Lekarz mówi ci.

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje dystonii, zaburzenia, które powoduje mimowolne skurcze mięśni, wraz z ich przyczynami, objawami i sposobami leczenia.

Jakie są objawy dystonii?

Objawy dystonii mogą mieć różny stopień nasilenia, od bardzo łagodnych do ciężkich. Dystonia może dotyczyć różnych części ciała, a objawy dystonii często rozwijają się etapami. Niektóre z wczesnych objawów to:

• Wlokące się nogi

• Skurcz stopy

• Mimowolne ciągnięcie szyi

• Niekontrolowane mruganie

• Trudności z mową

Stres lub zmęczenie mogą wywołać objawy lub spowodować ich nasilenie. Osoby cierpiące na dystonię często skarżą się na ból i wyczerpanie z powodu ciągłych skurczów mięśni.

Jeśli objawy dystonii wystąpią w dzieciństwie, zwykle najpierw pojawiają się w stopie lub dłoni. Potem jednak szybko rozprzestrzeniają się na pozostałe części ciała. Po okresie dojrzewania tempo progresji jest jednak wolniejsze.

Kiedy dystonia pojawia się we wczesnej dorosłości, zwykle zaczyna się w górnej części ciała. Następnie objawy narastają powoli. Dystonie, które zaczynają się we wczesnej dorosłości, mają charakter ogniskowy lub segmentalny: dotyczą jednej części ciała albo dwóch lub więcej sąsiadujących ze sobą części ciała.

Co powoduje dystonię?

Większość przypadków dystonii nie ma określonej przyczyny. Dystonia wydaje się być związana z problemami w zwojach podstawy mózgu. Jest to obszar mózgu, który odpowiada za inicjowanie skurczów mięśni. Problem dotyczy sposobu, w jaki komunikują się komórki nerwowe.

Dystonia nabyta jest spowodowana uszkodzeniem zwojów podstawy. Uszkodzenie to może być wynikiem:

• Urazu mózgu

• Udar mózgu

• Guz

• Niedobór tlenu

• Zakażenie

• Reakcje polekowe

• Zatrucie ołowiem lub tlenkiem węgla

Dystonia idiopatyczna lub pierwotna jest często dziedziczona od jednego z rodziców. U niektórych nosicieli tego zaburzenia dystonia może nigdy nie wystąpić. Objawy mogą się też znacznie różnić u członków tej samej rodziny.

Czy istnieją różne rodzaje dystonii?

Dystonie klasyfikuje się na podstawie części ciała, której dotyczą:

• Dystonia uogólniona dotyczy większości lub całego ciała.

• Dystonia ogniskowa dotyczy tylko jednej, określonej części ciała.

• Dystonia wieloogniskowa dotyczy więcej niż jednej, niepowiązanej ze sobą części ciała.

• Dystonia segmentowa obejmuje przylegające do siebie części ciała.

• Hemidystonia dotyczy ręki i nogi po tej samej stronie ciała.

Dystonie mogą być również klasyfikowane jako zespoły na podstawie ich przebiegu:

• Blepharospasm jest rodzajem dystonii, która dotyczy oczu. Zazwyczaj zaczyna się od niekontrolowanego mrugania. Na początku zazwyczaj dotyczy tylko jednego oka. W końcu jednak dotyczy obu oczu. Skurcze powodują mimowolne zamykanie powiek. Czasami powodują nawet, że pozostają one zamknięte. Dana osoba może widzieć normalnie. Jednak trwałe zamknięcie powiek sprawia, że osoba taka jest funkcjonalnie niewidoma.

• Dystonia szyjna (torticollis) jest najczęstszą postacią dystonii. Dystonia szyjna występuje zwykle u osób w średnim wieku. Opisywano ją jednak u osób w każdym wieku. Dystonia szyjna wpływa na mięśnie szyi, powodując skręcanie i obracanie głowy lub jej pociąganie do tyłu lub do przodu.

• Dystonia czaszkowa dotyczy mięśni głowy, twarzy i szyi.

• Dystonia żuchwowa powoduje skurcze mięśni szczęki, warg i języka. Dystonia ta może powodować problemy z mową i połykaniem.

• Dystonia spastyczna wpływa na mięśnie gardła, które są odpowiedzialne za mowę.

• Dystonia tardywna jest spowodowana reakcją na lek. Objawy są zazwyczaj tylko przejściowe i można je leczyć farmakologicznie.

• Dystonia napadowa ma charakter epizodyczny. Objawy występują tylko podczas ataków. Przez resztę czasu osoba funkcjonuje normalnie.

• Dystonia skrętna jest bardzo rzadkim zaburzeniem. Dotyczy całego ciała i poważnie upośledza osobę, która na nią cierpi. Objawy pojawiają się zwykle w dzieciństwie i nasilają się z wiekiem. Naukowcy odkryli, że dystonia skrętna może być dziedziczona, a jej przyczyną jest mutacja w genie DYT1.

• Skurcz pisarski to rodzaj dystonii, która występuje tylko podczas pisania. Dotyczy on mięśni dłoni i/lub przedramienia.

Jak leczy się dystonię?

Istnieje kilka możliwości leczenia dystonii. Lekarz określi sposób leczenia w zależności od rodzaju dystonii i stopnia jej nasilenia.

Niedawno wprowadzoną metodą leczenia jest toksyna botulinowa, zwana także Botoxem lub Xeominem. Toksyna jest wstrzykiwana do mięśnia dotkniętego dystonią. Blokuje ona działanie substancji chemicznej acetylocholiny, która wywołuje skurcze mięśni. Zastrzyk należy powtarzać co około trzy miesiące.

Jeśli dystonia powoduje niepełnosprawność, można zastosować głęboką stymulację mózgu. W przypadku głębokiej stymulacji mózgu do określonego obszaru w mózgu wszczepia się elektrodę. Jest ona następnie połączona z zasilanym bateriami stymulatorem wszczepionym w klatkę piersiową. Elektroda przekazuje impulsy elektryczne wytwarzane przez stymulator do obszaru mózgu w celu zmniejszenia skurczów mięśni. Lekarz danej osoby reguluje częstotliwość i intensywność impulsów elektrycznych.

Leki mogą pomóc w zmniejszeniu liczby „przesterowanych” komunikatów, które powodują nadmierne skurcze mięśni w dystonii. Do stosowanych leków należą:

• Lewodopa

• Chlorowodorek procyklidyny

• Diazepam

• Lorazepam

• Klonazepam

• Baclofen

Inną opcją jest sztuczka sensoryczna. W przypadku sztuczek sensorycznych stymulacja zastosowana do chorej lub pobliskiej części ciała może zmniejszyć skurcze mięśni. Dotykając tego obszaru, można kontrolować własne skurcze.

W leczeniu objawów dystonii można również stosować terapię mowy, fizykoterapię i terapię antystresową.

?

Lekarz wyjaśnia schorzenie neurologiczne, jakim jest apraksja – ze szczególnym uwzględnieniem apraksji mowy. Dowiedz się, jakie są jej objawy, co ją wywołuje, jakie testy są stosowane do jej zdiagnozowania oraz jakie są sposoby jej leczenia.

Apraksja jest słabo poznanym schorzeniem neurologicznym. U osób cierpiących na nią wykonywanie pewnych ruchów motorycznych jest trudne lub niemożliwe, nawet jeśli mięśnie są w normie. Łagodniejsze formy apraksji nazywane są dyspraksją.

Apraksja może występować w wielu różnych formach. Jedną z nich jest apraksja orofacjalna. Osoby z apraksją ustno-twarzową nie są w stanie dobrowolnie wykonywać pewnych ruchów z udziałem mięśni twarzy. Na przykład, mogą nie być w stanie oblizać warg lub mrugnąć okiem. Inna forma apraksji wpływa na zdolność osoby do celowego poruszania rękami i nogami.

W przypadku apraksji mowy osoba ma trudności lub nie jest w stanie poruszać ustami i językiem w celu mówienia. Dzieje się tak, mimo że osoba ma chęć mówienia, a mięśnie ust i języka są fizycznie zdolne do tworzenia słów.

Czy istnieją różne rodzaje apraksji mowy?

Istnieją dwie formy apraksji mowy – apraksja nabyta i dziecięca apraksja mowy. Apraksja nabyta może wystąpić u osób w każdym wieku. Zazwyczaj jednak występuje u osób dorosłych. Choroba ta powoduje, że ludzie tracą zdolność mówienia, którą kiedyś posiadali.

Dziecięca apraksja mowy jest motorycznym zaburzeniem mowy. Stan ten występuje od urodzenia i wpływa na zdolność dziecka do tworzenia dźwięków i słów. Dzieci z apraksją mowy często mają znacznie większe zdolności rozumienia mowy niż wyrażania się za pomocą słów.

U większości dzieci z dziecięcym apraksją mowy następuje znaczna poprawa, a nawet całkowite wyzdrowienie, jeśli zastosuje się odpowiednie leczenie.

Jaka jest różnica między apraksją mowy a afazją?

Apraksja jest czasem mylona z afazją, innym zaburzeniem komunikacji. Sytuację komplikuje fakt, że te dwa zaburzenia mogą występować razem.

Zarówno osoby z apraksją, jak i z afazją mogą mieć trudności z wypowiadaniem się za pomocą słów. Istnieją jednak między nimi wyraźne różnice. Afazja opisuje problem ze zdolnością osoby do rozumienia lub używania słów jako takich. Może to utrudniać osobie cierpiącej na tę chorobę mówienie, czytanie lub pisanie. Ale apraksja nie opisuje problemu ze zrozumieniem języka. Apraksja odnosi się do trudności z inicjowaniem i wykonywaniem ruchów potrzebnych do tworzenia mowy. Trudności te pojawiają się pomimo braku osłabienia niezbędnych do tego mięśni.

Jakie są objawy apraksji mowy?

Istnieje wiele objawów związanych z mową, które mogą być związane z apraksją, w tym:

• Trudności z łączeniem sylab w odpowiedniej kolejności w celu utworzenia słów lub niemożność łączenia ich w słowa

• Minimalne gaworzenie w okresie niemowlęcym

• Trudności z wypowiadaniem długich lub złożonych słów

• Powtarzające się próby wymawiania słów

• Niespójności w mowie, np. umiejętność poprawnego wymówienia dźwięku lub słowa w pewnych momentach, a w innych nie

• Nieprawidłowa fleksja lub akcentowanie niektórych dźwięków lub słów

• Nadmierne wykorzystywanie niewerbalnych form komunikacji

• Zniekształcanie dźwięków samogłosek

• Pomijanie spółgłosek na początku i końcu wyrazów

• Sprawianie wrażenia, jakby ktoś się czepiał lub walczył o słowa

Dziecięca apraksja mowy rzadko występuje samodzielnie. Często towarzyszą jej inne deficyty językowe lub poznawcze, które mogą powodować:

• Ograniczone słownictwo

• Problemy gramatyczne

• Problemy z koordynacją i drobną motoryką

• Trudności w przeżuwaniu i połykaniu

• Niezdarność

Co powoduje apraksję mowy?

Apraksja nabyta jest skutkiem uszkodzenia tych obszarów mózgu, które kontrolują zdolność mówienia. Choroby, które mogą powodować apraksję nabytą, to m.in. uraz głowy, udar mózgu lub guz mózgu.

Eksperci nie wiedzą jeszcze, co powoduje dziecięcą apraksję mowy. Niektórzy naukowcy uważają, że wynika ona z problemów w przekazywaniu sygnałów między mózgiem a mięśniami używanymi do mówienia.

Trwające badania skupiają się na tym, czy można zidentyfikować nieprawidłowości w mózgu, które powodują apraksję mowy. Inne badania poszukują genetycznych przyczyn apraksji. W niektórych badaniach próbuje się dokładnie określić, które części mózgu są powiązane z tym zaburzeniem.

Czy istnieją testy pozwalające zdiagnozować apraksję mowy?

Nie ma jednego testu ani procedury, które byłyby stosowane do diagnozowania dziecięcej apraksji mowy. Diagnozę komplikuje fakt, że patolodzy mowy mają różne opinie na temat tego, które objawy wskazują na to schorzenie.

Większość ekspertów zwraca jednak uwagę na obecność wielu typowych objawów apraksji. Mogą oni ocenić zdolność pacjenta do wielokrotnego powtarzania słowa. Mogą też ocenić, czy dana osoba potrafi wyrecytować listę coraz trudniejszych słów, takich jak „bawić się, bawić się, bawić się”.

Patolog logopeda może wchodzić w interakcje z dzieckiem, aby ocenić, jakie dźwięki, sylaby i słowa dziecko jest w stanie wytworzyć i zrozumieć. Patolog zbada również jamę ustną, język i twarz dziecka pod kątem ewentualnych problemów strukturalnych, które mogą być przyczyną objawów apraksji.

Diagnozując apraksję, specjaliści mogą zwrócić uwagę na obecność innych objawów. Na przykład, mogą zwrócić uwagę na osłabienie lub trudności w rozumieniu języka. Oba te objawy wskazują na inne schorzenia, a ich obecność pomoże wykluczyć apraksję. W przypadku osób z możliwą apraksją nabytą, przydatne może być wykonanie rezonansu magnetycznego mózgu w celu określenia zakresu i lokalizacji ewentualnych uszkodzeń mózgu.

Zazwyczaj diagnoza dziecięcej apraksji mowy nie może być postawiona przed drugimi urodzinami dziecka. Przed tym okresem większość dzieci nie jest w stanie zrozumieć lub wykonać zadań potrzebnych do stwierdzenia apraksji.

Czy istnieją metody leczenia apraksji mowy?

W niektórych przypadkach apraksji nabytej, stan ten ustępuje samoistnie. Nie jest tak w przypadku dziecięcej apraksji mowy, która nie ustępuje bez leczenia.

Istnieją różne metody leczenia apraksji. Ich skuteczność może być różna w zależności od osoby. Aby uzyskać najlepsze wyniki, leczenie apraksji musi być dostosowane do indywidualnych potrzeb danej osoby. Większość dzieci z apraksją mowy odnosi korzyści ze spotkań indywidualnych z patologiem mowy trzy do pięciu razy w tygodniu. Mogą one również potrzebować współpracy z rodzicami lub opiekunami, aby ćwiczyć umiejętności, które rozwijają.

Terapia dziecięcego apraksji mowy ma na celu poprawę koordynacji mowy. Ćwiczenia mogą obejmować:

• wielokrotne ćwiczenie tworzenia i wymawiania dźwięków i słów

• Ćwiczenie łączenia dźwięków w mowę

• Praca z rytmami i melodiami

• Stosowanie metod wielozmysłowych, takich jak oglądanie się w lustrze podczas próby formułowania słów lub dotykanie twarzy podczas mówienia

Wielu terapeutów uważa, że język migowy jest korzystny dla dzieci, które mają trudności z byciem rozumianym. Często zalecają oni, aby dzieci próbowały wypowiadać słowa, które podpisują, aby ćwiczyć wykonywanie niezbędnych ruchów ustami.

Osoby z bardziej skrajnymi przypadkami apraksji nabytej również mogą korzystać z języka migowego. Mogą one również korzystać z elektronicznych urządzeń wspomagających, w tym komputerów, które mogą być używane do tworzenia słów i zdań.

Przeprowadzono bardzo niewiele badań w celu określenia względnej skuteczności różnych metod leczenia dziecięcego apraksji mowy. Może to być częściowo spowodowane trwającą wśród ekspertów dyskusją na temat tego, jakie objawy i cechy charakterystyczne zasługują na diagnozę apraksji.

Lekarz omawia przyczyny, objawy i sposoby leczenia nerwiaka akustycznego, łagodnego nowotworu w okolicy ucha.

Nerwiaki akustyczne – czasami nazywane schwannoma vestibular lub neurilemmoma – zwykle rosną powoli przez lata. Mimo że w rzeczywistości nie atakują one mózgu, mogą na niego naciskać w miarę wzrostu. Większe guzy mogą naciskać na pobliskie nerwy czaszkowe, które kontrolują mięśnie mimiczne i czucie. Jeśli guzy staną się na tyle duże, że będą naciskać na pień mózgu lub móżdżek, mogą być śmiertelne.

Objawy nerwiaka nerwu słuchowego

Wczesne objawy nerwiaka nerwu słuchowego są często subtelne. Wiele osób przypisuje te objawy normalnym zmianom związanym ze starzeniem się, dlatego może upłynąć trochę czasu, zanim choroba zostanie zdiagnozowana.

Pierwszym objawem jest zwykle stopniowa utrata słuchu w jednym uchu, której często towarzyszy dzwonienie w uchu (szumy uszne) lub uczucie pełności w uchu. Rzadziej nerwiaki akustyczne mogą powodować nagłą utratę słuchu.

Inne objawy, które mogą pojawić się z czasem, obejmują:

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Zawroty głowy (uczucie, jakby świat się kręcił)

• Drętwienie i mrowienie twarzy, które może być stałe lub pojawiać się i znikać

• Osłabienie twarzy

• Zmiany smaku

• Trudności w połykaniu i chrypka

• Bóle głowy

• Niezgrabność lub niestabilność

• Dezorientacja

W przypadku wystąpienia tych objawów należy koniecznie skontaktować się z lekarzem. Objawy takie jak niezdarność i dezorientacja umysłowa mogą sygnalizować poważny problem, który wymaga pilnego leczenia.

Przyczyny nerwiaka nerwu słuchowego

Istnieją dwa typy nerwiaka akustycznego: postać sporadyczna i postać związana z zespołem zwanym neurofibromatozą typu II (NF2). NF2 to dziedziczne zaburzenie charakteryzujące się wzrostem nienowotworowych guzów w układzie nerwowym. Najczęstszym z tych guzów są nerwiaki akustyczne, które często pojawiają się w obu uszach przed 30 rokiem życia.

NF2 jest rzadkim zaburzeniem. Stanowi zaledwie 5% przypadków nerwiaków akustycznych. Oznacza to, że zdecydowana większość to postać sporadyczna. Lekarze nie są pewni, co wywołuje postać sporadyczną. Jednym ze znanych czynników ryzyka wystąpienia nerwiaka akustycznego jest ekspozycja na wysokie dawki promieniowania, zwłaszcza na głowę i szyję.

Leczenie nerwiaka akustycznego

Istnieją trzy główne metody leczenia nerwiaka nerwu akustycznego:

• Obserwacja

• Chirurgia

• Radioterapia

nazywana jest również czujnym oczekiwaniem. Ponieważ nerwiaki akustyczne nie są nowotworami i rosną powoli, natychmiastowe leczenie może nie być konieczne. Często lekarze monitorują guz za pomocą okresowych badań MRI i proponują inne leczenie, jeśli guz bardzo się powiększa lub powoduje poważne objawy.

w przypadku nerwiaków akustycznych może polegać na usunięciu całego guza lub jego części.

Istnieją trzy główne metody chirurgicznego usuwania nerwiaka akustycznego:

• Translabyrinthine, która polega na wykonaniu nacięcia za uchem i usunięciu kości za uchem oraz części ucha środkowego. Ta procedura jest stosowana w przypadku guzów większych niż 3 cm. Zaletą tej metody jest to, że umożliwia ona chirurgowi wyraźne obejrzenie ważnego nerwu czaszkowego (nerwu twarzowego) przed usunięciem guza. Wadą tej techniki jest to, że powoduje ona trwałą utratę słuchu.

• Retrosigmoid/sub-occipital, która polega na odsłonięciu tylnej części guza poprzez otwarcie czaszki w pobliżu tyłu głowy. Metoda ta może być stosowana do usuwania guzów o dowolnej wielkości i daje możliwość zachowania słuchu.

• Middle fossa, która polega na usunięciu małego fragmentu kości powyżej przewodu słuchowego w celu uzyskania dostępu i usunięcia małych guzów ograniczonych do przewodu słuchowego wewnętrznego, wąskiego przejścia z mózgu do ucha środkowego i wewnętrznego. Zastosowanie tej metody może umożliwić chirurgom zachowanie słuchu pacjenta.

W niektórych przypadkach nerwiaków akustycznych zalecana jest radioterapia. Najnowocześniejsze techniki dostarczania promieniowania umożliwiają wysyłanie wysokich dawek promieniowania do guza przy jednoczesnym ograniczeniu ekspozycji i uszkodzeń otaczających tkanek.

Radioterapia w przypadku tego schorzenia jest zazwyczaj stosowana na jeden z dwóch sposobów:

• Jednofrakcyjna radiochirurgia stereotaktyczna (SRS), w której podczas jednej sesji na guz kierowanych jest wiele setek małych wiązek promieniowania.

• Wielosesyjna frakcjonowana radioterapia stereotaktyczna (FRS), w której codziennie podaje się mniejsze dawki promieniowania, zazwyczaj przez kilka tygodni. Pierwsze badania sugerują, że terapia wielosesyjna może lepiej chronić słuch niż SRS.

Obie te metody są zabiegami ambulatoryjnymi, co oznacza, że nie wymagają pobytu w szpitalu. Ich działanie polega na powodowaniu obumierania komórek nowotworowych. Wzrost guza może zostać spowolniony lub zatrzymany, a nawet może się on zmniejszyć, ale radioterapia nie usuwa całkowicie guza.

Stosowane są również inne rodzaje radioterapii. Twój lekarz wyjaśni Ci dostępne opcje.

Wybór odpowiedniego leczenia zależy od wielu czynników, w tym:

• Wielkość guza

• Czy guz rośnie

• Twój wiek

• Inne schorzenia, które możesz mieć

• Nasilenie objawów i ich wpływ na Twoje życie

?

?

Lekarz wyjaśnia kategorie chorób mózgu, w tym choroby spowodowane zakażeniem i urazem oraz choroby spowodowane zaburzeniami naczyniowymi, neurodegeneracyjnymi i autoimmunologicznymi.

Choroby mózgu: Zakażenia

Do chorób mózgu należących do kategorii zakażeń należą:

Zapalenie wyściółki wokół mózgu lub rdzenia kręgowego, zwykle w wyniku zakażenia; częstymi objawami są sztywność karku, ból głowy, gorączka i dezorientacja.

Zapalenie tkanki mózgowej, zwykle spowodowane infekcją wirusową; zapalenie opon mózgowych i zapalenie mózgu często występują razem, co nazywane jest zapaleniem opon mózgowych i mózgu.

Kieszonka infekcyjna w mózgu, zwykle spowodowana przez bakterie; często konieczne jest zastosowanie antybiotyków i chirurgicznego drenażu tego obszaru.

Choroby mózgu: Napady

Do kategorii chorób mózgu należących do kategorii napadów zalicza się padaczkę, stan charakteryzujący się nawracającymi napadami spowodowanymi nieprawidłową i nadmierną aktywnością elektryczną w mózgu. Przyczyną padaczki mogą być również urazy głowy, infekcje mózgu i udary.

Choroby mózgu: Urazy

Do urazów zalicza się następujące schorzenia:

Uraz mózgu, który powoduje czasowe zaburzenie funkcjonowania mózgu, czasami z utratą przytomności i dezorientacją; uraz głowy powoduje wstrząśnienie mózgu i może skutkować bólem głowy, a także problemami z koncentracją i pamięcią.

Nabyte, często trwałe uszkodzenie mózgu w wyniku urazu głowy; może wystąpić jawne upośledzenie umysłowe lub bardziej subtelne zmiany osobowości i nastroju.

Choroby mózgu: Guzy, masy i zwiększone ciśnienie

Ta kategoria chorób mózgu obejmuje:

Każdy nieprawidłowy rozrost tkanki wewnątrz mózgu; złośliwe (nowotworowe) lub łagodne guzy mózgu zwykle powodują problemy ze względu na nacisk, jaki wywierają na prawidłową pracę mózgu.

Agresywny, nowotworowy guz mózgu; glejoblasty szybko postępują i są zazwyczaj trudne do wyleczenia.

Nieprawidłowo zwiększona ilość płynu mózgowo-rdzeniowego wewnątrz czaszki; zwykle jest to spowodowane nieprawidłową cyrkulacją płynu.

Postać wodogłowia, która często powoduje problemy z chodzeniem, demencję i nietrzymanie moczu; ciśnienie wewnątrz mózgu pozostaje prawidłowe, mimo zwiększonej ilości płynu.

Zwiększone ciśnienie wewnątrz czaszki bez wyraźnej przyczyny (chociaż jest związane z otyłością lub przyrostem masy ciała); częstymi objawami są zmiany widzenia, bóle i zawroty głowy oraz nudności. Może również prowadzić do ślepoty.

Choroby mózgu: Choroby naczyniowe (naczyń krwionośnych)

Do chorób mózgu związanych z chorobami naczyń krwionośnych należą:

Przepływ krwi i tlenu zostaje nagle przerwany do pewnego obszaru tkanki mózgowej, która zaczyna obumierać. Część ciała kontrolowana przez uszkodzony obszar mózgu (np. ręka lub noga) może już nie funkcjonować prawidłowo. Udar może powodować problemy z widzeniem, mową i czuciem.

Skrzep krwi nagle rozwija się w tętnicy lub powstaje w innym miejscu w innej tętnicy, odrywa się i zalega w naczyniach krwionośnych mózgu, blokując przepływ krwi i powodując udar.

Krwawienie w mózgu powoduje zator i ucisk na tkankę mózgową, upośledzając zdrowy przepływ krwi i powodując udar.

Inna nazwa udaru mózgu.

Przejściowe przerwanie dopływu krwi i tlenu do części mózgu; objawy są podobne do objawów udaru, ale ustępują całkowicie (zwykle w ciągu 24 godzin) bez uszkodzenia tkanki mózgowej.

W tętnicy w mózgu powstaje słaby obszar, który pęcznieje jak balon. Pęknięcie tętniaka mózgu powoduje udar mózgu z powodu krwawienia.

Krwawienie na powierzchni mózgu; krwiak podtwardówkowy może wywierać ucisk na mózg, powodując problemy neurologiczne.

Krwiak nadtwardówkowy: Krwawienie pomiędzy czaszką a twardą (dura) wyściółką mózgu; krwawienie pochodzi zazwyczaj z tętnicy, zwykle krótko po urazie głowy. Początkowo łagodne objawy mogą szybko postępować aż do utraty przytomności i śmierci, jeśli nie są leczone. Jest to również określane mianem krwiaka nadtwardówkowego.

Każde krwawienie wewnątrz mózgu, które może wystąpić po urazie lub udarze mózgu w wyniku wysokiego ciśnienia krwi.

Obrzęk tkanki mózgowej, który może być spowodowany różnymi przyczynami, w tym reakcją na uraz lub zaburzeniem równowagi elektrolitowej

?

Choroby mózgu: Choroby autoimmunologiczne

Do chorób mózgu związanych z chorobami autoimmunologicznymi należą:

Zapalenie naczyń krwionośnych mózgu; może powodować dezorientację, drgawki, bóle głowy i utratę przytomności.

Układ odpornościowy błędnie atakuje i uszkadza nerwy własne organizmu. Objawami są skurcze mięśni, zmęczenie i osłabienie. SM może występować w postaci okresowych ataków lub mieć charakter stale postępujący.

Choroby mózgu: Choroby neurodegeneracyjne

Do chorób mózgu związanych z chorobami neurodegeneracyjnymi należą:

Nerwy w centralnym obszarze mózgu ulegają powolnej degeneracji, powodując problemy z poruszaniem się i koordynacją. Wczesne objawy to drżenie rąk, sztywność kończyn i tułowia, spowolnienie ruchów i niestabilna postawa.

Dziedziczone zaburzenie nerwowe, które powoduje degenerację komórek mózgowych; jego objawami są demencja i trudności w kontrolowaniu ruchów (pląsawica). Do wczesnych objawów należą wahania nastroju, depresja i drażliwość.

Z biegiem lat duże obszary nerwów w przedniej i bocznej części mózgu ulegają zniszczeniu z powodu nagromadzenia się nieprawidłowego białka. Objawami choroby są zmiany osobowości, nieodpowiednie zachowanie, trudności z mówieniem, utrata pamięci i zdolności intelektualnych. Choroba Picka ma charakter stale postępujący.

ALS jest również nazywana chorobą Lou Gehriga. W ALS nerwy kontrolujące pracę mięśni ulegają stałemu i szybkiemu zniszczeniu. ALS stopniowo postępuje aż do paraliżu i niemożności oddychania bez pomocy mechanicznej. Funkcje poznawcze na ogół nie są zaburzone.

Spadek funkcji poznawczych spowodowany obumieraniem lub nieprawidłowym funkcjonowaniem komórek nerwowych w mózgu; przyczyną demencji mogą być stany, w których dochodzi do degeneracji nerwów w mózgu, a także nadużywanie alkoholu i udary.

Z niejasnych przyczyn nerwy w pewnych obszarach mózgu ulegają degeneracji, powodując stopniową utratę pamięci i funkcji umysłowych oraz zmiany w zachowaniu i osobowości. Uważa się, że gromadzenie się nieprawidłowej tkanki w obszarach mózgu – często nazywanej splątkami i blaszkami miażdżycowymi – przyczynia się do rozwoju choroby. Choroba Alzheimera jest najczęstszą formą demencji.

Lekarz wyjaśnia, czym jest zwapnienie zwojów podstawy.

Choroba ta może być również nazywana rodzinnym idiopatycznym zwapnieniem zwojów podstawy lub pierwotnym rodzinnym zwapnieniem mózgu, a dawniej nosiła nazwę choroby Fahrsa lub zespołu Fahrsa.

Prawdopodobieństwo wystąpienia zwapnienia zwojów podstawy jest największe między 30. a 60. rokiem życia, choć może ono wystąpić w każdym momencie. Większość osób, u których wystąpiło to zwapnienie, cieszy się dobrym zdrowiem, zanim się o tym dowiedzą.

Przyczyny

Zwapnienie zwojów podstawy czasami pojawia się wraz z wiekiem, ale często jest wynikiem genów przekazanych przez rodziców. Do zachorowania wystarczy jeden wadliwy gen od jednego z rodziców. Objawy choroby mogą występować u rodziców, ale czasami nie.

Do gromadzenia się wapnia w zwojach podstawy może dojść także w wyniku infekcji, problemów z przytarczycami i z innych przyczyn. W takim przypadku mówi się o zwapnieniu zwojów podstawy, ale różni się ono od genetycznej postaci tej choroby.

Objawy

Może się zdarzyć, że nie wystąpią żadne objawy. Jeśli jednak wystąpią, zwykle są dwa rodzaje objawów: związane z ruchem lub psychiatryczne. Dokładne objawy zależą od tego, która część mózgu została dotknięta chorobą.

Objawy ruchowe:

• Niezdarność

• Niepewne chodzenie

• Mówienie wolniej niż zwykle lub niewyraźne wypowiadanie słów

• Trudności z połykaniem

• Mimowolne ruchy rąk lub nóg

• Skurczone mięśnie

• Sztywność rąk i nóg (zwana spastycznością)

• Drżenie, sztywność mięśni, brak wyrazu twarzy

Objawy psychiatryczne:

• Słaba koncentracja

• Luki w pamięci

• Zmiany nastroju

• Psychoza lub brak kontaktu z rzeczywistością

• Demencja

Inne objawy:

• ? Zmęczenie

• ? Migreny

• ? Napady

• ? Zawroty głowy lub zawroty głowy

• ? Niemożność kontrolowania oddawania moczu (tzw. nietrzymanie moczu)

• ? Impotencja

Diagnoza

Nie ma jednego testu na tę chorobę. Zamiast tego lekarze stosują kilka metod, aby sprawdzić, czy pacjent jest chory.

Zwykle zaczynają od objawów i wywiadu rodzinnego. Jeśli jedno z rodzeństwa lub rodziców choruje na tę chorobę, jest bardziej prawdopodobne, że objawy (jeśli występują) są częścią tego samego zespołu.

Badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny (MRI) i zdjęcia rentgenowskie, mogą wykazać, czy w mózgu gromadzi się wapń. Najczęściej wykonywana jest tomografia komputerowa (TK), która łączy wiele promieni rentgenowskich w celu uzyskania szczegółowych obrazów części ciała. Jeśli jednak dojdzie do zwapnienia, nie zawsze można stwierdzić, czy jest ono spowodowane chorobą, czy czymś innym.

Lekarz może wykonać specjalne badania moczu i krwi, które pomogą wykluczyć inne problemy.

Możliwe jest także badanie genów, jeśli inne czynniki wskazują na chorobę.

Badania genetyczne i poradnictwo

Jeśli jedno z rodziców choruje na tę chorobę, prawdopodobieństwo, że ty także na nią zachorujesz, wynosi 50%. Jeśli choroba ta występuje w twojej rodzinie, możesz poddać się badaniom genetycznym niezależnie od tego, czy masz objawy, czy nie.

Przed wykonaniem jakichkolwiek badań genetycznych należy rozważyć skorzystanie z porady specjalisty w zakresie genetyki. Doradca może także pomóc w podjęciu decyzji o przeprowadzeniu badań w czasie ciąży lub badań prenatalnych, jeśli chcesz założyć rodzinę. Badania prenatalne w kierunku tego zaburzenia są dostępne, jeśli wiesz już, że występuje ono w Twojej rodzinie.

Leczenie

Nie ma lekarstwa, ale można leczyć objawy. Na przykład w przypadku napadów drgawkowych pomocne mogą być niektóre leki przeciwpadaczkowe. Jeśli masz migreny, możesz przyjmować leki zarówno zapobiegające im, jak i leczące.

Jeśli jesteś niespokojny lub masz depresję, zgłoś się do lekarza. Istnieją leki pomagające w leczeniu zaburzeń nastroju.

Jeśli cierpisz na tę chorobę, warto co roku zgłaszać się do lekarza lub specjalisty, aby sprawdzić, czy stan zdrowia nie uległ zmianie lub nie jest zaawansowany.

Lekarz wyjaśnia objawy i leczenie malformacji Chiari, rodzaju wady wrodzonej, która może powodować problemy z równowagą i koordynacją.

Niektóre osoby z malformacją Chiari mogą nie mieć żadnych objawów. U innych mogą wystąpić takie objawy, jak:

• zawroty głowy

• osłabienie mięśni

• drętwienie

• problemy z widzeniem

• bóle głowy

• problemy z równowagą i koordynacją

Malformacje Chiari częściej dotykają kobiet niż mężczyzn.

Naukowcy uważali kiedyś, że malformacje Chiariego występują tylko u 1 na 1000 urodzeń. Jednak coraz powszechniejsze stosowanie technik obrazowania diagnostycznego, takich jak tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, sugeruje, że schorzenie to może występować znacznie częściej.

Trudno jest dokonać dokładnych szacunków. Wynika to z faktu, że u niektórych dzieci, które urodziły się z tą chorobą, objawy nigdy nie występują lub pojawiają się dopiero w okresie dojrzewania lub w wieku dorosłym.

Przyczyny malformacji Chiariego

Malformacje Chiari są zwykle spowodowane wadami strukturalnymi mózgu i rdzenia kręgowego. Wady te powstają podczas rozwoju płodowego.

Z powodu mutacji genetycznych lub diety matki, w której brakowało pewnych składników odżywczych, wgłębiona przestrzeń kostna u podstawy czaszki jest nieprawidłowo mała. W wyniku tego dochodzi do ucisku na móżdżek. Blokuje to przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest to płyn, który otacza i chroni mózg oraz rdzeń kręgowy.

Większość malformacji Chiariego występuje w okresie rozwoju płodowego. Znacznie rzadziej malformacje Chiariego mogą wystąpić w późniejszym okresie życia. Może się tak zdarzyć, gdy nadmierna ilość płynu mózgowo-rdzeniowego jest odprowadzana z powodu:

• urazu

• zakażenie

• narażenie na substancje toksyczne

Rodzaje malformacji Chiariego

Istnieją cztery typy malformacji Chiari:

Jest to zdecydowanie najczęściej spotykany typ u dzieci. W tym typie dolna część móżdżku – ale nie pień mózgu – wysuwa się do otworu u podstawy czaszki. Otwór ten nazywany jest foramen magnum. W normalnych warunkach przez ten otwór przechodzi tylko rdzeń kręgowy.

Typ I jest jedynym typem malformacji Chiariego, który może być nabyty.

Typ ten jest zwykle spotykany tylko u dzieci urodzonych z rozszczepem kręgosłupa. Rozszczep kręgosłupa to niecałkowity rozwój rdzenia kręgowego i/lub jego powłoki ochronnej.

Typ II jest również znany jako „klasyczne” malformacje Chiariego lub malformacje Arnolda-Chiariego. W typie II malformacji Chiariego zarówno móżdżek, jak i pień mózgu rozciągają się do otworu wielkiego (foramen magnum).

Jest to najpoważniejsza postać malformacji Chiariego. Polega ona na wypchnięciu lub przepuklinie móżdżku i pnia mózgu przez otwór wielki (foramen magnum) do rdzenia kręgowego. Powoduje to zazwyczaj poważne wady neurologiczne. Typ III jest rzadko spotykany.

Obejmuje niekompletny lub nierozwinięty móżdżek. Czasami wiąże się z odsłoniętymi częściami czaszki i rdzenia kręgowego. Typ IV jest rzadko spotykany.

Oprócz rozszczepu kręgosłupa, do innych schorzeń czasami związanych z malformacjami Chiariego należą:

Nadmierne nagromadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego w mózgu.

Zaburzenie, w którym w kanale środkowym rdzenia kręgowego powstaje torbiel.

Postępujące zaburzenie, w którym rdzeń kręgowy przyczepia się do kostnego odcinka kręgosłupa.

Obejmuje to takie schorzenia jak:

• skolioza (wygięcie kręgosłupa w lewo lub w prawo)

• kifoza (wygięcie kręgosłupa do przodu)

Objawy malformacji Chiariego

Malformacja Chiari wiąże się z szeroką gamą objawów, które różnią się w zależności od typu.

Malformacja Chiari typu I zazwyczaj nie powoduje żadnych objawów. Większość osób cierpiących na to schorzenie nie wie nawet, że je ma, chyba że zostanie ono przypadkowo wykryte podczas badania obrazowego.

Jeśli jednak malformacja jest poważna, typ I może powodować takie objawy, jak:

• Ból w dolnej części tyłu głowy do szyi; zwykle pojawia się szybko i nasila się przy każdej czynności zwiększającej ciśnienie w mózgu, takiej jak kaszel czy kichanie.

• Zawroty głowy i problemy z równowagą i koordynacją

• Trudności w połykaniu

• Bezdech senny

Większość dzieci urodzonych z malformacją Chiari typu II ma wodogłowie. U starszych dzieci z malformacją Chiari typu II mogą wystąpić bóle głowy związane z:

• kaszlem lub kichaniem

• pochylanie się

• intensywna aktywność fizyczna

• wysiłek przy wypróżnianiu

Niektóre z najczęstszych objawów są związane z problemami w funkcjonowaniu nerwów w pniu mózgu. Należą do nich:

• osłabienie strun głosowych

• trudności w połykaniu

• nieprawidłowości w oddychaniu

• poważne zmiany w funkcjonowaniu nerwów w gardle i języku

Leczenie malformacji Chiariego

W przypadku podejrzenia malformacji Chiariego lekarz przeprowadza badanie fizykalne. Lekarz sprawdzi również funkcje kontrolowane przez móżdżek i rdzeń kręgowy. Funkcje te obejmują:

• równowaga

• touch

• odruchy

• wrażenia

• zdolności motoryczne

Lekarz może zlecić wykonanie badań diagnostycznych, takich jak:

• Zdjęcie rentgenowskie

• Tomografia komputerowa

• REZONANS MAGNETYCZNY

MRI jest badaniem najczęściej stosowanym w diagnostyce malformacji Chiariego.

Jeśli malformacje Chiari nie powodują żadnych objawów i nie przeszkadzają w wykonywaniu codziennych czynności, leczenie nie jest konieczne. W innych przypadkach do łagodzenia objawów, takich jak ból, można stosować leki.

Operacja jest jedynym sposobem leczenia, który może skorygować wady funkcjonalne lub zatrzymać postęp uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Zarówno w przypadku malformacji Chiari typu I, jak i typu II, celem operacji jest:

• Zmniejszenie ucisku na mózg i rdzeń kręgowy

• Przywrócenie normalnego krążenia płynów w obszarze i wokół niego

U dorosłych i dzieci z malformacjami Chiariego można wykonać kilka rodzajów zabiegów chirurgicznych. Należą do nich:

Polega ona na usunięciu niewielkiego fragmentu dolnej części czaszki, a czasami części kręgosłupa w celu skorygowania nieregularnej struktury kostnej. Chirurg może również otworzyć i poszerzyć oponę twardą. Jest to twarda powłoka tkanek mózgu i rdzenia kręgowego. W ten sposób powstaje dodatkowa przestrzeń dla krążącego płynu mózgowo-rdzeniowego.

Wykorzystuje prądy elektryczne o wysokiej częstotliwości do obkurczenia dolnej części móżdżku.

Polega na usunięciu części łukowatego, kostnego dna kanału kręgowego. Powiększa to kanał kręgowy i zmniejsza ucisk na rdzeń kręgowy i korzenie nerwowe.

Mogą być konieczne dodatkowe zabiegi chirurgiczne w celu skorygowania stanów związanych z malformacjami Chiariego, takich jak wodogłowie.

Operacja zwykle prowadzi do znacznego zmniejszenia objawów i przedłużenia okresu remisji. Według danych Szpitala Dziecięcego w Bostonie, który specjalizuje się w leczeniu malformacji Chiari, operacja praktycznie eliminuje objawy w 50% przypadków dziecięcych. Operacja znacznie zmniejsza objawy w kolejnych 45% przypadków. W pozostałych 5% przypadków objawy są ustabilizowane.

Lekarz omawia objawy choroby Creutzfeldta-Jakoba, rzadkiej, ale śmiertelnej choroby mózgu.

Choroba Creutzfeldta-Jakoba (CJD) jest bardzo rzadkim zaburzeniem, które powoduje rozpad mózgu.

Choroba ta, zwana również „klasyczną” CJD, szybko się rozwija. Większość ludzi umiera w ciągu roku od zachorowania.

Choroba niszczy komórki mózgowe. Widziana pod mikroskopem sprawia, że mózg wygląda jak gąbka.

Klasyczna choroba Creutzfeldta-Jakoba to nie to samo, co choroba szalonych krów”, która występuje tylko u bydła. Nie jest również powiązana z „wariantem” choroby CJD, który pochodzi z produktów wytworzonych z bydła, które chorowało na chorobę szalonych krów.

Przyczyny:

Istnieją trzy typy klasycznej postaci CJD. Każdy z nich ma inną przyczynę:

Jest to najczęstszy typ choroby. Jest ona wywoływana przez szkodliwe białka w organizmie zwane prionami. Białka prionowe są normalną częścią organizmu. Jednak czasami podczas tworzenia mogą one ulec niewłaściwemu złożeniu. Takie nieprawidłowo złożone priony infekują mózg i niszczą komórki mózgowe. Naukowcy nie wiedzą, dlaczego tak się dzieje.

Występuje u osób, które odziedziczyły wadliwy gen od jednego z rodziców. Tylko 10% do 15% przypadków CJD każdego roku ma charakter rodzinny.

Najrzadsza postać choroby. Dochodzi do niej, gdy ktoś zetknie się z narzędziem medycznym (np. skalpelem), organem (po przeszczepie) lub hormonem wzrostu, który jest zakażony CJD. Stanowi ona mniej niż 1% przypadków klasycznej postaci CJD.

Objawy

Objawy zaczynają się i pogarszają bardzo szybko. U osób z CJD często występują objawy demencji, w tym:

• Dezorientacja

• Kłopoty z chodzeniem

• Szarpane lub drgające ruchy mięśni

• Zmiany osobowości

• Problemy z pamięcią i osądem

• Problemy z widzeniem

Czasami chorzy mają problemy ze snem lub popadają w depresję. W późniejszych stadiach choroby często tracą zdolność mówienia lub poruszania się. Mogą również zachorować na zapalenie płuc lub inne infekcje albo zapaść w śpiączkę.

Diagnoza

Nie ma jednego testu na obecność CJD. Lekarze rozpoznają ją na podstawie objawów. Jedną z oznak choroby jest szybkość pogarszania się stanu zdrowia.

Lekarze mogą wykonać kilka testów, takich jak:

Ten rodzaj skanowania mózgu daje szczegółowe obrazy. Lekarze wykorzystują te obrazy, aby zobaczyć zmiany zachodzące w mózgu w czasie.

Jest to kolejny rodzaj skanu, który mierzy aktywność elektryczną w mózgu.

Lekarze za pomocą długiej, bardzo cienkiej igły pobierają część płynu z rdzenia kręgowego w celu zbadania obecności określonych białek.

Jedynym sposobem, aby mieć pewność, że ktoś ma CJD, jest pobranie próbki (tzw. biopsja) tkanki mózgowej lub sekcja zwłok. Lekarze zazwyczaj nie wykonują biopsji tkanki mózgowej, ponieważ jest to ryzykowne, zarówno dla pacjenta, jak i dla lekarza. Trudno jest określić, która tkanka w mózgu jest zainfekowana, więc biopsja może nie dostarczyć przydatnych informacji. Ponadto naraża to lekarza na ryzyko zarażenia się chorobą.

Ponieważ pozytywna diagnoza nie pomaga osobie chorej na CJD, lekarze często potwierdzają przypadki choroby dopiero po jej śmierci.

Leczenie

Nie istnieją żadne metody leczenia CJD. Naukowcy testowali kilka leków, ale żaden z nich nie był w stanie spowolnić lub zatrzymać rozwoju choroby.

Lekarze mogą przepisać leki przeciwbólowe na objawy. Środki rozluźniające mięśnie lub leki przeciwdrgawkowe mogą pomóc w przypadku sztywności. Osoby cierpiące na CJD wymagają stałej opieki, gdy choroba jest już w późnym stadium.

Lekarz wyjaśnia, czym jest ameba żywiąca się mózgiem, jak dostaje się do organizmu, jak zapobiegać zakażeniu amebą żywiącą się mózgiem i nie tylko.

Czym jest ten przerażający robak? Jak dostaje się do mózgu? Gdzie się znajduje i jak można go uniknąć? Na te i inne pytania odpowiada lekarz.

Co to jest ameba zjadająca mózg?

Istnieje kilka gatunków Naegleria, ale tylko gatunek fowleri wywołuje PAM. Po raz pierwszy zidentyfikowano ją w Australii, ale uważa się, że ameba ta rozwinęła się tutaj, w Stanach Zjednoczonych.

N. fowleri jest mikroskopijna: 8 do 15 mikrometrów, w zależności od etapu życia i środowiska, w którym żyje. Dla porównania, włos ma szerokość od 40 do 50 mikrometrów.

Podobnie jak inne ameby, Naegleria rozmnaża się przez podział komórek. Gdy warunki są nieodpowiednie, ameby przekształcają się w nieaktywne cysty. Gdy warunki są sprzyjające, cysty przekształcają się w trofozoity – żerującą formę ameby.

Gdzie występują ameby zjadające mózg?

Naegleria uwielbia bardzo ciepłą wodę. Może przetrwać w wodzie o temperaturze nawet 115 stopni Celsjusza.

Ameby te można znaleźć w ciepłych miejscach na całym świecie. N. fowleri występuje w:

• Ciepłe jeziora, stawy i wyrobiska skalne

• Kałuże błotne

• Ciepłe, wolno płynące rzeki, zwłaszcza te o niskim poziomie wody

• Nieoczyszczone baseny kąpielowe i spa

• Nieuzdatniona woda studzienna lub nieuzdatniona woda miejska

• Gorące źródła i inne źródła wody geotermalnej

• Woda zanieczyszczona termicznie, np. spływy z elektrowni

• Akwaria

• Gleba, w tym kurz w pomieszczeniach

• Poduszki przeciwbryzgowe dla dzieci

• Parki wodne

Naegleria nie może żyć w słonej wodzie. Nie może przetrwać w prawidłowo oczyszczonych basenach ani w prawidłowo oczyszczonej wodzie miejskiej. Nie można się nią również zarazić, pijąc skażoną wodę.

Większość przypadków zachorowań na N. fowleri występuje w krajach południowych lub południowo-zachodnich. Ponad połowa wszystkich zakażeń miała miejsce na Florydzie i w Teksasie.

Jakie mogą być pierwsze objawy?

Objawy PAM nie są charakterystyczne dla tej choroby. Na początku może się wydawać, że PAM przypomina wirusowe zapalenie opon mózgowych. Objawy obejmują:

• ból głowy

• gorączka

• sztywny kark

• utrata apetytu

• wymioty

• zmieniony stan psychiczny

• napady

• śpiączka

Mogą również wystąpić halucynacje, opadanie powieki, niewyraźne widzenie i utrata zmysłu smaku.

Jak długo trzeba czekać na pojawienie się objawów ameby zjadającej mózg?

Po wniknięciu ameby N. fowleri do nosa objawy pojawiają się po 2-15 dniach. Śmierć następuje zwykle 3 do 7 dni po wystąpieniu objawów. Średni czas do śmierci wynosi 5,3 dnia od wystąpienia objawów. Tylko nieliczni pacjenci na całym świecie przeżyli zakażenie.

W jaki sposób ludzie zarażają się amebą mózgożerną?

Określenie „ameba zjadająca mózg” sprawia, że ameba brzmi jak maleńkie zombie prześladujące twoją czaszkę. Ale mózgi są dla nich przypadkowym pożywieniem.

Według CDC, N. fowleri normalnie odżywia się bakteriami. Ale kiedy ameba dostaje się do organizmu człowieka, wykorzystuje mózg jako źródło pożywienia.

Drogą przenoszenia ameby jest nos, dlatego do zakażenia dochodzi najczęściej podczas nurkowania, jazdy na nartach wodnych lub uprawiania sportów wodnych, podczas których woda jest wtłaczana do nosa. Do zakażenia dochodziło jednak również u osób, które zanurzały głowy w gorących źródłach lub czyściły nozdrza za pomocą naczynek neti wypełnionych nieuzdatnioną wodą z kranu.

Osoba zarażona N. fowleri nie może przenieść zakażenia na inną osobę.

Jak ameby dostają się do mózgu?

Badania sugerują, że ameby N. fowleri są przyciągane przez substancje chemiczne, których komórki nerwowe używają do komunikowania się między sobą. Po dostaniu się do nosa ameby wędrują przez nerw węchowy (nerw związany ze zmysłem węchu) do płata czołowego mózgu.

Jak często ludzie są zarażani przez amebę zjadającą mózg?

Chociaż ameby N. fowleri są stosunkowo powszechne, rzadko wywołują choroby mózgu. Choroba wywoływana przez N. fowleri znana jest jako pierwotne amebowe zapalenie opon mózgowych (PAM). Występuje ona od zera do ośmiu razy w roku, prawie zawsze od lipca do września.

Uważa się, że jest to rzadkie zakażenie. Jednak niektóre przypadki mogą być niezgłaszane. W badaniu przeprowadzonym w Wirginii, w którym przeanalizowano ponad 16 000 dokumentów z autopsji pacjentów, którzy zmarli na zapalenie opon mózgowych, stwierdzono pięć niezgłoszonych wcześniej przypadków PAM.

Badania wykazują, że wiele osób może mieć przeciwciała przeciwko N. fowleri. Sugeruje to, że osoby te zostały zakażone amebą, ale ich układ odpornościowy zwalczył ją.

Nie jest wcale jasne, czy N. fowleri jest rzadką infekcją, która zawsze wywołuje PAM i prawie zawsze jest śmiertelna, czy też bardziej powszechną infekcją, która tylko czasami wywołuje PAM.

W badaniu z 2009 roku naukowcy z CDC zasugerowali, że powszechne występowanie przeciwciał przeciwko amebie u ludzi oraz częste znajdowanie N. fowleri w wodach USA wskazuje na to, „że kontakt z amebą jest znacznie bardziej powszechny niż sugeruje to występowanie PAM”.

Jak rozpoznaje się zakażenie amebą mózgożerną?

Zakażenie amebą zjadającą mózg jest trudne do zdiagnozowania. Jeśli lekarz podejrzewa obecność PAM, przeprowadza specjalne testy laboratoryjne, w których poszukuje próbek ameby w płynie mózgowo-rdzeniowym, biopsji lub próbkach tkanek. Jednak tylko kilka laboratoriów w Stanach Zjednoczonych może przeprowadzać takie specjalistyczne testy.

Ponieważ choroba PAM jest rzadka i trudna do zdiagnozowania i wykrycia, 75% diagnoz stawia się zwykle po tym, jak choroba spowoduje śmierć.

Czy istnieje szybki test na zakażenie amebą mózgożerną?

Nie ma jeszcze szybkiego testu na zakażenie amebą zjadającą mózg. Naukowcy pracują jednak nad jego opracowaniem. Dopóki takie testy nie powstaną, identyfikacja ameby może trwać tygodniami.

Czy woda może być badana na obecność ameby zjadającej mózg?

Tak. Eksperci mogą pobrać próbki wody z jeziora lub basenu, zagęścić je i wyhodować w laboratorium w celu sprawdzenia, czy nie występuje w nich N. fowleri. Próbki można następnie zbadać na obecność ameby za pomocą określonych testów laboratoryjnych.

Czy istnieje sposób leczenia zakażenia amebą zjadającą mózg?

Nie jest jasne, jakie leczenie jest właściwe. Wiele leków zabija ameby N. fowleri w probówce. Jednak nawet po zastosowaniu tych leków bardzo niewielu pacjentów przeżywa.

Jak śmiertelna jest ameba zjadająca mózg?

PAM wywoływana przez amebę zjadającą mózg jest uważana za zakażenie śmiertelne. Ponad 97% osób zakażonych N. fowleri umiera. W USA, w latach 1962-2019, przeżyły tylko cztery ze 128 zakażonych osób.

W jaki sposób ameby rozpuszczają tkankę mózgową?

Jedno z badań sugeruje, że ameby N. fowleri wytwarzają dwie proteazy – enzymy, które rozpuszczają białka.

Czy niektóre grupy są bardziej narażone niż inne?

Ponad 60% przypadków w Stanach Zjednoczonych dotyczy dzieci w wieku 13 lat lub młodszych. Około 80% przypadków dotyczy mężczyzn.

Nie jest jasne, czy dzieci lub mężczyźni są bardziej podatni na zakażenie amebą, czy też młodzi mężczyźni częściej angażują się w czynności, które narażają ich na kontakt z amebą.

Jak uchronić się przed amebą zjadającą mózg?

Aby ustrzec się przed amebą zjadającą mózg, należy zawsze trzymać się z dala od nieczyszczonych brodzików. Należy również unikać niektórych sportów wodnych i aktywności w ciepłych wodach stojących późnym latem, takich jak:

• Pływanie pod wodą

• Nurkowanie i skakanie

• Narciarstwo wodne

Warto nosić klipsy na nosie także podczas pływania, pływania łódką lub zabawy w ciepłych wodach. Dobrze jest też unikać wzniecania błota podczas takich czynności.

A jeśli oczyszczasz nozdrza, pamiętaj, aby napełnić naczynie neti lub butelkę z wyciskaczem wodą destylowaną lub sterylną – nie wodą z kranu. Można też użyć wody, która była gotowana przez minutę (3 minuty na dużych wysokościach), a następnie ostudzona. Wodę można filtrować za pomocą filtrów o porach nie większych niż 1 mikron (1 mikrometr).

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie zawrotów głowy, uczucia wirowania, które jest związane z problemami z uchem wewnętrznym.

Przyczyny zawrotów głowy

Zawroty głowy są często spowodowane problemami z uchem wewnętrznym. Niektóre z najczęstszych przyczyn to:

Inicjały te oznaczają łagodne napadowe pozycyjne zawroty głowy (benign paroxysmal positional vertigo). BPPV występuje, gdy drobne cząsteczki wapnia (kanalitów) zostają przemieszczone z ich normalnego położenia i gromadzą się w uchu wewnętrznym. Ucho wewnętrzne wysyła do mózgu sygnały o ruchach głowy i ciała względem grawitacji. Pomaga to w utrzymaniu równowagi.

BPPV może wystąpić bez znanej przyczyny i może być związane z wiekiem.

Jest to schorzenie ucha wewnętrznego, którego przyczyną jest nagromadzenie się płynu i zmiana ciśnienia w uchu. Może powodować zawroty głowy, dzwonienie w uszach (szumy uszne) i utratę słuchu.

Jest to problem ucha wewnętrznego związany zwykle z infekcją (zwykle wirusową). Infekcja powoduje stan zapalny w uchu wewnętrznym wokół nerwów, które są ważne dla odczuwania równowagi przez organizm.

Rzadziej zawroty głowy mogą być związane z:

• Urazem głowy lub szyi

• Choroby mózgu, takie jak udar lub guz

• Niektóre leki, które powodują uszkodzenie ucha

• Migrenowe bóle głowy

Objawy zawrotów głowy

Zawroty głowy są często wywoływane przez zmianę pozycji głowy.

Osoby cierpiące na zawroty głowy zazwyczaj opisują je jako uczucie, jakby były:

• Wirowanie

• Przechylanie

• Kołysanie

• Brak równowagi

• Pociągnięty w jednym kierunku

Inne objawy, które mogą towarzyszyć zawrotom głowy to:

• uczucie mdłości

• Wymioty

• Nieprawidłowe lub szarpiące ruchy gałek ocznych (oczopląs)

• Ból głowy

• Pocenie się

• Dzwonienie w uszach lub utrata słuchu

Objawy mogą trwać od kilku minut do kilku godzin lub dłużej i mogą pojawiać się i znikać.

Leczenie zawrotów głowy

Leczenie zawrotów głowy zależy od tego, co jest ich przyczyną. W wielu przypadkach zawroty głowy ustępują bez żadnego leczenia. Dzieje się tak dlatego, że mózg jest w stanie, przynajmniej częściowo, przystosować się do zmian w uchu wewnętrznym, polegając na innych mechanizmach utrzymywania równowagi.

W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie, które może obejmować:

Jest to rodzaj terapii fizycznej mającej na celu wzmocnienie układu przedsionkowego. Zadaniem układu przedsionkowego jest wysyłanie do mózgu sygnałów o ruchach głowy i ciała względem grawitacji.

Rehabilitacja przedsionkowa może być zalecana w przypadku nawracających zawrotów głowy. Pomaga on w ćwiczeniu innych zmysłów w celu kompensacji zawrotów głowy.

. Wytyczne Amerykańskiej Akademii Neurologii zalecają wykonywanie serii określonych ruchów głową i ciałem w przypadku BPPV. Ruchy te mają na celu przesunięcie złogów wapnia z kanału słuchowego do komory ucha wewnętrznego, aby mogły zostać wchłonięte przez organizm. Podczas zabiegu, w miarę przemieszczania się złogów wapnia, będą występować objawy zawrotów głowy.

Lekarz lub fizykoterapeuta może poprowadzić Cię przez te ruchy. Ruchy te są bezpieczne i często skuteczne.

W niektórych przypadkach można podać leki w celu złagodzenia objawów takich jak nudności lub choroba lokomocyjna związana z zawrotami głowy.

Jeśli zawroty głowy są spowodowane infekcją lub stanem zapalnym, antybiotyki lub sterydy mogą zmniejszyć obrzęk i wyleczyć infekcję.

W przypadku choroby Meniere’a można przepisać leki moczopędne (tabletki nawadniające), aby zmniejszyć ciśnienie spowodowane nagromadzeniem się płynu.

W nielicznych przypadkach zawroty głowy mogą wymagać zabiegu chirurgicznego.

Jeśli zawroty głowy są spowodowane poważniejszymi problemami, takimi jak guz lub uraz mózgu lub szyi, leczenie tych problemów może pomóc w złagodzeniu zawrotów głowy.

Dowiedz się więcej o badaniu USG czaszki, które pozwala zajrzeć do wnętrza mózgu dziecka.

Ultrasonografia głowy

Podczas tego badania urządzenie wysyła fale dźwiękowe do głowy, a komputer rejestruje powstałe w ten sposób obrazy. Czarno-białe obrazy ukazują wewnętrzne struktury mózgu oraz płyn, który przepływa w pustych przestrzeniach w głębi mózgu, zwanych komorami.

Lekarze najczęściej wykonują USG głowy u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia. U starszych dzieci i dorosłych kości czaszki blokują fale dźwiękowe. U niemowląt natomiast na czubku głowy znajduje się miękkie miejsce, w którym czaszka nie zdążyła się jeszcze zrosnąć. Szczelina między kośćmi przepuszcza ultradźwięki.

Lekarze mogą wykonywać to badanie także u dorosłych podczas operacji mózgu.

Do czego służy USG głowy?

Jeśli dziecko urodziło się ponad 3 tygodnie przed terminem porodu, lekarz wykona badanie USG głowy. Badanie to sprawdza, czy nie występują problemy z mózgiem, które mogą wystąpić u wcześniaków, takie jak:

• Krwawienie w mózgu, zwane krwotokiem śródkomorowym (IVH)

• Uszkodzenie tkanki wokół komór, zwane leukomalacją okołokomorową (PVL)

Badanie może również pomóc lekarzom w diagnozowaniu innych problemów z mózgiem, takich jak:

• Zbyt duża ilość płynu w mózgu lub komorach, zwana wodogłowiem

• Zakażenie

• Guzy, torbiele lub inne masy

Lekarze mogą również zlecić wykonanie testu u dzieci z:

• Głowa większa niż normalnie

• Wybrzuszenie w miękkim miejscu głowy

• Wszelkie objawy problemów z mózgiem lub nerwami

U osób dorosłych może być konieczne wykonanie USG głowy podczas operacji mózgu w celu znalezienia masy lub guza.

Doppler przezczaszkowy

Doppler przezczaszkowy to także badanie ultrasonograficzne. Lekarze używają go do sprawdzenia, jak krew przemieszcza się w mózgu. Może to pomóc w sprawdzeniu, czy nie występują schorzenia, które mogą wpływać na przepływ krwi w mózgu, takie jak zwężenie i skurcz naczyń, które mogą powodować zwężenie naczyń krwionośnych wpływających na mózg. Może również sprawdzić ryzyko wystąpienia udaru u dorosłych i dzieci z chorobą sierpowatokrwinkową.

Czy to jest bezpieczne?

W badaniu ultrasonograficznym nie wykorzystuje się promieniowania. Fale dźwiękowe, które tworzą obraz, są bezpieczne i bezbolesne.

Co dzieje się podczas testu?

Badanie ultrasonograficzne głowy dziecka można wykonać na oddziale radiologii szpitala lub na oddziale intensywnej terapii noworodka (NICU). Technik przyniesie przenośny aparat do łóżka dziecka.

Dziecko będzie leżało w łóżeczku twarzą do góry. Podczas badania możesz być przy dziecku lub trzymać je na rękach, jeśli jest taka potrzeba. W pomieszczeniu będzie panowała ciemność, aby technik mógł lepiej widzieć obrazy na ekranie komputera.

Technik nałoży przezroczysty żel na małą różdżkę, zwaną sondą lub głowicą, i umieści ją na czubku głowy dziecka. Technik delikatnie przesuwa sondę po tym obszarze. Fale dźwiękowe przechodzą z sondy przez żel do główki dziecka. Komputer zamienia fale dźwiękowe na obrazy. Badanie trwa zwykle od 15 do 30 minut.

Jeśli u osoby dorosłej zostanie wykonane badanie USG głowy podczas operacji mózgu, chirurg usunie część czaszki i użyje sondy, aby pomóc w znalezieniu guza lub masy w mózgu.

W procedurze dopplerowskiej również wykorzystuje się różdżkę i aparat ultrasonograficzny, ale proces jest inny. Żel nakłada się na szyję i policzek, aby sprawdzić przepływ krwi pod tym kątem. Badanie może trwać do 35 minut. Lekarz może także pozostawić na głowie pacjenta nakrycie głowy do ciągłego monitorowania przez 30 minut w celu poszukiwania „trafień” lub sygnałów o dużej intensywności.

Wyniki

Specjalnie wyszkolony lekarz radiolog obejrzy zdjęcia i przekaże wyniki lekarzowi. Lekarz powinien wyjaśnić pacjentowi wyniki i porozmawiać z nim o dalszym postępowaniu.