Lekarz mówi ci.

Szczepionki mogą uchronić Cię przed poważnymi chorobami, takimi jak odra, świnka, różyczka i zapalenie opon mózgowych. Fakty na temat szczepień, które warto znać.

Darmowy prezent, jaki San Francisco Giants zaoferowali kibicom, którzy przyszli na mecz z Cincinnati Reds w sierpniu ubiegłego roku, prawdopodobnie nie przyciągnął tłumów, ponieważ wiązał się z procedurą, której większość ludzi unika, gdy tylko jest to możliwe: Był to zastrzyk wspomagający.

Przez cały mecz pielęgniarki z Kalifornijskiego Departamentu Zdrowia Publicznego podawały szczepionkę Tdap, która chroni przed tężcem, błonicą i krztuścem (kokluszem), w punktach pierwszej pomocy w AT&T Park Gigantów. Mimo że szczepionka szczypała, jako prezent była warta o wiele więcej niż lalka bobblehead czy nadmuchiwany kij baseballowy.

Podobnie jak inne szczepionki przeznaczone dla dorosłych, szczepionka Tdap chroni osoby, które ją otrzymały, ale także ich przyjaciół, dzieci i starzejących się rodziców. Bezpłatna klinika Tdap odbyła się w samym środku tragedii związanej ze zdrowiem publicznym w Kalifornii – najgorszej epidemii krztuśca odnotowanej od 1947 roku. W 2010 roku epidemia zabiła 10 niemowląt i spowodowała zachorowania u ponad 8300 dzieci i dorosłych, i trwa nadal w Kalifornii i innych stanach.

Mało znane korzyści wynikające z zastosowania szczepionek u osób dorosłych

Szczepionka Tdap jest jedną z kilku szczepionek, które zapewniają dorosłym stosunkowo niedrogą i cenną ochronę przed chorobami. Wszyscy wiemy, że niemowlęta i małe dzieci muszą być szczepione przeciwko takim chorobom, jak grypa, odra, świnka, różyczka, ospa wietrzna, polio, pneumokoki i wirusowe zapalenie wątroby. Jednak dorośli potrzebują ochrony przed niektórymi z tych samych chorób.

W 2010 roku grupa ds. szczepień przy CDC (Advisory Committee on Immunization Practices) zaleciła, aby każdy, kto ukończył 6 miesięcy, co roku zaszczepił się przeciwko grypie. Czy powinieneś się zaszczepić przeciwko grypie? Odpowiedź brzmi: tak, powiedział dr William Schaffner, przewodniczący wydziału medycyny prewencyjnej na Uniwersytecie Vanderbilt. Poza niemowlętami poniżej 6 miesiąca życia, do wyjątków należą osoby z poważną alergią na jajka. Osoby, u których wystąpiła zagrażająca życiu lub poważna reakcja alergiczna na poprzednią szczepionkę przeciwko grypie lub na którykolwiek z jej składników, nie powinny się szczepić. Jeśli kiedykolwiek wystąpił u Ciebie zespół Guillaina-Barrego lub jesteś średnio lub ciężko chory, porozmawiaj ze swoim lekarzem przed podaniem szczepionki.

Grypa zabija co roku tysiące dorosłych; osoby powyżej 65 roku życia należą do grupy największego ryzyka wystąpienia poważnych powikłań grypy, w tym zgonu. Mimo że układ odpornościowy osób starszych może nie reagować tak skutecznie na szczepionkę przeciwko grypie i inne szczepionki, szczepienie nadal może chronić przed poważnymi powikłaniami. Okazuje się, że innym sposobem ochrony osób starszych jest szczepienie ich bliskich kontaktów, takich jak dzieci i wnuki. Jeśli ci młodsi pozostaną zdrowi, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że zarażą grypą starszych.

Powrót krztuśca

Ponieważ krztusiec stanowi coraz większy problem w Stanach Zjednoczonych, CDC zaleca obecnie, aby wszyscy dorośli otrzymali jednorazową dawkę przypominającą szczepionki Tdap, a następnie co 10 lat dawkę przypominającą szczepionki Td (obejmującą tężec i błonicę). W przeszłości zalecano, aby dorośli otrzymywali dawkę przypominającą Td tylko co 10 lat. Stało się jednak jasne, że bakterie krztuśca nadal krążą.

Według niektórych szacunków co roku w Stanach Zjednoczonych odnotowuje się nawet milion przypadków krztuśca. Większość przypadków występuje u osób dorosłych i jest na tyle podobna do zwykłego przeziębienia lub grypy, że nie są one diagnozowane przez lekarza. Ten facet z sąsiedniego boksu, który harował przez trzy miesiące? Mógł mieć krztusiec, nie wiedząc o tym.

Chociaż u dorosłych choroba ta rzadko ma charakter krytyczny, są oni tak samo zdolni jak chorowity maluch do przenoszenia zarazka na niemowlęta, które mogą w jej wyniku umrzeć lub poważnie zachorować. Ponad połowa dzieci poniżej 1 roku życia, które zachorowały na krztusiec, musi być hospitalizowana.

Szczepionka Tdap może powodować ból ręki lub gorączkę, ale to niewielka cena za dzieci, które uchronisz przed chorobą, nie zarażając się nią osobiście – mówi Polska.

Obecnie w Stanach Zjednoczonych mamy duże epidemie krztuśca – mówi Poland. Kiedy przyglądaliśmy się temu problemowi i zastanawialiśmy się nad najlepszym sposobem ochrony ludzi, uznaliśmy, że bolące ramię lub gorączka, a nawet dzień spędzony w łóżku, to rozsądna cena za uratowanie życia dzieci.

Zalecana ochrona, zastrzyk po zastrzyku

Niektóre z innych szczepionek zalecanych dla dorosłych to m.in:

• Pneumokoki

  . Zalecana ogólnie dla osób dorosłych w wieku 65 lat i starszych oraz osób w wieku 50 lat i starszych mieszkających na obszarach, na których ryzyko inwazyjnej choroby pneumokokowej jest zwiększone. Zalecana również młodszym osobom z niektórymi chorobami przewlekłymi, osłabionym układem odpornościowym, osobom palącym papierosy lub przebywającym w domach opieki lub ośrodkach opieki długoterminowej. Szczepionka chroni przed powikłaniami, takimi jak zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych lub zakażenie krwi wywołane przez bakterięStreptococcus pneumoniae. Niektóre osoby mogą otrzymać jednorazową dawkę przypominającą po pięciu latach.

• Gonty

  . Szczepienie to, zalecane dla osób dorosłych w wieku 60 lat i starszych, chroni przed ospą wietrzną – bolesną reaktywacją wirusa ospy wietrznej, który czai się w naszych komórkach nerwowych. Ryzyko zachorowania na gontynę wzrasta wraz z wiekiem; młodzi ludzie rzadko chorują na gontynę, ale w wieku 85 lat prawdopodobieństwo zachorowania wynosi 50-50. Szczepionka zmniejsza ryzyko zachorowania o połowę i dodatkowo zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia bólu po półpaścu, zwanego neuralgią popółpaścową, który może być przewlekły i wyniszczający.

• Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV).

  Szczepionka ta jest zalecana dla kobiet w wieku od 19 do 26 lat. Istnieje ponad 100 typów wirusa HPV, a szczepionka przeciwko HPV może pomóc w ochronie przed zakażeniem typami odpowiedzialnymi za większość przypadków raka szyjki macicy. Jedna z dostępnych szczepionek przeciwko HPV może również chronić przed typami wirusa HPV, które są przyczyną większości brodawek płciowych u mężczyzn i kobiet.

• Szczepionka MMR (Measles-mumps-rubella).

  Chociaż większość ludzi w Stanach Zjednoczonych jest szczepiona w dzieciństwie, warto, aby dorośli zaszczepili się MMR, jeśli nie mają dokumentu szczepienia, dowodu odporności, przebytej choroby lub medycznego powodu, aby nie być zaszczepionym. Zakażenia mogą prowadzić do poważnych powikłań.

• Meningokoki

  . Choroba meningokokowa stanowi zagrożenie dla życia. Do osób o zwiększonym ryzyku zakażenia należą nastolatki i młodzi dorośli, zwłaszcza osoby mieszkające w akademikach lub koszarach wojskowych. Jest ona zalecana wszystkim studentom pierwszego roku studiów mieszkającym w akademikach, rekrutom wojskowym, osobom z pewnymi schorzeniami oraz osobom podróżującym lub pracującym w pewnych rejonach, które nie otrzymały wcześniej szczepionki.

• Wirusowe zapalenie wątroby typu A.

  Szczepionka ta jest zalecana mężczyznom uprawiającym seks z mężczyznami, osobom z przewlekłymi chorobami wątroby, osobom stosującym leki w zastrzykach, osobom pracującym z wirusem w środowisku badawczym oraz osobom podróżującym na tereny endemiczne.

  Wirusowe zapalenie wątroby typu B

  jest zalecane osobom aktywnym seksualnie, które nie pozostają w długotrwałym związku monogamicznym, osobom, u których w przeszłości występowały choroby przenoszone drogą płciową lub które starają się o ocenę w kierunku STD, osobom, które obecnie lub w ostatnim czasie używały narkotyków w iniekcjach, osobom z przewlekłą chorobą wątroby, schyłkową niewydolnością nerek, zakażonym HIV oraz osobom narażonym na zakażenie, takim jak pracownicy służby zdrowia i osoby pozostające w bliskim kontakcie z osobami przewlekle zakażonymi WZW typu B.

Dorośli również powinni się zaszczepić. Lekarz powie ci, które z nich mogą być ci potrzebne.

Dlaczego potrzebne są szczepienia ochronne dla dorosłych?

Wiele szczepionek, które otrzymaliśmy w dzieciństwie, aby uodpornić się na choroby zakaźne, utrzymuje się przez całe życie, ale nie wszystkie z nich. Na przykład szczepionki przeciwko tężcowi i błonicy wymagają aktualizacji poprzez podanie nowej szczepionki, a następnie szczepień przypominających co 10 lat, aby zachować odporność. Istnieją inne powody, dla których szczepienia ochronne dla dorosłych mogą być konieczne:

• Niektórzy dorośli nigdy nie byli szczepieni w dzieciństwie.

• Zalecenia dotyczące szczepień i szczepionki zmieniają się z biegiem lat. Niektóre szczepionki mogły nie być dostępne w czasach, gdy niektórzy dorośli byli dziećmi.

• Odporność może z czasem zaniknąć.

• Z wiekiem stajemy się bardziej podatni na poważne choroby wywoływane przez powszechne infekcje, takie jak grypa.

• W dorosłym życiu możemy pracować w służbie zdrowia lub wykonywać inny zawód, który naraża nas na kontakt z chorobami zakaźnymi.

Które szczepienia ochronne dla dorosłych są potrzebne?

Od czasu wydania ostatniego zbioru wytycznych dokonano kilku aktualizacji zaleceń dotyczących szczepień ochronnych dla dorosłych. Szczepień Ochronnych (Advisory Committee on Immunization Practices – ACIP) zaleca, aby szczepionkę przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) podawać wszystkim dorosłym kobietom do 26. roku życia. Wytyczne dla mężczyzn są podobne – wzywa się do szczepienia mężczyzn w wieku od 13 do 21 lat, którzy nie byli wcześniej szczepieni. Szczepienie zaleca się również mężczyznom w wieku 26 lat, którzy uprawiają seks z mężczyznami oraz tym, których układ odpornościowy może być osłabiony. Inne istotne zmiany obejmują:

• ACIP sugeruje obecnie, aby szczepionkę przeciwko ospie wietrznej otrzymali dorośli bez dowodów wcześniejszego uodpornienia się na ospę wietrzną. Szczególną uwagę należy zwrócić na:

• • Osoby narażone na wysokie ryzyko zakażenia lub przeniesienia zakażenia, takie jak pracownicy służby zdrowia i nauczyciele

  • Osoby pozostające w bliskim kontakcie z osobami o wysokim ryzyku zakażenia

  • Rodzina i inne osoby mające kontakt z osobami o osłabionym układzie odpornościowym

• Półpasiec może być bardzo bolesną i wyniszczającą chorobą. Osoby w wieku 60 lat i starsze oraz osoby nieposiadające dowodów odporności, o których wiadomo, że są narażone na ryzyko zachorowania, powinny zaszczepić się przeciwko półpaścowi.

• ACIP zaleca również podanie jednej lub więcej dawek szczepionki przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR) osobom dorosłym w pewnych grupach wiekowych i z pewnymi czynnikami ryzyka. Dorośli urodzeni przed 1957 r. mogą być uznani za odpornych na odrę i świnkę.

• Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest zalecana osobom dorosłym, które chcą się uchronić przed zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B. Każda osoba dorosła pracująca w środowiskach wysokiego ryzyka, takich jak kliniki chorób wenerycznych lub ośrodki odwykowe, powinna zaszczepić się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Pracownicy służby zdrowia, pracownicy służb bezpieczeństwa publicznego, osoby pozostające z nimi w kontakcie domowym oraz partnerzy seksualni osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B również powinni otrzymać szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

• Dorośli w wieku 19-64 lat powinni otrzymać szczepionkę przeciwko zapaleniu płuc, jeśli cierpią na określone schorzenia lub jeśli palą papierosy. Wszyscy dorośli w wieku 65 lat i starsi powinni otrzymać jedną dawkę szczepionki PPSV23. Powinni oni również porozmawiać z lekarzem o szczepieniu PCV13. Lekarz będzie mógł powiedzieć, czy powinniście otrzymać tę szczepionkę i jak powinna wyglądać procedura dawkowania.

• ACIP zaleca, aby każda osoba w wieku 12 lat i starsza zaszczepiła się szczepionką COVID-19. Można je połączyć z innymi rutynowymi szczepionkami podczas tej samej wizyty u lekarza. Nie jest się w pełni zaszczepionym do 2 tygodni po podaniu pojedynczej dawki lub drugiej dawki z serii dwóch dawek. Osoby w pełni zaszczepione mogą powrócić do czynności wykonywanych przed pandemią i nie muszą nosić maski ani zachowywać dystansu społecznego, chyba że wymagają tego przepisy lub regulacje prawne.

Szczepienia osób dorosłych a ciąża

Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, ważne jest, abyś upewniła się, że Twoje szczepienia ochronne dla dorosłych są aktualne. Pierwszy zestaw odporności dziecka jest często przekazywany przez matkę, a co ważniejsze, zarażenie się niektórymi chorobami zakaźnymi – takimi jak różyczka – w czasie ciąży znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia wad wrodzonych u dziecka.

Według CDC korzyści wynikające ze szczepienia kobiet w ciąży zwykle przewyższają ryzyko związane z tą szczepionką. Zagrożenia dla rozwijającego się płodu związane ze szczepionką są w dużej mierze teoretyczne, natomiast zagrożenia dla płodu związane z chorobą zakaźną, na którą zachorowała matka, są dobrze udokumentowane.

Wszystkie kobiety w ciąży powinny porozmawiać z lekarzem o szczepieniu przeciwko grypie i o szczepionce Tdap. Szczepionka Tdap zapewnia ochronę przed tężcem, błonicą i krztuścem i powinna być podawana w trzecim trymestrze każdej ciąży.

Jeśli jesteś w ciąży lub starasz się zajść w ciążę, porozmawiaj z lekarzem przed zaszczepieniem się szczepionką zawierającą żywe wirusy, taką jak ospa wietrzna, odra lub szczepionka przeciw grypie LAIV. W miarę możliwości należy unikać szczepień przeciwko żywym wirusom w czasie ciąży lub tuż przed ciążą, ponieważ szczepionki zawierające żywe wirusy mogą zwiększyć ryzyko przeniesienia choroby na płód. Jeśli rozważasz zajście w ciążę i potrzebujesz szczepionki zawierającej żywe wirusy, odczekaj co najmniej cztery tygodnie po szczepieniu, zanim spróbujesz zajść w ciążę.

Osoby będące w ciąży mają większe szanse na poważne zachorowanie na COVID-19. Zachorowanie na COVID-19 w czasie ciąży zwiększa również ryzyko powikłań, w tym przedwczesnego porodu. Jak dotąd badania wykazały, że podanie którejkolwiek ze szczepionek przeciwko COVID-19 jest bezpieczne. ACIP sugeruje, aby osoby w ciąży zaszczepiły się przeciwko temu wirusowi.

Lekarz wyjaśnia, czym jest szczepionka przeciwko HPV, kto powinien ją otrzymać i jakie mogą być jej skutki uboczne.

Rozmowa z lekarzem na temat chorób przenoszonych drogą płciową nigdy nie jest łatwa. Lekarze twierdzą jednak, że kobiety w wieku od 9 do 26 lat powinny zaszczepić się przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV).

Celem jest ochrona przed wirusem HPV, który zwykle rozprzestrzenia się poprzez kontakty seksualne i może powodować pewne rodzaje raka, zanim będzie za późno.

„Uncja profilaktyki jest warta funta kłaków” – mówi lekarzowi William Schaffner, prezes National Foundation for Infectious Diseases w wywiadzie. „Nawet jeśli rozmowa o tym może być trudna”.

Istnieją dwie szczepionki przeciwko HPV: Gardasil i Cervarix.

Gardasil jest ukierunkowany na cztery typy wirusa HPV (6, 11, 16 i 18). Jest ona wskazana w celu zapobiegania rakowi szyjki macicy, pochwy lub sromu u kobiet w wieku 9-26 lat oraz w celu zapobiegania brodawkom płciowym i rakowi odbytu u mężczyzn i kobiet w wieku 9-26 lat.

Cervarix chroni przed dwoma typami wirusa HPV (16 i 18). Jest wskazany w zapobieganiu rakowi szyjki macicy u kobiet w wieku 10-25 lat.

Ale jeśli nie jesteś już dzieckiem lub nastolatkiem, czy szczepionka przeciwko HPV przyniesie Ci jakąkolwiek korzyść?

Schaffner, który jest również profesorem w oddziale chorób zakaźnych Vanderbilt University School of Medicines i przewodniczącym wydziału medycyny prewencyjnej tej szkoły, odpowiedział na to i kilka innych pytań dotyczących szczepienia przeciwko HPV.

Kto kwalifikuje się do szczepionki przeciwko HPV?

„Szczepionka przeciwko HPV jest obecnie przeznaczona głównie dla kobiet w wieku do 26 lat” – mówi Schaffner.

Szczepionka przeciw HPV Gardasil jest również zatwierdzona dla mężczyzn w wieku 9-26 lat w celu zapobiegania brodawkom narządów płciowych oraz dla mężczyzn i kobiet w wieku 9-26 lat w celu zapobiegania rakowi odbytu.

Czy są jakieś powody, dla których nie powinienem otrzymać tej szczepionki?

„Jeśli jesteś w wieku do 26 lat i masz szyjkę macicy, powinnaś przyjąć tę szczepionkę. Jest ona niezwykle skuteczna, chroni przed 70% przypadków raka szyjki macicy” – mówi Schaffner.

Czy jestem za stara na szczepionkę przeciwko HPV?

Żadna ze szczepionek przeciwko HPV nie jest wskazana dla kobiet lub mężczyzn w wieku powyżej 26 lat. Nie wiadomo, na ile skuteczna byłaby dla osób w tym przedziale wiekowym.

Jakie są zagrożenia związane ze szczepionką przeciwko HPV dla dorosłych?

„Ryzyko wydaje się być niewielkie” – mówi Schaffner. „Może wystąpić ból ramienia, ale wiele szczepionek wywołuje takie objawy”.

Jak pomocna (lub nie) jest szczepionka przeciwko HPV dla dorosłych aktywnych seksualnie?

„W przypadku kobiet pozostających w stałych związkach ryzyko zakażenia HPV nie jest tak duże, jak w przypadku kobiet, które są monogamiczne lub mają więcej niż jednego partnera seksualnego” – mówi Schaffner. „Myślę, że większość ginekologów i internistów zaleciłaby szczepienie”.

Ile dawek będzie mi potrzebnych?

„Jest to szczepionka dwudawkowa”.

Lekarz wyjaśnia zasady stosowania szczepionek przeciw grypie i aerozoli do nosa dla dorosłych, w tym kto i kiedy powinien je otrzymać oraz jakie są korzyści i skutki uboczne szczepionek przeciw grypie.

Najlepszym sposobem zapobiegania grypie jest zaszczepienie się. Istnieje kilka rodzajów szczepionek przeciwko grypie:

• Szczepionka przeciw grypie: Szczepionka przeciw grypie jest zwykle podawana osobom w wieku 6 miesięcy i starszym. Jest to szczepionka nieaktywna, co oznacza, że do jej produkcji wykorzystuje się martwe formy wirusów, przed którymi szczepionka chroni. Martwe zarazki nie mogą wywołać choroby. Osoby w wieku od 18 do 64 lat mogą zdecydować się na śródskórną szczepionkę przeciw grypie. W takim zastrzyku stosuje się mniejszą igłę i wkłuwa się ją w górną warstwę skóry, a nie w mięsień. Szczepionki są na ogół bezpieczne dla osób z alergią na jajka. W przypadku poważnych alergii szczepionkę przeciw grypie należy przyjąć od lekarza, który potrafi leczyć poważne reakcje alergiczne – w gabinecie lekarskim, szpitalu, klinice lub w urzędzie zdrowia.

• Wysoka dawka szczepionki Fluzone: Ta inaktywowana szczepionka została opracowana z myślą o osobach w wieku 65 lat i starszych, ponieważ osoby starsze mają słabszy układ odpornościowy. Jest ona preferowana w tej grupie zamiast zwykłej szczepionki przeciw grypie, jeśli jest dostępna.

• Szczepionki bezjajeczne: W przeciwieństwie do większości szczepionek przeciwko grypie, te nie są hodowane w jajkach. Są one dopuszczone do stosowania u osób z silną alergią na jaja.

• Aerozol do nosa: Szczepionka przeciw grypie w aerozolu do nosa jest żywą szczepionką atenuowaną (LAIV). W przeciwieństwie do szczepionki przeciw grypie jest ona wytwarzana z żywych, ale osłabionych wirusów grypy. Nie można jednak zarazić się grypą od szczepionki w aerozolu do nosa. Zdrowe, nieciężarne osoby w wieku od 2 do 49 lat mogą otrzymać szczepionkę w aerozolu do nosa.

Trzy lub cztery szczepy grypy objęte szczepionką przeciw grypie różnią się w poszczególnych latach. Dzieje się tak dlatego, że wirusy grypy stale się zmieniają. W każdym sezonie naukowcy opracowują nową szczepionkę przeciwko grypie na podstawie badań, które przewidują, które szczepy będą najczęściej powodować zachorowania.

Kiedy dorośli powinni się zaszczepić?

Sezon zachorowań na grypę zależy także od miejsca zamieszkania. Sezon grypowy może trwać od października do maja. Należy zaszczepić się, gdy tylko szczepionka będzie dostępna. Szczepionka przeciw grypie zaczyna działać po około dwóch tygodniach, dlatego należy jak najszybciej upewnić się, że jest się w pełni chronionym. Ogólnie rzecz biorąc, szczepionka przeciwko grypie sezonowej jest dostępna od września do wiosny.

Które osoby dorosłe powinny zaszczepić się przeciwko grypie?

CDC zaleca, aby większość dorosłych osób zaszczepiła się przeciwko grypie każdego roku, zwłaszcza osoby, które są w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia powikłań związanych z grypą oraz osoby, które opiekują się takimi osobami lub mieszkają z nimi, np. pracownicy służby zdrowia.

Jesteś bardziej narażony na wystąpienie poważnych powikłań związanych z grypą i powinieneś otrzymać szczepionkę przeciwko grypie, jeśli:

• Astma (nawet jeśli jest łagodna lub kontrolowana) lub inna choroba płuc

• Zaburzenia lub uszkodzenia mózgu, rdzenia kręgowego lub nerwów, takie jak udar, padaczka, niepełnosprawność intelektualna, dystrofia mięśniowa, porażenie mózgowe lub uszkodzenie rdzenia kręgowego

• Cukrzyca i inne zaburzenia endokrynologiczne

• Epilepsja

• Choroba lub uszkodzenie nerek

• Choroba serca

• Choroba lub uszkodzenie wątroby

• Zaburzenia metaboliczne (takie jak dziedziczne zaburzenia metaboliczne i zaburzenia mitochondrialne)

• Morbidalnie otyli (BMI 40 lub więcej)

• Choroba sierpowatokrwinkowa i inne zaburzenia krwi

• Osłabiony układ odpornościowy w wyniku pewnych chorób lub leczenia

Ryzyko wystąpienia powikłań związanych z grypą jest również zwiększone, jeśli:

• Jesteś starszy niż 50 lat lub młodszy niż 2 lata

• Ciężarna

• Indianin amerykański lub rdzenny mieszkaniec Alaski

Szczepionkę przeciwko grypie powinieneś również otrzymać, jeśli mieszkasz w domu opieki lub innej placówce opieki długoterminowej.

Które osoby dorosłe nie powinny szczepić się przeciwko grypie?

NIE należy szczepić się przeciwko grypie, jeśli:

• Wystąpił u Ciebie zespół Guillaina-Barrego w ciągu sześciu tygodni od otrzymania szczepionki przeciwko grypie w przeszłości

• W przeszłości wystąpiła ciężka reakcja na szczepionkę przeciw grypie

• Pacjent ma ciężką alergię na którykolwiek składnik szczepionki

Od dawna zaleca się, aby osoby z alergią na jajka nie szczepiły się przeciwko grypie. Jednak American College of Allergy, Asthma and Immunology twierdzi, że szczepionka zawiera tak małą ilość białka jajecznego, że jest mało prawdopodobne, aby wywołała reakcję alergiczną u osób uczulonych na jajka. Jeśli masz silną alergię na jajka (anafilaksję), przed podaniem szczepionki przeciw grypie porozmawiaj z lekarzem. Ponadto, jak wspomniano powyżej, dostępne są szczepionki przeciwko grypie, w których skład nie wchodzą jaja.

Szczepionka przeciw grypie w aerozolu do nosa może być stosowana wyłącznie u zdrowych, młodych osób dorosłych, które nie są w ciąży. Poza wymienionymi wcześniej osobami dorosłymi, które nie powinny otrzymać szczepionki przeciw grypie, osoby dorosłe NIE powinny otrzymać szczepionki przeciw grypie w aerozolu donosowym, jeśli:

• Są w ciąży

• Są w wieku 50 lat lub starsze?

• Mają osłabiony układ odpornościowy z powodu choroby lub niektórych metod leczenia

• Długotrwałe dolegliwości zdrowotne, takie jak cukrzyca, choroby nerek, choroby serca lub płuc, w tym astma

• Choroby mięśni lub nerwów, które mogą powodować problemy z oddychaniem lub połykaniem (np. padaczka lub porażenie mózgowe)

• Osłabiony układ odpornościowy

• Choroby nosa, które mogą utrudniać oddychanie

Nie należy przyjmować szczepionki przeciw grypie w aerozolu, jeśli ma się kontakt z osobami o znacznie osłabionym układzie odpornościowym.

Jeśli jesteś średnio lub ciężko chory, lekarz może zalecić, abyś poczekał ze szczepieniem do czasu wyzdrowienia. CDC twierdzi, że nadal można się zaszczepić, jeśli choroba ma łagodny przebieg, taki jak przeziębienie lub niewielka gorączka.

Jeśli masz zatkany nos, lekarz może zalecić, abyś poczekał ze szczepionką przeciwko grypie w aerozolu do nosa lub zamiast tego zaszczepił się.

Skutki uboczne i ryzyko związane ze szczepionkami przeciwko grypie dla dorosłych

Jak każdy lek, szczepionki mogą wywoływać skutki uboczne. Jednak ryzyko uszkodzenia ciała lub śmierci w wyniku podania szczepionki przeciwko grypie jest rzadkie.

Szczepionka przeciw grypie i aerozol do nosa mogą powodować różne rodzaje skutków ubocznych.

Skutki uboczne szczepionki przeciw grypie mogą obejmować:

• Niska gorączka

• Bóle mięśniowe

• Bolesność, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu podania zastrzyku

Szczepionka przeciw grypie w aerozolu do nosa dla dorosłych może powodować:

• Kaszel

• Ból głowy, bóle mięśni

• Katar, zatkany nos

• Ból gardła

Chociaż zdarza się to rzadko, u niektórych osób może wystąpić ciężka reakcja alergiczna na składnik szczepionki. W większości przypadków reakcje takie występują w ciągu kilku minut do kilku godzin po otrzymaniu szczepionki. Następujące objawy mogą świadczyć o ciężkiej reakcji alergicznej:

• Zmiany zachowania

• Trudności z oddychaniem, w tym świszczący oddech

• Zawroty głowy

• Ochrypły głos

• Wysoka gorączka

• Pokrzywka

• Blada skóra

• Szybkie bicie serca

• Słabość

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów po otrzymaniu szczepionki przeciw grypie należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza.

Lekarz udziela informacji na temat wirusa HPV i różnych szczepionek przeciwko HPV, w tym korzyści i skutków ubocznych.

Wirus HPV przenoszony drogą płciową występuje w ponad 40 różnych odmianach. Typ wirusa, którym się zarazisz, decyduje o tym, jak wpłynie on na Twój organizm. Niektóre typy wirusa HPV powodują brodawki narządów płciowych. Inne typy wirusa HPV mogą powodować, że komórki stają się rakowe. Prawdopodobnie słyszałaś, że wirus HPV powoduje raka szyjki macicy, ale jest on także przyczyną mniej powszechnych nowotworów sromu, pochwy, penisa, odbytu, głowy i szyi.

Zdradliwe w przypadku wirusa HPV jest to, że nie daje on żadnych objawów. Nie ma bólu gardła ani gorączki, które dałyby znać, że zostałeś zakażony. Większość ludzi sama pozbywa się zakażenia. W rzeczywistości możesz nie mieć zupełnie pojęcia, że zostałaś zakażona, dopóki nie pojawią się brodawki narządów płciowych lub nie wykonasz nieprawidłowego badania cytologicznego.

Chociaż wirus HPV nie jest tak dobrze znany wśród chorób przenoszonych drogą płciową jak opryszczka czy kiła, jest to w rzeczywistości najczęstsza choroba przenoszona drogą płciową. Jeśli jesteś aktywna seksualnie, istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że w którymś momencie życia zostaniesz zakażona wirusem HPV. Dlatego tak ważne jest uodpornienie.

Szczepionka przeciwko HPV skutecznie zapobiega zakażeniu typami wirusa HPV odpowiedzialnymi za większość przypadków raka szyjki macicy, a także może zapobiegać brodawkom narządów płciowych. Szczepienie przeciwko HPV jest najbardziej skuteczne w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania, ale dorośli również mogą odnieść korzyści ze szczepionki przeciwko HPV.

Dlaczego dorośli powinni zaszczepić się przeciwko HPV

Zakażenie wirusem HPV jest niezwykle powszechne. Większość osób aktywnych seksualnie zostanie zakażona wirusem HPV w pewnym momencie życia. Ponad 42 miliony ludzi w Stanach Zjednoczonych jest zakażonych wirusem HPV, a większość z nich o tym nie wie. Wirus ten łatwo rozprzestrzenia się wśród zakażonych partnerów. Zakażenie HPV zwykle nie daje żadnych objawów, ale może powodować brodawki narządów płciowych i raka odbytu zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Wirus HPV może również powodować raka gardła.

U kobiet zakażenie wirusem HPV może powodować nieprawidłowy wzrost komórek w szyjce macicy. U niewielkiej części kobiet zmiany wywołane wirusem HPV przekształcają się w raka szyjki macicy. Każdego roku raka szyjki macicy rozpoznaje się u około 12 000 kobiet, a około 4 000 kobiet umiera z tego powodu.

Szczepionka przeciwko HPV zapobiega zakażeniom typami wirusa HPV odpowiedzialnymi za większość przypadków raka szyjki macicy. Do 2017 r. dostępne były dwie szczepionki (Gardasil i Gardasil 9). Obecnie Gardasil 9 jest jedyną dostępną szczepionką przeciwko HPV w Stanach Zjednoczonych.

Gardasil 9 zapobiega zakażeniom tymi samymi typami wirusa HPV, co Gardasil, a także HPV-31, HPV-33, HPV-45, HPV-52 i HPV-58. W październiku 2018 r. FDA zatwierdziła szczepionkę Gardasil9 dla osób w wieku od 9 do 45 lat.

Szczepionki przeciwko HPV są niezwykle skuteczne w zapobieganiu zakażeniom typami wirusa HPV, które obejmują. Szczepionka przeciwko HPV znacznie zmniejsza ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy i stanów przedrakowych u kobiet. Mężczyźni nie mogą zachorować na raka szyjki macicy, ale szczepionka przeciwko HPV może zapobiegać brodawkom płciowym, rakowi prącia, rakowi odbytu oraz rozprzestrzenianiu się wirusa HPV na partnerki seksualne. Szczepionka Gardasil 9 jest dopuszczona do stosowania u mężczyzn w wieku od 9 do 26 lat.

Kiedy dorośli powinni zaszczepić się przeciwko HPV?

Najlepszy czas na zaszczepienie się przeciwko HPV to okres przed rozpoczęciem aktywności seksualnej. Dlatego CDC zaleca, aby zarówno chłopcy, jak i dziewczęta zaszczepili się w wieku 11 lub 12 lat, choć można to zrobić już w wieku 9 lat. Jeśli masz 13 lat lub więcej i nie byłeś jeszcze szczepiony, nadal możesz otrzymać szczepionkę.

Jest ona zalecana dla wszystkich osób do 26 roku życia. Niektórzy dorośli w wieku 27-45 lat mogą otrzymać szczepionkę po rozmowie z lekarzem.

Ile dawek muszę przyjąć?

CDC zaleca podanie dwóch dawek szczepionki przeciwko HPV w wieku 11 lub 12 lat. Druga dawka powinna być podana 6-12 miesięcy po pierwszej.

Jeśli możesz otrzymać wszystkie dawki przed ukończeniem 15 roku życia, potrzebujesz tylko dwóch dawek. W przypadku podania pierwszej dawki w dniu 15. urodzin lub po tej dacie oraz w przypadku osób z osłabionym układem odpornościowym konieczne jest podanie trzech dawek. Druga dawka powinna być podana 1-2 miesiące po pierwszej dawce. Trzecia dawka powinna być podana 6 miesięcy po pierwszej dawce.

Jeśli mam już wirusa HPV, czy ta szczepionka go wyleczy?

Jeśli masz już wirusa HPV, szczepionka nie spowoduje jego wyeliminowania. Jeśli jednak masz jeden typ wirusa HPV, szczepionka może zapobiec zarażeniu się innym typem wirusa. Tak naprawdę nie ma sposobu na wyleczenie wirusa, gdy już się go ma, choć istnieją metody leczenia chorób wywołanych przez HPV, takich jak brodawki płciowe i nowotwory narządów płciowych. Dlatego powinnaś regularnie wykonywać badania miednicy i testy Pap (jeśli jesteś kobietą) w celu wykrycia raka szyjki macicy.

Czy szczepionka przeciwko HPV chroni mnie przez całe życie?

Wydaje się, że szczepionka zapewnia długotrwałą ochronę przed wirusem HPV. Jednak nawet kobiety, które otrzymały szczepionkę, powinny regularnie zgłaszać się do ginekologa na badanie cytologiczne w celu sprawdzenia, czy nie występuje u nich rak szyjki macicy. Szczepionka nie chroni przed wszystkimi typami wirusa HPV, które mogą powodować raka szyjki macicy.

Jeśli pominięto część serii szczepionek przeciwko HPV, należy porozmawiać z lekarzem o podaniu brakującej dawki (dawek).

Czy moje ubezpieczenie pokryje koszt szczepionki przeciwko HPV?

Większość planów ubezpieczeniowych obejmuje szczepionki rutynowe, co oznacza, że jeśli jesteś w zalecanej grupie wiekowej, ubezpieczenie powinno pokryć koszt szczepionki. Dla pewności sprawdź to w swoim towarzystwie ubezpieczeniowym. Jeśli Twoja rodzina nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego lub jesteś objęty programem Medicaid, powinieneś mieć możliwość otrzymania szczepionki przeciwko HPV za darmo w ramach programu Vaccines for Children (VFC).

Czy ta szczepionka jest bezpieczna?

Przed wprowadzeniem do powszechnego obrotu szczepionki muszą zostać poddane rygorystycznym testom. Szczepionki przeciwko HPV zostały przetestowane na tysiącach osób i wykazały, że są bezpieczne, zanim zostały dopuszczone do powszechnego użytku. Szczepionki te są stosowane od lat, a eksperci twierdzą, że prawdopodobieństwo wywołania przez nie poważnych reakcji jest bardzo małe. Szczepionka przeciwko HPV nie zawiera rtęci ani środka konserwującego – tiomersalu.

Czy szczepionka przeciwko HPV może spowodować zakażenie wirusem HPV?

Część wirusa HPV użyta w obu szczepionkach jest inaktywowana (nie jest żywa), więc nie może wywołać rzeczywistego zakażenia HPV.

Czy są osoby dorosłe, które nie powinny otrzymać szczepionki przeciwko HPV?

Niektóre osoby nie powinny otrzymywać szczepionki przeciwko HPV lub powinny poczekać z jej podaniem:

• Osoby, u których wystąpiła zagrażająca życiu reakcja alergiczna na poprzednią dawkę szczepionki przeciwko HPV

• Każdy, u kogo w przeszłości wystąpiła zagrażająca życiu reakcja alergiczna na składnik szczepionki przeciwko HPV

• Kobiety w ciąży

• Wszystkie osoby z umiarkowaną lub ciężką chorobą; osoby, które czują się lekko chore, mogą nadal otrzymać szczepionkę przeciwko HPV.

Jakie są składniki szczepionki przeciwko HPV?

Szczepionka przeciwko HPV nie zawiera wirusów i nie jest wytwarzana z wirusa brodawczaka ludzkiego. Substancjami czynnymi w szczepionce przeciwko HPV są białka podobne do tych, które występują w wirusie brodawczaka ludzkiego. Genetycznie zmodyfikowane bakterie wytwarzają te białka, które są następnie oczyszczane i mieszane w sterylnym roztworze na bazie wody.

Jakie są zagrożenia i działania niepożądane związane ze szczepionką przeciwko HPV?

W badaniach klinicznych i w praktyce szczepionka przeciwko HPV wydaje się być bardzo bezpieczna. W Stanach Zjednoczonych podano ponad 40 milionów dawek szczepionki – głównie szczepionki Gardasil, która została dopuszczona do obrotu w 2006 r. – Gardasil 9 został dopuszczony do obrotu w 2014 r. i jest obecnie jedyną szczepionką przeciwko HPV dostępną w Stanach Zjednoczonych.

Od 2006 do 2014 roku do rządu wpłynęło około 25 000 zgłoszeń dotyczących działań niepożądanych szczepionki HPV. Ponad 90% z nich zostało sklasyfikowanych jako niepoważne. Najczęstsze działania niepożądane szczepionki przeciwko HPV są niewielkie:

• U około jednej na 10 osób po podaniu szczepionki wystąpi lekka gorączka.

• U mniej więcej jednej osoby na 30 wystąpi swędzenie w miejscu wstrzyknięcia.

• U około jednej na 60 osób wystąpi umiarkowana gorączka.

Objawy te szybko ustępują bez leczenia. Inne łagodne lub umiarkowane działania niepożądane związane ze szczepionką przeciwko HPV obejmują:

• Nudności

• Omdlenia

• Ból głowy

• Ból ramienia

Ciężkie działania niepożądane, czyli zdarzenia niepożądane, zgłaszane są rzadko i obejmują:

• Zakrzepy krwi

• Napady

• Zespół Guillain-Barre’a

• Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna

• Myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome)

• Śmierć

Badacze rządowi, akademiccy i inni zajmujący się zdrowiem publicznym nie byli w stanie wskazać szczepionki przeciwko HPV jako przyczyny żadnego ciężkiego zdarzenia niepożądanego. Do września 2015 roku odnotowano 117 zgonów, z których żadnego nie można było bezpośrednio powiązać ze szczepionką przeciwko HPV. Badacze zajmujący się zdrowiem publicznym doszli do wniosku, że jest mało prawdopodobne, aby szczepionka przeciwko HPV była przyczyną tych zdarzeń. Takie zdarzenia występują z pewną częstością w każdej grupie liczącej dziesiątki milionów osób. Szczepienie przed każdym zdarzeniem niepożądanym wydawało się być zwykłym zbiegiem okoliczności.

Lekarz wyjaśnia, na czym polega szczepionka MMR dla dorosłych, kto powinien ją otrzymać i jakie mogą być jej skutki uboczne.

Ogólnie rzecz biorąc, dorośli urodzeni przed 1957 r. są uważani za odpornych na odrę i świnkę. CDC zaleca, aby większość dorosłych urodzonych w 1957 r. lub później, którzy nie mogą wykazać, że przeszli wszystkie trzy choroby, otrzymała szczepionkę MMR, niezależnie od tego, czy chorowali w dzieciństwie, czy nie.

Dlaczego dorośli potrzebują szczepionki MMR?

Trzy choroby, które obejmuje szczepionka MMR – odra, świnka i różyczka – są bardzo zaraźliwe. Wszystkie te choroby są wywoływane przez wirusy, które rozprzestrzeniają się drogą powietrzną. Mogą przenosić się z człowieka na człowieka przez kaszel, kichanie lub po prostu oddychanie.

Choroba ta powoduje gorączkę, katar i wysypkę. Atakuje gardło i płuca. Szczepienia pomogły powstrzymać rozprzestrzenianie się tej choroby w Stanach Zjednoczonych, ale nadal odnotowuje się przypadki zachorowań. Mimo że na całym świecie wzrasta liczba szczepień, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) szacuje, że w 2019 r. liczba zgonów z powodu odry wyniosła 207 500. Ogniska odry często występują w krajach, w których nie ma silnych programów szczepień ochronnych dzieci. Jednak ogniska choroby wystąpiły również w Europie, Afryce Południowej i na Filipinach.

Choroba ta powoduje gorączkę, zmęczenie, bóle głowy i mięśni oraz obrzęk ślinianek. U mężczyzn może powodować zapalenie jąder. Świnka może prowadzić do utraty słuchu, zakażenia powłok wokół mózgu i rdzenia kręgowego oraz innych poważnych problemów. Ogniska świnki nadal występują w Stanach Zjednoczonych, ale rzadko.

Choroba ta może powodować gorączkę i wysypkę. Jest ona szczególnie niebezpieczna, jeśli choruje na nią matka w ciąży. Różyczka może prowadzić do poważnych wad wrodzonych, w tym problemów z sercem, głuchoty, uszkodzenia wątroby i śledziony oraz niepełnosprawności intelektualnej. Jeśli kobieta zachoruje na różyczkę w ciąży, istnieje co najmniej 20% szans, że jej dziecko będzie miało problemy.

Kiedy dorośli powinni zaszczepić się szczepionką MMR?

Według CDC większość dorosłych urodzonych w 1957 r. lub później powinna otrzymać co najmniej jedną dawkę szczepionki MMR. Ze względu na ryzyko wystąpienia wad wrodzonych wszystkie kobiety w wieku rozrodczym powinny zaszczepić się szczepionką MMR, chyba że są w ciąży, mają dowód odporności lub dowód, że były już szczepione przeciwko różyczce.

CDC twierdzi, że osoby dorosłe o zwiększonym ryzyku zachorowania na odrę lub świnkę powinny otrzymać dwie dawki szczepionki MMR, drugą 4 tygodnie po pierwszej. Dotyczy to osób dorosłych, które:

• Były narażone na zachorowanie na odrę lub świnkę lub mieszkają w rejonie, w którym wystąpiło ognisko epidemiczne

• Są uczniami szkół wyższych lub zawodowych

• Podróżują międzynarodowo

• Praca w służbie zdrowia

W przypadku odry CDC zaleca podanie drugiej dawki dla osób dorosłych, które:

• Otrzymali wcześniej szczepionkę zawierającą „zabitą” odmianę odry (zamiast stosowanej obecnie szczepionki żywej)

• Otrzymano szczepionkę MMR w latach 1963-1967, ale nie ma danych na temat jej rodzaju.

Wyjątki: Kto nie potrzebuje szczepionki MMR?

Dorośli nie potrzebują szczepionki MMR, jeśli:

• Mają już dowód szczepienia.

• Posiadają dowód, że już chorowali na odrę lub świnkę i różyczkę.

Kto nie powinien zaszczepić się szczepionką MMR?

Do osób dorosłych, które nie powinny zaszczepić się szczepionką MMR należą osoby z następujących grup:

Kobiety w ciąży nie powinny otrzymywać szczepionki MMR ze względu na ryzyko dla dziecka. Kobiety, które otrzymały szczepionkę MMR powinny odczekać 4 tygodnie przed zajściem w ciążę.

Osoby dorosłe, u których wystąpiła zagrażająca życiu reakcja alergiczna na żelatynę, poprzednią szczepionkę MMR lub lek o nazwie neomycyna, nie powinny otrzymywać szczepionki.

Dorośli powinni porozmawiać ze swoim lekarzem, jeśli:

• Są nosicielami wirusa HIV

• Masz jakiekolwiek inne zaburzenia układu odpornościowego

• Chorują na raka lub są poddawane działaniu leków przeciwnowotworowych lub promieniowania rentgenowskiego

• przyjmują steroidy lub inne leki wpływające na układ odpornościowy

• Miałeś niską liczbę płytek krwi (zaburzenie krwi)

• Przeszedł transfuzję krwi lub przyjmował produkty krwiopochodne

• Chorował na umiarkowaną lub ciężką chorobę

Jakie są składniki szczepionki MMR?

Jak w przypadku wielu szczepionek, szczepionka MMR współpracuje z układem odpornościowym w celu stworzenia ochrony poprzez wprowadzenie do organizmu niewielkiej ilości wirusa. Najbezpieczniejsze i najskuteczniejsze składniki stosowanej obecnie szczepionki MMR zawierają „atenuowane” formy każdego wirusa, co oznacza, że są to żywe formy wirusa, które zostały osłabione w laboratoriach medycznych.

Jakie są zagrożenia i działania niepożądane związane ze szczepionką MMR?

W przypadku większości dorosłych korzyści wynikające ze szczepionki MMR przewyższają ryzyko. U kilku osób po szczepieniu występuje krótkotrwała, łagodna wysypka, gorączka, obrzęk gruczołów lub ból i sztywność stawów. Do poważniejszych i rzadszych skutków ubocznych należy przejściowy spadek liczby płytek krwi lub poważna reakcja alergiczna.

W przypadku trudności z oddychaniem, zawrotów głowy, szybkiego bicia serca, pokrzywki, osłabienia lub innych problemów po szczepieniu należy skontaktować się z lekarzem.

Dowiedz się, w jaki sposób szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B chronią przed wirusami, które mogą prowadzić do tej choroby wątroby.

Być może masz w rodzinie kogoś, kto choruje na wirusowe zapalenie wątroby. A może niedawno widziałeś wiadomość o sławnej osobie, która zachorowała na wirusowe zapalenie wątroby typu A lub B. Niezależnie od powodu, chciałbyś uzyskać informacje na temat choroby wirusowej, o której być może nie myślałeś zbyt wiele. Co to jest wirusowe zapalenie wątroby? Czy jesteś w grupie ryzyka? Czy potrzebujesz szczepionki przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby?

Wirusowe zapalenie wątroby typu A i B: choroby wątroby

Zapalenie wątroby jest stanem zapalnym wątroby, najczęściej wywołanym przez infekcję wirusową. Istnieją trzy typowe rodzaje zapalenia wątroby wywoływane przez wirusy: zapalenie wątroby typu A, zapalenie wątroby typu B oraz zapalenie wątroby typu C. Opracowano szczepionki, które chronią ludzi przed zachorowaniem na zapalenie wątroby typu A i B. Nie ma szczepionki na zapalenie wątroby typu C.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A i B może przenosić się z człowieka na człowieka, choć w różny sposób. Mają one podobne objawy, do których należą bóle brzucha, gorączka, zmęczenie, bóle stawów i żółtaczka (zażółcenie skóry i białek oczu).

W ciągu ostatnich 20 lat w Stanach Zjednoczonych odnotowano 90% spadek liczby zachorowań na wirusowe zapalenie wątroby typu A i 80% spadek liczby zachorowań na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Zdaniem ekspertów zdrowotnych do spadku liczby zachorowań przyczyniły się szczepienia.

Jak rozprzestrzenia się wirusowe zapalenie wątroby

Każdego roku około 20 000 osób w Stanach Zjednoczonych zapada na wirusowe zapalenie wątroby typu A. Wirus zapalenia wątroby typu A znajduje się w stolcu osoby zakażonej. Rozprzestrzenia się poprzez skażoną żywność lub wodę albo przez niektóre rodzaje kontaktów seksualnych.

Dzieci, które zachorowały na wirusowe zapalenie wątroby typu A, często nie mają objawów, więc mogą być zakażone wirusem i nie wiedzieć o tym. Mogą jednak łatwo się nim zarazić. Na szczęście dzieci są obecnie rutynowo szczepione przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A.

Większość osób, które zachorowały na wirusowe zapalenie wątroby typu A, zdrowieje całkowicie w ciągu 2 tygodni do 6 miesięcy i nie ma żadnych uszkodzeń wątroby. W rzadkich przypadkach zapalenie wątroby typu A może spowodować niewydolność wątroby, a nawet śmierć u osób starszych lub z chorobami wątroby.

Każdego roku około 40 000 osób w Stanach Zjednoczonych ulega zakażeniu wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Ostre zapalenie wątroby trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Wiele osób zakażonych jest w stanie pozbyć się wirusa i pozostać wolnymi od wirusa po zakończeniu ostrej fazy. Jednak u innych osób wirus pozostaje w organizmie i dochodzi do przewlekłego zakażenia WZW typu B, które jest poważnym schorzeniem trwającym przez całe życie. Około 1,2 miliona osób w Stanach Zjednoczonych choruje na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B. U 15% do 25% z nich rozwiną się poważniejsze problemy zdrowotne, takie jak uszkodzenie wątroby, marskość, niewydolność wątroby i rak wątroby, a część osób umiera z powodu chorób związanych z wirusowym zapaleniem wątroby typu B.

Wirusowym zapaleniem wątroby typu B można się zarazić z jednej osoby na drugą poprzez krew, nasienie lub inne płyny ustrojowe osoby zakażonej. W Stanach Zjednoczonych najczęstszym sposobem rozprzestrzeniania się WZW typu B są kontakty seksualne. Można się nim również zarazić przez wspólne używanie igieł lub innego sprzętu używanego do wstrzykiwania narkotyków. Ponadto matka może przekazać wirusowe zapalenie wątroby typu B swojemu dziecku podczas porodu.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B nie rozprzestrzenia się przez skażoną wodę, żywność, naczynia kuchenne i kuchenne, karmienie piersią, kaszel, kichanie lub bliski kontakt, taki jak całowanie i przytulanie.

Szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B

Nasz układ odpornościowy codziennie walczy z obcymi najeźdźcami, np. gdy dopadnie nas wirus przeziębienia. W takiej sytuacji nabywamy odporność na tego konkretnego wirusa. Oznacza to, że nasz organizm będzie zwalczał wirusa, jeśli jeszcze raz zostanie na niego narażony.

Taka sama ochrona występuje w przypadku szczepionek. Zaletą szczepionki jest jednak to, że nie trzeba chorować, aby organizm mógł zwalczyć chorobę.

Dr Gregory Poland, dyrektor Vaccine Research Group w Mayo Clinic, wyjaśnia, że szczepionki przeciwko zapaleniu wątroby zawierają niewielką ilość nieaktywnego wirusa. Jak mówi, po otrzymaniu dawki szczepionki komórki odpornościowe odpowiadają na nią, wytwarzając odporność przeciwko wirusowi. Odporność ta utrzymuje się przez długi okres czasu.

„Jeśli więc otrzymam dwie dawki szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, a następnie zostanę narażony na zakażenie za 30 lat, mój organizm zapamięta odporność na szczepionkę i szybko zacznie ponownie wytwarzać przeciwciała” – mówi Poland.

Ze względu na sposób opracowywania szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby nie jest możliwe zarażenie się wirusem przez samą szczepionkę” – twierdzi Poland.

Szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A jest zazwyczaj podawana w dwóch zastrzykach, a szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B jest podawana w serii trzech zastrzyków. Najczęstsze skutki uboczne to zaczerwienienie, ból i tkliwość w miejscu podania szczepionki.

Aby uzyskać długotrwałą ochronę przed tymi wirusami, ważne jest, aby przyjmować wszystkie szczepionki zgodnie z harmonogramem. Jeśli jednak otrzymałeś jeden zastrzyk i nie zgłosiłeś się na pozostałe, nie jest jeszcze za późno, aby to nadrobić.

„Bez względu na to, jak długa była przerwa między kolejnymi dawkami, nigdy nie trzeba zaczynać serii od nowa” – mówi Polska. „Po prostu zaczynasz od miejsca, w którym skończyłeś. Więc nawet jeśli ktoś otrzymał pierwszą dawkę pięć lat temu, zaczynamy od drugiej dawki”.

Kto powinien się zaszczepić przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby?

Od czasu opracowania pierwszych szczepionek, szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B stały się częścią regularnego programu szczepień ochronnych dzieci. Nie są one uważane za rutynową szczepionkę dla dorosłych.

„Jeśli chodzi o osoby dorosłe, powiedziałbym, że tak, należy je zaszczepić, jeśli należą do jednego z wymienionych czynników ryzyka” – mówi Poland. „Jeśli nie pasują do czynników ryzyka, ich ryzyko jest tak niskie, że nie ma istotnego powodu, aby to zrobić”.

Do osób narażonych na ryzyko zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby typu A należą:

• Osoby podróżujące lub pracujące w rejonach, w których wirusowe zapalenie wątroby typu A jest bardziej rozpowszechnione.

• Osoby, których praca naraża je na potencjalny kontakt z wirusem zapalenia wątroby typu A, np. osoby pracujące z wirusem zapalenia wątroby typu A w laboratoriach badawczych

• Osoby, które są leczone koncentratami czynników krzepnięcia

• Osoby z przewlekłą chorobą wątroby

• Osoby używające narkotyków rekreacyjnych (ulicznych), wstrzykiwanych lub nie

• Mężczyźni, którzy uprawiają seks z mężczyznami

Do osób narażonych na ryzyko zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby typu B należą:

• Osoby podróżujące lub pracujące w rejonach, w których wirusowe zapalenie wątroby typu B jest bardziej rozpowszechnione.

• Pracownicy służby zdrowia i inne osoby, których praca naraża ich na kontakt z ludzką krwią

• Osoby zakażone wirusem HIV, cierpiące na schyłkową niewydolność nerek lub przewlekłą chorobę wątroby

• Osoby, które mieszkają z osobą chorą na wirusowe zapalenie wątroby typu B

• Osoby, które wstrzykują narkotyki dożylnie

• Osoby aktywne seksualnie, które miały więcej niż jednego partnera

• Każdy, kto cierpiał na chorobę weneryczną

• Mężczyźni, którzy uprawiają seks z mężczyznami

• Partnerzy seksualni osób z wirusowym zapaleniem wątroby typu B

Polska zaleca również, aby rodzice i rodzeństwo dzieci adoptowanych z kraju, w którym występuje wirusowe zapalenie wątroby typu A i/lub B, również otrzymali te szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby.

Bezpieczeństwo szczepionek przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby

Szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby podano milionom ludzi na całym świecie bez żadnych dowodów na występowanie poważnych skutków ubocznych. „Są one bardzo bezpieczne i niezwykle skuteczne” – mówi Polska.

Jeśli nie jesteś pewien, czy powinieneś zaszczepić się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby, porozmawiaj z lekarzem o swoich obawach.

Dowiedz się, dlaczego dorośli powinni otrzymać szczepionki Tdap i Tdd, które zapobiegają błonicy, krztuścowi i tężcowi.

dostaje się do organizmu przez ranę lub skaleczenie. Wpływa na mózg i układ nerwowy oraz powoduje bardzo bolesne skurcze mięśni. Skurcze szczęki mogą uniemożliwić otwarcie ust. Stan ten jest często nazywany „szczękościskiem”. Tężec zabija jedną na pięć osób zakażonych tą chorobą.

jest bardzo zaraźliwą infekcją, która utrudnia oddychanie. W ciężkich przypadkach może powodować uszkodzenie serca i nerwów.

krztusiec to niezwykle zaraźliwa infekcja dróg oddechowych, która może prowadzić do poważnych problemów z oddychaniem, zwłaszcza u niemowląt. Krztusiec początkowo wygląda jak zwykłe przeziębienie, ale potem powoduje intensywne, niekontrolowane ataki kaszlu. Gdy osoba po odkaszlnięciu próbuje złapać oddech, słychać odgłos „krztuśnięcia”.

Choroby te były kiedyś dość powszechne w Stanach Zjednoczonych i prowadziły do wielu zgonów. Jednak dzięki rutynowym szczepieniom udało się prawie wyeliminować zakażenia tężcem i błonicą. Przed 2005 rokiem szczepionkę przeciwko krztuścowi mogły otrzymać tylko małe dzieci. Zmniejszająca się odporność i niewystarczająca liczba szczepień – wielu rodziców nie szczepi swoich dzieci – doprowadziły w ostatnich latach do ponownego pojawienia się tej choroby w Stanach Zjednoczonych. W kilku stanach odnotowano przypadki zachorowań na krztusiec wśród nastolatków i dorosłych.

Szczepionka Tdap stanowi najlepszą profilaktykę przeciwko krztuścowi, tężcowi i błonicy. Tdap oznacza toksyny tężca i błonicy z acelularnym krztuścem. Jest ona sprzedawana pod nazwami handlowymi Adacel i Boostrix.

Tdap jest szczepionką nieaktywną, co oznacza, że do jej produkcji wykorzystuje się martwe bakterie. Martwe zarazki nie mogą wywołać choroby. Tdap to nie to samo, co DTaP, szczepionka stosowana u dzieci w celu zapobiegania tym samym chorobom.

Kiedy dorośli powinni zaszczepić się szczepionką Tdap?

CDC zaleca szczepionkę Tdap wszystkim dorosłym w wieku 19 lat i starszym, którzy nigdy nie byli szczepieni, a w szczególności:

• Pracownicy służby zdrowia, którzy mają bezpośredni kontakt z pacjentami

• Opiekunowie niemowląt poniżej 1 roku życia, w tym rodzice, dziadkowie i opiekunki do dzieci

• Kobiety w ciąży w trzecim trymestrze (najlepiej od 27. do 36. tygodnia), nawet jeśli wcześniej otrzymały szczepionkę Tdap; może ona ochronić noworodka przed krztuścem w pierwszych miesiącach życia.

• Nowe matki, które nigdy nie otrzymały szczepionki Tdap

• Osoby podróżujące do krajów, w których krztusiec jest powszechny

Szczepionkę Tdap można otrzymać w przypadku poważnego skaleczenia lub oparzenia i jeśli nigdy wcześniej nie otrzymałeś dawki szczepionki. Poważne skaleczenia lub oparzenia zwiększają ryzyko zachorowania na tężec.

Szczepionka Tdap może być podana o każdej porze roku. Wymagana jest tylko jedna dawka. Można ją podawać razem z innymi szczepieniami. Szczepionka Tdap może być podana niezależnie od czasu, jaki upłynął od ostatniego szczepienia Td.

Zgodnie z zaleceniami CDC z 2013 r. szczepionka Tdap może być bezpiecznie stosowana u osób w wieku 65 lat i starszych.

Kto potrzebuje szczepienia przypominającego?

Szczepionka Tdap jest zazwyczaj podawana raz w życiu (z wyjątkiem okresu ciąży). Zaleca się jednak, aby dawki przypominające szczepionki Td podawać co 10 lat w celu zapewnienia odpowiedniej ochrony przed tężcem i błonicą.

?

?

Kto nie powinien się szczepić?

Nie należy podawać szczepionki osobom, które:

• poważna reakcja alergiczna na którykolwiek ze składników szczepionki w przeszłości

• Śpiączka lub drgawki w ciągu tygodnia od szczepienia dzieci przeciwko krztuścowi (np. DTaP), chyba że przyczyną nie była szczepionka; w takich przypadkach można zastosować szczepionkę Td.

Jeśli u pacjenta wystąpiła którakolwiek z poniższych sytuacji, należy porozmawiać z lekarzem o tym, czy szczepionka Tdap lub Td jest dla niego odpowiednia:

• Epilepsja lub inne choroby układu nerwowego

• Zespół Guillain-Barr (GBS)

• Wystąpienie w przeszłości silnego obrzęku lub bólu po szczepieniu przeciwko krztuścowi, tężcowi lub błonicy

• Jeśli jesteś średnio lub ciężko chory (lekarz może zalecić odczekanie ze szczepieniem do czasu wyzdrowienia); CDC twierdzi, że nadal możesz się zaszczepić, jeśli masz łagodną chorobę, taką jak przeziębienie lub niewielka gorączka.

Jakie są skutki uboczne i ryzyko związane z Tdap i Td?

Jak każdy lek, szczepionki mogą wywoływać skutki uboczne. Jednak prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji zagrażającej życiu jest niewielkie. CDC twierdzi, że niebezpieczeństwo zachorowania na krztusiec, tężec lub błonicę znacznie przewyższa ryzyko związane ze szczepieniem.

Łagodne skutki uboczne szczepionki Tdap mogą obejmować:

• Ból, zaczerwienienie lub obrzęk ręki, w którą wykonano szczepionkę

• Łagodna gorączka

• Ból głowy

• Zmęczenie

• Zaburzenia żołądkowe, w tym nudności, wymioty lub biegunka

• Bóle mięśniowe i bóle

• Obrzęk gruczołów

Łagodne działania niepożądane Td mogą obejmować:

• Ból, zaczerwienienie lub obrzęk ramienia, w którym wykonano zastrzyk

• Łagodna gorączka

• Ból głowy

U niektórych osób te działania niepożądane mogą być bardziej nasilone. Mogą one czasowo przeszkadzać w wykonywaniu codziennych czynności. Ciężki obrzęk ramienia odnotowano u trzech na 100 osób otrzymujących Tdap lub Td. U około jednej na 250 osób dorosłych, które otrzymały szczepionkę Tdap, występuje gorączka o temperaturze 102°C lub wyższej.

Podczas badań klinicznych nad szczepionką Tdap u dwóch osób dorosłych wystąpiły przejściowe problemy z układem nerwowym. Nie wiadomo, czy było to spowodowane szczepionką, czy nie. W rzadkich przypadkach szczepienie Tdap lub Td prowadziło do skrajnego obrzęku ramienia, w które została podana szczepionka.

Czy u osób dorosłych mogą wystąpić reakcje alergiczne na szczepionki Tdap lub Td?

Chociaż zdarza się to rzadko, u kogoś może wystąpić ciężka reakcja alergiczna na składnik szczepionki Tdap lub Td. Zdarza się to zazwyczaj w przypadku mniej niż jednej na milion dawek. W większości przypadków reakcje takie występują w ciągu kilku minut po otrzymaniu szczepionki. Następujące objawy mogą być oznakami ciężkiej reakcji alergicznej, zwanej anafilaksją:

• Zmiany zachowania

• Trudności z oddychaniem, w tym świszczący oddech

• Zawroty głowy

• Ochrypły głos

• Wysoka gorączka

• Pokrzywka

• Blada skóra

• Szybkie bicie serca

• Słabość

Jeśli po otrzymaniu szczepionki Tdap lub Td wystąpi którykolwiek z wymienionych objawów, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza.

Lekarz wyjaśnia, czym jest tężec oraz kto i kiedy powinien się zaszczepić, aby mu zapobiec.

Szczepionka przeciwko tężcowi jest częścią zalecanej serii szczepień ochronnych dla dzieci i dorosłych. Chroni ona przed zakażeniem bakteryjnym tężcem, znanym również jako szczękościsk.

Tężec powoduje bolesne skurcze mięśni i może prowadzić do śmierci. Szczepionka przeciw tężcowi sprawiła, że tężcowi można zapobiegać. Dzięki jej powszechnemu stosowaniu szczękościsk jest bardzo rzadki w USA. Mimo to dorośli muszą się przeciwko niemu szczepić. Nie ma na nią lekarstwa i umiera od 10% do 20% osób, które na nią chorują.

Tężcem nie można się zarazić od innej osoby. Można się nim zarazić przez skaleczenie lub inną ranę. Bakterie tężca występują powszechnie w glebie, kurzu i oborniku. Bakterie tężca mogą zainfekować człowieka nawet przez niewielkie zadrapanie. Jednak bardziej prawdopodobne jest zarażenie się tężcem przez głębokie nakłucia spowodowane ranami zadanymi gwoździami lub nożem. Bakterie przenoszą się przez krew lub nerwy do centralnego układu nerwowego.

Objawy tężca

Objawy tężca są wynikiem działania toksyny wytwarzanej przez bakterie tężca. Objawy często zaczynają się około tygodnia po zakażeniu. Może to jednak trwać od 3 dni do 3 tygodni, a nawet dłużej. Najczęstszym objawem jest sztywność szczęki, która może się „zablokować”. W ten sposób choroba ta zyskała nazwę szczękościsku.

Objawy tężca mogą obejmować:

• Ból głowy

• Sztywność mięśni, zaczynająca się w szczęce, następnie w szyi, ramionach, nogach lub brzuchu

• Problemy z połykaniem

• Niepokój i drażliwość

• Pocenie się i gorączka

• Palpitacje i wysokie ciśnienie krwi

• Skurcze mięśni w obrębie twarzy, powodujące dziwnie wyglądający stały uśmiech lub grymas

Tężec, jeśli nie jest leczony, może spowodować śmierć w wyniku uduszenia.

Rodzaje i schematy szczepionek przeciwko tężcowi

Zazwyczaj szczepionkę przeciw tężcowi otrzymuje się w mięsień deltoidalny (ramienny). Dzieci otrzymują ją w ramię lub udo. Cztery różne rodzaje szczepionek chronią przed tężcem i innymi chorobami. To, którą z nich otrzymasz, zależy od Twojego wieku i stanu zaszczepienia.

• Szczepionka DTaP jest podawana niemowlętom i małym dzieciom. Chroni ona przed błonicą, tężcem i krztuścem (kokluszem).

• Szczepionka DT jest przeznaczona dla niemowląt i małych dzieci, u których wystąpiła zła reakcja na szczepionkę przeciwko krztuścowi. Chroni ona tylko przed błonicą i tężcem.

• Szczepionka Tdap jest podawana starszym dzieciom i dorosłym. Chroni ona przed błonicą, tężcem i krztuścem.

• Td to szczepionka przypominająca dla starszych dzieci i dorosłych, która chroni tylko przed błonicą i tężcem.

Dzieci zazwyczaj otrzymują pięć dawek szczepionki DTaP lub DT w wieku 2 miesięcy, 4 miesięcy, 6 miesięcy, między 15 a 18 miesiącem życia oraz między 4 a 6 rokiem życia. Następnie podaje się jedną dawkę szczepionki Tdap między 11 a 12 rokiem życia, a dawkę przypominającą Td co 10 lat.

Jeśli w dzieciństwie nie byłeś szczepiony przeciwko tężcowi, powinieneś zacząć od trzydawkowej serii podstawowej, składającej się z jednej dawki szczepionki Tdap i dwóch dawek Td. Szczepionki te otrzymuje się w okresie od 7 do 12 miesięcy. Po otrzymaniu serii podstawowej należy co 10 lat podawać dawkę przypominającą Tdap.

Dodatkowa dawka szczepionki Tdap jest zalecana kobietom w trzecim trymestrze ciąży, aby chronić dzieci do czasu, gdy osiągną one wiek wystarczający do przyjęcia własnych szczepionek.

Kto powinien zaszczepić się przeciwko tężcowi?

Powinieneś zaszczepić się przeciwko tężcowi, jeśli:

• Nie otrzymałeś pierwszej serii szczepień przeciwko tężcowi w dzieciństwie

• W ciągu ostatnich 10 lat nie miał szczepienia przypominającego przeciw tężcowi

• Wyleczył się z tężca

Kto nie powinien szczepić się przeciwko tężcowi?

Nie należy szczepić się szczepionką Tdap, jeśli po poprzedniej szczepionce Tdap wystąpiła u Ciebie silna reakcja alergiczna. Nie należy również szczepić się szczepionką Tdap, jeśli w ciągu tygodnia po poprzedniej szczepionce Tdap wystąpiła śpiączka lub drgawki. Należy porozmawiać z lekarzem, jeśli u pacjenta występowała w przeszłości padaczka lub inne problemy z układem nerwowym, silny ból lub obrzęk w przeszłości po poprzedniej szczepionce przeciw tężcowi lub jeśli w przeszłości występował u niego zespół Guillaina-Barrego lub przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna.

W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej ostrej choroby należy poczekać z podaniem szczepionki Tdap.

Składniki szczepionki przeciwko tężcowi

Szczepionki składają się z toksyn tężca, błonicy i krztuśca, które zostały pozbawione właściwości toksycznych, ale nadal mają zdolność wywoływania odpowiedzi immunologicznej. Szczepionki te nie zawierają żywych bakterii.

Ryzyko i skutki uboczne szczepionki przeciw tężcowi

Ważne jest, aby wiedzieć, że ogólnie rzecz biorąc, ryzyko wystąpienia problemów związanych z zachorowaniem na tężec jest znacznie większe niż ryzyko związane z otrzymaniem szczepionki przeciw tężcowi. Nie można zarazić się tężcem przez szczepionkę przeciwtężcową. Czasami jednak szczepionka przeciw tężcowi może powodować łagodne skutki uboczne. Mogą one obejmować:

• Bolesność, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia

• Gorączka

• Ból głowy lub ciała

• Zmęczenie

• Nudności, wymioty lub biegunka

• Utrata apetytu

• Drażliwość u niemowląt i małych dzieci

Bardzo sporadycznie u małych dzieci mogą wystąpić poważniejsze działania niepożądane po podaniu szczepionki DTap, takie jak:

• Napady

• Gorączka powyżej 105 stopni

• Nie dający się opanować płacz przez 3 godziny lub dłużej

• Obrzęk całej ręki lub nogi w miejscu podania zastrzyku

Ciężka reakcja alergiczna (anafilaksja) jest również bardzo rzadka, ale może wystąpić w ciągu kilku minut od podania szczepionki. Objawy mogą obejmować:

• Zaczerwienienie skóry, swędzenie lub obrzęk

• Pokrzywka

• Problemy z oddychaniem lub inne objawy ze strony układu oddechowego

• Obrzęk ust i gardła

• Nudności, wymioty, biegunka lub skurcze w jamie brzusznej

• Zawroty głowy, niskie ciśnienie krwi, szybkie bicie serca

• Omdlenia

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy ciężkiej reakcji:

• Zadzwoń pod numer 911 lub natychmiast udaj się do szpitala.

• Opisz, kiedy otrzymałeś szczepionkę i co się stało.

• Poproś pracownika służby zdrowia o zgłoszenie tej reakcji.

Lekarz wyjaśnia szczepionkę przeciwko meningokokom dla dorosłych, w tym kto powinien ją otrzymać, dlaczego i jakie mogą być skutki uboczne.

Ponieważ nastolatki i młodzi dorośli są w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na zapalenie opon mózgowych, wszyscy nastolatkowie powinni być zaszczepieni przeciwko zapaleniu opon mózgowych.

Szczepionka jest ważna dla osób dorosłych z grup ryzyka.

Meningokokami można się zarazić poprzez bliski kontakt z osobą, która ma bakterie w gardle lub nosie. Wczesne objawy zarówno zapalenia opon mózgowych, jak i zakażenia krwi mogą być mylone z grypą lub przeziębieniem, ale objawy mogą szybko się nasilić i mogą obejmować:

• Nagła wysoka gorączka

• Ból głowy

• Sztywny kark

• Bóle

• Zmęczenie

• Purpurowa wysypka na rękach i nogach

• Inne objawy, takie jak mdłości, wymioty i zmiany w stanie psychicznym

Które osoby dorosłe powinny otrzymać szczepionkę przeciwko meningokokom?

CDC zaleca, aby zaszczepić się, jeśli jesteś osobą dorosłą i:

• Mieszkasz w akademiku jako student

• Pracują z bakteriami meningokokowymi w laboratorium

• Są w wojsku

• podróżują lub mieszkają w kraju, w którym choroba meningokokowa jest powszechna, np. w niektórych częściach Afryki

• Mają uszkodzoną śledzionę lub została ona usunięta

• Zaburzenia układu odpornościowego zwane terminalnym niedoborem dopełniacza

• Przyjmują ekulizumab (Soliris)

• Mógł być narażony na zapalenie opon mózgowych podczas epidemii

• Być nosicielem wirusa HIV

?

Czy są osoby dorosłe, które nie powinny otrzymywać szczepionki przeciwko meningokokom?

Nie powinieneś otrzymać żadnego rodzaju szczepionki przeciwko meningokokom, jeśli:

• Jesteś średnio lub ciężko chory; poczekaj aż wyzdrowiejesz.

• Wystąpiła poważna reakcja alergiczna (zwana anafilaksją) na poprzednią dawkę leku.

• Wystąpiła ciężka reakcja na jakikolwiek składnik szczepionki

Jeśli jesteś w ciąży lub masz inne obawy, zapytaj lekarza, która szczepionka przeciwko zapaleniu opon mózgowych jest dla Ciebie odpowiednia.

Jak i kiedy powinieneś otrzymać szczepionkę przeciwko meningokokom?

W większości przypadków dorośli potrzebują tylko jednej dawki. Jeśli jednak nadal jesteś w grupie ryzyka, możesz potrzebować dawki przypominającej.

Niektórzy dorośli mogą potrzebować innego rodzaju szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych – szczepionki przeciwko meningokokom serogrupy B – jeśli są narażeni na kontakt z tym wirusem w pracy lub podczas podróży, mają uszkodzoną lub nie mają śledziony albo cierpią na pewne zaburzenia układu odpornościowego.

Czy istnieją jakieś zagrożenia lub skutki uboczne związane ze szczepionką przeciwko meningokokom?

Szczepionka nie może wywołać choroby meningokokowej.

Jeśli wystąpi reakcja na szczepionkę przeciw meningokokom, będzie ona najprawdopodobniej łagodna. Działania niepożądane mogą obejmować:

• Łagodny ból i zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia

• Lekka gorączka

W rzadkich przypadkach szczepionka meningokokowa może wywołać ciężką reakcję alergiczną. Objawy takiej reakcji obejmują:

• Chrypka, świszczący oddech, problemy z oddychaniem lub przełykaniem

• Pokrzywka, swędzenie, ciepło lub zaczerwienienie skóry

• Bladość

• Skurcze żołądka, biegunka lub wymioty

• Niepokój lub ból głowy

• Osłabienie, zawroty głowy, światłowstręt lub utrata przytomności

?

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy ciężkiej reakcji:

• Natychmiast zadzwoń pod numer 911 lub udaj się na pogotowie.

• Opisz, kiedy otrzymałeś szczepionkę i co się stało.

• Poproś pracownika służby zdrowia o zgłoszenie tej reakcji.