Strona główna Blog Strona 2731

Rodzaje leków na depresję i wskazówki dotyczące przyjmowania antydepresantów

0

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje leków na depresję oraz w jaki sposób można najskuteczniej leczyć depresję za pomocą leków i poprawy stylu życia.

W związku z przyjmowaniem leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresji należy pamiętać o poniższych kwestiach:

  • Tylko około 30% osób cierpiących na depresję uzyskuje pełną remisję po przyjęciu pierwszego leku przeciwdepresyjnego. Tak wynika z badania przeprowadzonego w 2006 roku i sfinansowanego przez National Institutes of Health. Ci, u których nastąpiła poprawa, częściej przyjmowali nieco większe dawki leków przez dłuższy czas.

  • Niektóre leki przeciwdepresyjne działają lepiej u niektórych osób niż u innych. Nierzadko podczas leczenia trzeba wypróbować różne leki na depresję.

  • Niektórzy ludzie potrzebują więcej niż jednego leku w leczeniu depresji.

  • Leki przeciwdepresyjne są opatrzone ostrzeżeniem o zwiększonym w porównaniu z placebo ryzyku myśli i zachowań samobójczych u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych w wieku 18-24 lat.

  • Współpracując z lekarzem, można rozważyć ryzyko i korzyści wynikające z leczenia oraz zoptymalizować stosowanie leków, które najlepiej łagodzą objawy.

    Co to jest lek przeciwdepresyjny?

    Leki przeciwdepresyjne, czasem w połączeniu z psychoterapią, są często pierwszym sposobem leczenia depresji. Jeśli jeden lek przeciwdepresyjny nie działa dobrze, można spróbować innego leku z tej samej klasy lub zupełnie innej klasy leków na depresję. Lekarz może również spróbować zmienić dawkę leku. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić przyjmowanie więcej niż jednego leku na depresję.

    Jakie są różne rodzaje leków przeciwdepresyjnych?

    Poniżej wymieniono główne rodzaje leków przeciwdepresyjnych wraz z nazwami marek:

    • Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)

      zostały wprowadzone na rynek w połowie i pod koniec lat 80. Ta generacja leków przeciwdepresyjnych jest obecnie najbardziej rozpowszechnioną klasą leków stosowanych w leczeniu depresji. Przykładami są citalopram (Celexa), escitalopram (Lexapro), paroksetyna (Paxil, Pexeva), fluoksetyna (Prozac, Sarafem) i sertralina (Zoloft). Dwa leki, sklasyfikowane jako „modulatory i stymulatory serotoniny” lub SMS-y (co oznacza, że mają pewne właściwości podobne do SSRI, ale oddziałują również na inne receptory w mózgu), to vilazodon (Viibryd) i vortioxetine (Trintellix). Działania niepożądane są na ogół łagodne, ale u niektórych osób mogą być uciążliwe. Należą do nich nudności, rozstrój żołądka, problemy seksualne, zmęczenie, zawroty głowy, bezsenność, zmiana masy ciała i bóle głowy.

    • Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI)

      są nowszym typem leku przeciwdepresyjnego. Do tej klasy należą wenlafaksyna (Effexor), dezvenlafaksyna (Pristiq i Khedezla), duloksetyna (Cymbalta) i lewomilnacipran (Fetzima). Do działań niepożądanych należą: rozstrój żołądka, bezsenność, problemy seksualne, niepokój, zawroty głowy i zmęczenie.

    • Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (TCA)

      były jednymi z pierwszych leków stosowanych w leczeniu depresji. Przykładami są amitryptylina (Elavil), desipramina (Norpramin, Pertofrane), doksepina (Adapin, Sinequan), imipramina (Tofranil), nortryptylina (Aventyl, Pamelor), protryptylina (Vivactil) i trimipramina (Surmontil). Działania niepożądane obejmują rozstrój żołądka, zawroty głowy, suchość w ustach, zmiany ciśnienia krwi, zmiany poziomu cukru we krwi i nudności.

    • Inhibitory monoaminooksydazy (MAOI)

      były jednymi z pierwszych leków stosowanych w leczeniu depresji. MAOI blokują enzym, oksydazę monoaminową, co powoduje wzrost stężenia substancji chemicznych w mózgu związanych z nastrojem, takich jak serotonina, noradrenalina i dopamina. Przykładami są fenelzyna (Nardil), tranylcypromina (Parnate), izokarboksazyd (Marplan) i transdermalna selegilina (plaster EMSAM). Chociaż MAOI działają dobrze, nie są one przepisywane zbyt często ze względu na ryzyko poważnych interakcji z innymi lekami i niektórymi pokarmami. Do pokarmów, które mogą wchodzić w negatywną reakcję z MAOI, należą m.in. dojrzałe sery i dojrzałe mięsa.

    • Inne leki:

      • Bupropion (Aplenzin, Wellbutrin) jest unikalnym lekiem przeciwdepresyjnym, który oddziałuje na substancje chemiczne mózgu – noradrenalinę i dopaminę. Działania niepożądane są zazwyczaj łagodne, obejmują rozstrój żołądka, ból głowy, bezsenność i niepokój. Bupropion może rzadziej niż inne leki przeciwdepresyjne powodować seksualne działania niepożądane.

      • Esketamina (Spravato) jest unikalnym lekiem, który pierwotnie opracowano jako środek znieczulający, a obecnie uważa się, że może on leczyć depresję dzięki wpływowi na substancję chemiczną mózgu zwaną glutaminianem. Jest ona podawana w postaci aerozolu do nosa i jest przeznaczona do stosowania u osób, u których nie wystąpiła odpowiedź na leczenie innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Najczęstsze działania niepożądane leku to uspokojenie, dysocjacja (dziwne postrzeganie czasu i przestrzeni lub wrażenie, że rzeczy wokół ciebie nie są prawdziwe), problemy z myśleniem i wysokie ciśnienie krwi. Jeśli wystąpią którekolwiek z tych działań niepożądanych, są one zazwyczaj łagodne i przejściowe.

      • Mirtazapina (Remeron) jest również unikalnym lekiem przeciwdepresyjnym, który oddziałuje głównie na serotoninę i noradrenalinę poprzez inne receptory w mózgu niż inne leki. Zwykle przyjmuje się ją przed snem, ponieważ często powoduje senność. Działania niepożądane są zwykle łagodne i obejmują senność, przyrost masy ciała, podwyższony poziom trójglicerydów i zawroty głowy.

      • Trazodon (Desyrel) jest zwykle przyjmowany z jedzeniem, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zaburzeń żołądkowych. Inne działania niepożądane to senność, zawroty głowy, zaparcia, suchość w jamie ustnej i niewyraźne widzenie. Często przepisywany jest w celu ułatwienia zasypiania.

    Czy z lekami przeciwdepresyjnymi stosowane są inne leki?

    Oprócz leków przeciwdepresyjnych mogą być przepisywane inne leki, szczególnie w depresji opornej na leczenie. Poniżej podano przykłady leków, które mogą być stosowane jako uzupełnienie leczenia przeciwdepresyjnego.

    • Kilka specyficznych a

      leków przeciwpsychotycznych

      zwiększają działanie leku przeciwdepresyjnego, gdy początkowa reakcja na leczenie jest słaba. Należą do nich aripiprazol (Abilify), brexpiprazol (Rexulti) i kwetiapina (Seroquel). Symbyax, połączenie leku przeciwpsychotycznego olanzapiny (Zyprexa) i leku z grupy SSRI (Prozac lub fluoksetyna), jest zatwierdzony do stosowania w przypadku depresji opornej na leczenie lub depresji u osób z zaburzeniem dwubiegunowym.

    • Węglan litu, zwykle uważany za lek stabilizujący nastrój w zaburzeniu dwubiegunowym, jest także od dawna uważany za użyteczny lek dodatkowy do leków przeciwdepresyjnych u osób z dużym zaburzeniem depresyjnym.

    • Leki pobudzające (takie jak lisdexamfetamina (Vyvanse) lub metylofenidat (Ritalin)) są czasami stosowane „off label” jako leczenie dodatkowe w niektórych postaciach depresji.

    • Buspiron (Buspar), lek przeciwlękowy, jest również czasami przydatny w leczeniu depresji, jeśli jest dodawany do leku przeciwdepresyjnego.

    • Lekarz może zalecić lub przepisać inne leki lub suplementy niezatwierdzone przez FDA do stosowania w depresji.

    Czy istnieją wskazówki, jak najlepiej wykorzystać leczenie depresji?

    • Monitoruj swój nastrój.

      Monitorowanie nastroju i zachowania od czasu do czasu może pomóc lekarzowi w leczeniu depresji, zanim stanie się ona trudna do opanowania. Prowadź dziennik. Staraj się co tydzień obserwować wahania nastroju, a w razie nasilenia objawów skontaktuj się z lekarzem.

    • Wzmocnij swoje wsparcie społeczne

      . Chociaż nie masz wpływu na diagnozę depresji, możesz kontrolować pewne rzeczy. Można poszukać lub stworzyć dla siebie pozytywny system wsparcia. Wsparcie jest dostępne niezależnie od tego, czy jest to współmałżonek, członkowie rodziny, bliscy przyjaciele, współpracownicy, organizacje religijne czy grupy społeczne.

    • Trzymaj się przepisanego leczenia.

      Pełne działanie leków przeciwdepresyjnych może trwać nawet do ośmiu tygodni. Nie opuszczaj dawek ani nie przerywaj leczenia przedwcześnie. Jeśli nie przyjmujesz leku na depresję dokładnie tak, jak jest przepisany, nie dajesz mu szansy na działanie.

    • Spotkaj się z ekspertem w dziedzinie depresji.

      Ważne jest, aby podczas leczenia rozmawiać z wykwalifikowanym specjalistą. Psychologowie nie mogą wprawdzie przepisywać leków, ale są dobrze wyszkoleni w ocenie psychiatrycznej i psychoterapii. Z psychologiem można współpracować, przyjmując jednocześnie leki przeciwdepresyjne przepisane przez lekarza prowadzącego lub można zgłosić się do psychiatry w celu przyjmowania zarówno leków na depresję, jak i terapii. Postaraj się znaleźć osobę, która ma duże doświadczenie w pomaganiu osobom z depresją oporną na leczenie. Specjalistów od zaburzeń nastroju można często znaleźć za pośrednictwem szpitali uniwersyteckich lub organizacji takich jak American Society of Clinical Psychopharmacology (Amerykańskie Towarzystwo Psychofarmakologii Klinicznej), American Psychiatric Association (Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne), Depression and Bipolar Support Alliance (DBSA), wyszukiwarka internetowa „Find a Pro” (Znajdź profesjonalistę) oraz SAMHSA National Helpline C 1-800-662-HELP (4357).

    • Wyrób sobie dobre nawyki.

      Codziennie o tej samej porze zażywaj leki na depresję. Łatwiej jest o tym pamiętać, jeśli zażywasz go razem z inną czynnością, np. jedzeniem śniadania lub kładzeniem się do łóżka. Zaopatrz się w tygodniowy pojemnik na tabletki, dzięki któremu łatwo będzie sprawdzić, czy nie pominąłeś jakiejś dawki. Ponieważ czasami zdarza się, że ludzie zapominają o dawce, upewnij się, że wiesz, co robić w takiej sytuacji.

    • Nie ignoruj działań niepożądanych.

      Działania niepożądane są jednym z głównych powodów rezygnacji z przyjmowania leków. Jeśli wystąpią skutki uboczne, porozmawiaj z lekarzem. Sprawdź, czy jest jakiś sposób na ich zminimalizowanie lub wyeliminowanie. Należy jednak pamiętać, że skutki uboczne mogą być gorsze przy pierwszym rozpoczęciu przyjmowania leku. Efekty uboczne często ustępują z czasem.

    • Poinformuj lekarza o przepisaniu ci innych leków przez innego pracownika służby zdrowia

      . Niektóre leki mogą wchodzić w istotne interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi. Należy poinformować lekarza o przyjmowaniu lub rozpoczęciu przyjmowania jakichkolwiek innych leków, aby mógł on bezpiecznie monitorować leczenie.

    • Nigdy nie należy przerywać przyjmowania leków na depresję bez zgody lekarza.

      Jeśli z jakiegoś powodu musisz przerwać przyjmowanie leku, lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki. W przypadku nagłego odstawienia leku mogą wystąpić działania niepożądane, a depresja może się pogłębić.

    • Nie zakładaj, że możesz przestać przyjmować leki na depresję, kiedy poczujesz się lepiej.

      Jeśli czujesz, że chciałbyś odstawić leki, porozmawiaj z lekarzem. Nie należy odstawiać leku na własną rękę; nagłe odstawienie może spowodować objawy związane z odstawieniem leku, a także ryzyko nawrotu choroby.

    Zespół serotoninowy: Objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

    0

    Zespół serotoninowy jest potencjalnie śmiertelnym stanem wywołanym przez zbyt dużą aktywność komórek nerwowych. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnozowaniu i leczeniu zespołu serotoninowego u lekarza.

    O zespole serotoninowym mówimy wtedy, gdy w organizmie występuje zbyt duża ilość substancji chemicznej zwanej serotoniną, zwykle z powodu przyjmowania leków lub ich kombinacji.

    Organizm wytwarza serotoninę, aby pomóc komórkom mózgowym i innym komórkom układu nerwowego komunikować się ze sobą. Naukowcy uważają, że brak serotoniny w mózgu może odgrywać rolę w depresji. Jednak zbyt duża jej ilość może prowadzić do skrajnej aktywności komórek nerwowych i niebezpiecznych objawów.

    ?

    Objawy zespołu serotoninowego

    Objawy zespołu serotoninowego często zaczynają się kilka godzin po przyjęciu nowego leku, który wpływa na poziom serotoniny, lub po zwiększeniu dawki obecnie stosowanego leku. Objawy mogą obejmować:

    • Dezorientacja

    • Pobudzenie lub niepokój

    • Rozszerzone źrenice

    • Ból głowy

    • Zmiany ciśnienia krwi i/lub temperatury

    • Nudności

    • Wymioty

    • Biegunka

    • Szybki rytm serca

    • Drżenie

    • Utrata kontroli nad mięśniami lub drgające mięśnie

    • Dreszcze i gęsia skórka

    • Silne pocenie się

    W ciężkich przypadkach zespół serotoninowy może zagrażać życiu. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy zadzwonić pod numer 911 lub udać się na pogotowie:

    • Wysoka gorączka

    • Napady

    • Nierówne bicie serca

    • Utrata przytomności

    Przyczyny i czynniki ryzyka zespołu serotoninowego

    Przyczyną zespołu serotoninowego są zazwyczaj leki, zwłaszcza niektóre leki przeciwdepresyjne. Pacjent może być bardziej zagrożony, jeśli przyjmuje dwa lub więcej leków i/lub suplementów, które wpływają na poziom serotoniny.

    Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) są najczęściej przepisywaną grupą leków przeciwdepresyjnych. Ich działanie polega na zwiększaniu stężenia serotoniny. Do leków tych należą:

    • Citalopram (Celexa)

    • Escitalopram (Lexapro)

    • Fluoksetyna (Prozac)

    • Fluwoksamina (Luvox)

    • Paroksetyna (Paxil)

    • Sertralina (Zoloft)

    Inne leki wydawane na receptę i bez recepty, które mogą podnosić poziom serotoniny, same lub przyjmowane razem, to m.in:

    • Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), klasa leków przeciwdepresyjnych, w tym desvenlafaksyna (Khedezla), bursztynian desvenlafaksyny (Pristiq), duloksetyna (Cymbalta), lewomilnacipran (Fetzima) i wenlafaksyna (Effexor).

    • Inhibitory monoaminooksydazy (MAOI), klasa leków przeciwdepresyjnych, w tym izokarboksazyd (Marplan), fenelzyna (Nardil), tranylcypromina (Parnate) i transdermalna selegilina (EMSAM)

    • Buspiron (BuSpar), lek stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych

    • Trazodon (Desyrel), lek stosowany w leczeniu depresji lub bezsenności

    • Leki na migrenę, takie jak almotryptan (Axert), naratryptan (Amerge), rizatriptan (Maxalt), sumatryptan (Imitrex) i zolmitryptan (Zomig)

    • Niektóre leki przeciwbólowe, zwłaszcza opioidy i leki pokrewne, w tym fentanyl (Sublimaze, Fentora), cytrynian fentanylu (Actiq), meperydyna (Demerol), pentazocyna (Talwin) i tramadol (Ultram)

    • Dekstrometorfan, środek przeciwkaszlowy występujący w wielu lekach na kaszel i przeziębienie dostępnych bez recepty i na receptę

    • Niektóre leki na nudności, takie jak granisetron (Kytril), metoklopramid (Reglan) i ondansetron (Zofran)

    • Leki przeciwdepresyjne, które oddziałują na wiele receptorów serotoninowych, takie jak wilazodon (Viibryd) i wortioksetyna (Trintellix)

    Niektóre leki rekreacyjne, takie jak LSD i kokaina, oraz suplementy diety, w tym dziurawiec i żeń-szeń, mogą również powodować zespół serotoninowy, jeśli są przyjmowane razem z tymi lekami przeciwdepresyjnymi.

    FDA zwróciła się do producentów leków o dodanie etykiet ostrzegających o ryzyku wystąpienia zespołu serotoninowego. W razie pytań dotyczących danego leku należy sprawdzić jego etykietę lub zapytać lekarza. Nie należy przerywać przyjmowania leków przed rozmową z lekarzem.

    Powikłania zespołu serotoninowego

    Bez leczenia, zespół serotoninowy może powodować drgawki, niewydolność nerek, problemy z oddychaniem, śpiączkę i śmierć.

    Diagnostyka zespołu serotoninowego

    Żaden pojedynczy test nie powie Twojemu lekarzowi, że masz zespół serotoninowy. Zamiast tego lekarz zapyta o historię choroby, w tym o przyjmowane leki, suplementy i leki rekreacyjne, oraz przeprowadzi badanie fizykalne. Lekarz może zlecić badania laboratoryjne w celu wykluczenia innych stanów chorobowych, które mogą przypominać zespół serotoninowy, takich jak tężec, sepsa, zapalenie mózgu lub udar cieplny.

    Leczenie zespołu serotoninowego

    Prawdopodobnie konieczne będzie pozostanie w szpitalu, aby lekarz mógł leczyć objawy i monitorować proces powrotu do zdrowia.

    Kluczowe znaczenie ma usunięcie leku, który spowodował wystąpienie zespołu serotoninowego. Prawdopodobnie pacjent poczuje się lepiej w ciągu jednego dnia od odstawienia leku, chociaż niektóre leki mogą wymagać dłuższego czasu, aby opuścić organizm. Konieczne może być także podawanie płynów przez żyłę (dożylnie lub dożylnie).

    W ciężkich przypadkach możesz przyjmować lek o nazwie cyproheptadyna (Periactin), który powstrzymuje organizm przed wytwarzaniem serotoniny.

    Zapobieganie zespołowi serotoninowemu

    Upewnij się, że Twój lekarz wie o wszystkich przyjmowanych przez Ciebie lekach i suplementach oraz o wszelkich reakcjach, jakie u Ciebie występują, zwłaszcza jeśli otrzymujesz recepty z kilku miejsc.

    Jeśli stosujesz więcej niż jeden lek, który wpływa na poziom serotoniny, poznaj objawy zespołu serotoninowego, aby móc na nie uważać.

    Depresja atypowa objawy, leczenie i diagnoza

    0

    Lekarz wyjaśnia depresję atypową – rodzaj depresji, która może być trudna do leczenia. Dowiedz się, co ją wywołuje, jak jest diagnozowana i co można z nią zrobić.

    Depresja atypowa jest podtypem dużej depresji lub zaburzenia dystymicznego, który charakteryzuje się kilkoma specyficznymi objawami, takimi jak zwiększony apetyt lub przyrost masy ciała, senność lub nadmierny sen, wyraźne zmęczenie lub osłabienie, nastrój silnie reagujący na okoliczności środowiskowe oraz poczucie wyjątkowej wrażliwości na odrzucenie.

    Co to jest depresja atypowa?

    Depresja atypowa może być „wyznacznikiem” zarówno dużej depresji, jak i zaburzenia dystymicznego. Osoby cierpiące na depresję atypową często doświadczają jej po raz pierwszy w młodym wieku, w okresie nastoletnim.

    U osoby z klasyczną dużą depresją występuje co najmniej pięć z następujących dziewięciu objawów:

    • Smutek lub przygnębiony nastrój przez większość dnia lub prawie codziennie

    • Utrata przyjemności z rzeczy, które kiedyś sprawiały przyjemność

    • Poważna zmiana wagi (przyrost lub utrata ponad 5% wagi w ciągu miesiąca) lub apetytu

    • Bezsenność lub nadmierna ilość snu prawie każdego dnia

    • Stan fizycznego niepokoju lub wyczerpania, który jest zauważalny przez innych

    • Zmęczenie lub utrata energii niemal każdego dnia

    • Poczucie beznadziejności, bezwartościowości lub nadmiernego poczucia winy prawie codziennie

    • Problemy z koncentracją lub podejmowaniem decyzji prawie codziennie

    • Powtarzające się myśli o śmierci lub samobójstwie, plany samobójcze lub próby samobójcze

    Zaburzenie dystymiczne, znane obecnie w środowisku psychiatrów jako „uporczywe zaburzenie depresyjne” lub przewlekła duża depresja, to stan, w którym przez co najmniej dwa lata u dorosłych (rok u dzieci i młodzieży) i co najmniej dwa z wymienionych powyżej objawów towarzyszących, ale mniej niż pięć objawów, które definiują epizod dużej depresji, przez większą liczbę dni utrzymuje się obniżony nastrój.

    Pomimo swojej nazwy, depresja atypowa jest bardzo częsta. Przeciwstawia się jej depresję „melancholijną”, inny podtyp depresji, w którym występują objawy bezsenności (raczej niż nadmiernego snu), utrata apetytu (raczej niż zwiększony apetyt), względny brak reakcji nastroju na okoliczności środowiskowe i wyraźnie zmniejszona zdolność odczuwania przyjemności.

    ?

    Jakie są objawy depresji atypowej?

    Jedną z głównych cech depresji atypowej, która odróżnia ją od depresji melancholicznej, jest reaktywność nastroju. Innymi słowy, osoba cierpiąca na depresję atypową zauważy poprawę nastroju, jeśli wydarzy się coś pozytywnego. W depresji melancholicznej pozytywne zmiany rzadko powodują zmianę nastroju. Ponadto kryteria diagnostyczne wymagają, aby reaktywności nastroju towarzyszyły co najmniej dwa z poniższych objawów:

    • Zbyt dużo spania (hipersomnia)

    • Zwiększony apetyt lub przyrost masy ciała

    • Bardziej intensywne reakcje lub zwiększona wrażliwość na odrzucenie, co prowadzi do problemów w relacjach społecznych i zawodowych

    • Uczucie ciężaru, paraliżu lub „ołowicy”.

    Lekarz zbada fizyczne przyczyny każdego z tych objawów. Obejmie to badanie fizykalne i testy w celu wykrycia problemu, takiego jak niedoczynność tarczycy. W przypadku niedoczynności tarczycy niskie stężenie hormonu tarczycy może prowadzić do objawów, takich jak depresja i przyrost masy ciała.

    Co powoduje depresję atypową?

    Uważa się, że depresja jest wynikiem zaburzonego funkcjonowania obwodów mózgowych, które regulują nastrój i umożliwiają komunikację jednego rejonu mózgu z drugim. Komórki nerwowe znajdujące się w tych obwodach przekazują sygnały za pośrednictwem substancji chemicznych zwanych neuroprzekaźnikami, takich jak dopamina, serotonina i noradrenalina. Uważa się, że leki przeciwdepresyjne „podrasowują” te substancje chemiczne i w ten sposób poprawiają sprawność obwodów mózgowych związanych z nastrojem.

    Chociaż dokładna przyczyna depresji nie jest znana, istnieją czynniki ryzyka jej wystąpienia, w tym:

    • Występowanie depresji w rodzinie

    • Znacząca strata – śmierć, rozwód lub separacja – która może wywołać podatność na depresję (a nie tylko zwykłą żałobę)

    • Konflikty interpersonalne i związane z nimi emocje, takie jak poczucie winy

    • Wszelkiego rodzaju nadużycia – fizyczne, seksualne lub emocjonalne

    • Każdy rodzaj ważnego wydarzenia życiowego, takiego jak przeprowadzka, zmiana lub utrata pracy, ukończenie studiów, przejście na emeryturę lub izolacja społeczna u osób, które mają biologiczną podatność na depresję

    • Wszelkie poważne choroby, takie jak rak, choroba serca, udar lub HIV

    • Nadużywanie narkotyków lub alkoholu

    ?

    ?

    Jak leczy się depresję atypową?

    W przypadku depresji atypowej lekarze prawdopodobnie zalecą psychoterapię (terapię rozmowną) i/lub leki, w zależności od nasilenia objawów. W leczeniu dostępne są różne rodzaje psychoterapii i leków. Pacjent może zostać skierowany do specjalisty, takiego jak psychiatra, psycholog lub inny licencjonowany specjalista w zakresie zdrowia psychicznego.

    Choroba Leśniowskiego-Crohna: Radzenie sobie z długotrwałymi skutkami operacji

    0

    Jeśli planujesz operację w związku z chorobą Leśniowskiego-Crohna, długoterminowy plan powrotu do zdrowia może pomóc w złagodzeniu niepokoju związanego z zabiegiem. Dobre przygotowanie może również sprawić, że lata po operacji będą łatwiejsze do zniesienia, zarówno pod względem fizycznym, jak i emocjonalnym.

    Postępowanie w przypadku powikłań

    Jak każdy zabieg chirurgiczny, operacje Crohns wiążą się z ryzykiem wystąpienia powikłań. Poważne, długotrwałe powikłania nie występują zbyt często, ale ważne jest, aby znać ich różne objawy. Niektóre rodzaje operacji wiążą się z większym ryzykiem niż inne, dlatego należy porozmawiać z lekarzem na temat konkretnego zabiegu.

    Ból

    Ból po operacji Crohns’a nie jest rzadkością, ale może być spowodowany wieloma różnymi rzeczami. Jeśli ból utrzymuje się nawet po kilku tygodniach lub miesiącach gojenia, należy porozmawiać z lekarzem. Lekarz najpierw będzie chciał się upewnić, że nie ma infekcji. Czasami utrzymywanie się bólu przez 6 miesięcy lub dłużej może być normalne.

    Sepsa

    Czasami zakażenie po operacji może wywołać skrajną reakcję organizmu, zwaną sepsą. U niektórych osób ryzyko jest wyższe niż u innych, dlatego porozmawiaj z lekarzem o swoim ryzyku. Sepsa może być spowodowana przez:

    • Ropnie – miejsca, w których podczas infekcji zbiera się ropa

    • Przetoki, zakażone tunele, które mogą powstać pomiędzy jelitem a powierzchnią skóry, innym fragmentem lub pętlą jelita lub innym narządem

    • Owrzodzenia brzeżne, kiedy szwy łączące fragmenty jelita mają problemy z gojeniem się i powstają owrzodzenia

    • Nieszczelność zespolenia, kiedy płyn wycieka przez szwy, które łączą połączone części jelita.

    Mogą się one ujawnić dopiero po kilku tygodniach od operacji. Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy tych powikłań, w tym:

    • Szybki rytm serca

    • Gorączka lub dreszcze

    • Ból brzucha, klatki piersiowej lub ramion

    • Problemy z oddychaniem

    • Wyciek płynu z cięcia wykonanego podczas operacji

    • Nudności lub wymioty

    • Mniejsza ilość moczu

    • Podrażnienie skóry lub wydzielina w okolicy odbytu

    • Uderzający i uporczywy ból, który może nasilać się podczas siadania, kaszlu lub chodzenia do łazienki

    • Problemy z kontrolowaniem wypróżnień

    Ropnie, wrzody i przetoki mogą pojawić się w wyniku operacji, ale są to również częste powikłania samej choroby Leśniowskiego-Crohna. Lekarz może pomóc w ustaleniu ich przyczyny.

    Problemy z wyłonioną stomią

    U niektórych osób z Crohnsem wyłoniona zostanie stomia. Jest to sytuacja, w której jelito jest przekierowywane przez otwór w ścianie brzucha zwany stomią, przez który odpady opuszczają organizm i są gromadzone w worku stomijnym.

    Czasami pokarm lub tkanka bliznowata mogą uniemożliwić prawidłowe przemieszczanie się odpadów przez jelita po wyłonieniu stomii. Jeśli odczuwasz skurcze lub mdłości, a przez kilka godzin ze stomii nie wydostały się żadne odpady, może to oznaczać, że doszło do zablokowania jelita. Jeśli uważasz, że tak może być, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Powinieneś także zadzwonić, jeżeli stomia wystaje bardziej niż zwykle, co nazywamy wypadnięciem, lub jeżeli wsuwa się bardziej niż zwykle do wnętrza ciała.

    Zespół krótkiego jelita (SBS) po resekcji

    W normalnych warunkach jelito cienkie wchłania witaminy i składniki odżywcze ze strawionego pokarmu, gdy ten wydostaje się z organizmu. Jeśli w wyniku operacji zostanie usunięta zbyt duża część jelita cienkiego, pacjent może mieć problemy z uzyskaniem odpowiedniej ilości pożywienia. Jest to tzw. zespół krótkiego jelita. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy SBS, takie jak:

    • Biegunka

    • Utrata wagi

    • Ból brzucha

    • Wzdęcia

    • Zgaga

    • Wzdęcia

    • Tłuste lub cuchnące wypróżnienia

    • Osłabienie lub zmęczenie

    • Zakażenia bakteryjne

    • Wrażliwość na pokarm

    Zmiany w funkcjonowaniu jelit

    Operacja Crohns’a prawdopodobnie spowoduje zmiany w funkcjonowaniu jelit. Może wystąpić konieczność częstszego wypróżniania się, czasami bez uprzedzenia lub z niewielkim wyprzedzeniem. Może pojawić się uczucie wzdęcia i częstsze oddawanie wiatrów. Może to trochę potrwać, ale z czasem przyzwyczaisz się do nowej normy. Z reguły należy się nawadniać, a przez pewien czas unikać pokarmów powodujących gazy, takich jak fasola, brokuły, cebula, kapusta i kalafior.

    Niektóre operacje wiążą się z większym ryzykiem wystąpienia problemów z załatwianiem się w toalecie. Na przykład nawet połowa pacjentów poddawanych operacji odbytu może mieć problemy z kontrolowaniem wypróżnień, w zależności od stopnia skomplikowania zabiegu. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o ryzyku wystąpienia nietrzymania stolca.

    Dostosowanie się do zmian stylu życia

    Osobom ze stomią początkowo trudno jest przyzwyczaić się do worka stomijnego i mogą czuć się skrępowane. Z czasem jednak będziesz mógł wrócić do swoich normalnych zajęć i to od Ciebie zależy, jak wiele chcesz powiedzieć o swojej operacji. Pamiętaj, że Twój worek stomijny jest o wiele bardziej widoczny dla Ciebie niż dla innych.

    Zmiany w zachowaniu jelit mogą również wpłynąć na Twoją pewność siebie. Aby złagodzić objawy, należy unikać tłustych, tłustych i pikantnych potraw oraz porozmawiać z lekarzem o tym, ile błonnika należy dostarczać. Pomocne będzie także unikanie alkoholu i palenia papierosów. Utrzymuj swoje ciało w ruchu; częste, delikatne ćwiczenia mogą pomóc w utrzymaniu regularności i odzyskaniu pewności siebie.

    Można się również zastanawiać, czy operacja Crohns’a wpłynie na życie seksualne w dłuższej perspektywie. Wiele osób stwierdza, że wszystko wraca do normy po kilku tygodniach gojenia, ale niektóre zmiany mogą być trwałe. Pomocne może być otwarcie się na odczucia partnera. Możesz również czuć się skrępowany, rozmawiając o problemach seksualnych z lekarzem, ale są oni przyzwyczajeni do rozmów na te tematy. Spróbuj wykorzystać go jako źródło wszelkich pytań, jakie możesz mieć.

    Czasami po resekcji mogą wystąpić biegunka i skurcze, które mogą utrzymywać się nawet kilka miesięcy po operacji, ponieważ jelito dostosowuje się do mniejszych rozmiarów. Zależy to od tego, jaka część jelita została usunięta i jak długi był usunięty odcinek. Można sobie z tym poradzić za pomocą diety i leków, ale zmiana stylu życia również pomoże zachować kontrolę. W razie wypadku należy być przygotowanym do wyjścia z domu. Oznacza to, że powinieneś dokładnie wiedzieć, gdzie są łazienki, a na wszelki wypadek zabrać ze sobą zapasową odzież, łagodzące produkty do pielęgnacji skóry i plastikowe torby.

    Nawrót choroby Leśniowskiego-Crohna po operacji

    Operacje nie mają na celu wyleczenia choroby Leśniowskiego-Crohna. Są one raczej stosowane w celu kontrolowania objawów i utrzymania choroby w ryzach. Oznacza to, że u wielu pacjentów – około połowy – choroba Leśniowskiego-Crohna powróci w ciągu kilku lat po zabiegu. Około jedna trzecia będzie wymagała kolejnych operacji w przyszłości. Rozmawiaj otwarcie ze swoim lekarzem, aby dowiedzieć się jak najwięcej o swoim konkretnym typie Crohns’a. Zadawaj pytania, takie jak:

    • Jakie są możliwe powikłania tego zabiegu?

    • Jakich zmian w trybie życia powinienem się spodziewać?

    • Jak długo potrwa moja rekonwalescencja?

    • W jaki sposób operacja wpłynie na moją dietę i wypróżnienia?

    • Jakie przybory powinienem mieć w domu?

    • Czy w przyszłości będę potrzebował więcej zabiegów chirurgicznych?

    Dzięki temu będziesz przygotowany i będziesz wiedział, z czym będziesz musiał sobie poradzić w nadchodzących latach.

    Jak radzić sobie z chorobą Leśniowskiego-Crohna i życiem rodzinnym

    0

    Choroba Leśniowskiego-Crohna ma oczywiście duży wpływ na ciebie, ale także na twoją rodzinę i przyjaciół. Oto kilka sposobów na to, by ułatwić wszystkim życie.

    Mów o tym.

    Możesz myśleć, że inni, nawet najbliższa rodzina i przyjaciele, nie zrozumieją, co czujesz. Większość z nich będzie chciała pomóc, ale nie będzie wiedziała jak. Opowiedzenie im o chorobie Leśniowskiego-Crohna pomoże im zrozumieć, przez co przechodzisz. Może to także pomóc w uzyskaniu potrzebnego wsparcia.

    Należy otwarcie mówić o tym, jak choroba wpływa na pacjenta. Wyraźnie powiedz też, jakiej pomocy możesz potrzebować. Należy podać tylko tyle szczegółów, ile się chce.

    Bądź otwarty w kontaktach z partnerem.

    Życie seksualne w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna może nie zawsze być idealne ze względu na przyjmowane leki lub związane z nią komplikacje. Mogą być chwile, kiedy po prostu nie masz na to ochoty. Bądź szczery ze swoją drugą osobą, gdy nie masz na to ochoty. Upewnij się, że partner wie, że to nic osobistego. Znajdź inne sposoby na bycie blisko. Rozmawiajcie. Dziel się swoimi uczuciami. Nadal możecie być blisko, nie będąc fizycznymi.

    Przyprowadź przyjaciela.

    Dobrze jest zabrać ze sobą na wizyty lekarskie członka rodziny lub przyjaciela, który będzie cię wspierał. Dzięki temu będą oni zaangażowani w opiekę nad pacjentem. Jest to również ważne dla Ciebie. Rodzina i przyjaciele mogą pomóc w zapamiętaniu tego, co mówi lekarz. Mogą także pomóc w dzieleniu się objawami, obawami i pytaniami.

    Przyjmować pomoc.

    Ważne jest, aby stworzyć sieć kontaktów z rodziną i przyjaciółmi, którzy pomogą ci radzić sobie z chorobą. Jeśli chciałbyś w czymś pomóc – na przykład w załatwianiu spraw lub wizycie u lekarza – powiedz przyjaciołom, czego dokładnie potrzebujesz. Jeśli zaoferują pomoc, nie wahaj się powiedzieć „tak”. To może znacznie ułatwić ci dzień, a oni będą wiedzieli, że pomagają przyjacielowi.

    Zdecyduj, co chcesz powiedzieć ludziom w pracy.

    Być może zechcesz opowiedzieć szefowi lub współpracownikom o swojej chorobie. Zrozumieją wtedy, w jaki sposób choroba może na ciebie wpływać, np. jakie przerwy będziesz musiał robić. Nie będziesz musiał się usprawiedliwiać, gdy nie będziesz się dobrze czuł lub będziesz musiał wziąć wolne. Zapoznaj się z zasadami obowiązującymi w Twojej firmie dotyczącymi dni chorobowych i kwestii związanych z opieką zdrowotną.

    Rozważ możliwość przyłączenia się do grupy wsparcia.

    Jeśli nie czujesz się komfortowo dzieląc się wszystkimi szczegółami swojej choroby z rodziną i przyjaciółmi, możesz dołączyć do grupy wsparcia chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Członkowie grupy będą dokładnie wiedzieć, przez co przechodzisz. Mogą zaoferować wsparcie emocjonalne. Ponadto często są na bieżąco z najnowszymi metodami leczenia i terapiami.

    Porady, jak poprawić jakość życia seksualnego z chorobą Leśniowskiego-Crohna

    0

    Objawy i leczenie Crohns mogą sprawić, że seks będzie bolesny lub krępujący. Lekarz informuje o sposobach leczenia, technikach i wskazówkach, które pozwolą cieszyć się seksem.

    Bądź otwarty wobec partnera

    Jeśli jesteś z kimś nowym, bądź szczery. Powiedz, co czujesz w związku ze swoim ciałem i seksem. Upewnij się, że osoba ta akceptuje Cię taką, jaka jesteś. Chcesz czuć się komfortowo w towarzystwie tej osoby, aby móc się zrelaksować i cieszyć seksem.

    Jeśli partner zadaje pytania na temat choroby Leśniowskiego-Crohna, bądź otwarty i szczery w swoich odpowiedziach.

    Jeśli masz wieloletniego partnera, choroba może zmienić wasze życie seksualne. Ale nie musi go zakończyć. Rozmawiajcie o wzajemnych potrzebach i obawach. Może się okazać, że skupiasz się na czymś, co wcale nie przeszkadza partnerowi. Jeśli będziecie otwarcie mówić o swoich obawach, będziecie się mniej stresować seksem.

    Dostosuj się do swoich potrzeb

    Jeżeli w niektórych pozycjach nie czujesz się dobrze, dokonaj zmian. Bądź kreatywny. Użyj poduszki, aby podeprzeć ciało i ułatwić sobie seks. Lubrykanty mogą złagodzić ból, jeśli pochwa jest sucha.

    Seks analny może być bolesny lub niemożliwy po niektórych operacjach Crohna. Poszukaj nowych sposobów na intymność, które sprawią przyjemność wam obojgu, ale nie sprawią bólu ani nie będą powodem do zmartwień.

    Seks nie powinien zaszkodzić stomii lub woreczkowi. Jeśli obawiasz się, że worek pęknie podczas seksu, zmień pozycję lub użyj opaski stomijnej, aby utrzymać worek na miejscu. Możesz też nosić bieliznę, w której czujesz się seksownie, ale która chroni stomię i worek.

    Przed seksem opróżnij worek stomijny. Zmniejszy to twoje obawy związane z nieuporządkowaną przerwą w pożyciu, a także może sprawić, że seks będzie mniej bolesny.

    Aby zapobiec wypróżnieniu podczas stosunku, możesz wcześniej zażyć dostępny bez recepty lek przeciwbiegunkowy.

    Naucz się śmiać z tego

    Choroba Crohna może prowadzić do niezręcznych epizodów podczas seksu, takich jak głośne lub śmierdzące gazy. Postaraj się nie przejmować wypadkami, a nawet śmiać się z nich razem z partnerem. Może to zbliżyć was do siebie.

    Intymność oznacza, że dzielisz się wszystkim z osobą, która cię kocha i troszczy się o ciebie. Oznacza to, że możesz śmiać się z tego, że puściłeś bąka podczas seksu.

    Porozmawiaj z lekarzem

    Może on pomóc ci w rozwiązaniu problemów związanych z chorobą Leśniowskiego-Crohna, które wpływają na twoje życie seksualne. Nie wstydź się. Mów o swoich obawach dotyczących życia seksualnego.

    Przetoki w odbycie lub pochwie mogą być bolesne dla kobiet z Crohnsem. Te wrzodopodobne owrzodzenia mogą ulec zapaleniu, zakażeniu, a nawet przedrzeć się do innych tkanek podczas stosunku. Lekarz może podać leki, takie jak antybiotyki lub środki przeciwzapalne. Jeśli nie przyniosą one rezultatu, należy zapytać, czy możliwe jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego.

    Jeśli masz zaburzenia erekcji spowodowane lekami lub operacją, porozmawiaj z lekarzem o lekach na receptę, takich jak cytrynian sildenafilu (Revatio, Viagra) lub tadalafil (Adcirca, Cialis). Gumowe opaski, pierścienie erekcyjne i implanty prącia również mogą pomóc w uzyskaniu i utrzymaniu erekcji.

    Jeśli dany lek obniża popęd płciowy lub funkcje seksualne, lekarz może zmienić sposób leczenia.

    Jeśli depresja lub lęk utrudniają życie seksualne, należy poprosić lekarza o zalecenie specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego.

    Palenie tytoniu może utrudniać nawilżenie i uzyskanie erekcji. Jeśli więc palisz, porozmawiaj z lekarzem o rzuceniu palenia.

    Skup się na intymności

    Stosunek płciowy nie jest jedynym sposobem na zbliżenie się do partnera lub sprawienie sobie przyjemności. Są sytuacje, kiedy może on być zbyt bolesny lub ryzykowny. Znajdźcie razem inne sposoby na bliskość. Świece, masaż, muzyka i rozmowa dodają romantyzmu.

    Jeśli potrzebujesz pomocy, aby zmniejszyć swoje obawy związane z seksem, porozmawiaj z terapeutą seksualnym. Ty i twój partner możecie nauczyć się lepiej komunikować i wprowadzać poprawki. Grupy wsparcia online mogą także nauczyć Cię nowych sposobów na cieszenie się dobrym seksem z Crohnsem.

    Choroba Leśniowskiego-Crohna: Czy aplikacje mogą pomóc w radzeniu sobie z chorobą?

    0

    Aplikacja może pomóc w radzeniu sobie z chorobą Leśniowskiego-Crohna, ale należy pamiętać o pewnych kwestiach. Poznaj wady i zalety aplikacji na Crohns i dowiedz się, jak wybrać tę, która jest dla ciebie odpowiednia.

    Czy aplikacja może pomóc w radzeniu sobie z chorobą Leśniowskiego-Crohna?

    Hope Cristol

    Choroba Leśniowskiego-Crohna może mieć ogromny wpływ na jakość życia. Aplikacja mobilna może pomóc w radzeniu sobie z chorobą, dzięki czemu można poczuć się lepiej psychicznie i fizycznie. Ale z co najmniej 165 000 aplikacji związanych ze zdrowiem dostępnych dla urządzeń Apple i Android, możesz mieć trudności z wyborem, co wybrać.

    Wiele z tych aplikacji zdrowotnych ma charakter ogólny, na przykład śledzą one żywność, objawy lub inne ogólne tematy związane ze zdrowiem. Niekoniecznie jest to złe, jeśli chodzi o Crohns. W rzeczywistości każda aplikacja, która śledzi leki, przypomina o wizytach i pomaga poznać czynniki wyzwalające objawy pokarmowe, może pomóc w uzyskaniu kontroli nad chorobą Leśniowskiego-Crohna, wyjaśnia dr Shiraz Khaiser, gastroenterolog z Illinois Gastroenterology Institute w Peorii.

    Istnieją jednak również aplikacje dedykowane chorobie Crohns, które mogą zawierać wiadomości i materiały edukacyjne, a także dostęp do społeczności internetowej.

    Idealne dla osób, u których dopiero postawiono diagnozę

    U większości osób chorobę Leśniowskiego-Crohna rozpoznaje się po raz pierwszy w wieku 20 lub 30 lat. W praktyce Khaisersa jest wielu pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, którzy są jeszcze młodsi. Jest to zdecydowanie populacja, która korzysta z technologii i mogłaby skorzystać z aplikacji do zarządzania chorobą” – mówi.

    Nie chodzi tylko o to, że młodsi ludzie chętniej korzystają z technologii, takich jak aplikacje mobilne. Jak mówi Khaiser, kiedy dopiero co zdiagnozowano u ciebie chorobę, droga do remisji lub nawet zmniejszenia objawów będzie wymagała prób i błędów, ponieważ istnieją trzy ogromne klasy leków, różne metody ich podawania i różne okoliczności, np. to, czy planujesz mieć dziecko.

    Aplikacje mogą pomóc w ustaleniu, co działa, a co nie. Mogą też dać jasny obraz postępów w leczeniu. Co więcej, badania sugerują, że aplikacje zwiększają szanse na to, że:

    • śledzenia postępów w realizacji celów zdrowotnych

    • Podejmować decyzje sprzyjające zdrowiu

    • Omówić problemy zdrowotne z lekarzem

    Cechy, które należy wziąć pod uwagę

    Zanim pobierzesz aplikację do zarządzania chorobą Leśniowskiego-Crohna, zastanów się, ile czasu chcesz poświęcić na jej używanie. Jeśli chcesz mieć aplikację, która pomoże Ci poznać i zarządzać wieloma aspektami Twojej choroby, możesz wybrać aplikację przeznaczoną specjalnie dla Crohns. Jeśli chcesz śledzić tylko jedną lub dwie rzeczy, poszukaj aplikacji, która pomoże Ci to zrobić szybko i łatwo.

    A jeśli nie jesteś pewien, czego szukać w aplikacji, Khaiser sugeruje, byś wybrał taką, która śledzi objawy, jak również:

    • Leki, dzięki czemu lekarz będzie wiedział, czy pacjent prawidłowo je przyjmuje

    • Jedzenie, ponieważ niektóre pokarmy mogą pogorszyć objawy

    • Wizyty lekarskie, zarówno rutynowe, jak i sporadyczne (w tym coroczne wizyty u dermatologa, ponieważ leki immunomodulujące mogą zwiększać ryzyko wystąpienia raka skóry)

    Ponadto warto wypróbować aplikację, która pomaga zredukować stres w odpowiedni dla siebie sposób, np. medytację lub jogę. Stres przyczynia się do powstawania depresji i stanów lękowych. Osoby z Crohnsem są bardziej narażone na oba te czynniki, zwłaszcza w okresie aktywności choroby.

    Wady aplikacji na Crohna

    Aplikacje mogą pomóc w radzeniu sobie z chorobą Leśniowskiego-Crohna, ale nie zastąpią one porady lekarskiej. Jedno z badań wykazało, że większość aplikacji dotyczących choroby jelita drażliwego (IBD), która obejmuje Crohns i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, ma następujące istotne wady:

    • Brak specjalistów medycznych przy tworzeniu aplikacji

    • Ograniczone uwzględnienie ustalonych wytycznych dotyczących IBD

    • Niekompletne informacje zawarte w oświadczeniach opartych na dowodach naukowych

    Ograniczony dostęp to kolejny problem związany z niektórymi aplikacjami na Crohns. Oznacza to, że aplikacja może być świetna, ale nie jest dostępna dla użytkownika. Jednym z przykładów jest SonarMD. Aplikacja ta pomaga monitorować chorobę Leśniowskiego-Crohna i wysyła ważne aktualizacje do Twojego gastroenterologa. Na razie jest ona dostępna tylko w niektórych regionach i tylko dla lekarzy, którzy uczestniczą w programie aplikacji.

    Pomocne aplikacje w chorobie Leśniowskiego-Crohna

    Chociaż istnieje wiele aplikacji, które mogą śledzić poszczególne aspekty choroby, istnieje tylko kilka wysokiej jakości aplikacji zaprojektowanych z myślą o chorobie Leśniowskiego-Crohna:

    My IBD Manager

    Bezpłatna, dostępna dla systemów Apple i Android

    Funkcje: Dziennik żywieniowy, dziennik do wprowadzania szczegółowych informacji o stanie zdrowia, śledzenie objawów i leków, materiały edukacyjne dla pacjentów

    Dlaczego można mu zaufać: Opracowany we współpracy z Amerykańskim Towarzystwem Gastroenterologicznym, logowanie zgodne z HIPAA

    Historie zdrowia jelit

    Bezpłatna, dostępna dla systemów Apple i Android

    Cechy: Narzędzia do śledzenia objawów związanych z IBD, w tym rytmu wypróżnień i nastroju; przypomnienia o lekach i wizytach; społeczność internetowa; synchronizacja z innymi aplikacjami zdrowotnymi

    Dlaczego warto jej zaufać: Metryki potwierdzone naukowo, aplikacja nr 1 do zarządzania IBD w rankingu kanadyjskich naukowców w 2019 r.

    My IBD Care

    Bezpłatna, dostępna dla systemów Apple i Android; niektóre funkcje dostępne tylko w ramach subskrypcji

    Cechy: Aplikacja opracowana w Wielkiej Brytanii; wykresy i trackery objawów i stylu życia; przypomnienia o lekach i wizytach; wiadomości dostosowane do IBD; biblioteka edukacyjna dla pacjentów

    Dlaczego warto jej zaufać: Zawartość opracowana przez gastroenterologów, farmaceutów, brytyjską Narodową Służbę Zdrowia (NHS), Crohns & Colitis UK

    Kiedy należy zgłosić się do specjalisty w przypadku problemów z układem pokarmowym

    0

    Spotkałeś się z lekarzem w sprawie problemów z układem pokarmowym, ale nadal nie wiesz, co jest nie tak. Oto, co należy zrobić, aby dowiedzieć się, co dzieje się z jelitami.

    Kiedy należy wrócić do lekarza

    Niektóre problemy z żołądkiem i układem pokarmowym (GI) mogą być trudne do zdiagnozowania. Wiele problemów związanych z układem pokarmowym może powodować takie same objawy jak choroba wrzodowa, celiakia, zespół jelita drażliwego i inne schorzenia.

    Jeśli problemy takie jak ból czy biegunka występują zawsze lub pojawiają się i znikają, bardziej prawdopodobne jest, że mamy do czynienia z chorobą Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

    Czasami lekarze muszą pogłębić diagnostykę, aby dowiedzieć się, co dolega Twojemu jelitu. Umów się na kolejną wizytę, jeśli:

    • Objawy nasilą się

    • Wystąpiły nowe objawy

    • Problemy żołądkowo-jelitowe występują częściej

    Należy pamiętać o szczegółach, którymi należy podzielić się z lekarzem, takich jak

    • Ile razy w tygodniu występują objawy

    • Wszelkie zmiany lub uzupełnienia leków i suplementów

    • Wszelkie przypadki występowania problemów żołądkowo-jelitowych w rodzinie

    • Jeśli mieszkasz z kimś, kto ma podobne objawy

    • Jeśli w ostatnim czasie wystąpiło u Ciebie jakieś stresujące wydarzenie życiowe

    • Jeśli spanie w pozycji podpartej łagodzi zgagę

    Poszukaj w swojej diecie możliwych przyczyn

    Czasami to, co jesz i pijesz, może wyjaśniać objawy. Zabawa w detektywa układu pokarmowego może pomóc wyodrębnić problematyczne pokarmy.

    Prowadź dzienniczek. Śledź, co jesz i pijesz oraz w jakich ilościach. Czy biegunka, ból lub inne objawy żołądkowo-jelitowe nasilają się po obfitym posiłku lub po spożyciu określonego pokarmu lub napoju? Czy jedzenie zbyt blisko pory snu wywołuje zgagę? Należy również zwrócić uwagę na przyjmowane leki oraz wszelkie objawy dotyczące nastroju i psychiki, takie jak niepokój lub przygnębienie.

    Jeśli objawy pojawiają się po spożyciu mleka lub lodów, być może cierpisz na nietolerancję laktozy. Problemy z piwem lub chlebem zawierającym białko gluten mogą być oznaką celiakii.

    Jeśli jest to choroba zapalna jelit, taka jak Crohns, zaostrzenie może być wywołane przez wiele czynników, w tym napoje zawierające kofeinę lub duży albo tłusty posiłek.

    Kiedy należy zgłosić się do specjalisty

    Gastroenterolodzy to lekarze, którzy są ekspertami w dziedzinie chorób układu pokarmowego. Lekarz prowadzący może skierować pacjenta do takiego specjalisty, jeśli nie jest w stanie określić przyczyn choroby lub jeśli konieczne jest wykonanie specjalnych badań. Możesz także rozważyć wizytę u gastroenterologa, jeśli:

    Krew w stolcu lub wymiocinach. Może to być problem taki jak wrzód, hemoroidy, a nawet rak.

    Zmiana nawyków związanych z korzystaniem z toalety. Zmiany w kolorze, konsystencji lub częstotliwości oddawania stolca nie zawsze są poważnym problemem, ale mogą nim być.

    Nieoczekiwana utrata wagi. Jeśli w ciągu 6-12 miesięcy schudniesz 10 lub więcej kilogramów, nie próbując tego robić, jest to powód do niepokoju. Może to być oznaką choroby Leśniowskiego-Crohna lub innego problemu zdrowotnego.

    Ciągła zgaga. Prawie każdy z nas czasami ją ma. Jeśli jednak zgaga występuje regularnie, kwas żołądkowy, który rozpryskuje się w gardle, może wpływać na przełyk.

    Problemy z połykaniem. Uszkodzony przełyk może utrudniać połykanie. Inne schorzenia, w tym niektóre poważne, również mogą utrudniać połykanie.

    Anemia. Niski poziom żelaza we krwi może powodować zawroty głowy, zmęczenie, brak tchu i uczucie przyspieszonego bicia serca. Problemy żołądkowo-jelitowe mogą spowodować, że organizm nie będzie w stanie wchłaniać żelaza oraz innych witamin i minerałów. Mogą one również powodować krwawienie z przewodu pokarmowego.

    Gastroenterolog może poprosić o pobranie próbki kupy. Konieczne może być wykonanie kolonoskopii, aby sprawdzić, czy w jelicie grubym nie występują objawy krwawienia, zatorów lub guzów. Inne badania obejmują przełyk i żołądek w celu sprawdzenia, czy nie występują tam problemy.

    Jak choroba Leśniowskiego-Crohna wpływa na przewód pokarmowy?

    0

    Choroba Leśniowskiego-Crohna może wpływać na przewód pokarmowy w sposób rozproszony. Niektóre obszary mogą być uszkodzone, podczas gdy inne są całkowicie zdrowe.

    Choroba Leśniowskiego-Crohna może zaatakować przewód pokarmowy w kilku miejscach. Niektóre obszary mogą być uszkodzone, podczas gdy inne są całkowicie zdrowe.

    Inny główny rodzaj IBD, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, dotyka tylko okrężnicy (jelita grubego) i odbytnicy. Dochodzi do zapalenia tylko wewnętrznej warstwy wyściółki jelit. Choroba Leśniowskiego-Crohna może jednak dotyczyć wszystkich warstw ściany jelita.

    Oba schorzenia są chorobami autoimmunologicznymi. Oznacza to, że mechanizmy obronne organizmu zaczynają wariować i atakują zdrowe tkanki. Eksperci nie są pewni, dlaczego tak się dzieje. W przypadku Crohns układ odpornościowy błędnie atakuje wyściółkę przewodu pokarmowego. Prowadzi to do ciągłego stanu zapalnego, który powoduje powstawanie wrzodów, pogrubienie ściany jelita, a w końcu wywołuje objawy choroby Leśniowskiego-Crohna.

    Nie u każdego chorego występują takie same objawy, ale do najczęstszych należą:

    • Częsta biegunka

    • Krwawienie z odbytu

    • Nagła potrzeba zrobienia kupy

    • Skurcze i ból brzucha

    • Uczucie, że po zrobieniu kupy nadal musisz iść

    • Zaparcia

    Oto części przewodu pokarmowego, na które Crohns może mieć wpływ. Nie musisz znosić objawów. Porozmawiaj z lekarzem o tym, co się dzieje, aby uzyskać potrzebną ulgę.

    Jelito grube

    Najczęstszymi obszarami dotkniętymi chorobą są końcowy odcinek jelita cienkiego, zwany końcowym odcinkiem jelita krętego, oraz jelito grube, czyli okrężnica. Nazywa się to zapaleniem jelita krętego. Zapalenie jelita krętego ma miejsce wtedy, gdy choroba Leśniowskiego-Crohna dotyczy tylko jelita krętego.

    W obu przypadkach mogą wystąpić takie objawy, jak:

    • Biegunka i skurcze

    • Ból w środkowej lub dolnej prawej części brzucha

    • Utrata wagi

    Zapalenie jelita cienkiego polega na występowaniu plamistych obszarów zapalenia w górnej połowie jelita cienkiego. Mogą wystąpić takie objawy jak:

    • Łagodny do silnego ból brzucha i skurcze po jedzeniu

    • Biegunka

    Ziarniniakowe zapalenie jelita grubego, nazywane również Crohns colitis, dotyczy tylko jelita grubego. Może wywoływać takie objawy jak:

    • Biegunka

    • Krwawienie z odbytu

    • Problemy wokół odbytu, takie jak ropnie, przetoki i owrzodzenia

    W przypadku tego typu Crohns częściej występują również zmiany skórne i bóle stawów.

    Crohns w jelitach może prowadzić do innych problemów zdrowotnych, takich jak:

    • Przetoki, zainfekowane tunele, które zaczynają się tworzyć na wewnętrznej ścianie jelita lub pobliskiego narządu

    • Ropień, czyli nagromadzenie zakażonej ropy lub płynu w prawym dolnym rogu brzucha

    Żołądek

    Choroba Leśniowskiego-Crohna obejmuje stan zapalny w żołądku i na początku jelita cienkiego, czyli dwunastnicy. Mogą wystąpić takie objawy jak:

    • Nudności i wymioty

    • Brak apetytu

    • Utrata wagi

    Anus

    Jest to otwór, w którym kończy się przewód pokarmowy, a kupa opuszcza ciało. W okolicy odbytu mogą występować inne problemy niż przetoki. Do innych często występujących problemów należą:

    • Małe pęknięcia zwane szczelinami, które mogą powodować ból i krwawienie podczas załatwiania się w toalecie

    • Owrzodzenia zwane wrzodami

    • Zakażona skóra

    • Zwężenie odbytu zwane stenozą odbytu

    Przełyk

    Jest to przewód pokarmowy biegnący od jamy ustnej do żołądka. Jeśli objawy Crohns’a dotyczą tego przełyku, możesz mieć:

    • Zgaga

    • Regurgitacja (jedzenie, które zjadłeś wraca z powrotem)

    • Ból w klatce piersiowej

    Niektóre osoby z zaawansowaną chorobą mają również:

    • Problemy z połykaniem pokarmów i napojów

    • Ból podczas połykania

    • Wymioty

    • Utrata wagi

    Usta

    Podczas zaostrzenia choroby Leśniowskiego-Crohna w jamie ustnej mogą pojawić się bolesne owrzodzenia. Lekarz nazywa to aftowym zapaleniem jamy ustnej. Owrzodzenia zwykle pojawiają się:

    • Pomiędzy dziąsłami a dolną wargą

    • Wzdłuż boków języka

    • Na spodniej stronie języka

    Poza przewodem pokarmowym

    U niektórych osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna objawy występują także w innych częściach ciała, poza przewodem pokarmowym. Niektóre przykłady to:

    Stawy. Choroba dotyka zwykle większych stawów, które mogą stać się opuchnięte i bolesne. Jeśli u pacjenta wystąpi ten objaw, zwykle dzieje się to podczas występowania objawów jelitowych.

    Oczy. Do 5% osób z Crohnsem cierpi na zapalenie oczu zwane zapaleniem błony naczyniowej lub zapaleniem twardówki. Zapalenie może dotyczyć jednego lub obu oczu. Mogą wystąpić takie objawy jak:

    • Plamki w polu widzenia (tzw. pływaki)

    • Ból oka

    • Niewyraźne widzenie

    • Światło razi w oczy

    Skóra. U niektórych osób pojawiają się zgrubienia, owrzodzenia i wysypki.

    Choroba Leśniowskiego-Crohna: Dlaczego trudno ją zdiagnozować?

    0

    Choroba Leśniowskiego-Crohna jest trudna do zdiagnozowania. Lekarz wyjaśnia, dlaczego może to trwać długo.

    Miałam skurcze za każdym razem, gdy coś jadłam” – mówi Rosenthal, dziś już dorosła osoba – „Początkowo pediatra powiedział mojej mamie, że mam nerwowy żołądek. Leki na skurcze mięśni nie pomagały, więc matka domagała się innej diagnozy.

    Była prawdziwą mamą tygrysicą” – mówi Rosenthal, która mieszka w Atlancie. Ciągle zabierała mnie z powrotem do lekarza. Powiedziała, że nie byłam nerwowym dzieckiem, nie miałam lęku ani obaw przed szkołą czy spotkaniami towarzyskimi. Powiedziała: „To nie jest problem psychologiczny”.

    Po roku gastroenterolog wykonał Rosenthalowi kolonoskopię, która wykazała, że ma chorobę Crohns’a, a nie nerwy. Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna obejmują bóle brzucha, zmęczenie, biegunkę, nudności i wymioty, dlatego lekarze mogą pomylić ją z innymi schorzeniami. Badania, które wykazują stan zapalny lub jego uszkodzenia, takie jak zmiany chorobowe, mogą ujawnić właściwą diagnozę.

    Różni ludzie, różne objawy

    Crohns jest spowodowany nieprawidłowym funkcjonowaniem układu odpornościowego, który wywołuje stan zapalny w przewodzie pokarmowym.

    Lekarzom trudno jest określić, na czym polega ta choroba, ponieważ może ona dotyczyć różnych części przewodu pokarmowego. Oznacza to, że nie u każdego występują takie same objawy, mówi dr Edward V. Loftus, Jr, gastroenterolog z Mayo Clinic w Rochester, MN.

    Ważne jest, aby wykluczyć inne schorzenia, ponieważ objawy nie są specyficzne, mówi.

    Jak mówi Loftus, ból brzucha, biegunka i zmęczenie mogą również oznaczać zespół jelita drażliwego (IBS) lub celiakię.

    Łagodny stan zapalny może nie być widoczny w badaniach krwi. Lekarz może błędnie pomyśleć, że masz niedokrwistość spowodowaną niskim poziomem żelaza, a nie niskim poziomem żelaza i krwawieniem, które mogą wystąpić w przypadku Crohns. Objawy podobne do Crohns mogą mieć również infekcje, takie jak salmonella, E. coli i gruźlica.

    Leczenie tych schorzeń jest zupełnie inne, dlatego ważne jest, aby przed jego rozpoczęciem wykonać ostateczne badania, mówi Loftus.

    Możesz wspomóc ten proces

    Mów o wszystkich swoich obecnych i przeszłych objawach, aby lekarz mógł zidentyfikować objawy Crohns’a, mówi dr Shamita Shah, dyrektor medyczny programu chorób zapalnych jelit w Ochsner Health System w Nowym Orleanie.

    Mówi ona, że niektórzy ludzie mają „jakiś objaw, na przykład krew w stolcu, i myślą: „Och, to tylko hemoroidy”. Objawy ustępują, a potem wracają po miesiącach, a nawet latach.

    Nie należy zatajać przed lekarzem żadnych objawów, ponieważ czujemy się skrępowani lub uważamy, że to nic wielkiego. Nie czekaj też, aż staną się one nie do zniesienia – radzi Shah. Zaryzykujesz uszkodzenie jelit lub będziesz potrzebował silniejszego leczenia.

    Widziałam pacjentów, którzy przychodzili do szpitala na operację z powodu zapalenia wyrostka robaczkowego, a potem okazywało się, że to Crohns” – mówi.

    Pobierz właściwe testy

    Badania krwi mogą wykazać oznaki stanu zapalnego, ale lekarz prawdopodobnie będzie musiał obejrzeć wnętrze przewodu pokarmowego, aby postawić diagnozę – mówi Shah.

    Choroba Leśniowskiego-Crohna może wystąpić wszędzie, od jamy ustnej do odbytu, dlatego należy szukać objawów zapalnych. Należą do nich zmiany omijające lub obszary zapalnej tkanki obok obszarów, które wyglądają normalnie.

    Są to najczęstsze badania:

    • Kolonoskopia polega na wprowadzeniu do odbytu przez długą rurkę maleńkiej kamery, podczas gdy pacjent jest uspokojony lub śpi.

    • Enterografia to rodzaj skanu, który pokazuje przekrój układu pokarmowego.

    • Endoskopia może wykazać zmiany chorobowe w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

    Jeśli te badania nadal nie potwierdzą obecności choroby Leśniowskiego-Crohna, lekarz może zlecić wykonanie bezprzewodowej endoskopii kapsułkowej, mówi Loftus. W tym celu należy połknąć tabletkę z maleńką kamerą, dzięki której lekarz może obejrzeć cały przewód pokarmowy.

    Nie ignoruj objawów

    Crohns może zaatakować dzieci, nastolatków i młodych dorosłych, mówi Shah. Może cię kusić, by próbować leczyć objawy na własną rękę lub nawet je bagatelizować, ale to nie są dobre pomysły.

    Niektórzy młodzi ludzie wstydzą się powiedzieć o tym komukolwiek lub myślą, że nic im nie dolega – mówi. Nie wiedzą, co te objawy oznaczają, albo uważają, że to nic takiego.

    Lata temu u Dany Hartline zdiagnozowano wrzodziejące zapalenie jelita grubego, chorobę, która powoduje także bóle i biegunkę. Mniej więcej rok później dowiedziała się, że tak naprawdę ma Crohns.

    Każdy organizm i każda choroba jest inna – mówi Hartline, która mieszka w Marietta, GA. Jej ówczesny lekarz nie był otwarty na wysłuchanie jej obaw i pytań. Nie byłam wystarczająco doświadczona, aby wiedzieć, o co pytać, a w tamtym czasie bardzo cierpiałam” – mówi.

    Jeśli uważasz, że diagnoza jest błędna, ponieważ leczenie nie przynosi ci ulgi, powiedz o tym głośno.

    Albo znajdź lekarza, który będzie dla ciebie odpowiedni – mówi Hartline. Diagnoza i leczenie przyszły mi z łatwością, kiedy miałam kogoś, kto chciał poświęcić mi czas i kto aktywnie przekazywał mi informacje na temat choroby, czego mogę się spodziewać, co jest normalne, a co może wzbudzić niepokój.