Innowacje w technologii poprawiają opiekę zdrowotną i efektywność systemów opieki zdrowotnej.
Pospiesz się i poczekaj.
Żołnierze dobrze znają tę mantrę, a do niedawna także pacjenci, którzy odwiedzali oddział onkologii ortopedycznej w Massachusetts General Hospital w Bostonie.
Kiedyś wiertło było:
Przyjdź na radiologię minimum pół godziny wcześniej na wizytę w ortopedii.
Czekać na wezwanie na zdjęcia rentgenowskie.
Zostać prześwietlonym.
Wróć do poczekalni i poczekaj na filmy.
Czekaj.
Czekaj.
Jeśli konieczne jest ponowne pobranie filmów, powtórz kroki 2-8
Podnieść filmy.
Zanieś ciężkie, niewygodne filmy z powrotem do gabinetu lekarskiego.
Poczekaj.
Dziś pacjenci nie czekają na swoje zdjęcia rentgenowskie. W rzeczywistości nie ma żadnych filmów, na które trzeba czekać.
„Jest to podobne do aparatu cyfrowego” – wyjaśnia Giles Boland, MD, dyrektor teleradiologii w Massachusetts General i profesor nadzwyczajny radiologii w Harvard Medical School w Bostonie.
„Światło jest umieszczane na płycie światłoczułej, a obraz jest rejestrowany cyfrowo. Zaletą tego rozwiązania, poza oszczędnością pieniędzy na filmie i obróbce, jest to, że można dostosować poziomy kontrastu, tak jak w przypadku aparatu cyfrowego, więc jeśli nie uzyskasz dobrej ekspozycji, możesz ją przekształcić w dobrą ekspozycję.”
Digital Imagery
Szpital korzysta z systemu archiwizacji obrazów i komunikacji, który umożliwia cyfrowe przechowywanie i wyświetlanie nie tylko zdjęć rentgenowskich, ale także tomografii komputerowej, obrazów z rezonansu magnetycznego i zdjęć ultrasonograficznych, z których wszystkie mogą być cyfrowo ulepszone – powiększone, rozjaśnione lub z dodanym kontrastem – lub poddane manipulacji w celu zwiększenia ich użyteczności. Na przykład chirurdzy ortopedzi mogą przekształcić obrazy z tomografii komputerowej w obrazy trójwymiarowe, które można wizualnie obracać, aby pokazać, jak wszystkie kości pasują do siebie.
„Z pewnością zwiększyło to zdolność radiologów do postawienia dokładnej diagnozy; nie ma co do tego wątpliwości” – mówi lekarzowi Boland.
Ponieważ system jest cyfrowy, pozwala również lekarzom w innym budynku, mieście, a nawet w innym kraju na wywoływanie obrazów na komputerach w ich biurze lub sali badań w celu uzyskania gotowych referencji lub konsultacji. „Możesz być na sali operacyjnej, możesz być na podłodze w pokoju pacjenta, możesz robić biopsję i możesz zobaczyć te obrazy w dowolnym miejscu, mówi.
Wielka sprawa, powiadasz? Tak jest, jeśli to ty próbujesz trzymać w ręku kopertę pełną zdjęć rentgenowskich, podczas gdy manewrujesz szpitalnymi korytarzami, balansując na kulach.
Nie tak dawno temu tylko Superman miał rentgenowski wzrok, ale teraz każdy dr Tom, dr Dick czy dr Harriet z terminalem komputerowym, odpowiednim oprogramowaniem i uprawnieniami bezpieczeństwa może zaglądać do wnętrza swoich pacjentów, aby sprawdzić, czy kość biodrowa jest połączona z kością udową.
W medycynie to właśnie błyskotliwe rzeczy – najnowsza cudowna operacja lub cudowny lek – zdobywają obecnie wszystkie pochlebne opinie, ale to, co dzieje się za kulisami, również wprowadza subtelne, ale ważne zmiany w sposobie praktykowania medycyny przez lekarzy oraz komunikacji między pacjentami a lekarzami.
Zapobieganie błędom w stosowaniu leków
Każdy popełnia błędy, ale jeśli są to błędy w postaci niewłaściwego leku lub niewłaściwej dawki, mogą być bardzo kosztowne. W 1994 roku pomyłka w dawkowaniu leku do chemioterapii w leczeniu raka piersi kosztowała reporterkę Boston Globe Betsy Lehman życie.
Według raportu Instytutu Medycyny z 1999 roku, niezależnej organizacji związanej z Narodową Akademią Nauk, błędy w stosowaniu leków są przyczyną ponad 7000 zgonów w Stanach Zjednoczonych każdego roku; w innym badaniu oszacowano, że „niepożądane reakcje na leki” (takie jak niewydolność oddechowa spowodowana lekami narkotycznymi lub anestezjologicznymi) powodują ponad 100 000 zgonów pacjentów rocznie.
Raport Institute of Medicine, zatytułowany „To Err is Human: Building a Safer Health System” mówi, że w większości przypadków błędy medyczne nie są winą pojedynczej osoby lub grupy, ale są spowodowane przez błędy systemowe.
„[T]o nie jest problem 'złego jabłka'”, mówi raport IOM. „Częściej błędy są powodowane przez wadliwe systemy, procesy i warunki, które prowadzą ludzi do popełniania błędów lub nie pozwalają im zapobiegać. Na przykład, zaopatrywanie oddziałów opieki nad pacjentami w szpitalach w niektóre leki o pełnej mocy, mimo że są one toksyczne, jeśli nie zostaną rozcieńczone, doprowadziło do śmiertelnych błędów.”
Aby zmniejszyć szansę na śmiertelne lub szkodliwe błędy w lekach, FDA w marcu 2003 r. zaproponowała powszechne przyjęcie systemu skanowania kodów kreskowych do stosowania we wszystkich lekach na receptę i wybranych lekach bez recepty.
System, który jest już używany w kilku szpitalach w całym kraju, działa w następujący sposób:
Kiedy pacjent John Q. zostaje przyjęty do szpitala, otrzymuje bransoletkę z kodem kreskowym, która łączy go bezpośrednio z komputerową dokumentacją medyczną. Zanim pielęgniarka Nancy poda mu lek, skanuje bransoletkę, co wywołuje dokumentację medyczną Johna, a następnie skanuje kod na opakowaniu leku. Informacje te są przesyłane drogą elektroniczną do szpitalnej apteki, a komputer zaczyna działać, porównując lek, dawkę i czas podania z informacjami zawartymi w recepcie. W przypadku rozbieżności, takich jak zły lek, zła dawka lub zmiana w karcie pacjenta, komputer wysyła komunikat o błędzie do Nancy, która szuka źródła problemu.
FDA szacuje, że jednolite przyjęcie systemu kodów kreskowych spowoduje 50% wzrost szansy na wychwycenie błędu lekowego przed podaniem leku, co doprowadzi do spadku „niekorzystnych” zdarzeń lekowych o ponad 400 000 w ciągu najbliższych dwóch dekad.
Poza ratowaniem życia i zapobieganiem problemom zdrowotnym związanym z lekami (oraz pozwom sądowym, które nieuchronnie za tym idą), system kodów kreskowych oferuje korzyści, które rozgrzałyby serce każdego sknerowatego pracownika opieki zdrowotnej, w tym większą wydajność pracowników opieki zdrowotnej, dokładniejsze rozliczenia, kontrolę zapasów i mniejsze składki na ubezpieczenie od błędów w sztuce.
For the Record
Kolejną innowacją, która znalazła swoją niszę w kilku wiodących szpitalach – takich jak Boston’s Beth Israel Deaconess Medical Center – jest internetowa dokumentacja medyczna. OMR, jak nazywają go lekarze kochający początki, jest elektroniczną wersją starych papierowych teczek wypełnionych notatkami, wynikami badań laboratoryjnych, kopiami zleceń na recepty, listami pomiędzy lekarzami i pacjentami, drukami skierowań itp. Papierowe kartoteki zajmują magazyny pełne miejsca, ważą tonę, ich powielanie zajmuje mnóstwo czasu i trzeba je przewozić z jednego miejsca do drugiego za każdym razem, gdy pacjent zmienia lekarza lub widzi specjalistę.
Wyobraź sobie jednak, że za każdym razem, gdy idziesz do nowego lekarza, wystarczy, że podasz mu hasło dające natychmiastowy dostęp do całej twojej dokumentacji medycznej.
„Internetowy rekord medyczny to elektroniczna karta zdrowia. Jest w nim miejsce dla lekarzy i pielęgniarek, aby wprowadzić listę leków i listę problemów, śledzić ciśnienie krwi i przechowywać swoje notatki i tak dalej” – wyjaśnia Daniel Z. Sands, MD, MPH, adiunkt medycyny w Harvard Medical School i architekt integracji systemów klinicznych w Beth Israel Deaconess Medical Center w Bostonie.
Mówi on, że internetowy rekord medyczny wyrósł z potrzeby narzucenia porządku na chaos współczesnego życia medycznego.
„Medycyna jest coraz bardziej złożona, a my nie mamy zbyt wiele czasu, aby spędzić z tobą w sali egzaminacyjnej. Mamy do czynienia z niesamowitą ilością informacji i śledzenie ich nie jest naprawdę możliwe przy użyciu papieru. Posiadanie systemu komputerowego jest dla nas bardzo ważnym zabezpieczeniem i naprawdę umożliwia zapewnienie wysokiej jakości opieki zdrowotnej” – mówi Sands.
„Wiemy od lekarzy, którzy opuścili organizację, że jedną z rzeczy, za którą najbardziej tęsknią, jest ten komputerowy system ewidencji pacjentów”.
Kto chce kartę?
Dlaczego więc, skoro cała ta wspaniała technologia obiecuje zwiększenie wydajności, zmniejszenie obciążenia pracą i poprawę jakości usług świadczonych pacjentom, nie korzysta z niej więcej szpitali?
„Żyjemy w dwóch światach: świecie możliwości i świecie rzeczywistości” – mówi Jerome H. Grossman, MD, starszy pracownik i dyrektor Harvard/Kennedy Health Care Delivery Policy Program, w Kennedy School of Government na Uniwersytecie Harvarda w Cambridge, Mass.
„Cała ta technologia jest możliwa i istnieje, a wiemy, że jest możliwa, ponieważ istnieje w co najmniej jednym miejscu. Ale skalowanie jej okazało się absolutną, niemożliwą do pokonania barierą.”
Pomimo ponad 30 lat szybkiego rozwoju technologii komputerowych, obecnie zautomatyzowanych jest mniej niż 5% dokumentacji medycznej pacjentów. Problem polega na tym, że ludzie, którzy trzymają sznurki z pieniędzmi w szpitalach, są zwykle zainteresowani jedną rzeczą, mówi Grossman, a mianowicie ROI, czyli „zwrotem z inwestycji”. Systemy informacyjne wymagają dużych inwestycji pieniężnych z góry i niepewnych korzyści w dół linii.
Ale Brent C. James, MD, dyrektor wykonawczy Intermountain Health Care w Institute for Healthcare Delivery Research i adiunkt medycyny rodzinnej i prewencyjnej na University of Utah School of Medicine w Salt Lake City, mówi lekarzowi, że systemy elektronicznych rekordów mogą działać, gdy systemy opieki zdrowotnej są wystarczająco duże i mają gotówkę, mózgi i wolę, aby je uruchomić.
System Intermountain Health Care, który obejmuje 22 szpitale i ponad 100 placówek ambulatoryjnych, pracował w kierunku elektronicznego systemu informacji medycznej przez ponad 35 lat. „Minęliśmy punkt, właśnie w ciągu ostatnich kilku lat, w którym wykazuje on zwrot netto z inwestycji” – mówi James lekarzowi.
Kluczem do sukcesu, jak mówi, było zaprojektowanie systemu, który nie utrudniałby pracy lekarzom i pielęgniarkom, a także upewnienie się, że system jest częścią ogólnych wysiłków zmierzających do poprawy jakości opieki zdrowotnej.
„Tego typu systemy, które nazywamy zaawansowanymi systemami klinicznymi, nadal znajdują się tylko w mniejszości szpitali” – przyznaje David Classen, MD. „Gdzieś pomiędzy 5% a 8% szpitali posiada te zaawansowane systemy kliniczne, które mogą dostarczyć wiele informacji klinicznych lekarzom i pacjentom oraz zapewnić platformę do działania na tych informacjach klinicznych poprzez takie rzeczy jak komputerowe wprowadzanie zleceń lekarskich”.
Classen, który jest wiceprezesem First Consulting Group w Salt Lake City, mówi lekarzowi, że około 40% szpitali będzie miało takie systemy w ciągu najbliższych pięciu lat.
Poza wysokimi kosztami początkowymi – około 8 milionów dolarów na szpital – systemy opieki zdrowotnej niechętnie inwestowały w zaawansowane systemy kliniczne, ponieważ wczesne wersje tych systemów nie były wystarczająco elastyczne, aby sprostać złożonym potrzebom poszczególnych szpitali lub grup lekarzy, a te systemy, które zostały przetestowane, zazwyczaj przysparzały więcej, a nie mniej pracy zapracowanym lekarzom i pielęgniarkom.
Jednak fala negatywnych opinii na temat zaawansowanych systemów klinicznych zaczyna się odwracać, mówi Classen, ponieważ pracodawcy i ubezpieczyciele zdrowotni zaczynają ich wymagać, a także dlatego, że administratorzy szpitali i lekarze zaczynają zdawać sobie sprawę, że „systemy te mogą naprawdę zmniejszyć liczbę błędów i poprawić jakość i bezpieczeństwo opieki nad pacjentem”, mówi Classen.