Strona główna Blog Strona 3356

Medyczne możliwości odchudzania dla nastolatków z nadwagą

0

Jeśli dieta i ćwiczenia nie pomogły nastolatkowi z nadwagą w odchudzaniu, można porozmawiać z lekarzem o innych możliwościach odchudzania, które pomogą mu odzyskać zdrowie.

Przed wyborem jakiegokolwiek programu lub metody leczenia porozmawiaj z lekarzem swojego dziecka. Wyjaśni on, w jakim punkcie krzywej wzrostu znajduje się Twoje dziecko i poda wskazówki dotyczące idealnej wagi dla jego wzrostu. Lekarz może również zlecić wykonanie badań laboratoryjnych, aby upewnić się, że nie ma innego powodu nadwagi u dziecka.

Utrata wagi może nie być bezpiecznym wyborem dla dzieci, które nie osiągnęły jeszcze dorosłego wzrostu. Upewnij się także, że nastolatek jest wystarczająco dojrzały, aby rozważyć te opcje i zrozumieć, jak wpłyną one na resztę jego życia.

Wsparcie ekspertów

Wiele rodzin utknęło w martwym punkcie, próbując pomóc nastolatkowi z nadwagą. Ktoś spoza rodziny może wskazać perspektywę i kierunek działania oraz pomóc w ustaleniu realistycznych celów.

Zacznij od lekarza, dietetyka, specjalisty ds. żywienia lub innego eksperta w dziedzinie otyłości wśród nastolatków. Pomocny może być także terapeuta, np. psycholog lub kliniczny pracownik socjalny, który ma doświadczenie w odchudzaniu nastolatków. Wiele dzieci z nadwagą zmaga się także z depresją, więc terapia może przynieść dodatkowe korzyści.

Eksperci nie są zgodni co do tego, jakie podejście do leczenia jest najlepsze. Niektórzy twierdzą, że ważne jest śledzenie postępów poprzez regularne ważenie się i liczenie posiłków oraz ćwiczeń. Inni uważają, że takie ścisłe rozliczanie się nie sprawdza się w praktyce. Sam musisz zdecydować, jaka opcja będzie odpowiednia dla Twojej rodziny.

Programy kontroli wagi

Sprawdź, czy Twój plan ubezpieczenia medycznego pomoże pokryć koszty tych programów. Dostępne są następujące opcje:

Program w gabinecie lekarskim.

Niektóre programy mogą obejmować sesje z dietetykami lub specjalistami od zachowań.

Centra kontroli masy ciała dla dzieci w szpitalu lub oddzielnym ośrodku.

Mogą one być podobne do programów w gabinetach lekarskich i oferować wsparcie kilku ekspertów.

Obozy lub szkoły dla nastolatków.

Programy te nie są podobne do tradycyjnych „grubych obozów”. Ich celem jest zmiana zachowania dziecka w takim samym stopniu, jak pomoc w utracie wagi. Wiele dzieci odchudza się na takich obozach – dzięki niskokalorycznej diecie i większej ilości ćwiczeń – ale po ich zakończeniu z reguły z powrotem przybierają na wadze. Programy immersyjne pomagają dzieciom nauczyć się zdrowszego odżywiania i ćwiczeń, które będą mogły kontynuować po powrocie do domu i do „prawdziwego życia”. Może to być trudna decyzja dla Ciebie i Twojego nastolatka, ale na dłuższą metę może okazać się pomocna.

Chociaż nie są to programy przeznaczone dla nastolatków, komercyjne programy, takie jak Weight Watchers, przyjmują dzieci w wieku od 10 do 16 lat za pisemną zgodą lekarza. Program TOPS (Take Off Pounds Sensibly) oferuje wsparcie grupowe nienastawione na zysk i może dopuszczać dzieci.

Więcej opcji

Co się stanie, jeśli powyższe kroki nie pomogą dziecku w kontrolowaniu wagi? Wtedy Ty i Twój nastolatek – po konsultacji z lekarzem – możecie rozważyć inne możliwości leczenia otyłości.

Leki

. Nie ma leków na odchudzanie wydawanych na receptę i zalecanych dla nastolatków. Leki te mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i wywoływać skutki uboczne. Jeśli zastanawiasz się nad lekami lub suplementami dla swojego dziecka, porozmawiaj z jego lekarzem.

Wiele nastolatków z nadwagą eksperymentuje z tabletkami odchudzającymi dostępnymi bez recepty. Są one w najlepszym wypadku nieskuteczne, a w najgorszym niebezpieczne. Jeśli Twoje dziecko zażywa takie środki, porozmawiaj z nim o ryzyku związanym z ich stosowaniem.

Operacje

. Operacja zmniejszenia żołądka może pomóc otyłym nastolatkom, którym nie udało się schudnąć w żaden inny sposób. Operacja może być skuteczna, ale wiąże się z poważnym ryzykiem. Ponadto ubezpieczenie może nie pokryć kosztów operacji.

Sama operacja nie wyleczy otyłości u nastolatków. Dziecko będzie musiało stosować specjalną dietę do końca życia. Należy podjąć ten krok dopiero po dokładnym rozważeniu i przeprowadzeniu pełnej oceny przez zespół ekspertów zajmujących się otyłością u dzieci.

Pitocyna? Bezpieczny sposób na wywołanie porodu?

0

Pitocyna jest lekiem używanym do wywoływania porodu u kobiet w ciąży. Być może słyszałaś o obawach związanych z Pitocyną. Oto, co musisz wiedzieć.

Poród rozpoczyna się od skurczów, które rozszerzają (lub zmiękczają) i otwierają szyjkę macicy, aby przygotować Twoje ciało do porodu. Proces ten jest wynikiem działania hormonów uwalnianych w Twoim organizmie. Jeśli zbliża się termin porodu lub jest już po nim, a nadal nie zaczęłaś sama rodzić, opóźnienie to może stanowić zagrożenie dla zdrowia. Czasami lekarz może zasugerować zastosowanie leków, które pobudzą wydzielanie hormonów i przyspieszą ten proces.

Co to jest Pitocyna?

Pod koniec ciąży hormon zwany oksytocyną stymuluje mięśnie macicy i wywołuje skurcze, które rozpoczynają proces porodu. Pitocyna jest syntetyczną wersją oksytocyny, a lekarze stosują ją dożylnie w celu indukcji porodu. Lek ten pomaga naśladować naturalny poród i narodziny poprzez wywołanie skurczów macicy.

Dlaczego warto rozważyć zastosowanie Pitocyny?

Indukcja porodu nie zawsze jest konieczna. Lekarz weźmie pod uwagę wiele czynników, w tym ogólny stan zdrowia matki i dziecka. Lekarz weźmie pod uwagę wagę dziecka, jego rozmiar i wiek ciążowy, czyli to, jak daleko jesteś w ciąży.

Przyczyny indukcji porodu obejmują:?

  • Opóźniony poród lub jeśli przekroczyłaś termin porodu o dwa tygodnie

  • Odeszły wody, ale poród jeszcze się nie rozpoczął, co może być sygnałem braku płynu owodniowego?

  • Zakażenie macicy zwane chorioamnionitis

  • Zaburzenia związane z wysokim ciśnieniem krwi, takie jak stan przedrzucawkowy, przewlekłe nadciśnienie lub nadciśnienie ciążowe?

  • Cukrzyca ciążowa

  • Niska masa urodzeniowa

  • Oderwanie łożyska – stan, w którym łożysko odkleja się od macicy

  • Inne schorzenia, takie jak otyłość lub choroby nerek?

Ryzyko związane z zastosowaniem Pitocyny?

Pitocyna naśladuje hormony, które już istnieją w organizmie pacjenta. Stosowanie tego leku wiąże się z pewnym ryzykiem:

  • Niepowodzenie indukcji, które zdarza się w 25 procentach przypadków

  • Skutkuje niską częstością akcji serca, co może mieć wpływ na zaopatrzenie dziecka w tlen?

  • Zakażenia błony płodowej?

  • Pęknięta macica

  • Nadmierne krwawienie po porodzie?

Problemy medyczne mogą spowodować konieczność wykonania cięcia cesarskiego w trybie pilnym lub, w rzadkich przypadkach, usunięcia macicy przez chirurga.

Pitocyna? Czy jest to bezpieczny sposób na wywołanie porodu?

Ważne jest, aby wziąć pod uwagę zdrowie Twoje i Twojego dziecka. Pitocyna jest generalnie bezpiecznym sposobem wywoływania porodu i w 75% przypadków kończy się sukcesem. Istnieją jednak pewne powody, dla których należy zachować ostrożność.

Dodatkowy stres. Pitocyna może sprawić, że skurcze macicy będą trudniejsze do opanowania, co może powodować większy stres dla dziecka.

Podawanie leku dożylnie i monitorowanie. Lekarz poda Ci lek dożylnie (IV). Wymaga to ciągłego monitorowania dziecka, ogranicza możliwość poruszania się i może zwiększyć prawdopodobieństwo, że konieczne będzie cesarskie cięcie.

Możliwe nadużywanie. American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG) zaleca, aby kobiety i ich lekarze ocenili korzyści i ryzyko stosowania Pitocyny przed jej użyciem do wywołania porodu.

Wywołanie porodu, zwłaszcza u kobiet rodzących pierwsze dziecko, może być długim i trudnym procesem.

Rzeczy, które należy wziąć pod uwagę

Indukcja porodu nie jest odpowiednia dla wszystkich kobiet. Ważne jest, aby w trakcie ciąży omówić z lekarzem możliwe opcje porodu. Zastosowanie Pitocyny może nie być wskazane, jeśli:?

  • Łożysko blokuje szyjkę macicy.

  • Dziecko znajduje się w pozycji leżącej na brzuchu (najpierw pośladki) lub poprzecznej (na boku).

  • W przeszłości miałaś cesarskie cięcie lub operację macicy?

  • Masz opryszczkę narządów płciowych i doświadczasz jej wybuchu.

  • Masz wypadnięcie pępowiny, co oznacza, że pępowina dziecka przesunęła się do Twojej pochwy?

Jeśli w przeszłości miałaś poród cesarski i lekarz zdecyduje się na wywołanie porodu, prawdopodobnie będzie on unikał podawania określonych leków, aby zmniejszyć ryzyko pęknięcia macicy.

Jeśli stan matki i dziecka jest stabilny medycznie, najlepszym rozwiązaniem jest powrót do domu, odpoczynek i ponowna próba za kilka dni lub tydzień. Kobiety, u których nie doszło do porodu w określonym czasie, mogą być zmuszone do wykonania cesarskiego cięcia.

Zdrowie i gotowanie: Specjalne zainteresowania

0

O szczególnym znaczeniu

Specjalne diety

{ „class”: „MsoList3”, „style”: ” text-indent: 0in; margin-left: 0in;”, „#text”: „Niezależnie od tego, czy szukasz posiłków, które możesz przygotować w ramach diety niskosodowej, czy szukasz wskazówek dotyczących gotowania dla wegetarian, czy też zastanawiasz się nad przejściem na dietę bezglutenową, nadal możesz to zrobić zdrowo.”}

  • Dieta ketogeniczna

    Dieta ketogeniczna, w skrócie keto, to dieta wysokotłuszczowa, umiarkowanie białkowa i niskowęglowodanowa, która w ostatnich latach zyskała dużą popularność jako metoda odchudzania.

  • Dieta wegetariańska i wegańska

    Większość lekarzy i dietetyków zgadza się, że dieta niskotłuszczowa, bogata w owoce, warzywa i orzechy może być korzystna dla zdrowia.

  • Dieta bezglutenowa

    Dieta bezglutenowa jest niezbędna dla większości osób uczulonych na gluten lub cierpiących na celiakię – chorobę, która powoduje uszkodzenie jelit po spożyciu glutenu.

  • Dieta oparta na surowej żywności

    W zależności od źródła, dieta oparta na surowej żywności jest albo drogą do doskonałego zdrowia, albo do poważnego niedożywienia.

  • Diety detoksykacyjne

    Pomimo popularności diet detoksykacyjnych, eksperci ds. żywienia twierdzą, że nie są one konieczne, a ich skuteczność nie została naukowo potwierdzona.

  • Rozwiązania zdrowotne

    • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

    • Czy mogę mieć CAD?

    • Leczenie zgiętych palców

    • Leczenie HR+, HER2- MBC

    • Masz dość łupieżu?

    • Korzyści płynące z CBD

    • Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

    • Udary związane z migotaniem przedsionków

    • Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

    • Czy mój penis jest normalny?

    • Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

    • Przeszczep wątroby ratuje życie

    • Sfinansuj chirurgię plastyczną

    • Przyczyny zgięcia palca

    • Jak żyć z łuszczycą?

    • Brakujące zęby?

    Więcej od lekarza

    • 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

    • Jak radzić sobie z narkolepsją

    • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

    • Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

    • Jak się czuje łuszczyca

    • Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

    • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

    • Crohn’s: Choroba „całego ciała

    • Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

    • Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

    • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

    • Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

    • 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

    • Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

    • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

    • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

    Co to jest SIRVA?

    0

    Skrót SIRVA oznacza uraz barku związany z podaniem szczepionki. Oto, co należy wiedzieć o tym rzadkim urazie, w tym o jego przyczynach, objawach i leczeniu.

    Mimo, że to niewielkie ryzyko nie powinno Cię powstrzymać przed szczepieniem, dobrze jest dowiedzieć się o objawach SIRVA, leczeniu SIRVA i nie tylko. W ten sposób będziesz mógł uzyskać pomoc, jeśli będziesz jej potrzebował.

    Jakie są objawy?

    Głównymi objawami SIRVA są silny ból barku i mniejszy zakres ruchu, czyli problemy z normalnym poruszaniem barkiem. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 48 godzin po podaniu szczepionki w górną część ramienia. Badania sugerują również, że leki przeciwbólowe dostępne bez recepty nie pomagają w zwalczaniu objawów.

    Jak to się dzieje?

    SIRVA może wystąpić, gdy pracownik medyczny poda szczepionkę zbyt wysoko na ramieniu. Może to spowodować przypadkowe uszkodzenie tkanek lub struktur w ramieniu.

    Właściwym miejscem do podania tego typu zastrzyku jest środkowa, najgrubsza część mięśnia deltoidalnego, dużego mięśnia trójgłowego, który biegnie od kości ramiennej do obojczyka.

    Aby zapobiegać SIRVA i prawidłowo podawać zastrzyki, wielu pracowników medycznych jest przeszkolonych w wyszukiwaniu na ramieniu określonych punktów orientacyjnych, które naprowadzają ich na mięsień deltoidalny.

    Dlaczego tak się dzieje?

    Objawy SIRVA wynikają z wkłucia w niewłaściwą część ramienia lub z urazu spowodowanego przez igłę. Badania sugerują, że wywołuje to stan zapalny i może spowodować uszkodzenie części ciała wewnątrz ramienia, takich jak:

    • Więzadła. Te wytrzymałe pasma tkanki łączą dwie kości w stawie.

    • Ścięgna. Te grube sznury łączą mięśnie z kośćmi.

    • Torebki stawowe. Te wypełnione płynem worki wyściełają kości, ścięgna i mięśnie.

    Jak często występuje?

    Niektórzy badacze twierdzą, że SIRVA występuje rzadko, ale jest zbyt rzadko zgłaszana.

    Jak się ją diagnozuje?

    Jeśli po szczepieniu w górnej części ramienia odczuwasz silny ból lub masz problemy z poruszaniem ramieniem, porozmawiaj z lekarzem.

    Lekarz zapyta Cię o objawy i może przeprowadzić badanie fizykalne. Lekarz może wykonać badania w celu wykluczenia innych chorób, które mogą wywoływać podobne objawy, takich jak infekcja lub choroba reumatyczna, np. zapalenie stawów.

    Lekarz może również zalecić wykonanie badań obrazowych, takich jak:

    • Ultrasonografia. Badanie to wykorzystuje fale dźwiękowe do uzyskania obrazu wnętrza ciała.

    • MRI. Wykorzystuje magnes i fale radiowe do oglądania wnętrza ciała.

    Lekarz może zdiagnozować u ciebie chorobę SIRVA, jeśli:

    • Przed podaniem szczepionki twoje ramię czuło się dobrze.

    • Objawy rozpoczęły się w ciągu określonej liczby godzin lub dni po zabiegu.

    • Objawy występują tylko w okolicy ramienia i barku, w którym nastąpiło ukłucie.

    • Badania nie wykazały oznak innego problemu zdrowotnego, który mógłby wyjaśnić występowanie objawów.

    Jakie są metody leczenia?

    Jeśli po szczepieniu odczuwasz silny ból lub masz problemy z poruszaniem ręką lub ramieniem, porozmawiaj z lekarzem. Jeśli lekarz uzna, że możesz mieć SIRVA, może zalecić takie leczenie, jak:

    • Fizykoterapia

    • Zastrzyki sterydowe

    • Leki przeciwzapalne

    Jeśli uraz jest poważny, konieczna może być operacja.

    Niektórzy eksperci twierdzą, że potrzebne są dalsze badania, aby ustalić idealny sposób leczenia SIRVA.

    Czy to kiedyś minie?

    Nieliczne dostępne badania sugerują, że u osób z SIRVA, które poddają się leczeniu, następuje umiarkowana poprawa. Jednak u niektórych objawy nigdy nie ustępują całkowicie. Na przykład, możliwe jest utrzymywanie się bólu barku i mniejszego zakresu ruchu.

    Jedno z badań sugeruje, że u większości osób z SIRVA objawy utrzymują się przez co najmniej 6 miesięcy, a mniej niż jedna trzecia z nich odzyskuje pełną sprawność.

    Floryda pod ostrzałem – zalecenie odrzucenia szczepionki COVID dla dzieci

    0

    Ralph Ellis

    8 marca 2022 r. – Eksperci ds. zdrowia z całego kraju wypowiedzieli się przeciwko głównemu chirurgowi Florydy Josephowi Ladapo po tym, jak powiedział, że stanowy Departament Zdrowia będzie zalecał, aby zdrowe dzieci nie były szczepione przeciwko szczepionce COVID-19.

    Dzisiejsze komentarze pana naczelnika błędnie przedstawiają korzyści płynące ze szczepionki, która, jak udowodniono, zapobiega poważnym chorobom, hospitalizacjom i długotrwałym objawom wywołanym przez COVID-19 u dzieci i młodzieży, w tym u tych, które są zdrowe” – powiedziała w oświadczeniu Lisa Gwynn, prezes florydzkiego oddziału Amerykańskiej Akademii Pediatrii.

    „Dowody są jednoznaczne, że w przypadku szczepień prawdopodobieństwo zachorowania i konieczności hospitalizacji jest znacznie niższe. Wśród ekspertów w dziedzinie medycyny i zdrowia publicznego panuje powszechna zgoda co do ratujących życie korzyści płynących z tej szczepionki.”

    W poniedziałek Ladapo powiedział, że stanowy Departament Zdrowia będzie zalecał, aby zdrowe dzieci nie były szczepione przeciwko COVID-19, ponieważ korzyści płynące ze szczepionki nie uzasadniają ryzyka. Ladapo nie powiedział dokładnie, kiedy stan oficjalnie zajmie stanowisko przeciwko szczepionce dla dzieci, donosi CNN.

    Przemawiał on podczas okrągłego stołu w West Palm Beach, który został zwołany w celu omówienia niepowodzeń blokad i nakazów w odpowiedzi na szczepionkę COVID-19. Floryda byłaby pierwszym stanem, który zająłby stanowisko przeciwko szczepieniu dzieci szczepionką COVID.

    Paul Offit, dyrektor Vaccine Education Center w Children’s Hospital of Philadelphia, nazwał oświadczenie Ladaposa „całkowicie nieodpowiedzialnym i niepopartym żadnymi dowodami”.

    „Chociaż prawdą jest, że dzieci są mniej podatne na zakażenie i prawdą jest, że dzieci są mniej podatne na poważne zakażenie, nadal mogą zostać zakażone, i nadal mogą zostać poważnie zakażone” – powiedział Offit w CNN.

    „To, czego nie zrobił chirurg generalny z Florydy, to w żaden sposób się nie wytłumaczył. Jaki mógłby mieć powód, aby nie podawać dzieciom tej szczepionki i stawiać je w sytuacji, w której muszą cierpieć na tę chorobę?”.

    Ladapo przytoczył badanie przeprowadzone przez Departament Zdrowia Stanu Nowy Jork, które wykazało, że skuteczność szczepionek Pfizer przeciwko hospitalizacjom i infekcjom u dzieci w wieku 5-11 lat gwałtownie spadła w ciągu sześciu tygodni.

    CDC i większość specjalistów medycznych, w tym nowojorscy badacze, którzy przeprowadzili badanie, twierdzą, że szczepionka COVID jest nadal niezbędna do zapobiegania ciężkim chorobom wywołanym przez wirusa. FDA dopuściła szczepionkę firmy Pfizer dla dzieci w wieku 5 lat i starszych.

    William Schaffner, profesor w oddziale chorób zakaźnych w Centrum Medycznym Uniwersytetu Vanderbilta, przyłączył się do głosów sprzeciwu wobec szczepionki Ladapo.

    „Korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko i dają nam solidniejsze podstawy do kontrolowania Covid w przyszłości” – powiedział Schaffner dla CNN.

    Sprostowanie: Nazwisko generała chirurgów z Florydy, Josepha Ladapo, zostało wcześniej błędnie zapisane jako Lapado.

    Szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych i wskazówki dotyczące uodporniania

    0

    Szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych chronią przed większością typów choroby meningokokowej. Czy powinieneś zaszczepić swoje dziecko lub nastolatka? Oto informacje, które powinni znać rodzice.

    Choroba meningokokowa może szybko stać się zagrożeniem dla życia, a nastolatki są bardziej narażone na zachorowanie na nią. Jest ona główną przyczyną bakteryjnego zapalenia opon mózgowych u nastolatków. Zapalenie opon mózgowych to niebezpieczne zapalenie wyściółki mózgu i rdzenia kręgowego. Dwie szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych chronią przed czterema typami choroby meningokokowej. Dodatkowy rodzaj szczepionki chroni przed serotypem B, który również wywołuje zapalenie opon mózgowych.

    Dlaczego nastolatki potrzebują szczepionki przeciwko meningokokom?

    Spośród 1 000-2 600 osób, które każdego roku zapadają na chorobę meningokokową, jedną trzecią stanowią nastolatki i młodzi dorośli. Dziesięć procent do 15% osób, które zachorują na tę chorobę, umrze, nawet po zastosowaniu leczenia antybiotykami. Aż u 20% osób, które przeżyją, wystąpią trwałe skutki uboczne, takie jak utrata słuchu lub uszkodzenie mózgu.

    Szczepienie może pomóc w zapobieganiu tej poważnej chorobie.

    Jakie szczepionki przeciwko meningokokom są dostępne?

    W Stanach Zjednoczonych dostępne są trzy szczepionki przeciwko meningokokom:

    • Polisacharydowa szczepionka meningokokowa (MPSV4), sprzedawana pod nazwą Menomune

    • Skoniugowana szczepionka meningokokowa (MCV4), sprzedawana pod nazwami Menactra, MenHibrix i Menveo.

    • Szczepionka przeciwko meningokokom Serogrupy B, sprzedawana pod nazwami Trumenba i Bexsero.

    Szczepionki MPSV4 i MCV4 zapobiegają czterem typom choroby meningokokowej, które stanowią około 70% zachorowań w Stanach Zjednoczonych.

    Szczepionki MenB zapobiegają szczepowi meningokokowemu typu B.

    Szczepionka MCV4 jest preferowana dla osób w wieku 55 lat i młodszych. Zalecenie dla nastolatków to jedna dawka w wieku 11 lat i jedna dawka w wieku 16 lat. Lekarz lub pielęgniarka wstrzykuje jedną dawkę w mięsień. Jeśli szczepionka MCV4 nie jest dostępna, można zastosować szczepionkę MPSV4. Lekarz lub pielęgniarka wstrzykuje jedną dawkę pod skórę.

    MPSV4 jest jedyną szczepionką meningokokową zatwierdzoną do stosowania u osób powyżej 55 roku życia.

    Szczepionki MenB są zalecane przez CDC dla pacjentów wysokiego ryzyka w wieku 10-24 lat, ale mogą być również stosowane u osób starszych. Szczepionka Trumenba jest podawana w trzech dawkach, natomiast szczepionka Bexsero wymaga podania dwóch dawek.

    Kto potrzebuje szczepionki przeciwko meningokokom?

    CDC zaleca szczepionkę przeciwko meningokokom dla:

    • Wszystkim dzieciom w wieku 11-18 lat lub niektórym młodszym dzieciom z grupy wysokiego ryzyka (szczepionka MenB jest zalecana dla osób w wieku 16-18 lat, które nie należą do grupy wysokiego ryzyka).

    • Każdy, kto był narażony na zapalenie opon mózgowych w czasie epidemii

    • Osoby podróżujące lub mieszkające w miejscach, gdzie zapalenie opon mózgowych jest powszechne, np. w Afryce Subsaharyjskiej

    • Rekruci wojskowi

    • Osoby z pewnymi zaburzeniami układu odpornościowego, uszkodzoną lub brakującą śledzioną

    Kto nie powinien otrzymać szczepionki przeciwko meningokokom?

    Twoje dziecko lub nastolatek nie powinno otrzymać szczepionki przeciwko meningokokom, jeśli:

    • Wystąpiła ciężka, zagrażająca życiu reakcja alergiczna na szczepionkę przeciwko meningokokom lub na którykolwiek składnik szczepionki

    • Jest umiarkowanie lub ciężko chory (należy zmienić termin szczepienia, gdy poczuje się Pan/Pani dobrze)

    • Czy kiedykolwiek cierpiał na zespół Guillain-Barre

    Kobiety w ciąży mogą otrzymać szczepionkę przeciwko meningokokom, ale jest ona zalecana tylko osobom z pewnymi problemami immunologicznymi lub tym, które mogą być narażone na zapalenie opon mózgowych. W przypadku nowszych szczepionek MCV4 i MenB nie przeprowadzono tak wielu badań z udziałem kobiet w ciąży, jak w przypadku szczepionki MPSV4.

    Jakie są działania niepożądane szczepionek meningokokowych?

    Łagodne działania niepożądane występują u około połowy osób, które otrzymały szczepionkę. Mogą one obejmować zaczerwienienie lub ból w miejscu wstrzyknięcia. Te działania niepożądane trwają nie dłużej niż 1 lub 2 dni.

    Poważne działania niepożądane występują rzadko i mogą obejmować wysoką gorączkę, osłabienie i zmiany w zachowaniu.

    Poważne reakcje alergiczne mogą wystąpić w ciągu kilku minut lub godzin od podania szczepionki. Oto objawy reakcji alergicznej:

    • Kłopoty z oddychaniem

    • Chrypka lub świszczący oddech

    • Pokrzywka

    • Bladość

    • Słabość

    • Szybkie bicie serca lub zawroty głowy

    Jeśli wystąpią takie objawy, dziecko powinno natychmiast udać się do lekarza, opisać reakcję i zgłosić ją poprzez wypełnienie formularza VAERS (Vaccine Adverse Event Reporting System). Lekarz lub wydział zdrowia może w tym pomóc.

    Zespół Guillaina-Barrego to poważne zaburzenie układu nerwowego, które wystąpiło u niektórych osób, które otrzymały szczepionkę MCV4. Jest on tak rzadki, że lekarze nie są pewni, czy istnieje wyraźny związek z tą szczepionką.

    ADHD czy nie? Dlaczego diagnoza ma znaczenie

    0

    Lekarz rozmawia z ekspertami o tym, co wiąże się z diagnozą ADHD i dlaczego diagnoza lekarska ma znaczenie.

    Dla wielu dzieci z ADHD, telefon od nauczyciela był pierwszy raz ich rodzice zaczęli dyskutować o możliwości ADHD.

    „Zdecydowana większość przypadków jest zgłaszana rodzicom przez wychowawców, albo na poziomie przedszkola, albo szkoły podstawowej” – mówi dr George DuPaul z Uniwersytetu Lehigh. Specjalizuje się on w psychologii szkolnej, ze szczególnym uwzględnieniem ADHD.

    Ale nawet jeśli nauczyciele spędzają cały dzień na obserwowaniu zachowania dzieci, „czasami mają rację, a czasami się mylą” – mówi DuPaul.

    Postawienie właściwej diagnozy jest ważne dla każdego, kto wydaje się mieć objawy ADHD. Wiele innych problemów psychicznych i fizycznych może powodować podobne objawy. „Nawet 40% uczniów szkół podstawowych jest zgłaszanych przez nauczycieli jako osoby mające problemy z rozproszeniem uwagi lub problemy z wykonywaniem zadań” – mówi DuPaul. „Nie oznacza to, że mają ADHD”.

    Szukanie diagnozy u dzieci

    Opis ADHD w podręczniku, którego używają pracownicy służby zdrowia psychicznego do diagnozowania problemów emocjonalnych i psychicznych, jest dość prosty. Zawiera dziewięć objawów związanych z nieuwagą oraz dziewięć innych objawów związanych z nadpobudliwością i impulsywnością. Osoba z ADHD musi wykazywać co najmniej sześć z każdej kategorii przez co najmniej 6 miesięcy, w stopniu nieodpowiednim dla jej wieku i zakłócającym lub upośledzającym funkcjonowanie społeczne, szkolne lub zawodowe.

    DuPaul podkreśla jednak, że postawienie diagnozy nie musi być szybkie i łatwe. Inne problemy, które mogą powodować takie objawy, to m.in:

    • Krótki czas koncentracji uwagi.

      Niektóre dzieci w naturalny sposób potrafią skupić uwagę dłużej niż inne.

    • Problemy emocjonalne.

      Dzieci, które są niespokojne lub przygnębione, mogą mieć problemy z koncentracją uwagi.

    • Problemy w domu.

      Myśli dzieci mogą zaprzątać kryzysy rodzinne, kiedy powinny skupić się na teście.

    • Chaos w klasie.

      DuPaul twierdzi, że jeśli w klasie panuje hałas i jest ona źle zarządzana, uwaga dzieci może odwrócić się od wykonywanych zadań.

    Nie ma jednego testu, który definitywnie zdiagnozowałby ADHD. Diagnoza powinna opierać się na testach i różnego rodzaju informacjach uzyskanych od kilku osób w życiu dziecka.

    Pięć poniższych kroków może pomóc w ustaleniu, czy ADHD jest przyczyną objawów występujących u dziecka:

    1. Udaj się do odpowiedniego specjalisty.

    „Najlepszą rzeczą, jaką mogą zrobić rodzice, jest znalezienie w szkole lub w środowisku specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego lub opieki zdrowotnej, który ma doświadczenie w leczeniu ADHD” – mówi DuPaul. Niektóre szkoły zatrudniają psychologa, który może ocenić dzieci pod kątem ADHD. Inne opcje obejmują psychiatrę dziecięcego, pediatrę, który specjalizuje się w problemach rozwojowych lub psychologa w Twojej społeczności.

    Oczywiście, większość rodziców kieruje się do pediatry lub lekarza rodzinnego. Czasami lekarze ci są odpowiednio przeszkoleni do stawiania takiej diagnozy, ale nie zawsze. Jeśli wybierzesz tę drogę, zapytaj lekarza o jego wykształcenie i poziom komfortu w diagnozowaniu ADHD.

    2. Zadawaj dużo pytań.

    Rodzice powinni być gotowi do dyskusji z pracownikiem służby zdrowia:

    • Jak dziecko zachowuje się i zwraca uwagę na zadania w domu

    • Oceny szkolne i sprawozdania z zachowania dziecka

    • Historia choroby dziecka

    • Historia chorób, nastroju i problemów emocjonalnych w rodzinie

    • Kroki podjęte przez rodziców w celu rozwiązania problemów z zachowaniem lub uwagą dziecka

    Może to wymagać wypełnienia jednej lub kilku skal oceny, które mogą pomóc w ustaleniu, czy ADHD – lub inne problemy, takie jak lęk lub depresja – są przyczyną objawów.

    3. Uwzględnij nauczyciela.

    Aby spełnić kryteria definicji ADHD, objawy muszą powodować problemy w różnych miejscach, np. w domu i w szkole.

    „Mają one tendencję do ujawniania się, gdy dana osoba, czy to dziecko, czy dorosły, robi coś, co uważa za trudne lub nieciekawe” – mówi dr Lenard Adler. Jest on profesorem NYU, który badał ADHD u dzieci, nastolatków i dorosłych. „Rodzic może powiedzieć: 'Nie jestem do końca pewien, o czym mówi nauczyciel. Daniel może grać w gry wideo przez kilka godzin i nie ma problemów z koncentracją uwagi”. Ale życie to nie gra wideo. Jest pełne rzeczy, które są dla nas trudne lub stanowią wyzwanie”.

    W związku z tym należy poprosić nauczyciela dziecka o wypełnienie skali ocen lub porozmawiać z jego lekarzem lub specjalistą ds. zdrowia psychicznego.

    4. Oczekuj czegoś więcej niż tylko leku na ADHD.

    „To nie jest automatyczne, że tylko dlatego, że masz ADHD, musisz brać leki, choć może się tak wydawać” – mówi DuPaul. „Leki są pomocne dla wielu dzieci, ale nie są konieczne w każdym przypadku i nie są wystarczające w każdym przypadku”.

    Ważne jest również, aby pomóc dzieciom w nauce taktyki zmiany zachowań. Lekarz lub doradca zdrowia psychicznego dziecka może pomóc w opracowaniu takiego planu i nauczeniu go dziecka. Być może trzeba będzie spotkać się z nauczycielem dziecka, aby wprowadzić ten plan w życie w szkole.

    5. Bądź na bieżąco z zachodzącymi zmianami.

    Warto od czasu do czasu sprawdzać, czy leczenie dziecka w miarę jego dorastania przynosi oczekiwane rezultaty – radzi DuPaul. Z wiekiem może zaistnieć potrzeba zmiany leków i strategii radzenia sobie z zachowaniami dziecka.

    Niektóre dzieci mają zdiagnozowane ADHD w wieku późniejszym niż przeciętny. „Wiele dzieci z ADHD nie będzie w pełni objawowe aż do osiągnięcia wymagań gimnazjum,” Adler mówi. Gdy będą musiały pilnować zmiany klas i szafki, problemy z koncentracją mogą stać się bardziej oczywiste”.

    Idaho uchwala zakaz aborcji wzorowany na teksańskim prawie

    0

    Idaho jest pierwszym stanem, który uchwalił zakaz aborcji wzorowany na surowym prawie teksańskim, które zabrania aborcji po 6. tygodniu ciąży i opiera się na zwykłych obywatelach.

    Idaho przyjmuje zakaz aborcji oparty na prawie teksańskim

    Carolyn Crist

    15 marca 2022 r. – Idaho stało się pierwszym stanem, który uchwalił zakaz aborcji wzorowany na surowym prawie teksańskim, które zabrania aborcji po 6. tygodniu ciąży, a jego egzekwowanie powierza zwykłym obywatelom.

    Izba Idaho, kierowana przez Republikanów, zatwierdziła ustawę 51-14 w poniedziałek, jak podaje The New York Times. Senat Idaho zatwierdził ustawę wcześniej w tym miesiącu. Ustawa trafi teraz do gubernatora Brada Little’a, który podpisał już oddzielną ustawę ograniczającą aborcję, uchwaloną w zeszłym roku.

    Fetal Heartbeat Preborn Child Protection Act, znany również jako Senate Bill 1309, jest najnowszym aktem prawnym popieranym przez działaczy antyaborcyjnych i ustawodawców w całym kraju. Stany ścigają się w wprowadzaniu nowych przepisów aborcyjnych, zanim Sąd Najwyższy rozpatrzy tego lata zakaz aborcji w Mississippi w 15 tygodniu i potencjalnie unieważni Roe v. Wade, przełomową decyzję z 1973 r., która ustanowiła prawo do aborcji do około 24 tygodnia.

    Jak podaje The Washington Post, republikańscy ustawodawcy w co najmniej 12 stanach przedstawili projekty ustaw wzorowane na zakazie teksańskim, a w szczególności na nietypowej strategii prawnej polegającej na umożliwieniu prywatnym obywatelom składania pozwów.

    W piątek Sąd Najwyższy Teksasu stwierdził, że nie jest w stanie powstrzymać nowego prawa stanowego, ponieważ wyraźnie zabrania ono urzędnikom stanowym jego egzekwowania – tylko obywatele prywatni mogą pozwać kogoś, kto pomaga lub podżega do aborcji. Ustawa przewiduje 10 000 dolarów plus koszty sądowe za wygrany proces. Niedawne orzeczenie w Teksasie zachęciło ustawodawców w Idaho do przedstawienia w tym tygodniu proponowanej przez siebie ustawy.

    Projekt ustawy z Idaho jest podobny do ustawy teksańskiej, ale różni się pod kilkoma kluczowymi względami, jak donosi Times. W Idaho członkowie rodziny nienarodzonego dziecka mogą pozwać dostawcę aborcji. Ustawa przewiduje 20 tys. dolarów plus koszty sądowe za wygrany proces i zezwala na pozwy przeciwko świadczeniodawcom do 4 lat po aborcji.

    Ustawa teksańska nie przewiduje żadnych wyjątków w przypadku gwałtu lub kazirodztwa. Ustawa z Idaho przewiduje wyjątek, ale wymaga od ciężarnych, aby przed dokonaniem aborcji złożyły raport policyjny i pokazały go świadczeniodawcy.

    W zeszłym roku, na krótko przed uchwaleniem ustawy w Teksasie, Idaho przyjęło ustawę, na mocy której wykonywanie aborcji po wykryciu czynności serca płodu, zazwyczaj około 6 tygodnia, jest przestępstwem – donosi gazeta. Ustawodawcy zastrzegli jednak, że prawo to nie wejdzie w życie, dopóki sąd apelacyjny nie podtrzyma podobnej ustawy w innym stanie.

    Little podpisał zeszłoroczną ustawę. Jeśli podpisze nową ustawę, wejdzie ona w życie 30 dni później – potencjalnie już w kwietniu.

    Szczepienia przypominające: Co należy wiedzieć

    0

    W przypadku większości szczepień, aby uzyskać najlepszą ochronę przed chorobą, należy wykonać więcej niż jedną dawkę. Dowiedz się więcej o szczepionkach przypominających i dlaczego są one potrzebne.

    W przypadku niektórych chorób potrzeba więcej niż jednego zastrzyku, aby wytworzyć silną odporność. W przypadku innych chorób ochrona z czasem słabnie. A niektóre wirusy z czasem się zmieniają, czyli mutują, przez co szczepionka staje się mniej skuteczna.

    W przypadku większości szczepionek, aby uzyskać większą ochronę, należy przyjąć jeszcze jedną dawkę po pierwszej serii. Ta dodatkowa dawka szczepionki jest nazywana dawką przypominającą.

    Jak działają szczepionki przypominające?

    Szczepionka zawiera osłabione formy wirusa lub bakterii wywołujących chorobę, lub części tych zarazków. Może też być wykonana ze zmienionego genetycznego „schematu” zarazka, który może wywołać chorobę.

    Szczepionka pobudza układ odpornościowy do zaatakowania obcego organizmu, tak jak by to miało miejsce w przypadku zachorowania na daną chorobę.

    Pomaga to układowi odpornościowemu „zapamiętać” zarazek wywołujący chorobę. W przypadku ponownego kontaktu z tym zarazkiem przeciwciała mogą go rozpoznać i zabić, zanim wyrządzi on szkodę.

    Badania wykazały, że szczepienia przypominające ćwiczą organizm do rozpoznawania wirusa lub bakterii i obrony. W zależności od rodzaju szczepionki i jej producenta, szczepionkę przypominającą można otrzymać kilka tygodni, miesięcy, a nawet lat po pierwszym szczepieniu.

    Kto potrzebuje szczepień przypominających?

    Szczepienia przypominające możesz otrzymać jako dziecko, nastolatek lub osoba dorosła. W zależności od stylu życia, podróży lub wykonywanej pracy (np. jeśli pracujesz w służbie zdrowia) możesz potrzebować powtórzyć niektóre szczepienia.

    Szczepienia przypominające u dzieci obejmują:

    • Wirusowe zapalenie wątroby typu A

    • Wirusowe zapalenie wątroby typu B

    • Haemophilus influenzae typ B (Hib)

    • Miarka – świnka – różyczka (MMR)

    • Tężec, błonica i krztusiec (Tdap)

    • Varicella

    Szczepienia przypominające, których możesz potrzebować jako nastolatek lub osoba dorosła, obejmują:

    • Tdap (co 10 lat)

    • Shingles

    • Zapalenie płuc

    • Varicella

    • MMR

    Eksperci zalecają, aby zarówno dzieci, jak i dorośli co roku zaszczepili się przeciwko grypie sezonowej. Chociaż nie jest ona w 100% skuteczna, może zapobiec poważnej chorobie. Szczepienia przeciwko grypie są szczególnie ważne dla kobiet w ciąży, osób starszych oraz osób cierpiących na choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca lub nadciśnienie.

    Podczas każdej ciąży kobiety muszą zaszczepić się szczepionką Tdap, która chroni przed krztuścem. Zazwyczaj otrzymuje się ją między 27. a 36. tygodniem ciąży. Oprócz szczepionki przeciwko grypie i szczepionki Tdap pracownicy służby zdrowia powinni na bieżąco aktualizować szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, MMR, ospie wietrznej i zapaleniu opon mózgowych.

    Osoby podróżujące za granicę mogą potrzebować pewnych szczepionek, w zależności od celu ich podróży. Przeciwciała po tych szczepionkach z czasem się zużywają, dlatego upewnij się, że jesteś na bieżąco ze szczepieniami przeciwko takim chorobom jak dur brzuszny. Na stronie CDC poświęconej zdrowiu podróżnych można dowiedzieć się, które z nich są potrzebne.

    Jeśli nie jesteś pewien, na jaką chorobę powinieneś otrzymać szczepionkę, zapytaj swojego lekarza.

    Szczepionka przypominająca COVID-19

    Większość osób, które otrzymały szczepionkę przeciwko COVID-19, jest już chroniona przed poważną chorobą wywołaną przez koronawirusa.

    Jednak nawet bardzo skuteczne szczepionki z czasem stają się coraz mniej skuteczne, a szczepionki przeciwko koronawirusom nie są tu wyjątkiem. Wstępne wyniki badań nad szczepionkami zawierającymi mRNA, takimi jak szczepionki Pfizer i Moderna, sugerują, że zaczynają one tracić część swoich właściwości chroniących przed zakażeniem i poważnymi chorobami, niezależnie od wariantu wirusa (tj. Alpha, Beta, Delta, Omicron itd.).

    Jeśli otrzymałeś szczepionkę Pfizer, CDC zaleca szczepienie przypominające dla osób w wieku 12 lat i starszych, o ile minęło 5 miesięcy lub więcej od pierwszego szczepienia (2 pierwsze dawki). Możesz otrzymać szczepionkę Pfizer lub Moderna, chyba że jesteś w wieku od 12 do 17 lat – wtedy zalecana jest tylko szczepionka Pfizer.

    Jeśli otrzymałeś szczepionkę Moderna, CDC zaleca szczepionkę przypominającą dla osób w wieku 18 lat lub starszych, o ile minęło 5 miesięcy lub więcej od pierwszego szczepienia (2 zastrzyki). W większości przypadków można otrzymać dawkę przypominającą szczepionki Moderna lub Pfizer. W razie wątpliwości porozmawiaj z lekarzem.

    Jeśli otrzymałeś szczepionkę firmy Johnson & Johnson, CDC zaleca szczepionkę przypominającą dla osób w wieku 18 lat i starszych, o ile od pierwszego szczepienia minęły 2 miesiące lub więcej (1 zastrzyk). W większości przypadków możesz otrzymać szczepionkę przypominającą firmy Moderna lub Pfizer. W razie wątpliwości porozmawiaj z lekarzem.

    Wpływ cukru na zdrowie: Czy cukier rafinowany jest dla ciebie szkodliwy?

    0

    Lekarz wyjaśnia prawdę na temat białego i brązowego cukru, uzależnienia od cukru, wpływu cukru na zdrowie oraz ilości cukru spożywanego przez Amerykanów.

    Niedawno prowadząca talk show Ellen DeGeneres ogłosiła, że przechodzi na cukrową czystkę, oczyszczając swoją dietę ze wszystkich cukrów rafinowanych, aby poprawić swoje samopoczucie. Chociaż naturalnie występujące cukry, takie jak te, które można znaleźć w groszku cukrowym, nadal można spożywać, nikt nie chciał przyłapać Ellen na tym, że pozwoliła, aby przez jej usta przeszło ciasto Bundt.

    Jej dieta oczyszczająca organizm z cukru zainspirowała wielu widzów do podjęcia własnej walki z cukrem. Czy jest to najnowsza moda na jedzenie, czy też przeciwnicy cukru mają rację?

    Nie musimy rezygnować z cukru, twierdzą eksperci w dziedzinie zdrowia. Jednak większość z nas powinna ograniczyć spożywanie słodyczy.

    Czy cukier uzależnia?

    Współpracownica, która ma niepohamowany nawyk jedzenia batoników, może wzdychać, że jest całkowicie uzależniona od słodyczy. Czy ktoś naprawdę może fizycznie uzależnić się od cukru?

    Jak twierdzi dr Marcia Pelchat, naukowiec z Monell Chemical Senses Center, instytutu badań podstawowych w Filadelfii, cukier wykorzystuje silną ludzką preferencję słodkiego smaku. „Jesteśmy urodzeni, by lubić cukier” – mówi.

    Cukier wydaje się być pod pewnymi względami wyjątkowy” – mówi Pelchat – „nawet w łonie matki. Lekarze leczyli problem nadmiaru płynu owodniowego, wstrzykując do niego słodką substancję. Atrakcyjny smak skłaniał płód do połknięcia większej ilości płynu, który następnie był wypłukiwany przez pępowinę i nerki matki.

    Niemowlęta nie tylko preferują słodkie smaki, ale także, jak twierdzi Pelchat, kiedy piją słodki roztwór, może on uśmierzać ból dzięki naturalnemu działaniu przeciwbólowemu w organizmie.

    W przeszłości preferencja do cukru mogła dawać przewagę ewolucyjną, skłaniając ludzi do poszukiwania dojrzałych owoców, które są słodkie i stanowią dobre źródło kalorii.

    Ale czy w dzisiejszych czasach ciągła ochota współpracownika na cukier to tylko silne upodobanie, czy też prawdziwe uzależnienie, z fizyczną zależnością i objawami odstawienia?

    „Ława przysięgłych jeszcze nie jest rozstrzygnięta” – mówi Pelchat. Naukowcy nie są pewni, czy ludzie mogą się fizycznie uzależnić od cukru, choć niektóre badania na zwierzętach sugerują, że jest to możliwe. „U zwierząt, którym zapewniono okresowy dostęp do cukru, zachodzą takie same zmiany w dopaminie mózgowej jak u narkomanów”.

    Inaczej niż w przypadku nadużywania substancji, ludzie nie dostają wstrząsów, gdy przestają jeść cukier. Pelchat twierdzi jednak, że osoby mające ciągły apetyt na cukier wykazują jeden z objawów uzależnienia: „kontynuowanie używania pomimo świadomości złych konsekwencji lub konieczności rezygnacji z pewnych czynności”. Na przykład osoby, które mają ochotę na słodkie i tłuste jedzenie, będą je jeść nawet wtedy, gdy otyłość sprawi, że chodzenie lub siedzenie w samolocie będzie niewygodne.

    Czy cukier może pogorszyć poziom cholesterolu?

    Naukowcy odkryli związek między cukrem a niezdrowym poziomem tłuszczów we krwi. Istnieje związek między spożyciem cukru a tym, co nazywamy dyslipidemią – wyższym poziomem trójglicerydów i niższym poziomem „dobrego” cholesterolu HDL – mówi Rachel K. Johnson, RD, MPH, PhD, profesor żywienia na Uniwersytecie w Vermont i rzeczniczka American Heart Association (AHA).

    W badaniu opublikowanym w Journal of the American Medical Association (JAMA) wykazano, że osoby spożywające największe ilości dodanego cukru miały najwyższy poziom trójglicerydów we krwi i najniższy poziom dobrego cholesterolu HDL. Badanie to wykazało również, że spożywanie dużej ilości cukru ponad trzykrotnie zwiększa prawdopodobieństwo niskiego poziomu cholesterolu HDL, który jest silnym czynnikiem ryzyka chorób serca.

    Natomiast osoby, które spożywały najmniej cukru, miały najniższy poziom trójglicerydów i najwyższy poziom HDL, co stanowi czynnik ochronny przed chorobami serca.

    Jednak „badanie to nie dowodzi, że cukry dodane powodują dyslipidemię” – mówi Johnson, który nie brał udziału w badaniu JAMA.

    Johnson twierdzi, że aby udowodnić, że cukier powoduje problemy z tłuszczami we krwi, naukowcy musieliby przeprowadzić badanie kliniczne, w którym niektórzy ludzie jedliby dietę z dużą ilością dodanego cukru, a inni dietę z małą ilością dodanego cukru. Następnie badacze kontrolowaliby poziom trójglicerydów i cholesterolu u tych osób. Takie badanie byłoby kosztowne i trudne do przeprowadzenia.

    Johnson zwraca jednak uwagę, że waga nie wyjaśnia wyników badania JAMA. Otyłość jest oczywiście związana z dyslipidemią, ale z artykułu JAMA wynika, że cukry dodane miały niezależny wpływ, odrębny i różny od wpływu cukrów dodanych na wagę” – mówi.

    Czy cukier powoduje cukrzycę?

    „Spożywanie cukru samo w sobie nie powoduje cukrzycy” – mówi Johnson. Jednak duże badania epidemiologiczne wykazały związek między spożyciem napojów słodzonych cukrem a cukrzycą.

    Prawdziwym winowajcą może być otyłość. „Może to wynikać z faktu, że napoje słodzone cukrem wiążą się z wyższym wskaźnikiem BMI lub z nadwagą i otyłością, które, jak wiemy, są czynnikiem ryzyka cukrzycy” – mówi Johnson.

    Czy cukier ma wpływ na zdrowie dzieci?

    Kavey twierdzi, że pediatrzy są zaniepokojeni zbyt dużą ilością cukru w diecie swoich młodych pacjentów. Jednak, jak twierdzi, cukier sam w sobie nie jest problemem, a raczej nadmiar kilogramów.

    „Powodem, dla którego uważamy to za problem, jest duży wzrost otyłości wśród dzieci, a wzrost ten nastąpił w tym samym okresie, w którym nastąpił znaczny wzrost ilości cukru prostego spożywanego przez dzieci” – mówi Kavey. Soki, napoje gazowane, słodzone płatki śniadaniowe, ciastka i słodycze są częstym źródłem cukru w diecie dzieci.

    Jednak inne czynniki – takie jak spędzanie dużej ilości czasu na siedząco przy komputerze zamiast biegania i zabawy – również mogą przyczyniać się do otyłości u dzieci.

    A co z poglądem, że cukier sprawia, iż niektóre dzieci są nadpobudliwe?

    „Z własnego doświadczenia wiem, że są dzieci, które są bardzo wrażliwe na cukier. Po spożyciu cukru naprawdę stają się dość dzikie” – mówi Kavey. „Ale to nie jest dowód. Literatura na ten temat wcale nie jest jednoznaczna”.

    Czy niektóre rodzaje cukru są lepsze od innych?

    Gwiazdy i znani szefowie kuchni podkreślają korzyści płynące z zastąpienia rafinowanego białego cukru rzekomo bardziej naturalnymi, zdrowszymi cukrami, takimi jak miód, syrop klonowy czy melasa.

    Ale te powszechne błędne przekonania nie są prawdziwe, mówi Johnson. „Jeśli chodzi o to, że te substancje słodzące są lepsze od cukru stołowego czy sacharozy – nie”. Wniosek z tego taki, że: Wszystkie są cukrami prostymi.

    „Kaloria cukru to kaloria cukru, więc niezależnie od tego, czy używasz białego cukru, czy innego słodzika, nadal dodajesz do swojej diety puste kalorie” – mówi Johnson.

    Jest jednak jedna cecha, która może odkupić te straty. „Niektóre z tych substancji słodzących – jak syrop klonowy, melasa, miód – mogą mieć mocniejszy smak, więc możesz uzyskać pożądaną słodycz, używając mniejszej ich ilości i zużywając mniej kalorii”.

    A co z zastępowaniem sztucznych substancji słodzących? Pomimo obaw opinii publicznej, że mogą one powodować raka, „zostały one zatwierdzone przez FDA jako bezpieczne i uważam, że mogą być dobrym narzędziem do obniżenia kaloryczności diety” – mówi Johnson. „Ale trzeba uważać, żeby nie przesadzić z całkowitą ilością kalorii. Zawsze słyszy się o osobach, które dodają nieodżywczy słodzik do kawy, a potem jedzą kawałek sernika”.

    Ile cukru spożywa przeciętny Amerykanin?

    Cukier występuje naturalnie w wielu produktach spożywczych, ale to nie te rodzaje cukrów są w centrum uwagi. Jest to raczej cukier zawarty w pączkach, napojach gazowanych, a nawet w syropie klonowym, którym polewamy nasze naleśniki.

    „Wiemy, że Amerykanie spożywają o wiele za dużo cukrów dodanych” – mówi Johnson. „Są to cukry, które dodaje się do żywności w procesie przetwarzania lub przygotowywania. Nie są to cukry występujące naturalnie, takie jak fruktoza w owocach czy laktoza w mleku lub produktach mlecznych.”

    Johnson kierował zespołem ekspertów, którzy w 2009 roku napisali oświadczenie naukowe AHA na temat cukrów dodanych i zdrowia sercowo-naczyniowego. W raporcie tym wskazano na napoje gazowane i inne napoje słodzone cukrem jako główne źródło cukrów dodanych w diecie Amerykanów.

    W latach 2001-2004, jak zauważono w raporcie, Amerykanie spożywali duże ilości cukru: średnio 22 łyżeczki dziennie, co odpowiada 355 kaloriom.

    Jak twierdzi Johnson, spożywanie zbyt dużej ilości cukru może powodować dwa główne problemy. „Albo dodaje kalorii do diety, albo wypiera inne pożywne pokarmy. Większość Amerykanów mogłaby skorzystać na zmniejszeniu ilości cukrów dodanych w swojej diecie.”

    Jednak żaden z ekspertów, którzy rozmawiali z lekarzem nie zalecał, aby ludzie starali się wyeliminować wszystkie cukry dodane ze swojej diety. Cukier sam w sobie nie jest niebezpiecznym produktem spożywczym, mówi Rae-Ellen W. Kavey, MD, MPH, profesor pediatrii na University of Rochester School of Medicine and Dentistry. „Należy skupić się na zdrowym podejściu” – mówi – „a nie na tym, by ludzie opowiadali się za jedną lub drugą stroną”.

    Jak twierdzą eksperci, kluczem jest umiar. Na przykład, oświadczenie AHA zaleca, aby kobiety ograniczyły się do około 6 łyżeczek cukru dziennie, czyli około 100 kalorii. Mężczyźni powinni ograniczyć się do około 9 łyżeczek dziennie, czyli 150 kalorii. Ile to jest cukru? 12-oz. puszka zwykłego napoju gazowanego zawiera osiem łyżeczek cukru, czyli około 130 kalorii.