Lekarz mówi ci.

Jennifer Mukai, która przeżyła raka piersi, opowiada o tym, że zdecydowała się na podwójną mastektomię zamiast lumpektomii.

Miranda Hitti, starszy autor tekstów w czasopiśmie doctor, przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria zatytułowana „Ja i dziewczyny” przedstawia osobiste historie tych kobiet po zdiagnozowaniu u nich raka piersi.

Jennifer Mukai, 43-letnia pacjentka, która przeżyła raka piersi, mieszka w Seattle. Pierwszą mammografię wykonała w maju 2009 r., zaraz po ukończeniu 43 lat. To badanie mammograficzne doprowadziło do zdiagnozowania u niej raka piersi.

Mammogramy nie rozstrzygają, czy ktoś ma raka piersi. Mogą jednak wykazać podejrzane miejsce, które wymaga dalszych badań.

Mukai mówi, że jej pierwsze badanie mammograficzne wykazało kilka podejrzanych miejsc w prawej piersi. Szybko wykonano u niej kolejne badania mammograficzne i ultrasonograficzne, aby przyjrzeć się im jeszcze raz, a następnie przeprowadzono biopsję. W trakcie badań i oczekiwania na ich wyniki przeprowadziła pewne badania i dowiedziała się, że jest mało prawdopodobne, ale możliwe, że ma raka. „Przygotowałam się na najgorszy scenariusz” – mówi Mukai.

Zdiagnozowano u niej guza w prawej piersi. Uważała się za osobę cieszącą się dobrym zdrowiem, nie cierpiącą na żadne przewlekłe choroby. A rak piersi występuje zwykle u starszych kobiet. Przed diagnozą rak piersi nie był więc na jej celowniku. „Nie przyszło mi to do głowy” – mówi Mukai.

Guz był niewielki, a lekarze, z którymi rozmawiała, powiedzieli, że może zostać poddana lumpektomii (usunięcie guza z zachowaniem pozostałej części piersi), a następnie naświetlaniom. Mastektomia (operacja usunięcia piersi) była opcją, ale nie była koniecznością.

Diagnoza nadal była dla niej „lekkim szokiem” – mówi. I uważa się za „wielką szczęściarę”, że ją znalazła. „Nawet jeśli nie jest to dobra wiadomość, nie jest to wyrok śmierci, którym byłaby wiele lat temu” – mówi.

Mukai odrobiła pracę domową, rozmawiając z lekarzami i rozważając zalety i wady każdej opcji chirurgicznej.

„Decyzje, które trzeba podjąć, wpływają na życie lub ciało, a zdobycie wiedzy pomaga w podjęciu rozmów z lekarzem, które można zrozumieć i podjąć właściwą decyzję, dzięki czemu człowiek czuje się o wiele lepiej, podejmując te decyzje” – mówi Mukai.

„Zdecydowałam się na obustronną mastektomię” – mówi. Jest to operacja usunięcia obu piersi – tej z guzem i drugiej, w której nie było śladów raka.

Mukai nie chciała poddać się radioterapii, chciała też zminimalizować ryzyko nawrotu choroby.

„Dla mnie była to kwestia przeżycia” – mówi Mukai. „Naprawdę nie chciałam przechodzić przez to ponownie, biorąc pod uwagę, że zostało mi być może ponad 40 lat życia. … Moje piersi są częścią mnie, ale nie definiują tego, kim jestem. Nie miałam więc żadnych problemów z ich usunięciem”.

Badania genetyczne nie wykazały mutacji genu BRCA związanych z rakiem piersi lub rakiem jajnika.

Mukai, u której w rodzinie występował rak trzustki, pomyślała jednak, że może mieć genetyczne czynniki ryzyka, które nie zostały jeszcze odkryte. „Jestem w trybie profilaktycznym” – mówi.

Mukai jest z pochodzenia Japonką. Rak piersi u Azjatek występuje rzadziej niż u kobiet rasy białej lub afroamerykańskiej. Jednak liczba zachorowań na raka piersi wśród Azjatek rośnie. Może to wynikać z faktu, że dostosowują się one do zachodniej diety i stylu życia, ale nie ma co do tego pewności.

Mukai spotkała się z lekarzami z dwóch różnych ośrodków, zanim zdecydowała się na leczenie w Seattle Cancer Care Alliance.

Mukai spodobało się to, że wszyscy jej lekarze pracowali razem w tym samym miejscu, dlatego zachęca inne pacjentki z rakiem piersi, aby „poświęciły trochę czasu na znalezienie naprawdę dobrego zespołu lekarzy, z którymi czują się dobrze. Dla mnie to było ważne, że miałam grupę ludzi, którzy dawali mi pewność podejmowania decyzji”.

W skład zespołu wchodził dietetyk, którego rady pomogły Mukai odzyskać poczucie kontroli.

„Odkryłam, że po postawieniu diagnozy ma się poczucie utraty kontroli nad swoim ciałem. Myślałam, że jestem zdrowa, że jem właściwe rzeczy, że rzadko choruję, więc diagnoza raka jest jak coś, co cię zawiodło. Spotkanie z dietetykiem przywróciło mi nieco kontrolę – zrozumienie, jakie produkty powinnam jeść, w jakich ilościach, ćwiczenia – to były bardziej namacalne rzeczy, które mogłam zrobić podczas tego procesu, a które dawały mi poczucie kontroli” – mówi Mukai.

Pomogły też rozmowy z innymi kobietami, które przeszły raka piersi. „Jest takie ciche, ale bardzo duże siostrzane grono osób, które przeżyły raka i z którymi rozmawiałam” – mówi. „Ci ludzie byli dla mnie ogromnym wsparciem. Jestem im za to bardzo wdzięczna”.

Mukai poddała się mastektomii pod koniec lipca 2009 roku. Podczas tej operacji lekarze wprowadzili ekspandery w celu przygotowania implantów, które miały zrekonstruować jej piersi.

Widząc się po raz pierwszy po mastektomii, „byłam jeszcze bardziej zdumiona tym, co można było zrobić chirurgicznie, i postępem medycyny” – mówi Mukai. „Nie jest to radykalna mastektomia z pokolenia naszych babć, a nawet naszych matek. Potrafią cię całkiem nieźle poskładać. Byłam więc bardziej zafascynowana. … Nie wyglądało to ładnie, ale to część procesu”.

Mukai postanowiła zapisać się do badania klinicznego, w którym testowano lek na raka piersi, podawany zwykle kobietom po menopauzie, na młodszych kobietach, takich jak ona.

„Interesuje mnie wszystko, co mogę zrobić, aby przyczynić się do rozwoju opieki nad chorymi na raka lub ich leczenia” – mówi Mukai, która będzie przyjmować testowany lek przez pięć lat.

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi prowadzonym przez lekarza.

John W. Anderson był przy matce, żonie, siostrze i najbliższej przyjaciółce swojej mamy, gdy walczyły z rakiem piersi. Jego nowa książka, Stand by Her: A Breast Cancer Guide for Men, szczegółowo opisuje te doświadczenia i wszystko, czego się nauczył, będąc na linii frontu tej walki z czterema najważniejszymi kobietami w swoim życiu.

John W. Anderson był przy matce, żonie, siostrze i najbliższej przyjaciółce matki, gdy walczyły z rakiem piersi. Jego nowa książka „Stand by Her: A Breast Cancer Guide for Men”, wydana w czasie Narodowego Miesiąca Świadomości Raka Piersi, szczegółowo opisuje te doświadczenia i wszystko, czego się nauczył, będąc na linii frontu tej walki z czterema najważniejszymi kobietami w swoim życiu.

Anderson rozmawiał z lekarzem na temat tego, jak mężczyźni mogą pomóc kobietom, które kochają, w walce z rakiem piersi – od tego, kiedy należy zachować ciszę, ogolić głowę lub pójść na piwo z kumplem, aby wydostać się z „krainy raka”.

Oto, co miał do powiedzenia:

Dlaczego warto napisać książkę o raku piersi dla mężczyzn?

Napisałam scenariusz, który stał się filmem Lifetime pod tytułem „Cztery niezwykłe kobiety” i zdałam sobie sprawę, że to nie powinien być koniec. Sieć Lifetime jest skierowana do kobiet, więc wielu facetów nie obejrzałoby tego filmu. Niewiele jest książek o tym, co powinni zrobić mężczyźni, gdy u ich bliskiej osoby zdiagnozowano raka piersi. Zdałam sobie sprawę, że mogłabym napisać książkę, która byłaby skierowana do wszystkich mężczyzn i do wszystkich typów relacji: matek, żon, sióstr i przyjaciół.

Twoja żona rozpoczęła leczenie raka piersi w tym samym dniu, w którym zmarła na tę chorobę Twoja mama. Jak się czułeś tego dnia?

To było straszne. Rak piersi zawsze miał dla mnie dziwną synchronizację. Mój tata wyprawił mojej mamie pogrzeb w Dzień Świętego Patryka, a 21 lat później dowiedziałam się, że w tym samym dniu wydają tę książkę.

Co zrobiłeś, aby wyrazić solidarność, kiedy Twoja żona rozpoczęła leczenie raka piersi?

Kiedy moja żona zaczęła tracić włosy w wyniku chemioterapii, urządziliśmy przyjęcie z okazji golenia głowy. Pozbawiłem ją włosów, a potem pozwoliłem im odrosnąć razem z nią. Dla mojej siostry zgoliłem włosy.

Jakiej najlepszej rady możesz udzielić mężczyźnie, który patrzy, jak jego ukochana walczy z rakiem piersi?

Wysłuchaj jej. Wysłuchaj, jakie są jej potrzeby i pragnienia, i zapytaj, jak możesz jej pomóc. Nie narzucaj jej swojego planu działania. Reaguj, nie działaj. Jeśli Cię odrzuci, pozwól, aby czas zrobił swoje. Ona przetwarza i ma do czynienia z ciężkimi sprawami. Okaż cierpliwość i pokorę. To ona jest głównodowodzącym.

Jak mężczyzna może być pozytywnie nastawiony do ukochanej osoby, jeśli się boi?

Wyjedź z krainy raka. Czy to grając w golfa, czy pijąc piwo z przyjacielem, potrzebujesz wytchnienia. Nie możesz być cały czas włączony. Musisz też szczerze mówić o tym, co czujesz. Bądź otwarty i porozmawiaj z przyjacielem lub członkiem rodziny. Faceci mają tendencję do trzymania tego w sobie i mówienia, że wszystko jest w porządku lub że sobie radzę, ale w środku są rozdarci i nie mają dokąd pójść. Kiedy potrzebowałem pomocy, zwróciłem się do moich przyjaciół, aby mogli mi wyjawić, przez co przechodzę. Dlatego właśnie w połączeniu z książką uruchamiamy forum internetowe, na którym faceci będą mogli anonimowo porozmawiać o tym, jak się czują, gdy ukochana osoba ma raka piersi.

Twoja mama przegrała walkę z rakiem piersi. Jak się czuje Twoja żona, siostra i najlepsza przyjaciółka mamy, Caryl?

Mają się świetnie. Moja żona właśnie zbliża się do dziewiątej rocznicy. Moja siostra jest wolna od raka od 2002 roku, a Caryl zbliża się do 30 lat.

Czy nadal istnieje wiele obaw związanych z badaniami kontrolnymi?

Zawsze jest niepokój, ale z każdą rocznicą staje się on coraz mniejszy. Na pewno lepiej jest, gdy wyniki badań są negatywne i otrzymuje się potwierdzenie, że wszystko jest w porządku.

Czego nauczyłaś się od każdej z tych czterech niezwykłych kobiet, kiedy radziły sobie z rakiem?

Moja mama nauczyła mnie siły. Kiedy postawiono jej diagnozę, lekarze dawali jej od trzech do sześciu miesięcy życia. Jej najmłodsze dziecko miało wtedy 5 lub 6 lat. Powiedziała, że nie umrę. Zamierzam doprowadzić moje ostatnie dziecko do końca szkoły średniej”. Zrobiła to siłą woli i doprowadziła go do końca pierwszej klasy.

Moja żona nauczyła mnie bezinteresowności. Kiedy po raz pierwszy postawiono jej diagnozę, przeprosiła mnie, bo musiałbym przechodzić przez to wszystko od nowa. Zawsze martwiła się o to, jak się czuję i jak się czują nasze dzieci, i była wspaniałą żoną i matką, mimo że przechodziła przez trudny okres. Nauczyła mnie także, jak ważne jest robienie badań. Sięgała głęboko i zasięgała wielu opinii.

Moja siostra nauczyła mnie duchowości. Jej siła duchowa i umiejętność radzenia sobie z przeszkodami były inspirujące.

Caryl nauczyła mnie, jak być lepszym opiekunem. Była tak bardzo pomocna dla mojej mamy, że dała mi podstawy, gdy zdiagnozowano chorobę u mojej żony i siostry. Moja mama i Caryl poszły na całość i wprowadziły się do swoich domów, gdy u każdej z nich zdiagnozowano raka piersi.

Co mogą zrobić mężczyźni, aby pomóc kobietom w ich życiu czuć się dobrze podczas leczenia raka piersi?

To zależy od tego, czy chodzi o relację mąż-żona, ojciec-córka, matka-syn, czy o inny rodzaj relacji. Mężowie mogą sprawić, że ich żony poczują się dobrze, przynosząc jej kwiaty i mówiąc, że według ciebie jest tak samo piękna jak w dniu, w którym się poznaliście. W tej sytuacji jej kobiecość została podważona i musi wiedzieć, że jesteś przy niej. Nie ma żelaznego sposobu, aby to osiągnąć, ale wsłuchaj się w jej potrzeby, pragnienia, lęki i niepewność.

Wiele kobiet chorych na raka piersi mówi, że ich partnerzy mieli trudności z zaakceptowaniem ich wyglądu po leczeniu, zwłaszcza na początku. Czy tak było w Twoim przypadku?

Nie da się uogólnić, jak każdy mężczyzna reaguje na swoją partnerkę, gdy po raz pierwszy widzi, jak jego ukochana wygląda dla niego po operacji. Należy pamiętać, że wiele operacji raka piersi to lumpektomie, czyli częściowe usunięcie tkanki piersi, a nie całkowite usunięcie, jak w przypadku mastektomii, więc zmiana nie musi być aż tak radykalna. Na pewno są mężczyźni, którym jest z tym ciężko, ale powiedziałabym, że większość z nich tego nie robi, zwłaszcza jeśli naprawdę kochają swoje żony lub partnerki.

Ja byłem tak szczęśliwy, gdy zobaczyłem Sharon po operacji, gdy wiedziałem, że usunięto jej guzy, że wyglądała piękniej niż kiedykolwiek wcześniej. Czuję to do dziś.

Kiedy Sharon po raz pierwszy spojrzała na swoją mastektomię, powiedziała, że czuje się odrętwiała zarówno emocjonalnie, jak i fizycznie. Nie wiedziała, co ma czuć. Ale kiedy pokazała mi, co jej zrobiono, a ja powiedziałem jej, jak piękna jest dla mnie i jak bardzo ją kocham, wtedy jej uczucia powróciły. Kiedy to się stało, nasze małżeństwo zrobiło duży krok naprzód. Sharon powiedziała, że właśnie wtedy wiedziała, że dzięki temu doświadczeniu nasze małżeństwo nie tylko będzie w porządku, ale będzie jeszcze lepsze.

Co zmieniło się między czasem, kiedy u Twojej mamy postawiono pierwszą diagnozę, a tym, co dzieje się teraz, jeśli chodzi o leczenie i świadomość raka piersi?

W tamtych czasach raka piersi nazywano przez ściszone tony wielkim C. Był to słoń w pokoju. Teraz, gdy ktoś zostaje zdiagnozowany, kobiety są otwarte i istnieje o wiele większa sieć wsparcia dla rodziny i przyjaciół. To ogromna różnica. Nastąpił także postęp w diagnozowaniu i leczeniu raka piersi. Dziś jest nadzieja nawet w przypadku nawrotu choroby. Nawrót raka piersi nie jest wyrokiem śmierci. Trzeba po prostu wrócić do zdrowia.

Biorąc pod uwagę silną historię raka piersi w Twojej rodzinie, czy myślisz o testach na obecność genów raka piersi?

Powinnam to zrobić. U mojej siostry test wypadł pozytywnie. Mój tata miał wynik pozytywny. Myślę o tym także z perspektywy moich synów. Ich mama, ciocia i babcia chorowały na raka piersi, a ich dziadek ma ten gen.

Mary Manasco, 59-letnia kobieta, która przeżyła raka piersi, opowiada o lumpektomii, podwójnej mastektomii, nawrocie raka piersi i mastektomii.

Miranda Hitti, starszy autor tekstów w czasopiśmie doctor, przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria ta, zatytułowana „Ja i dziewczyny”, przedstawia osobiste historie dziewięciu kobiet, które zmagały się z rakiem piersi.

Mary Manasco, 59-letnia kobieta, która przeżyła raka piersi, mieszka w Jackson w stanie Miss. W maju 2008 r. rutynowe badanie mammograficzne wykazało podejrzane miejsce w prawej piersi Manasco, co doprowadziło do kolejnego badania mammograficznego, biopsji i diagnozy raka piersi w stadium 1.

Diagnoza ta oczywiście bardzo ją zmartwiła. „Kiedy słyszysz słowo 'rak’, zaczynasz wariować” – mówi Manasco.

Ale pocieszała się faktem, że rak był niewielki i że ona i jej lekarze z Centrum Medycznego Uniwersytetu Mississippi mieli plan – wykonać lumpektomię (operację usunięcia guza, ale nie całej piersi), a następnie radioterapię i leczenie lekiem Femara.

„Wiedziałam, że istnieje prawdopodobieństwo nawrotu choroby. Nie jestem aż tak naiwna. Ale pomyślałam sobie: „Dobra, to załatwi sprawę” – powiedziała Manasco.

Jednak w maju 2009 r. rutynowe badanie mammograficzne wykazało coś, co okazało się kolejnym nowotworem w tej samej piersi.

„Mimo że miałam naświetlania i brałam Femarę, rak wciąż się pojawiał” – mówi Manasco.

Tym razem był to rak „in situ”, a nie rak inwazyjny, jaki miała wcześniej. „In situ” oznacza, że rak nie wyszedł poza miejsce, w którym się rozpoczął; rak „inwazyjny” oznacza, że rozprzestrzenił się poza maleńki punkt wyjścia, nawet jeśli przeszedł tylko niewielką odległość, a nie na całe ciało.

Zalecono mastektomię – chirurgiczne usunięcie piersi. Manasco i jej lekarze zgodzili się usunąć także drugą pierś, która nie wykazywała oznak raka.

Ponowna diagnoza była „o wiele bardziej emocjonalna” niż za pierwszym razem, mówi Manasco. „Mogłam powiedzieć o tym tylko jednej osobie dziennie, bo bym się rozpłakała”.

Ale decyzja o usunięciu obu piersi była dla niej bardzo jasna. „Chciałam się tego po prostu pozbyć i mieć nadzieję, że będę mogła żyć dalej” – mówi.

Manasco nie miała w rodzinie przypadków raka piersi, ale jej matka zmarła na raka wątroby w wieku 51 lat.

Manasco mówi, że rekonwalescencja po lumpektomii „nie była trudna” i mogła prowadzić samochód dwa dni po operacji.

Podwójną mastektomię przeszła w lipcu 2009 roku i mówi, że nadal ma obrzęk pod pachą i plecy „trochę bolą… ale poza tym wszystko jest w porządku. Wracam do normalności, czymkolwiek ona jest. Po prostu mam teraz nową normalność”.

Manasco przeszła również radioterapię, ale nie chemioterapię. Mówi, że radioterapia nie bolała, a pracownicy służby zdrowia byli wspaniali. Jednak „bała się” jej, ponieważ musiała chodzić na naświetlania tak często – pięć dni w tygodniu przez siedem tygodni. „To tylko kwestia psychiczna” – mówi.

Kiedy w 2008 r. Manasco zakończyła pierwszą turę radioterapii po lumpektomii, mogła potrzymać na rękach swojego pierwszego wnuka, który urodził się tydzień wcześniej. Ale po mastektomii nie mogła jej wziąć na ręce, gdy dochodziła do siebie po operacji. „Jest niespokojną, ruchliwą, ciężką 11-miesięczniaczką i było jej po prostu za dużo do trzymania” – mówi Manasco.

„I tak naprawdę nie chce być trzymana… Pewnie myśli sobie: 'Dzięki Bogu, że ta stara kobieta nie całuje mnie cały czas! śmieje się Manasco. „Ale ciężko było nawet nie móc jej podnieść”.

Manasco zdecydowała się na rekonstrukcję piersi po podwójnej mastektomii. Mówi jednak, że nie odczuwała emocji związanych z utratą piersi.

„Gdybym była młodsza, być może tak by się stało” – mówi Manasco. „Jestem wystarczająco stara – posiadanie piersi lub jej brak nie miało dla mnie żadnego znaczenia. Rozważałam nawet rezygnację z rekonstrukcji i, kto wie, może noszenie protezy, a może nie. „Manasco mówi, że jej wygląd po mastektomii „nie przeszkadzał mi nawet za pierwszym razem, gdy zobaczyłam, jak zdejmuje się bandaże ….. O wiele ważniejsze jest to, że żyję i że wszystko jest pod dobrą opieką”.

Ostatecznie zdecydowała się na rekonstrukcję. „Mogę być Dolly Parton, jeśli chcę, ale nie chcę” – śmieje się. „Za pierwszym razem miałam wystarczająco duże piersi … Chcę tylko, żeby ubrania wyglądały w miarę przyzwoicie. Nie dbam o to. Fakt, że miałam dwa różne epizody [z rakiem piersi] i naprawdę czuję się dobrze – to jest najważniejsze.”

Jeśli chcesz zrobić coś miłego dla osoby chorej na raka piersi, Manasco ma dla niej kilka rad.

• Zmień pościel. „Chrupiąca, czysta pościel jest bardzo przyjemna, kiedy po raz pierwszy się w niej kładziesz. Przez pierwsze kilka tygodni po mastektomii spędza się w łóżku co najmniej połowę czasu” – mówi Manasco.

• Kup piżamę i koszule zapinane na guziki. Podczas rekonwalescencji po mastektomii łatwiej jest nosić bluzki zapinane na guziki.

• Zgłoś się na ochotnika do mycia włosów. „Mój mąż umył mi włosy” – mówi Manasco. „Wylewał cały dzbanek na raz. A ja na to: „Tonę! Tylko delikatnie spłucz! Ale on wykonał wspaniałą pracę… Zabrał kogoś na strzyżenie – takie rzeczy rozumieją kobiety, a faceci nie”.

„Zapiekanki, sałatki, jedzenie – to jest wspaniałe. Kwiaty są cudowne. Ale takie drobiazgi, jak czysta pościel czy znalezienie nowej piżamy, która zapina się z przodu, bo masz już dość innych – to są drobiazgi, które kobiety rozumieją” – mówi Manasco.

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi prowadzonym przez lekarza.

U.S. Preventive Services Task Force zaleca, aby kobiety, u których nie występuje wysokie ryzyko zachorowania na raka piersi, zaczęły wykonywać badania mammograficzne w wieku 50 lat, czyli o dekadę później, niż było to wcześniej zalecane. Eksperci odpowiadają na pytania dotyczące nowych wytycznych w sprawie badań mammograficznych.

Jeśli zbliżasz się do czterdziestki piątki, zastanawiasz się pewnie, czy już czas na pierwszą mammografię, czy też możesz odłożyć ją na kilka kolejnych lat. Nic dziwnego, że jesteś zdezorientowana: Sprzeczne wytyczne wiodących grup medycznych sprawiły, że kwestia ta stała się jeszcze bardziej skomplikowana. Kilka kluczowych faktów może pomóc Ci w podjęciu decyzji.

Głównym specjalistą, z którym należy się skonsultować, jest lekarz. Weźmie on pod uwagę Twój szczególny przypadek, w tym wiek, rodzinę i inne czynniki, które sprawiają, że prawdopodobnie będziesz potrzebować mammografii raczej wcześniej niż później.

Jeśli chodzi o grupy medyczne, to jest ich wiele i nie są one zgodne w tej kwestii.

Przez wiele lat American Cancer Society (ACS) zachęcało kobiety do rozpoczynania badań mammograficznych po 40. roku życia, ale ostatnio zmieniło swoje wytyczne. Obecnie zalecają one rozpoczynanie ich po 45. roku życia lub po 40. roku życia, jeśli pacjentka tak zdecyduje.

Inne grupy, takie jak American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG), twierdzą, że najlepiej zacząć od 40. roku życia. Tymczasem USPSTF (U.S. Preventive Services Task Force) twierdzi, że kobiety mogą poczekać do 50. roku życia.

Istnieje również problem, jak często należy się badać. ACOG zaleca coroczne badania. USPSTF mówi, że co 2 lata. Najnowsze wytyczne ACS sugerują wykonywanie corocznych badań mammograficznych między 45. a 54. rokiem życia; po tym okresie można odczekać 2 lata między kolejnymi badaniami przesiewowymi.

W mniejszym stopniu chodzi o to, kto ma rację, a kto jej nie ma, a bardziej o to, jak różni ludzie interpretują dane i na które badania zwracają największą uwagę. Eksperci z każdej z tych grup przeanalizowali dowody przemawiające za wcześniejszym i późniejszym rozpoczynaniem nauki i doszli do różnych wniosków.

„Nikt nie twierdzi, że mniej kobiet umrze, jeśli zrobią mammografię po 40. roku życia, i nikt nie twierdzi, że tak wczesne rozpoczęcie badań nie przynosi szkód” – mówi dr Therese Bevers, dyrektor medyczny Centrum Zapobiegania Nowotworom na Uniwersytecie Teksańskim M.D. Anderson Cancer Center. Wyjaśnia ona, że grupy naciskające na późniejsze rozpoczęcie badań po prostu przykładają większą wagę do wad.

Największe obawy budzą wyniki fałszywie dodatnie i nadrozpoznawalność. Fałszywie dodatnie wyniki oznaczają, że mammografia wykazuje coś podejrzanego, co później okazuje się być niczym. Mogą się one zdarzyć w każdym wieku, ale częściej występują u młodszych kobiet. Przed menopauzą (co zwykle ma miejsce około 50. roku życia) kobiety mają zwykle gęste piersi, co może utrudniać odczytanie wyników mammografii. Ponowne wezwanie na kolejną mammografię lub biopsję może być stresujące. W jednym z badań 40% kobiet, którym się to przydarzyło, określiło to jako „bardzo przerażające” lub „najstraszniejszy moment w moim życiu”.

Wcześniejsze badania oznaczają również, że wykryje się więcej nowotworów. Brzmi to dobrze – chciałbyś go złapać, prawda? Ale niektóre nowotwory rosną tak wolno, że jest mało prawdopodobne, aby spowodowały chorobę lub nawet skróciły życie. Problem polega na tym, że lekarze nie zawsze wiedzą, które z nich będą powodować problemy, a które nie. Dlatego niektóre kobiety mogą być poddawane operacjom, naświetlaniom i chemioterapii, które tak naprawdę nie są im potrzebne, ponieważ lekarze chcą zachować ostrożność.

Mówiąc najprościej, prawdopodobieństwo śmierci z powodu raka piersi jest mniejsze” – mówi Bevers, która przewodniczy panelowi ds. badań przesiewowych i diagnostyki raka piersi National Comprehensive Cancer Network. Dlatego właśnie ona i wielu innych lekarzy nadal zachęcają kobiety, aby zaczynały się badać po 40. roku życia i poddawały się corocznym badaniom.

Dr Dennis Citrin, lekarz onkolog z Cancer Treatment Centers of America w Midwestern Regional Medical Center, uważa, że kobiety powinny wykonać pierwszą mammografię po 40. roku życia, aby mieć porównanie z kolejnymi.

Lekarz może pomóc, ale warto zadać sobie następujące pytania:

W jednym z sondaży ponad jedna trzecia kobiet stwierdziła, że byłaby skłonna poradzić sobie z ponad 10 000 fałszywie dodatnich wyników mammografii za każdy uniknięty zgon z powodu raka piersi.

Jedno z badań wykazało, że na jeden uniknięty zgon przypada aż 10 kobiet zdiagnozowanych zbyt wcześnie.

Nie bardzo. Jak mówi Bevers, dawka promieniowania, na jaką narażona jest pacjentka podczas jednego badania mammograficznego, jest równa dawce, na jaką narażona jest osoba lecąca samolotem z Houston do Paryża i z powrotem. „Ponadto potrzeba 100 mammogramów, aby ilość promieniowania równała się ilości promieniowania w jednej tomografii komputerowej” – mówi.

Nie. Wytyczne te dotyczą kobiet o średnim ryzyku zachorowania na raka piersi. Jeśli choroba ta występuje w Twojej rodzinie, masz mutację genu BRCA lub inne czynniki ryzyka – takie jak naświetlanie w dzieciństwie – jesteś w grupie podwyższonego ryzyka. Porozmawiaj z lekarzem, aby dowiedzieć się, kiedy i jak często należy się badać. Jak mówi Citrin, być może należy zacząć przed 40 rokiem życia.

Zasady” dotyczące tego, kiedy należy wykonać mammografię, nie obowiązują już także w przypadku wykrycia guzka w piersi – mówi Citrin, autorka książki Knowledge Is Power: What Every Woman Should Know About Breast Cancer” (Wiedza to potęga: co każda kobieta powinna wiedzieć o raku piersi). Jeśli zauważysz lub poczujesz coś, co nie jest dla Ciebie normalne, musisz jak najszybciej wykonać mammografię, by dowiedzieć się, co to jest. Wiele guzków nie jest rakiem piersi, ale nie można tego stwierdzić na pewno po tym, jak się je czuje.

Ponieważ jeśli masz piersi, możesz zachorować na raka piersi. „Osiemdziesiąt pięć procent wszystkich nowotworów piersi nie jest związanych z konkretną mutacją genu” – mówi Citrin. Dodaje, że kobiety, które regularnie wykonują badania mammograficzne, są o 20% mniej narażone na śmierć z powodu raka piersi. „Wykonywanie tego badania co rok lub dwa może być niewygodne, a nawet bolesne, ale jest tego warte”.

Zunilda Guzman, która przeżyła raka piersi, opowiada o swojej diagnozie, operacji i leczeniu.

Starszy autor tekstów w czasopiśmie doctor Miranda Hitti przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria zatytułowana Ja i dziewczyny przedstawia osobiste historie tych kobiet po zdiagnozowaniu u nich raka piersi.

Zunilda Guzman, 39-latka, która przeżyła raka piersi, mieszka w Miami. W kwietniu 2008 r. zauważyła guzek na piersi i pomyślała, że może on być związany z implantami piersi. Poprosiła swojego ginekologa o wykonanie badania mammograficznego, które nie wykazało żadnych nieprawidłowości. Lekarz wysłał ją więc do chirurga plastycznego, który wszczepił jej implanty, a ten wykonał biopsję.

„Zadzwonił do mnie następnego dnia i powiedział, że wynik jest pozytywny, że to rak” – opowiada Guzman.

„Byłam zdruzgotana. Chciałam, żeby świat się skończył” – mówi. „Ale od razu powiedziałam: 'Muszę sobie z tym poradzić. Mam córkę [Summer, wówczas 9-letnią]. Musi mnie widzieć bardzo silną, bo dopomóż mi Boże, żeby jej się to nie przytrafiło, [ale jeśli tak się stanie] chcę, żeby spojrzała wstecz i powiedziała: skoro moja mama to zrobiła, to dlaczego ja nie mogę tego zrobić?”.

U Guzman w rodzinie nie występował rak piersi. Tak jest w przypadku większości pacjentów z rakiem piersi – występowanie choroby w rodzinie jest czynnikiem ryzyka, ale brak historii rodzinnej nie wyklucza jej.

„Nigdy nie sądziłam, że to może mnie spotkać” – mówi Guzman, która była wtedy zbyt młoda na rutynowe przesiewowe badania mammograficzne. Gdyby nie podjęła działania, jej rak mógłby nie zostać wykryty”.

Po postawieniu diagnozy Guzman wzięła się ostro do pracy. Zrobiła rezonans magnetyczny i badania PET, po których dowiedziała się, że w lewej piersi ma dużego guza – ponad 5 cm – który wyglądał jak pająk, a w drugiej piersi inne podejrzane miejsce.

Kiedy jej lekarz z Sylvester Comprehensive Cancer Center na University of Miami Miller School of Medicine przedstawił jej możliwości operacyjne, Guzman nie wahała się.

„Powiedział mi, że ma pani do wyboru usunięcie jednej piersi i oczyszczenie drugiej. Powiedziałam mu: 'Nie. Dla mojego dobra chcę usunąć obie’. Nawet nie skonsultowałam tego z mężem. Sama powiedziałam, że to jest to, co chcę zrobić”.

W czerwcu 2009 roku Guzman poddała się operacji usunięcia obu piersi (mastektomia obustronna). Następnie poddała się badaniom genetycznym, które wykazały, że ma mutację genu BRCA, co oznacza, że jest w grupie wysokiego ryzyka nie tylko w przypadku raka piersi, ale także raka jajnika, w przypadku którego nie ma badań przesiewowych.

Również w tym przypadku Guzman szybko zdecydowała się na agresywne leczenie – poddała się operacji usunięcia jajników i macicy.

„Nie chcę czekać” – powiedziała swoim lekarzom. „Chcę mieć wszystko zrobione, żeby móc zacząć chemioterapię i pozbyć się tego od razu”. Jajniki i macicę usunięto jej chirurgicznie półtora miesiąca po podwójnej mastektomii.

Następnie zastosowano chemioterapię i radioterapię. Guzman przyjmuje również lek Arimidex, który będzie przyjmować przez pięć lat, aby zapobiec nawrotom raka.

Guzman mówi, że po mastektomii wzięła cztery dni wolnego i wróciła do pracy już na drugi dzień po usunięciu jajników i macicy.

„Byłam też na siłowni” – mówi. „Jestem biegaczką. Biegałam 5 mil dziennie…. Przed tym wszystkim byłam bardzo aktywna”. mówi Guzman.

Ćwiczyła przez cały czas trwania chemioterapii. „Podczas chemioterapii nigdy nie przestałam chodzić na siłownię” – mówi Guzman. Po każdej sesji chemioterapii robiła sobie kilka dni przerwy w treningach i twierdzi, że ćwiczenia pomogły jej rozładować stres i odzyskać siły.

Mąż Guzman, który często chodził z nią na siłownię, zachęcał ją do pozostania aktywną. „Mój mąż nigdy nie powiedział mi: 'Kochanie, połóż się, bo źle się czujesz’. Nie. 'Chodźmy dookoła bloku i pospacerujmy z psami’. Takie rzeczy zawsze sprawiały, że byłam aktywna. I czuję, że to bardzo pomaga”. „Ćwiczenie, bycie aktywnym, kiedy przez to wszystko przechodzisz, jest bardzo pomocne”.

Guzman zamierza poddać się zabiegowi rekonstrukcji piersi. „Lubię dobrze wyglądać” – mówi. „Lubię mieć dekolt, lubię nosić sukienki. Ale jestem też typem chłopczycy. Lubię nosić szorty, wychodzić na podwórko, grać w piłkę nożną, baseball” – mówi.

Rekonstrukcję piersi można przeprowadzić na kilka sposobów. Jednym z nich jest wszczepienie przez lekarzy ekspanderów tkankowych w miejsce, gdzie znajdowały się piersi. Ekspandery te rozciągają tkankę piersiową, a przez kilka miesięcy lekarze wprowadzają do nich płyn, robiąc miejsce dla implantów, które są chirurgicznie wymieniane na ekspandery, gdy te znajdą się po właściwej stronie.

Guzman mówi, że właśnie takiego rodzaju rekonstrukcji pragnie. Jednak przeszła ona radioterapię jednej piersi, a promieniowanie mogło sprawić, że jej skóra nie nadawała się na ekspandery.

„Myślą, że być może skóra nie będzie się tak bardzo poddawać” – mówi Guzman. Jeśli tak się stanie, pacjentka zostanie poddana innemu rodzajowi rekonstrukcji piersi, w którym lekarze przeszczepiają tkankę z innego miejsca w ciele pacjenta do obszaru piersi. Jest to bardziej skomplikowany proces.

Proces rekonstrukcji piersi często rozpoczyna się w tym samym czasie, co mastektomia, ale nie musi. Można go przeprowadzić miesiące, a nawet lata później.

Guzman jasno dała do zrozumienia rodzinie i przyjaciołom, że nie chce litości. „Nie chciałam: 'Och, biedactwo’. Nie. W ogóle tego nie chciałam”.

To, czego chciała, to pozytywne wsparcie. Mówi, że jej brat powiedział nawet ludziom: „Jeśli zamierzasz wejść do jej domu, aby się nad nią litować, nie chcę cię w tym domu”. Jej rodzina i przyjaciele zjednoczyli się. Kuzyni zabrali ją do centrum handlowego na zakupy, mąż poszedł na spacer z nią i ich psami. A kiedy kilka miesięcy temu została zwolniona z pracy, znalazła inną pracę w księgowości.

„Dom nie jest dobry” – mówi. „Siedzenie w domu, na kanapie i złe samopoczucie – nie, to nie jest dobre. Wyjdź z domu. Wyjdź. Dlaczego nie możesz robić różnych rzeczy? Dlaczego? Ok, pewnego dnia będziesz się źle czuł po chemioterapii. Dobrze, ale wstań, wyjdź z domu. To nie ma znaczenia.”

Na siłowni spotkała się z litością kobiet w szatni, które zauważyły jej stan. Guzman wyprowadza je z błędu, mówiąc: „Żyję i tylko to się liczy”.

Ale oczywiście choroba nowotworowa była ciężka. Bardzo trudne.

„Robi się naprawdę ciężko” – mówi Guzman. „Chemioterapia jest ciężka, a patrzenie na siebie w lustrze każdego dnia jest bardzo, bardzo ciężkie, zwłaszcza ta blizna na klatce piersiowej i prawie nieobecne włosy”.

„Ale wiesz co?” pyta Guzman. „Spojrzałem w bok i zobaczyłem moją rodzinę, zobaczyłem moją córkę – mój numer jeden. A kto ma dzieci, to nie ma znaczenia. Zobacz, że masz życie. Wstajesz każdego ranka i mówisz: 'Mam życie, a dziś jest dobry dzień’. I za to właśnie musisz codziennie dziękować Bogu…. i mieć dużo wiary w Boga, że On zawsze słucha.”

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi prowadzonym przez lekarza.

Tammy Joyner, która przeżyła raka piersi, opowiada o zdiagnozowaniu u niej raka piersi, mastektomii i rozpoczęciu rekonstrukcji piersi.

Starszy autor tekstów w czasopiśmie doctor Miranda Hitti przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria ta, zatytułowana Ja i dziewczyny, przedstawia osobiste historie tych kobiet po zdiagnozowaniu u nich raka piersi.

Tammy Joyner, 49-latka, która przeżyła raka piersi, mieszka w Atlancie. Kiedy Joyner miała 45 lat, poszła do swojego ginekologa po tym, jak zauważyła pewne zmiany w piersiach – bóle i bolesność, do których nie była przyzwyczajona.

„Powiedziałam: 'Coś jest nie tak'” – wspomina Joyner. Lekarz nie stwierdził niczego niepokojącego, ale kiedy miesiąc później Joyner miała takie same objawy, wróciła do lekarza i poprosiła o mammografię. Joyner miała już wcześniej wykonywane rutynowe przesiewowe badania mammograficzne, ale nie był to jeszcze czas na coroczną mammografię. Mimo to wykonała mammografię, a następnie biopsję.

Kiedy Joyner otrzymała wiadomość, była w pracy. „Miałam otrzymać wyniki w piątek” – wspomina. Kiedy jednak nic nie usłyszała, zadzwoniła w poniedziałek i zażądała, by powiedziano jej, co się dzieje.

Wiadomość o tym, że ma raka, bardzo ją zaskoczyła. „To tak, jakby uderzyć o ścianę, a potem przytrzymać ją w uchwycie Vise-Grip” – mówi Joyner. „Byłam po prostu zdruzgotana”. Mówi, że przypomniał jej się film o raku „Terms of Endearment” i pomyślała: „O mój Boże, nie tak chciałabym to zakończyć. Mam dwóch synów… Byłam w kompletnym oszołomieniu”.

Joyner nie miała w rodzinie historii raka piersi i była zaskoczona, gdy dowiedziała się, że tak jest w przypadku większości chorych na raka piersi. „Lekarz powiedział mi, że 60% nowych zachorowań dotyczy osób, które nie mają historii choroby” – mówi.

Synowie Joyner, Adrian i Brandon, w momencie postawienia diagnozy mieli odpowiednio 12 i 7 lat.

Joyner pamięta, jak powiedziała Adrianowi, swojemu starszemu synowi, że ma raka. „Wciąż byłam w nerwowym napięciu” – mówi. „Popatrzył na mnie i przez chwilę milczał. Powiedział: 'Przejdziesz przez to, mamo… przejdziesz przez to’. Nie było w tym żadnej wątpliwości. To był dla mnie kolejny… kamień milowy, że to powiedział” – mówi Joyner.

Joyner powiedziała młodszemu synowi, Brandonowi, że z powodu leczenia może stracić włosy. Powiedział: „Tata i ja też ogolimy głowy” – wspomina Joyner. „Powiedziałam im, że nie muszą tego robić”.

Joyner miała dwa guzy w prawej piersi. Mniejszy z nich wydawał się bardziej agresywny, a ich umiejscowienie sprawiało, że lumpektomia nie wchodziła w grę.

Joyner nie miała żadnych oznak raka w lewej piersi ani w żadnym innym miejscu w ciele. Wiadomość ta dotarła do niej pierwszego dnia chemioterapii, która miała na celu zmniejszenie guzów w prawej piersi. „Byłam tak szczęśliwa, że powiedziałam: 'Dobra, zaczynajmy tę imprezę’. Dosłownie to właśnie powiedziałam [mojemu onkologowi], a on zaczął się śmiać” – opowiada Joyner. „Nie obchodzi mnie, co to będzie. Poradzę sobie z tym, przejdę przez to. Przejdę na drugą stronę”.

Po chemioterapii przeprowadzono operację usunięcia prawej piersi.

Lekarze nie znaleźli w niej pierwotnego guza. Chirurg plastyczny nazwał to „cudem”. Joyner mówi, że rak zmniejszył się do zera…. Modliło się za mnie wiele osób, więc wiem, kto jest za to odpowiedzialny”.

Podczas tej samej operacji chirurg plastyczny pobrał tkankę z brzucha Joyner, aby zastąpić jej prawą pierś. Operacja ta jest bardziej skomplikowana i wiąże się z dłuższą rekonwalescencją niż wszczepienie implantów w celu rekonstrukcji. Ale Joyner nie chciała implantów. „Nie chciałam mieć tam żadnych ciał obcych” – mówi.

Joyner mówi, że radziłaby świeżo zdiagnozowanym pacjentom, aby „wprowadzili się w sposób myślenia, który pozwoli im znaleźć spokój, niezależnie od diagnozy, nawet jeśli są w ostatnim stadium choroby”.

Dla niej oznaczało to praktykowanie mantry: „Odpuść i pozwól Bogu” w sprawach, z którymi nie miała energii ani siły się uporać. I mówi, że w „dziwny” sposób rak był „jednym z najbardziej zmieniających życie darów, jakie otrzymałam”.

Mówi, że stała się spokojniejsza i mniej się martwiła. Przed zachorowaniem na raka, jak mówi, „miałam tendencję do zamartwiania się i martwienia o każdą drobnostkę”. Ale rak „naprawdę wyjaśnia, co jest dla ciebie ważne” – mówi Joyner.

„Nie sugerowałabym, że każdy powinien przez coś takiego przechodzić. Ale kiedy stajesz w obliczu myśli o własnej śmiertelności… pomaga ci to naprawdę przebrnąć przez bzdury i dotrzeć do sedna tego, po co tu jesteś”.

Pomogło też zajęcie, przygotowanie się na dni, w których chemioterapia mogła ją zmęczyć, oraz rozmowy z innymi kobietami, które przeszły raka piersi. „Wiedza o tym, czego można się spodziewać, jest bardzo pomocna. Pomaga pozbyć się niepewności”.

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi prowadzonym przez lekarza.

?

Doctor donosi o decyzji FDA o wycofaniu Avastinu ze wskazań do leczenia raka piersi.

FDA orzekła, że lek przeciwnowotworowy Avastin nie jest już zatwierdzony do leczenia zaawansowanego raka piersi, ale nadal może być stosowany w leczeniu innych nowotworów.

W komunikacie prasowym FDA stwierdziła, że „nie wykazano bezpieczeństwa i skuteczności” leku Avastin w leczeniu raka piersi, ale Avastin pozostanie na rynku jako zatwierdzony przez FDA lek w leczeniu niektórych rodzajów raka jelita grubego, płuc, nerek i mózgu.

FDA twierdzi, że Avastin wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnego nadciśnienia, krwawienia, ataku serca lub niewydolności serca oraz uszkodzenia różnych części ciała, takich jak nos, żołądek i jelita.

FDA rozpoczęła proces usuwania wskazań do stosowania leku Avastin w raku piersi w 2010 roku. Firma Genentech, produkująca lek Avastin, odwołała się od decyzji, przeprowadziła dwa dodatkowe badania i przedstawiła FDA więcej danych. Teraz jednak decyzja FDA jest ostateczna.

Lillie Shockney, RN, administrator Johns Hopkins Breast Center w Baltimore, powiedziała lekarzom na początku tego roku, że nadal będą mieli możliwość stosowania leku Avastin w leczeniu raka piersi w sposób niezarejestrowany. Termin „off-label” odnosi się do leków, które są przepisywane do zastosowań niezatwierdzonych przez FDA.

Kobiety z rakiem piersi, które zamierzały rozpocząć terapię lekiem Avastin, muszą ponownie skontaktować się ze swoim onkologiem, aby omówić dalsze kroki – powiedziała Shockney.

Decyzja FDA

„To była trudna decyzja” – powiedziała komisarz FDA Margaret Hamburg, MD, MPH, w komunikacie prasowym FDA. „FDA zdaje sobie sprawę z tego, jak ciężko jest pacjentom i ich rodzinom radzić sobie z przerzutowym rakiem piersi i jak wielkie jest zapotrzebowanie na skuteczniejsze metody leczenia. Jednak pacjenci muszą mieć pewność, że leki, które przyjmują, są zarówno bezpieczne, jak i skuteczne w zamierzonym zastosowaniu.

„Po zapoznaniu się z dostępnymi badaniami wyraźnie widać, że kobiety przyjmujące Avastin z powodu raka piersi z przerzutami są narażone na potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, bez dowodów na to, że stosowanie Avastinu przyniesie korzyści w postaci opóźnienia wzrostu guza, które uzasadniałyby takie ryzyko” – powiedział Hamburg. „Nie ma też dowodów na to, że stosowanie leku Avastin pomoże im dłużej żyć lub poprawi jakość ich życia”.

Avastin a rak piersi

W 2008 roku FDA zatwierdziła Avastin jako lek stosowany w leczeniu raka piersi u niektórych kobiet. Zatwierdzenie to, które zostało przyspieszone, opierało się na wstępnych badaniach, w których stwierdzono, że lek wydłuża czas przeżycia wolny od progresji choroby – czas, w którym u kobiet nie dochodzi do pogorszenia stanu zdrowia w związku z rakiem piersi.

Avastin należy do klasy leków zwanych inhibitorami angiogenezy, które powstrzymują guzy przed tworzeniem nowych naczyń krwionośnych. Zapobiegając powstawaniu nowych naczyń krwionośnych, lek ten głodzi guzy.

Jednak w lipcu 2010 r. panel doradczy FDA głosował 12-1 za usunięciem wskazania dotyczącego raka piersi z etykiety leku, ponieważ w badaniach uzupełniających nie stwierdzono różnic w przeżyciu całkowitym. Badania te wykazały również, że czas przeżycia wolny od progresji choroby poprawił się o mniej niż trzy miesiące oraz że wystąpił wysoki odsetek działań niepożądanych.

FDA przeanalizowała dodatkowe dane przedstawione przez firmę Genentech, ale podtrzymała swoją decyzję. W komunikacie prasowym firma Genentech stwierdziła, że jest „rozczarowana” decyzją FDA i planuje kolejne badania w celu zidentyfikowania pacjentów z rakiem piersi, którzy mogliby odnieść korzyści ze stosowania leku Avastin.

Do powstania tego raportu przyczyniła się starsza redaktor ds. zdrowia Miranda Hitti.

Lekarz wyjaśnia wady i zalety mammografii cyfrowej i filmowej – czym się różnią i kto odnosi korzyści z każdej z nich.

Rak piersi jest drugim co do częstości występowania nowotworem u kobiet w Stanach Zjednoczonych, zaraz po raku skóry. Udoskonalone badania przesiewowe i techniki leczenia ratują życie.

?

Najpopularniejszą metodą przesiewową jest mammografia. Wykorzystuje ona promieniowanie rentgenowskie do prześwietlenia piersi. Obrazy są sprawdzane pod kątem wszelkich nieprawidłowości, a lekarze szukają także zmian w stosunku do poprzednich badań.

?

Przez wiele lat obrazy były rejestrowane na kliszy. Obecnie jednak mammografy cyfrowe mogą przechowywać i analizować informacje za pomocą komputera.

Jak działają?

Metoda uzyskiwania obrazów mammograficznych jest taka sama w obu typach. Technik umieszcza pierś między dwiema płytami, spłaszcza ją i ściska. Następnie wykonuje zdjęcia piersi z góry na dół i z boku na bok. Może to być nieprzyjemne, ale cały proces trwa około 20 minut.

?

Mammogramy filmowe są zapisywane na twardych nośnikach. W przypadku mammografii cyfrowej promienie rentgenowskie są zamieniane na sygnały elektryczne, które można przechowywać w komputerze. Jest to sposób podobny do tego, w jaki aparaty cyfrowe robią i przechowują zdjęcia.

Jak dobrze działają?

Badania wykazały, że oba typy aparatów są do siebie bardzo podobne pod względem dokładności.

?

W badaniu opublikowanym w New England Journal of Medicine wzięło udział 49 000 kobiet, u których nie stwierdzono objawów raka piersi, i porównano mammografię cyfrową z mammografią filmową. Kobiety poddano badaniom przesiewowym z użyciem obu rodzajów testów. Raka piersi wykryto u 335 kobiet. Badacze stwierdzili, że mammografy cyfrowe lepiej radziły sobie z wykrywaniem raka w trzech grupach kobiet:

?

• Poniżej 50 roku życia

• Miały gęste piersi

• Nie przechodziły jeszcze menopauzy lub były w okresie menopauzy krócej niż rok

?

Jeśli należysz do jednej z tych grup, porozmawiaj ze swoim lekarzem o wykonaniu cyfrowej mammografii.

Jakie są potencjalne zalety mammografii cyfrowej?

• Więcej analiz

  . Ponieważ mammogramy cyfrowe są przechowywane w formie elektronicznej, mogą być analizowane zarówno przez komputery, jak i przez radiologów.

?

• Łatwiejsze uzyskanie drugiej opinii

  . Można je łatwo przesłać w formie elektronicznej do analizy.

?

• Więcej do zobaczenia

  . Obrazy mogą być manipulowane w celu uzyskania lepszej wyrazistości i widoczności. Mammografia konwencjonalna (filmowa) nie ma takiej możliwości.

?

• Niższa średnia?

  promieniowanie

  dawkowanie

  . Mammografy cyfrowe często wykonują więcej zdjęć każdej piersi niż mammografy na kliszy – ale zużywają o około 25% mniej promieniowania. Wynika to z faktu, że w każdym ujęciu obrazowana jest mniejsza powierzchnia piersi.

?

• Łatwiejsze do przechowywania

  . Obrazy cyfrowe przechowywane są w komputerze. Typ filmu pozwala na tworzenie nieporęcznych zestawów filmów.

?

Większość placówek mammograficznych w Stanach Zjednoczonych dysponuje obecnie możliwością wykonywania zdjęć cyfrowych. Jeśli jednak nie masz możliwości wykonania mammografii cyfrowej, nie oznacza to, że nie powinnaś robić mammografii na kliszy.

?

W niektórych ośrodkach dostępna jest także mammografia trójwymiarowa.

?

Jeśli jesteś w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na raka piersi, oprócz corocznej mammografii możesz również skorzystać z corocznego badania MRI.

Erica Seymore, 34-latka, która przeżyła raka piersi, opowiada o diagnozie i leczeniu zapalnego raka piersi.

Miranda Hitti, starsza pisarka w redakcji czasopisma „Doctor”, przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria ta, nazwana Me & the Girls, przedstawia osobiste historie tych kobiet po zdiagnozowaniu u nich raka piersi.

Erica Seymore, 34-latka, która przeżyła raka piersi, mieszka w Miami. Nigdy nie czuła żadnych guzków w piersi. Zauważyła jednak czerwony, swędzący ślad na lewej piersi, a także odczuwała ból, który pojawiał się i znikał w tej piersi. „To było jak szczypanie, potem przez jakiś czas mi nie przeszkadzało, a potem znowu szczypało” – opowiada Seymore. „Pomyślałam, że może coś mnie ugryzło i że mam na to reakcję”.

Ale wysypka nie znikała, tylko powiększała się. Seymore poszła więc do swojego ginekologa, który wysłał ją do innego lekarza na biopsję i rezonans magnetyczny. Badania te wykazały, że miała zapalnego raka piersi, rzadką i agresywną odmianę raka piersi.

Seymore zdiagnozowano w lutym 2009 roku i jest leczona w Sylvester Comprehensive Cancer Center na University of Miami Miller School of Medicine.

Najpierw Seymore została poddana chemioterapii, która zmniejszyła rozmiary raka piersi. Wiedziała też, że konieczna jest operacja usunięcia lewej piersi.

Decyzja o tym, co zrobić z prawą piersią, która nie wykazywała oznak raka, była trudna. Czy powinna ją zachować, bo wydawała się zdrowa, czy też usunąć jako środek ostrożności?

„Bardzo się z tym zmagałam i musiałam się o to modlić” – mówi Seymore. „Tak się złożyło, że w tygodniu przed operacją zadzwonił do mnie lekarz i powiedział: 'Naprawdę nie musisz robić obu zabiegów. Wystarczy tylko jedna, bo tylko w niej jest problem”. To było tak, jakby Pan odpowiedział na moje modlitwy. To właśnie pomogło mi podjąć ostateczną decyzję”.

„Po operacji czułam się całkiem dobrze” – mówi Seymore. „Nie odczuwałam tak silnego bólu, jak myślałam, że będę odczuwać. Trochę bolało, ale nie był to ból przeszywający… bolało mnie tylko sięganie po różne rzeczy”.

„Nie używałam środków przeciwbólowych, ponieważ naprawdę nie lubię ich używać, chyba że jest to naprawdę, naprawdę konieczne” – mówi Seymore. „Teraz pracuję nad ćwiczeniami, które pozwolą mi zwiększyć zakres ruchu w ramionach i barku”.

Seymore będzie poddawany radioterapii. „To kolejny krok” – mówi. Będzie też przyjmować lek Herceptin, aby nie dopuścić do rozwoju raka piersi.

W późniejszym terminie Seymore planuje poddać się rekonstrukcji lewej piersi. „Muszę poczekać rok i dokończyć naświetlania” – mówi.

„Na początku ulżyło mi, gdy dowiedziałam się, na czym polega problem” – mówi Seymore o swojej diagnozie. „Nie mówię, że byłam zachwycona faktem, że to był rak. Ale dla mnie jedynym sposobem, w jaki sobie z tym poradziłam, była moja wiara. Modliłam się za siebie i za innych ludzi, którzy modlili się za mnie, więc po prostu polegałam na sile Pana. To bardzo pomaga”.

Seymore mówi, że w jej rodzinie nie było przypadków raka piersi i nigdy nie sądziła, że to ją spotka, zwłaszcza w tak młodym wieku. Podobnie jak wiele innych młodych kobiet, przed postawieniem diagnozy myślała: „Nie widzę, żeby mi się to kiedykolwiek przytrafiło”.

Ale kiedy już ci się to przydarzy” – mówi Seymore – „to, jak sobie z tym radzisz, moim zdaniem naprawdę określa twój charakter”. Łatwo jest nam wszystkim myśleć: „To koniec świata” albo „Nie wiem, jak przez to przejdę”, ale ja osobiście – i powiedziałabym, że każdy z nas – muszę polegać na swojej wierze, rodzinie i przyjaciołach, którzy pomogą nam przejść przez to wszystko”.

Seymore ma następującą radę dla innych chorych na raka piersi: Zaplanuj codziennie trochę czasu dla siebie na czynność niezwiązaną z rakiem. „Może to być czytanie, pisanie w dzienniku, scrapbooking, czy porządkowanie szuflady” – mówi Seymore. „Upewnij się, że robisz coś, co pozwoli ci oderwać myśli od choroby”. Seymore ma też kilka rad dla rodzin osób z rakiem piersi: „Traktuj 'pacjenta’ tak samo” jak wcześniej. „Choroba nie definiuje tego, kim jesteśmy”.

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi prowadzonym przez lekarza.

W tym roku u prawie 200 000 kobiet w USA zostanie zdiagnozowany rak piersi. W ramach obchodów Miesiąca Świadomości Raka Piersi doktor przedstawia historie dziewięciu kobiet, które przeżyły raka piersi.

„Masz raka piersi”.

W tym roku te słowa usłyszy prawie 250 000 kobiet w Stanach Zjednoczonych.

W zeszłym roku Zunilda Guzman była jedną z nich.

„Byłam zdruzgotana” – mówi 39-letnia Guzman. „Chciałam, żeby świat się skończył”.

Ale Guzman, matka 9-letniej córki, wiedziała, że nie może do tego dopuścić. Tak samo jak żadna z pozostałych dziewięciu osób, które przeżyły raka piersi, z którymi lekarz przeprowadził wywiady w ramach specjalnego projektu z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi.

Ich historie zawierają ważne przesłania dotyczące profilaktyki, badań przesiewowych oraz przejęcia odpowiedzialności za swoje leczenie i zdrowie. Przedstawiają także bardziej emocjonalną stronę historii: jak poradzić sobie z utratą jednej, a może nawet obu „dziewczynek”.

I niezależnie od okoliczności pokazują, że w obliczu tej rzeczywistości kobiety te były niezwykle rzeczowe.

„Moje piersi nie znaczyły dla mnie tak wiele, żebym miała zrezygnować ze spokoju ducha” – mówi Pamela Cercero, lat 51, której usunięto piersi, mimo że nie była jeszcze chora. Rak piersi występował w jej rodzinie, a testy na mutację genu, o którym wiadomo, że zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi i jajników, dały wynik pozytywny.

„Nie chciałam umierać” – mówi Jenee Bobbora, lat 39, która po postawieniu diagnozy poddała się podwójnej mastektomii.

Kobiety te ilustrują również bardziej optymistyczną stronę historii raka piersi: fakt, że liczba osób, które przeżyły, rośnie i wynosi obecnie około 2,5 miliona, według American Cancer Society. Wynika to po części z faktu, że istnieje rutynowe badanie przesiewowe, mammografia C, wykrywające raka piersi. Rezonans magnetyczny i ultrasonografia również pomagają wykryć chorobę we wczesnym stadium, kiedy szanse na przeżycie są największe.

Leczenie raka piersi również przeszło długą drogę na przestrzeni lat, ratując niezliczoną liczbę istnień ludzkich. Naukowcy wciąż naciskają na opracowanie lepszych leków i wcześniejsze diagnozy.

Ale te fakty nie mówią wszystkiego.

Kiedy coś ci się przytrafi” – mówi Erica Seymore z Miami – „to, jak sobie z tym radzisz, naprawdę określa twój charakter”. Łatwo jest nam wszystkim myśleć: „To koniec świata” albo „Nie wiem, jak przez to przejdę”, ale ja osobiście – i powiedziałabym, że każdy z nas – muszę polegać na swojej wierze, rodzinie i przyjaciołach, którzy pomogą nam przejść przez to wszystko”.