Lekarz mówi ci.

Lissencefalia jest rzadkim schorzeniem mózgu, które może powodować poważną niepełnosprawność fizyczną i intelektualną. Nie ma na nią lekarstwa, ale dzieci z tym schorzeniem mogą z czasem osiągać postępy. lekarz powie Ci, co musisz wiedzieć.

Dziecko z tym zaburzeniem może mieć nietypowo wyglądającą twarz lub trudności z połykaniem, co jest jednym z wielu problemów zdrowotnych, jakie może powodować.

Sposób, w jaki dziecko poradzi sobie z tym zaburzeniem, jest różny. Niektóre z nich rozwijają się niemal normalnie, podczas gdy inne nigdy nie przekroczą poziomu 5-miesięcznego dziecka. Nie ma lekarstwa, ale w niektórych przypadkach pomocne jest leczenie wspomagające. U niektórych dzieci choroba może zagrażać życiu, ale inne dzieci rozwijają się w dorosłym życiu.

Ponieważ istnieje tak szeroki zakres powikłań, należy zwrócić się do specjalisty zajmującego się tą chorobą.

Rodzaje

W czasie ciąży mózg dziecka powinien wykształcić wiele fałd i zmarszczek, ponieważ rośnie. Fałdy te umożliwiają normalne funkcjonowanie mózgu. W rzadkich przypadkach, w 9. i 12. tygodniu, tak się nie dzieje. Mózg jest w większości gładki i tworzy niewiele zmarszczek.

U niemowląt stan ten może występować samodzielnie. Lekarz może nazwać to izolowaną sekwencją lissencefalii.

U innych dzieci może to być wynikiem innego schorzenia. Inne, które mogą mu towarzyszyć, to:

• Zespół Millera-Diekera. Dzieci z tym zespołem mają zwykle duże czoło, małe szczęki i inne problemy z twarzą. Mogą one rosnąć wolniej i mieć problemy z oddychaniem.

• Zespół Normana-Robertsa. Powikłania mogą obejmować szeroko otwarte oczy, drgawki i obniżone zdolności umysłowe.

• Zespół Walkera-Warburga. Powoduje poważne osłabienie i zanik mięśni.

Przyczyny

Około 1 na 100 000 dzieci rodzi się z lissencefalią.

Naukowcy odkryli, że przyczyną może być problem z jednym z kilku różnych genów. Większość z tych zmian w genach nie jest przekazywana przez rodziców. Zamiast tego mogą one pojawić się przypadkowo w genach osoby, u której w rodzinie nie występowało to schorzenie.

Niektóre osoby cierpiące na tę chorobę nie mają zmian w żadnym z genów, o których wiadomo, że są z nią związane. Mogą one mieć nieprawidłowości w genach, których badacze jeszcze nie zidentyfikowali, lub ich stan może mieć inne, nieznane przyczyny.

Niektóre badania wskazują, że przyczyną tego stanu mogą być infekcje macicy w czasie ciąży. Możliwe jest również, że dziecko w łonie matki może doznać udaru, który prowadzi do tego stanu.

Objawy

Lissencefalia ma różne stopnie ciężkości i objawy.

Choroba może spowodować zahamowanie wzrostu mózgu. Niemowlęta mogą mieć niezwykle małą głowę po urodzeniu lub w późniejszym czasie. Inne możliwe oznaki i objawy mogą obejmować:

• Trudności w połykaniu

• Skurcze mięśni

• Poważne wyzwania psychiczne i fizyczne

Niektóre dzieci mogą nigdy nie być w stanie siedzieć, stać, chodzić lub przewracać się. Mogą mieć słabe napięcie mięśniowe. Ich dłonie, palce u rąk i nóg mogą być zdeformowane.

Inne osoby mogą jednak rozwijać się normalnie i wykazywać niewiele oznak niepełnosprawności w nauce.

Napady

U dzieci z lissencefalią często występują skurcze niemowlęce, które są rodzajem napadów drgawkowych. Występują one u około 8 na 10 dzieci.

Napady te mogą być niewykrywalne lub nie wyglądać na poważne. Nie powodują one drgawek, które ludzie mogą sobie wyobrażać jako napad drgawkowy. Jeśli dziecko ma skurcze niemowlęce, może to wyglądać tak, jakby było zaskoczone, miało kolkę lub refluks. Mogą one jednak być poważniejsze niż typowe napady. Mogą powodować uszkodzenie mózgu i utrudniać dalszy rozwój dziecka. Ważne jest, aby od razu szukać pomocy medycznej.

U około 9 na 10 dzieci z lissencefalią w ciągu pierwszego roku życia rozwinie się padaczka, rodzaj zaburzenia mózgu, które również powoduje napady.

Diagnoza

W celu zdiagnozowania choroby lekarze wykorzystują skany mózgu. Mogą one obejmować tomografię komputerową, rezonans magnetyczny lub EEG (elektroencefalografię).

Po potwierdzeniu diagnozy przez lekarza, badania genetyczne mogą wykryć mutację, która spowodowała chorobę.

Żyć z tym

Nie ma lekarstwa na lissencefalię, ale u niektórych osób z czasem może nastąpić poprawa. Lekarze i rodzice koncentrują się na kontrolowaniu i zwalczaniu objawów.

W niektórych przypadkach pomocna może być terapia fizyczna, zajęciowa i logopedyczna. Osoby żyjące z tą chorobą mogą potrzebować leków, aby kontrolować napady.

Dzieci mogą siedzieć w wózkach inwalidzkich lub krzesłach utrzymujących je w pozycji pionowej. Niektóre osoby mogą potrzebować rurki do karmienia, jeśli mają problemy z przełykaniem.

Powikłania

Problemy z oddychaniem i połykaniem oraz drgawki są częstą przyczyną śmierci osób z lissencefalią.

Rodzice powinni pamiętać, że każdy przypadek jest inny. Chociaż niektóre dzieci z tą wadą nie dożywają 10. roku życia, inne osiągają pełnoletność. Należy zwrócić się do specjalisty, który udzieli więcej informacji na temat stanu dziecka oraz zapewni pomoc.

Tętniak mózgu to wybrzuszenie, które powstaje w naczyniu krwionośnym mózgu i może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, a nawet śmierci. Jednak większość tętniaków mózgu nie powoduje żadnych objawów, a tylko niewielki odsetek z nich skutkuje problemami zdrowotnymi. Dowiedz się więcej na ten temat od lekarza.

Tętniak mózgu, znany również jako krwotok podpajęczynówkowy (SAH), to słabe miejsce w ścianie naczynia krwionośnego wewnątrz mózgu. Pomyśl o słabym miejscu w balonie i o tym, że wydaje się on rozciągnięty i cienki. Tętniak mózgu jest właśnie taki.

Ten obszar naczynia krwionośnego zużywa się od ciągłego przepływu krwi i wybrzusza się, prawie jak bańka. Może urosnąć do rozmiarów małej jagody. Istnieją różne rodzaje tętniaków:

Tętniaki sakkularne to najczęstszy typ tętniaków mózgu. Wybrzuszają się one w kształcie kopuły z głównej tętnicy. Są połączone z tętnicą główną wąską szyjką.

Tętniaki workowate nie są tak powszechne jak tętniaki workowate. Nie układają się one w kopułę. Zamiast tego tworzą poszerzone miejsce w naczyniu krwionośnym.

Choć tętniaki mózgu brzmią niepokojąco, większość z nich nie powoduje objawów ani problemów zdrowotnych. Można cieszyć się długim życiem, nie zdając sobie sprawy, że się go ma. Jednak w rzadkich przypadkach tętniaki mogą się powiększać, przeciekać lub eksplodować. Krwawienie w mózgu, znane jako udar krwotoczny, jest poważne i natychmiast potrzebna jest pomoc medyczna.

Objawy tętniaka mózgu

Rodzaj objawów tętniaka mózgu zależy od tego, czy tętniak pęknie, czy nie.

Objawy pęknięcia tętniaka mózgu

Potrzebujesz pomocy lekarskiej, jeśli nagle pojawi się intensywny ból głowy, stracisz przytomność lub wystąpią inne objawy pęknięcia tętniaka:

• Intensywny ból głowy, który pojawia się nagle

• Utrata przytomności

• Nudności i wymioty

• Senność

• Utrata równowagi w takich czynnościach jak chodzenie i normalna koordynacja

• Sztywny kark

• Rozszerzone źrenice

• Wrażliwość na światło

• Nagłe niewyraźne lub podwójne widzenie

• Opadająca powieka

• Dezorientacja lub problemy z zachowaniem świadomości umysłu

• Napady

Tętniaki mózgu zwykle nie dają objawów, ale powiększając się mogą uciskać na mózg i nerwy.

Objawy niepękniętego tętniaka mózgu

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli występują następujące objawy niepękniętego tętniaka:

• Ból głowy

• Rozszerzone źrenice

• Niewyraźne lub podwójne widzenie

• Ból nad i za okiem

• opadająca powieka

• Trudności w mówieniu

• Osłabienie i drętwienie jednej strony twarzy

Nagły i intensywny ból głowy może być również oznaką, że masz przeciekającego tętniaka (krwawienie z przewodu pokarmowego). Może to być oznaką, że wkrótce dojdzie do pełnego pęknięcia.

Tętniak mózgu – przyczyny

Tętniaki mózgu rozwijają się zwykle wraz z wiekiem, a ich częstość wzrasta po 40 roku życia. Możliwe jest również wystąpienie wady naczynia krwionośnego przy urodzeniu.

U kobiet tętniaki występują częściej niż u mężczyzn.

Tętniaki zwykle tworzą się w rozwidleniach naczyń krwionośnych, czyli miejscach, w których się one rozgałęziają, ponieważ te odcinki są zwykle słabsze. Najczęściej występują u podstawy mózgu.

Czynniki ryzyka wystąpienia tętniaka mózgu

Palenie tytoniu i wysokie ciśnienie krwi to czynniki, które zwiększają ryzyko wystąpienia tętniaka mózgu. Jednak kilka innych czynników związanych z historią choroby i stylem życia również zwiększa ryzyko.

Historia choroby

Do czynników, które mogą odgrywać rolę w historii choroby, należą:

• Wysokie ciśnienie krwi

• Miażdżyca – choroba, w której tłuszcz gromadzi się w ścianach tętnic (naczyń krwionośnych, które dostarczają bogatą w tlen krew do całego organizmu)

• Choroby wpływające na krew lub naczynia krwionośne:

  • Choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Ehlersa-Danlosa

  • Policystyczna choroba nerek

• Uraz lub obrażenia głowy

• Zakażenie

• Nowotwory lub guzy w głowie i szyi

• Nieprawidłowości wrodzone, takie jak splątane naczynia krwionośne w mózgu, nieprawidłowo wąska aorta (koarktacja aorty) lub malformacja tętniczo-żylna mózgu (AVM mózgu)

• Tętniaki mózgu w wywiadzie rodzinnym

Styl życia

• Palenie

• Używanie alkoholu, zwłaszcza w nadmiernych ilościach

• Nadużywanie narkotyków, w tym substancji pobudzających, takich jak kokaina lub amfetamina

Tętniaki mózgu u dzieci

Tętniaki mózgu u dzieci poniżej 18 roku życia zdarzają się rzadko. Prawdopodobieństwo ich wystąpienia u chłopców jest osiem razy większe niż u dziewcząt. Spośród nielicznych przypadków u dzieci około 20% stanowią tętniaki olbrzymie (większe niż 2,5 cm).

Tętniaki u dzieci mogą pojawić się bez powodu. Czasami są one jednak związane z:

• Urazem głowy

• Zaburzenia tkanki łącznej

• Zakażenia

• Zaburzenia genetyczne

• Historia rodziny

Diagnoza tętniaka mózgu

Aby ustalić, czy u pacjenta występuje tętniak mózgu, można wykonać kilka rodzajów badań i testów. Należą do nich:

Tomografia komputerowa: Badanie to pozwala na uzyskanie obrazu mózgu. Pacjent leży na stole, który wsuwa się do tomografu komputerowego. Technik wstrzyknie barwnik kontrastowy do jednej z żył, aby ułatwić zobaczenie przepływu krwi i wykrycie tętniaków w mózgu.

REZONANS MAGNETYCZNY: Badanie to jest podobne, ponieważ pacjent leży na stole, który wsuwa się do skanera. W badaniu MRI wykorzystuje się pola magnetyczne i fale radiowe do tworzenia szczegółowych obrazów mózgu i naczyń krwionośnych. Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa umożliwiają wykrycie tętniaków większych niż 3 do 5 milimetrów.

Poniższe badania są bardziej inwazyjne niż tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Mogą one jednak dać Tobie i Twoim lekarzom pełniejszy obraz tego, co się dzieje:

Angiogram: Badanie to, uważane za najbardziej wiarygodną metodę wykrywania tętniaków, pokazuje słabe miejsca w naczyniach krwionośnych. Podczas badania pacjent leży na stole rentgenowskim i otrzymuje środki znieczulające ból. Lekarz wprowadzi małą, giętką rurkę przez naczynie krwionośne w nodze. Następnie poprowadzi rurkę, zwaną cewnikiem, do naczyń krwionośnych w szyi, które dochodzą do mózgu. Następnie wstrzyknie barwnik kontrastowy i wykona zdjęcia rentgenowskie, na których uwidocznione zostaną wszystkie naczynia krwionośne w mózgu. Dzięki temu lekarz uzyska mapę naczyń krwionośnych, co pozwoli na zlokalizowanie tętniaka.

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego: Lekarz może zlecić to badanie, jeśli uważa, że mogło dojść do pęknięcia tętniaka.

Pacjentowi zostanie podany środek uśmierzający ból. Technik wprowadzi do organizmu pacjenta igłę w celu pobrania płynu mózgowo-rdzeniowego. Płyn ten jest badany w celu sprawdzenia, czy zawiera krew, co może oznaczać pęknięcie tętniaka.

Leczenie tętniaka mózgu

Leczenie pękniętego tętniaka mózgu

W przypadku pęknięcia tętniaka mózgu należy jak najszybciej poddać się leczeniu, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia krwawienia. Leczenie polega na zatrzymaniu dopływu krwi do tętniaka.

Zabiegi te wiążą się z ryzykiem. Lekarz określi najlepsze metody leczenia na podstawie stanu zdrowia pacjenta oraz rozmiaru, typu i umiejscowienia tętniaka.

Wycięcie chirurgiczne: W celu zlokalizowania tętniaka usuwany jest fragment czaszki. W otworze tętniaka umieszczany jest metalowy klips, który odcina przepływ krwi. Następnie czaszka jest zamykana.

Wewnątrznaczyniowa cewnikowanie: Ta metoda nie wymaga operacji polegającej na otwarciu czaszki. Lekarz wprowadzi cewnik do pachwiny, aby dotrzeć do naczynia krwionośnego, w którym znajduje się tętniak.

Lekarz prześle przez rurkę maleńkie platynowe cewki i umieści je wewnątrz tętniaka. Cewki dopasowują się do kształtu tętniaka, zatrzymując w nim przepływ krwi. Jest to metoda bezpieczniejsza niż klipsowanie chirurgiczne, ale wiąże się z większym prawdopodobieństwem ponownego krwawienia z tętniaka.

Operacja rozdzielenia przepływu: Ta opcja jest przeznaczona dla większych tętniaków mózgu, w przypadku których ani klipsowanie, ani zwijanie nie przyniosłoby oczekiwanych rezultatów. Podczas tej procedury lekarz umieszcza w tętnicy stent, zwykle wykonany z metalowej siatki. Staje się on ścianą wewnątrz naczynia, która odprowadza krew od tętniaka.

Aby złagodzić objawy i zapobiec powikłaniom tętniaka, lekarz może zasugerować:

• Środki przeciwbólowe, takie jak acetaminofen

• Leki zwane blokerami kanału wapniowego, które pomagają zapobiegać zwężaniu się naczyń krwionośnych

• Leki zapobiegające udarowi, takie jak leki podnoszące ciśnienie krwi, aby krew mogła przepływać przez zwężone naczynia krwionośne, lub zabieg zwany angioplastyką, w którym do poszerzenia naczyń krwionośnych używa się małego balonika

• Leki przeciwnapadowe

• Cewniki do drenażu komorowego lub lędźwiowego w celu zmniejszenia ciśnienia w mózgu

• Operacja wszczepienia shuntów

• Terapia rehabilitacyjna, która pomoże Ci odzyskać umiejętności utracone w wyniku uszkodzenia mózgu

Leczenie niepękniętego tętniaka mózgu

Małe tętniaki, które nie pękły i nie powodują objawów, mogą nie wymagać leczenia. Zależy to jednak od stanu zdrowia pacjenta i rodzaju tętniaka. Wszystko to można omówić z lekarzem.

Jeśli żyjesz z tętniakiem mózgu, który nie pękł, zmiana stylu życia może zmniejszyć ryzyko jego pęknięcia lub rozerwania:

• Nie używaj kokainy ani innych środków pobudzających.

• Rzucić palenie.

• Obniż ciśnienie krwi za pomocą diety i ćwiczeń fizycznych.

• Ogranicz spożycie kofeiny, ponieważ może ona gwałtownie podnieść ciśnienie krwi.

• Unikaj podnoszenia ciężkich przedmiotów, to również może spowodować wzrost ciśnienia krwi.

Powikłania tętniaka mózgu

Pęknięcie tętniaka mózgu może zagrażać życiu i prowadzić do:

• Skurczu naczyń mózgowych (zmniejszonego dopływu krwi do mózgu)

• Wodogłowie (zbyt duża ilość płynu mózgowo-rdzeniowego w mózgu)

• Śpiączka

• Trwałe uszkodzenie mózgu

• Ponowne krwawienie

• Hiponatremia (niski poziom sodu we krwi)

Uczucie wirowania i zawroty głowy spowodowane zawrotami głowy mogą ograniczać aktywność i powodować złe samopoczucie. Lekarz opisuje kilka prostych manewrów, które można wykonać w domu, a które mogą przynieść ulgę, w zależności od przyczyny.

Najczęstszą postacią tego schorzenia jest BPPV (benign paroxysmal positional vertigo). Dochodzi do nich, gdy małe kryształki wapnia dostają się do ucha wewnętrznego. Może być odczuwalne podczas wstawania lub schodzenia z łóżka albo przy pochylaniu głowy. Na BPPV częściej zapadają osoby powyżej 60 roku życia. Jest to również najłatwiejszy do leczenia rodzaj zawrotów głowy.

Przed podjęciem próby samodzielnego leczenia należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli masz zawroty głowy, musisz wiedzieć, jaki jest ich rodzaj i które ucho ma problem:

• Usiądź na łóżku w taki sposób, aby po położeniu się głowa lekko wystawała poza krawędź łóżka.

• Obrócić głowę w prawo i szybko położyć się z powrotem.

• Odczekaj 1 minutę.

• Jeśli odczuwasz zawroty głowy, to znaczy, że prawe ucho jest uchem dotkniętym chorobą.

• Jeśli nie występują zawroty głowy, usiądź.

• Odczekaj 1 minutę.

• Obróć głowę w lewo i szybko połóż się z powrotem. 8.Odczekaj 1 minutę. 9.Jeśli odczuwasz zawroty głowy, oznacza to, że lewe ucho jest uchem dotkniętym chorobą.

Jeśli cierpisz na BPPV, pewne działania mogą spowodować usunięcie z przewodu słuchowego kryształów wapnia, które są przyczyną problemu. Powinno to przynieść ulgę.

Lekarz lub terapeuta może pokazać, jak wykonywać te ruchy.

Manewr Epleya

Jeśli zawroty głowy pochodzą z lewego ucha i boku:

Wykonuj te ruchy trzy razy przed pójściem spać każdej nocy, aż miną 24 godziny bez zawrotów głowy.

Manewr Semonta

To ćwiczenie jest stosowane w przypadku zawrotów głowy pochodzących z lewego ucha i boku:

Ponownie wykonuj te ruchy trzy razy dziennie, aż przez 24 godziny nie będziesz miał zawrotów głowy.

Półprzysiad lub manewr Fostera

Dla niektórych osób ten manewr jest łatwiejszy do wykonania:

Aby poczuć ulgę, być może będziesz musiał powtórzyć tę czynność kilka razy. Po pierwszej serii odpocznij 15 minut, zanim spróbujesz po raz drugi.

Ćwiczenie Brandta-Daroffa

Oto, co należy zrobić w tym ćwiczeniu:

Powyższe ruchy należy wykonywać od trzech do pięciu razy w ciągu jednej sesji. Powinieneś wykonywać trzy sesje dziennie przez okres do 2 tygodni lub do czasu, gdy zawroty głowy ustąpią na 2 dni.

Dalsze postępowanie

Przez resztę dnia po wykonaniu któregokolwiek z powyższych ćwiczeń staraj się nie odchylać głowy zbyt mocno w górę lub w dół. Jeśli po tygodniu od wykonania tych ćwiczeń nie poczujesz się lepiej, porozmawiaj ponownie z lekarzem i zapytaj, co powinien zrobić dalej.

Być może ćwiczenia nie są wykonywane prawidłowo lub przyczyną zawrotów głowy może być coś innego.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat wstrząśnienia mózgu, w tym objawów, przyczyn, leczenia i zapobiegania.

Najczęstszym i najmniej poważnym rodzajem urazowego uszkodzenia mózgu jest wstrząśnienie mózgu. Słowo to pochodzi od łacińskiego concutere, co oznacza „gwałtownie wstrząsnąć”. Wstrząśnienie mózgu jest najczęściej spowodowane nagłym, bezpośrednim uderzeniem lub uderzeniem w głowę.

Według CDC w latach 2001-2009 około 173 285 osób poniżej 19 roku życia było leczonych w szpitalnych izbach przyjęć z powodu wstrząśnienia mózgu związanego z uprawianiem sportu i rekreacją. Inne przyczyny to wypadki samochodowe i rowerowe, urazy związane z pracą, upadki i bójki.

Przyczyny wstrząśnienia mózgu i czynniki ryzyka

Mózg jest zbudowany z tkanki miękkiej. Jest on wyściełany przez płyn rdzeniowy i zamknięty w ochronnej powłoce czaszki. Uderzenie lub uderzenie w głowę może spowodować wstrząs mózgu. Czasami powoduje to dosłownie przemieszczanie się go w głowie. Traumatyczne urazy mózgu mogą powodować stłuczenia, uszkodzenia naczyń krwionośnych i uszkodzenia nerwów.

W rezultacie mózg nie funkcjonuje tak, jak powinien. Jeśli doznałeś wstrząśnienia mózgu, możesz mieć zaburzenia widzenia, możesz stracić równowagę lub stracić przytomność. Krótko mówiąc, mózg jest zdezorientowany.

Niektóre czynniki zwiększają ryzyko wystąpienia wstrząśnienia mózgu, np:

• Upadki, szczególnie u dzieci i osób starszych

• Uprawianie sportów kontaktowych

• Brak odpowiedniego sprzętu ochronnego lub nadzoru podczas uprawiania sportów kontaktowych?

• Wypadki samochodowe, motocyklowe, rowerowe i inne, w wyniku których doszło do uderzenia w głowę

• Uderzenie, uderzenie przedmiotem lub inne formy przemocy fizycznej

• Służba wojskowa

• Wcześniejszy wstrząs mózgu

Objawy wstrząsu mózgu

Wstrząśnienie mózgu może być trudne do zdiagnozowania. Choć na głowie może być widoczne skaleczenie lub siniak, wstrząśnienia mózgu nie widać. Objawy mogą nie pojawić się przez kilka dni lub tygodni po urazie. Niektóre objawy trwają zaledwie kilka sekund, inne mogą utrzymywać się przez dłuższy czas.

Wstrząśnienia mózgu są dość powszechne. Według niektórych szacunków co 21 sekund w USA dochodzi do łagodnego urazu mózgu. Ważne jest jednak, aby rozpoznać objawy wstrząśnienia mózgu, co pozwoli podjąć odpowiednie kroki w celu leczenia urazu.

Istnieją pewne typowe objawy fizyczne, psychiczne i emocjonalne, które mogą wystąpić u osoby po wstrząśnieniu mózgu. Objawy urazowego uszkodzenia mózgu obejmują:

• dezorientacja lub uczucie oszołomienia

• Niezdarność

• Niewyraźna mowa

• Nudności lub wymioty

• Ból głowy

• Problemy z utrzymaniem równowagi lub zawroty głowy

• Niewyraźne widzenie

• Wrażliwość na światło

• Wrażliwość na hałas

• Ospałość

• Dzwonienie w uszach

• Drażliwość lub inne zmiany zachowania lub osobowości

• Trudności z koncentracją

• Utrata pamięci

• Zmęczenie lub senność

• Utrata przytomności

• Zapominanie, np. powtarzanie się ? ?

• Spowolniona reakcja na pytania

• Problemy z zasypianiem

• Depresja

• Problemy z odczuwaniem smaku lub zapachu

Wstrząsy mózgu u dzieci

Ponieważ ich głowy są nieproporcjonalnie duże w stosunku do reszty ciała, wstrząśnienia mózgu często występują u małych dzieci. Gdy dzieci wchodzą w okres dojrzewania, szybko zwiększają swój wzrost i wagę. Oba te czynniki sprawiają, że są one bardziej podatne na wypadki niż dorośli.

Jeśli dziecko doznało wstrząśnienia mózgu, przez pierwsze 24 godziny powinna je obserwować osoba dorosła. Nie należy podawać dziecku leków, w tym aspiryny, która może powodować krwawienie, bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Ważne jest, aby zwracać uwagę na zmiany w zachowaniu. Zwłaszcza małe dzieci mogą nie być w stanie w pełni wyrazić swoich odczuć, dlatego bardzo ważne jest, aby uważnie je obserwować. Objawy wstrząśnienia mózgu u dzieci obejmują:?

• Ból głowy

• Zawroty głowy

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Skurcz żołądka lub wymioty

• Zmęczenie

• Wrażliwość na światło lub hałas

• Zamglenie umysłowe lub spowolnione myślenie

• Problemy z pamięcią, koncentracją lub skupieniem uwagi

• Większa niż zwykle drażliwość, smutek, zdenerwowanie lub emocje

• Problemy z zasypianiem

Rodzaje wstrząsów

Lekarze klasyfikują stopień ciężkości wstrząśnienia mózgu na podstawie takich czynników, jak utrata przytomności, amnezja i utrata równowagi. Wyróżnia się trzy stopnie:

• Stopień 1: Łagodny, z objawami, które trwają krócej niż 15 minut i nie powodują utraty przytomności

• Stopień 2: Umiarkowany, z objawami trwającymi dłużej niż 15 minut i bez utraty przytomności

• Stopień 3: ciężki, w którym osoba traci przytomność, czasami tylko na kilka sekund

Diagnoza wstrząsu mózgu

Większość osób, które doznały wstrząśnienia mózgu, w pełni wraca do zdrowia po zastosowaniu odpowiedniego leczenia. Ponieważ jednak wstrząśnienie mózgu może być poważne, ważne jest zapewnienie sobie bezpieczeństwa. Oto kilka kroków, które należy podjąć:

Zwrócić się o pomoc do lekarza. Pracownik służby zdrowia może zdecydować, jak poważny jest wstrząs mózgu i czy konieczne jest leczenie.

W przypadku wstrząśnienia mózgu stopnia 1. lub 2. należy poczekać, aż objawy ustąpią, zanim powróci się do normalnej aktywności. Może to potrwać kilka minut, godzin, dni, a nawet tydzień.

Jeśli osoba straciła przytomność, mamy do czynienia ze wstrząśnieniem mózgu stopnia 3, które wymaga natychmiastowej oceny i opieki lekarza. Lekarz zapyta, jak doszło do urazu głowy i omówi objawy. Lekarz może również zadać proste pytania, takie jak: „Gdzie mieszkasz?”, „Jak się nazywasz?” lub „Kto jest prezydentem?”. Lekarz zadaje te pytania, aby ocenić zdolność zapamiętywania i koncentracji.

Lekarz może zbadać koordynację i odruchy, które są funkcjami ośrodkowego układu nerwowego. Lekarz może również zlecić wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego, aby wykluczyć krwawienie lub inne poważne uszkodzenie mózgu.

Leczenie wstrząśnienia mózgu i domowe sposoby

Jeśli nie potrzebujesz hospitalizacji, lekarz udzieli Ci wskazówek, których będziesz przestrzegać. W przypadku pogorszenia się objawów eksperci zalecają dalszą pomoc lekarską w ciągu 24 do 72 godzin. Aby wrócić do zdrowia w domu, należy:

• Zrobić sobie przerwę. Jeśli wstrząśnienie mózgu wystąpiło podczas uprawiania sportu, należy przerwać grę i nie brać w niej udziału. Mózg potrzebuje czasu na prawidłowe wyleczenie, dlatego kluczowy jest odpoczynek. Zdecydowanie nie należy wracać do gry tego samego dnia. Po wznowieniu gry sportowcy i dzieci powinni być ściśle monitorowani przez trenerów. Zbyt wczesne wznowienie gry zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia drugiego wstrząśnienia mózgu, co może pogłębić szkody. Amerykańska Akademia Neurologii opublikowała wytyczne dotyczące powrotu do aktywności po wstrząśnieniu mózgu.

• Zapobiegaj powtarzającym się wstrząsom. Powtarzające się wstrząsy powodują kumulowanie się skutków w mózgu. Kolejne wstrząśnienia mózgu mogą mieć katastrofalne skutki, takie jak obrzęk mózgu, trwałe uszkodzenie mózgu, długotrwała niepełnosprawność, a nawet śmierć. Nie należy wracać do normalnej aktywności, jeśli nadal występują objawy. Uzyskaj zgodę lekarza, abyś mógł bez obaw wrócić do pracy lub zabawy.

• Leczenie bólu za pomocą leków nie zawierających aspiryny. Lekarz przepisze lek przeciwbólowy lub zaleci jego stosowanie bez recepty.

Zapobieganie wstrząsom

Wstrząs mózgu jest nieoczekiwany, dlatego trudno mu zapobiec. Istnieje jednak kilka zdroworozsądkowych środków ostrożności, które można podjąć, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia urazowego uszkodzenia mózgu.

• Noś sprzęt ochronny. Uczestnictwo w sportach wysokiego ryzyka i wymagających kontaktu, takich jak piłka nożna, hokej, boks i rugby, może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia wstrząśnienia mózgu. Jazda na deskorolce, snowboardzie, jazda konna i jazda na rolkach również stanowią zagrożenie dla zdrowia mózgu. Noszenie nakryć głowy, ochraniaczy oraz osłon na oczy i usta może pomóc w zabezpieczeniu się przed urazami głowy. Noszenie kasku rowerowego może zmniejszyć ryzyko urazu głowy o 85%. Istnieje również nowe urządzenie w kształcie litery C, przypominające kołnierz, zwane kołnierzem Q, które może być noszone przez sportowców. Urządzenie to wywiera siłę ściskającą na szyję i zwiększa objętość krwi, co pomaga ograniczyć ruchy mózgu, które mogą wystąpić w wyniku uderzeń w głowę. Upewnij się, że sprzęt jest prawidłowo dopasowany i dobrze utrzymany.

• Prowadź samochód i jeździj mądrze. Zawsze zapinaj pasy bezpieczeństwa, przestrzegaj ograniczeń prędkości i nie używaj narkotyków ani alkoholu, ponieważ mogą one wpływać na czas reakcji.

• Nie walcz. Podczas napadu często dochodzi do wstrząśnienia mózgu, a uraz głowy zgłasza więcej mężczyzn niż kobiet.

• Zmniejsz ryzyko potknięć i upadków w swoim domu. Usuń bałagan z podłóg i korytarzy oraz upewnij się, że dom jest dobrze oświetlony.

• Ćwicz regularnie. Dzięki nim wzmocnisz mięśnie nóg i poprawisz równowagę, co może pomóc w uniknięciu upadków.

• Stosuj domowe środki bezpieczeństwa, aby chronić swoje dzieci. Zainstaluj osłony okienne i zablokuj schody.

Objawy ALS dotyczą mięśni rąk, ramion, stóp i nóg. Choroba ta może również wpływać na sposób mówienia i połykania.

W końcu ALS (stwardnienie zanikowe boczne lub choroba Lou Gehriga) osłabia przeponę, mięsień niezbędny do pracy płuc. Objawem zaawansowanego ALS są problemy z oddychaniem.

Na ALS wciąż nie ma lekarstwa. Jeśli jednak choroba zostanie wcześnie zdiagnozowana, możliwe jest leczenie niektórych objawów i zachowanie kontroli nad mięśniami nieco dłużej.

Wczesne objawy

Objawy ALS mogą pojawiać się stopniowo.

Może wystąpić dziwne uczucie w dłoni, które utrudnia chwytanie kierownicy. Możesz też zacząć niewyraźnie wymawiać słowa, zanim pojawią się jakiekolwiek inne objawy. Każda osoba cierpiąca na tę chorobę odczuwa inne objawy, zwłaszcza na początku.

Do najczęstszych wczesnych objawów należą:

• Potykanie się

• Trudności z utrzymaniem przedmiotów w rękach

• niewyraźna mowa

• Problemy z połykaniem

• Skurcze mięśni

• Pogorszenie postawy ciała

• Trudności z utrzymaniem głowy w górze

• Sztywność mięśni

Na początku ALS może dotyczyć tylko jednej ręki. Mogą też wystąpić problemy z jedną nogą, co utrudnia chodzenie po linii prostej. Z czasem choroba dotyka prawie wszystkich kontrolowanych mięśni.

ALS nie wpływa na wszystkie mięśnie i narządy w organizmie. Na przykład serce i pęcherz moczowy zwykle pozostają zdrowe.

Zaawansowane objawy

W miarę pogarszania się stanu zdrowia, ALS dotyka coraz więcej mięśni i czynności. Do bardziej zaawansowanych objawów choroby należą:

• Słabsze mięśnie

• Mniejsza masa mięśniowa

• Poważniejsze problemy z żuciem i połykaniem

• Trudności z rozumieniem podczas mówienia

• Problemy z oddychaniem

Sposoby radzenia sobie z objawami

We wczesnych stadiach choroby niektóre formy leczenia mogą pomóc w uzyskaniu lepszej jakości życia. Należą do nich:

Fizykoterapia: Skupia się ona głównie na większych mięśniach używanych do stania, chodzenia, utrzymywania równowagi, sięgania itp.

Terapia zajęciowa: Pomaga ona w wykonywaniu mniejszych czynności mięśniowych, takich jak zapinanie guzików koszuli, posługiwanie się widelcem lub łyżką czy mycie zębów.

Terapia mowy: Może pomóc w mówieniu nieco wyraźniej w przypadku utraty kontroli nad mięśniami języka. Terapeuci mowy mogą również pomóc w radzeniu sobie z problemami z połykaniem.

Poza wymienionymi terapiami, osobom z ALS mogą pomóc także pewne narzędzia i nowe technologie. Niektóre z nich to:

• Wózki inwalidzkie z napędem silnikowym

• Ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych (CPAP) wspomagające oddychanie podczas snu

• Urządzenia generujące mowę, które pomagają osobom z niewyraźną mową

• Komputery z oprogramowaniem do rozpoznawania wzroku, które pomagają osobie porozumiewać się w przypadku utraty kontroli nad mową i rękami

W bardziej zaawansowanych stadiach choroby pacjent może potrzebować maszyny do podtrzymywania pracy płuc. Jeśli przeżuwanie i połykanie staje się zbyt trudne, nawet przy małych kęsach lub diecie płynnej, może być konieczne zastosowanie rurki do karmienia.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Skurcz mięśni w nodze lub słabe czucie w ręce od czasu do czasu to zwykle za mało, aby wysłać pacjenta do lekarza. Jeśli jednak takie odczucia utrzymują się przez kilka dni lub tygodni, należy umówić się na wizytę.

Należy zwracać uwagę na zmiany w odczuwaniu mięśni rąk i nóg. Posłuchaj przyjaciół lub rodziny, jeśli zwrócą uwagę na zmiany w Twojej mowie lub sposobie chodzenia.

Można zacząć od wizyty u swojego stałego lekarza. Jeśli uważasz, że osłabienie lub mrowienie jest związane z nerwami, udaj się do neurologa. Jest to lekarz, który specjalizuje się w chorobach mózgu i układu nerwowego.

Niektóre wczesne objawy ALS są takie same jak objawy innych, mniej poważnych schorzeń.

Wiele z nich, takich jak zespół cieśni nadgarstka (problem z nerwami w nadgarstku), można skutecznie leczyć. Aby mieć pewność, nie wahaj się opisać swoich objawów lekarzowi. Im wcześniej dowiesz się, co jest przyczyną objawów, tym szybciej możesz rozpocząć ich leczenie.

Lekarz wyjaśnia diagnozę i leczenie miastenii gravis.

Podczas badania fizykalnego w kierunku miastenii gravis lekarz może zaobserwować takie objawy, jak opadanie powiek, trudności z utrzymaniem rąk w wyciągniętej ręce na długość ramion przez rozsądny czas lub słaby chwyt. Badania krwi mogą wykazać obecność przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholinowemu lub przeciwciał przeciwko kinazie tyrozynowej specyficznej dla mięśni (MuSK). Specjalistyczne testy wykorzystują energię elektryczną do stymulowania mięśni i jednocześnie mierzą siłę ich skurczu.

Jeśli masz miastenię gravis, siła mięśni będzie się zmniejszać w sposób przewidywalny w trakcie badania. W ramach badania diagnostycznego pacjent może otrzymać pewne leki – edrofonium lub neostygminę. U pacjenta z miastenią gravis leki te znacznie i zauważalnie poprawiają siłę mięśni na krótki czas. Pomaga to w dalszym potwierdzeniu rozpoznania.

Ponieważ miastenii gravis towarzyszą czasem inne schorzenia, które mogą zakłócać leczenie, lekarz może zlecić wykonanie innych badań. Może być konieczne wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego w celu sprawdzenia, czy nie występuje grasiczak. Zostaniesz zbadany pod kątem nadciśnienia tętniczego i jaskry, a także prawdopodobnie będziesz miał zbadaną krew w celu sprawdzenia, czy nie cierpisz na chorobę tarczycy, inne choroby autoimmunologiczne (takie jak reumatoidalne zapalenie stawów lub toczeń rumieniowaty układowy), cukrzycę, problemy z nerkami lub jakiekolwiek infekcje.

Jakie są metody leczenia miastenii gravis?

Nie ma lekarstwa na miastenię gravis, ale leczy się ją za pomocą leków, a niekiedy także chirurgicznie. Pacjent może otrzymać lek o nazwie pirydostygmina (Mestinon), który zwiększa ilość acetylocholiny dostępnej do pobudzenia receptorów.

Jeśli po podaniu pirydostygminy objawy nie ustępują, zwykle dodaje się lek immunoterapeutyczny. Należą do nich azatiopryna (Imuran), cyklosporyna (Neoral), ekulizumab (Solaris), efgartigimod alfa-fcab (Vyvgart), mykofenolan (CellCept) i prednizon, które hamują układ odpornościowy.

W ciężkich przypadkach może być konieczne przesłanie krwi przez specjalne urządzenie, które usuwa osocze zawierające przeciwciała i zastępuje je osoczem bez przeciwciał. Jest to tzw. plazmafereza. Pacjent może również otrzymać preparat zwany immunoglobuliną dożylną (IVIg) przez igłę w żyle.

Jeśli u pacjenta występuje grasiczak, konieczna będzie operacja usunięcia grasicy (tymektomia). W rzeczywistości lekarz może zalecić wykonanie tej operacji nawet w przypadku braku guza, ponieważ usunięcie grasicy wydaje się poprawiać objawy u wielu pacjentów.

Przełom miasteniczny to nagłe zaostrzenie objawów, często z trudnościami w oddychaniu i/lub połykaniu. Zagraża życiu i wymaga leczenia na oddziale intensywnej terapii z czasowym podłączeniem do respiratora. Przełom miasteniczny może wystąpić podczas ciężkiej infekcji, dlatego prawdopodobnie konieczne będzie również leczenie antybiotykami.

Sytuacje, które wpływają na myasthenia gravis obejmują:

• Zmiany w funkcjonowaniu tarczycy

• Operacja

• Radioterapia

• Zakażenia

Niektóre leki mogą nasilać objawy miastenii gravis, w tym:

• Antybiotyki (szczególnie te zwane aminoglikozydami)

• Leki narkotyczne

• Penicylamina

• Magnez

• Anestezjologia

• Środki zwiotczające mięśnie

• Beta-blokery w leczeniu arytmii serca

Niektóre kobiety zauważają, że objawy nasilają się w czasie miesiączki. Wpływ ciąży na miastenię gravis jest nieprzewidywalny. U około jednej trzeciej kobiet objawy ulegają poprawie, u jednej trzeciej nie zmieniają się, a u jednej trzeciej ulegają pogorszeniu.

Jak mogę zapobiegać miastenii gravis?

Nie są znane sposoby zapobiegania miastenii gravis. Jeśli już cierpisz na tę chorobę, podejmij następujące kroki, aby uniknąć jej zaostrzenia:

• Staraj się zapobiegać infekcjom poprzez staranną higienę i unikanie chorych osób.

• Niezwłocznie leczyć zakażenia.

• Nie dopuść do przegrzania lub wyziębienia organizmu.

• Unikaj nadmiernego wysiłku.

• Poznaj skuteczne metody radzenia sobie ze stresem.