Strona główna Blog Strona 2205

Badanie krwi na obecność ołowiu: Czego się spodziewać

0

Jeśli Ty lub Twoje dziecko byliście narażeni na kontakt z ołowiem, oboje powinniście poddać się badaniu. Badanie krwi na obecność ołowiu jest proste, a dostarcza informacji, które mogą uratować Ci życie. lekarz wyjaśnia, co powinnaś wiedzieć.

Kto powinien wykonać badanie krwi na obecność ołowiu?

Ołów jest powszechnie występującym pierwiastkiem. Prawdopodobnie każdy z nas ma przynajmniej odrobinę ołowiu w swoim organizmie, ponieważ jest on wszędzie wokół nas. Jednak narażenie na duże ilości ołowiu może być niebezpieczne. Starsze domy i budynki, w których stosowano farbę na bazie ołowiu, są głównymi źródłami narażenia na ołów. Podobnie jest z rurami wodnymi, które zawierają ołów. Wiele zawodów, takich jak te w fabrykach lub te związane z akumulatorami samochodowymi lub renowacją starych domów, również stwarza ryzyko narażenia na ołów.

Niektóre władze stanowe i lokalne wymagają, aby wszystkie dzieci były badane pod kątem narażenia na ołów. Stan Nowy Jork, na przykład, wymaga badania krwi na obecność ołowiu u dzieci w wieku 1 lat, a następnie ponownie w wieku 2 lat. Lekarz Twojego dziecka zapyta Cię o ich ekspozycję na ołów do około 6 roku życia. W razie obaw, dziecko zostanie poddane kolejnym badaniom.

Centers for Disease Control and Prevention (CDC) twierdzi, że następujące grupy dzieci w wieku od 6 miesięcy do 6 lat powinny być traktowane priorytetowo przy badaniu krwi na obecność ołowiu:

  • Osoby mieszkające w domach zbudowanych przed 1960 rokiem, które zostały poddane lub są w trakcie remontu

  • Osoby, które często odwiedzają domy zbudowane przed 1960 rokiem (na przykład w celu odwiedzenia rodziny)

  • Dzieci, których rodzeństwo, krewni, towarzysze zabaw lub koledzy z klasy zostali zatruci ołowiem

  • Dzieci z rodzicami lub innymi osobami w domu, których praca lub hobby wiąże się z narażeniem na kontakt z ołowiem

  • Dzieci, które mieszkają w pobliżu zakładów recyklingu baterii, czynnych hut ołowiu lub innych miejsc, w których ołów jest uwalniany do atmosfery

Niektórzy lekarze uważają, że dzieci, które spędzają czas w domach, szkołach i innych budynkach zbudowanych przed 1978 rokiem, również powinny zostać poddane badaniom. Wtedy to rząd Stanów Zjednoczonych orzekł, że farba na bazie ołowiu nie może być dłużej używana w gospodarstwach domowych.

Jeśli pracujesz w miejscu, w którym istnieje wysokie ryzyko narażenia na ołów, powinieneś regularnie poddawać się badaniom. Administracja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (OSHA) ustaliła normy dotyczące badań.

Jak wykonuje się badanie krwi na obecność ołowiu?

Pielęgniarka ukłuje Cię w palec i pobierze niewielką ilość krwi. Może też pobrać krew z żyły.

Wyniki powinieneś otrzymać w ciągu kilku dni. Jeśli mieszczą się one w normie, lekarz zadzwoni do Ciebie z wynikami. Jeśli test wykaże wysoki poziom, który wymaga leczenia, lekarz poprosi o umówienie się na wizytę. Ołów jest usuwany z organizmu poprzez proces zwany chelatacją. Podaje się wtedy specjalny lek, który wiąże z nim ołów i inne metale ciężkie. Z czasem lek i metale są usuwane z organizmu poprzez mocz.

Co oznaczają wyniki?

Poziom ołowiu we krwi mierzony jest w mikrogramach na decylitr (mcg/dL). Według CDC, poziom ołowiu we krwi wynoszący 5 mcg/dL jest uważany za wyższy niż normalny lub bezpieczny poziom u dzieci. Jeśli poziom ołowiu we krwi Twojego dziecka wynosi 45 mcg/dL lub więcej, będzie ono potrzebowało leczenia, aby obniżyć ten poziom. Każdy podwyższony wynik testu oznacza, że Twoje dziecko było narażone na działanie ołowiu. Spróbuj znaleźć źródła narażenia na ołów w domu lub innym miejscu w otoczeniu dziecka.

U dorosłych poziom ołowiu we krwi do 10 mcg/dL jest uważany za normalny. Każdy poziom od 10 do 25 mcg/dL to znak, że jesteś regularnie narażony na działanie ołowiu. Przy poziomie 80 mcg/dL należy rozważyć leczenie. Poziomy niższe niż 80 mcg/dl z objawami również mogą wskazywać na potrzebę leczenia.

Tularemia: Przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie, zapobieganie

0

Czasami nazywany gorączką królików, tularemia jest chorobą zakaźną, którą można dostać od pewnego rodzaju bakterii. Dowiedz się, jak zapobiegać i leczyć tę chorobę.

Przyczyny:

Ludzie mogą zachorować na tularemię, ale nie jest to choroba, która naturalnie występuje u ludzi. Często dotyka królików i innych zwierząt, w tym gryzoni, owiec i ptaków. Zwierzęta domowe, takie jak psy i koty, również mogą zarazić się tularemią.

Oto niektóre ze sposobów, w jakie ludzie mogą się nią zarazić:

  • Ukąszenia owadów, zwłaszcza przez muchy lub kleszcze

  • Kontakt ze skórą, włosami lub mięsem zakażonego zwierzęcia

  • Spożywanie skażonej wody lub żywności, np. niedogotowanego mięsa

  • Wdychanie bakterii pochodzących z gleby podczas prac budowlanych lub ogrodniczych

Istnieje również możliwość zarażenia się w przypadku ekspozycji na bakterie w warunkach laboratoryjnych lub potencjalnie w wyniku aktu bioterroryzmu.

Tularemia może wystąpić w każdym miejscu na świecie, ale najczęściej występuje na obszarach wiejskich, gdzie zwierzęta są bardziej narażone na zakażenie bakterią. Może ona przetrwać w glebie, wodzie i martwych zwierzętach przez wiele tygodni. Dlatego też może powodować infekcje na tak wiele różnych sposobów.

Sposób zarażenia się chorobą wpływa na rodzaj objawów i ich nasilenie. To, że jesteś narażony na kontakt z bakterią nie oznacza, że zachorujesz na tę chorobę.

Symptomy

Jeśli zachorujesz po kontakcie z Francisella tularensis, objawy prawdopodobnie pojawią się w ciągu 3-5 dni, ale może to potrwać do 2 tygodni. Istnieją różne rodzaje tularemii, z których każdy ma swoje specyficzne objawy.

Tularemia wrzodziejąca jest najczęstszą odmianą choroby. Objawy mogą obejmować:

  • Owrzodzenia na skórze, które są zwykle spowodowane ukąszeniem przez zakażone zwierzę lub owada

  • Gruczoły limfatyczne, które są bolesne i obrzęknięte

  • Gorączka

  • Dreszcze

  • Ból głowy

  • Zmęczenie

Tularemia okulistyczna dotyka oczu. Objawy mogą obejmować:

  • Ból, obrzęk lub wydzielina w oku

  • Zaczerwienienie w oku

  • Wrażliwość na światło

  • Wrzód, który tworzy się wewnątrz powieki

  • Tkliwe gruczoły chłonne wokół ucha, szyi i szczęki

Tularemia ustno-gardłowa atakuje usta, gardło i układ pokarmowy. Jest to postać choroby, która najczęściej jest wywoływana przez spożywanie niedogotowanego mięsa dzikich zwierząt lub picie skażonej wody. Objawy mogą obejmować:

  • ból gardła

  • Wymioty

  • Biegunka

  • Obrzęknięte migdałki lub węzły chłonne na szyi

  • Wrzody w jamie ustnej

  • Gorączka

Tularemia płucna może powodować objawy, które są często związane z zapaleniem płuc, w tym:

  • Problemy z oddychaniem

  • Ból w klatce piersiowej

  • Suchy kaszel

Tularemia tyfusowa jest rzadką, ale bardzo poważną postacią choroby. Objawy mogą obejmować:

  • Powiększenie śledziony lub wątroby

  • Biegunka i wymioty

  • Silne zmęczenie

  • Podwyższona gorączka

Kto jest zagrożony?

Tularemia jest rzadka. W 2018 roku w Stanach Zjednoczonych odnotowano tylko 229?zgłoszonych przypadków. Ludzie zarażają się nią najczęściej przez ukąszenia kleszczy lub kontakt z zakażonym zwierzęciem.

Następujące czynniki mogą również zwiększyć ryzyko zachorowania na tularemię:

  • Zawody takie jak: pracownik laboratorium, rolnik, weterynarz, myśliwy, ogrodnik, zarządca terenów dzikich i pracownik obróbki mięsa

  • Mieszkający w południowo-środkowych Stanach Zjednoczonych lub odwiedzający je

  • Polowanie lub uprawianie ogródka. Dzikie zwierzęta mogą być zarażone tularemią, a mieszanie gleby może spowodować uwolnienie bakterii.

Diagnoza i leczenie

Zdiagnozowanie tularemii może być trudne, ponieważ objawy mogą być podobne do innych chorób. Lekarz przeprowadzi badania, aby potwierdzić obecność bakterii. Może również zlecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej, aby sprawdzić, czy nie występują objawy zapalenia płuc.

Leczenie zwykle obejmuje antybiotyki, albo wstrzykiwane lub doustnie. Jeśli wystąpią powikłania, takie jak zapalenie płuc lub zapalenie opon mózgowych, konieczne będzie również leczenie tych stanów. Zazwyczaj osoby, które przeszły tularemię, uodparniają się na nią, ale niektóre osoby chorują na nią więcej niż raz.

Zapobieganie

Możesz chronić się poprzez:

  • Nieużywanie gołych rąk do oskórowania lub opatrywania dzikich zwierząt

  • Unikanie chorych lub martwych zwierząt

  • noszenie ubrań zakrywających odsłoniętą skórę (obcisłych w nadgarstkach i kostkach)

  • Stosowanie środków odstraszających owady

  • Niezwłoczne usuwanie kleszczy

  • Picie czystej wody

  • Pełne gotowanie dzikiego mięsa

Badanie kwasu moczowego: Cel, procedura i wyniki wyjaśnione

0

Jeśli Twój lekarz uważa, że masz podagrę lub kamienie nerkowe, może zlecić badanie kwasu moczowego.

Test na obecność kwasu moczowego w moczu to test, który sprawdza, ile kwasu moczowego znajduje się w Twoim siusiu.

Twój organizm wytwarza kwas moczowy, kiedy rozkłada puryny, które są substancjami chemicznymi w tkankach Twojego ciała oraz w wielu pokarmach i napojach, takich jak wątroba, sardele, sardynki, suszona fasola i piwo.

Kwas moczowy zazwyczaj rozpuszcza się we krwi, przechodzi przez nerki i opuszcza organizm podczas sikania. Czasami jednak zbyt duża ilość tego kwasu pozostaje w organizmie. Albo nerki nie mogą się go pozbyć w wystarczającym stopniu, albo organizm wytwarza go za dużo.

Wysoki poziom kwasu moczowego może powodować problemy zdrowotne.

Test na kwas moczowy Cel

Lekarz może przypuszczać, że cierpisz na podagrę, bolesny rodzaj zapalenia stawów. Podagra zwykle zdarza się, gdy dodatkowy kwas moczowy tworzy kryształy, które utknęły w stawach. Objawy podagry obejmują:

  • ból lub obrzęk stawów, głównie dużego palca u nogi, kostki lub kolana

  • Czerwona, błyszcząca skóra wokół stawów

  • Ciepłe w dotyku stawy

Jeśli masz kamienie nerkowe, badanie moczu na obecność kwasu moczowego jest sposobem, w jaki lekarz może ustalić, co jest ich przyczyną. Jeden z rodzajów kamieni powstaje, gdy kwas moczowy gromadzi się w moczu i tworzy kryształy, które sklejają się ze sobą. Jeśli kamień jest wystarczająco duży, może blokować przepływ moczu i być bolesny przy oddawaniu moczu. Może być powiązany z infekcją dróg moczowych. Rzadko, może nawet uszkodzić Twoje nerki. Symptomy kamieni nerkowych obejmują:

  • Ostry ból w okolicy brzucha, boku lub pachwiny

  • Ból pleców

  • Krew w siusiu

  • Nudności i wymioty

Pracownicy służby zdrowia monitorują również poziom kwasu moczowego u osób poddawanych chemioterapii i radioterapii. Te metody leczenia raka mogą powodować wysoki poziom kwasu moczowego we krwi.

Przygotowanie do testu na obecność kwasu moczowego

Niektóre leki mogą wpływać na wyniki testu:

  • Aspiryna (i inne leki zawierające salicylany)

  • Cyklosporyna (czasami stosowana w chorobach autoimmunologicznych)

  • Lewodopa (w chorobie Parkinsona)

  • Niektóre leki moczopędne (tabletki wodne)

  • Witamina B3 (niacyna)

  • Leki na podagrę

  • Leki z grupy NLPZ

Należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach. Być może trzeba będzie je odstawić przed badaniem, ale nie wprowadzaj żadnych zmian, dopóki nie porozmawiasz z lekarzem.

Zapytaj lekarza o unikanie napojów alkoholowych przed i w trakcie testu. Alkohol spowalnia tempo, w jakim organizm pozbywa się kwasu moczowego.

Procedura testu na obecność kwasu moczowego

W przeciwieństwie do innych testów moczu, ta procedura trwa cały dzień. Lekarz wymaga tzw. 24-godzinnej zbiórki.

Oto co należy zrobić:

  • Kiedy się obudzisz, zrób siku w toalecie i zapisz godzinę.

  • Przez następne 24 godziny zbieraj każdą kroplę siusiu do pojemnika, który dał ci lekarz.

  • Następnego dnia rano postaraj się wstać o tej samej porze, co poprzedniego dnia. Zbierz swoje pierwsze poranne siusiu i zapisz godzinę.

  • Przechowuj pojemnik w lodówce pomiędzy wizytami w łazience. Po zakończeniu pracy zanieś go do laboratorium. Nazwa laboratorium zostanie podana w instrukcji od lekarza.

    Pracownicy służby zdrowia mogą również sprawdzić poziom kwasu moczowego za pomocą badania krwi.

    Wyniki testu na obecność kwasu moczowego

    Twój lekarz prawdopodobnie zadzwoni w ciągu kilku dni. Porozmawia z Tobą o wynikach i może zlecić kolejne badania.

    Większość dorosłych traci od 500 do 600 miligramów kwasu moczowego z moczem w ciągu 24 godzin. Więcej niż 800 miligramów to za dużo, jeśli stosujesz regularną dietę.

    Poza podagrą i kamieniami nerkowymi, wysoki poziom kwasu moczowego występuje u osób, które:

    • mają nowotwory krwi, takie jak szpiczak mnogi lub białaczka

    • Są otyłe

    • Są poddawane leczeniu raka lub mają raka, który się rozprzestrzenił

    • Choroba genetyczna zwana zespołem Lescha-Nyhana, która powoduje, że organizm wytwarza zbyt dużo kwasu moczowego

    • Choroba powodująca rozpad włókien mięśniowych (rabdomioliza)

    • Występują niektóre zaburzenia szpiku kostnego

    • Zaburzenia cewek nerkowych, w których organizm wydziela substancje do moczu (zespół Fanconiego)

    Niektóre pokarmy i napoje mogą podnosić poziom kwasu moczowego, ponieważ zawierają dużo puryn:

    • Skorupiaki

    • Czerwone mięso

    • Mięso organiczne, takie jak wątroba

    • Piwo i likier

    Lekarz może zalecić ograniczenie lub unikanie tych pokarmów.

    Może również przepisać leki, które obniżają poziom kwasu moczowego. Może to powstrzymać tworzenie się kamieni nerkowych lub zapobiec kolejnemu atakowi podagry.

    Chociaż nie jest to tak powszechne, możliwe jest również, że poziom kwasu moczowego jest zbyt niski. Najczęściej zdarza się to u osób, które mają:

    • Choroby nerek

    • Zatrucie ołowiem

    • Długotrwałe używanie alkoholu

    • Nerki, które nie mogą filtrować płynów i odpadów tak jak powinny (przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek)

    Test Testosteronu: Wolny i SHBG, Wysoki vs. Niski vs. Normalny poziom

    0

    Wysoki lub niski testosteron może sygnalizować problem zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Dowiedz się, jak lekarz bada poziom testosteronu i co oznaczają jego wyniki.

    W okresie dojrzewania testosteron buduje mięśnie mężczyzny, pogłębia jego głos, umieszcza włosy na klatce piersiowej i sprawia, że rośnie jego penis. Przez całe życie mężczyzny, hormon ten pomaga również w produkcji spermy i utrzymuje ich popęd seksualny.

    Kobiety też wytwarzają testosteron, ale w mniejszych ilościach. Produkują go w swoich jajnikach. Pomaga on utrzymać równowagę hormonalną i reguluje inne funkcje organizmu.

    Co mierzy test testosteronu?

    Testosteron przemieszcza się we krwi na dwa sposoby:

    • Związany z białkami: albuminą i globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG)

    • Wolne — nie połączone z żadnymi białkami

    Zazwyczaj badanie całkowitego testosteronu jest badaniem przesiewowym. Mierzy on zarówno wolny, jak i przyłączony testosteron. Aby zdiagnozować pewne warunki, lekarze czasami patrzą tylko na poziom wolnego testosteronu.

    U mężczyzn, test testosteronu może pomóc znaleźć przyczynę problemów seksualnych, takich jak zmniejszenie popędu płciowego lub zaburzenia erekcji. Jeśli masz trudności z zajściem w ciążę ze swoim partnerem, test może powiedzieć, czy poziom testosteronu we krwi jest niski. Niski poziom testosteronu może również oznaczać problem z podwzgórzem lub przysadką mózgową, które kontrolują ilość testosteronu wytwarzanego przez organizm.

    U kobiet, test ten może znaleźć przyczynę braku miesiączki, braku miesiączki, trudności z zajściem w ciążę lub doświadczania męskich wzorców wzrostu włosów, takich jak na klatce piersiowej lub twarzy. Lekarze mogą również użyć go do zdiagnozowania zespołu policystycznych jajników (PCOS), który powoduje podwyższony poziom testosteronu. Jest to problem hormonalny, który może powodować nieregularne miesiączki i utrudniać zajście w ciążę. Testosteron jest częścią badania niektórych guzów nadnerczy.

    Dlaczego miałbym poddać się temu badaniu?

    Lekarz może zlecić to badanie, jeśli masz objawy niskiego lub wysokiego poziomu testosteronu.

    Objawy niskiego testosteronu u mężczyzn obejmują:

    • Zmęczenie, depresja lub problemy z koncentracją

    • Wypadanie włosów

    • Utrata masy mięśniowej

    • Niski popęd płciowy

    • Obrzęknięte piersi

    • Problemy z uzyskaniem lub utrzymaniem erekcji

    • Słabe kości – zwane osteoporozą

    Niektóre czynniki, które powodują niski poziom testosteronu, mogą również powodować niską liczbę plemników. Jeśli liczba plemników jest niska, lekarz może zlecić to badanie.

    U kobiet należą do nich:

    • Problemy z płodnością

    • Niski popęd płciowy

    • Pominięcie lub brak miesiączki

    • Suchość pochwy

    • Osłabione kości — osteoporoza

    Do objawów wysokiego testosteronu u kobiet należą:

    • Trądzik i tłusta skóra

    • Przyciemnione obszary skóry

    • Głęboki głos

    • Powiększona łechtaczka

    • Nadmierne owłosienie na twarzy lub ciele

    • Utrata włosów na głowie (łysienie)

    • Pominięcie lub brak miesiączki

    Co dzieje się podczas testu?

    Jest to proste badanie krwi, które zwykle wykonuje się wcześnie rano, kiedy poziom testosteronu jest najwyższy. Zostanie pobrana próbka krwi z żyły na ramieniu lub palcu. Poinformuj lekarza, jeśli przyjmujesz jakiekolwiek leki lub środki ziołowe. Ponieważ poziom testosteronu zmienia się z dnia na dzień i z godziny na godzinę, w przypadku stwierdzenia niskiego lub wysokiego poziomu, test jest zwykle powtarzany.

    Co wyniki mogą powiedzieć Twojemu lekarzowi?

    Wyniki badań pozwolą stwierdzić, czy masz normalny, wysoki czy niski poziom testosteronu. Normalny poziom testosteronu dla ciebie będzie zależał od twojej płci i wieku.

    Normalne wyniki testosteronu całkowitego u dorosłych mężczyzn:

    • Wiek od 19 do 49 lat – 249 – 836 nanogramów na decylitr (ng/dL)

    • Wiek 50 lat i więcej — 193 – 740 ng/dL

    Prawidłowe wyniki testosteronu całkowitego u dorosłych kobiet:

    • Wiek od 19 do 49 lat — 8 – 48 ng/dL

    • Wiek 50 lat i więcej — 2 – 41 ng/dL

    W zależności od wyników, możesz potrzebować również jednego z tych innych testów:

    • 17-hydroksyprogesteron. Wykrywa wrodzony przerost nadnerczy, który wpływa na produkcję hormonów.

    • Androstenedion (AD). Sprawdza, jak dobrze pracują twoje nadnercza, jajniki lub jądra.

    • Biopsja. Lekarz pobiera próbkę tkanki z jąder, aby sprawdzić, czy nie ma w nich raka.

    • DHEAS. Sprawdza problemy lub guzy w nadnerczach.

    • Estrogeny. Mierzy poziom estrogenów i może pomóc w diagnozie niepłodności lub menopauzy.

    • Hormon folikulotropowy (FSH) lub hormon luteinizujący (LH). Oceniają płodność u kobiet, a dojrzewanie płciowe u dziewcząt.

    • Prolaktyna. Diagnozuje upławy w piersiach, brak miesiączki, niepłodność lub niski popęd płciowy u kobiet.

    Chikungunya: Przenoszenie, leczenie i zapobieganie

    0

    Może być trudno stwierdzić na pewno, że masz chikungunya, ponieważ może ona wyglądać jak inne wirusy roznoszone przez komary. Dowiedz się więcej o tej rzadkiej chorobie.

    Występuje w aż 60 krajach Azji, Europy, Afryki i obu Ameryk, ale w Stanach Zjednoczonych chikungunya jest rzadkością. Od 2016 roku odnotowano tu tylko 175 przypadków i były to osoby, które przebywały na terenach dotkniętych chorobą.

    Skąd mam wiedzieć, czy ją mam?

    Objawy chikungunya pojawiają się zwykle 3 do 7 dni po ukąszeniu. Obejmują one zwykle gorączkę i bóle stawów, ale możesz mieć również ból głowy, nudności, wysypkę i być bardzo zmęczony.

    Może być trudno stwierdzić na pewno, że masz chikungunya, ponieważ może ona wyglądać jak inne choroby roznoszone przez komary, takie jak gorączka denga lub wirus Zika.

    Jeśli masz te objawy i przebywałeś w miejscu, w którym niedawno wybuchła epidemia, udaj się do lekarza. Prawdopodobnie pobierze on próbkę krwi, aby sprawdzić, czy organizm nie zwalcza wirusa.

    Jak wygląda leczenie?

    Nie ma prawdziwej metody leczenia chikungunya. Większość ludzi poprawia się sama i całkowicie wraca do zdrowia. Wiele objawów zwykle poprawia się w ciągu tygodnia, ale ból stawów może trwać kilka miesięcy. Acetaminofen lub ibuprofen pomogą w tym przypadku oraz w przypadku gorączki, którą możesz mieć. Należy również pić dużo płynów i dużo odpoczywać.

    Wirus jest zazwyczaj cięższy dla noworodków, osób powyżej 65 roku życia i osób, które mają wysokie ciśnienie krwi, cukrzycę lub choroby serca. Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, ma objawy i należy do jednej z tych grup, natychmiast zadzwoń do lekarza.

    Zmniejsz ryzyko ukąszenia przez komary

    Jeśli wybierasz się w miejsce, w którym panuje epidemia, możesz zrobić kilka rzeczy, aby zmniejszyć ryzyko ukąszenia przez komary:

    • Noś długie rękawy i długie spodnie.

    • Przebywaj w zadaszonych pomieszczeniach lub w pomieszczeniach, w których jest klimatyzacja.

    • Jeśli przebywasz w miejscu, w którym nie ma klimatyzacji ani ekranów w oknach, upewnij się, że nad Twoim łóżkiem znajduje się moskitiera.

    • Jeśli wychodzisz na zewnątrz bez rękawów, użyj środka odstraszającego komary, który ma DEET. Jeśli musisz użyć kremu z filtrem, nałóż go najpierw.

    • Opróżnij stojącą wodę w doniczkach w domu lub w pokoju hotelowym.

    Jeśli już wcześniej chorowałeś na chikungunya, to raczej nie zachorujesz ponownie.

    Wścieklizna: 9 objawów i co robić w przypadku ugryzienia przez wściekłe zwierzę

    0

    Wścieklizna to wirus, który atakuje centralny układ nerwowy. Ten artykuł wyjaśnia, w jaki sposób jest przenoszony, jak wygląda i co zrobić, jeśli zostaniesz ugryziony przez zwierzę, które może być zarażone.

    Przypadki zarażenia wirusem u ludzi są w Stanach Zjednoczonych niezwykle rzadkie, ale jeśli nie zostanie podjęte leczenie przed wystąpieniem objawów, jest śmiertelne. Wścieklizna ma najwyższy wskaźnik śmiertelności – 99,9% – spośród wszystkich chorób na ziemi. Kluczem jest podjęcie leczenia od razu, jeśli uważasz, że miałeś kontakt ze zwierzęciem, które ma wściekliznę.

    Jak się rozprzestrzenia?

    Zazwyczaj wścieklizna rozprzestrzenia się poprzez głębokie ugryzienie lub zadrapanie przez zakażone zwierzę. W Stanach Zjednoczonych wścieklizna występuje głównie u dzikich zwierząt takich jak kojoty, szopy, skunksy, nietoperze i lisy, ale prawie wszyscy ludzie zarażeni wirusem zarazili się od psów domowych. Najlepszym sposobem na uniknięcie zarażenia się wścieklizną jest zaszczepienie swoich zwierząt domowych.

    Jakie są objawy?

    Zazwyczaj nie ma żadnych objawów od razu. Wścieklizna może pozostawać w organizmie w stanie uśpienia przez okres od 1 do 3 miesięcy. Lekarze nazywają to okresem inkubacji. Objawy pojawią się, gdy wirus przemieści się przez centralny układ nerwowy i uderzy w mózg.

    Pierwszym sygnałem, że coś jest nie tak, jest gorączka. Możesz czuć się ogólnie zmęczony lub osłabiony. Możesz również odczuwać ból, mrowienie lub pieczenie w miejscu rany. W miarę rozprzestrzeniania się wirusa w ośrodkowym układzie nerwowym, mogą wystąpić inne, poważniejsze objawy. Należą do nich:

    • Niemożność zaśnięcia (bezsenność)

    • Lęk

    • Zamieszanie

    • Lekki lub częściowy paraliż

    • Nadaktywność

    • Łatwe wzburzenie

    • Halucynacje

    • Ślinienie się bardziej niż zwykle

    • Trudności w połykaniu

    Z czasem objawy te ustępują miejsca śpiączce, niewydolności serca lub płuc i śmierci.

    Zwierzę mnie ugryzło. Co należy zrobić?

    Natychmiast przemyj ranę wodą z mydłem. To najlepszy sposób, aby zmniejszyć szanse na zakażenie.Jak najszybciej udaj się do lekarza. Opatrzy on ranę i zdecyduje, czy potrzebujesz szczepienia przeciwko wściekliźnie. Jeśli byłeś narażony na wściekliznę w ciągu ostatnich kilku miesięcy, prawdopodobnie wykonają szereg testów (ślina, krew, płyn mózgowo-rdzeniowy, skóra i włosy), aby sprawdzić, czy nie ma wirusa wścieklizny lub przeciwciał.

    Jeśli lekarz podejrzewa wściekliznę, rozpocznie leczenie szczepionką przeciwko wściekliźnie – profilaktyka poekspozycyjna (PEP). Szczepionka jest zawsze skuteczna, jeśli jest podana natychmiast po ekspozycji. Otrzymasz jedną dawkę szybko działającej globuliny odpornościowej na wściekliznę, która zapobiegnie zakażeniu wirusem. Następnie w ciągu 14 dni otrzymasz cztery szczepionki przeciwko wściekliźnie.

    Jeśli jesteś w ciąży, szczepienia przeciwko wściekliźnie są bezpieczne dla Ciebie i Twojego dziecka.

    Czy można stwierdzić, że zwierzę ma wściekliznę?

    Być może masz w głowie obraz psa lub szopa, który zachowuje się agresywnie i pieni się na ustach. Nie jest jednak łatwo stwierdzić, czy mamy do czynienia ze zwierzęciem chorym na wściekliznę. Większość dzikich zwierząt, które mają wściekliznę, zachowuje się nieśmiało lub płochliwie. To nie jest sposób, w jaki dzikie zwierzęta zachowują się zazwyczaj, więc trzymaj się od nich z daleka.

    Oto kilka zdroworozsądkowych zasad postępowania z bezpańskimi lub dzikimi zwierzętami:

    • Nigdy nie pogłaszczaj bezpańskiego psa lub kota.

    • Jeśli widzisz, że zwierzę zachowuje się dziwnie (jest agresywne lub próbuje cię ugryźć), zadzwoń do lokalnego biura kontroli zwierząt.

    • Nigdy nie dotykaj dzikiego zwierzęcia – nawet jeśli wygląda na martwe.

    Anemia z niedoboru kwasu foliowego (Low Folate): Przyczyny, Objawy, Leczenie

    0

    Anemia nie zawsze jest spowodowana brakiem żelaza. Niewystarczająca ilość folianów (kwasu foliowego) może zaszkodzić twojemu zdrowiu, zbyt. lekarz wyjaśnia powikłania niedoboru folianów.

    Co ją wywołuje?

    Niedokrwistość z niedoboru kwasu foliowego można dostać na kilka różnych sposobów. Oto kilka przykładów:

    You dont eat enough foods that contain folic acid. Jest to przypadek większości ludzi. Możesz nie jeść wystarczającej ilości pokarmów takich jak zielone warzywa liściaste, fasola, owoce cytrusowe lub pełne ziarna.

    Pijesz dużo alkoholu. Z czasem utrudnia to wchłanianie folianów przez Twoje jelita.

    Masz problemy z żołądkiem. Kiedy Twoje jelito cienkie nie pracuje tak jak powinno, Twój organizm ma problem z zatrzymaniem takiej ilości folianów, jakiej potrzebuje. Na przykład, osoby z celiakią są narażone na ten rodzaj anemii. Są nimi również osoby chore na raka.

    Jesteś w ciąży. Rosnące dziecko wchłania mnóstwo kwasu foliowego od swojej matki.

    Lek, który przyjmujesz, uniemożliwia Twojemu organizmowi wchłanianie folianów. Dzieje się tak w przypadku wielu leków, takich jak fenytoina (Dilantin), metotreksat, sulfasalazyna, triamteren, pirymetamina, trimetoprim-sulfametoksazol i barbiturany.

    Urodziłeś się z nim. Problemy z przyswajaniem wystarczającej ilości kwasu foliowego mogą występować rodzinnie. Niemowlęta z tym problemem wymagają leczenia od razu, aby uniknąć długotrwałych problemów.

    Jakie są objawy?

    Każdy rodzaj anemii może powodować takie problemy jak:

    • Zmęczenie

    • Brak energii

    • Uczucie braku tchu

    • Bóle głowy

    • Blada skóra

    • Pędzące serce

    • Utrata wagi lub brak uczucia głodu

    • Dzwonienie w uszach

    Jeśli niedokrwistość jest spowodowana brakiem wystarczającej ilości folianów w organizmie, możesz również zauważyć następujące objawy:

    • Zmniejszone poczucie smaku

    • Biegunka

    • Uczucie szpilek i igieł lub drętwienie rąk i stóp

    • Osłabienie mięśni

    • Depresja

    Jak się ją diagnozuje?

    Aby stwierdzić niedokrwistość z niedoboru folianów, lekarz zapyta pacjenta o objawy. Może również zlecić badania krwi oraz badanie pełnej morfologii krwi (CBC), aby zmierzyć liczbę i wygląd czerwonych krwinek. Jeśli masz niedobór folianów, twoje czerwone krwinki wyglądają na duże i niedojrzałe.

    Jakie jest leczenie?

    Niedokrwistość z niedoboru folianów można zapobiegać i leczyć poprzez stosowanie zdrowej diety. Obejmuje ona pokarmy bogate w kwas foliowy, takie jak orzechy, zielone warzywa liściaste, wzbogacone pieczywo i płatki śniadaniowe oraz owoce. Twój lekarz prawdopodobnie przepisze Ci również codzienny suplement kwasu foliowego. Jeśli poziom folianów wróci do normy, być może będziesz mógł przestać go przyjmować. Jednak niektórzy ludzie potrzebują suplementu przez całe życie.

    Czy istnieją jakieś komplikacje?

    Większość przypadków tego typu anemii jest łatwa do wyleczenia. Poważne skutki są rzadkie. Jeśli jednak przez długi czas nie przyjmujesz folianów, wzrasta ryzyko zachorowania na niektóre rodzaje raka i choroby serca. Może być również trudniej zajść w ciążę. Twoja płodność prawdopodobnie wróci do normy, gdy znów będziesz otrzymywać wystarczającą ilość folianów.

    Jeśli jesteś w ciąży i nie otrzymujesz wystarczającej ilości folianów, jesteś narażona na większe ryzyko przerwania łożyska. Dzieje się tak, gdy łożysko odrywa się od ściany macicy i zakłóca przepływ krwi do płodu. Może to powodować ból i zwiększone krwawienie. Twój płód może umrzeć.

    Twoje nienarodzone dziecko może być również uszkodzone przez zbyt małą ilość folianów. Mogą one mieć niską masę urodzeniową lub urodzić się przed ich?due date. Jest również bardziej prawdopodobne, że będzie miało rozszczep kręgosłupa, chorobę, która powoduje uszkodzenie rdzenia kręgowego i nerwów.

    Kiedy należy zadzwonić do lekarza?

    Natychmiast po zauważeniu jakichkolwiek objawów. W przypadku braku leczenia niektóre z nich mogą się pogorszyć, a anemia może spowodować trwałe uszkodzenie.

    Aspiracja i biopsja szpiku kostnego: cel, procedura, powrót do zdrowia, wyniki

    0

    Aspiracja szpiku kostnego i biopsja szpiku kostnego to dwie procedury, które często wykonywane są razem. Cały proces jest dość prosty, trwa około 30 minut i dostarczy Twojemu lekarzowi cennych informacji na temat Twojego zdrowia.

    Szpik kostny to gąbczasta tkanka wewnątrz większych kości, która produkuje czerwone komórki krwi, białe komórki krwi i płytki krwi.

    Za pomocą igły, aspiracji pobiera się próbkę płynnej części szpiku kostnego. Biopsja – również wykonywana za pomocą igły – usuwa małą, bardziej stałą część szpiku kostnego.

    Tkanka jest często pobierana z tylnej części kości biodrowej.

    Dlaczego muszę wykonać badania?

    Lekarz mógł zlecić je z jednego lub kilku powodów. Między innymi może chcieć:

    • Zdiagnozować chorobę lub dolegliwość, która dotyczy szpiku kostnego lub komórek krwi

    • Określenie stadium choroby

    • Określenie skuteczności leczenia choroby

    • Sprawdzić poziom żelaza

    • Zbadaj gorączkę, jeśli jej przyczyna nie jest znana

    Jak się przygotować?

    Nie ma nic szczególnego do zrobienia przed badaniem, ale ważne jest, aby podzielić się pewnymi informacjami z lekarzem. Należy poinformować go, jeśli jesteś uczulony lub wrażliwy na:

    • Chlorheksydynę, która jest stosowana w środkach dezynfekujących

    • Miejscowe środki znieczulające (leki stosowane do znieczulania obszarów ciała, aby zapobiec odczuwaniu bólu)

    • Lateks (rodzaj gumy)

    • Kleje, takie jak taśma

    Ponadto, jeśli przyjmujesz leki, które leczą lub zapobiegają zakrzepom krwi – lub zapobiegają zawałowi serca lub udarowi mózgu – będziesz musiał porozmawiać z lekarzem na długo przed przeprowadzeniem testów, aby dowiedzieć się, kiedy przestać je przyjmować.

    Co dzieje się podczas zabiegów?

    Podczas wykonywania badań pacjent będzie najprawdopodobniej leżał na brzuchu, twarzą w dół lub na boku. Próbki szpiku kostnego zostaną pobrane z tylnej części kości biodrowej. Oto, w kolejności, co zwykle dzieje się podczas zabiegów:

  • Personel medyczny sprawdza ciśnienie krwi, tętno i temperaturę ciała, aby upewnić się, że są one prawidłowe.

  • Jeśli wcześniej poprosiłeś o środek uspokajający, otrzymasz go na kilka minut przed pierwszym zabiegiem.

  • Pracownik medyczny użyje środka dezynfekującego, aby oczyścić skórę w miejscu, w którym będzie umieszczona igła.

  • Otrzymasz lek, który pomoże Ci znieczulić to miejsce.

  • W celu wykonania aspiracji lekarz wprowadzi igłę do kości. Może być odczuwalny ucisk. Następnie lekarz pobierze niewielką ilość płynu ze szpiku kostnego. Podczas pobierania szpiku możesz odczuwać krótkotrwały ból lub uczucie ciągnięcia w dół nogi.

  • Do biopsji zostanie użyta nieco większa igła. Igła ta będzie umieszczona w tym samym miejscu, co poprzednia i pobierze niewielki fragment szpiku. Podczas tej procedury może być odczuwalny ucisk.

  • Po zakończeniu obu procedur na miejsce, w którym znajdowały się igły, zostanie założony mały opatrunek.

  • Obie procedury razem zajmują zwykle około 10 minut, a cały proces trwa około 30 minut.

    Testy powiązane

    Czasami najpierw wykonywane są inne badania, których wyniki są nieprawidłowe, co skłoniło lekarza do zlecenia aspiracji i biopsji szpiku kostnego. Badania te obejmują:

    • Pełna morfologia krwi (CBC)

    • Rozmaz krwi (oceniający komórki krwi i płytki krwi)

    Czego można się spodziewać po zabiegu

    Tuż po zabiegu pacjent może czuć się:

    • zawroty głowy przez kilka minut

    • Krótkotrwałe zdrętwienie nogi lub stopy po stronie, po której przeprowadzono zabieg

    • Ból w miejscu, w którym igły weszły w skórę

    Po powrocie do domu po zabiegach:

    • Nie przyjmować aspiryny lub produktów zawierających aspirynę przez 24 godziny.

    • Nie należy brać kąpieli ani prysznica przez co najmniej 24 godziny.

    • Należy porozmawiać z lekarzem o tym, kiedy należy ponownie rozpocząć przyjmowanie leków rozrzedzających krew.

    • Opatrunek należy trzymać przez 24 godziny.

    • Uciskać miejsce wkłucia, jeśli krwawi.

    Kiedy otrzymam wyniki? Co one oznaczają?

    Próbki szpiku kostnego zostaną wysłane do laboratorium, gdzie zostaną zbadane przez specjalistę. Lekarz może otrzymać wyniki w ciągu zaledwie kilku dni, ale może to potrwać dłużej. Informacje uzyskane z laboratorium pomogą lekarzowi:

    • wykluczyć lub potwierdzić diagnozę

    • Określenie stopnia zaawansowania choroby

    • Podjęcie decyzji o skuteczności leczenia

    Leptospiroza: Przyczyny, objawy, leczenie, zapobieganie

    0

    Przegląd leptospirozy, w tym przyczyny, objawy, czynniki ryzyka, objawy, leczenie i zapobieganie.

    W większości przypadków leptospiroza jest nieprzyjemna, ale nie zagraża życiu, jak przypadek grypy. Rzadko trwa dłużej niż tydzień. Jednak w około 10% przypadków, gdy masz ciężką postać leptospirozy, wyzdrowiejesz, ale potem znowu zachorujesz. Nazywa się to chorobą Weilsa i może powodować znacznie poważniejsze problemy, takie jak ból w klatce piersiowej, spuchnięte ręce i nogi. Często wymaga hospitalizacji.

    Co powoduje?

    Leptospiroza jest wywoływana przez bakterię zwaną Leptospira interrogans. Organizm ten jest przenoszony przez wiele zwierząt i żyje w ich nerkach. Dostaje się on do gleby i wody poprzez ich mocz.

    Jeśli przebywasz w pobliżu gleby lub wody, na którą nasikało zakażone zwierzę, zarazek może przedostać się do Twojego ciała przez uszkodzenia skóry, takie jak zadrapania, otwarte rany lub suche miejsca. Może również przedostać się przez nos, usta lub genitalia. Trudno jest się nią zarazić od innego człowieka, ale może być przekazywana przez seks lub karmienie piersią.

    Jesteś w grupie ryzyka, jeśli spędzasz dużo czasu w pobliżu zwierząt lub na zewnątrz. Jesteś bardziej narażony na zakażenie, jeśli wykonujesz jeden z tych zawodów:

    • Rolnik

    • Lekarz weterynarii

    • Pracownik podziemny (pracujesz w kanale lub kopalni)

    • Pracownik ubojni

    • Personel wojskowy

    Ponadto, jeśli spływasz, pływasz lub obozujesz w pobliżu dotkniętych jezior i rzek, możesz zarazić się chorobą.

    Leptospiroza częściej występuje w ciepłym klimacie. I chociaż bakteria ta żyje na całym świecie, to szczególnie często występuje w Australii, Afryce, Azji Południowo-Wschodniej, Ameryce Środkowej i Południowej oraz na Karaibach.

    Jakie są objawy?

    Zazwyczaj objawy leptospirozy pojawiają się w ciągu 2 tygodni, choć w niektórych przypadkach objawy mogą nie pojawić się przez miesiąc lub wcale.

    Kiedy choroba uderza, uderza szybko. Pojawia się gorączka. Może ona wzrosnąć do 104 F. Inne typowe objawy to:

    • Ból głowy

    • Ból mięśni

    • Żółtaczka (zażółcenie skóry i oczu)

    • Wymioty

    • Biegunka

    • Wysypka

    Wiele z tych objawów jest podobnych do innych chorób, w tym grypy i zapalenia opon mózgowych, dlatego ważne jest, aby się przebadać.

    Aby sprawdzić, czy nie występuje u Ciebie leptospiroza, lekarz wykonuje proste badanie krwi i bada ją pod kątem obecności przeciwciał. Są to organizmy, które organizm wytwarza w celu zwalczania bakterii. Jeśli choroba występowała u Ciebie wcześniej, badanie krwi może dać wynik fałszywie pozytywny (lub wykazać przeciwciała z poprzedniej infekcji). Dlatego lekarz prawdopodobnie wykona drugi test około tygodnia później, aby upewnić się, że wyniki są prawidłowe.

    Twój lekarz może zlecić test DNA. Jest on bardziej precyzyjny, ale droższy i trwa dłużej, a w wielu rejonach świata nie jest jeszcze dostępny. Bakteria może być również wykryta, jeśli rośnie w posiewie krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego lub moczu.

    Jak się ją leczy?

    Leptospiroza może być leczona antybiotykami, w tym penicyliną i doksycykliną. Lekarz może również zalecić ibuprofen na gorączkę i ból mięśni.

    Choroba powinna przebiegać w ciągu około tygodnia.

    Ale, może być konieczne, aby przejść do szpitala, jeśli zakażenie jest bardziej poważne. Objawy mogą obejmować niewydolność nerek, zapalenie opon mózgowych i problemy z płucami. Może być konieczne wstrzyknięcie antybiotyków do organizmu, a w bardzo poważnych przypadkach infekcja może uszkodzić narządy.

    Leczenie w przypadku powikłań może być różne. Na przykład, choroba może rozprzestrzeniać się po całym organizmie (układowy zespół zapalny) i powodować krwawienie wewnętrzne oraz zapalenie trzustki lub pęcherzyka żółciowego. Ty lub osoby z Twojego otoczenia mogą zauważyć zmiany w Twojej mowie lub zachowaniu po rozprzestrzenieniu się tej infekcji.

    Może również spowodować zapalenie mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego), prowadząc do objawów niewydolności serca, w tym blokad i nieregularnego bicia serca (dysrytmii). Lekarz oceni inne objawy, ogólny stan zdrowia, historię zdrowia, wiek i inne czynniki przed podjęciem decyzji o sposobie leczenia tych powikłań.

    Jak można zapobiegać?

    Unikaj zanieczyszczonej wody. Jeśli jesteś w kraju rozwijającym się, nie pij wody, jeśli nie jesteś pewien, że jest czysta. Ponieważ leptospiroza może dostać się przez inne otwory ciała, warto unikać pływania, jazdy na nartach wodnych, żeglowania i łowienia ryb w słodkich wodach. Słona woda jest na ogół bezpieczna.

    Trzymaj się z dala od zakażonych zwierząt, zwłaszcza dzikich szczurów. Szczury i inne gryzonie są głównymi nosicielami bakterii. Nawet w świecie zachodnim, 20% dzikich szczurów może ją mieć. Zachowaj ostrożność, jeśli musisz zajmować się dzikimi szczurami lub mieć kontakt z ich siedliskami.

    W krajach rozwiniętych zwierzęta hodowlane są zazwyczaj szczepione, więc ryzyko jest znacznie mniejsze. Jeśli zwierzę jest chore, unikaj ukąszeń i płynów ustrojowych. Choroba nie może być przenoszona drogą powietrzną jak przeziębienie czy grypa.

    Bądź świadomy swojego otoczenia, szczególnie podczas podróży. W krajach o złych warunkach sanitarnych leptospiroza jest bardziej powszechna i może być trudna do uniknięcia. Dlatego rozpoznaj objawy i szukaj pomocy, jeśli zachorujesz.

    Używaj środków dezynfekujących. Bleach, Lysol, roztwory kwasów i jod są śmiertelnie niebezpieczne dla bakterii. Miej je pod ręką, aby posprzątać.

    Czy zwierzęta domowe mogą się zarazić?

    Wszystkie zwierzęta mogą zachorować na leptospirozę. Choć kiedyś była ona rzadka u zwierząt domowych, w ostatnich latach pojawia się coraz częściej, zwłaszcza u psów (Leptospiroza u kotów jest rzadka). Leptospiroza u psów przebiega tak samo jak u ludzi: poprzez kontakt z moczem zakażonych zwierząt, który może przedostać się do wody lub gleby i przetrwać tygodnie lub miesiące.

    Twoje zwierzę może nie wykazywać żadnych objawów. Wiele objawów leptospirozy jest bardzo podobnych do innych chorób, takich jak:

    • Gorączka

    • Ból brzucha, wymioty, biegunka

    • Słabość

    • Ból?

    • Sztywność

    Jedynym sposobem, aby dowiedzieć się na pewno, czy zwierzę ma tę chorobę, jest poproszenie lekarza weterynarii o wykonanie testu. I oczywiście, jeśli twój zwierzak jest zarażony, może przekazać go tobie. Dla psów dostępna jest szczepionka przeciwko leptospirozie. Weterynarze zalecają, aby każdy pies, który wychodzi na zewnątrz – nawet tylko do łazienki – był zaszczepiony przeciwko leptospirozie.

    Transfuzja krwi: Cel, procedura, ryzyko, powikłania

    0

    Istnieje wiele powodów, dla których możesz potrzebować transfuzji krwi. Dowiedz się, jak przygotować się do tego procesu i jakie są potencjalne zagrożenia.

    W zależności od ilości potrzebnej krwi, transfuzja może trwać od 1 do 4 godzin. Około 5 milionów Amerykanów potrzebuje transfuzji krwi każdego roku, a procedura ta jest zazwyczaj bezpieczna.

    Co dzieje się podczas transfuzji krwi?

    Krew składa się z kilku różnych składników, takich jak czerwone i białe krwinki, osocze i płytki krwi. Krew pełna to krew, która zawiera wszystkie te elementy. W niektórych przypadkach może być konieczne przetoczenie krwi pełnej, ale bardziej prawdopodobne jest, że będziesz potrzebował określonego składnika.

    Dlaczego potrzebujesz transfuzji krwi?

    Istnieje wiele powodów, dla których możesz potrzebować transfuzji krwi. Oto tylko kilka z nich:

    • Poważna operacja lub poważny uraz i konieczność uzupełnienia utraconej krwi

    • Wystąpiło krwawienie w przewodzie pokarmowym z powodu wrzodu lub innego schorzenia

    • Choroba taka jak białaczka lub choroba nerek, która powoduje anemię (brak wystarczającej ilości zdrowych czerwonych krwinek)

    • Otrzymałeś leczenie raka, takie jak radioterapia lub chemioterapia

    • Masz zaburzenia krwi lub poważne problemy z wątrobą

    Grupy krwi

    Podczas transfuzji podawana krew musi być zgodna z grupą krwi, którą posiadasz (A, B, AB lub O). W przeciwnym razie przeciwciała z Twojej własnej krwi zaatakują ją i spowodują problemy. Dlatego banki krwi sprawdzają grupę krwi, czynnik Rh (dodatni lub ujemny), jak również wszystko, co może powodować infekcje.

    Około 40% ludzi ma grupę krwi O, która jest bezpieczna do podania prawie każdemu w ramach transfuzji. Jeśli masz grupę krwi O, jesteś nazywany dawcą uniwersalnym.

    Jeśli masz grupę krwi AB, możesz otrzymać dowolny rodzaj krwi i jesteś nazywany uniwersalnym biorcą. Jeśli masz krew Rh-ujemną, możesz otrzymać tylko krew Rh-ujemną.

    Rodzaje transfuzji krwi

    Istnieje kilka popularnych rodzajów transfuzji komórek krwi:

    • Transfuzja czerwonych krwinek może być zastosowana w przypadku niedokrwistości lub niedoboru żelaza.

    • Płytki krwi to małe komórki we krwi, które pomagają zatrzymać krwawienie. Transfuzja płytek krwi jest stosowana, jeśli organizm nie posiada ich wystarczającej ilości, prawdopodobnie z powodu raka lub leczenia nowotworu.

    • Transfuzja osocza pomaga zastąpić białka we krwi, które pomagają jej krzepnąć. Może być potrzebna po silnym krwawieniu lub w przypadku choroby wątroby.

    Podczas transfuzji

    Aby otrzymać transfuzję krwi, należy udać się do gabinetu lekarskiego lub do szpitala. Nowa krew zostanie podana przez igłę i linię infuzyjną. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów będziesz monitorowany.

    Ryzyko i komplikacje

    Ogólnie rzecz biorąc, transfuzja krwi jest uważana za bezpieczną, ale istnieje ryzyko. Czasami powikłania ujawniają się natychmiast, inne trwają jakiś czas.

    Gorączka: Jeśli w ciągu 1 do 6 godzin po transfuzji pojawi się gorączka, nie jest to poważna sprawa. Ale jeśli dodatkowo masz mdłości lub ból w klatce piersiowej, może to być coś poważniejszego. Natychmiast udaj się do lekarza.

    Reakcje alergiczne: Możliwe jest wystąpienie reakcji alergicznej na otrzymaną krew, nawet jeśli jest to prawidłowa grupa krwi. W takim przypadku może wystąpić swędzenie i pokrzywka. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, może ona wystąpić w trakcie transfuzji lub bardzo krótko po niej.

    Ostra immunologiczna reakcja hemolityczna: To powikłanie jest rzadkie, ale stanowi nagły przypadek medyczny. Zdarza się, gdy Twój organizm atakuje czerwone krwinki zawarte w otrzymanej przez Ciebie krwi. Zwykle ma to miejsce podczas lub zaraz po transfuzji, a Ty doświadczysz takich objawów jak gorączka, dreszcze, nudności lub ból w klatce piersiowej lub dolnej części pleców. Twój mocz może być również ciemny.

    Opóźniona reakcja hemolityczna: Jest to podobne do ostrej reakcji hemolitycznej immunologicznej, ale dzieje się bardziej stopniowo.

    Reakcja anafilaktyczna: Występuje w ciągu kilku minut od rozpoczęcia transfuzji i może zagrażać życiu. Może wystąpić obrzęk twarzy i gardła, duszności i niskie ciśnienie krwi.

    Ostre uszkodzenie płuc związane z transfuzją (TRALI): Jest to rzadka, ale potencjalnie śmiertelna reakcja. Pojawia się w ciągu kilku godzin od rozpoczęcia transfuzji w postaci gorączki i niskiego ciśnienia krwi. TRALI uszkadza płuca. Może być spowodowane przez przeciwciała lub inne substancje zawarte w nowej krwi. Mimo że występuje rzadko, nadal jest główną przyczyną śmierci związanej z transfuzją w Stanach Zjednoczonych.

    Zakażenia przenoszone przez krew: Banki krwi dokładnie sprawdzają dawców i badają oddaną krew na obecność wirusów, bakterii i pasożytów, ale infekcje są nadal rzadką możliwością.

    • HIV: Szansa zarażenia się wirusem HIV poprzez oddanie krwi wynosi 1 na 2 miliony (ryzyko mniejsze niż uderzenie pioruna).

    • Wirusowe zapalenie wątroby typu B i C: Szansa zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby typu B wynosi około 1 na 300 000, a ryzyko zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby typu C wynosi około 1 na 1,5 miliona.

    • Wirus Zachodniego Nilu: Twoja szansa na zarażenie się wirusem Zachodniego Nilu wynosi około 1 na 350 000.

    • Wirus Zika: W 2016 roku FDA zaczęła zalecać ośrodkom krwiodawstwa badania przesiewowe na obecność wirusa Zika. Większość osób, które go mają dont show any symptoms.

    Hemochromatoza (przeciążenie żelazem): Możesz otrzymać zbyt dużo żelaza we krwi, jeśli masz wielokrotne transfuzje krwi. Może to spowodować uszkodzenie serca i wątroby.

    Choroba przeszczepu-versus-host: To powikłanie jest niezwykle rzadkie, ale zazwyczaj jest śmiertelne. Dochodzi do niego, gdy białe krwinki z nowej krwi atakują Twój szpik kostny. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego powikłania może być większe, jeśli masz osłabiony układ odpornościowy.