Zrozum ryzyko związane z pobytem w szpitalu i zadaj te ważne pytania – aby utrzymać to ryzyko w ryzach.

To fakt: osoby zgłaszające się do szpitala są narażone na ryzyko. Spodziewając się poprawy stanu zdrowia, niektórzy z nich doprowadzają do pogorszenia się stanu zdrowia.

Wszyscy słyszeliśmy straszne historie o ryzyku szpitalnym po operacji. Istnieje niebezpieczeństwo komplikacji medycznych, takich jak krwawienie lub infekcja. Następnie są błędy ludzkie, takie jak otrzymanie niewłaściwego leku lub dawki. „Nawet jeśli masz wielu dobrze wyszkolonych ludzi w szpitalu, którzy pracują bardzo ciężko, to nadal są ludźmi”, mówi Fran Griffin, RRT, MPA, dyrektor w Institute for Healthcare Improvement w Cambridge, Mass. „I ludzie czasami popełniają błędy”.

Wszystkie te zagrożenia szpitalne mogą wydawać się daleko poza twoją kontrolą. To może pozostawić cię w poczuciu całkiem bezradnym.

Ale eksperci twierdzą, że tak nie jest. „Pacjenci są po prostu zbyt pasywni, gdy zgłaszają się do szpitala”, mówi Peter B. Angood, MD, wiceprezes i główny oficer bezpieczeństwa pacjenta w Joint Commission w Oakbridge Terrace, Ill. Według Angooda i innych ekspertów, podjęcie aktywnej roli w swojej opiece zdrowotnej może zmniejszyć wiele z tych zagrożeń szpitalnych. Chociaż możesz czuć się poza kontrolą, gdy idziesz do szpitala, naprawdę nie jesteś.

Więc co możesz zrobić, aby zmniejszyć swoje ryzyko? Oto lista sześciu głównych zagrożeń szpitalnych i – co ważniejsze – co możesz zrobić, aby ich uniknąć.

Ryzyko szpitalne nr 1: Błędy w stosowaniu leków

„Najpoważniejszym ryzykiem szpitalnym jest błąd w stosowaniu leków” – mówi dr Carolyn Clancy, dyrektor Agencji Badań i Jakości w Ochronie Zdrowia (AHRQ) w Rockville, Md. „Wystarczy, że ktoś przeoczy przecinek i możesz mieć zagrażający życiu błąd”.

Raport Instytutu Medycyny z 2006 roku oszacował, że każdego roku w szpitalach dochodzi do 450 000 urazów wynikających z błędów w stosowaniu leków, a być może także do wielu innych, które nie są zgłaszane. To, co jest szczególnie przerażające w tych szpitalnych zagrożeniach, to fakt, że „wydają się” one całkowicie poza Twoją kontrolą. Skąd w ogóle wiesz, jakich leków potrzebujesz, w jakiej ilości i jak często? Jak możesz zapobiec temu, że słaby charakter pisma lekarza na recepcie zostanie źle odczytany przez farmaceutę lub pielęgniarkę?

Są jednak rzeczy, które możesz zrobić, aby zmniejszyć to szpitalne ryzyko. Przed operacją należy upewnić się, że lekarz, chirurg i wszyscy inni zaangażowani w opiekę nad pacjentem wiedzą o każdym leku – czy to na receptę, czy bez recepty, czy też suplemencie ziołowym – który pacjent stosuje. Aby to ułatwić, możesz po prostu włożyć wszystkie swoje leki do torby i przynieść je do szpitala.

Następnie, po operacji, zadawaj pytania. Kiedy pielęgniarka przychodzi, aby podać Ci lek, zapytaj, co to jest i dlaczego go potrzebujesz – mówi Dale Bratzler, DO, MPH, dyrektor medyczny w Oklahoma Foundation for Medical Quality w Oklahoma City. Upewnij się, że pielęgniarka sprawdza bransoletkę identyfikacyjną z nazwiskiem na recepcie.

„Jeśli kiedykolwiek poczujesz, że coś jest nie tak, musisz się odezwać”, mówi Griffin. Rozmawiała z pielęgniarkami, które mówiły, że miały zamiar podać niewłaściwy lek lub dawkę i zostały powstrzymane tylko dlatego, że pacjent poprosił je o podwójne sprawdzenie.” Po prostu mówiąc coś, zapobiegły temu, co mogło być bardzo poważnymi błędami w podawaniu leków” – mówi Griffin.

Ryzyko szpitalne nr 2: MRSA i inne zakażenia szpitalne

Innym głównym ryzykiem szpitalnym jest zakażenie bakteriami lub wirusami. Szpitale są pełne paskudnych robaków. Według CDC, co roku odnotowuje się 1,7 miliona zakażeń związanych z opieką zdrowotną; 22% to zakażenia ran chirurgicznych. Jeszcze więcej – 32% – to infekcje dróg moczowych. Reszta to infekcje płuc, krwi i innych części ciała.

Jedną z najbardziej przerażających infekcji szpitalnych, jaką można się zarazić, jest MRSA (metycylinooporny Staphylococcus aureus) – rodzaj zakażenia gronkowcem, który jest odporny na wiele antybiotyków. Badanie przeprowadzone w 2007 roku przez Association for Professionals in Infection Control and Epidemiology (APIC) sugeruje, że prawie jeden na 20 pacjentów szpitala jest zakażony MRSA lub jest jego nosicielem.

„Ryzyko związane z MRSA rośnie” – mówi Clancy. „Staje się bardziej powszechne i bardziej odporne na antybiotyki”.

Co więc możesz zrobić? Po pierwsze, zapytaj, czy będziesz dostawać antybiotyki przed i po operacji, aby obniżyć swoje ryzyko. Następnie po operacji, najlepsza ochrona jest prosta: nie pozwól ludziom dotykać cię, dopóki nie zobaczysz, że umyli ręce. Dotyczy to wszystkich – również lekarzy i pielęgniarek.

Oczywiście, możesz czuć się onieśmielony pomysłem zbesztania swojego lekarza za jego złą higienę. Jednak eksperci twierdzą, że lekarz lub pielęgniarka nie powinni mieć z tym problemu – zwłaszcza jeśli ładnie poprosisz.

Ryzyko szpitalne nr 3: Zapalenie płuc

Chociaż niektórzy mogą uważać zapalenie płuc za niewielkie powikłanie, może ono być całkiem poważne. Po zakażeniach dróg moczowych i zakażeniach ran, jest to najczęstsze zakażenie nabyte w szpitalu. Według CDC, szacowana śmiertelność szpitalnego zapalenia płuc wynosi aż 33%. Najczęściej występuje u osób, które przebywają na oddziale intensywnej terapii lub są pod respiratorem.

Zapalenie płuc jest wspólnym ryzykiem szpitalnym po operacji z kilku powodów. Podczas rekonwalescencji możesz naturalnie brać płytkie oddechy, ponieważ leżysz na plecach i głębokie oddychanie może być bolesne. Po operacji u wielu osób dochodzi również do częściowego zapadnięcia się tkanki płucnej — zwanego alektazą — co dodatkowo osłabia czynność płuc. Wszystko to może ułatwić robakom wywołującym zapalenie płuc zdobycie przyczółka.

Jakie są więc sposoby na uniknięcie tego szpitalnego ryzyka? Głębokie oddychanie jest jednym z nich. „Polecam, aby ludzie starali się wziąć 10 do 15 naprawdę dużych oddechów co godzinę”, mówi Angood. Jeśli palisz, powinieneś rzucić lub przynajmniej zatrzymać się na tydzień lub dwa przed operacją, mówi Clancy. Tylko krótka przerwa może zrobić dużą różnicę w zdrowiu płuc.

Aspiracyjne zapalenie płuc ma bardziej specyficzną przyczynę. Rozwija się ono, gdy wdychasz płyny, takie jak wymiociny. Może się to zdarzyć po znieczuleniu, ponieważ normalny odruch kaszlu może być stłumiony. Najlepszym sposobem uniknięcia tego rodzaju zapalenia płuc jest stosowanie się do zaleceń lekarza, aby nie jeść i nie pić po północy w dniu poprzedzającym operację. Jeśli nie masz w żołądku nic, czym mógłbyś zwymiotować, niebezpieczeństwo wystąpienia aspiracyjnego zapalenia płuc jest dość niskie.

Ryzyko szpitalne nr 4: zakrzepica żył głębokich (DVT)

„DVT, to wyraźnie plasuje się jako jeden z bardziej znaczących zagrożeń po operacji”, Clancy mówi lekarzowi.

DVT — lub zakrzepica żył głębokich — to rozwój skrzepu krwi, zwykle głęboko w żyłach nogi. Jeśli skrzep uwolni się i będzie podróżował przez krwiobieg, może utknąć w tętnicach płuc, odcinając dopływ tlenu do krwi. To powikłanie, zwane zatorowością płucną, może być śmiertelne.

Operacja znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia DVT z kilku powodów. Jeśli jesteś unieruchomiony w łóżku, twoje krążenie ulega pogorszeniu. To sprawia, że krew jest bardziej skłonna do gromadzenia się i tworzenia skrzepów w nogach. Ponadto naczynia krwionośne w nogach mogą stać się bardzo „zrelaksowane” podczas znieczulenia stosowanego podczas operacji, a krew może spowolnić swój ruch na tyle, by utworzyć skrzep, zwłaszcza jeśli naczynie uległo wcześniejszemu uszkodzeniu (na przykład w wyniku wcześniejszego złamania nogi). Uraz operacji sam zwiększa również skłonność krwi do krzepnięcia .

Bez leczenia zapobiegawczego, szanse na uzyskanie DVT po długotrwałej poważnej operacji wynosi 25%. Dla niektórych operacji, takich jak wymiana stawu, szanse na DVT są ponad 50%.

Na szczęście, ostrożne stosowanie leków rozrzedzających krew może zmniejszyć ryzyko wystąpienia DVT bez zwiększania ryzyka krwawienia. Ale tak skuteczne i bezpieczne jak to leczenie zapobiegawcze, badania wykazały, że te środki ostrożności są często ignorowane. Dlatego zawsze należy o nie pytać.

„Nigdy nie bój się zapytać o ryzyko DVT po konkretnej operacji”, mówi Angood. „Zapytaj, czy będziesz otrzymywać leczenie zapobiegawcze i jak długo”.

Inną metodą zapobiegania DVT jest coś, co możesz zrobić na własną rękę. „Im szybciej możesz zacząć się poruszać, tym niższe ryzyko DVT”, mówi Clancy. Rozciąganie się i — gdy lekarz da ci zgodę, wstawanie i chodzenie — sprawi, że twoje krążenie wróci do normy.

Ryzyko szpitalne nr 5: krwawienie po operacji

Podczas gdy zakrzepy stanowią ryzyko dla DVT, niekontrolowane krwawienie po operacji powoduje same problemy. Są jednak dobre wiadomości. „Krwawienie po operacji nie jest tak dużym problemem jak kiedyś” – mówi Griffin, dzięki ulepszonym technikom chirurgicznym. Mimo to, należy podjąć wysiłek, aby jeszcze bardziej obniżyć ryzyko.

Zaczyna się to od upewnienia się, że Twój lekarz zna wszystkie leki – witaminy, suplementy lub leki homeopatyczne – które stosujesz. Powszechnie stosowane leki – takie jak aspiryna i ibuprofen – mogą rozrzedzać krew, zwiększając ryzyko krwawienia. Twój lekarz prawdopodobnie powie Ci, abyś przestał brać jakiekolwiek leki, które mogą mieć taki wpływ na tydzień lub dwa przed operacją, mówi Clancy.

Jeśli zapomnisz i weźmiesz jeden z tych leków, powiedz coś. „Istnieje proste badanie krwi, które można wykonać, aby sprawdzić, czy twoja krew jest zbyt cienka do operacji”, mówi Griffin. „Ale twój lekarz może nie myśleć, aby zrobić test, chyba że powiesz mu lub jej”.

Wspomnij również, jeśli kiedykolwiek wcześniej miałeś nadmierne krwawienie, nawet w przypadku czegoś niewielkiego, jak usunięcie zębów mądrości. „Największym predyktorem poważnego krwawienia po operacji jest posiadanie krwawienia po operacji przed”, mówi Clancy. Jeśli twój chirurg wie, mogą podjąć środki ostrożności.

Ryzyko szpitalne nr 6: powikłania po znieczuleniu

Podczas gdy wielu pacjentów nadal martwi się o znieczulenie, eksperci twierdzą, że w dzisiejszych czasach jest ono naprawdę dość bezpieczne. „Nie ma wątpliwości, że największy postęp w poprawie bezpieczeństwa chirurgicznego nastąpił w anestezjologii”, mówi Clancy lekarzowi. „Zrobili ogromne postępy”.

Ale podczas gdy ryzyko problemów jest teraz niskie, nadal istnieją środki ostrożności, które należy podjąć. Po pierwsze, poproś o spotkanie z zespołem anestezjologicznym, aby omówić swoje opcje. Niektórzy potrzebują tylko znieczulenia miejscowego lub regionalnego, podczas gdy inni będą potrzebować pełnego znieczulenia ogólnego. Przejdź przez korzyści i ryzyko każdego z nich.

Chociaż rzadko, niektórzy ludzie mają alergie na pewne środki znieczulające. Rzadkie warunki genetyczne mogą również wywołać powikłania znieczulenia. „Zawsze warto sprawdzić i zobaczyć, czy inni członkowie rodziny mieli złą reakcję na znieczulenie”, mówi Clancy. Jeśli podejrzewasz, że możesz być w grupie ryzyka, możesz wykonać badania przed operacją.

Wypowiedzi zmniejszają ryzyko związane z pobytem w szpitalu

Kiedy jesteś w szpitalu, bardzo łatwo jest czuć się onieśmielonym. Leżąc w łóżku, zamroczony i rozczochrany w przepoconym swetrze, możesz czuć się bezsilny w stosunku do energicznych, obleczonych w folię lekarzy, którzy pojawiają się przy twoim łóżku. Jakie znaczenie dla tych wszystkich ekspertów może mieć twoja marna opinia? Może to być kuszące, aby zrezygnować z kontroli, położyć się wygodnie i mieć nadzieję, że lekarze i pielęgniarki wszystko zapamiętają.

Ale nigdy nie należy rezygnować z odpowiedzialności za własne zdrowie. Rada wszystkich ekspertów brzmi: zwracaj uwagę i zadawaj pytania.

„W dawnych czasach dobrzy pacjenci to ci, którzy nie robili hałasu i byli wdzięczni” – mówi Clancy. „Okazuje się, że ci pacjenci nie radzą sobie tak dobrze. Ci, którzy dobrze sobie radzą, to ci, którzy zadają pytania”.

Tak więc, aby obniżyć swoje ryzyko szpitalne, musisz być aktywnym i zaangażowanym pacjentem. Nie tylko da ci to poczucie kontroli nad swoją sytuacją, ale może nawet poprawić opiekę nad tobą. Jeśli jesteś zbyt oszołomiony po operacji, aby zwrócić uwagę, członkowie rodziny powinni zadawać pytania w twoim imieniu.

„Kwestionowanie autorytetu nigdy nie jest łatwe” – mówi Nancy Foster, wiceprezes ds. polityki jakości i bezpieczeństwa w American Hospital Association w Chicago. „Ale pamiętaj, że to twoje ciało, twoje zdrowie i twoje życie. Jeśli kiedykolwiek będziesz miał pytania lub obawy dotyczące czegokolwiek podczas pobytu w szpitalu, musisz się odezwać.”