kilku powodów.

Cewka moczowa kobiety jest krótsza niż mężczyzny, a ponadto znajduje się blisko pochwy i odbytu, gdzie żyją bakterie. Uprawianie seksu, wycieranie się od tyłu do przodu po wyjściu do łazienki, wkładanie tamponu i używanie diafragmy do kontroli urodzeń to sposoby, w jakie bakterie mogą się tam dostać.

Podczas ciąży dziecko może naciskać na twój pęcherz, co uniemożliwia jego całkowite opróżnienie i daje bakteriom miejsce do rozwoju.

Po menopauzie, kobiety mają mniej hormonu estrogenu. To powoduje, że wyściółka cewki moczowej staje się cieńsza i może zmienić równowagę bakterii w pochwie, czyniąc infekcje bardziej prawdopodobnymi.

U mężczyzn przyczyną infekcji jest zazwyczaj zakażenie prostaty. Ale jakikolwiek zator – na przykład z powodu kamienia w pęcherzu lub powiększonej prostaty – może uniemożliwić całkowite opróżnienie pęcherza i spowodować infekcję.

Co to są palce u nóg? Rodzaje i przyczyny palców u nóg

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat hammertoes, w tym przyczyn, czynników ryzyka i leczenia.

Stopy młotkowate powstają, gdy mięśnie i więzadła wokół stawu palucha są wytrącone z równowagi. Powoduje to, że środkowy staw palca u nogi ulega skręceniu i utknięciu w tej pozycji. Najprawdopodobniej zobaczysz hammertoe w środkowych trzech palcach. Palce, które się zwijają są również palcami młotkowatymi. Zdarza się to najczęściej w przypadku palców dziecięcych.

Istnieją dwa rodzaje:

  • Elastyczne hammertoes. Jeśli? możesz nadal poruszać palcem w stawie, to jest to elastyczny hammertoe. To dobrze, ponieważ oznacza to, że masz łagodniejszą formę problemu. Może być kilka opcji leczenia.

  • Sztywny hammertoes. Jeśli ścięgna w palcu u nogi stają się sztywne, naciskają na staw, który nie jest wyrównany. Na tym etapie nie możesz poruszać palcem. Zazwyczaj oznacza to konieczność przeprowadzenia operacji.

Hammertoe Symptomy

Głównym objawem hammertoe jest palec lub palce, które wyglądają na wygięte do góry na środku. Z powodu tych spiętych palców u stóp, możesz mieć:

  • Pęcherze i modzele powstające w miejscach, gdzie palce stóp ocierają się o wierzch obuwia

  • Ból w stawie palucha w miejscu, w którym styka się on ze stopą

  • Ból podczas chodzenia

  • Sztywność w zgiętych palcach stóp, która z czasem się pogłębia

Hammertoe – przyczyny i czynniki ryzyka

Mięśnie każdego palca pracują w parach. Jeśli mięśnie palców nie są w równowadze, może powstać paluch młotkowaty. Brak równowagi mięśniowej powoduje duży nacisk na ścięgna i stawy palucha. Nacisk ten wymusza na palcu u nogi kształt młotka.

Przyczyny obejmują:

  • Shoes that dont fit. Jeśli Twoje buty są za ciasne, za krótkie lub zbyt spiczaste, wytrącają Twoje palce z równowagi. Spiczaste buty na wysokim obcasie wywierają szczególnie silny nacisk na palce.

  • Artretyzm

  • Alkoholizm

  • Choroba Charcota-Tooth-Marie, zaburzenie, które uszkadza nerwy w rękach i nogach

  • Guzy rdzenia kręgowego

  • Polio

  • Stroke

  • Wysokie łuki

  • Stopy, które podczas chodzenia obracają się do wewnątrz

  • Bunions

Ryzyko wystąpienia palców u nóg wzrasta wraz z:

  • Płaskie stopy

  • Geny: Możesz mieć odziedziczone warunki lub cechy, które sprawiają, że Twoje stopy są niestabilne.

  • Wiek

  • Długie kości palców: Jeśli drugi palec u nogi jest dłuższy niż pierwszy, istnieje większe ryzyko wystąpienia palucha młotkowatego.

Kobiety częściej niż mężczyźni odczuwają ból związany z palcami młotkowymi ze względu na rodzaj noszonego obuwia.

Hammertoes może być poważnym problemem u osób z cukrzycą lub słabym krążeniem, ponieważ mają one większe ryzyko infekcji i owrzodzeń stóp. Niestandardowe buty ortopedyczne mogą zapobiec tym powikłaniom. Osoby z tymi schorzeniami powinny zgłosić się do lekarza przy pierwszych oznakach problemów ze stopami.

Diagnoza hammertoe

Lekarz powinien być w stanie stwierdzić, czy masz hammertoes poprzez dokładne obejrzenie stóp i zapytać o objawy. Jeśli chcą uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat stóp i stawów palców lub kości, możesz również otrzymać zdjęcie rentgenowskie.

Leczenie hammertoe

Aby złagodzić niektóre objawy hammertoe, lekarz może zasugerować:

  • Szersze buty, które sięgają co najmniej pół cala poza palce.

  • Wkładki lub poduszki w butach, które zmieniają położenie palców, aby złagodzić ból

  • Specjalne ćwiczenia, które rozciągają i wzmacniają palce stóp

  • Przyklejenie taśmy lub szyny na palec, aby go wyprostować

  • Okłady z lodu na palce stóp w celu zmniejszenia bólu i obrzęku

  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen lub naproksen, aby pomóc w zwalczaniu bólu i obrzęku

  • Wstrzyknięcia sterydów w silnie obrzęknięte lub bolesne stawy palców.?

Jeśli paluch koślawy jest poważny, można go skorygować operacyjnie. Może to być możliwe, jeśli ból jest bardzo silny, palec jest bardzo sztywny lub masz otwartą ranę z powodu hammertoe.

Istnieje kilka opcji operacji:

  • Artroplastyka. Chirurg pobiera połowę stawu pod każdym skrzywionym palcem, aby mógł on leżeć płasko?

  • Artrodeza. Chirurg wyjmuje cały staw pod skrzywionym palcem i wprowadza drut, który pomaga w jego wyprostowaniu w trakcie leczenia.

  • Transfer ścięgien. Chirurg przytwierdza ścięgna pod palcem do górnej części palca, aby pomóc mu się wyprostować.

  • Falangektomia podstawowa. Chirurg usuwa podstawę kości pod palcem młotkowym.

  • Osteotomia Weila. Chirurg skraca niektóre kości w stopie, a następnie umieszcza w nich śruby.

Badanie kreatyniny we krwi: Cel, procedura, wyniki

0

Lekarz wyjaśnia, jak testy kreatyniny i klirensu kreatyniny są wykorzystywane do pomiaru funkcji nerek.?

Badanie kreatyniny, zwane również badaniem kreatyniny w surowicy, to sposób, w jaki lekarze mogą zmierzyć, jak dobrze pracują nerki. Kreatyna jest produktem odpadowym powstającym w wyniku normalnego rozpadu tkanki mięśniowej. Gdy organizm ją wytwarza, jest ona filtrowana przez nerki i wydalana z moczem. Zdolność nerek do radzenia sobie z kreatyniną nazywana jest wskaźnikiem klirensu kreatyniny, a to pomaga oszacować szybkość przepływu krwi przez nerki, zwaną wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej (GFR).

Prawidłowa czynność nerek i GFR

Cała krew w Twoim organizmie przepływa przez nerki setki razy każdego dnia. Nerki przepychają płynną część krwi przez maleńkie filtry zwane nefronami, a następnie wchłaniają większość płynu z powrotem do krwi. Płyn i produkty odpadowe, których nerki nie wchłoną ponownie, są wysyłane z organizmu w moczu.

Szybkość przepływu krwi przez nerki to GFR. (Kłębuszki nerkowe to małe pęczki naczyń krwionośnych wewnątrz nefronów, które są kluczową częścią systemu filtracji). Lekarz nie może zmierzyć samego GFR, dlatego do akcji wkracza kreatynina i klirens kreatyniny.

Co to jest kreatynina i klirens kreatyniny?

Kreatyna jest produktem odpadowym, który organizm wytwarza podczas normalnego rozpadu mięśni. Nerki filtrują kreatyninę z krwi do moczu i nie wchłaniają jej prawie wcale.

Ilość krwi, którą nerki mogą uwolnić od kreatyniny w każdej minucie, nazywana jest klirensem kreatyniny. Klirens kreatyniny u zdrowej, młodej osoby wynosi około 95 mililitrów (mL) na minutę dla kobiet i 120 mL na minutę dla mężczyzn. Oznacza to, że w każdej minucie nerki tej osoby oczyszczają od 95 do 120 mL krwi wolnej od kreatyniny. GFR może się różnić w zależności od wieku, płci i wielkości. Ogólnie rzecz biorąc, klirens kreatyniny jest dobrą oceną współczynnika filtracji kłębuszkowej.

Dlaczego wykonuje się badanie kreatyniny

Lekarze stosują testy kreatyniny i klirensu kreatyniny, aby sprawdzić, jak dobrze pracują nerki. Nazywa się to funkcją nerek. Badanie szybkości klirensu kreatyniny pokazuje zdolność nerek do filtrowania krwi. W miarę pogarszania się funkcji nerek, klirens kreatyniny również spada. Lekarz może również zlecić badanie kreatyniny, jeśli występują objawy choroby nerek, w tym:

  • Nudności

  • Rzucanie się

  • Utrata apetytu

  • Zmęczenie i osłabienie

  • Problemy z zasypianiem

  • Zmiany w ilości oddawanego moczu

  • Spuchnięte stopy i kostki

Przygotowanie do badania kreatyniny

Przed wykonaniem badania kreatyniny lekarz może powiedzieć, abyś nie jadł gotowanego mięsa przez 24 godziny. Badania pokazują, że może ono na krótki czas podnieść poziom kreatyniny.

Jak wykonuje się badanie kreatyniny?

Istnieją dwa główne sposoby, w jakie lekarze wykorzystują testy kreatyniny do pomiaru funkcji nerek:

  • Badania moczu. Klirens kreatyniny można określić poprzez zmierzenie ilości kreatyniny w próbce moczu zebranej w ciągu 24 godzin. W przypadku tej metody przechowujesz cały swój mocz w plastikowym dzbanku przez jeden dzień, a następnie przynosisz go do badania. Metoda ta jest niewygodna, ale może być konieczna do zdiagnozowania niektórych schorzeń nerek.

  • Badania krwi.Lekarze mogą oszacować GFR za pomocą pojedynczego poziomu kreatyniny we krwi, który wprowadzają do wzoru. Różne formuły uwzględniają Twój wiek, płeć, a czasem wagę i pochodzenie etniczne. Im wyższy poziom kreatyniny we krwi, tym niższy szacowany GFR i klirens kreatyniny.

Ze względów praktycznych metoda badania krwi dla GFR jest stosowana znacznie częściej niż badanie klirensu kreatyniny z 24-godzinnej zbiórki moczu. Ale zbiórka moczu może być nadal przydatna u osób, które mają dużą masę mięśniową lub wyraźny spadek masy mięśniowej.

Wyniki badania kreatyniny

Niski GFR lub klirens kreatyniny świadczy o chorobie nerek. Spadek funkcji nerek może być ostry (nagły, często odwracalny) lub przewlekły (długotrwały i trwały). Powtarzane w czasie pomiary GFR lub klirensu kreatyniny pozwalają określić chorobę nerek jako ostrą lub przewlekłą.

Funkcja nerek i klirens kreatyniny zmniejszają się wraz z wiekiem. Na szczęście nerki mają ogromną pojemność rezerwową. Większość ludzi może stracić 30 do 40 procent funkcji nerek bez większych problemów.

Lekarze określają stopień zaawansowania przewlekłej choroby nerek za pomocą systemu stagingowego, który wykorzystuje GFR:

  • Etap 1: GFR 90 lub większy (prawidłowa czynność nerek)

  • Etap 2: GFR 60-89 (łagodne pogorszenie funkcji nerek)

  • Etap 3a: GFR 45 – 59 (łagodne do umiarkowanego pogorszenie funkcji nerek)

  • Etap 3b GFR 30 – 44 (umiarkowane do poważnego pogorszenie funkcji nerek)

  • Etap 4: GFR 15-29 (poważne pogorszenie funkcji nerek)

  • Etap 5: GFR poniżej 15 (niewydolność nerek, zwykle wymagająca dializ)

Osoby po 60. roku życia mogą mieć pozornie prawidłowe stężenie kreatyniny we krwi, ale nadal niski GFR i klirens kreatyniny. Metoda 24-godzinnej zbiórki moczu lub jeden ze wzorów szacowania GFR mogą dokładniej określić spadek funkcji nerek.?

Nieprawidłowe wyniki badania kreatyniny dont always mean kidney disease. Czasami mogą być oznakami:?

  • Ciąża

  • Ciężkie ćwiczenia

  • Dieta bogata w czerwone mięso

  • Działania niepożądane niektórych leków

Co zrobić z niskim wskaźnikiem kreatyniny?

Jeśli masz niski GFR lub klirens kreatyniny, lekarz opracuje z Tobą plan działania, aby rozwiązać ten problem.

Głównymi przyczynami przewlekłej choroby nerek są wysokie ciśnienie krwi i cukrzyca. Jeśli cierpisz na te schorzenia, pierwszym krokiem jest ich kontrola za pomocą lepszej diety, ćwiczeń i leków. W przeciwnym razie możesz potrzebować więcej badań, aby zidentyfikować przyczynę choroby nerek.

Regularne sprawdzanie GFR lub klirensu kreatyniny pozwala Tobie i Twojemu lekarzowi śledzić wszelkie pogorszenie funkcji nerek w czasie. Lekarz może być zmuszony do wprowadzenia zmian w lekach, aby dostosować je do wszelkich zmian w funkcjonowaniu nerek.

Ponieważ leki dostępne bez recepty (zwłaszcza leki na łagodne bóle i bóle głowy), zioła i suplementy mogą wpływać na pracę nerek, nie należy przyjmować żadnego z nich bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Większość ludzi nie potrzebuje dializ, dopóki GFR i klirens kreatyniny nie spadną bardzo nisko. Ale ponieważ funkcja nerek naturalnie zmniejsza się z wiekiem, ważne jest, aby podjąć działania wcześnie, aby zachować jak najwięcej.

Przykurcz Dupuytrena: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie przykurczu Dupuytrena.

Co to jest choroba Dupuytrena?

Powięź zawiera pasma włókien, przypominające sznurki, które biegną od dłoni w górę do palców. W chorobie Dupuytrena sznurki te napinają się, czyli kurczą, powodując zwijanie się palców do przodu. W ciężkich przypadkach może to prowadzić do kalekich deformacji dłoni.

Objawy choroby Dupuytrena

Objawy choroby Dupuytrena pojawiają się etapami:

  • Guzki: Te grudki pod skórą dłoni są pierwszymi objawami dla wielu osób. Na początku guzek może być wrażliwy i bolesny, ale w końcu dyskomfort ten ustępuje.

  • Kordy: Guzki powodują, że pod skórą dłoni tworzą się te twarde pasma tkanki. Te nieelastyczne pasma powodują, że palce zginają się lub „zwijają” do przodu w kierunku nadgarstka.

  • Skurcz: W miarę pogłębiania się podwinięcia, wyprostowanie palców staje się trudne, a nawet niemożliwe. Osoby cierpiące na chorobę Dupuytrena często mają trudności z podnoszeniem dużych przedmiotów lub wkładaniem rąk do kieszeni, czyli czynnościami, które mogą Państwo wykonywać codziennie? Jeśli masz tę przypadłość, możesz mieć również trudności z położeniem dłoni płasko na stole, noszeniem rękawiczek lub podaniem ręki, między innymi.

Choroba Dupuytrena – przyczyny i czynniki ryzyka

Przyczyna choroby Dupuytrena nie jest znana, ale w grę mogą wchodzić pewne czynniki biochemiczne, które wpływają na tkankę łączną dłoni. Kontuzje i nadmierna eksploatacja dłoni nie powodują choroby. Ścięgna nie są dotknięte.

Jednak pewne czynniki mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia przykurczu Dupuytrena. Należą do nich:

  • Picie dużej ilości alkoholu, chociaż większość osób z tą chorobą nie cierpi na alkoholizm

  • Cukrzyca

  • Napady, takie jak u osób z padaczką

  • Palenie tytoniu

  • Posiadanie krewnego z chorobą

  • Pochodzenie północnoeuropejskie (angielskie, irlandzkie, szkockie, francuskie, holenderskie) lub skandynawskie (szwedzkie, norweskie, fińskie)

  • Bycie mężczyzną powyżej 40 roku życia

Diagnoza choroby Dupuytrena

Lekarz zadaje pytania dotyczące objawów, jak również ogólnego stanu zdrowia, historii choroby oraz historii chorób w rodzinie. Następnie zbada Pana/Pani dłonie, nadgarstki i palce.

Diagnostyka choroby Dupuytrena polega zazwyczaj na obmacywaniu okolic dłoni w celu sprawdzenia, czy nie ma w nich guzków, oraz na zapisaniu liczby znalezionych guzków. Lekarz prawdopodobnie poprosi Panią/Pana o próbę ułożenia dłoni płasko na stole.

Możesz mieć testy do:

  • Sprawdzić, jak dobrze potrafisz chwytać przedmioty rękami.

  • Sprawdź, jak dobrze potrafisz uszczypnąć przedmioty palcami.

  • Zmierz czucie w kciukach i palcach.

  • Sprawdź zakres ruchu w palcach, czy możesz je wyprostować do końca.

Personel medyczny może również wykonać zdjęcia ręki, aby udokumentować jej wygląd.

Te badania i testy będą powtarzane w czasie, aby określić, czy stan się pogarsza.

Leczenie choroby Dupuytrena

Nie ma lekarstwa na chorobę Dupuytrena. Jednak choroba ta nie zagraża życiu i może nie powodować dolegliwości przez wiele lat, jeśli w ogóle. Niektóre osoby cierpiące na tę przypadłość nigdy nie wymagają leczenia, a jedynie monitorowania.

Jeśli jest to bolesne lub przeszkadza w codziennych czynnościach, istnieją opcje leczenia, w tym leki i operacje.

Szyny na palce nie pomagają osobom cierpiącym na chorobę Dupuytrena i mogą nawet zaszkodzić. Rozciąganie palca na siłę może w rzeczywistości przyspieszyć jego zwijanie się do wewnątrz.

Leczenie niechirurgiczne

  • Wstrzykiwanie sterydów: Jeśli guzek jest wyjątkowo tkliwy, lekarz może zalecić wstrzyknięcie kortykosteroidu, zwanego również zastrzykiem sterydowym. Kortykosteroid jest silnym lekiem przeciwzapalnym, który zmniejsza obrzęk i stan zapalny. Może on pomóc złagodzić ból i w niektórych przypadkach może zapobiec pogorszeniu się przykurczu palca, ale nie spowoduje wyprostowania palca, jeśli już masz przykurcz. Może być potrzebna seria zastrzyków, aby zobaczyć długoterminowe rezultaty.

  • Zastrzyk enzymatyczny: Jeśli palce są już zgięte, lekarz może dać ci zastrzyk kolagenazy (Xiaflex), mieszaniny enzymów, które pomagają rozpuścić grubą i ciasną tkankę. Osłabia to napięte pasma i może pozwolić lekarzowi na późniejsze rozciągnięcie zaciśniętego obszaru. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane w przypadku leku Xiaflex to obrzęk, krwawienie, zasinienie lub ból w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko mogą wystąpić uszkodzenia ścięgien lub więzadeł, których naprawa wymaga operacji. Lekarz pomoże Ci zdecydować, czy zastrzyki enzymatyczne lub operacja są dla Ciebie odpowiednie.

Leczenie chirurgiczne

Jeśli stan pogarsza się mimo stosowania leków, a funkcja ręki jest poważnie ograniczona, lekarz może zalecić leczenie chirurgiczne. Dwa najczęstsze rodzaje to:

  • Fasciotomia: Zabieg ten dzieli gruby sznur tkanki więzadłowej, dzięki czemu dotknięty palec może poruszać się swobodniej. Lekarz znieczula to miejsce i wykonuje małe nacięcie na dłoni w pobliżu chorego palca. W czasie gojenia się tego obszaru będziesz musiał nosić szynę.

  • Subtotalna fasciektomia dłoniowa: Podczas tego zabiegu lekarz usuwa tyle sznurka i tkanki, ile jest możliwe, aby palec mógł się wyprostować. W tym celu lekarz prawdopodobnie wykona zygzakowate cięcie na dłoni, aby dotrzeć do miejsca, w którym znajduje się palec. Jest to bardziej skomplikowany rodzaj operacji niż fasciotomia, dlatego też rekonwalescencja wymaga większej ilości zabiegów, w tym starannej pielęgnacji tego miejsca, ewentualnej fizykoterapii i przeszczepu skóry (gdy zdrowa skóra jest pobierana z innej części ciała w celu uszczelnienia rany).

Po zabiegu może wystąpić obrzęk dłoni i dyskomfort. Uniesienie ręki powyżej poziomu serca i zginanie palców może pomóc złagodzić obrzęk, sztywność i ból oraz przyspieszyć powrót do zdrowia. Powrót do zdrowia może trwać kilka miesięcy.

Większość ludzi może lepiej poruszać palcami po tradycyjnej operacji przykurczu Dupuytrena. Jednak dolegliwość ta powraca u około jednej na pięć osób, które poddały się tej operacji.

Ryzyko związane z zabiegiem chirurgicznym

Każdy zabieg chirurgiczny wiąże się z ryzykiem. Powikłania operacji są rzadkie, ale mogą obejmować:

  • Zakażenie

  • Uszkodzenie nerwów i naczyń krwionośnych w dłoni

  • Stała sztywność palców

Alternatywą dla tradycyjnego leczenia chirurgicznego przykurczu Dupuytrena jest zabieg zwany aponeurotomią. Zamiast otwartego cięcia, wykorzystuje ona ostry koniec igły do przecięcia grubych pasm pod skórą, co może pomóc w szybszym powrocie do zdrowia. Nie działa ona jednak tak dobrze w przypadku osób z poważniejszymi przypadkami. Ogólnie rzecz biorąc, ryzyko powikłań jest mniejsze, ale istnieje ryzyko uszkodzenia nerwów, naczyń krwionośnych lub ścięgien. Aponeurotomia igłowa jest jeszcze bardziej skuteczna, gdy jest stosowana w połączeniu z zastrzykami kortykosteroidowymi. Specjalistyczny chirurg ręki musi wykonać ten zabieg. Zapytaj swojego lekarza, jaki rodzaj operacji jest najlepszy dla Ciebie.

Twój lekarz może zalecić fizykoterapię po zabiegu.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Przykurcz Dupuytrena nie jest groźnym schorzeniem, ale w przypadku ciężkiej postaci może powodować niepełnosprawność.

Zadzwoń do lekarza, aby umówić się na wizytę, jeśli:

  • Masz jeden lub więcej guzków na dłoni, niezależnie od tego, czy są one bolesne, czy nie.

  • Masz trudności z wyprostowaniem palców.

  • Masz trudności z chwytaniem przedmiotów.

  • Nie możesz położyć ręki płasko na stole lub włożyć ręki do kieszeni.

Powikłania choroby Dupytrena

Ponieważ choroba Dupuytrena nie dotyczy zazwyczaj kciuka lub palca wskazującego, na początku może nie sprawiać większych problemów. Wciąż jednak ważne jest, aby zgłosić się do lekarza, jeśli wydaje się, że mogą wystąpić u Państwa objawy. Choroba może się z czasem nasilać i w końcu uniemożliwić otwarcie dłoni, trzymanie dużych przedmiotów lub zmieszczenie dłoni w małych przestrzeniach.

Złamany nadgarstek (Colles Fracture): Symptomy, leczenie, powrót do zdrowia

0

Dowiedz się więcej na temat złamanego nadgarstka — zwanego również złamaniem Collesa lub złamaniem dystalnego promienia — od ekspertów z doctor.

Co to jest złamanie Collesa?

Złamania Collesa są bardzo częste; są najczęściej łamaną kością w ramieniu. W Stanach Zjednoczonych 1 z każdych 10 złamanych kości to złamany nadgarstek.

Złamanie Collesa Objawy

Symptomy złamanego nadgarstka mogą obejmować:

  • Ból, zwłaszcza przy zginaniu nadgarstka

  • Tkliwość

  • Obrzęk

  • Siniaki

  • Deformacja nadgarstka, zwana czasem deformacją widelca obiadowego, która powoduje, że wygląda on na krzywy i zgięty.

Aby zdiagnozować złamany nadgarstek, lekarz przeprowadzi dokładne badanie fizyczne. Może być konieczne wykonanie kilku zestawów zdjęć rentgenowskich, ponieważ złamanie może być początkowo trudne do zauważenia.

Sporadycznie, złamany nadgarstek może wpływać na nerwy lub przepływ krwi. Powinieneś udać się na pogotowie, jeśli:

  • Nadgarstek sprawia duży ból.

  • Nadgarstek, ramię lub ręka są zdrętwiałe.

  • Palce są blade.

Przyczyny złamania Collesa

Zazwyczaj urazy te są wynikiem upadku na wyciągniętą rękę lub uderzenia w nadgarstek.

Złamane nadgarstki są powszechne u osób uprawiających sporty kontaktowe, a także u narciarzy, łyżwiarzy i rowerzystów. Osoby z osteoporozą lub rozrzedzeniem kości są szczególnie narażone na złamania nadgarstka. Ale mogą się one przydarzyć każdemu, kto zaliczy upadek lub zostanie uderzony.

Leczenie złamania Collesa

Jeśli złamany nadgarstek nie znajduje się w prawidłowej pozycji do gojenia, lekarz może być zmuszony do jego ponownego nastawienia. To może być dość bolesne, więc zwykle robi się to ze znieczuleniem. Jednakże, środki przeciwbólowe pomogą po tym.

Prawdopodobnie będziesz również potrzebował:

  • Szyna, która może być używana przez kilka dni do tygodnia, gdy opuchlizna zejdzie; jeżeli na początku użyto szyny, to po tygodniu zwykle zakłada się gips.

  • Gips, który może być potrzebny przez 6 do 8 tygodni lub dłużej, w zależności od stopnia złamania (po ustąpieniu obrzęku może być potrzebny drugi gips, jeśli pierwszy będzie zbyt luźny).

  • Regularne wykonywanie zdjęć rentgenowskich, aby upewnić się, że nadgarstek goi się prawidłowo.

Recovery

Prawdopodobnie będziesz chciał również:

  • Przez kilka pierwszych dni podnieś nadgarstek na poduszce lub oparciu krzesła powyżej poziomu serca. Zmniejszy to ból i obrzęk.

  • Obłożenie nadgarstka lodem. Rób to przez 15 do 20 minut co 2 do 3 godzin przez 2 do 3 dni. Uważaj, aby podczas obladzania szyna lub gips były suche.

  • Zażywaj środki przeciwbólowe dostępne bez recepty. Zapytaj lekarza o niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs), takie jak ibuprofen, naproksen lub aspiryna (z wyjątkiem dzieci). Mogą one pomóc w zwalczaniu bólu i obrzęku. Jednak leki te mają skutki uboczne, takie jak zwiększone ryzyko krwawienia i wrzodów. Powinny być stosowane tylko sporadycznie, chyba że lekarz wyraźnie powie inaczej, ponieważ może to opóźnić gojenie.

  • Wykonuj ćwiczenia rozciągające i wzmacniające palce, łokieć i bark, jeśli lekarz je zaleci.

Przez większość czasu, te zabiegi będą wystarczające. Czasami jednak osoby ze złamanym nadgarstkiem wymagają operacji. Twój lekarz może to zasugerować, jeśli kość nie będzie się dobrze goić w gipsie. Czasami potrzebne są szpilki, płytki, śruby lub inne urządzenia, które utrzymują kość w miejscu, aby mogła się ona zregenerować.

Złamanie Collesa – perspektywy

Oczywiście to, co naprawdę chcesz wiedzieć, to kiedy możesz wrócić do gry po złamaniu nadgarstka. Nie ma prostej odpowiedzi.

Oto kilka rzeczy, o których warto pamiętać podczas rekonwalescencji po złamaniu nadgarstka:

  • Leczenie nadgarstka może trwać 8 tygodni lub dłużej. Poważniejsze złamania mogą nie zagoić się w pełni przez 6 miesięcy. O tym, kiedy nastąpi pełne wyzdrowienie, zadecydujesz wspólnie z lekarzem.

  • Nie spiesz się z powrotem do aktywności zbyt szybko. Jeśli zaczniesz ćwiczyć przed wyleczeniem nadgarstka, możesz spowodować poważniejsze uszkodzenia.

  • Możesz odczuwać dyskomfort i sztywność nadgarstka jeszcze przez wiele miesięcy, a nawet lat po urazie.

  • Postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza dotyczącymi pielęgnacji gipsu. Pamiętaj, że gips nie może być mokry.

  • Zgłoś się do lekarza, jeżeli po założeniu gipsu ból lub opuchlizna nasilają się, lub jeżeli odczuwasz drętwienie palców.

Powikłania złamania Collesa

Jeśli otrzymasz szybkie leczenie i dobrą kontynuację opieki nad złamaniem Collesa, zwykle można uniknąć powikłań.

Powikłania, które mogą wystąpić bez szybkiego leczenia lub przy poważnych urazach, obejmują urazy nerwów lub naczyń krwionośnych. U niektórych osób rozwija się również zespół przedziałów, stan, który występuje, gdy ciśnienie w mięśniach staje się niebezpiecznie wysokie. Te powikłania zwykle występują wkrótce po złamaniu.

Komplikacje, które mogą wystąpić później to zespół cieśni nadgarstka i zapalenie kości i stawów. Czasami złamanie nie goi się we właściwej pozycji, co może powodować uszkodzenie ścięgna i ciągły ból.

W poważniejszych przypadkach złamania Collesa może dojść do następujących sytuacji:

  • Złamanie rozciąga się na staw nadgarstkowy.

  • Kawałek złamanej kości przebija się przez skórę.

  • Kość jest złamana w wielu miejscach.

  • Fragmenty kości przesuwają się nie na swoim miejscu.

  • Kawałki kości ranią naczynia krwionośne lub nerwy.

  • Może dojść do zerwania więzadeł.

Tego typu złamania nadgarstków mogą być trudniejsze do leczenia.

Zapobieganie złamaniom Collesa

Złamanie nadgarstka jest trudne do uniknięcia, ponieważ zwykle zdarza się podczas przypadkowego upadku. Jednak pomocne może być stosowanie ochraniaczy na nadgarstki podczas uprawiania ryzykownych sportów, takich jak jazda na rolkach. Czasami złamany nadgarstek może wskazywać na osteoporozę, zwłaszcza u kobiet. Porozmawiaj z lekarzem na temat czynników ryzyka osteoporozy i złamań. Istnieją kroki, które możesz podjąć, aby poprawić swoje zdrowie kości.

Obrzęk limfatyczny nóg i rąk: objawy, przyczyny i leczenie

0

Obrzęk limfatyczny to obrzęk spowodowany gromadzeniem się płynu limfatycznego pod skórą. Dotyka on rąk lub nóg. Dowiedz się, dlaczego tak się dzieje i jakie jest leczenie.

Limfa to bogaty w białko płyn, który przemieszcza się po całym ciele w naczyniach limfatycznych. Zbiera on takie rzeczy, jak bakterie, wirusy i odpady, i przenosi je do węzłów chłonnych. Węzły chłonne następnie filtrować płyn, aby uzyskać zanieczyszczenia z organizmu.

Obrzęk limfatyczny może pojawić się z wielu powodów. Istnieją metody leczenia, które pomagają zmniejszyć obrzęk, abyś czuł się i poruszał lepiej.

Przyczyny i rodzaje

Jeśli twój układ limfatyczny jest uszkodzony lub istnieje blokada, płyn może gromadzić się w tkankach miękkich pod skórą.

Istnieją dwa rodzaje obrzęku limfatycznego:

Obrzęk limfatyczny wtórny jest spowodowany przez inny stan lub chorobę, która uszkadza naczynia lub węzły chłonne. Wtórny obrzęk limfatyczny może być spowodowany przez:

  • Infekcja w węzłach chłonnych

  • Pasożyty

  • Rak lub radioterapia w przypadku raka

  • Chirurgia

  • Usunięcie węzła chłonnego

  • Obrażenia

Pierwotny obrzęk limfatyczny występuje znacznie rzadziej. Jest to problem genetyczny, który występuje, ponieważ węzły chłonne lub naczynia krwionośne nie są odpowiednio rozwinięte lub nie ma ich w ogóle.

Symptomy

Najczęstszym objawem obrzęku limfatycznego jest obrzęk jednej lub obu rąk lub nóg. Obrzęk ten, który może sięgać do palców rąk i nóg, zwykle rozwija się stopniowo w czasie.

Na początku obrzęk jest miękki i płynny. Z czasem może stać się bardziej gęsty i włóknisty, przez co skóra może wyglądać jak ziarnista. Może również wystąpić ból, ciężkość lub ograniczony zakres ruchu w dotkniętej kończynie, co może utrudniać wykonywanie ćwiczeń lub innych czynności.

Z czasem objawy te mogą prowadzić do innych problemów, w tym infekcji, a w rzadkich przypadkach do raka. Jeśli obrzęk ręki lub nogi nie ustępuje, należy zgłosić się do lekarza.

Diagnoza

Lekarz będzie chciał poznać historię choroby. Może również wykonać badania obrazowe, które pomogą zdiagnozować problem.

Limfoscyntygrafia to skan, który może wykryć blokady lub brak naczyń limfatycznych. Wykonuje się go poprzez wstrzyknięcie materiału radioaktywnego. Inne badania mające na celu zbadanie przyczyny obrzęku to rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa i ultrasonografia.

Leczenie

Lekarz może zalecić:

  • Odzież kompresyjna: Te rękawy z tkaniny wywierają nacisk na chorą kończynę, aby ułatwić krążenie płynu limfatycznego.

  • Urządzenia uciskowe: Te rękawy uciskowe są podłączone do pompy, która automatycznie stosuje i usuwa ucisk na kończynie w harmonogramie, aby zapobiec gromadzeniu się limfy.

  • Ćwiczenia: Delikatne ćwiczenia mogą sprzyjać drenażowi limfy i wzmacniać chorą kończynę.

  • Bandaże: Zawinięte w odpowiedni sposób, mogą pomóc w przepchnięciu płynu limfatycznego w kierunku tułowia ciała. Można je również nosić, aby zapobiec cofaniu się płynu limfatycznego do chorej kończyny.

  • Masaż: Specjalnie przeszkolony profesjonalista może wykonać lekki masaż, aby pomóc przenieść płyn z obszarów obrzęku do innych obszarów, gdzie pracujące naczynia limfatyczne mogą go odprowadzić. Możesz nawet nauczyć się, jak stosować te techniki masażu na sobie.

Spuchnięte kostki i stopy: 8 znanych przyczyn obrzęku stóp i kostek

0

Lekarz wyjaśnia przyczyny obrzęku kostek i stóp – i kiedy należy udać się do lekarza.

Powikłania w ciąży.

Pewien obrzęk kostek i stóp jest normalny w czasie ciąży. Nagły lub nadmierny obrzęk może być jednak oznaką stanu przedrzucawkowego, poważnego stanu, w którym wysokie ciśnienie krwi i białko w moczu pojawiają się po 20 tygodniu ciąży. Jeśli doświadczasz silnego obrzęku lub obrzęku, któremu towarzyszą inne objawy, takie jak ból brzucha, bóle głowy, rzadkie oddawanie moczu, nudności i wymioty lub zmiany w widzeniu, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Dowiedz się więcej o zarządzaniu ciążą wysokiego ryzyka.

Uraz stopy lub kostki.

Uraz stopy lub kostki może prowadzić do obrzęku. Najczęstszą z nich jest skręcenie kostki, które występuje, gdy uraz lub niewłaściwe stąpnięcie powoduje rozciągnięcie więzadeł utrzymujących kostkę w miejscu poza ich normalny zakres. Aby zmniejszyć obrzęk po urazie stopy lub kostki, należy odpocząć, aby uniknąć chodzenia po kontuzjowanej kostce lub stopie, stosować okłady z lodu, owinąć stopę lub kostkę bandażem kompresyjnym i podnieść stopę na stołku lub poduszce. Jeśli obrzęk i ból jest silny lub nie poprawia się po zastosowaniu leczenia domowego, należy udać się do lekarza. Dowiedz się więcej o tym, jak leczyć zwichniętą kostkę.

Obrzęk limfatyczny.

Jest to gromadzenie się płynu limfatycznego w tkankach, które może rozwinąć się z powodu braku lub problemów z naczyniami limfatycznymi lub po usunięciu węzłów chłonnych. Limfa jest płynem bogatym w białko, który normalnie przemieszcza się wzdłuż rozległej sieci naczyń i kapilar. Jest on filtrowany przez węzły chłonne, które wychwytują i niszczą niepożądane substancje, takie jak bakterie. Jeśli jednak występuje problem z naczyniami lub węzłami chłonnymi, ruch płynu może zostać zablokowany. Nieleczona limfa może utrudniać gojenie się ran, prowadzić do infekcji i deformacji. Obrzęk limfatyczny jest powszechny po radioterapii lub usunięciu węzłów chłonnych u pacjentów z nowotworem. Jeśli przeszedłeś leczenie nowotworowe i odczuwasz obrzęk, natychmiast zgłoś się do lekarza. Zobacz zdjęcie, jak wygląda obrzęk limfatyczny.

Niewydolność żylna.

Obrzęk kostek i stóp jest często wczesnym objawem niewydolności żylnej, stanu, w którym krew nieodpowiednio przemieszcza się w żyłach z nóg i stóp do serca. Normalnie, żyły utrzymują krew płynącą w górę za pomocą jednokierunkowych zaworów. Kiedy zawory te ulegają uszkodzeniu lub osłabieniu, krew wycieka z powrotem w dół naczyń i płyn jest zatrzymywany w miękkiej tkance dolnej części nóg, zwłaszcza kostek i stóp. Przewlekła niewydolność żylna może prowadzić do zmian skórnych, owrzodzeń skóry i infekcji. Jeśli wystąpią u Ciebie objawy niewydolności żylnej, powinieneś zgłosić się do lekarza. Dowiedz się więcej o przewlekłej niewydolności żylnej.

Zakażenie.

Obrzęk stóp i kostek może być oznaką infekcji. Osoby z neuropatią cukrzycową lub innymi problemami z nerwami stóp są bardziej narażone na infekcje stóp. Jeśli masz cukrzycę, ważne jest, aby codziennie sprawdzać stopy pod kątem pęcherzy i owrzodzeń, ponieważ uszkodzenie nerwu może stępić odczuwanie bólu i problemy ze stopami mogą szybko postępować. Jeśli zauważysz spuchniętą stopę lub pęcherz, który wydaje się być zainfekowany, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Dowiedz się więcej o tym, jak dbać o stopy z cukrzycą. ?

Skrzep krwi.

Skrzepy krwi, które tworzą się w żyłach nóg mogą zatrzymać przepływ zwrotny krwi z nóg z powrotem do serca i spowodować obrzęk kostek i stóp. Skrzepy krwi mogą być powierzchowne (występujące w żyłach tuż pod skórą) lub głębokie (stan znany jako zakrzepica żył głębokich).


). Zakrzepy głębokie mogą zablokować jedną lub więcej głównych żył nóg. Te skrzepy krwi mogą zagrażać życiu, jeśli się rozpadną i dotrą do serca i płuc. Jeśli masz obrzęk jednej nogi, wraz z bólem, gorączką o niskim stopniu nasilenia i ewentualnie zmianą koloru dotkniętej nogi, natychmiast zadzwoń do lekarza. Konieczne może być leczenie lekami rozrzedzającymi krew. Dowiedz się więcej o zakrzepicy żył głębokich (DVT).

Choroby serca, wątroby lub nerek.

Czasami obrzęk może wskazywać na problem, taki jak choroba serca, wątroby lub nerek. Kostki, które puchną wieczorem, mogą być oznaką zatrzymywania soli i wody z powodu prawostronnej niewydolności serca. Choroby nerek mogą również powodować obrzęk stóp i kostek. Gdy nerki nie funkcjonują prawidłowo, płyn może gromadzić się w organizmie. Choroba wątroby może wpływać na wytwarzanie przez wątrobę białka zwanego albuminą, które utrzymuje krew przed wyciekaniem z naczyń krwionośnych do otaczających tkanek. Niewystarczająca produkcja albuminy może prowadzić do wycieku płynów. Grawitacja powoduje, że płyn gromadzi się bardziej w stopach i kostkach, ale płyn może również gromadzić się w brzuchu i klatce piersiowej. Jeśli obrzękowi towarzyszą inne objawy, w tym zmęczenie, utrata apetytu i przyrost masy ciała, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Jeśli brakuje Ci tchu lub odczuwasz ból, ucisk lub napięcie w klatce piersiowej, zadzwoń pod numer 911. Dowiedz się więcej o chorobie nerek i jej objawach.

Działanie niepożądane leku.

Wiele leków może powodować obrzęk stóp i kostek jako możliwy efekt uboczny. Należą do nich:

  • Hormony takie jak estrogen (występujący w doustnych środkach antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej) i testosteron

  • Blokery kanału wapniowego, rodzaj leków na ciśnienie krwi, do których należą nifedypina (Adalat, Afeditab, Nifediac, Nifedical, Procardia), amlodypina (Norvasc), diltiazem (Cardizem, Cartia, Dilacor, Diltia, Tiazac), felodypina (Plendil) i werapamil (Calan, Covera-HS, Isoptin, Isoptin SR, Verelan)

  • Sterydy, w tym sterydy androgenne i anaboliczne oraz kortykosteroidy, takie jak prednizon

  • Leki przeciwdepresyjne, w tym: leki trójpierścieniowe, takie jak nortryptylina (Pamelor, Aventyl), desipramina (Norpramin) i amitryptylina (Elavil, Endep, Vanatrip); oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAO), takie jak fenelzyna (Nardil) i tranylcypromina (Parnate)

  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

  • Leki na cukrzycę.

Jeśli podejrzewasz, że obrzęk może być związany z przyjmowanym przez Ciebie lekiem, porozmawiaj z lekarzem. Chociaż korzyści płynące ze stosowania leku mogą być warte wytrzymania pewnego obrzęku, bardziej nasilony obrzęk może spowodować konieczność zmiany leku lub jego dawki.