Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o opóźnieniu psychoruchowym. Poznaj przyczyny, objawy i leczenie.

Istnieje wiele badań dotyczących opóźnienia psychoruchowego. Konieczne są jednak dalsze badania, aby udoskonalić obecne metody diagnozowania i leczenia depresji. Oto, co należy wiedzieć.

Co to jest opóźnienie psychoruchowe?

Słowo „psychomotoryczne” odnosi się do czynności fizycznych, które są wynikiem aktywności umysłowej. Kiedy osoba cierpi na opóźnienie psychoruchowe, jej funkcje umysłowe i fizyczne są spowolnione. Procesy myślowe i ruchy ciała mogą być zaburzone. Podobnie może być z ruchami gałek ocznych i mimiką twarzy.

Opóźnienie psychoruchowe zostało odkryte ponad sto lat temu. Od tego czasu poznano niektóre potencjalne przyczyny. Klinicyści dysponują też kilkoma metodami diagnozowania tego zaburzenia. Jednak nadal potrzeba więcej badań, aby zrozumieć, jak to działa. ?

Jakie są przyczyny opóźnienia psychoruchowego?

Opóźnienie psychoruchowe jest objawem depresji. Chociaż badania nad przyczynami opóźnienia psychoruchowego trwają, do czynników, które mogą powodować ten stan, należą:

• Przyczyny biologiczne. Zmiany w funkcjonowaniu zwojów podstawy mózgu mogą powodować opóźnienie psychoruchowe. Badania neuroobrazowe wykazują związek między opóźnieniem psychoruchowym a zmniejszonym przepływem krwi w pewnych częściach mózgu, takich jak grzbietowo-boczna kora przedczołowa, lewa kora przedczołowa, zakręt kątowy i przedni zakręt obręczy.

Badania neurochemiczne sugerują związek między zmianami psychomotorycznymi a wadliwą neurotransmisją dopaminergiczną u pacjentów z melancholicznymi odmianami depresji lub MDD. Neurotransmisja to proces, w którym pewne komórki w mózgu przekazują sobie wzajemnie wiadomości. W depresji melancholicznej objawy mogą być bardziej nasilone niż w innych typach depresji.

Inne badania wykazały związek między spowolnieniem psychoruchowym a nadmierną aktywnością osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), czyli szlaków komunikacyjnych między podwzgórzem, przysadką mózgową i nadnerczami. Oś HPA produkuje kortyzol, który jest hormonem uwalnianym przez organizm w odpowiedzi na stres.

• Inne schorzenia. Objawy opóźnienia psychoruchowego mogą być bardziej nasilone w przypadku innych schorzeń, takich jak cukrzyca lub zaostrzenie przedmiesiączkowe (PME). Depresja dwubiegunowa może również zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia objawów opóźnienia psychoruchowego.

• Starzenie się. Czasami opóźnienie psychoruchowe może być spowodowane starzeniem się. Pewne spowolnienie czynności umysłowych i psychicznych jest normalne w procesie starzenia się. Jednak w przypadku opóźnienia psychoruchowego spowolnienie to może wydawać się bardziej nasilone.

Jak diagnozuje się opóźnienie psychoruchowe?

Lekarz klinicysta diagnozuje opóźnienie psychoruchowe, uważnie przyglądając się wzorcom mowy, wyrazom twarzy, ruchom oczu, postawie i ruchom ciała pod kątem oznak spowolnienia psychoruchowego. Do pomiaru objawów często stosuje się specjalne narzędzia, testy i skale oceny.

Objawy opóźnienia psychoruchowego w mowie mogą objawiać się na przykład dłuższymi przerwami między słowami i zdaniami lub zmniejszeniem głośności mówienia. Osoba z opóźnieniem psychoruchowym może również wykazywać mniejszy wyraz twarzy.

Lekarz zwróci również uwagę na postawę ciała. Osoba z opóźnieniem psychoruchowym zazwyczaj pochyla się do przodu.

Lekarz zwróci uwagę na wzmożone zachowania związane z dotykaniem siebie, zwłaszcza w okolicach twarzy, co jest objawem związanym z opóźnieniem psychoruchowym. Zwróci również uwagę na powolne ruchy nóg, rąk, głowy i tułowia.

Objawy opóźnienia psychoruchowego są zwykle diagnozowane przez klinicystę w godzinach porannych. Wynika to z faktu, że objawy mogą być bardziej widoczne w godzinach porannych.

Jakie jest leczenie opóźnienia psychoruchowego?

Leki są często pierwszą opcją leczenia opóźnienia psychoruchowego. Około 50% pacjentów wykazuje poprawę po zastosowaniu leków. Lekarz może rozpocząć podawanie leków z grupy SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny). Na późniejszym etapie leczenia może również rozważyć zastosowanie atypowych leków przeciwdepresyjnych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TCA) lub inhibitorów monoaminooksydazy (MAOI).

Inną opcją leczenia w niektórych przypadkach jest ECT (terapia elektrokonwulsyjna). W terapii ECT, w znieczuleniu ogólnym, przez mózg przepuszcza się niewielkie prądy elektryczne. ECT może być opcją, jeśli pacjent nie reaguje na leki przeciwdepresyjne, wykazuje objawy psychozy lub myśli samobójcze.

W psychozie osoba traci kontakt z rzeczywistością z powodu sposobu, w jaki jej mózg przetwarza informacje. ECT jest także opcją w przypadku katatonii, czyli zespołu objawów, w którym dana osoba może przestać się ruszać i mówić.

Inny rodzaj leczenia, zwany rTMS (powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna), został dopuszczony przez FDA do leczenia dużych zaburzeń depresyjnych. W przypadku rTMS impulsy magnetyczne są wysyłane wielokrotnie do komórek nerwowych w mózgu. Nie przeprowadzono jeszcze wielu badań nad rTMS, ale w niektórych przypadkach leczenie to pomaga zmniejszyć nasilenie objawów opóźnienia psychoruchowego.

Lekarz odpowiada na podstawowe pytania dotyczące depresji, w tym jej przyczyn i leczenia.

Tak, depresja kliniczna jest poważną, ale uleczalną chorobą psychiczną. Jest to stan chorobowy, a nie osobista słabość.

Jest też bardzo powszechna. Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health) duża depresja jest zespołem klinicznym, który dotyka około 6,7% populacji Stanów Zjednoczonych w wieku powyżej 18 lat. Niektórzy szacują, że poważna depresja może występować nawet u 15%. Każdy człowiek w pewnym momencie odczuwa smutek jako normalną reakcję na stratę, żal lub obniżoną samoocenę, ale depresja kliniczna, nazywana przez lekarzy „dużym zaburzeniem depresyjnym” lub „dużą depresją”, jest poważną chorobą medyczną, która wymaga profesjonalnej diagnozy i leczenia.

?

?

2. Czy dzieci chorują na depresję?

Tak. Dzieci są narażone na te same czynniki, które wywołują depresję u dorosłych. Należą do nich: zmiany w stanie zdrowia fizycznego, wydarzenia życiowe, dziedziczność, czyli dziedziczenie, środowisko oraz zaburzenia chemiczne w mózgu. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych na depresję cierpi 2,5% dzieci. U nastolatków szacuje się, że jest to od 4% do 8%.

Depresja u dzieci różni się od „normalnego” smutku i codziennych emocji, które są typowe dla dzieci w różnym wieku. Dzieci cierpiące na depresję doświadczają zmian w zachowaniu, które są uporczywe i zakłócają ich normalny tryb życia, zwykle przeszkadzając w relacjach z przyjaciółmi, pracy w szkole, szczególnych zainteresowaniach i życiu rodzinnym. Depresja może występować jednocześnie z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (OCD) lub zaburzeniami zachowania (CD) (lub może być ukryta pod tymi zaburzeniami).

3. Czy brak snu może być przyczyną depresji?

Nie. Brak snu sam w sobie nie może powodować depresji, ale odgrywa pewną rolę. Brak snu wynikający z innej choroby lub obecności problemów osobistych może nasilać depresję. Chroniczna niemożność zaśnięcia jest także ważną wskazówką, że ktoś może mieć depresję.

Do częstych czynników wywołujących depresję należą:

• Występowanie depresji w rodzinie.

• Nieprawidłowa reakcja na utratę bliskiej osoby w wyniku śmierci, rozwodu lub separacji.

• Spory interpersonalne.

• Przemoc fizyczna, seksualna lub emocjonalna.

• Ważne wydarzenia życiowe, takie jak przeprowadzka, ukończenie studiów, przejście na emeryturę itp.

• Poważna choroba. Poważne, przewlekłe i nieuleczalne choroby często prowadzą do depresji. Należą do nich nowotwory, choroby serca, udar mózgu, HIV, choroba Parkinsona i inne.

• Nadużywanie substancji. Uliczne narkotyki lub duże spożycie alkoholu mogą powodować zmiany nastroju, które naśladują depresję lub inne zaburzenia nastroju. Ponadto niektóre osoby nadużywające substancji mogą mieć depresję, chorobę dwubiegunową lub inne zaburzenia nastroju, nawet jeśli nie używają substancji zmieniających nastrój.

• Izolacja społeczna lub wykluczenie z rodziny, przyjaciół lub innych grup społecznych.

4. Czy istnieją jakieś alternatywy dla tradycyjnych metod leczenia depresji, których mogę spróbować?

Terapią alternatywną określa się wszelkie metody leczenia lub techniki, które nie zostały dogłębnie udokumentowane naukowo ani uznane za bezpieczne lub skuteczne w danym schorzeniu. Terapia alternatywna obejmuje wiele dziedzin, od diety po kondycję psychiczną i zmianę stylu życia. Niektóre z nich okazały się skuteczne w leczeniu depresji.

Ćwiczenia fizyczne, uważane niekiedy za terapię alternatywną, zyskują coraz więcej dowodów na to, że są skuteczne w leczeniu łagodnych i umiarkowanych postaci depresji.

Przykłady terapii alternatywnych obejmują akupunkturę, terapię wyobrażeniową, chiropraktykę, jogę, hipnozę, biofeedback, aromaterapię, relaksację, ziołolecznictwo, masaż i wiele innych. Jeśli jesteś zainteresowany wypróbowaniem którejś z tych opcji, porozmawiaj z lekarzem.

5. Jak można ustalić, czy choroba jest przyczyną depresji, czy depresja jest przyczyną choroby?

Choroby, które mogą prowadzić do depresji, są zazwyczaj poważne, przewlekłe i/lub nieuleczalne. Kiedy choroba jest przyczyną depresji, często występuje długotrwały ból lub niepełnosprawność fizyczna, albo następuje nagła zmiana stylu życia.

Depresja wywołuje chorobę w inny sposób. Podobnie jak stres psychologiczny, może ona osłabić układ odpornościowy (komórki zaangażowane w zwalczanie chorób i utrzymywanie zdrowia), przez co dana osoba może częściej chorować na przeziębienie lub grypę. Często pojawiają się „bóle i dolegliwości” bez konkretnej przyczyny. Depresja może również powodować dłuższe utrzymywanie się objawów innej choroby i nasilać jej objawy, ale prawdziwy związek między chorobami wywołanymi przez depresję a poważnymi schorzeniami nie został dokładnie określony.

Ważne jest, aby zasięgnąć porady lekarza, jeśli uważasz, że Ty lub ktoś, kogo znasz, może mieć depresję. Dobrym punktem wyjścia jest lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. Może on zbadać pacjenta pod kątem depresji i opracować plan leczenia, który pomoże opanować jej objawy.

6. Słyszałem wiele ostrzeżeń dotyczących interakcji z niektórymi lekami na depresję. Na czym one polegają?

MAOI, czyli inhibitory monoaminooksydazy, są skutecznymi lekami przeciwdepresyjnymi stosowanymi od lat. Zazwyczaj przepisywane osobom z ciężką depresją, MAOI poprawiają nastrój poprzez zwiększenie liczby substancji chemicznych w mózgu, które przekazują wiadomości między komórkami mózgowymi. Okazało się, że działają one równie dobrze, jeśli nie lepiej niż inne leki przeciwdepresyjne, ale mają więcej możliwych interakcji z żywnością i lekami.

Do leków, których należy unikać podczas stosowania MAOI, należą wszystkie SSRI (grupa leków przeciwdepresyjnych, do której należą Prozac i Paxil) oraz niektóre leki przeciwbólowe, w tym Demerol i tramadol. Istnieją również pewne leki przeciwkaszlowe, leki przeciwgrypowe i leki na ciśnienie krwi, których nie należy przyjmować z MAOI. Do pokarmów, których należy unikać podczas przyjmowania MAOI, należą dojrzewające sery i mięsa, produkty kiszone lub wędzone, takie jak kapusta kiszona lub mięso, oraz dojrzewające lub fermentowane produkty, takie jak sos sojowy lub piwo z kranu. Ważne jest, aby powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach, które obecnie przyjmujesz. Należy omówić ograniczenia, interakcje i możliwe działania niepożądane MAOI.

?

7. Dlaczego kobiety są bardziej narażone na depresję?

Kobiety zapadają na depresję dwa razy częściej niż mężczyźni. Jedną z przyczyn mogą być różne zmiany poziomu hormonów, których doświadczają kobiety. Na przykład, depresja jest powszechna w okresie ciąży i menopauzy, a także po porodzie, poronieniu lub histerektomii – są to okresy, w których kobiety doświadczają ogromnych wahań poziomu hormonów. Zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS) i przedmiesiączkowe zaburzenia dysforyczne (PMDD), skrajna postać PMS, również mogą powodować depresję.

8. Czy większość osób z depresją próbuje popełnić samobójstwo?

Nie. Większość osób cierpiących na depresję nie podejmuje prób samobójczych, ale według danych Mental Health America 30%-70% ofiar samobójstw cierpiało na jakąś formę depresji. Dane te pokazują, jak ważne jest, aby w przypadku podejrzenia depresji szukać profesjonalnego leczenia dla siebie lub kogoś, kogo kochasz.

9. Czy osoba, która chorowała na depresję, zachoruje na nią ponownie?

Wystąpienie epizodu dużej depresji zwiększa ryzyko wystąpienia kolejnych, ale nie każdy, kto wyszedł z depresji, zachoruje na nią ponownie. Czasami depresja jest wywołana przez ważne wydarzenie życiowe, chorobę lub kombinację czynników charakterystycznych dla danego miejsca i czasu. Depresja może też pojawić się bez wyraźnego powodu. Podjęcie właściwego leczenia we właściwym czasie ma zasadnicze znaczenie dla powrotu do zdrowia i pomaga zapobiegać lub rozpoznawać depresję w przyszłości.

10. Jak długo trwa depresja?

Różne rodzaje zaburzeń depresyjnych, jeśli nie są leczone, mogą trwać miesiącami, a czasem latami. Poważny epizod depresyjny charakteryzuje się zespołem objawów trwających zazwyczaj kilka miesięcy.

Depresja sezonowa (SAD) zwykle trwa przez miesiące zimowe i ulega poprawie w okresie wiosennym i letnim.

Zaburzenie dwubiegunowe charakteryzuje się występowaniem „wzlotów” (okresów manii) i „upadków” (okresów skrajnej depresji). Chociaż fazy te mogą zmieniać się szybko lub powoli, depresja dwubiegunowa może trwać do czasu znalezienia skutecznego leczenia.

Dystymia, powszechnie nazywana uporczywym zaburzeniem depresyjnym, jest łagodną i czasami mniej rozpoznawalną formą depresji, która u dorosłych trwa 2 lata lub dłużej. Zaburza ona jakość życia i może prowadzić do dużej depresji, jeśli nie jest leczona.

W przypadku poważnej depresji, która nie reaguje na tradycyjne leki, istnieją inne terapie, które mogą pomóc. Lekarz wyjaśnia, czym jest terapia elektrokonwulsyjna, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, stymulacja nerwu błędnego i alternatywne metody leczenia depresji.

Najmniej inwazyjna z tych technik to przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS), w której pole magnetyczne jest wytwarzane przez urządzenie umieszczone nad głową, co powoduje wysyłanie słabego sygnału elektrycznego do kory przedczołowej – obszaru mózgu związanego z nastrojem.

Stymulacja nerwu błędnego (VNS) to kolejna metoda leczenia depresji, w której wykorzystuje się wszczepiane chirurgicznie urządzenie przypominające rozrusznik serca, które elektrycznie stymuluje nerw biegnący przez szyję do mózgu. Nerw ten nazywa się nerwem błędnym. W przypadku ECT prąd elektryczny jest krótko aplikowany przez skórę głowy do mózgu, wywołując napad drgawkowy.

Ponadto w przypadku łagodnej depresji czasami sprawdzają się terapie alternatywne, takie jak joga i hipnoza.

Co to jest terapia elektrokonwulsyjna (ECT)?

ECT jest jedną z najbezpieczniejszych i najskuteczniejszych metod leczenia depresji. W przypadku ECT na skórze głowy pacjenta umieszcza się elektrody i w znieczuleniu ogólnym wytwarza się precyzyjnie kontrolowany prąd elektryczny. Prąd wywołuje w mózgu krótkotrwały napad drgawek. Terapia ECT jest jednym z najszybszych sposobów łagodzenia objawów u pacjentów z ciężką depresją lub skłonnościami samobójczymi. Jest również bardzo skuteczna w przypadku pacjentów cierpiących na manię lub inne choroby psychiczne.

ECT jest zwykle stosowana, gdy ciężka depresja nie reaguje na inne formy terapii. Można ją też zastosować, gdy pacjent stanowi poważne zagrożenie dla siebie lub innych, a czekanie, aż leki zaczną działać, jest zbyt niebezpieczne.

Mimo że ECT jest stosowana od lat 40. i 50. ubiegłego wieku, nadal jest źle rozumiana przez ogół społeczeństwa. Wiele zagrożeń i działań niepożądanych związanych z tą procedurą wynika z niewłaściwego użycia sprzętu, nieprawidłowego podawania leków lub niewłaściwego przeszkolenia personelu. Błędne jest także przekonanie, że ECT stosuje się jako „szybką pomoc” zamiast długotrwałej terapii lub hospitalizacji. Nie jest też prawdą przekonanie, że pacjent jest boleśnie „wstrząsany” w celu wyjścia z depresji. Niekorzystne doniesienia prasowe i relacje w mediach przyczyniły się do powstania kontrowersji wokół tej metody leczenia.

Jak przeprowadza się ECT?

Przed zabiegiem ECT pacjentowi podaje się środek zwiotczający mięśnie i usypia się go za pomocą znieczulenia ogólnego. Na skórze głowy pacjenta umieszcza się elektrody i wytwarza się precyzyjnie kontrolowany prąd elektryczny. Prąd ten wywołuje w mózgu krótkotrwały napad drgawek.

Ponieważ mięśnie są rozluźnione, widoczne efekty napadu ograniczają się zwykle do niewielkich ruchów rąk i stóp. Podczas zabiegu pacjenci są dokładnie monitorowani. Pacjent budzi się kilka minut później, nie pamięta zabiegu ani wydarzeń z nim związanych i często jest zdezorientowany. Dezorientacja trwa zazwyczaj tylko przez krótki okres czasu.

ECT jest zwykle podawana do trzech razy w tygodniu przez okres od dwóch do czterech tygodni.

Kto może skorzystać z ECT?

Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, ECT może być korzystna i bezpieczna w następujących sytuacjach:

• Gdy istnieje potrzeba szybkiej reakcji na leczenie, np. w przypadku ciąży

• Gdy pacjent odmawia jedzenia, co prowadzi do niedoborów żywieniowych

• Gdy depresja pacjenta jest oporna na leczenie przeciwdepresyjne

• Gdy inne dolegliwości medyczne uniemożliwiają stosowanie leków przeciwdepresyjnych

• Gdy pacjent znajduje się w stuporze katatonicznym

• Gdy depresji towarzyszą cechy psychotyczne

• W przypadku leczenia zaburzeń dwubiegunowych, w tym zarówno manii, jak i depresji

• W przypadku leczenia manii

• Podczas leczenia pacjentów, u których występuje poważne ryzyko popełnienia samobójstwa

• W przypadku leczenia pacjentów, u których wcześniej wystąpiła odpowiedź na ECT

• W przypadku leczenia pacjentów z depresją psychotyczną lub manią psychotyczną

• W przypadku leczenia pacjentów z dużą depresją

• Podczas leczenia schizofrenii

Co to jest przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS)?

Podczas gdy ECT wykorzystuje prąd elektryczny w celu wywołania napadu drgawek, TMS wytwarza pole magnetyczne w celu wywołania znacznie mniejszego prądu elektrycznego w określonej części mózgu bez wywoływania napadu drgawek lub utraty przytomności. Prąd jest wywoływany przez pole magnetyczne wytwarzane przez cewkę elektromagnetyczną, która dostarcza impulsy przez czoło.

Metoda TMS, zatwierdzona przez FDA w 2008 roku do leczenia depresji opornej na leczenie, najlepiej sprawdza się u pacjentów, którzy nie odnieśli korzyści po zastosowaniu jednego, ale nie dwóch lub więcej leków przeciwdepresyjnych. Ponadto, w przeciwieństwie do ECT, TMS nie wymaga sedacji i jest podawany w warunkach ambulatoryjnych. Pacjenci poddawani TMS muszą być leczeni cztery lub pięć razy w tygodniu przez cztery do sześciu tygodni.

Badania wykazały, że TMS wywołuje niewiele skutków ubocznych oraz jest bezpieczna i skuteczna w leczeniu depresji lekoopornej. Jednak jego skuteczność w obecnej postaci wydaje się mniejsza niż skuteczność ECT.

Co to jest stymulacja nerwu błędnego (VNS)?

Urządzenie do stymulacji nerwu błędnego (VNS) zostało zatwierdzone przez FDA dla dorosłych pacjentów z długotrwałą lub nawracającą dużą depresją. Niektórzy pacjenci poddawani zabiegowi VNS mogli przyjmować wiele leków na depresję, a mimo to nadal cierpią z powodu jej objawów.

Jak działa VNS: Mały stymulator jest wszczepiany pod skórę obojczyka i biegnie pod skórą do nerwu błędnego w szyi. Urządzenie emituje impulsy elektryczne, które stymulują mózg.

Jakie alternatywne metody leczenia stosuje się w przypadku depresji?

Alternatywne metody leczenia mogą czasem przynieść ulgę, której nie przynosi tradycyjna medycyna zachodnia. Niektóre terapie alternatywne zostały zaakceptowane jako część nowoczesnej opieki zdrowotnej, ale inne nadal nie mają potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.

Niezależnie od tego, czy ich skuteczność została potwierdzona naukowo, czy nie, terapie alternatywne, zapewniając formy relaksu i uwolnienia od stresu, mogą mieć znaczenie dla leczenia oraz ogólnego stanu zdrowia i dobrego samopoczucia. Przykłady terapii alternatywnych to akupunktura, terapia wyobrażeniowa, chiropraktyka, joga, hipnoza, biofeedback, aromaterapia, relaksacja, ziołolecznictwo i masaż.

Ogólnie rzecz biorąc, terapie alternatywne można stosować w łagodnych, ale nie cięższych formach depresji klinicznej.

Czy prowadzone są eksperymentalne badania nad terapiami depresji?

Terapie eksperymentalne to metody leczenia, które nie są regularnie stosowane przez lekarzy. Ich bezpieczeństwo i skuteczność są nadal badane.

Do niektórych terapii eksperymentalnych, które są obecnie badane pod kątem leczenia depresji, należą:

• Hormonalna terapia zastępcza (HRT) u kobiet: Depresja jest częstsza u kobiet niż u mężczyzn. Zmiany nastroju związane z zespołem napięcia przedmiesiączkowego (PMS) i przedmiesiączkowym zaburzeniem dysforycznym (PMDD), po porodzie i po menopauzie są związane z nagłym spadkiem poziomu hormonów. Hormonalna terapia zastępcza jest obecnie stosowana w celu złagodzenia objawów menopauzy, takich jak nocne poty i uderzenia gorąca. HRT może również pomóc w zapobieganiu osteoporozie rozrzedzającej kości. Nie wiadomo jednak, jaki jest rzeczywisty wpływ hormonów na depresję. Pamiętaj, aby poinformować lekarza, jeśli już wcześniej cierpiałaś na depresję i rozważasz zastosowanie HRT.

• Ketamina podawana dożylnie: Środek znieczulający, jakim jest ketamina, został zatwierdzony do leczenia ciężkiej depresji. We wstępnych badaniach wykazano, że powoduje szybką (w ciągu kilku godzin) poprawę w depresji i jest uznawana za skuteczną u niektórych pacjentów.

• Riluzol: (Relutek, Tiglutik)? Lek ten, pierwotnie stosowany w leczeniu zaburzeń neuronów ruchowych, takich jak stwardnienie zanikowe boczne (ALS, choroba Lou Gehriga), wykazuje również wpływ na neuroprzekaźniki związane z depresją, a we wczesnych badaniach zaczął być obiecujący w leczeniu depresji, na którą nie reagują tradycyjne leki.

?

Czy depresja może powrócić po zaprzestaniu leczenia?

Nawet jeśli leczenie, takie jak ECT, TMS, stymulacja nerwu błędnego lub inne alternatywne metody leczenia, jest skuteczne, depresja może powrócić. W zapobieganiu nawrotom depresji może pomóc psychoterapia i/lub przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych. Psychoterapia polega na korygowaniu przekonań, percepcji i zachowań, które przyczyniają się do depresji. W przypadku nawrotu objawów nie należy zwlekać z ponownym zwróceniem się o pomoc.

Jakie są rokowania w przypadku depresji?

Perspektywy dla osób cierpiących na depresję, które szukają leczenia, są bardzo obiecujące. Dzięki współpracy z wykwalifikowanym i doświadczonym specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego można odzyskać kontrolę nad własnym życiem.

Do komplementarnych i alternatywnych metod leczenia depresji należą masaż, akupunktura, joga i słuchanie muzyki. Więcej informacji na temat wpływu tych praktyk na poprawę nastroju można uzyskać od lekarza.

Porozmawiaj z lekarzem o tym, które z uzupełniających i alternatywnych metod leczenia mogą okazać się skuteczne w twoim przypadku.

Co to jest terapia alternatywna?

Terapia zdrowotna, która nie jest uznawana za standardową praktykę medyczną Zachodu, jest określana mianem medycyny komplementarnej i alternatywnej (CAM). Może to być wszystko, od diety i ćwiczeń fizycznych po kondycję psychiczną i zmianę stylu życia, w tym:

• Akupunktura

• Aromaterapia

• Biofeedback

• Zabiegi chiropraktyczne

• Wyobrażenia z przewodnikiem

• Suplementy diety

• Hipnoza

• Terapia masażem

• Medytacja

• Relaksacja

• Joga

Suplementy ziołowe

Ziele dziurawca jest popularnym suplementem ziołowym sugerowanym w przypadku depresji. W innych częściach świata był on stosowany do celów medycznych od tysięcy lat. Wyniki badań są jednak niejednoznaczne. Wydaje się, że najlepiej sprawdza się w przypadku łagodnej i umiarkowanej depresji, a nie jej cięższych postaci.

5-HTP i SAMe to inne suplementy, które były badane pod kątem depresji.

Nie przyjmuj suplementów, jeśli nie porozmawiasz o tym z lekarzem. Mogą one wchodzić w interakcje z lekami i mogą być niebezpieczne dla osób cierpiących na pewne schorzenia. Lekarz może pomóc Ci rozważyć ryzyko i potencjalne korzyści. W ten sposób będziesz mógł podjąć świadomą decyzję.

Medytacja i joga

Medytacja jest czasem określana jako zmieniony stan świadomości. Może ona pomóc w zrelaksowaniu się, co pomaga w walce z depresją.

Joga to po części medytacja, z określonymi pozycjami ciała i technikami oddechowymi. Również pomaga się zrelaksować. Praktyki różnią się między sobą, a niektóre z nich nie są zalecane dla osób z pewnymi schorzeniami. Pewne dowody sugerują, że joga może być dobra także na depresję, ale nie są to dane jednoznaczne.

Terapia masażem

Większość terapii dotykowych opiera się na założeniu, że umysł i ciało są ze sobą połączone; zdrowie fizyczne i dobre samopoczucie emocjonalne są ze sobą ściśle powiązane. Uważa się, że kiedy ciało jest zrelaksowane, umysł może poprawić stan zdrowia, zmniejszyć depresję i poprawić ogólne samopoczucie.

Istnieją również doniesienia, że ćwiczenia umysł/ciało, stosowane w połączeniu z różnymi rodzajami pracy z ciałem, mogą zwiększyć poczucie spokoju.

Ćwiczenie

Różne formy ćwiczeń fizycznych mogą obniżyć poziom stresu, zrelaksować i zmniejszyć objawy depresji.

Ćwiczenia fizyczne mogą także poprawić energię, równowagę i elastyczność. Ogólnie rzecz biorąc, jest to bezpieczny, skuteczny i łatwy sposób na poprawę stanu zdrowia.

Przed podjęciem nowych ćwiczeń lub zwiększeniem poziomu aktywności należy skonsultować się z lekarzem.

Wyobrażenia z przewodnikiem

Wyobrażenia kierowane to technika relaksacyjna, którą praktykują również niektórzy specjaliści stosujący biofeedback. Wyobrażenia te polegają na tworzeniu spokojnych obrazów, takich jak fale oceanu, lub wyobrażeń dotyczących kontrolowania lub wyleczenia choroby. Osoby stosujące tę technikę twierdzą, że te pozytywne obrazy mogą złagodzić ich stan.

Muzykoterapia

Muzyka może być uważana za naturalny środek uspokajający dla ludzkiego ducha. Stosował ją Pitagoras, filozof i matematyk z VI wieku p.n.e. Podczas II wojny światowej w szpitalach dla weteranów wolontariusze puszczali muzykę rannym żołnierzom. Rezultaty były tak pozytywne, że VA wprowadziło programy muzykoterapii.

W zasadzie wszystko, czego potrzebujesz, to odtwarzacz CD lub mp3 ze słuchawkami. Następnie należy wybrać muzykę – od nastrojowej muzyki New Age, przez rock, po muzykę klasyczną – która odpowiada naszym potrzebom, nastrojom i upodobaniom.

Muzykoterapia może być użyteczną i skuteczną metodą, nie wymagającą stosowania leków, przeznaczoną dla osób w każdym wieku, która może pomóc złagodzić nieprzyjemne uczucia, takie jak strach, niepokój, stres i smutek.

Samobójstwo jest zaraz za wypadkami najczęstszą przyczyną śmierci młodych osób dorosłych. Depresja samobójcza może prowadzić do skrajnych działań. Dowiedz się, jak to wygląda.

Samobójstwom można zapobiegać. A to zaczyna się od tego, że trzeba wiedzieć, czego szukać i co robić.

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, myśli o samobójstwie, zadzwoń na Krajowy Telefon Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline) pod numer 800-273-TALK (800-273-8255). Linia ta jest zawsze czynna i można w niej porozmawiać z przeszkolonym doradcą.

Jeśli ktoś grozi, że popełni samobójstwo, nie zostawiaj go samego. Zadzwoń pod numer 911 lub, jeśli możesz to zrobić bezpiecznie, zabierz tę osobę na najbliższe pogotowie. Postaraj się, aby osoba ta zachowała spokój i uzyskała pomoc od innych.

?

Znaki ostrzegawcze

Osoby, które popełniają samobójstwo, nie chcą umrzeć, ale zakończyć swój ból. Nie traktuj ich wypowiedzi o samobójstwie jako groźby. Jeśli zauważysz jakiekolwiek oznaki, że osoba ta może myśleć o samookaleczeniu, zwróć się o pomoc.

Niektórzy ludzie otwarcie mówią o tym, że chcą umrzeć lub popełnić samobójstwo. Albo rozwodzą się nad tematem śmierci i umierania. Mogą poszukiwać sposobów samobójstwa lub kupować broń, nóż czy tabletki.

Osoba taka może podjąć kroki przygotowujące ją do śmierci, takie jak uaktualnienie testamentu, rozdanie rzeczy i pożegnanie się z innymi. Niektórzy mogą napisać list pożegnalny.

Osoba unika bliskich przyjaciół i rodziny, traci zainteresowanie zajęciami i wydarzeniami społecznymi, izoluje się.

. Osoba ta może otwarcie mówić o bólu nie do zniesienia lub o poczuciu, że jest ciężarem dla innych.

Często osoba może być przygnębiona, niespokojna, smutna lub rozzłoszczona. Może też być bardzo drażliwa, nastrojowa lub agresywna. Jednak po podjęciu decyzji o samobójstwie może nagle stać się spokojna. Mogą wtedy spać dużo więcej lub dużo mniej niż zwykle.

Nadużywanie substancji zwiększa prawdopodobieństwo popełnienia samobójstwa. Używanie dużej ilości narkotyków i alkoholu może być próbą stłumienia bólu lub zrobienia sobie krzywdy.

Osoba taka może podejmować niebezpieczne ryzyko, np. prowadzić samochód po pijanemu lub uprawiać ryzykowny seks.

Osoby mogą być również narażone na ryzyko, jeśli:

• Zaburzenia psychiczne

• Uzależnienie od alkoholu lub innych środków odurzających

• Poważna choroba fizyczna

• Poważna strata (np. śmierć bliskiej osoby, utrata związku lub pracy)

• Poważne problemy prawne lub finansowe

• Traumatyczne przeżycia lub nadużycia w przeszłości

Jak pomagać

Traktuj poważnie wszystkie sygnały ostrzegawcze dotyczące samobójstwa. Twoje zaangażowanie i wsparcie może pomóc uratować życie.

Nie bój się pytać, czy osoba, o którą się martwisz, myśli o samobójstwie, ma depresję lub problemy. Mówienie o tym nie sprawi, że osoba ta zacznie działać zgodnie ze swoimi uczuciami. Może natomiast pomóc w złagodzeniu myśli samobójczych – i pozwoli zorientować się, czy należy podjąć dalsze działania.

Zachęć tę osobę do jak najszybszej rozmowy ze specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego. Krajowy Telefon Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline) jest zawsze otwarty. Pod numerem 800-273-TALK (800-273-8255) można skontaktować się z przeszkolonym doradcą.

Czy dziurawiec jest dobrą alternatywą dla antydepresantów? Dowiedz się od lekarza więcej na temat potencjału tego popularnego leku ziołowego w zakresie poprawy nastroju.

?

Co to jest suplement diety?

FDA podaje, że suplementy diety obejmują zioła, takie jak dziurawiec, witaminy, minerały i aminokwasy. Są one dostępne w postaci tabletek, płynów i proszków, a ich zadaniem jest uzupełnienie diety. Nie podlegają one takim samym regulacjom prawnym jak leki.

Co to jest dziurawiec?

Dziurawiec zwyczajny ma żółte kwiaty i jest chwastem w niektórych częściach Stanów Zjednoczonych. W innych częściach świata jest stosowany do celów leczniczych od tysięcy lat. W wielu badaniach oceniano skuteczność dziurawca. Niektóre z nich wykazały korzyści, inne nie.

Jeśli zdecydujesz się na jego stosowanie, pamiętaj, aby dowiedzieć się o nim wszystkiego, co możliwe, a przed zażyciem skonsultuj się z lekarzem. Ziele dziurawca może wchodzić w interakcje z lekami lub suplementami, które przyjmujesz i może powodować skutki uboczne.

Czy dowody naukowe potwierdzają stosowanie dziurawca w leczeniu depresji?

Istnieją pewne dowody naukowe na to, że dziurawiec może być pomocny w leczeniu łagodnej depresji, a korzyści z jego stosowania wydają się podobne do tych, jakie dają leki przeciwdepresyjne. Jednak dwa duże badania, jedno sponsorowane przez National Center for?Complementary and Alternative Medicine?(NCCAM), wykazały, że zioło to nie było skuteczniejsze niż placebo w leczeniu umiarkowanie ciężkiej dużej depresji. Badane leki konwencjonalne również nie wypadły lepiej niż placebo.

Jak zażywać dziurawiec?

Ziele dziurawca najczęściej przyjmuje się w postaci płynnej lub w kapsułkach. Suszone ziele może być również stosowane jako herbata.

Najczęstszą dawką stosowaną w badaniach było 300 miligramów trzy razy dziennie w postaci standaryzowanego ekstraktu. Preparaty dostępne w Stanach Zjednoczonych zawierają różne ilości tego składnika. Należy więc zwracać uwagę na to, ile się go przyjmuje.

Na co powinienem zwrócić uwagę podczas przyjmowania dziurawca?

Należy zwracać uwagę na następujące efekty:

• Reakcje alergiczne

• Zmęczenie i niepokój

• Podwyższone ciśnienie krwi

• Zwiększona wrażliwość na słońce, szczególnie w przypadku osób o jasnej karnacji i przyjmujących duże dawki leku

• Skurcz żołądka

Jakie środki ostrożności należy zachować stosując dziurawiec?

Nie należy łączyć dziurawca z lekami przeciwdepresyjnymi wydawanymi na receptę, takimi jak SSRI. Może to wywołać problem zbyt dużej ilości serotoniny, zwany zespołem serotoninowym. Możliwe, że będziesz musiał odczekać pewien okres czasu przed rozpoczęciem przyjmowania dziurawca, nawet jeśli wspólnie z lekarzem zdecydujesz o zaprzestaniu przyjmowania leku przeciwdepresyjnego. (Nie należy samodzielnie przerywać przyjmowania leku przeciwdepresyjnego).

Unikaj pokarmów i napojów, które zawierają substancję chemiczną zwaną tyraminą. Należą do nich dojrzewające sery, wędliny, kiszona kapusta, sos sojowy, miso, tofu, piwo i wino. Niektóre badania wykazują, że połączenie dziurawca z tyraminą może prowadzić do poważnych problemów, takich jak wysokie ciśnienie krwi, przyspieszone bicie serca i majaczenie.

Preparaty ziołowe nie są zalecane dla kobiet w ciąży, dzieci, osób starszych, osób z pewnymi schorzeniami lub przyjmujących pewne leki.

Badania przeprowadzone przez National Institutes of Health wykazały, że dziurawiec może zmniejszać skuteczność kilku leków, w tym tabletek antykoncepcyjnych, leków stosowanych w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu narządów oraz niektórych leków stosowanych w chorobach serca. Należy porozmawiać z lekarzem o wszystkich przyjmowanych lekach.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: nudności, wymioty, szybkie bicie serca, niepokój, bezsenność, biegunka lub wysypka skórna, należy przerwać przyjmowanie dziurawca i poinformować lekarza.

Uważaj na informacje handlowe dotyczące działania dziurawca. Szukaj informacji w źródłach naukowych.

Jakich marek produktów ziołowych powinienem używać?

Kupuj wyłącznie produkty, na których podana jest nazwa zwyczajowa i naukowa zioła, nazwa i adres producenta, numer partii i serii, data ważności, zalecenia dotyczące dawkowania i potencjalne skutki uboczne.

Dowiedz się od lekarza, czego możesz się spodziewać, jeśli zgłosisz się do niego z powodu objawów depresji. Dowiedz się, jakie testy i narzędzia mogą być użyte do zdiagnozowania twojego stanu.

W większości przypadków lekarz przeprowadza badanie fizykalne i zleca wykonanie określonych badań laboratoryjnych, aby upewnić się, że objawy depresji nie są związane z chorobą tarczycy, niedoborem witaminy D lub innym problemem medycznym. Jeśli objawy są związane z inną poważną chorobą, jej leczenie może również pomóc w złagodzeniu depresji.

Rozpoznanie depresji i badanie fizykalne

Celem badania fizykalnego jest zwykle wykluczenie innej przyczyny medycznej depresji. Podczas badania fizykalnego lekarz może skupić się przede wszystkim na układzie neurologicznym i endokrynologicznym. Lekarz spróbuje zidentyfikować wszelkie poważne problemy zdrowotne, które mogą przyczyniać się do wystąpienia objawów depresji klinicznej. Na przykład, niedoczynność tarczycy – spowodowana niedoczynnością gruczołu tarczowego – jest najczęstszym stanem chorobowym związanym z objawami depresji. Inne zaburzenia endokrynologiczne związane z depresją to nadczynność tarczycy (spowodowana nadmierną aktywnością tarczycy) i choroba Cushinga (zaburzenie czynności nadnerczy).

Wiele chorób i urazów ośrodkowego układu nerwowego również może prowadzić do depresji. Na przykład, depresja może być związana z którymś z następujących stanów:

• Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego

• Urazy głowy

• Stwardnienie rozsiane

• Udar mózgu

• Syfilis

• Różne nowotwory (trzustki, prostaty, piersi)

Leki kortykosteroidowe, takie jak prednizon, przyjmowane w przypadku takich chorób, jak reumatoidalne zapalenie stawów lub astma, również wiążą się z depresją. Inne leki, w tym nielegalne sterydy, nadmierne spożywanie alkoholu, amfetamina i dostępne bez recepty środki zmniejszające apetyt, mogą powodować depresję po odstawieniu.

Diagnozowanie depresji i badania laboratoryjne

Lekarz może zazwyczaj stwierdzić, czy pacjent cierpi na depresję, zadając mu szczegółowe pytania i przeprowadzając badanie fizykalne. Lekarz może jednak zlecić wykonanie badań laboratoryjnych, aby wykluczyć inne diagnozy. Lekarz prawdopodobnie wykona badania krwi w celu sprawdzenia, czy nie występują schorzenia, które mogą wywoływać objawy depresji. Za pomocą badań krwi będzie sprawdzał m.in. niedokrwistość oraz poziom tarczycy, ewentualnie innych hormonów, a czasem także wapnia i witaminy D.

Diagnozowanie depresji i inne metody badań

Lekarz może włączyć inne standardowe badania jako część wstępnego badania fizykalnego. Wśród nich mogą być badania krwi w celu sprawdzenia elektrolitów, czynności wątroby, badania toksykologiczne i czynności nerek. Ponieważ nerki i wątroba są odpowiedzialne za eliminację leków na depresję, upośledzenie jednego z tych narządów może spowodować gromadzenie się leków w organizmie.

Inne badania mogą czasem obejmować:

• tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny mózgu w celu wykluczenia poważnych chorób, takich jak guz mózgu

• Elektrokardiogram (EKG) w celu zdiagnozowania niektórych problemów z sercem

• Elektroencefalogram (EEG) do rejestrowania aktywności elektrycznej mózgu

?

Testy przesiewowe w kierunku depresji

Po omówieniu swojego nastroju i sposobu, w jaki wpływa on na Twoje życie, lekarz może zadać Ci pytania, które są wykorzystywane właśnie do badania przesiewowego w kierunku depresji. Należy pamiętać, że inwentarze i kwestionariusze, których może użyć lekarz, są tylko jedną z części procesu diagnozowania depresji. Testy te mogą jednak czasami dać lekarzowi lepszy wgląd w nastrój pacjenta. Na ich podstawie lekarz może postawić diagnozę z większą pewnością.

Jednym z przykładów testu przesiewowego jest dwuczęściowy kwestionariusz, który okazał się bardzo wiarygodny w określaniu prawdopodobieństwa wystąpienia depresji. Podczas wykonywania tego testu pacjent zostanie poproszony o udzielenie odpowiedzi na dwa pytania:

Odpowiedzi na te dwa pytania zadecydują o dalszym postępowaniu lekarza. Lekarz może zadać dodatkowe pytania, aby potwierdzić diagnozę depresji. Jeśli odpowiedzi wskażą, że nie masz depresji, lekarz może ponownie przeanalizować objawy, aby kontynuować wysiłki w celu znalezienia ich przyczyny. Badania wykazują, że te dwa pytania, zwłaszcza w połączeniu z innymi testami w ramach procesu oceny, są bardzo skutecznymi narzędziami do wykrywania większości przypadków depresji.

Lekarz może zastosować inne instrumenty do badania depresji, które mierzą obecność i nasilenie objawów depresji. Do przykładów należą:

• Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta-9 (PHQ-9) – 9-itemowe narzędzie do samodzielnej oceny diagnostycznej i nasilenia objawów, oparte na aktualnych kryteriach diagnostycznych dużej depresji.

• Inwentarz Depresji Becka (BDI), — 21-pytaniowy kwestionariusz wielokrotnego wyboru służący do pomiaru nasilenia objawów depresji i uczuć depresyjnych

• Skala Samooceny Depresji Zunga – krótka ankieta mierząca poziom depresji, od normalnej do ciężkiej depresji

• Skala Depresji Centrum Badań Epidemiologicznych (CES-D) – narzędzie, które pozwala pacjentom ocenić swoje uczucia, zachowanie i perspektywy na przyszłość w ciągu ostatniego tygodnia

• Skala Oceny Depresji Hamiltona (HRSD), znana również jako Skala Oceny Depresji Hamiltona (HDRS) lub w skrócie HAM-D – kwestionariusz wielokrotnego wyboru, który lekarze mogą wykorzystywać do oceny nasilenia depresji u pacjenta

Podczas przeprowadzania testu lub inwentaryzacji możesz czuć się niekomfortowo, odpowiadając szczerze na pytania lub stwierdzenia, które padają. Osoba przeprowadzająca test będzie pytać o depresję i nastrój, depresję i poznanie, a także o fizyczne odczucia związane z depresją, takie jak brak energii, zaburzenia snu i problemy seksualne. Przy ocenie swoich objawów staraj się być jak najbardziej szczery. Kwestionariusze i narzędzia przesiewowe mogą pomóc pracownikowi służby zdrowia psychicznego w postawieniu diagnozy, ale skale ocen same w sobie nie zastąpią diagnozy klinicznej postawionej na podstawie dokładnego wywiadu. Po postawieniu trafnej diagnozy lekarz może zalecić skuteczne leczenie.

Jeśli diagnozą jest depresja

Depresję można leczyć. Diagnoza depresji może więc rozpocząć drogę do zdrowszego życia, bez poczucia bezradności, beznadziejności i bezwartościowości.

Po postawieniu przez lekarza diagnozy depresji, aby wyzdrowieć, należy przestrzegać programu leczenia. Ważne jest, aby przyjmować leki zgodnie z zaleceniami. Należy także wprowadzać zmiany w stylu życia i współpracować z psychoterapeutą, jeśli tak zaleci lekarz. Miliony osób cierpiących na depresję niepotrzebnie cierpią, ponieważ nie otrzymują profesjonalnej pomocy, która zaczyna się od diagnozy lekarskiej.

Czy uważasz, że cierpisz na depresję kliniczną? Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób diagnozuje się ten stan.

Rozmowa z lekarzem może być trudna, jeśli pacjent uważa, że może mieć depresję. Możesz czuć się zakłopotany lub odizolowany. Nie jesteś jednak tak samotny, jak mogłoby się wydawać. Około 1 na 5 osób będzie w ciągu swojego życia cierpiała na jakąś chorobę psychiczną.

Co więcej, depresja rzadko ustępuje samoistnie, a nawet może się pogłębiać bez leczenia. Dlatego ważne jest, aby w przypadku zauważenia objawów zwrócić się o pomoc. Dobrym początkiem jest lekarz pierwszego kontaktu. Będzie on w stanie pomóc w pozbyciu się objawów i być może skieruje Cię do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego, np. psychologa, psychiatry lub terapeuty, który będzie mógł udzielić Ci dalszej pomocy.

Jak lekarz stawia diagnozę depresji?

Przyzwyczailiśmy się, że lekarze stosują specjalne badania krwi lub inne skomplikowane testy laboratoryjne, które pomagają im postawić ostateczną diagnozę. Jednak większość badań laboratoryjnych nie jest zbyt pomocna w diagnozowaniu depresji. W rzeczywistości rozmowa z pacjentem może być najważniejszym narzędziem diagnostycznym, jakim dysponuje lekarz. Zaleca się, aby lekarze rutynowo badali wszystkich pod kątem depresji. Badanie takie może być przeprowadzane podczas wizyty związanej z chorobą przewlekłą, podczas corocznej wizyty kontrolnej, w czasie ciąży lub połogu.

Aby skutecznie zdiagnozować i leczyć depresję, lekarz musi usłyszeć o konkretnych objawach depresji. W celu wykrycia depresji może on zadać serię standardowych pytań. Badanie przedmiotowe ujawni ogólny stan zdrowia pacjenta, ale rozmawiając z nim, lekarz może dowiedzieć się o innych rzeczach, które są istotne dla postawienia diagnozy depresji. Pacjent może na przykład opowiedzieć o swoich codziennych nastrojach, zachowaniach i stylu życia.

Postawienie diagnozy depresji jest często trudne, ponieważ depresja kliniczna może objawiać się na wiele różnych sposobów. Na przykład, niektóre osoby cierpiące na depresję kliniczną wydają się wycofywać w stan apatii. Inni mogą stać się drażliwi, a nawet niespokojni. Wzorce odżywiania i snu mogą być przesadne. Depresja kliniczna może powodować nadmierne jedzenie i spanie lub niemal całkowitą rezygnację z tych czynności.

Obserwowalne lub behawioralne objawy depresji klinicznej mogą być minimalne, mimo głębokiego wewnętrznego niepokoju. Depresja może być zaburzeniem wszechogarniającym i w różny sposób wpływać na ciało, uczucia, myśli i zachowania danej osoby.

Na co zwraca uwagę lekarz, stawiając diagnozę depresji?

Lekarz może wykluczyć inne choroby, które mogą być przyczyną depresji, przeprowadzając badanie fizykalne, wywiad i badania laboratoryjne. Lekarz przeprowadzi również pełną ocenę diagnostyczną, omawiając ewentualne przypadki depresji lub innych chorób psychicznych w rodzinie.

Lekarz oceni występujące u pacjenta objawy, w tym czas ich trwania, początek i sposób ich leczenia. Zapyta o samopoczucie pacjenta, w tym o to, czy występują u niego objawy depresji, takie jak:

• Smutek lub przygnębiony nastrój przez większość dnia lub prawie codziennie

• Utrata przyjemności z rzeczy, które kiedyś sprawiały przyjemność

• Poważna zmiana wagi (przyrost lub utrata ponad 5% wagi w ciągu miesiąca) lub apetytu

• Bezsenność lub nadmierna ilość snu prawie każdego dnia

• Niepokój fizyczny lub poczucie wyczerpania, które inni mogą zauważyć

• Zmęczenie lub utrata energii niemal każdego dnia

• Poczucie beznadziejności, bezwartościowości lub nadmiernego poczucia winy prawie codziennie

• Problemy z koncentracją lub podejmowaniem decyzji prawie codziennie

• Powtarzające się myśli o śmierci lub samobójstwie, plany samobójcze lub próby samobójcze

W jaki sposób objawy depresji mogą prowadzić do postawienia diagnozy depresji?

Do rozpoznania dużej depresji konieczne jest wystąpienie co najmniej pięciu z wymienionych powyżej objawów, przy czym co najmniej jeden z dwóch pierwszych musi występować prawie codziennie przez co najmniej 2 tygodnie.

Objawy depresji mogą trwać tygodniami, miesiącami, a czasem latami. Mogą one wpływać na osobowość i zaburzać relacje społeczne oraz nawyki zawodowe, co może utrudniać innym empatię w stosunku do pacjenta. Niektóre objawy są na tyle upośledzające, że w znacznym stopniu ograniczają zdolność do funkcjonowania. W bardzo ciężkich przypadkach osoby cierpiące na depresję mogą nie być w stanie jeść, utrzymywać higieny, a nawet wstać z łóżka.

Epizody mogą występować tylko raz w życiu lub mogą być nawracające, przewlekłe lub długotrwałe. W niektórych przypadkach wydają się trwać bez końca. Objawy mogą być wywołane przez kryzysy życiowe. W innych przypadkach mogą się one pojawiać przypadkowo.

Depresja kliniczna często towarzyszy innym chorobom medycznym, takim jak choroby serca lub nowotwory, i pogarsza rokowanie w ich przypadku.

Czy istnieją fizyczne objawy depresji?

Tak. W rzeczywistości wiele osób cierpiących na depresję zgłasza się do lekarza najpierw z problemami natury fizycznej. Możesz zauważyć:

• Ból pleców

• Bóle głowy

• Bóle stawów

• Ból kończyn

• Problemy z jelitami (problemy z trawieniem i ból brzucha)

• Ciągłe zmęczenie

• Problemy z zasypianiem

• Spowolnienie ruchów fizycznych i myślenia

Powyższe objawy i oznaki można zauważyć jeszcze przed wystąpieniem objawów psychicznych depresji lub w tym samym czasie. Lekarz może pomóc w ustaleniu źródła objawów.

Jakie badania laboratoryjne mogą pomóc w postawieniu diagnozy depresji?

Po zapoznaniu się z informacjami uzyskanymi podczas wizyty, w tym objawami, historią choroby, wywiadem rodzinnym i badaniem lekarskim, lekarz może zlecić wykonanie pewnych badań laboratoryjnych w celu wykluczenia stanu fizycznego, który może być przyczyną objawów. Niektóre wirusy, leki, niedobory hormonalne lub witaminowe oraz choroby mogą powodować objawy podobne do depresji. Lekarz będzie chciał również sprawdzić wszystkie przyjmowane leki, a także alkohol i narkotyki, których pacjent może używać rekreacyjnie.

Jak mogę pomóc lekarzowi w postawieniu właściwej diagnozy?

Przed wizytą zapisz swoje obawy związane z depresją i specyficzne objawy depresji, które mogą u Ciebie występować. Przed spotkaniem z lekarzem warto również uzyskać od krewnych szczegółowy wywiad rodzinny. Informacje te mogą pomóc lekarzowi w postawieniu trafnej diagnozy i zapewnieniu skutecznego leczenia. Przed wizytą zastanów się i zapisz:

• Twoje obawy dotyczące zdrowia psychicznego i fizycznego

• Symptomy, które zauważyłeś

• Nietypowe zachowania, które miałeś

• Przebyte choroby

• Historia depresji w twojej rodzinie

• Leki przyjmowane obecnie i w przeszłości, w tym leki na receptę i bez recepty

• Nietypowe działania niepożądane leków, które przyjmujesz lub przyjmowałeś

• Przyjmowane przez Ciebie naturalne suplementy diety

• Styl życia (ćwiczenia, dieta, palenie papierosów, spożywanie alkoholu, zażywanie narkotyków)

• Twoje nawyki dotyczące snu

• Przyczyny stresu w twoim życiu (małżeństwo, praca, sprawy społeczne)

• Pytania dotyczące depresji i leków na depresję

Skąd mam wiedzieć, kiedy szukać pomocy?

Największą przeszkodą w diagnozowaniu i leczeniu depresji jest rozpoznanie, że ktoś na nią choruje. Niestety, około połowa osób cierpiących na depresję nigdy nie jest diagnozowana ani leczona. A brak leczenia może zagrażać życiu: Ponad 10% osób cierpiących na depresję odbiera sobie życie.

• Jeśli depresja utrudnia życie, np. powoduje problemy w związku, w pracy lub w rodzinie, i nie ma jasnego rozwiązania tych problemów, należy szukać pomocy, aby nie dopuścić do pogorszenia sytuacji, zwłaszcza jeśli te uczucia utrzymują się przez dłuższy czas.

• Jeśli ty lub ktoś, kogo znasz, ma myśli lub uczucia samobójcze, natychmiast poszukaj pomocy.