Lekarz mówi ci.

Jenee Bobbora, która przeżyła raka piersi, opowiada o diagnozie i leczeniu jej zapalnego raka piersi.

Miranda Hitti, starszy autor tekstów w czasopiśmie „Doctor”, przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria zatytułowana Ja i dziewczyny przedstawia osobiste historie tych kobiet po zdiagnozowaniu u nich raka piersi.

Jenee Bobbora, 39-latka, która przeżyła raka piersi, mieszka w rejonie Houston. W wieku 32 lat Bobbora opowiada, że pewnego dnia obudziła się z boleśnie opuchniętą lewą piersią. Skonsultowała się ze swoim ginekologiem, myśląc, że może to być spowodowane tym, że niedawno zaczęła brać tabletki antykoncepcyjne.

Bobbora mówi, że lekarz odrzucił jej prośbę o skierowanie na mammografię, a ona była z tego powodu zła. Jej matka zadzwoniła więc do przyjaciółki, która miała raka piersi. To doprowadziło do wizyty u chirurga piersi, który stwierdził, że obrzęk Bobbory jest prawdopodobnie spowodowany infekcją.

„Powiedział, że istnieje ten rzadki rodzaj raka, zwany rakiem zapalnym piersi, który możesz mieć, ale prawdopodobnie jest to infekcja. Proszę wziąć antybiotyk i zadzwonić do mnie za tydzień” – opowiada Bobbora.

Bobbora zauważyła jednak, że objawy ze strony piersi pogarszały się, a nie poprawiały, a jej pierś „zaczęła wyglądać na lekko zaczerwienioną”. Zadzwoniła więc do Centrum Nowotworów Uniwersytetu Teksańskiego M.D. Anderson, powiedziała, że przypuszcza, iż może mieć zapalnego raka piersi, i otrzymała diagnozę.

Rak Bobbory znajdował się w węzłach chłonnych pod pachą i w okolicy obojczyka, a w lewej piersi miała 4-centymetrowego guza i jeszcze jednego 2-centymetrowego.

„To było naprawdę niewiarygodne” – mówi Bobbora. „Kiedy tam byłam, a oni mi mówili, wiadomości były coraz gorsze – 'Ma pani raka piersi, i to naprawdę rzadkiego rodzaju, i jest on bardzo agresywny'”.

Badania genetyczne wykazały, że u Bobbory występuje mutacja genu BRCA2 związana z rakiem piersi; kilka krewnych ze strony ojca miało tę samą mutację. Bobbora nie miała więc żadnych skrupułów, by poddać się operacji usunięcia obu piersi – podwójnej mastektomii.

To było coś w rodzaju: „Oto, co musisz zrobić, a ja naprawdę nie chciałam umierać” – mówi Bobbora.

Chciała, aby usunięto jej piersi, łącznie ze skórą, w obawie, że tam może się czaić rak zapalny piersi. „Powiedziałam mojemu lekarzowi… 'Chcę najbardziej agresywnego leczenia, jakie jest możliwe. Powiedziałam mojemu chirurgowi, żeby nie oszczędzał skóry i nie starał się upiększać mojego nacięcia. Skończ z tym. Nie obchodzi mnie, jak to wygląda… Po prostu musiałam pozbyć się piersi. To była zła wiadomość”.

Jednak przed operacją Bobbora przeszła sześciomiesięczną chemioterapię. Po operacji poddawana była radioterapii dwa razy dziennie i zaczęła przyjmować lek tamoksyfen, który miał pomóc w zabiciu pozostałych komórek rakowych i zapobiec nawrotowi nowotworu.

Leczenie, które trwało około roku, było często wyczerpujące. „Zajęło mi dobre dwa lata, zanim osiągnęłam poziom energii zbliżony do tego, jaki miałam przed postawieniem diagnozy” – mówi.

Ale niczego nie żałuje. Bobbora lubi „teorię wielkiego młota” w leczeniu raka piersi. „Teoria wielkiego młota polega na tym, że kiedy dowiadujesz się, że masz raka, znajdujesz największy młot, jaki masz, i używasz go” – mówi. „Nie myślisz sobie: 'Wolałbym tego nie mieć’ albo 'Nie chcę stracić włosów’… To bardzo poważna choroba i nie należy z nią zadzierać. Ale można ją pokonać”.

Ze względu na intensywną radioterapię Bobbora mówi, że lekarze odradzili jej rekonstrukcję piersi.

„Powiedziałam, że dobrze” – wspomina Bobbora. „Szczerze mówiąc, byłam bardzo zmęczona w pierwszych latach po leczeniu, a moja córka miała 2 lata, potem 3 lata, a potem 4. Nie było to dla mnie priorytetem”. Bobbora mówi, że nie wyklucza rekonstrukcji w późniejszym terminie i w zeszłym roku rozmawiała o tym z chirurgiem plastycznym, ale zniechęciło ją to, co usłyszała o siedmiodniowym pobycie w szpitalu i niemożności prowadzenia samochodu lub podnoszenia czegokolwiek przez sześć tygodni po zabiegu.

Powiedziałam: „Stop!”. mówi Bobbora. „Nawet nie chcę o tym teraz myśleć. Z każdym kolejnym rokiem to dla mnie naprawdę nic wielkiego…. Myślę, że chcę to zrobić, tylko nie wiem, kiedy to nastąpi”.

Dostosowanie się do nowego wyglądu wymagało trochę pracy.

„Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam swoją bliznę, pomyślałam: 'Och, to jest takie atrakcyjne’. Trzeba ją zaakceptować. Jest, jak jest, i trzeba znaleźć sposób, aby czuć się atrakcyjnie” – mówi Bobbora.

Na co dzień nosi protezy piersi, które wsuwa do biustonosza lub bluzki.

„Protezy są w gruncie rzeczy całkiem ładne” – mówi Bobbora. „Są silikonowe, nie są ciężkie i są dostępne we wszystkich rozmiarach… Pierwsze, które dostałam, były ogromne! Nie wiem, co sobie myślałam” – mówi. Z biegiem czasu mówię sobie: „Dobra, uspokój się. Dostałam kilka mniejszych”.

Bobbora mówi, że jej mąż, Bill, wspierał jej wybory. „Jest albo najlepszym aktorem na świecie, albo po prostu go to nie rusza. I prawdopodobnie jest to po trochu jedno i drugie. Był kompletną lalką albo dżentelmenem”.

Kiedy Bobbora została zdiagnozowana, jej córka, Jenna, miała 2 lata. „Pomoc w opiece nad dzieckiem była dla mnie ogromna – ktoś mógł ją odebrać i zabrać do Chuck E. Cheese. Nie miałam poczucia, że nie musi być dzieckiem, bo jej mama ma raka”.

Oferując pomoc, Bobbora zaleca składanie konkretnych ofert, np. oferowanie przyniesienia posiłku lub pomocy przy dzieciach. „Myślę, że bycie konkretnym i oferowanie konkretnych rzeczy – czy mogę pomóc w czymś X – jest świetnym sposobem traktowania ludzi, kiedy są chorzy” – mówi.

Bobbora aktywnie działa w grupach wsparcia dla chorych na raka piersi, zarówno w Internecie, jak i osobiście. I mówi, że w „dziwny” sposób jej doświadczenia z rakiem piersi były „wzbogacające”.

„Gdybym nigdy nie miała raka piersi, nie mam pojęcia, co robiłabym teraz w życiu. Może byłoby to coś równie znaczącego, ale wątpię w to” – mówi. „Jest w tym pewna perspektywa, że niektórzy ludzie mają w życiu poważne trudności, z którymi jakoś sobie radzą, a to dodaje mi otuchy, że można przez nie przejść i że ludzie są naprawdę silni”.

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi u lekarza.

?

Dowiedz się, jakie ubrania są najwygodniejsze, gdy przechodzisz leczenie raka piersi, a także jak dobrać biustonosze, peruki, chusty i inne nakrycia głowy.

?

Leczenie raka piersi może zmienić Twój wygląd i samopoczucie. Niezależnie od tego, czy chodzi o zmianę tego, co nosisz, czy o to, jak poradzisz sobie z wypadaniem włosów po chemioterapii, nadal to Ty jesteś odpowiedzialna.

Kupowanie garderoby, która pasuje i sprawia, że czujesz się dobrze, jest ważne, mówi Maryam Lustberg, MD, MPH, dyrektor The Breast Center w Smilow Cancer Hospital.

Oto kilka porad ekspertów na temat ubrań, biustonoszy, peruk i innych nakryć głowy.

Jakie ubrania powinnaś nosić?

W Internecie można znaleźć ubrania dostosowane do potrzeb osób chorych na raka. Możesz też skontaktować się z innymi osobami, które przeszły przez to samo. Osoby o podobnych poglądach możesz znaleźć w mediach społecznościowych lub w organizacjach takich jak Breastcancer.org i American Cancer Society.

Możesz także:

Spotkać się z krawcem. Jeśli to możliwe, odwiedź sklep, którego oferta skierowana jest do osób chorych na raka. Pomierzą Cię i dadzą wskazówki, jak ubierać ciało w jego obecnej formie, która może być większa lub mniejsza niż wcześniej.

Noś przytulne ubrania. Możesz być bardziej wrażliwa, jeśli przeszłaś rozległą operację piersi, taką jak mastektomia lub rekonstrukcja. Ogólnie jednak noś miękkie ubrania, które łatwo się zakłada i zdejmuje.

Ubierz się odpowiednio do zabiegu. Jeśli masz port, spróbuj założyć koszulę z dekoltem w kształcie litery V lub coś z guzikami lub zamkiem błyskawicznym z przodu – mówi Patti Frey, pielęgniarka onkologiczna z Northwestern Medicine Cancer Center.

Krótkie rękawy to dobry wybór, jeśli chemioterapię podaje się przez żyłę w ramieniu. Noś odzież warstwową. Podczas leczenia może być Ci gorąco lub zimno. Nigdy nie wiadomo, jak będziesz się czuć” – mówi Frey.

Stwórz swoją mocną garderobę. Noś ubrania, które pomogą ci czuć się dobrze, mówi dr Marissa Weiss, założycielka i główny specjalista ds. medycznych Breastcancer.org.

Unikaj noszenia zbyt obcisłych rzeczy. Nie chcesz czuć się fizycznie niekomfortowo. Delikatnie dopasowane ubrania zapewniają także więcej prywatności. Możesz mieć dreny chirurgiczne lub inne asymetrie, których nie chcesz ujawniać – mówi Weiss.

Poproś o pomoc. Zmęczenie może być istotnym elementem leczenia raka. Jeśli potrzebujesz, aby rzeczy poszły do pralni chemicznej i zostały odebrane, powiedz komuś innemu, aby zrobił to za ciebie – mówi Frey. Oszczędzaj energię na rzeczy, które lubisz robić.

Który biustonosz jest najlepszy?

To zależy od sposobu leczenia. Jak mówi Frey, niektóre osoby mogą przez jakiś czas obyć się bez dodatkowego wsparcia. Należy jednak skonsultować się z zespołem medycznym. Być może będziesz musiał nosić biustonosz chirurgiczny.

Biustonosze klasy medycznej są zazwyczaj bardziej miękkie i nie mają fiszbin – mówi Lustberg. Zwykle mają one zamek błyskawiczny z przodu. A jeśli masz dreny, niektóre z tych wyrobów mają miejsce, w którym można łatwiej uzyskać do nich dostęp.

Po powrocie do osobistego biustonosza należy pamiętać o wygodzie.

Szczególnie ważne jest noszenie biustonosza bezszwowego – gładkiego od wewnątrz i na zewnątrz – jeśli jesteś poddawana naświetlaniom, mówi Weiss. Dla dobra skóry unikaj w tym czasie biustonoszy z fiszbinami, koronkowych i wszelkich biustonoszy z elastycznymi gumkami, które mają zygzakowate szwy.

Jeśli chcesz perukę

Jeśli w ramach leczenia będziesz poddawany chemioterapii, która powoduje utratę włosów, masz możliwość wyboru, jak chcesz sobie z tym poradzić.

Wypadanie włosów zaczyna się około 2-3 tygodni po rozpoczęciu chemioterapii. Nie wypadają one od razu. Wiele osób goli głowy, aby przejąć kontrolę nad sytuacją, gdy to się zaczyna dziać.

Dla wielu osób utrata włosów to poważny problem. Weiss zna nawet osoby, dla których było to bardziej kłopotliwe niż utrata piersi.

Nie było częścią twojego planu wyjaśnianie ludziom, w tym nieznajomym, dlaczego nie masz włosów lub dlaczego nie chcesz o tym rozmawiać na parkingu” – mówi Weiss.

?

Jeśli tak jest w twoim przypadku, peruka może być dobrym sposobem na zachowanie poczucia własnej wartości i ochronę prywatności.

Jeśli nie chcesz peruki i czujesz się dobrze z widoczną utratą włosów, to też dobrze. To indywidualny wybór.

Możesz kupić perukę z półki. Poproś jednak lekarza o przepisanie protezy czaszki – peruki – a Twój ubezpieczyciel powinien pokryć jej koszt. Zadzwoń do swojego ubezpieczyciela z wyprzedzeniem, aby sprawdzić, ile pokryje kosztów.

Istnieją zalety i wady różnych rodzajów peruk, w tym:

Włosy ludzkie. Mogą one wyglądać bardziej naturalnie, ale mogą być kosztowne i nieco trudniejsze w utrzymaniu. Z czasem mogą wyglądać trochę nudno, jeśli nosisz je często, mówi Weiss. Nie zawierają one naturalnych olejków z włosów wyrastających z Twojej skóry głowy.

Syntetyczne. Zazwyczaj kosztują mniej niż peruki wykonane z ludzkich włosów. I zazwyczaj są łatwiejsze w pielęgnacji. Możesz nimi częściej rzucać i nie będą się na Tobie odklejać, mówi Weiss.

Nie musisz nosić peruki tak jak jest. Specjalista może pomóc Ci uzyskać wygląd, który Ci się podoba.

Wybierz się do stylisty fryzur lub butiku z perukami, gdzie będą mogli nadać warstwom bardziej naturalny kształt, mówi Lustberg.

Zapytaj swojego lekarza o chłodzenie skóry głowy. Zimne czepki mogą u niektórych osób zmniejszyć wypadanie włosów związane z chemioterapią. Twoje centrum onkologiczne może mieć urządzenie do chłodzenia skóry głowy. Jeśli chcesz kupić własny, zapytaj swojego lekarza, jak go używać i czego możesz się spodziewać. Sprawdź też, czy Twój ubezpieczyciel zapłaci za to urządzenie.

?

Inne nakrycia głowy

Bez włosów lub peruki głowa może być chłodniejsza niż zwykle. Dlatego warto zaopatrzyć się w czapkę lub szalik.

Niektóre firmy produkują produkty dla osób przechodzących leczenie raka. Nie musisz jednak kupować specjalnego nakrycia głowy przeznaczonego do chemioterapii.

Wystarczy nakrycie głowy, które będzie miękkie i bezpieczne. W lecie należy wybrać lekki materiał, który będzie dla Ciebie wygodny. Może Ci się spodobać 100% bawełna, rayon, jedwab lub bambus. W zimie ciepło zapewni Ci polar lub szenila.

Dostępne są następujące opcje:

• Czapka na czaszkę pod perukę

• Czapka do spania

• Dopasowana czapka lub beanie

• Czapki na różne pory roku

• Szalik wiązany lub wsuwany na głowę

Szalik można zawiązać samemu. Trzeba tylko trochę poćwiczyć, aby się tego nauczyć.

Look Good Feel Good to program, który oferuje grupowe lub internetowe porady dotyczące urody dla osób poddawanych leczeniu raka. W Internecie można również znaleźć filmy pokazujące różne sposoby noszenia chust.

Niektórzy noszą czapkę z daszkiem i kucyk z tyłu. Można znaleźć opaski na głowę z syntetycznymi włosami przeznaczone do tego typu stylizacji.

Twoja kasa chorych prawdopodobnie nie zapłaci za szalik lub czapkę. Istnieją jednak lokalne i krajowe grupy, które pomogą Ci znaleźć bezpłatne nakrycie głowy. Aby uzyskać więcej informacji, zapytaj swojego lekarza lub zadzwoń do American Cancer Society pod numer 800-227-2345.

TLC dla skóry głowy i skóry

Sięgając po krem z filtrem, nie zapominaj o skórze głowy. Promieniowanie i chemioterapia mogą sprawić, że będziesz bardziej wrażliwy na słońce.

• Używaj kremu z filtrem przeciwsłonecznym o szerokim spektrum działania, z filtrem SPF 50 lub wyższym.

• Noś kapelusz z gęstą tkaniną i pięciocalowym rondem.

• Miejsca poddane promieniowaniu należy chronić przed słońcem.

• Zakryj ramiona i klatkę piersiową koszulą typu oversize zapinaną na guziki.

• Usiądź pod parasolem, gdy jesteś na basenie, plaży lub jesz posiłek na świeżym powietrzu.

Gdy włosy zaczynają wypadać, należy delikatnie traktować skórę głowy. Może ona być delikatna i bolesna. Oto kilka rzeczy, które możesz zrobić w trakcie leczenia:

• Używaj szamponu dla niemowląt.

• Wytrzyj włosy do sucha.

• Użyj szczotki dla dzieci z miękkim włosiem.

• Nie susz włosów suszarką.

Kiedy odrosną mi rzęsy?

Odrastanie rzęs może trwać kilka miesięcy po zakończeniu chemioterapii. I mogą nie odrosnąć tak, jak przed chemioterapią.

Niektóre osoby stosują preparaty wzmacniające wzrost rzęs lub sztuczne rzęsy – mówi Lustberg.

Brwi również mogą wypaść w wyniku chemioterapii. Niektóre osoby przed chemioterapią wykonują microblading brwi, czyli rodzaj makijażu permanentnego. Głównym powodem jest chęć zachowania konturu brwi. Kiedy włoski wypadają, traci się pewność co do ich kształtu, mówi Lustberg.

Możesz również skorzystać z poradników kosmetycznych dostępnych w Internecie lub w lokalnym punkcie sprzedaży kosmetyków do makijażu. Twój zespół opieki zdrowotnej może doradzić, gdzie się udać. Oni wiedzą, co jest dobre w twojej okolicy, mówi Frey.

Uzyskaj wsparcie

Przechodzenie przez leczenie raka nie jest łatwe. Radzenie sobie ze zmianami w organizmie może być o wiele bardziej skomplikowane niż zmiana ubrania czy pamiętanie o stosowaniu kremu z filtrem przeciwsłonecznym na skórze głowy.

Poinformuj bliskie Ci osoby o tym, jak się czujesz. Można także poprosić lekarza o skierowanie do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego. Jak mówi Lustberg, bardzo ważne może być wsparcie jeden na jeden z doradcą ds. walki z rakiem.

Możesz też zwrócić się do grupy wsparcia dla chorych na raka piersi. Często rozmowa z ludźmi, którzy byli na Twoim miejscu i przeszli przez to wszystko, naprawdę wiele zmienia – mówi Frey.

Diane Morgan, 71-letnia pacjentka, która przeżyła raka piersi, opowiada o swojej diagnozie i leczeniu.

Miranda Hitti, starszy autor tekstów w czasopiśmie doctor, przeprowadziła wywiady z osobami, które przeżyły raka piersi, w ramach serii z okazji Miesiąca Świadomości Raka Piersi. Seria ta, zatytułowana Ja i dziewczyny, przedstawia osobiste historie tych kobiet po zdiagnozowaniu u nich raka piersi.

Diane Morgan, 71-letnia kobieta, która przeżyła raka piersi, mieszka obecnie w Santa Rosa w Kalifornii. Ale jej historia z rakiem piersi zaczęła się w 2005 r., kiedy miała 67 lat i mieszkała niedaleko Miami, w Sunny Isles, Fla. To jedno z miejsc, w które uderzył huragan Katrina przed zniszczeniem Nowego Orleanu. W noc huraganu Morgan wycierała ręcznikami wodę, którą Katrina wylała przez jej okna. Wyrzucając mokre ręczniki do wanny, poślizgnęła się, upadła i uderzyła bokiem o klamkę w łazience.

W ciągu następnych tygodni pierś po tej stronie nadal ją bolała, a ona uznała, że to od upadku. Miała zrobić mammografię, ale po Katrinie nadciągnęły kolejne burze, przez co termin badania przesunął się na koniec listopada.

Morgan mówi, że lekarze uznali, że miała stłuczoną pierś, która była spuchnięta, co Morgan uznała za skutek upadku. Dla pewności zrobili jednak biopsję.

„Nie byłam przygotowana, kiedy później zadzwonili do mnie i powiedzieli: 'Przykro mi, ale ma pani raka piersi’. To wyssało ze mnie powietrze. Mało nie upadłam na podłogę. To musi być jakaś pomyłka – mam tylko siniaka” – mówi.

Ale to nie był siniak od upadku. To był rak zapalny piersi, rzadki i agresywny rodzaj raka piersi.

Morgan była leczona z powodu zapalnego raka piersi w Sylvester Comprehensive Cancer Center na University of Miami Miller School of Medicine.

Moje podejście do lekarzy jest takie: „Powiedz mi to, co muszę wiedzieć, ale nie rozwodź się nad tym” – mówi Morgan. „Nie jestem jedną z tych osób, które chcą znać wszystkie szczegóły, bo myślę, że można się przestraszyć”.

Najpierw zastosowano chemioterapię, aby zmniejszyć guz. „Zaczęłam ją w Walentynki 2006 roku. To były bardzo pamiętne walentynki” – mówi Morgan. Dali mi sterydy, a ja miałam czerwoną, spuchniętą twarz i czerwonego cycka, i pomyślałam sobie: „Jestem walentynką z piekła rodem”.

Ale chemioterapia zakończyła się sukcesem, a następnie Morgan przeszła operację usunięcia prawej piersi. „Zdecydowanie trzeba było coś zrobić” – mówi Morgan, zaznaczając, że jej leczenie chirurgiczne było jednoznaczne. „Powiedzieli mi, że to jest to, co musimy zrobić. Nie było żadnego zastanawiania się nad opcjami”.

Morgan najbardziej martwiła się obrzękiem limfatycznym, czyli gromadzeniem się płynu, który powoduje opuchliznę. Może to być efekt uboczny operacji usunięcia węzłów chłonnych z powodu raka piersi.

Morgan widziała, jak jej dwie kuzynki cierpiały na „strasznie spuchnięte ramiona” z powodu obrzęku limfatycznego po leczeniu raka piersi w latach 90.

„Jedyne, co przyszło mi do głowy, to że jeśli będę miała operację, która mnie tak zostawi, to zapomnij o tym” – mówi. Lekarz zapewnił ją jednak, że od czasu leczenia jej kuzynów techniki chirurgiczne uległy poprawie. Obrzęk limfatyczny może nadal występować, ale nie przydarzyło się to Morgan.

Po mastektomii Morgan przez siedem tygodni poddawana była radioterapii. W trakcie leczenia często rozmawiała ze swoją siostrą, która w połowie lat 90. miała inny rodzaj raka piersi.

„Jedną rzeczą, która mnie zadziwia, jest to, że jej leczenie było tak ciężkie w porównaniu z moim, co pokazuje, jak wielki postęp dokonał się w ciągu mniej więcej 10 lat” – mówi Morgan.

Morgan postanowiła nie poddawać się zabiegowi rekonstrukcji piersi.

„Nie bardzo mi się to podobało” – mówi. „Pytali mnie o to, a ja nie chciałam poddawać się kolejnym operacjom… Na tym etapie życia nie przeszkadzało mi to zbytnio, zresztą nadal nie przeszkadza”.

„Mam coś, co nazywam moimi fantazyjnymi silikonowymi protezami falsie” – mówi. „Raz czy dwa założyłam stanik sportowy z protezą falsie, ale nie przeszkadza mi to aż tak bardzo, noszę też koszulki i ubrania, które w pewien sposób maskują fakt, że jestem spaczona. Na szczęście nie odczuwam żadnego bólu, tylko raz na jakiś czas jestem trochę sztywny po tej stronie, ale poza tym wykonali wspaniałą pracę, nie utrudniając mi w żaden sposób życia. Byłam bardzo zadowolona z tego, jak to się skończyło”.

„Pierś nie jest ważnym organem. Można bez niej żyć”.

Przyjaciele Morgan próbowali ją wspierać. Ale ich próby czasami kończyły się niepowodzeniem. Niektóre płakały, inne opowiadały o ludziach, którzy zmarli na raka piersi. Czasami Morgan musiała odwrócić sytuację i pocieszać je.

„Pocieszałam je, mówiąc: 'Nie czuję się jeszcze tak źle. Nie sądzę, żebym tu umierała” – mówi Morgan. „Ludzie tak dobrze myślą. To są moi drodzy przyjaciele, których znam od dziesięcioleci… ale oni po prostu zawiedli”.

Jej rada dla osób, które mają bliską osobę przechodzącą raka piersi: „Zadzwoń do nich i bądź radosna” – mówi Morgan. „Osoba, która przez to przechodzi, chce rozmawiać o czymś innym. Chcesz mieć możliwość mówienia o pozytywnych rzeczach i chcesz odpocząć od stresu związanego z całą tą sytuacją. Pozwól więc, aby rozmowa potoczyła się swoim torem”.

Niektóre z kartek, które otrzymała, nie spotkały się z dobrym przyjęciem.

„Nie podobało mi się, że otrzymałam wiele kartek z modlitwą o poważną chorobę. Gdyby to był mój wybór, powiedziałabym firmie Hallmark, żeby wyrzuciła je wszystkie” – mówi Morgan. „Powiedziałabym: 'Narysuj mi szczęśliwą buźkę na kartce papieru i wyślij mi ją. Ale nie przysyłaj mi kartek z napisem „Modlimy się za ciebie, niech Bóg będzie z tobą i tym podobnych rzeczy, bo to tylko utwierdzało mnie w przekonaniu, że mam poważne kłopoty i że umrę. Myślałem pozytywnie”.

„Moja teoria jest taka, że lekarze z Sylvestra dali mi przedłużenie życia, a ja chcę je jak najlepiej wykorzystać” – mówi Morgan.

Obecnie jest na emeryturze, mieszka w społeczności seniorów w Santa Rosa w Kalifornii, w pobliżu swoich dwóch sióstr. Większość życia spędziła w tej okolicy, zanim w wieku 50 lat przeniosła się do Miami, gdzie pracowała w branży hotelarskiej.

Morgan mówi, że w swojej społeczności prowadzi „miłe życie towarzyskie”, a ostatnio uczestniczyła w ślubie syna przyjaciółki na plaży. „To są dobre dni, których bym nie miała” – mówi Morgan. „Uważam, że każdy dzień bez wizyty u lekarza to dobry dzień. To jest dzień, którym mogę się cieszyć. To jest mój dzień”. Uczysz się brać jeden dzień na raz” – mówi Morgan. „To jest dar życia”.

Podziel się swoimi historiami związanymi z rakiem piersi na forum wiadomości o raku piersi u lekarza.

Lekarz omawia metodę leczenia raka piersi znaną jako terapia celowana. Wykorzystuje ona własny układ odpornościowy organizmu do walki z komórkami nowotworowymi, nie naruszając przy tym zdrowych komórek.

Jeden z rodzajów terapii celowanej wykorzystuje przeciwciała do zabijania komórek rakowych lub blokowania ich wzrostu. Przeciwciała są częścią układu odpornościowego, wytwarzaną przez specjalne białe krwinki. Mogą być wytwarzane w laboratorium i podawane jako lek.

Inny rodzaj tej terapii wykorzystuje leki złożone z małych cząsteczek, które blokują sygnały potrzebne komórkom nowotworowym do wzrostu.

Rodzaj terapii celowanej, którą może zalecić lekarz, zależy od rodzaju raka piersi, który u ciebie występuje.

HER2-dodatni rak piersi

Gen o nazwie HER2 tworzy zbyt wiele kopii samego siebie u około 20% osób z rakiem piersi. Jeśli masz tę wadliwą wersję genu, twoją chorobę określa się jako „HER2-dodatnią”.

(Herceptin, Kanjinti, Ogivri) jest standardowym lekiem stosowanym w leczeniu tego typu raka piersi. Jest to jeden z przykładów przeciwciała wyprodukowanego w laboratorium. Eksperci uważają, że powstrzymuje ono komórki nowotworowe przed wzrostem na trzy sposoby:

Trastuzumab leczy ten typ raka piersi samodzielnie lub razem z lekami stosowanymi w chemioterapii. Lekarze często stosują go z lekami zwanymi taksanami: docetakselem (Taxotere) i paklitakselem (Abraxane, Onxol).

(Perjeta) to kolejne przeciwciało, które leczy HER2-dodatniego raka piersi. Lekarze stosują go razem z docetakselem i trastuzumabem. Pertuzumab może być szkodliwy dla płodu, dlatego kobiety w ciąży nie powinny go przyjmować.

Inny lek, ado-trastuzumab emtansine (Kadcyla), łączy przeciwciało zawarte w trastuzumabie z lekiem stosowanym w chemioterapii. Lekarze podają go osobom z HER2-dodatnim, zaawansowanym rakiem piersi, które były już leczone trastuzumabem.

Margetuksymab (Margenza) to nowy lek, który podaje się dożylnie i który jest uważany za alternatywę dla trastuzumabu u osób, które już wcześniej były leczone z powodu raka z przerzutami.

Fam-trastuzumab deruxtecan-nxki (Enhertu) to lek przeciwciało przeznaczony dla kobiet, które wcześniej przeszły co najmniej dwa zabiegi na HER2 i które nie są kandydatkami do zabiegu chirurgicznego. Lek jest skierowany przeciwko zmianom w HER2.

Jedną z możliwych wad leczenia przeciwciałami jest to, że zazwyczaj trzeba je podawać w postaci zastrzyku.

(Tykerb) jest przykładem leku o małej cząsteczce, który można przyjmować w postaci tabletek. W połączeniu z chemioterapią leczy on niektóre zaawansowane przypadki HER2-dodatniego raka piersi. Lekarze często stosują go, gdy inne leki przeciwnowotworowe nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

HER2-ujemny rak piersi

Jeśli nie masz wadliwej wersji genu HER2, który tworzy zbyt wiele kopii samego siebie, twoja choroba jest „HER2-ujemna”. Konieczne będzie inne leczenie.

Jeśli przeszłaś menopauzę i próbowałaś już pewnych metod leczenia, lekarz może przepisać następujące leki

(Afinitor) z

(Aromasin). Ewerolimus jest przeznaczony do leczenia niektórych zaawansowanych nowotworów.

Niektóre kobiety po menopauzie z pewnymi typami zaawansowanego raka piersi mogą otrzymać receptę na

(Ibrance) lub rybociclib (Kisqali) wraz z terapią hormonalną. Leki te są stosowane z inhibitorem aromatazy, takim jak anastrazol (Arimidex), eksemastan (Aromisn) lub

(Femara).

Inne rodzaje leczenia celowanego

Naukowcy badają coraz więcej sposobów walki z rakiem piersi.

Przeciwciała te zapobiegają powstawaniu nowych naczyń krwionośnych, odcinając dopływ tlenu i substancji odżywczych do komórek nowotworowych. Jak dotąd jedyny taki lek stosowany w raku piersi, bevacizumab (Avastin, Mvasi), stracił aprobatę FDA, ponieważ ryzyko przewyższało korzyści i nie poprawił on długości życia chorych na raka piersi.

Przeciwciała te blokują sygnały wewnątrz komórki nowotworowej, które pomagają komórkom dzielić się, powstrzymując w ten sposób wzrost nowotworu.

Skutki uboczne

Są one różne dla poszczególnych leków. Mogą one obejmować:

• Reakcje alergiczne

• Problemy z oddychaniem

• Obrzęk

• Nudności

• Wysypki

• Biegunka

• Gorączka

• Dreszcze

• Zawroty głowy

• Słabość

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich występujących u pacjenta działaniach niepożądanych. Lekarz może być w stanie je złagodzić.

Rozpoznaj nagłe przypadki

Zadzwoń do pielęgniarki lub lekarza, jeśli:

• Temperatura powyżej 100,4 F. Jeśli masz gorączkę i dreszcze, natychmiast powiadom lekarza. Jeśli nie możesz skontaktować się z lekarzem, udaj się na pogotowie.

• Nowe owrzodzenia lub plamy w jamie ustnej, opuchnięty język lub krwawiące dziąsła

• Suchość, pieczenie, drapanie lub „spuchnięte” gardło

• Kaszel, który jest nowy lub uporczywy

• Odczuwanie potrzeby częstszego siusiania, silniejsze niż zwykle parcie na siusiu, uczucie pieczenia podczas siusiania lub krew w moczu

• Zgaga, nudności, wymioty, zaparcia lub biegunka, które są poważne lub trwają dłużej niż 2 lub 3 dni

• Krew w stolcu

• Duszność

• Opuchlizna stóp lub kostek

• Silne zmęczenie lub znużenie

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób to białko roślinne wpływa na ryzyko zachorowania na raka piersi.

Być może słyszałaś, że nie powinnaś jeść soi, jeśli jesteś narażona na ryzyko zachorowania na raka piersi. Ale potem zobaczyłaś nagłówki gazet, że soja może chronić przed tą chorobą. Jaka jest więc prawda?

Nawet dla osób znających się na zdrowiu odróżnienie faktów od fikcji może być trudne.

Wiedza o tym, jak jest naprawdę, jest ważna, zwłaszcza teraz, gdy soja jest coraz częściej obecna w amerykańskiej diecie. Oprócz tradycyjnych form, takich jak edamame, tofu, tempeh i miso, soja jest również popularnym źródłem białka o niskiej zawartości tłuszczu. Znajduje się ono w mleku sojowym, substytutach mięsa, płatkach śniadaniowych, wypiekach, batonach energetycznych i wielu innych produktach.

Czy należy unikać tych produktów, czy też spożywać ich więcej? Najprostszą odpowiedzią jest myślenie o produktach pełnowartościowych, czyli jak najbardziej zbliżonych do naturalnych, aby nie przesadzić z ich ilością.

Dla większej jasności, poznaj prawdę kryjącą się za tymi pięcioma powszechnymi mitami.

1. Mit: Wszystkie produkty sojowe zwiększają ryzyko zachorowania na raka piersi.

Nie ma potrzeby wyrzucania tofu i edamame ze swojej diety.

Przez lata soja miała złą sławę ze względu na zawarte w niej izoflawony, mówi dr Marleen Meyers, dyrektor Perlmutter Cancer Center Survivorship Program w NYU Langone Medical Center.

Te substancje chemiczne pochodzenia roślinnego mają strukturę podobną do estrogenu. Większość nowotworów piersi jest wrażliwa na estrogeny (lub, jak mówią lekarze, receptor estrogenowy – ER-pozytywny), co oznacza, że estrogeny napędzają ich wzrost.

Istniała więc obawa, że soja może działać w organizmie jak estrogen i stymulować komórki rakowe – mówi Meyers. Rozpowszechniano je na blogach, a ludzie mówili sobie nawzajem, by unikać soi.

Stały strumień badań wykazał jednak, że dieta bogata w soję nie zwiększa ryzyka zachorowania na raka piersi, a nawet może je zmniejszyć.

W jednym z badań przeprowadzonych na ponad 73 000 chińskich kobiet naukowcy odkryli, że prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi u tych, które spożywały co najmniej 13 gramów białka sojowego dziennie, czyli mniej więcej jedną do dwóch porcji, było o 11% niższe niż u tych, które spożywały mniej niż 5 gramów.

Meyers twierdzi, że w kulturach azjatyckich, gdzie ludzie od najmłodszych lat spożywają dużo soi, odsetek zachorowań na raka piersi jest niższy. A w tych społeczeństwach ludzie nadal spożywają soję w jej tradycyjnych postaciach.

Tymczasem inna analiza ośmiu badań wykazała, że osoby, które spożywały najwięcej izoflawonów sojowych – mniej więcej tyle, ile zawiera porcja tofu – były o 29% mniej narażone na zachorowanie w porównaniu z tymi, które spożywały ich najmniej.

Denise Millstine, dyrektor ds. medycyny integracyjnej w Mayo Clinic w Scottsdale, AZ, twierdzi, że soja jako część zdrowej diety jest bezpieczna.

2. Mit: Wszystkie rodzaje soi mają taki sam wpływ na organizm.

Twój organizm może przetwarzać naturalną soję zawartą w tofu, miso i mleku sojowym w inny sposób niż soję dodawaną do przetworzonej żywności.

Izolat białka sojowego, który można znaleźć w suplementach, proszkach proteinowych i substytutach mięsa, jest zwykle pozbawiony składników odżywczych, takich jak błonnik.

Jest to również bardziej skoncentrowana forma soi – mówi Millstine. Jest więc o wiele bardziej prawdopodobne, że spożywając koktajle proteinowe i sojowe hot dogi, otrzymasz dużą dawkę niż jedząc edamame.

Naukowcy nie są pewni, jak duże ilości soi wpływają na ryzyko zachorowania na raka piersi. W jednym z wczesnych badań wykazano, że suplementy sojowe włączają geny, które sprzyjają rozwojowi raka u kobiet z wczesnym stadium raka piersi.

Eksperci zalecają spożywanie umiarkowanych ilości soi (od jednej do dwóch porcji dziennie). Jedna porcja zawiera:

• Pół filiżanki ugotowanego edamame

• 1 filiżanka mleka sojowego

• 1 uncja orzechów sojowych

• 3 uncje tofu

3. Mit: Jedz soję, aby chronić się przed rakiem piersi.

Chociaż spożywanie umiarkowanej ilości soi jest w porządku, jest zbyt wcześnie, aby sugerować spożywanie jej w większej ilości w celu ochrony piersi.

Wyniki są obiecujące, ale nadal nie ma wystarczających informacji, mówi Meyers. Eksperci uważają obecnie, że izoflawony sojowe mogą faktycznie blokować przyłączanie się estrogenów do komórek raka piersi, a nie stymulować ich wzrost, jak kiedyś sądzono.

Meyers zauważa, że wiele z tych badań przeprowadzono w krajach azjatyckich, gdzie ludzie dorastają jedząc soję w jej tradycyjnych formach. Może to wpływać na sposób, w jaki ich organizm przetwarza soję – mówi. Musimy sprawdzić, czy spożywanie soi w późniejszym okresie życia ma taki sam efekt.

Należy także przeprowadzić więcej badań na temat ilości soi spożywanej w różnym wieku. Soja może mieć większy wpływ na kobiety po menopauzie, które nie produkują tyle estrogenu, niż na zdrowe dwudziestolatki – mówi Millstine.

4. Mit: Jeśli masz lub miałaś raka piersi, unikaj wszystkich pokarmów sojowych.

Tak jak spożywanie umiarkowanej ilości soi nie zwiększa prawdopodobieństwa zachorowania na raka piersi, nie wydaje się też, aby zwiększało ryzyko nawrotu choroby.

Mimo to zalecam, aby pacjentki z rakiem piersi unikały suplementów sojowych – mówi Millstine.

W jednym z raportów naukowcy przeanalizowali dane z ankiet dietetycznych wypełnionych przez ponad 9 500 amerykańskich i chińskich kobiet. Te z nich, które stwierdziły, że spożywały najwięcej soi, były o 25% mniej narażone na nawrót raka w porównaniu z tymi, które spożywały jej najmniej.

Niektórzy eksperci obawiali się, że soja może kolidować z lekami na raka piersi, które obniżają poziom estrogenu, takimi jak tamoksyfen. Jednak to samo badanie wykazało, że soja chroniła przed nawrotem choroby u pacjentek, które przyjmowały tamoksyfen.

W badaniu uwzględniono tofu, mleko sojowe i świeże ziarna soi. Jak można się spodziewać, Chinki jadły znacznie więcej soi niż mieszkanki Stanów Zjednoczonych. Wyniki utrzymały się po uwzględnieniu tego faktu.

5. Mit: Soja ma wpływ tylko na raki piersi wrażliwe na estrogen.

Prawdą jest, że izoflawony sojowe odgrywają większą rolę w rakach piersi reagujących na receptory estrogenowe, jednak pierwsze badania wskazują na mniejsze ryzyko wystąpienia innych typów raka piersi.

Wyniki te pochodzą z badania przeprowadzonego na 756 Chińczykach, którzy mieli raka piersi i około 1000 innych kobiet, które nie chorowały na tę chorobę. Wszystkie kobiety odpowiedziały na pytania dotyczące ich diety, w tym ilości spożywanej soi. Te, które stwierdziły, że jadły więcej soi, były mniej narażone na jakikolwiek rodzaj raka piersi w porównaniu z tymi, które jadły jej najmniej.

Wyniki te nie dowodzą, że soja zapobiegała rakowi piersi u którejkolwiek z badanych kobiet. W grę mogą wchodzić inne czynniki.

Meyers twierdzi, że nadal należy przeprowadzić więcej badań. Być może ludzie, którzy jedzą więcej soi, prowadzą zdrowszy tryb życia.

Zobaczymy, czy okaże się to pomocne dla wszystkich, bez względu na to, czy regularnie jesz tofu, czy polewasz płatki śniadaniowe mlekiem sojowym, czy też zajadasz się edamame.

Jeśli słyszałeś szum wokół zagrożeń związanych z dezodorantami, możesz obawiać się o swój antyperspirant. doctor wyjaśnia fakty na temat tych pogłosek i wyjaśnia, skąd się one wzięły.

W Internecie słowa szybko się rozchodzą. Historie przelatujące ze skrzynki odbiorczej do skrzynki odbiorczej nabierają tempa, a wiadomości czasami mieszają się z fikcją. Kilka lat temu w sieci zaczął krążyć e-mail, który dał wielu czytelnikom powód do zastanowienia, łącząc antyperspirant z rakiem piersi.

Tak, ANTYPERSPIRANT. Większość dostępnych na rynku produktów to połączenie antyperspirantu i dezodorantu, więc proszę wrócić do domu i sprawdzić etykiety”.

W dalszej części e-maila wyjaśniono, że antyperspirant uniemożliwia organizmowi „oczyszczanie z toksyn”, które, uwięzione, trafiają do węzłów chłonnych, gdzie się koncentrują i przyczyniają do zmian w komórkach, które prowadzą do powstania raka. W międzyczasie w Internecie pojawiły się artykuły o rzekomym związku między antyperspirantami a chorobą Alzheimera.

Dla milionów Amerykanów, którzy codziennie używają antyperspirantów, te e-maile i artykuły internetowe były wielkim szokiem. Podobnie jak wiele innych osób, mogłeś się zastanawiać: Czy produkt, który stosuję na ciało codziennie od lat, rzeczywiście zagraża mojemu zdrowiu?

Lekarz zadał to pytanie kilku ekspertom i odkrył, że plotki na temat antyperspirantów nie wytrzymują konfrontacji z nauką.

Skąd się biorą obawy przed antyperspirantami

Większość obaw związanych z antyperspirantami dotyczy składnika aktywnego – związku na bazie aluminium, który tymczasowo zatyka kanaliki potowe i zapobiega poceniu się.

Zazwyczaj antyperspiranty są łączone z dezodorantami, które zawierają przyjemny zapach powstrzymujący przed śmierdzeniem. Mogą one także zawierać szereg składników nieaktywnych.

Przyjrzyjmy się, skąd wzięły się obawy o zdrowie związane z antyperspirantami i co na temat tych produktów mówią badania naukowe:

Antyperspiranty a rak

W kilku badaniach przeprowadzonych w ostatnich latach wysunięto hipotezę, że antyperspiranty na bazie aluminium mogą zwiększać ryzyko zachorowania na raka piersi.

Według autorów tych badań, większość raków piersi rozwija się w górnej, zewnętrznej części piersi – w obszarze najbliższym pachy, czyli tam, gdzie stosuje się antyperspiranty. Badania sugerują, że substancje chemiczne zawarte w antyperspirantach, w tym aluminium, są wchłaniane przez skórę, zwłaszcza gdy skóra zostanie skaleczona podczas golenia. Badania te twierdzą, że te substancje chemiczne mogą następnie wchodzić w interakcje z DNA i prowadzić do zmian nowotworowych w komórkach lub zakłócać działanie żeńskiego hormonu estrogenu, o którym wiadomo, że wpływa na wzrost komórek raka piersi.

Biorąc pod uwagę, że jedna na osiem kobiet zachoruje w pewnym momencie swojego życia na raka piersi, pomysł, że antyperspiranty mogą w jakiś sposób przyczyniać się do rozwoju tej choroby, jest dość poważnym twierdzeniem.

Jednak eksperci twierdzą, że twierdzenia te nie wytrzymują krytyki. „Nie ma przekonujących dowodów na to, że stosowanie antyperspirantów lub dezodorantów zwiększa ryzyko zachorowania na raka” – powiedział Ted S. Gansler, MD, MBA, dyrektor ds. treści medycznych w American Cancer Society, w wywiadzie przesłanym pocztą elektroniczną.

Gansler twierdzi, że wiele z przeprowadzonych badań było błędnych i nawet jeśli w kilku z nich wykryto substancje chemiczne zawarte w antyperspirantach w tkance piersi, nie udowodniono, że substancje te mają jakikolwiek wpływ na ryzyko zachorowania na raka piersi. W rzeczywistości jedno dobrze zaprojektowane badanie, w którym porównano setki kobiet, które przeżyły raka piersi, ze zdrowymi kobietami, a także przegląd wszystkich dostępnych badań na ten temat, nie wykazały, że antyperspiranty zwiększają ryzyko zachorowania na raka piersi.

Jak mówi Gansler, martwienie się o antyperspiranty nie powinno odwracać uwagi kobiet od zajęcia się rzeczywistymi czynnikami ryzyka raka piersi, zwłaszcza tymi, które mogą kontrolować, takimi jak zdrowe odżywianie, regularne ćwiczenia fizyczne i ograniczenie spożywania alkoholu.

Antyperspiranty i choroba Alzheimera

W latach 60. ubiegłego wieku w kilku badaniach stwierdzono wysoki poziom aluminium w mózgach osób z chorobą Alzheimera. Badania te nagle postawiły pod znakiem zapytania bezpieczeństwo stosowania przedmiotów codziennego użytku, takich jak aluminiowe puszki, leki zobojętniające kwas żołądkowy i antyperspiranty.

Wyniki tych wczesnych badań nie zostały jednak powtórzone w późniejszych badaniach, a eksperci zasadniczo wykluczyli aluminium jako możliwą przyczynę choroby Alzheimera.

„Wiele badań dotyczyło związku między chorobą Alzheimera a aluminium i nie ma żadnych ostatecznych dowodów na istnienie takiego związku” – mówi dr Heather M. Snyder, starszy zastępca dyrektora ds. relacji medycznych i naukowych w Stowarzyszeniu Alzheimerowskim.

Według ekspertów, z którymi przeprowadzono wywiady, aluminium zawarte w antyperspirantach nie przedostaje się nawet do organizmu.

„Sole aluminium nie działają jako antyperspiranty poprzez wchłanianie ich do organizmu. Ich działanie polega na tym, że wchodzą w reakcję chemiczną z wodą zawartą w pocie, tworząc fizyczny korek (…), który odkłada się w kanaliku potowym, tworząc blokadę w miejscach, w których zostały zastosowane” – mówi dr David Pariser, profesor dermatologii w Eastern Virginia Medical School i były przewodniczący American Academy of Dermatology. „Nawet [w przypadku] zadraśnięć przy goleniu, ilość ta jest tak znikoma, że nie ma to większego sensu z naukowego punktu widzenia”.

?

Antyperspiranty a choroba nerek

Obawy związane z antyperspirantami i chorobami nerek pojawiły się wiele lat temu, kiedy pacjentom dializowanym podawano lek o nazwie wodorotlenek glinu, aby pomóc im kontrolować wysoki poziom fosforu we krwi. Ponieważ ich nerki nie funkcjonowały prawidłowo, ich organizmy nie były w stanie usuwać aluminium wystarczająco szybko i zaczęło się ono odkładać. Naukowcy zauważyli, że pacjenci dializowani, u których poziom aluminium był wysoki, częściej zapadali na demencję.

W związku z tym FDA wymaga, aby na etykietach antyperspirantów znajdowało się ostrzeżenie o następującej treści: „Jeśli masz chorobę nerek, przed użyciem zapytaj lekarza”. Ostrzeżenie to dotyczy jednak tylko osób, których nerki funkcjonują na poziomie 30% lub mniejszym.

W rzeczywistości wchłonięcie przez skórę takiej ilości aluminium, która mogłaby uszkodzić nerki, jest prawie niemożliwe. „O ile nie zjesz patyczka lub nie rozpylisz go w ustach, twoje ciało nie jest w stanie wchłonąć takiej ilości aluminium” – mówi nefrolog Leslie Spry, MD, FACP, rzecznik National Kidney Foundation.

Inne składniki antyperspirantu

Związek na bazie aluminium jest aktywnym składnikiem antyperspirantów i to właśnie z nim najczęściej wiążą się obawy dotyczące antyperspirantów. Ale co z nieaktywnymi składnikami? Czy stanowią one jakieś zagrożenie?

Jeden z popularnych składników antyperspirantów – grupa substancji chemicznych zwanych parabenami – został powiązany z rakiem piersi, ale związek ten jest w najlepszym wypadku wątpliwy. Chociaż parabeny mają właściwości podobne do estrogenów, są one znacznie słabsze niż naturalne estrogeny występujące w organizmie.

W badaniu z 2004 roku stwierdzono wysokie stężenie parabenów w guzach raka piersi, ale nie ustalono, czy parabeny rzeczywiście powodowały raka piersi, czy też pochodziły z antyperspirantów. Pariser twierdzi, że rak nie jest problemem związanym z parabenami, choć niektórzy ludzie mogą mieć reakcję alergiczną na ten środek konserwujący. Większość antyperspirantów i dezodorantów dostępnych obecnie na rynku nie zawiera nawet parabenów.

Antyperspiranty: Czy należy się martwić?

W skrócie: Nie. Nie ma żadnych dowodów naukowych na to, że aluminium lub którykolwiek z pozostałych składników tych produktów stanowi jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia ludzi.

„Produkty te można stosować z dużą pewnością co do ich bezpieczeństwa. Są one stosowane od wielu lat i nie ma żadnych dowodów wskazujących na istnienie problemu” – mówi dr John Bailey, główny naukowiec Personal Care Products Council, stowarzyszenia branżowego reprezentującego przemysł kosmetyczny i produktów higieny osobistej.

Antyperspiranty nie mają udowodnionego wpływu na ryzyko wystąpienia takich chorób jak rak piersi i choroba Alzheimera. „Rak piersi i choroba Alzheimera to dwie skomplikowane choroby, które trudno powiązać z jedną przyczyną, taką jak stosowanie antyperspirantów/dezodorantów” – powiedział w wywiadzie e-mailowym mgr Paul Pestano, analityk Environmental Working Group.

Dlaczego więc plotki na temat używania antyperspirantów i chorób utrzymują się?

„Internet, ze względu na swoją naturę, jest doskonałym medium do wielokrotnego powtarzania starych kwestii” – mówi Bailey. „Myślę, że niektórzy ludzie mają tendencję do wykorzystywania taktyki straszenia na swoją korzyść”.

„Częściowym powodem, dla którego dyskusja na temat aluminium i choroby Alzheimera wciąż jest aktualna, jest to, że Alzheimer jest wyniszczającą chorobą, a ludzie chcą wiedzieć, dlaczego ich krewny na nią choruje i chcą łatwej odpowiedzi” – mówi Snyder.

Jej zdaniem nie ma łatwych odpowiedzi, jeśli chodzi o chorobę Alzheimera. Czynniki, które mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na tę chorobę – takie jak aktywność fizyczna, zdrowa dieta i zaangażowanie umysłowe – nie wiążą się z antyperspirantami. To samo dotyczy zmniejszenia ryzyka zachorowania na raka.

Mimo że dowody nie potwierdzają związku między antyperspirantami a chorobami takimi jak rak i Alzheimer, jeśli nadal masz obawy przed ich stosowaniem, Pestano radzi czytać etykiety produktów i dowiedzieć się, jakie składniki zawierają.

Osoby, które wolą stosować antyperspiranty naturalne, mogą wypróbować alternatywę w postaci antyperspirantu nie zawierającego aluminium lub nawet wcierać pod pachami produkty kuchenne, takie jak herbata czy cytryna. Ale uwaga: Powstałe w ten sposób zapachy i mokre plamy mogą sprawić, że Twoi przyjaciele uciekną. „Wiele osób może chcieć spróbować różnych rzeczy, ale jeśli chcą być suche, to muszą używać antyperspirantu” – mówi Pariser.

Zaledwie kilka miesięcy przed tym, jak dowiedziała się, że ma raka piersi, Christina Applegate uzyskała szokujący wgląd w zmagania innych młodych kobiet, które są w grupie wysokiego ryzyka zachorowania na tę chorobę, a które nie mają takich zasobów, jak gwiazdy Hollywood.

Zaledwie kilka miesięcy przed tym, jak dowiedziała się, że ma raka piersi, Christina Applegate uzyskała szokujący wgląd w zmagania innych młodych kobiet, które również są w grupie wysokiego ryzyka zachorowania — i które nie mają takich zasobów, jak gwiazdy Hollywood.

Ponieważ jej matka walczyła z rakiem piersi i rakiem jajnika, Applegate od 30 roku życia regularnie wykonywała badania mammograficzne. Ale kiedy skończyłam 36 lat, mój lekarz stwierdził, że moje piersi są zbyt gęste, by można je było zbadać samą mammografią, i skierował mnie na przesiewowy rezonans magnetyczny do Centrum Medycznego Cedars-Sinai” – wspomina. Po drugim badaniu rezonansem magnetycznym pracownica działu relacji z pacjentami, która opiekowała się mną przez lata, powiedziała mi, że wiele młodych kobiet z grupy wysokiego ryzyka rezygnuje z przesiewowych badań rezonansem magnetycznym, ponieważ nie mogą sobie na nie pozwolić – każde z nich kosztuje około 3000 dolarów – a ubezpieczenie ich nie pokrywa. To mnie naprawdę rozzłościło!

Niecały rok później, w 2008 roku, u Applegate – która dostała główną rolę w serialu komediowym ABC „Samantha Who? — zdiagnozowano u niej raka piersi – raka we wczesnym stadium, którego wykryto dzięki rezonansowi magnetycznemu. Ledwie zakończyła leczenie, gdy zaczęła tworzyć nową fundację, Right Action for Women (RAW). RAW, inicjatywa Entertainment Industry Foundation, zbiera pieniądze i wiedzę na temat programów wsparcia, które zapewniają bezpłatne lub tanie przesiewowe badania MRI młodszym kobietom, które, tak jak Applegate, są w grupie wysokiego ryzyka zachorowania na raka piersi ze względu na obciążającą historię rodziny i mutacje genetyczne powodujące raka.

W tym roku rak piersi zostanie zdiagnozowany u około 10 000 kobiet poniżej 40. roku życia. Co powinny one wiedzieć o raku piersi już teraz? Oto kilka rad i informacji prosto od Christiny Applegate i jej lekarza, dr Philomeny McAndrew, onkologa medycznego z Tower Hematology/Oncology Group w Los Angeles:

Artykuł pochodzi z październikowego wydania magazynu „Doctor the Magazine” z 2010 r. Przeczytaj cały artykuł tutaj.