Lekarz mówi ci.

Lekarz omawia, czym jest anosmia, jakie są jej objawy, przyczyny i sposoby leczenia.

Co roku setki tysięcy Amerykanów trafiają do lekarza z powodu zaburzeń smaku i węchu. Na szczęście dla większości ludzi anosmia jest przejściową uciążliwością spowodowaną silnie zatkanym nosem z powodu przeziębienia. Po zakończeniu przeziębienia zmysł węchu powraca. Może to być również objawem choroby COVID-19.

Jednak u niektórych osób, w tym u wielu osób starszych, utrata węchu może się utrzymywać. Ponadto, anosmia może być objawem poważniejszych schorzeń. Wszelkie utrzymujące się problemy z węchem powinny zostać zbadane przez lekarza.

Podstawy węchu

Zmysł powonienia u człowieka jest stymulowany przez pewne procesy. Po pierwsze, cząsteczka uwolniona z substancji (np. zapach z kwiatu) musi pobudzić specjalne komórki nerwowe (zwane komórkami węchowymi) znajdujące się wysoko w nosie. Komórki te następnie przesyłają informacje do mózgu, gdzie następuje identyfikacja konkretnego zapachu. Wszelkie czynniki zakłócające ten proces, takie jak niedrożność nosa, zatkanie nosa lub uszkodzenie samych komórek nerwowych, mogą prowadzić do utraty węchu.

Zdolność odczuwania zapachów wpływa również na naszą zdolność odczuwania smaku. Bez węchu nasze kubki smakowe są w stanie wykryć tylko kilka smaków, co może wpłynąć na jakość życia.

Przyczyny anosmii

Najczęstszą przyczyną anosmii jest niedrożność nosa spowodowana przeziębieniem, alergią, infekcją zatok lub złą jakością powietrza. Do innych przyczyn anosmii należą:

• Polipy nosa – małe nienowotworowe narośla w nosie i zatokach, które blokują przewód nosowy.

• Uszkodzenie nosa i nerwów węchu w wyniku operacji lub urazu głowy.

• Narażenie na działanie toksycznych substancji chemicznych, takich jak pestycydy lub rozpuszczalniki.

• Niektóre leki, w tym antybiotyki, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwzapalne, leki nasercowe i inne.

• Nadużywanie kokainy.

• Starość. Podobnie jak wzrok i słuch, zmysł węchu może słabnąć wraz z wiekiem. W rzeczywistości zmysł węchu jest najbardziej rozwinięty w wieku 30-60 lat, a po 60 roku życia zaczyna słabnąć.

• Niektóre schorzenia, takie jak choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane, niedobory żywieniowe, choroby wrodzone i zaburzenia hormonalne.

• Leczenie radiacyjne nowotworów głowy i szyi.

Objawy anosmii

Oczywistym objawem anosmii jest utrata węchu. Niektóre osoby cierpiące na anosmię zauważają zmianę w sposobie, w jaki przedmioty pachną. Na przykład, znajome rzeczy zaczynają tracić zapach.

Diagnoza anosmii

Jeśli doświadczasz utraty węchu, której nie można przypisać przeziębieniu lub alergii, lub która nie ustępuje po tygodniu lub dwóch, poinformuj o tym lekarza. Lekarz może obejrzeć wnętrze nosa specjalnym przyrządem, aby sprawdzić, czy polip lub narośl nie upośledzają zdolności odczuwania zapachów lub czy nie występuje infekcja.

W celu ustalenia przyczyny anosmii konieczne może być przeprowadzenie dalszych badań przez lekarza specjalizującego się w chorobach nosa i zatok – laryngologa (ENT lub otolaryngologa). Konieczne może być wykonanie tomografii komputerowej, aby lekarz mógł lepiej przyjrzeć się temu obszarowi.

Leczenie anosmii

Jeśli przyczyną anosmii jest niedrożność nosa spowodowana przeziębieniem lub alergią, leczenie zwykle nie jest konieczne, a problem sam się rozwiąże. Krótkotrwałe stosowanie dostępnych bez recepty środków udrożniających może udrożnić drogi nosowe i ułatwić oddychanie. Jeśli jednak przekrwienie nasila się lub nie ustępuje po kilku dniach, należy skontaktować się z lekarzem. Może to być spowodowane infekcją i koniecznością podania antybiotyków lub innym schorzeniem.

Jeśli obecny jest polip lub narośl, może być konieczna operacja, aby usunąć przeszkodę i odzyskać węch.

Jeśli podejrzewasz, że któryś z leków wpływa na Twój węch, porozmawiaj z lekarzem i sprawdź, czy istnieją inne możliwości leczenia, które nie wpłyną na Twoją zdolność odczuwania zapachów. Nigdy nie należy jednak przerywać przyjmowania leku bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem.

Czasami osoba odzyskuje zmysł węchu samoistnie. Niestety, anosmia nie zawsze jest uleczalna, zwłaszcza jeśli przyczyną jest wiek. Istnieją jednak kroki, które możesz podjąć, aby życie z anosmią stało się przyjemniejsze i bezpieczniejsze. Na przykład, umieść w domu i biurze czujniki przeciwpożarowe i czujniki dymu oraz zachowaj szczególną ostrożność przy przechowywaniu resztek jedzenia. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do bezpieczeństwa danej potrawy, nie jedz jej.

Jeśli palisz, rzuć palenie. Palenie może przytępić Twoje zmysły, w tym zmysł węchu.

Ageusia to całkowita utrata smaku. Może być objawem wielu różnych schorzeń. Dowiedz się więcej o przyczynach, diagnozie i leczeniu.

Ageusia to całkowita utrata zmysłu smaku. Występuje rzadko i tylko u jednej do dwóch osób na 1000. Zaburzenie to może być objawem wielu różnych stanów chorobowych. Ageuzja zazwyczaj nie zagraża życiu, ale może prowadzić do:

• Utrata apetytu

• Niedożywienie

• Niezamierzona utrata wagi

• Konieczność odstawienia niektórych leków

• Uszkodzony układ odpornościowy

• Depresja (w ciężkich przypadkach)

Ageuzja może przypominać inne zaburzenia smaku, takie jak:

• Hipogeusia, mniejsza wrażliwość na smaki

• Hiperguzja, większa niż zwykle wrażliwość na smak

• Dysgeuzja, złe postrzeganie smaków

• Phantogeusia, odczuwanie smaku czegoś, czego nie ma

Ale jest to zupełnie inny stan.

Co powoduje Ageuzję?

Utrata smaku może być spowodowana przez kilka czynników. Należą do nich:

• Uszkodzenie nerwu odpowiedzialnego za odczuwanie smaku

• Niedostateczna ilość niektórych składników odżywczych

• Niedoczynność tarczycy

• Cukrzyca

• Anemia złośliwa

• Zespół Sjogrensa

• Choroba Crohna

• Urazy języka (zapalenie, oparzenia, zabiegi chirurgiczne, skaleczenia lub znieczulenie)

• Zakażenia

• Powikłania prac stomatologicznych

• Uszkodzenia nerwów czaszkowych

• Zmiany jatrogenne, uszkodzenia nerwów spowodowane leczeniem medycznym

• Neuralgia, silny strzelający ból spowodowany podrażnieniem lub uszkodzeniem nerwu

• Polineuropatie, kiedy kilka nerwów nie działa w prawidłowy sposób

Na przykład u osób z nowotworem głowy lub szyi naświetlanie może spowodować starczowzroczność. Dzieje się tak, ponieważ radioterapia może uszkodzić kubki smakowe i nerwy przekaźnikowe. Może ona również wpływać na przepływ śliny, jeśli uszkodzi ślinianki.

Niektóre leki również mogą powodować znieczulicę starczą. Należą do nich:

• Antybiotyki

• Środki antyneoplastyczne (leki stosowane w chemioterapii)

• Leki neurologiczne

• Leki sercowo-naczyniowe

• Leki przeciwpsychotyczne

• Leki uspokajające

• Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne

• Leki na tarczycę

• Leki przeciwhistaminowe

• Leki rozszerzające oskrzela

• Leki przeciwgrzybicze

• Leki przeciwwirusowe

Starzenie się i inne związane z nim czynniki mogą również wpływać na zdolność odczuwania smaku, ale zazwyczaj nie prowadzą do całkowitej utraty smaku.

Jak lekarze rozpoznają Ageuzję?

Najpierw lekarze zapytają o historię choroby i przeprowadzą badanie fizykalne. Może także wykonać kilka badań. Mogą one obejmować:

• Miara najniższej mocy substancji chemicznej, której można spróbować

• Porównanie smaków różnych substancji chemicznych

• Testy drapania i wąchania

• Testy typu „łyknij, wypluj i wypłucz”, w których lekarz nakłada substancje chemiczne na określone miejsca na języku

Istnieje również system stopniowania, który może pomóc lekarzowi w ustaleniu, czy u pacjenta występuje ageusia czy dysgeusia. Skala obejmuje zakres od zera – całkowita utrata smaku (ageusia) – do trzech, czyli brak utraty smaku.

Jak leczy się ageuzję?

Leczenie zależy od tego, co wywołało chorobę, a także od wieku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Do innych czynników wpływających na leczenie należą:

• Historia choroby i inne choroby, na które cierpi pacjent

• Jak dobrze radzisz sobie z niektórymi terapiami

• Jak długo według przewidywań lekarza będzie trwał stan chorobowy

• Twoja opinia lub preferencje dotyczące leczenia

Niektóre schorzenia ustępują samoistnie z czasem i nie wymagają leczenia. Jeśli niektóre leki są przyczyną osłabienia wzroku, być może istnieją inne leki, które nie wywołują tego działania niepożądanego. Lekarz może również zasugerować przyjmowanie glukonianu cynku lub suplementów kwasu alfa-liponowego. Przed rozpoczęciem stosowania nowego suplementu zawsze pytaj lekarza.

Jeśli przyczyną ageuzji jest schorzenie medyczne, lekarz najpierw podejmie leczenie tego schorzenia.

W niektórych przypadkach ageuzja może w ogóle nie ustąpić. Jeśli Twój zespół opieki zdrowotnej nie może znaleźć sposobu leczenia ageuzji, lekarz powinien skierować Cię do specjalistów, którzy mogą pomóc w poprawie jakości Twojego życia.

Zespół Parsonage’a-Turnera (PTS) to stan, który powoduje nagły, silny ból w barku i górnej części ramienia. Oto, co należy wiedzieć.

Jest to zaburzenie neurologiczne, co oznacza, że wpływa na układ nerwowy. Lekarz może również użyć innych nazw, takich jak zapalenie nerwu ramiennego lub amyotrofia neurologiczna.

ZTP wiąże się z uszkodzeniem sieci nerwów zwanych splotem ramiennym. Kontroluje on ruch i czucie w barkach i ramionach, a nerwy biegną od kręgosłupa przez szyję, do obu pach i w dół ramion.

Oto, co musisz wiedzieć o objawach choroby Parsonage’a-Turnera, sposobach leczenia, związku choroby ze szczepionkami i nie tylko.

Co powoduje chorobę?

Eksperci nie są pewni, co dokładnie jest przyczyną. Zauważyli jednak kilka rzeczy, które wydają się wywoływać objawy, np:

• Infekcje wirusowe lub bakteryjne (w tym rzadkie doniesienia o osobach, które zachorowały na PTS po zarażeniu się wirusem COVID-19)

• Chirurgia

• Poród

• Zabiegi takie jak nakłucie kręgosłupa

• Badania obrazowe, w których wykorzystuje się niewielką ilość barwnika radioaktywnego

• Ciężkie ćwiczenia

• Uraz

• Komórki nowotworowe

• Choroby autoimmunologiczne i zaburzenia tkanki łącznej

• Używanie heroiny

• Szczepienia (rzadziej spotykane)

W wielu przypadkach lekarze nie są w stanie określić, co wywołało PTS.

Szczepionki, w tym niektóre przeciwko grypie i COVID-19, zostały powiązane z niektórymi przypadkami zespołu Parsonage’a-Turnera. Francuska agencja zdrowia poinformowała, że niewielka liczba przypadków zespołu parsonowoturnerowskiego została zgłoszona po otrzymaniu szczepionek firmy Pfizer lub Moderna przeciwko wirusowi COVID-19. Nie jest jasne, czy szczepionka COVID-19 jest przyczyną PZT. Potrzebne są dalsze badania. Jeśli istnieje taki związek, to jest on dość rzadki, podobnie jak wszelkie inne poważne działania niepożądane. Korzyści płynące ze szczepionki znacznie przewyższają wszelkie ryzyko.

Jak często występuje PTS?

Jest rzadki. Z zespołem Parsonage’a-Turnera może żyć około 1 na 1000 osób. Może być jednak wiele osób, które nie zostały jeszcze zdiagnozowane.

PTS występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Jakie są objawy?

Objawy PTS mogą być inne u poszczególnych osób niż u innych. Miejsce, w którym pojawia się pierwszy ból, jego nasilenie oraz czas trwania bólu i osłabienia mogą być różne u różnych osób.

PTS zwykle zaczyna się od nagłego, silnego bólu w barku i górnej części ramienia. Może on być ostry, bolesny, palący, kłujący lub pulsujący. Rzadko zdarza się, że ból występuje w obu barkach lub ramionach. U niektórych osób ból występuje również w szyi, dolnej części ramienia lub dłoni. Powszechne jest uczucie stałego dyskomfortu, który może się nasilać podczas ruchu. Ten etap silnego bólu może trwać przez wiele godzin, dni lub tygodni, zanim zacznie ustępować. Może jednak wystąpić łagodny ból, który utrzymuje się przez rok lub dłużej.

W miarę zmniejszania się bólu pojawia się osłabienie mięśni, które może mieć różny stopień nasilenia – od lekkiego do ciężkiego (prawie paraliżującego). Może dojść do zaniku mięśni dotkniętych chorobą (atrofii), spowolnienia odruchów lub utraty czucia.

Inne możliwe objawy to:

• Częściowe zwichnięcie barku

• Mięśnie lub ścięgna ulegają skróceniu

• Rzadko występuje duszność

• Pocenie się

• Skóra na rękach staje się czerwona, purpurowa lub plamista

• Opuchlizna

Niekiedy PTS uszkadza nerwy i mięśnie nóg lub przepony, powodując objawy również w tych obszarach.

Jak się diagnozuje?

Lekarz zapyta pacjenta o objawy i przeprowadzi badanie fizykalne. Sprawdzi siłę, odruchy i czucie w dotkniętym chorobą barku i ramieniu.

Może zalecić wykonanie takich badań, jak:

Badanie przewodnictwa nerwowego. Pomogą one lekarzowi ustalić, jak dobrze dany nerw jest w stanie przekazywać informacje do mózgu.

Elektromiografia. Badanie to polega na wprowadzeniu cienkiej igły do mięśnia w celu sprawdzenia jego aktywności elektrycznej. Wyniki powiedzą lekarzowi o stanie zdrowia mięśnia i nerwów, które nim sterują.

MRI (rezonans magnetyczny). To bezbolesne badanie wykorzystuje silne magnesy i fale radiowe do wykonania zdjęć wnętrza ciała.

Zdjęcie rentgenowskie. To bezbolesne badanie obrazowe wykorzystuje niewielkie dawki promieniowania do wykonania zdjęć wnętrza ciała, zwykle kości.

Jakie są metody leczenia?

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie zespół Parsonage’a-Turnera, współpracuj z lekarzem, aby opanować objawy. Niektóre metody leczenia PTS to:

• Leki łagodzące początkowy ból

• Poduszki cieplne lub zimne okłady łagodzące dotknięte części ciała

• Terapia fizyczna i zajęciowa w celu poprawy zakresu ruchu i siły

• TENS (przezskórna elektryczna stymulacja nerwów), niechirurgiczna procedura, która może pomóc złagodzić ból nerwów poprzez zastosowanie impulsów elektrycznych o niskim napięciu

• Operacja w przypadku ściśniętego lub uszkodzonego nerwu lub uszkodzonego ścięgna

Czy PTS się poprawia?

Leczenie może pomóc w poprawie stanu zdrowia, ale może minąć trochę czasu, zanim poczujesz się jak dawniej. Większość ludzi odzyskuje siłę i sprawność ręki w ciągu 2-3 lat. Leczenie w ośrodku rehabilitacyjnym może poprawić objawy, które się utrzymują.

Niektórzy ludzie pozbywają się bólu i odzyskują siłę bez leczenia PZT.

Czy PTS może powrócić?

Tak. Mimo, że u niektórych osób po jednorazowym wystąpieniu bólu następuje poprawa, inni mają kilka epizodów PTS na przestrzeni lat.

Czy to może być śmiertelne?

Nie, ale istnieje prawdopodobieństwo, że PTS może doprowadzić do niepełnosprawności.

Dowiedz się więcej o tych guzach, które czasami stają się nowotworowe.

Są to rzadkie guzy, które wyrastają z komórek nerwowych. Tworzą się na osłonie ochronnej wokół nerwów. Nazywa się to osłonką. Większość nerwiakowłókniaków splotowatych (PN) jest łagodna, czyli nienowotworowa. Niektóre z nich – około 8% do 15% – przekształcają się w nowotwory. Są one nazywane złośliwymi guzami osłonki nerwu obwodowego.

Z nerwiakowłókniakami splotowatymi można się zwykle urodzić. Można je jednak zauważyć dopiero w starszym wieku, na przykład u nastolatka. Guzy powiększają się w czasie zmian hormonalnych, np. w okresie dojrzewania lub ciąży. Z wiekiem może ich być coraz więcej.

Są one zazwyczaj miękkie, rosną powoli i mogą być bardzo duże. Mogą pojawić się w dowolnym miejscu ciała, poza mózgiem i rdzeniem kręgowym.

Nerwiakowłókniaki splotowate mogą występować w takich miejscach jak:

• Twarz i szyja

• Gałka oczna

• Ramiona i nogi

• Klatka piersiowa, brzuch i biodra

• Narządy wewnętrzne

?

Przyczyny

Osoby, które chorują na nerwiakowłókniaki splotowate, zwykle rodzą się z rzadką chorobą genetyczną zwaną neurofibromatozą typu 1 (NF1) lub chorobą von Recklinghausensa. Około 30% do 50% osób z NF1 zachoruje na co najmniej jeden nerwiakowłókniak w ciągu całego życia. ?

Na NF1 choruje się, gdy dochodzi do zmiany lub mutacji genu, który pomaga w wytwarzaniu neurofibrominy. Jest to białko, które powstrzymuje wzrost guzów. Jeśli masz gen NF1, istnieje 50/50 szans, że otrzymałeś go od jednego z rodziców. Mutacja ta może się jednak zdarzyć losowo, gdy jesteś w łonie matki, co oznacza, że możesz się nią zarazić nawet wtedy, gdy żadne z Twoich rodziców nie ma tego genu.

Nie ma dowodów na to, że czynniki środowiskowe wywołują NF1 lub nerwiakowłókniaki splotowate. Eksperci nie sądzą też, by dieta i styl życia odgrywały jakąś rolę.

Objawy

Objawy zależą od tego, gdzie znajduje się guz i jak bardzo się rozrasta. Ogólnie rzecz biorąc, nerwiakowłókniaki splotowate mogą powodować:

• Ból lub drętwienie

• Zniekształcenia

• Zmiany w odczuwaniu

• Utrata funkcji w miejscu, gdzie znajduje się guz

• Inne problemy medyczne

Zwracaj uwagę na to, jak z czasem wygląda i jak się czujesz. Znaki ostrzegawcze, na które należy zwrócić uwagę to:

• Stały ból

• Szybki wzrost

• Stwardnienie

• Osłabienie lub drętwienie ręki lub nogi, w której znajduje się guz

W przypadku wystąpienia powyższych objawów, utraty wagi i nocnych potów, należy natychmiast poinformować lekarza. Może to być znak, że nerwiakowłókniak splotowaty przekształcił się w nowotwór.

Nie zawsze jednak powodują one objawy. Oto nieco więcej informacji o tym, co może się stać, jeśli w pewnych obszarach pojawi się jeden lub więcej takich guzów:

Twarz, głowa lub szyja. Około 50% z nich występuje powyżej ramion. Guz na twarzy lub głowie może zmienić Twój wygląd. Może również wywierać nacisk na mózg. Mogą pojawić się bóle głowy. Dzieci z NF1 i nerwiakowłókniakami splotowatymi często mają problemy poznawcze, takie jak trudności w nauce.

Guzy w okolicy gardła lub dróg oddechowych mogą utrudniać połykanie lub oddychanie. Guz w pobliżu oka lub przewodu słuchowego może powodować problemy ze wzrokiem lub słuchem.

Pęcherz moczowy lub jelita. Możesz mieć takie objawy, jak:

• Powtarzające się infekcje dróg moczowych

• Krew w moczu

• Problemy z wypróżnianiem lub kontrolowaniem moczu

• Ból w boku lub w plecach

• Zaparcie ?

Wokół rdzenia kręgowego. Może wystąpić skrzywienie kręgosłupa zwane skoliozą. Mogą wystąpić także inne problemy z nerwami. Należą do nich:

• osłabienie mięśni rąk i nóg

• Kłopoty z chodzeniem

• Uczucia takie jak kłucie i igły lub pieczenie

?

Uzyskanie diagnozy

Lekarz może być w stanie dostrzec niektóre guzy po prostu patrząc na ciebie. Ale prawdopodobnie konieczne będzie wykonanie rezonansu magnetycznego. Urządzenie wykonuje wtedy szczegółowe zdjęcia wnętrza ciała. Lekarze mogą przeskanować całe Twoje ciało, aby znaleźć guzy, których nie są w stanie zobaczyć.

Lekarz przeprowadzi więcej badań, aby sprawdzić, czy są one nowotworowe.

Jeśli u Ciebie lub Twojego dziecka występuje nerwiakowłókniak splotowaty, zapytaj lekarza, czy ktoś jeszcze w Twojej rodzinie powinien być przebadany, w tym nienarodzone dziecko. Testy genetyczne mogą wykryć NF1.

Pytania do lekarza

Z wyprzedzeniem zrób listę wszystkich pytań, które chciałbyś wiedzieć. Jeśli Twoje dziecko ma nerwiakowłókniaka splotowatego, zapisz jego obawy, jeśli jest na tyle duże, aby opisać swoje objawy. Dzięki temu oboje będziecie pamiętać, o co pytać podczas wizyty.

Oto kilka pytań, od których warto zacząć:

• Jakie są wszystkie możliwości leczenia?

• Jakie są skutki uboczne leczenia farmakologicznego?

• Czy nerwiakowłókniaki splotowate są niebezpieczne?

• W jaki sposób nerwiakowłókniaki splotowate mogą wpływać na sposób myślenia i działania mojego dziecka?

• Jakie materiały mogą pomóc w lepszym zrozumieniu nerwiakowłókniaków splotowatych?

• Co się stanie, jeśli nerwiakowłókniaki splotowate będą nadal rosły?

• Jakie są wczesne objawy raka?

• Czy powinienem poddać się badaniom genetycznym dla siebie i innych członków mojej rodziny?

Twój lekarz może używać wielu terminów medycznych. Jeśli nie wiesz, o czym mówi, możesz mu przerwać. Poproś o ponowne wyjaśnienie lub odeślij pacjenta do pielęgniarki-edukatorki. Po wizycie u lekarza powinieneś lepiej zrozumieć wszystkie nurtujące Cię kwestie.

Leczenie

Leczenie nerwiakowłókniaków splotowatych i przewidywanie odpowiedzi na leczenie może być wyzwaniem. Oto kilka rzeczy, których może spróbować lekarz:

Operacja. W przeszłości była to jedyna metoda leczenia. Jednak guzy te czasami rosną w taki sposób, że ich całkowite usunięcie jest bardzo trudne lub niemożliwe. Mogą one wplatać się w wiele nerwów, tworzyć się głęboko w tkance lub w pobliżu ważnych organów. Operacja może przynieść więcej szkody niż pożytku. Lekarz pomoże Ci zdecydować, czy takie leczenie jest dla Ciebie odpowiednie.

Leki. Lekarz może zaproponować stosowanie doustnego leku o nazwie selumetinib (Koselugo). Jest to inhibitor kinazy. Jest to lek o ukierunkowanym działaniu, którego zadaniem jest blokowanie enzymu sprzyjającego wzrostowi guza. Jest on dopuszczony do stosowania u dzieci w wieku 2 lat i starszych, które mają NF1 i nieoperacyjny guz powodujący objawy.

Wczesne badania wykazały, że selumetinib może pomóc około 66% osób z NF1 i PN. Jak dotąd nie wykazano, aby lek ten całkowicie usuwał guzy. Istnieją jednak dowody na to, że może on mieć następujące działanie:

• Zmniejszenie neurofibromów splotowatych o ponad 20%.

• Spowolnienie lub zatrzymanie przyszłego wzrostu

• Zmniejszenie bólu, zniekształceń i niepełnosprawności związanych z nowotworem

• Złagodzenie problemów medycznych spowodowanych przez nowotwór

Zapytaj swojego lekarza, czy ten lek jest odpowiedni dla Ciebie lub Twojego dziecka. Omówi on wszystkie za i przeciw.

Selumetinib może powodować działania niepożądane, z których niektóre są poważne, takie jak niewydolność serca lub uszkodzenie oczu. Lek nie jest bezpieczny do stosowania w ciąży. ?

Dbanie o siebie i swoje dziecko

U osób z PN często występują problemy ze zdrowiem psychicznym, takie jak depresja czy lęk. Poproś lekarza o skierowanie do pracownika socjalnego lub terapeuty, który pracuje z osobami cierpiącymi na NF1 lub podobne schorzenia. Pomocne może być leczenie behawioralne, np. trening odporności.

Jako rodzic lub opiekun możesz również odczuwać niepokój związany ze stanem dziecka. Ważne jest, aby w razie potrzeby szukać wsparcia społecznego lub profesjonalnej opieki psychiatrycznej.

Czego należy się spodziewać

Nie ma lekarstwa na PN, a czasami mogą one odrosnąć nawet po leczeniu. Trudno przewidzieć, czy to się zdarzy Tobie lub Twojemu dziecku.

Należy zapytać lekarza, jak często należy zgłaszać dziecko na badania kontrolne. Lekarz nie może od razu sugerować operacji ani leczenia. Jeśli u dziecka nie występują objawy, lekarz może zalecić obserwację i czekanie. Lekarz będzie również chciał śledzić przebieg choroby dziecka:

• Wzrost i waga

• Obwód głowy

• Dojrzałość płciowa

• Problemy z nauką lub zachowaniem

Dorośli z NF1 lub PN powinni co roku poddawać się badaniom kontrolnym. Jeśli zauważysz nowe guzy lub zmiany w starych, zgłoś się do lekarza wcześniej. Lekarz będzie chciał się upewnić, że nie dzieje się nic poważniejszego.

Ty lub Twoje dziecko możecie mieć możliwość wzięcia udziału w badaniu klinicznym dotyczącym NF1 lub nerwiakowłókniaków splotowatych. W ten sposób badacze testują nowe metody leczenia. Więcej informacji można znaleźć na stronie ClinicalTrials.gov.

Uzyskiwanie wsparcia

Być może nie znasz nikogo innego, kto cierpi na NF1 lub nerwiakowłókniaki splotowate. Ale nie jesteś sam. Zapytaj swojego lekarza lub pracownika socjalnego, czy w Twojej okolicy istnieje grupa wsparcia. Strony internetowe, takie jak Neurofibromatosis Network i RareConnect, również mogą pomóc w znalezieniu wspólnoty.

Co powoduje utratę pamięci? Dowiedz się od lekarza więcej o różnych przyczynach zapominania i sposobach ich leczenia.

Niezależnie od tego, czy chodzi o sporadyczne zapominanie, czy o utratę pamięci krótkotrwałej, która przeszkadza w codziennym życiu, istnieje wiele przyczyn utraty pamięci.

?

Przyczyny utraty pamięci

Oto niektóre z najczęstszych przyczyn utraty pamięci:

Wiele leków dostępnych na receptę i bez recepty może zaburzać lub powodować utratę pamięci. Do potencjalnych winowajców należą: leki przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe, przeciwlękowe, rozluźniające mięśnie, uspokajające, nasenne i przeciwbólowe podawane po zabiegach chirurgicznych.

Nadmierne spożywanie alkoholu jest od dawna uznawane za przyczynę utraty pamięci.

Palenie tytoniu szkodzi pamięci, ponieważ zmniejsza ilość tlenu docierającego do mózgu. Badania wykazały, że osoby palące mają większe trudności z kojarzeniem twarzy z imionami niż osoby niepalące. Nielegalne narkotyki mogą zmieniać substancje chemiczne w mózgu, co może utrudniać przywoływanie wspomnień.

Zarówno ilość, jak i jakość snu są ważne dla pamięci. Zbyt mała ilość snu lub częste budzenie się w nocy może prowadzić do zmęczenia, które zaburza zdolność do konsolidacji i odtwarzania informacji.

Depresja może utrudniać skupienie uwagi i koncentrację, co może mieć wpływ na pamięć. Stres i niepokój również mogą przeszkadzać w koncentracji. Gdy jesteś spięty, a Twój umysł jest nadmiernie pobudzony lub rozproszony, może ucierpieć Twoja zdolność zapamiętywania. Stres spowodowany urazem emocjonalnym również może prowadzić do utraty pamięci.

Dobre odżywianie – w tym wysokiej jakości białka i tłuszcze – jest ważne dla prawidłowego funkcjonowania mózgu. Niedobory witamin B1 i B12 mogą wpływać na pamięć.

Silne uderzenie w głowę – na przykład w wyniku upadku lub wypadku samochodowego – może spowodować uszkodzenie mózgu i utratę pamięci krótko- i długotrwałej. Pamięć może z czasem ulegać stopniowej poprawie.

Udar mózgu występuje, gdy dopływ krwi do mózgu zostaje zatrzymany z powodu zablokowania naczynia krwionośnego w mózgu lub przecieku z naczynia do mózgu. Udary często powodują utratę pamięci krótkotrwałej. Osoba, która przeszła udar, może mieć żywe wspomnienia wydarzeń z dzieciństwa, ale nie może sobie przypomnieć, co jadła na obiad.

Przemijająca amnezja globalna (TGA). Zwykle ustępuje samoistnie i nie powoduje żadnych szkód ani nie powtarza się. Lekarze nie są pewni, dlaczego tak się dzieje. W sporadycznych przypadkach w hipokampie (obszarze mózgu związanym z tworzeniem się pamięci) widoczne są niewielkie wylewy.

Demencja to nazwa postępującej utraty pamięci i innych aspektów myślenia, która jest na tyle poważna, że zaburza zdolność do wykonywania codziennych czynności. Chociaż istnieje wiele przyczyn demencji – w tym choroby naczyń krwionośnych, nadużywanie narkotyków lub alkoholu czy inne przyczyny uszkodzenia mózgu – najbardziej powszechną i znaną jest choroba Alzheimera. Choroba Alzheimera charakteryzuje się postępującą utratą komórek mózgowych i innymi nieprawidłowościami w funkcjonowaniu mózgu.

Inne możliwe przyczyny utraty pamięci to niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zażywanie nielegalnych narkotyków oraz zakażenia takie jak HIV, gruźlica i kiła, które wpływają na pracę mózgu.

Znalezienie przyczyny utraty pamięci

Jeśli zauważysz, że coraz częściej zapominasz lub jeśli problemy z pamięcią przeszkadzają Ci w codziennym życiu, umów się na wizytę u lekarza, aby ustalić przyczynę i najlepsze metody leczenia.

Aby ocenić utratę pamięci, lekarz zbierze wywiad, przeprowadzi badanie fizykalne – w tym badanie neurologiczne – oraz zada pytania sprawdzające zdolności umysłowe. W zależności od wyników, dalsza ocena może obejmować badania krwi i moczu, testy nerwów oraz badania obrazowe mózgu, takie jak tomografia komputerowa (CAT) lub rezonans magnetyczny (MRI).

Pacjent może również zostać skierowany na badania neuropsychologiczne, czyli zestaw testów, które pomagają w ustaleniu przyczyn utraty pamięci.

Leczenie utraty pamięci

Leczenie utraty pamięci zależy od jej przyczyny. W wielu przypadkach może być ona odwracalna dzięki leczeniu. Na przykład, utrata pamięci spowodowana lekami może ustąpić po zmianie leku. Suplementy diety mogą być pomocne w zapobieganiu utracie pamięci spowodowanej niedoborem składników odżywczych. Leczenie depresji może być pomocne w utracie pamięci, jeśli depresja jest jej czynnikiem. W niektórych przypadkach – np. po udarze – terapia może pomóc w przypomnieniu sobie, jak wykonywać pewne czynności, takie jak chodzenie czy wiązanie butów. W innych przypadkach pamięć może się z czasem poprawić.

Leczenie może być także specyficzne dla schorzeń związanych z utratą pamięci. Na przykład, dostępne są leki na problemy z pamięcią związane z chorobą Alzheimera, a leki obniżające ciśnienie krwi mogą pomóc w zmniejszeniu ryzyka większego uszkodzenia mózgu w wyniku demencji związanej z wysokim ciśnieniem krwi.

Masz zawroty głowy lub problemy ze słuchem? Lekarz wyjaśnia, czym jest ta dolegliwość i jak się ją leczy.

Infekcje ucha wewnętrznego prowadzące do zapalenia ucha środkowego są zwykle wywoływane przez wirusy. Czasami mogą je wywołać także bakterie. Objawy infekcji wirusowych i bakteryjnych mogą być tak podobne, że lekarz musi potwierdzić, który rodzaj infekcji występuje u pacjenta, zanim podejmie leczenie.

Co wywołuje infekcję?

Ucho wewnętrzne składa się z systemu rur i worków zwanych labiryntem. Znajduje się w nim płyn i komórki rzęsate. Kontroluje ono również równowagę i słuch. Infekcja może zakłócić przepływ informacji z tego obszaru do mózgu.

Jakie są objawy?

Zapalenie labiryntu może nie tylko wpływać na słuch, ale także powodować zawroty głowy. Może wystąpić coś poważniejszego, jak zawroty głowy. Jest to nagłe uczucie, że kręci Ci się w głowie lub w jej wnętrzu.

Inne objawy mogą obejmować:

• Niewyraźne widzenie

• Uczucie braku równowagi, jakbyś miał zaraz upaść

• Uczucie oszołomienia lub jakbyś unosił się w powietrzu

• Nudności i wymioty

• Dzwonienie w uszach lub utrata słuchu

Objawy często pojawiają się bez ostrzeżenia. Na przykład, możesz je zauważyć, gdy obudzisz się pewnego ranka. Może to być przerażające. Jeśli masz zawroty głowy, problemy z równowagą lub widzeniem, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub udaj się na ostry dyżur.

Wirusowe zapalenie labiryntu

Ta forma infekcji jest bardziej powszechna niż bakteryjna. Jednak lekarze wiedzą o niej mniej. Niektóre wirusy wydają się mieć z tym związek. Należą do nich odra, świnka, zapalenie wątroby oraz rodzaje opryszczki, które powodują zimne owrzodzenia, ospę wietrzną lub półpasiec.

Jeśli masz wirusowe zapalenie ucha środkowego, zwykle dotyczy ono tylko jednego ucha. Choroba może szybko ustąpić i wydawać się, że zniknie. Może jednak powrócić bez ostrzeżenia.

Bakteryjne zapalenie opon mózgowych

Może się to zdarzyć na dwa sposoby: Po pierwsze, bakterie z zapalenia ucha środkowego wytwarzają toksyny, które przedostają się do ucha wewnętrznego, powodując stan zapalny i obrzęk. Po drugie, infekcja w kości otaczającej ucho wewnętrzne wytwarza toksyny, które powodują te same objawy.

Przyczyną może być przewlekłe lub ciągłe zapalenie ucha środkowego.

Poważniejszy i rzadszy rodzaj bakteryjnego zapalenia ucha wewnętrznego występuje, gdy zarazki dostają się do ucha z zewnątrz. Przyczyną tego typu zapalenia może być np. bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Jak jest diagnozowany?

Nie ma żadnych specyficznych badań, które pozwoliłyby lekarzowi stwierdzić, że masz zapalenie ucha środkowego. Lekarz najpierw wykluczy inne schorzenia, które mogą je naśladować. Być może będzie chciał sprawdzić, czy nie występują takie problemy zdrowotne jak:

• Choroby mózgu lub serca

• Uraz głowy

• Efekty uboczne stosowania leków na receptę lub substancji takich jak alkohol, tytoń czy kofeina

• Udar mózgu

Co to jest leczenie?

Jeśli lekarz wykluczy bakterie jako przyczynę, może przepisać leki przeciwwirusowe lub takie, które kontrolują obrzęk. Pomocne mogą być również sterydy, takie jak kortyzon.

Konieczne może być także przyjmowanie leków na objawy, takie jak nudności lub zawroty głowy.

W odzyskaniu równowagi mogą pomóc specjalne ćwiczenia. Program fizykoterapii, który koncentruje się na tych ćwiczeniach, może przyspieszyć powrót do zdrowia.

Powrót do zdrowia

Może to trochę potrwać – od kilku tygodni do kilku miesięcy – ale większość ludzi całkowicie wraca do zdrowia po zapaleniu ucha środkowego. W późniejszym okresie mogą wystąpić kolejne ataki zawrotów głowy. Może się to zdarzyć, jeśli przewrócisz się w łóżku lub nawet pochylisz głowę w określony sposób. W poprawie stanu zdrowia może pomóc fizykoterapia.

Czy problem powróci?

Może, ale może to być łagodniejszy przypadek. Na tym etapie lekarz prawdopodobnie będzie szukał innej przyczyny objawów.

Co mogę zrobić z moimi objawami?

?

• Nie poruszaj się zbyt szybko – możesz stracić równowagę.

• Usuń przedmioty stwarzające niebezpieczeństwo potknięcia się, takie jak dywany i przewody elektryczne. W łazience i pod prysznicem umieść maty antypoślizgowe.

• Jeśli zaczynasz odczuwać zawroty głowy, natychmiast się połóż. Osoby cierpiące na zawroty głowy często czują się lepiej, jeśli położą się w cichym, zaciemnionym pomieszczeniu z zamkniętymi oczami.

• Należy pić dużo płynów i dobrze się odżywiać. Unikaj kofeiny, alkoholu, soli i tytoniu.

• Jeśli uważasz, że leki powodują zawroty głowy, porozmawiaj z lekarzem. Może on zmienić dawkę, kazać zaprzestać ich stosowania lub spróbować czegoś innego.

• Nie prowadź samochodu, jeśli masz zawroty głowy.

Przewodnik lekarza po diagnostyce, leczeniu i zapobieganiu neuropatii obwodowej.

Jeśli lekarz podejrzewa, że u pacjenta może występować neuropatia obwodowa, może skierować go do neurologa, lekarza specjalizującego się w chorobach nerwów. Neurolog (lub Twój własny lekarz) rozpocznie od zebrania wywiadu na temat objawów i zbada Cię pod kątem oznak osłabienia mięśni, drętwienia i osłabienia odruchów. Konieczne może być wykonanie badań krwi i moczu w kierunku cukrzycy, niedoborów witamin lub składników metabolicznych oraz obecności jakiejkolwiek choroby podstawowej lub wady genetycznej, która może wpływać na czynność nerwów. Częstą przyczyną jest chemioterapia. Konieczne będzie także dokładne przyjrzenie się ilości spożywanego alkoholu i przyjmowanych leków.

Możliwe jest także wykonanie elektromiogramu (EMG) i badania szybkości przewodzenia nerwów (NCV), które służą do oceny funkcji nerwów i mięśni oraz pomiaru właściwości elektrycznych nerwów. Za pomocą tych testów lekarze często mogą zlokalizować nieprawidłowe nerwy i określić, która część ich struktury jest uszkodzona.

Można również wykonać biopsję nerwu i mięśnia, która może dostarczyć cennych informacji na temat rodzaju i przyczyny neuropatii. Niekiedy zaleca się wykonanie nakłucia jamy brzusznej, znanego jako punkcja kręgosłupa, aby pomóc w wykryciu infekcji lub stanu zapalnego, które mogą być związane z neuropatią.

Jeśli u kogoś w rodzinie pacjenta stwierdzono neuropatię obwodową lub miał on podobne objawy, lekarz może zechcieć przejrzeć jego dokumentację medyczną lub zbadać go w celu znalezienia potencjalnych powiązań dziedzicznych z chorobą.

Jakie są metody leczenia neuropatii obwodowej?

Skuteczne rokowanie i leczenie neuropatii obwodowej zależy w dużej mierze od przyczyny uszkodzenia nerwu. Na przykład, neuropatia obwodowa spowodowana niedoborem witamin może być leczona – a nawet odwrócona – dzięki terapii witaminowej i lepszej diecie. Podobnie, uszkodzenie nerwów spowodowane nadużywaniem alkoholu można często powstrzymać i poprawić jego stan poprzez unikanie spożywania alkoholu. Neuropatia obwodowa spowodowana działaniem substancji toksycznych lub leków może być leczona w podobny sposób. Jeśli neuropatia jest związana z cukrzycą, staranne monitorowanie poziomu cukru we krwi może spowolnić jej postęp i złagodzić objawy.

Wczesne rozpoznanie i leczenie neuropatii obwodowej jest ważne, ponieważ nerwy obwodowe mają ograniczoną zdolność do regeneracji, a leczenie może jedynie zatrzymać postęp choroby, a nie odwrócić jej skutki. Jeśli pacjent jest poważnie osłabiony, może potrzebować fizykoterapii, która pomoże mu zachować siłę i uniknąć skurczów mięśni. Leki kontrolujące objawy to między innymi: duloksetyna (Cymbalta), gabapentyna (Neurontin), pregabalina (Lyrica) lub niektóre leki przeciwpadaczkowe.

U osób z uszkodzeniem nerwów w wyniku urazu lub ucisku nerwu może być zalecane leczenie chirurgiczne. Pomocne mogą być urządzenia ułatwiające poruszanie się, takie jak laska, chodzik lub wózek inwalidzki. W przypadku bólu lekarz może przepisać leki przeciwbólowe.

Jak można zapobiegać neuropatii obwodowej?

Niektórym postaciom neuropatii obwodowej można zapobiec, zachowując prawidłowe nawyki zdrowotne. Spożywanie pełnowartościowej diety, regularne ćwiczenia fizyczne i powstrzymywanie się od nadmiernego spożycia alkoholu mogą zapobiec uszkodzeniu nerwów. Unikanie urazów i toksycznych substancji chemicznych, a także staranne postępowanie z chorobami podstawowymi, takimi jak cukrzyca, również może pomóc w zapobieganiu neuropatii obwodowej.

Lekarz wyjaśnia przyczyny, czynniki ryzyka, objawy i leczenie krwotoku mózgowego.

Krwotoki mózgowe nazywane są również krwotokami mózgowymi, krwotokami wewnątrzczaszkowymi lub krwotokami śródmózgowymi. Stanowią one około 13% przypadków udarów.

Ponieważ niektóre wylewy krwi do mózgu mogą powodować niepełnosprawność lub zagrażać życiu, ważne jest, aby szybko uzyskać pomoc medyczną, jeśli podejrzewasz, że ktoś ma taki wylew. Oto, co należy wiedzieć o przyczynach, objawach, leczeniu i nie tylko.

Co się dzieje podczas wylewu krwi do mózgu?

Kiedy krew powstała w wyniku urazu podrażnia tkanki mózgu, powoduje obrzęk. Zjawisko to znane jest jako obrzęk mózgu. Zbierająca się krew tworzy masę zwaną krwiakiem. Takie warunki zwiększają nacisk na pobliską tkankę mózgową, a to z kolei zmniejsza przepływ niezbędnej krwi i zabija komórki mózgowe.

Krwawienie może wystąpić wewnątrz mózgu, między mózgiem a błonami, które go pokrywają, między warstwami pokrycia mózgu lub między czaszką a pokryciem mózgu.

Co powoduje krwawienie w mózgu?

Istnieje kilka czynników ryzyka i przyczyn krwotoków mózgowych. Do najczęstszych należą:

• Uraz głowy

  . Uraz jest najczęstszą przyczyną krwawienia w mózgu u osób poniżej 50 roku życia.

• Wysokie ciśnienie krwi

  . To przewlekłe schorzenie może w dłuższym okresie czasu osłabiać ściany naczyń krwionośnych. Nieleczone nadciśnienie tętnicze jest główną, możliwą do uniknięcia przyczyną krwotoków mózgowych.

• Tętniak

  . Jest to osłabienie ściany naczynia krwionośnego, które puchnie. Może pęknąć i spowodować krwawienie do mózgu, co prowadzi do udaru.

• Nieprawidłowości naczyń krwionośnych

  . (Arteriovenous malformations) Słabości w naczyniach krwionośnych w mózgu i wokół niego mogą być obecne przy urodzeniu i zdiagnozowane dopiero po wystąpieniu objawów.

• Angiopatia amyloidowa

  . Jest to nieprawidłowość ścian naczyń krwionośnych, która czasami pojawia się wraz ze starzeniem się organizmu i wysokim ciśnieniem krwi. Może być przyczyną wielu małych, niezauważalnych krwawień, zanim dojdzie do dużego.

• Zaburzenia krwi lub krwawienia

  . Hemofilia i niedokrwistość sierpowatokrwinkowa mogą przyczynić się do zmniejszenia liczby płytek krwi i zaburzeń krzepnięcia. Czynnikiem ryzyka są również leki rozrzedzające krew.

• Choroba wątroby

  . Stan ten jest związany z nasilonym krwawieniem.

• Guzy mózgu.

Jakie są objawy krwawienia do mózgu?

Objawy krwotoku mózgowego mogą być różne. Zależą one od miejsca krwawienia, nasilenia krwawienia i ilości tkanki objętej krwotokiem. Objawy zwykle pojawiają się nagle. Mogą się stopniowo pogarszać.

Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, może to oznaczać krwotok mózgowy. Jest to stan zagrażający życiu i należy natychmiast zadzwonić pod numer 911 lub udać się na pogotowie. Objawy te obejmują:

• Nagły, silny ból głowy

• Napady drgawkowe bez wcześniejszej historii napadów drgawkowych

• Osłabienie ręki lub nogi

• Nudności lub wymioty

• Zmniejszona czujność; senność

• Zmiany w widzeniu

• Mrowienie lub drętwienie

• Trudności z mówieniem lub rozumieniem mowy

• Trudności z połykaniem

• Trudności w pisaniu lub czytaniu

• Utrata drobnych zdolności motorycznych, np. drżenie rąk

• Utrata koordynacji

• Utrata równowagi

• Nieprawidłowe odczuwanie smaku

• Utrata przytomności

Należy pamiętać, że wiele z tych objawów jest często spowodowanych innymi stanami niż krwotok do mózgu.

Jakie są rodzaje krwotoków mózgowych?

Krwawienia mogą wystąpić wewnątrz tkanki mózgowej lub poza nią.

Jeśli wystąpią poza tkanką mózgową, dotyczą jednej lub więcej warstw ochronnych (błon) pokrywających mózg:

Jest to sytuacja, w której krew zbiera się pomiędzy czaszką a grubą warstwą zewnętrzną, zwaną oponą twardą. Bez leczenia może to spowodować wzrost ciśnienia krwi, trudności z oddychaniem, uszkodzenie mózgu lub doprowadzić do śmierci.

Do krwawienia zewnątrzoponowego dochodzi zwykle w wyniku urazu (często związanego ze złamaniem czaszki), który powoduje rozerwanie naczynia krwionośnego znajdującego się pod czaszką.

Dochodzi do niego, gdy krew przedostaje się pomiędzy oponę twardą a znajdującą się pod nią cienką warstwę zwaną pajęczynówką. Istnieją dwa główne rodzaje krwawień podtwardówkowych: Typ ostry rozwija się szybko i wiąże się ze śmiertelnością, która wynosi od około 37% do 90%. U osób, które przeżyły krwawienie, często dochodzi do trwałego uszkodzenia mózgu.

Ostre krwawienia podtwardówkowe mogą wystąpić po uderzeniu w głowę w wyniku upadku, wypadku samochodowego, wypadku sportowego, uderzenia biczem lub innego rodzaju urazu.

Przewlekłe krwawienia podtwardówkowe powstają stopniowo i nie są tak śmiertelne – szybkie leczenie może również prowadzić do lepszego powrotu do zdrowia. Zwykle jest ono spowodowane mniej poważnym urazem głowy u osoby starszej, przyjmującej leki rozrzedzające krew lub cierpiącej na kurczenie się mózgu z powodu demencji lub uzależnienia od alkoholu.

Dochodzi do niego, gdy krew zbiera się pod pajęczynówką i nad znajdującą się pod nią delikatną warstwą wewnętrzną – materią pia. Bez leczenia może to prowadzić do trwałego uszkodzenia mózgu i śmierci.

Ten rodzaj krwawienia zwykle jest spowodowany tętniakiem mózgu. Czasami przyczyną może być problem z naczyniami krwionośnymi lub inne problemy zdrowotne. Głównym objawem ostrzegawczym w przypadku tego typu krwawienia jest nagły, silny ból głowy.

Jest to sytuacja, w której krew gromadzi się w tkance mózgowej. Jest to druga najczęstsza przyczyna udaru mózgu i zarazem najbardziej śmiertelna. Zwykle jest on spowodowany długotrwałym, nieleczonym nadciśnieniem tętniczym.

Jak leczy się krwotok mózgowy?

Gdy pacjent zgłosi się do lekarza, może on na podstawie objawów określić, która część mózgu została uszkodzona.

Lekarze mogą wykonać różne badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa, która może ujawnić krwawienie wewnętrzne lub nagromadzenie krwi, albo rezonans magnetyczny. Może być również przeprowadzone badanie neurologiczne lub badanie wzroku, które może wykazać obrzęk nerwu wzrokowego. Zazwyczaj nie wykonuje się nakłucia lędźwiowego (nakłucia kręgosłupa), ponieważ może być ono niebezpieczne i pogorszyć sytuację.

Leczenie krwawienia w mózgu zależy od lokalizacji, przyczyny i rozległości krwotoku. Może być konieczna operacja, aby zmniejszyć obrzęk i zapobiec krwawieniu. Mogą być również przepisane pewne leki. Należą do nich leki przeciwbólowe, kortykosteroidy lub leki osmotyczne, które zmniejszają obrzęk, oraz leki przeciwdrgawkowe, które kontrolują napady drgawkowe.

Czy po wylewie krwi do mózgu można wyzdrowieć i czy mogą wystąpić powikłania?

To, jak dobrze pacjent zareaguje na krwotok mózgowy, zależy od wielkości krwotoku i stopnia obrzęku.

Niektórzy pacjenci całkowicie wracają do zdrowia. Możliwe powikłania to udar mózgu, utrata funkcji mózgu, drgawki lub skutki uboczne leków lub leczenia. Możliwy jest zgon, który może nastąpić bardzo szybko, pomimo szybkiego udzielenia pomocy medycznej.

Czy można zapobiec wylewom krwi do mózgu?

Ponieważ większość przypadków krwotoków mózgowych wiąże się z określonymi czynnikami ryzyka, można je zminimalizować w następujący sposób:

• Leczenie wysokiego ciśnienia krwi. Badania wykazują, że u 80% pacjentów z krwotokiem mózgowym występuje nadciśnienie tętnicze. Najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, to kontrolować swoje ciśnienie poprzez dietę, ćwiczenia i leki.

• Nie palić.

• Nie używaj narkotyków. Na przykład kokaina może zwiększyć ryzyko krwawienia w mózgu.

• Należy ostrożnie prowadzić samochód i zapinać pasy bezpieczeństwa.

• Jeśli jeździsz na motocyklu, rowerze lub deskorolce, zawsze zakładaj kask.

• Sprawdź, czy możesz wykonać operację korekcyjną. Jeśli cierpisz na nieprawidłowości, takie jak tętniaki, operacja może pomóc w zapobieganiu krwawieniom w przyszłości.

• Należy zachować ostrożność podczas stosowania warfaryny (Coumadin). Jeśli zażywasz ten lek rozrzedzający krew, regularnie konsultuj się z lekarzem, aby upewnić się, że jego stężenie we krwi jest w prawidłowym zakresie.