Lekarz mówi ci.

Lekarz wyjaśnia, co może być przyczyną drgawek, skurczów i spazmów.

1/16

Bez zastanowienia mówisz swoim mięśniom, co mają robić. Czasami jednak robią one swoje własne rzeczy – mogą pulsować lub kurczyć się i nie mogą się rozluźnić. Drgawki i skurcze najczęściej występują w udach, łydkach, dłoniach, ramionach, brzuchu, klatce piersiowej i łukach stopy. Mogą dotyczyć części mięśnia, całego mięśnia lub grupy mięśni. Lekarze nie zawsze są pewni, dlaczego do nich dochodzi, ale kilka typowych czynników może je wywołać.

Drgawki powiek

2/16

Masz wrażenie, że powieka nadaje alfabet Morse’a? To tzw. miokymia. Te przypadkowe drgawki, które mogą być słabe lub bardzo dokuczliwe, występują na górnej lub dolnej powiece. Czynnikami wyzwalającymi są stres i palenie papierosów, wiatr, jasne światło, zbyt duża ilość kofeiny i brak snu. Drgawki, choć irytujące, są nieszkodliwe i zwykle szybko ustępują, ale mogą powracać w ciągu kilku następnych dni.

Kiedy drgawki powiek nie ustępują

3/16

Drgawki, które trwają dłużej niż kilka dni, mogą być oznaką problemów z oczami, takich jak suchość oczu lub jaskra. Mogą się również pojawić w przypadku problemów wpływających na ruchy mięśni twarzy. W rzadkich przypadkach drgawki oczu mogą być oznaką zaburzeń mózgu lub nerwów, takich jak porażenie Bella, stwardnienie rozsiane czy zespół Tourette’a. Choroby te mogą jednak powodować także inne objawy.

Niski poziom elektrolitów

4/16

Aby mięśnie mogły prawidłowo pracować, potrzebują minerałów, takich jak potas i magnez. Jeśli jest ich za mało, organizm daje o tym znać skurczami i spazmami. Ćwiczenia fizyczne lub obfite pocenie się mogą je wyczerpać, ale także niektóre leki. Możesz również stracić zbyt wiele elektrolitów po biegunce lub wymiotach.

Niewystarczająca ilość wody

5/16

Jeśli nie pijesz wystarczającej ilości wody, mięśnie są bardziej podatne na drgania i skurcze. Nie chodzi tylko o wodę – kiedy dużo się pocisz lub tracisz płyny ustrojowe podczas choroby, tracisz również elektrolity, co jest kolejną częstą przyczyną skurczów mięśni.

Stres

6/16

Czasami stres jest przyczyną bólu głowy lub bezsenności, ale może on również powodować napięcie i ból mięśni. Aby je rozluźnić, spróbuj zastosować techniki relaksacyjne, takie jak masaż lub medytacja.

Zbyt dużo kofeiny

7/16

Kofeina może pobudzić Cię rano i wyciągnąć z popołudniowej zapaści. Jednak zbyt duża jej ilość może wywołać skurcze mięśni w różnych częściach ciała. Inne leki pobudzające, takie jak amfetamina, mają takie samo działanie.

Brak snu i wyczerpanie

8/16

Jeśli jesteś zmęczony lub wyczerpany, jednym ze sposobów, w jaki twoje ciało daje ci o tym znać, są skurcze i spazmy. Mięśnie mogą być również obolałe lub ogólnie osłabione.

Nie jesteś w formie

9/16

Jeśli po treningu lub spacerze odczuwasz skurcze, być może powinieneś poświęcić więcej czasu na rozbudowę mięśni. Jeśli nie pracujesz nad nimi wystarczająco intensywnie, istnieje większe prawdopodobieństwo, że będą zbyt zmęczone – i pojawią się skurcze. Włącz do swojej rutyny ćwiczenia siłowe co najmniej dwa razy w tygodniu.

Leki

10/16

Jeśli masz wysokie ciśnienie krwi lub chorobę serca, lekarz może przepisać ci tabletki nawadniające, zwane również diuretykami. Powodują one zwiększenie ilości oddawanego moczu, co obniża ilość potasu w organizmie i może wywołać skurcze mięśni. Inne leki, takie jak niektóre leki przeciwdepresyjne, mogą wywoływać drgawki. Niektóre leki na padaczkę i psychozy mogą powodować drganie powieki.

Syndrom serotoninowy

11/16

Jeśli w ciągu kilku godzin po przyjęciu nowego leku lub zmianie dawki wystąpią drgawki mięśni, należy skontaktować się z lekarzem. Może to być stan, który występuje, gdy niektóre leki, medykamenty lub suplementy powodują gromadzenie się w organizmie zbyt dużej ilości substancji chemicznej mózgu – serotoniny. Jest to poważny stan, któremu zwykle towarzyszy bardzo wysoka gorączka oraz inne objawy i który wymaga pomocy medycznej.

Choroba nerek

12/16

Nerki często nie dają wczesnych sygnałów ostrzegawczych, że spowalniają pracę. Kiedy tracą zdolność do pracy, mogą wystąpić skurcze mięśni oraz inne objawy. Jeśli masz cukrzycę, wysokie ciśnienie krwi lub inne problemy związane z nerkami, skonsultuj się z lekarzem, jeśli pojawią się skurcze.

Choroba Lou Gehriga – znana również jako ALS

13/16

Drgające mięśnie rąk i stóp mogą być jednym z wczesnych objawów tej choroby, zwanej również stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS). Dzieje się tak, ponieważ nerwy, które przesyłają wiadomości z mózgu i rdzenia kręgowego do mięśni, przestają działać. Zanim całkowicie przestaną wysyłać komunikaty, wysyłają je nieregularnie.

Nerw rdzeniowy uciśnięty

14/16

Nerwy rdzeniowe opuszczają rdzeń kręgowy i przechodzą między kośćmi kręgosłupa do określonych części ciała. Czasami krążki między kośćmi zsuwają się lub pękają i przemieszczają, uciskając nerw rdzeniowy. Zmiany mogą być odczuwalne w mięśniach kontrolowanych przez ten nerw. Lekarz może zdiagnozować problem podczas badania fizykalnego lub za pomocą rezonansu magnetycznego albo tomografii komputerowej.

Neuropatia

15/16

Uszkodzenie komórek nerwowych zmienia sposób, w jaki komunikują się one między sobą i z mózgiem. Drgawki i spazmy mogą być znakami ostrzegawczymi, że to powszechne schorzenie wpływa na nerwy kontrolujące mięśnie. Niektórzy ludzie rodzą się z tym schorzeniem, ale może ono wystąpić w wyniku urazu, infekcji, choroby, alkoholizmu i przyjmowania niektórych leków. Główną przyczyną neuropatii jest cukrzyca.

Zespół Isaacsa

16/16

To rzadkie schorzenie występuje wtedy, gdy nerwy wysyłają sygnały wprawiające mięśnie w ruch, mimo że mózg lub rdzeń kręgowy nie nakazuje im tego. Powoduje to drgawki, skurcze i sztywność mięśni. Może to również powodować falowanie mięśni, tak jakby coś poruszało się pod skórą. Objawy te, znane również jako neuromiotonia lub zespół Isaacsa-Mertensa, utrzymują się podczas snu lub znieczulenia ogólnego.

Mówienie jest czymś, co często uważamy za oczywiste. Ale co zrobić, jeśli nagle nie możesz wydobyć z siebie słów lub nie potrafisz ich wypowiedzieć w typowy dla siebie sposób? Dowiedz się, co może być przyczyną Twoich nagłych problemów z mową i co możesz z tym zrobić.

Problemy z mową, które wydają się pojawiać znikąd, mogą być tymczasowe lub mieć długotrwałe skutki.

Zmęczenie lub stres

Samo zmęczenie lub znużenie może utrudniać wymyślenie właściwych słów. A jeśli obawiasz się, że zostaniesz oceniony przez innych lub czujesz się zakłopotany, możesz zastygać w bezruchu lub mieć trudności z mówieniem.

Niepokój, zwłaszcza gdy pojawia się w obecności wielu osób, może prowadzić do suchości w ustach, potykania się o słowa i innych problemów, które mogą przeszkadzać w mówieniu.

Denerwowanie się jest w porządku. Nie przejmuj się tak bardzo tym, że jesteś doskonały. Zdjęcie z siebie tej presji może sprawić, że słowa znów popłyną.

Lepsza opieka nad sobą, terapia i grupy wsparcia mogą pomóc, gdy czujesz się zraniony lub zmęczony. W zależności od sytuacji, lekarz może przepisać także leki. Poznaj pomocne wskazówki dotyczące życia z lękiem społecznym.

Za dużo pijesz

Alkohol jest powszechnie znany jako czynnik powodujący niewyraźną mowę, ponieważ spowalnia komunikację mózgu z ciałem. Wątroba może jednorazowo rozłożyć tylko niewielką ilość alkoholu, a reszta pozostaje w krwiobiegu. Im więcej pijesz, tym intensywniejsze są efekty i tym dłużej się utrzymują.

Jeśli masz obawy co do swojego picia, poproś lekarza o poradę. Dowiedz się więcej o tym, jak regularne picie zbyt dużych ilości alkoholu może zaszkodzić Twojemu organizmowi.

Udar mózgu

Trudności z mówieniem, drętwienie lub opadanie twarzy i uczucie osłabienia jednej ręki lub nogi to jedne z głównych objawów udaru. Jeśli dopływ tlenu do mózgu został odcięty przez zakrzep krwi, może wystąpić niewyraźna mowa, trudności w zrozumieniu lub niemożność mówienia.

Trwałe problemy językowe, zwane afazją, są często skutkiem udaru.

Natychmiast po wystąpieniu objawów udaru należy zadzwonić pod numer 911, aby przeszkoleni pracownicy pogotowia mogli szybko przewieźć pacjenta do odpowiedniego szpitala. Nie należy czekać ani próbować dotrzeć tam na własną rękę. Poznaj objawy ostrzegawcze udaru.

Migrena

Silny migrenowy ból głowy może również zakłócić zdolność mówienia. Nazywa się to afazją przemijającą, ponieważ z czasem ustępuje.

Migreny są znane z tego, że są bardzo bolesne i czasami prowadzą także do zmian w zmysłach. Nawet jedna czwarta osób cierpiących na migrenę twierdzi, że przed czasem pojawia się u nich aura, w której widzą migające światła lub mają martwe punkty. Inne objawy, które mogą wystąpić wraz z aurą lub podczas migreny, to drętwienie, zawroty głowy, dezorientacja lub problemy z mówieniem. Objawy te można odczuwać nawet bez bolesnego bólu głowy.

Dokładne przyczyny migreny nie są do końca jasne, ale niektórym z nich można zapobiec, stosując odpowiednią dietę i styl życia, zażywając leki na receptę i niektóre witaminy. Leczenie bólu głowy może obejmować dostępne bez recepty środki przeciwbólowe i przeciw nudnościom, jak również leki na receptę.

Jeśli migreny przeszkadzają Ci w codziennym życiu, lekarz prowadzący może skierować Cię do specjalisty zwanego neurologiem. Dowiedz się więcej o typowych objawach migrenowego bólu głowy???????.

Zaburzenia neurologiczne

Stwardnienie rozsiane (SM) jest chorobą, która zmienia sposób, w jaki mózg przesyła informacje pomiędzy swoimi komórkami oraz z resztą ciała. U osób z SM, u których doszło do zmian w obszarach mózgu odpowiedzialnych za mowę, mogą występować problemy z mową o nasileniu od łagodnego do ciężkiego. Częstym objawem w SM jest „mowa skanująca”: rytm mówienia z bardzo długimi przerwami między słowami i sylabami.

Słabe mięśnie i problemy z koordynacją pracy mięśni ust i policzków również mogą utrudniać osobie chorej na SM wypowiadanie słów.

Nowotwór mózgu, jeśli guz znajduje się w części mózgu odpowiedzialnej za język, również może wpływać na mowę. Inne częste objawy raka mózgu to bóle głowy, napady drgawek, zmiany osobowości lub pamięci, mdłości, niezwykła senność i trudności w wykonywaniu codziennych czynności.

Jeden z rodzajów napadów – nagły wzrost aktywności mózgu, który występuje u osób z padaczką – wpływa na określone mięśnie, w zależności od tego, w którym miejscu mózgu ma miejsce. Inny rodzaj napadów może powodować, że ludzie wyglądają na przytomnych, ale w rzeczywistości nie są świadomi tego, co się wokół nich dzieje. Osoby takie mogą również wydawać dziwne dźwięki, gulgotać lub mlaskać ustami, nie zdając sobie z tego sprawy. Przyczyną napadów mogą być również udary lub guzy mózgu, które wpływają na strefy językowe.

Przeczytaj więcej informacji na temat różnych chorób mózgu.

Leki

Wiele leków i suplementów – od leków alergicznych po leki na ciśnienie krwi, a nawet duże dawki witaminy C – może wpływać na głos poprzez wysuszanie śluzu, który chroni struny głosowe. Mogą one również rozrzedzać krew, co oznacza, że struny głosowe łatwiej ulegają urazom. Mogą one powodować zatrzymywanie płynów w organizmie, co powiększa struny głosowe i może powodować chrypkę.

Niektóre leki narkotyczne i uspokajające mogą spowalniać lub zamazywać mowę, ponieważ utrudniają kontrolowanie mięśni ust.

Brak możliwości normalnego mówienia jest skutkiem ubocznym stosowania leku przeciwdepresyjnego bupropion. Topiramat, lek kontrolujący napady, może powodować problemy z mową, takie jak znajdowanie właściwych słów, choć zazwyczaj ustępują one po zmniejszeniu dawki przez lekarza lub zaprzestaniu przyjmowania leku.

Jeśli właśnie zacząłeś przyjmować nowy lek, sprawdź jego etykietę, ulotkę dołączoną do opakowania lub zapytaj farmaceutę, czy może to mieć związek z problemami z mową. Dowiedz się więcej o typowych działaniach niepożądanych leków.

Lekarz dzieli się tym, co należy wiedzieć o zespole Guillaina-Barrego, rzadkim zaburzeniu autoimmunologicznym.

Większość ludzi wraca do zdrowia, nawet ci z ciężkimi przypadkami. W rzeczywistości 85% osób z GBS wraca do zdrowia w ciągu 6-12 miesięcy. Po wyzdrowieniu prawdopodobieństwo powrotu choroby jest bardzo małe.

Przyczyny

Zespół Guillaina-Barrego (GBS) może wystąpić u każdego, ale najczęściej występuje u osób w wieku 50 lat i starszych.

Nikt nie jest pewien, czy to zarazek lub wirus, taki jak wirus Zika, wywołuje GBS. Być może niektóre choroby zmieniają komórki nerwowe, przez co układ odpornościowy zaczyna postrzegać je jako zagrożenie. Inni uważają, że układ odpornościowy zapomina, których komórek nie powinien atakować.

Zwykle pojawia się kilka dni lub tygodni po przeziębieniu, wirusie żołądkowym lub grypie. W rzadkich przypadkach mogą ją wywołać zabiegi chirurgiczne lub szczepienia. Lekarz może wspomnieć o bakterii campylobacter. Jest to rodzaj bakterii związanej z GBS.

W przypadku zachorowania na tę chorobę układ odpornościowy zaczyna atakować komórki nerwowe. Osłabia to ich zdolność do wysyłania sygnałów do mózgu. Mięśnie nie są w stanie reagować na sygnały nerwowe. W rezultacie mózg otrzymuje mniej komunikatów do ciała.

Objawy

Zespół Guillaina-Barrego atakuje szybko. Zwykle najpierw odczuwa się go w rękach i nogach. Może wystąpić osłabienie mięśni lub mrowienie w dłoniach i stopach, które później przesuwa się w kierunku połowy ciała. Może też wystąpić uczucie niezwykłego zmęczenia. Odruchy mogą być spowolnione.

Niektórzy ludzie odczuwają tylko lekkie osłabienie. Inni są prawie całkowicie sparaliżowani i mają trudności z przełykaniem lub oddychaniem. Jeśli odczuwasz coś więcej niż lekkie osłabienie, powinieneś zadzwonić pod numer 911. Objawy mogą się szybko nasilić.

Większość ludzi jest najsłabsza 3 tygodnie po wystąpieniu objawów.

Leczenie

Jeśli lekarz uzna, że pacjent cierpi na GBS, wykona badanie, które pozwoli ocenić, jak dobrze pracują mięśnie i nerwy. Możliwe jest również wykonanie nakłucia kręgosłupa. Lekarz wkłuwa igłę w dolną część pleców i pobiera niewielką ilość płynu rdzeniowego. Sprawdzi poziom białka, który u osób z GBS jest wysoki.

W przypadku zdiagnozowania GBS, należy niezwłocznie rozpocząć leczenie.

W niektórych przypadkach, aby przyspieszyć powrót do zdrowia, lekarz pobierze krew z Twojego ciała, oczyści ją, a następnie zwróci Tobie. Proces ten nazywany jest plazmaferezą.

Lekarz może podać immunoglobulinę lub przeciwciała. Pacjent otrzyma duże dawki zdrowych komórek przez kroplówkę. Pomagają one osłabić atak układu odpornościowego na organizm.

Niektórzy chorzy na GBS muszą być hospitalizowani przez kilka dni. Inne osoby pozostają w szpitalu przez kilka tygodni.

Będziesz potrzebował wsparcia, dopóki nie odzyskasz pełnej kontroli nad swoim ciałem. Pielęgniarka lub osoba bliska może być zmuszona do wykonywania ćwiczeń rąk lub nóg.

Czego się spodziewać

Może upłynąć trochę czasu, zanim znów poczujesz się jak dawniej. Po pobycie w szpitalu możesz nadal czuć się osłabiony i potrzebować wózka inwalidzkiego lub chodzika do poruszania się. Aby zwiększyć swoją siłę, pacjent może zostać poddany fizykoterapii. U niewielkiej liczby osób dochodzi również do trwałego uszkodzenia nerwów.

Choroba GBS trwa zazwyczaj od 14 do 30 dni. Jeśli objawy utrzymują się dłużej, pacjent może cierpieć na przewlekłą postać GBS zwaną przewlekłą zapalną polineuropatią demielinizacyjną i będzie wymagał bardziej agresywnego leczenia.

Dowiedz się, co powoduje ALS i poznaj różnicę między dwoma typami tej choroby, związanej z osobą Lou Gehriga.

ALS jest chorobą postępującą, co oznacza, że jej stan pogarsza się z czasem. Dotyka ona nerwów w mózgu i rdzeniu kręgowym, które kontrolują pracę mięśni. W miarę jak mięśnie stają się coraz słabsze, coraz trudniej jest chodzić, mówić, jeść i oddychać.

ALS i neurony ruchowe

ALS jest chorobą atakującą neurony ruchowe. Te komórki nerwowe przesyłają komunikaty z mózgu do rdzenia kręgowego, a następnie do mięśni. Wyróżnia się dwa główne typy choroby:

• Górne neurony ruchowe: Komórki nerwowe w mózgu.

• Dolne neurony ruchowe: Komórki nerwowe w rdzeniu kręgowym do mięśni.

Te neurony ruchowe kontrolują wszystkie ruchy dobrowolne – mięśnie rąk, nóg i twarzy. Nakazują one mięśniom kurczyć się, abyś mógł chodzić, biegać, podnosić smartfon, żuć i połykać pokarm, a nawet oddychać.

ALS jest jedną z kilku chorób neuronu ruchowego. Do innych należą:

• pierwotne stwardnienie boczne (PLS)

• postępujące porażenie pręcikowe (PBP)

• porażenie rzekomobulwarowe

Co się dzieje, gdy masz ALS

W przypadku ALS neurony ruchowe w mózgu i rdzeniu kręgowym ulegają uszkodzeniu i obumierają.

Gdy to nastąpi, mózg nie może już wysyłać komunikatów do mięśni. Ponieważ mięśnie nie otrzymują żadnych sygnałów, stają się bardzo słabe. Nazywa się to zanikiem mięśni. Z czasem mięśnie przestają działać i traci się kontrolę nad ich ruchem.

Na początku mięśnie stają się słabe lub sztywne. Pacjent może mieć większe trudności z wykonywaniem drobnych ruchów, takich jak zapinanie guzików koszuli czy przekręcanie klucza. Pacjent może się potykać lub upadać częściej niż zwykle. Po pewnym czasie pacjent nie może poruszać rękami, nogami, głową ani całym ciałem.

W końcu osoby z ALS tracą kontrolę nad przeponą, mięśniami klatki piersiowej, które pomagają w oddychaniu. Wówczas nie są w stanie samodzielnie oddychać i muszą być podłączone do respiratora.

Utrata możliwości oddychania powoduje, że wiele osób z ALS umiera w ciągu 3-5 lat od momentu zdiagnozowania choroby. Niektóre osoby mogą jednak przeżyć ponad 10 lat z tą chorobą.

Osoby z ALS mogą nadal myśleć i uczyć się. Mają wszystkie swoje zmysły – wzrok, węch, słuch, smak i dotyk. Choroba może jednak wpływać na ich pamięć i zdolność podejmowania decyzji.

ALS nie jest chorobą uleczalną. Jednak naukowcy wiedzą o tej chorobie więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Prowadzą badania nad metodami leczenia w ramach prób klinicznych.

Jakie są główne typy?

Istnieją dwa rodzaje ALS:

• Sporadyczny ALS jest najczęstszą postacią. Dotyka ona do 95% osób z tą chorobą. Sporadyczny oznacza, że choroba występuje czasami bez wyraźnej przyczyny.

• Rodzinna postać ALS (FALS) występuje w rodzinach. Ten typ choroby występuje u około 5% do 10% osób z ALS. FALS jest spowodowany zmianami w genie. Rodzice przekazują wadliwy gen swoim dzieciom. Jeśli jedno z rodziców ma gen dla ALS, każde z ich dzieci będzie miało 50% szans na otrzymanie tego genu i zachorowanie na tę chorobę.

Co wywołuje ALS?

Naukowcy nadal nie wiedzą dokładnie, co powoduje obumieranie neuronów ruchowych w ALS. Za 5% do 10% przypadków ALS odpowiedzialne są zmiany w genach lub mutacje. Ponad 12 różnych zmian w genach zostało powiązanych z ALS.

Jedna z nich dotyczy genu, który wytwarza białko o nazwie SOD1. Białko to może być toksyczne dla neuronów ruchowych. Inne zmiany w genach w ALS również mogą uszkadzać neurony ruchowe.

Środowisko również może odgrywać rolę w ALS. Naukowcy badają, czy osoby, które mają kontakt z pewnymi substancjami chemicznymi lub zarazkami, są bardziej narażone na zachorowanie na tę chorobę. Na przykład osoby, które służyły w wojsku podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku, chorowały na ALS częściej niż zwykle.

Naukowcy analizują także inne możliwe przyczyny:

• Glutaminian. Ta substancja chemiczna wysyła sygnały do i z mózgu oraz nerwów. Jest to rodzaj neuroprzekaźnika. W przypadku ALS glutaminian gromadzi się w przestrzeniach wokół komórek nerwowych i może je uszkadzać.Lek riluzol (Rilutek) działa poprzez obniżenie poziomu glutaminianu i może pomóc w spowolnieniu rozwoju choroby…

• Problemy z układem odpornościowym. Twój układ odpornościowy chroni organizm przed obcymi najeźdźcami, takimi jak bakterie i wirusy. W mózgu głównym rodzajem komórek odpornościowych są mikroglej. Niszczą one zarazki i uszkodzone komórki. W przypadku ALS mikroglej może również niszczyć zdrowe neurony ruchowe.

• Problemy z mitochondriami. Mitochondria to części komórek, w których wytwarzana jest energia. Problemy z nimi mogą prowadzić do ALS lub pogorszyć istniejącą chorobę.

• Stres oksydacyjny. Komórki organizmu wykorzystują tlen do produkcji energii. Część tlenu zużywanego przez organizm do produkcji energii może przekształcać się w substancje toksyczne zwane wolnymi rodnikami, które mogą uszkadzać komórki. Lek edaravone (Radicava) jest antyoksydantem, który może pomóc w zwalczaniu wolnych rodników.

Naukowcy każdego dnia dowiadują się coraz więcej o ALS. To, co odkryją, pomoże im w opracowaniu leków zwalczających objawy i poprawiających jakość życia osób cierpiących na tę chorobę.

Przewodnik lekarza po przyczynach i rodzajach neuropatii obwodowej.

Nazwa choroby mówi nieco o tym, co to jest:

Obwodowa: Poza (w tym przypadku poza mózgiem i rdzeniem kręgowym)Neuro-: Związane z nerwami-patia: Choroba

Neuropatia obwodowa odnosi się do stanów, które powstają w wyniku uszkodzenia lub choroby nerwów przenoszących komunikaty do i z mózgu oraz rdzenia kręgowego do i z reszty ciała.

Nerwy obwodowe tworzą skomplikowaną sieć, która łączy mózg i rdzeń kręgowy z mięśniami, skórą i narządami wewnętrznymi. Nerwy obwodowe wychodzą z rdzenia kręgowego i są ułożone wzdłuż linii ciała zwanych dermatomami. Zazwyczaj uszkodzenie nerwu wpływa na jeden lub więcej dermatomów, które można przypisać do określonych obszarów ciała. Uszkodzenie tych nerwów przerywa komunikację między mózgiem a innymi częściami ciała i może upośledzać ruchy mięśni, uniemożliwiać normalne czucie w rękach i nogach oraz powodować ból.

Rodzaje neuropatii obwodowej

Istnieje kilka różnych rodzajów neuropatii obwodowych, które wynikają z różnych przyczyn. Obejmują one zarówno zespół cieśni nadgarstka (uraz występujący często po przewlekłym, powtarzającym się używaniu rąk i nadgarstków, np. podczas pracy przy komputerze), jak i uszkodzenia nerwów związane z cukrzycą.

Jako grupa, neuropatie obwodowe są powszechne, zwłaszcza wśród osób powyżej 55 roku życia. Łącznie schorzenia te dotykają od 3% do 4% osób w tej grupie wiekowej.

Neuropatie są zazwyczaj klasyfikowane według problemów, które powodują lub tego, co jest przyczyną ich uszkodzenia. Istnieją również terminy określające stopień uszkodzenia nerwów.

Mononeuropatia

Uszkodzenie jednego nerwu obwodowego nazywane jest mononeuropatią. Najczęstszą przyczyną jest uraz fizyczny lub trauma, np. w wyniku wypadku. Przedłużający się ucisk na nerw, spowodowany długotrwałym przebywaniem w pozycji siedzącej (np. siedzenie na wózku inwalidzkim lub leżenie w łóżku) lub ciągłymi, powtarzającymi się ruchami, może wywołać mononeuropatię.

Zespół cieśni nadgarstka jest częstym rodzajem mononeuropatii. Jest to tzw. uraz przeciążeniowy, który powstaje w wyniku ucisku nerwu biegnącego przez nadgarstek. Osoby, których praca wymaga powtarzających się ruchów nadgarstka (np. pracownicy linii montażowych, robotnicy fizyczni i osoby korzystające przez dłuższy czas z klawiatur komputerowych) są bardziej narażone na to schorzenie.

Uszkodzenie nerwu może powodować drętwienie, mrowienie, nietypowe odczucia i ból w trzech pierwszych palcach po stronie kciuka ręki. Dana osoba może budzić się w nocy z drętwieniem ręki lub stwierdzić, że podczas wykonywania czynności, takich jak używanie suszarki do włosów, drętwienie jest bardziej odczuwalne. Z czasem urazy kanału nadgarstka mogą osłabić mięśnie ręki. Możesz także odczuwać ból, mrowienie lub pieczenie w ramieniu i barku.

Oto przykłady innych mononeuropatii, które mogą powodować osłabienie dotkniętych nimi części ciała, takich jak dłonie i stopy:

• Porażenie nerwu łokciowego

  występuje w przypadku uszkodzenia nerwu, który przechodzi blisko powierzchni skóry w okolicy łokcia. Drętwienie jest odczuwalne w 4. i 5. palcu ręki.

• Porażenie nerwu promieniowego

  jest spowodowane uszkodzeniem nerwu biegnącego wzdłuż spodniej strony ramienia i może wystąpić w przypadku złamania kości ramiennej w górnej części ramienia.

• Porażenie nerwu strzałkowego

  powstaje w wyniku ucisku nerwu znajdującego się w górnej części łydki po zewnętrznej stronie kolana. Prowadzi to do stanu zwanego „opadaniem stopy”, w którym podniesienie stopy staje się trudne.

Neuropatia może wpływać na nerwy kontrolujące ruch mięśni (nerwy ruchowe) oraz nerwy odpowiedzialne za odczuwanie takich doznań jak chłód czy ból (nerwy czuciowe). W niektórych przypadkach może ona wpływać na narządy wewnętrzne, takie jak serce, naczynia krwionośne, pęcherz moczowy lub jelita. Neuropatia, która wpływa na narządy wewnętrzne, nazywana jest neuropatią autonomiczną. Ten rzadki stan może powodować niskie ciśnienie krwi lub problemy z poceniem się.

?

Polineuropatia

Polineuropatia stanowi największą liczbę przypadków neuropatii obwodowych. Dochodzi do niej, gdy wiele nerwów obwodowych w całym organizmie działa nieprawidłowo w tym samym czasie. Polineuropatia może mieć wiele różnych przyczyn, w tym narażenie na pewne toksyny, np. w wyniku nadużywania alkoholu, nieprawidłowego odżywiania (zwłaszcza niedoboru witaminy B) oraz powikłań chorób takich jak nowotwory lub niewydolność nerek.

Jedną z najczęstszych form przewlekłej polineuropatii jest neuropatia cukrzycowa, występująca u osób chorych na cukrzycę. Jest ona bardziej nasilona u osób ze słabo kontrolowanym poziomem cukru we krwi. Chociaż rzadziej, cukrzyca może również powodować mononeuropatię.

Najczęstszymi objawami polineuropatii są:

• Mrowienie

• Numbness

• Utrata czucia w rękach i nogach

• Uczucie pieczenia w stopach lub dłoniach

Ponieważ osoby z przewlekłą polineuropatią często tracą zdolność odczuwania temperatury i bólu, mogą się oparzyć i nabawić otwartych ran w wyniku urazu lub długotrwałego ucisku. W przypadku zajęcia nerwów obsługujących narządy może wystąpić biegunka lub zaparcie, a także utrata kontroli nad jelitami lub pęcherzem. Mogą również wystąpić zaburzenia funkcji seksualnych i nieprawidłowo niskie ciśnienie krwi.

Jedną z najpoważniejszych polineuropatii jest zespół Guillaina-Barrego, rzadka choroba, która pojawia się nagle, gdy układ odpornościowy organizmu atakuje nerwy tuż po opuszczeniu rdzenia kręgowego. Objawy zwykle pojawiają się szybko i gwałtownie się pogarszają, czasami prowadząc do paraliżu. Wczesne objawy to osłabienie i mrowienie, które w końcu może rozprzestrzenić się na ramiona. W cięższych przypadkach mogą wystąpić problemy z ciśnieniem krwi, zaburzenia rytmu serca i trudności w oddychaniu. Jednak pomimo ciężkiego przebiegu choroby, wskaźniki wyleczenia są dobre, jeśli pacjenci wcześnie podejmą leczenie.

Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna jest przewlekłą postacią choroby Guillaina-Barrego, w której objawy utrzymują się przez miesiące, a nawet lata. Wczesna diagnoza i leczenie mają kluczowe znaczenie dla pacjentów z CIDP, z których 30% jest zagrożonych przykręceniem wózka inwalidzkiego. ?

Co powoduje neuropatię obwodową?

Istnieje wiele czynników, które mogą powodować neuropatie obwodowe, dlatego często trudno jest ustalić ich przyczynę. Neuropatie powstają w jeden z trzech sposobów:

• Neuropatie nabyte

  są spowodowane przez czynniki środowiskowe, takie jak toksyny, urazy, choroby lub infekcje. Znane przyczyny neuropatii nabytych obejmują:

• Cukrzyca

• Kilka rzadkich chorób dziedzicznych

• Alkoholizm

• Złe odżywianie lub niedobór witamin

• Niektóre rodzaje nowotworów i chemioterapia stosowana w ich leczeniu

• Choroby, w których nerwy są omyłkowo atakowane przez własny układ odpornościowy organizmu lub uszkadzane w wyniku zbyt agresywnej reakcji na uraz

• Niektóre leki

• Choroby nerek lub tarczycy

• Zakażenia, takie jak borelioza, półpasiec lub AIDS

• Neuropatie dziedziczne

  nie są tak powszechne. Neuropatie dziedziczne to choroby nerwów obwodowych, które są przekazywane genetycznie z rodzica na dziecko. Najczęstszą z nich jest choroba Charcot-Marie-Tooth typu 1. Charakteryzuje się ona osłabieniem nóg i, w mniejszym stopniu, rąk – objawy pojawiają się zwykle między połową dzieciństwa a 30 rokiem życia. Choroba ta jest spowodowana degeneracją izolacji, która w normalnych warunkach otacza nerwy i pomaga im przewodzić impulsy elektryczne niezbędne do wywołania ruchu mięśni.

• Neuropatie idiopatyczne

  wynikają z nieznanej przyczyny. Aż jedna trzecia wszystkich neuropatii jest klasyfikowana w ten sposób.

?

Lekarz wyjaśnia częste przyczyny zmian w mózgu, wraz z ich objawami, diagnozami i sposobami leczenia.

Co to są zmiany w mózgu?

Zmiana to obszar tkanki, który uległ uszkodzeniu w wyniku urazu lub choroby. Zatem zmiana w mózgu to obszar uszkodzenia lub choroby w obrębie mózgu. Choć definicja ta brzmi prosto, zrozumienie zmian w mózgu może być skomplikowane. Dzieje się tak dlatego, że istnieje wiele rodzajów zmian w mózgu. Mogą one być różne – od małych do dużych, od kilku do wielu, od stosunkowo niegroźnych do zagrażających życiu.

Co powoduje zmiany w mózgu?

Zmiany w mózgu mogą być spowodowane urazem, infekcją, narażeniem na działanie pewnych substancji chemicznych, problemami z układem odpornościowym i innymi. Zazwyczaj ich przyczyna nie jest znana.

Jakie są objawy uszkodzenia mózgu?

Objawy uszkodzenia mózgu różnią się w zależności od rodzaju, lokalizacji i wielkości zmiany. Objawy wspólne dla kilku rodzajów uszkodzeń mózgu obejmują następujące elementy:

• Bóle głowy

• Ból lub sztywność karku

• Nudności, wymioty i brak apetytu

• Zmiany w widzeniu lub ból oczu

• Zmiany nastroju, osobowości, zachowania, zdolności umysłowych i koncentracji

• Utrata pamięci lub dezorientacja

• Napady

• Gorączka

• Trudności w poruszaniu się

Jakie są różne rodzaje uszkodzeń mózgu?

Chociaż mają wspólną definicję – uraz lub uszkodzenie tkanki w mózgu – zmiany w mózgu różnią się znacznie między sobą. Oto kilka typowych zmian w mózgu.

Ropnie mózgu to obszary zakażenia, zawierające ropę i zmienioną zapalnie tkankę. Nie są one częste, ale stanowią zagrożenie dla życia. Ropnie mózgu często pojawiają się po przebytej infekcji, zwykle w pobliżu, np. infekcji ucha, zatok lub zęba. Mogą się również pojawić po urazie lub operacji czaszki. Przeczytaj więcej o przyczynach powstawania ropni.

AVM to rodzaj zmiany w mózgu, która pojawia się we wczesnym okresie rozwoju. Tętnice i żyły w mózgu rosną w plątaninie i łączą się ze sobą za pomocą rurkowatych struktur zwanych przetokami. Tętnice nie są tak mocne jak normalne tętnice. Żyły są często powiększone z powodu ciągłego przepływu krwi bezpośrednio z tętnic przez przetoki do żył. Te kruche naczynia mogą pęknąć, przeciekając krew do mózgu. Ponadto tkanka mózgowa może nie otrzymywać wystarczającej ilości krwi do prawidłowego funkcjonowania. Uszkodzenie mózgu może powodować napady drgawek, które są pierwszymi objawami AVM.

Zawał oznacza śmierć tkanki. Zawał mózgu lub udar mózgu to uszkodzenie mózgu, w którym grupa komórek mózgowych obumiera, gdy nie otrzymuje wystarczającej ilości krwi. Rozpoznaj oznaki i objawy udaru.

Mózgowe porażenie dziecięce

Ten rodzaj uszkodzenia mózgu występuje, gdy dziecko jest jeszcze w łonie matki. Mózgowe porażenie dziecięce nie postępuje z upływem czasu. Zmiany w mózgu wpływają na zdolność dziecka do poruszania się, co może również utrudniać komunikację i inne umiejętności. Wiele dzieci z porażeniem mózgowym funkcjonuje jednak normalnie pod względem intelektualnym. Przeczytaj więcej na temat objawów i rodzajów porażenia mózgowego.

Stwardnienie rozsiane

W tym schorzeniu układ odpornościowy atakuje i uszkadza wyściółkę nerwów (mielinę) w mózgu i rdzeniu kręgowym. Uszkodzenia te utrudniają prawidłowe przesyłanie i odbieranie komunikatów między mózgiem a resztą ciała. Dowiedz się więcej o objawach stwardnienia rozsianego.

Guzy to skupiska komórek, które wyrastają nieprawidłowo z normalnej tkanki. Niektóre guzy w mózgu są nienowotworowe lub łagodne. Inne są nowotworowe. Mogą mieć swój początek w mózgu lub mogą rozprzestrzeniać się z innych miejsc w organizmie (przerzuty). Mogą rosnąć szybko lub pozostawać stabilne. Uzyskaj więcej informacji na temat oznak i objawów guza mózgu.

Jak diagnozuje się zmiany w mózgu?

Metody stosowane do wykrywania i diagnozowania zmian w mózgu zależą od objawów. W wielu przypadkach badania obrazowe za pomocą tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego pomagają określić lokalizację, wielkość i cechy charakterystyczne zmian. Można również wykonać badania krwi i inne badania laboratoryjne w celu wykrycia oznak infekcji.

Jak leczy się zmiany w mózgu?

Leczenie zależy od rodzaju zmiany w mózgu. Celem leczenia może być wyleczenie, złagodzenie objawów, poprawa jakości lub długości życia. Powszechnie stosowane metody leczenia zmian w mózgu obejmują następujące działania:

• „Jeśli zmiana nie powoduje problemów i nie rośnie, pacjent może wymagać jedynie okresowych badań kontrolnych.

• Jeśli to możliwe, chirurgiczne usunięcie zmiany; nowe techniki chirurgiczne mogą umożliwić usunięcie nawet trudno dostępnych zmian.

• Chemioterapia i radioterapia w przypadku zmian nowotworowych

• Leki zwalczające infekcje, takie jak antybiotyki lub inne leki przeciwbakteryjne

• Leki uspokajające układ odpornościowy lub w inny sposób zmieniające odpowiedź układu odpornościowego

• Leki lub inne terapie mające na celu złagodzenie objawów związanych z uszkodzeniem mózgu

Jak mogę dowiedzieć się więcej o zmianach w mózgu?

Zmiany w mózgu przybierają różne formy, dlatego ich diagnozowanie i leczenie może być skomplikowane. Dlatego ważne jest, aby poszczególne pytania dotyczące zmian w mózgu omówić z lekarzem. Wspólnie można ustalić najlepszy sposób postępowania w zakresie rozpoznawania, leczenia i życia z uszkodzeniami mózgu.

Dziennikarz ABC News Bob Woodruff rozmawia z lekarzem o swoich przeżyciach przed, w trakcie i po urazie mózgu, który doznał w Iraku podczas pracy reporterskiej w 2006 r.

Co jakiś czas dziennikarz ABC News Bob Woodruff czuje, że z jego twarzy „wyłania się” kamień, jak pryszcz” – mówi. Ale to nie jest pryszcz, to niezbyt subtelne przypomnienie tego, co przeszedł w ciągu ostatnich czterech lat.

29 stycznia 2006 r., zaledwie 27 dni po tym, jak został wybrany na następcę Petera Jenningsa na stanowisku współprowadzącego ABC World News Tonight, Woodruff prawie zginął, gdy przydrożna bomba uderzyła w jego samochód podczas wykonywania zadania w pobliżu Taji w Iraku.

Szczegóły ataku są nadal niejasne, ale improwizowane urządzenie wybuchowe (IED) zniszczyło jego konwój. Woodruff miał na sobie pancerz i był w czołgu, ale jego głowa, szyja i ramiona zostały odsłonięte podczas wybuchu. Wybuch pozbawił Woodruffa przytomności, ponieważ kamienie i metal przebiły mu twarz, szczękę i szyję. Kamerzysta Woodruffa, Doug Vogt, i iracki żołnierz również zostali ranni.

„Do dziś nie wiemy, jak udało mi się przeżyć” – powiedział Woodruff w przemówieniu wygłoszonym w San Diego na dorocznym spotkaniu Amerykańskiej Akademii Chirurgii Plastycznej i Rekonstrukcyjnej Twarzy. Wśród słuchaczy był chirurg, który odbudował jego twarz po ataku.

Droga do wyzdrowienia

Tuż po wybuchu nikt nie przypuszczał, że Woodruff przeżyje. Lekarz powiedział jego żonie, Lee, że do jego klatki piersiowej przypięto kartkę z napisem „expected”. „Oczekiwano, że umrę” – mówi Woodruff. Kiedy Woodruff przeżył, nikt nie przypuszczał, że będzie mógł ponownie pracować – zwłaszcza jako dziennikarz radiowy.

Ale Woodruff powrócił na antenę 13 miesięcy po tym, jak został ranny, i opowiedział swoją historię w filmie dokumentalnym zatytułowanym „To Iraq and Back: Bob Woodruff Reports”. „Byłem zdenerwowany, kiedy pierwszy raz stanąłem przed kamerą, a ludzie byli zdumieni, że w ogóle wróciłem” – mówi Woodruff.

Droga powrotna nie była łatwa. Natychmiast po ataku Woodruff został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej na 36 dni, aby jego mózg mógł odpocząć i wyzdrowieć.

Po przebudzeniu „nie mogłem sobie przypomnieć imion członków mojej rodziny” – wspomina Woodruff. „Pamiętałem [moją żonę] Lee i dwoje dzieci. Nie mogłem sobie przypomnieć imion moich bliźniaków. Nawet nie pamiętałem, że mam bliźniaki”.

Potem nastąpiły liczne operacje – około dziewięciu, jak szacuje Woodruff. Operacje obejmowały usunięcie części czaszki, aby zmniejszyć nacisk na mózg. Przed wyjazdem do Iraku „nigdy nie miałem operacji poza stomatologicznymi i wieloma szwami, co wynikało z faktu, że wychowywałem się z braćmi” – mówi lekarzowi.

Sprawność fizyczna Woodruffsa wróciła stosunkowo szybko, ale potrzeba było intensywnej rehabilitacji poznawczej, aby odzyskać niektóre z utraconych umiejętności i nauczyć się wszystkiego na nowo – łącznie z imionami swoich 5-letnich wówczas bliźniaków. „Potrzebna była długotrwała rehabilitacja, aby móc znów żyć i być częścią ich życia” – mówi Woodruff.

Woodruff cierpiał również na afazję, czyli niemożność znajdowania słów. Afazja jest spowodowana uszkodzeniem jednego lub więcej obszarów mózgu, które zajmują się językiem. „Nie mogłem wymyślać słów i nie miałem zbyt wielu synonimów” – mówi. „To było ogromnie frustrujące”.

Skutki jego urazu są nadal widoczne. Woodruff ma czasem trudności z odnalezieniem słów lub synonimów. Jest niewidomy w górnej ćwiartce obu oczu, stracił 30% słuchu w jednym uchu i 10% w drugim.

Podróż Woodruffsa

Mimo odniesionych obrażeń Woodruff cieszy się z tego, co ma. Kamienie ledwie ominęły główne tętnice w jego szyi. „Jestem ogromnym szczęściarzem” – mówi.

Doświadczenie bliskie śmierci dało Woodruffowi nową perspektywę. „Uświadomiłem sobie, jak krótki czas mamy na ziemi” – mówi.

Najlepiej ujęła to jego córka, która powiedziała mamie: „Tatuś ma tyle blizn na plecach i kamieni na twarzy, a tatuś nie zna słów… ale myślę, że kocha mnie bardziej niż przedtem” – wspomina jej słowa.

Woodruff zawdzięcza swój powrót do zdrowia w dużej mierze miłości i wsparciu rodziny i przyjaciół, o czym wraz z żoną piszą w książce „In an Instant: A Family’s Journey of Love and Healing”.

„Nie wiem, co by się ze mną stało, gdyby nie moi przyjaciele i rodzina” – mówi Woodruff.

Przekazując dalej

Dziś Woodruff jest orędownikiem żołnierzy, którzy doznali urazów mózgu – charakterystycznych dla wojny w Iraku. Założył Fundację Boba Woodruffa, organizację non-profit, której misją jest zapewnienie środków i wsparcia dla rannych członków służby, weteranów i ich rodzin.

Jak podaje strona internetowa fundacji, szacuje się, że ponad 320 000 członków amerykańskiej służby odniosło urazowe urazy mózgu.

Ciała żołnierzy są często lepiej chronione niż w minionych wojnach. Sprzęt ochronny może uratować im życie, ale nie wyklucza uszkodzenia mózgu, o czym Woodruff wie z pierwszej ręki. „Gdyby to się stało pięć lat wcześniej, już bym nie żył” – mówi.

Skutki urazów mózgu mogą być długotrwałe. Żołnierze i inne osoby, które doznały urazowego uszkodzenia mózgu, częściej doświadczają problemów emocjonalnych, w tym zespołu stresu pourazowego, rozwodów, bezdomności, ataków padaczki oraz utraty wzroku i słuchu.

„Urazom mózgu nigdy nie poświęcano tak wiele uwagi” – mówi Woodruff. Ma też przesłanie dla osób z urazowym uszkodzeniem mózgu: „Jest nadzieja i jest powrót do zdrowia”.