Strona główna Blog Strona 3348

Skutki uboczne Adderall: ciśnienie krwi, tętno i inne

0

ADHD lek Adderall działa dobrze dla wielu ludzi, ale ma również długą listę możliwych skutków ubocznych. Dowiedz się, jakie skutki uboczne mogą wystąpić, gdy bierzesz Adderall i co możesz zrobić, aby je opanować.

Niektóre działania niepożądane Adderall, takie jak suchość w ustach, nie wymagają leczenia. O innych, takich jak ból przy sikaniu, powinieneś od razu powiedzieć swojemu lekarzowi.

Niezależnie od tego, czy efekty uboczne Adderall są dla ciebie irytujące czy niepokojące, pamiętaj, by powiedzieć o tym lekarzowi, który pomoże ci znaleźć sposób na lepsze samopoczucie, podczas gdy lek wykonuje swoją pracę.

Adderall to nazwa handlowa kombinacji dwóch leków: dekstroamfetaminy i amfetaminy. Jeśli bierzesz generyczną wersję Adderallu, te dwie nazwy leków będą widniały na butelce z lekiem.

Rodzaj generyczny kosztuje mniej, ale to mniej więcej jedyna różnica, jaką zauważysz. Generyczna dekstroamfetamina/amfetamina ma takie samo ryzyko skutków ubocznych jak markowy Adderall. Daje też takie same korzyści.

Najczęstsze działania niepożądane

Wiele często występujących działań niepożądanych ustępuje lub ustępuje w miarę przyzwyczajania się organizmu do leku. Mogą one obejmować:

  • Lęk

  • Suchość w ustach

  • Słabość

  • Ból brzucha

  • Utrata wagi

  • Zaparcia

  • Mniejsze zainteresowanie seksem

  • Nietypowe poczucie dobrobytu

  • Trudności z utrzymaniem erekcji

  • Drgawki

Jeśli u pacjenta wystąpi którekolwiek z tych działań niepożądanych, należy zapytać lekarza, jak długo mogą się one utrzymywać oraz co robić, jeśli nie ustąpią.

Rzadkie działania niepożądane

Rzadko Adderall powoduje poważniejsze skutki uboczne. Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli wystąpią którekolwiek z nich:

  • Znaczny wzrost ciśnienia krwi

  • Poważny niepokój

  • Atak paniki

  • Duże wahania nastroju

  • Halucynacje

  • Paranoja

  • Intensywny ból lub osłabienie mięśni

  • Wzwód, który boli lub trwa zbyt długo

  • Zmiany czucia lub koloru w opuszkach palców rąk lub stóp

Adderall a Twoje serce

W krótkim okresie Adderall może podnieść ciśnienie krwi i tętno, a także spowodować, że będziesz ciężej oddychać. Jeśli zażywasz go zbyt dużo, możesz narazić swoje serce i zdrowie na niebezpieczeństwo.

Dla bezpieczeństwa, lekarze zazwyczaj nie przepisują Adderallu osobom z:

  • Poważne problemy z sercem

  • Wysokie ciśnienie krwi, które nie jest kontrolowane za pomocą leków

Potrzebne są jednak dalsze badania. Jedno duże badanie nie wykazało związku między lekami na ADHD – w tym stymulantami takimi jak Adderall – a zwiększonym ryzykiem zawału serca lub udaru mózgu.

Nawet bez doskonałego serca, nadal możesz brać Adderall dla ADHD. Spodziewaj się najpierw zobaczyć lekarza serca (kardiologa). Podczas kolejnych wizyt lekarskich będziesz musiał kontrolować częstość akcji serca i ciśnienie krwi.

Wskazówki, jak radzić sobie z efektami ubocznymi

Możesz podjąć kroki, aby zmniejszyć niektóre efekty uboczne Adderall. Zapytaj swojego lekarza, co może zadziałać w twoim przypadku. Kilka rzeczy, których możesz spróbować:

Wyrób sobie dobre nawyki dotyczące snu. Wiele osób z ADHD cierpi na bezsenność lub ma problemy z zasypianiem. Leki pobudzające, takie jak Adderall, mogą przyczynić się do tego problemu. Aby uzyskać lepszy sen, ogranicz kofeinę i czas spędzany przed ekranem (telefon, telewizja lub gry wideo) blisko pory snu.

Nie bierz Adderallu po 17:00. Jeśli pominiesz dawkę, weź ją tak szybko, jak sobie przypomnisz – do pewnego momentu. Im później zażyjesz ten lek, tym bardziej prawdopodobne jest, że nie pozwoli ci zasnąć w nocy. Staraj się nie przyjmować Adderallu po godzinie 17.00. Jeśli używasz wersji o przedłużonym uwalnianiu (XR), staraj się nie przyjmować go po godzinie 14.00.

Ogranicz lub unikaj alkoholu. Alkohol wpływa na sposób, w jaki twój organizm przetwarza Adderall. Może to powodować nietypowe efekty uboczne, w tym senność.

Zapytaj swojego lekarza, czy powinieneś zmienić lek antydepresyjny. Kilka leków przeciwdepresyjnych może zwiększyć efekty uboczne Adderallu. Do leków tych należą:

  • Bupropion (Wellbutrin)

  • Duloksetyna (Cymbalta)

  • Fluoksetyna (Prozac)

  • Wenlafaksyna (Effexor)

Zmniejszenie suchości w jamie ustnej. Nie możesz powstrzymać Adderallu przed powodowaniem suchości w ustach, ale możesz podjąć kroki, aby przywrócić wilgoć.

  • Żuj gumę bez cukru lub ssij cukierki bez cukru, które pobudzają wydzielanie śliny.

  • Unikać płynów do płukania jamy ustnej zawierających alkohol.

  • Popijaj wodę przez cały dzień.

  • Wypróbuj dostępne bez recepty substytuty śliny (farmaceuta może wskazać Ci właściwy kierunek).

  • Wypróbuj płyn do płukania jamy ustnej z suchym nalotem.

  • Unikaj leków przeciwhistaminowych, które mogą powodować suchość w jamie ustnej.

  • Umieść w sypialni nawilżacz powietrza.

Crocs dla dzieci: bezpieczeństwo w szkole, w lecie i nie tylko

0

Buty Crocs są na topie,Buty Crocs są na topie, zwłaszcza wśród dzieci. Ale czy Crocs są bezpieczne czy niebezpieczne?

Crocs są wszędzie, od centrów handlowych, przez parki, po szkoły w całej Ameryce. Dzięki zabawnym kolorom, takim jak Camouflage, Haze i Glam, Crocs to prawdopodobnie ulubione obuwie Twojego dziecka. Szaleństwo na punkcie butów Crocs napotkało jednak na przeszkodę, ponieważ rodzice – i szkoły – zastanawiają się, czy luźny styl tych fajnych butów może stanowić zagrożenie.

W mediach na całym świecie pojawiły się doniesienia o dzieciach noszących Crocsy, które przytrzasnęły sobie palce u stóp na ruchomych schodach w centrach handlowych, na lotniskach i w innych środkach transportu, w tym na stacjach metra w Waszyngtonie. Jak podaje CNN.com, system metra niedawno zamieścił ostrzeżenie dla pasażerów przed noszeniem butów takich jak Crocs na ruchomych schodach, choć nie wymienił ich konkretnie.

Eksperci udzielili lekarzom porad na temat dziecięcych Crocsów, w tym korzyści płynących z noszenia Crocsów latem, ryzyka związanego z noszeniem Crocsów podczas roku szkolnego oraz tego, kiedy pełnowymiarowe buty, takie jak trampki, mogą być rozsądniejszym – i bezpieczniejszym – wyborem.

Buty Crocs na lato

Crocs, które powstały w 2002 r. jako obuwie do pływania na łódce z antypoślizgowym bieżnikiem i wodoodpornymi właściwościami, stały się fenomenem dla stóp w każdym wieku. Nie ulega wątpliwości, że zwłaszcza dla dzieci buty te stanowią modną alternatywę dla trampek, a gdy nadchodzi ciepła pogoda, są lepszym rozwiązaniem niż gołe stopy.

„Buty Crocs zapewniają ochronę w porównaniu z chodzeniem boso, noszeniem klapek lub sandałów” – mówi Donna M. Alfieri, DPM, profesor nadzwyczajny w N.Y. College of Podiatric Medicine. „Zapewniają one pewne podparcie łuku i amortyzację, otwory w bucie przepuszczają powietrze i zapobiegają poceniu się stóp, a antybakteryjne właściwości butów Crocs mogą pomóc w zapobieganiu infekcjom dziecięcych stóp”. Dziecięce crocsy są dostępne w tak wielu różnych stylach i kolorach, że dzieci na całym świecie noszą buty, które pasują do ich stóp i osobowości.

„Oprócz wsparcia i ochrony, jakie dzieci uzyskują dzięki Crocsom, wspaniałą rzeczą jest to, że chcą je nosić” – mówi Hal Ornstein, DPM, przewodniczący Amerykańskiej Akademii Zarządzania Praktyką Podologiczną.

Ornstein, który w swojej prywatnej praktyce sprzedaje specjalną linię terapeutyczną Crocs dla dorosłych, zwaną Crocs Rx, mówi, że jego własne dzieci noszą Crocs i uwielbiają je.

„Moje dzieci noszą Crocsy przez całe lato” – mówi Ornstein. „Zamiast mówić im, żeby zawiązały sznurówki w trampkach i martwić się, że potkną się o niezawiązane buty, Crocs są wygodne i lubią je – są fajne”.

Pomijając modę, kiedy dni stają się coraz krótsze, a plecaki wychodzą na wierzch, niektórzy eksperci twierdzą, że nadszedł czas, aby przemyśleć wybór Crocsów dla swoich dzieci na rzecz sprawdzonych, ale prawdziwych butów.

Poproszono producenta Crocs o komentarz, ale nie udzielono odpowiedzi.

Crocs w szkole

Buty Crocs zostały stworzone do pływania łódką w ciepłe dni i może nie bez powodu.

„Ogólnie rzecz biorąc, lubię Crocsy dla dzieci ze względu na ich wygodę w lecie” – mówi Russell G. Volpe, DPM, profesor ortopedii i pediatrii w N.Y. College of Podiatric Medicine. „To świetne buty na plażę i basen – łatwo się je zakłada i zdejmuje”.

Ale szkoła to inna sprawa, wyjaśnia Volpe, ze zbyt wieloma aktywnościami fizycznymi, które sprawiają, że dziecięce Crocsy są ryzykownym wyborem.

„Zaczynam mieć obawy, gdy dziecko wykonuje jakikolwiek rodzaj umiarkowanej aktywności fizycznej” – mówi Volpe lekarzowi. „Crocsy zapewniają niewielkie oparcie i mogą się łatwo zsunąć podczas przerwy w lekcjach, na sali gimnastycznej lub podczas innych zajęć wykraczających poza chodzenie”.

Alfieri jest również zaniepokojony ryzykiem związanym z noszeniem Crocsów od porannego dzwonka do czasu, gdy szkoła kończy się po południu. „Crocsy nie są rodzajem butów, które powinno się nosić przez cały dzień” – mówi. „Wtedy właśnie stwarzają zagrożenie, ponieważ mogą spaść, gdy dzieci biorą udział w zajęciach szkolnych”.

Dyrektor Thomson Elementary School w Andover w stanie Mass. zgadza się z tym, że wprowadził zakaz noszenia Crocsów, a także klapek i sandałów na terenie szkoły, zarówno ze względu na bezpieczeństwo na placu zabaw, jak i na wypadek zagrożenia pożarowego.

Eksperci twierdzą, że poza wprowadzeniem zakazu noszenia Crocsów w szkole rodzice i dzieci powinni wiedzieć, kiedy można je bezpiecznie nosić, a kiedy konieczne są trampki.

„Poza pozwoleniem dzieciom na noszenie Crocsów podczas chodzenia do i z klasy, należy je zastąpić trampkami” – mówi Volpe.

Innym problemem związanym z Crocsami w roku szkolnym jest pogoda. Jeśli nie mieszkasz w klimacie, w którym ciepło jest przez cały rok, Crocsy Twojego dziecka powinny zapaść w zimową hibernację i zostać zastąpione czymś nieprzemakalnym i ciepłym.

„Czy pada deszcz, czy śnieg, gdy Crocsy przemokną, są okropne” – mówi Volpe. „Podczas roku szkolnego rodzice muszą o tym pamiętać. Gdy tylko nadejdzie gorsza pogoda, jeśli dziecko ma na sobie Crocsy, równie dobrze może być bez butów”.

Alternatywy dla butów Crocs

Dzieci uwielbiają Crocsy – to oczywiste. Usiądź na ławce w pobliżu parku i więcej niż połowa dzieci, które przechodzą obok, będzie prawdopodobnie nosić parę. Dla dzieci, które unikają butów w lecie lub ciągle zapominają zawiązać sznurowadła w trampkach, Crocs to wreszcie obuwie, które pasuje.

„Inne trendy miały negatywny wpływ na noszenie butów przez dzieci” – mówi Ornstein. „Crocsy, które dzieci chętnie noszą, to powiew świeżego powietrza”.

Noszone na plaży lub basenie, albo do chodzenia na krótkich dystansach, Crocsy są dobrym wyborem. Dzieci i rodzice muszą jednak pamiętać o innych butach w swojej szafie.

„Należy zmieniać buty noszone przez dzieci, aby mieć pewność, że zapewniają im odpowiednie wsparcie, a także w zależności od rodzaju wykonywanej czynności” – mówi Alfieri. „Buty nie są uniwersalne”.

A co z dziećmi, które są zbyt aktywne na Crocsy, sandały czy klapki? Oczywistym wyborem dla zapracowanych dzieci są trampki.

„Każde buty typu trampki, nawet te na rzepy, jeśli dziecko jest za małe, by je zasznurować, zapewnią dziecku dobre wsparcie i ochronę stopy” – mówi Volpe. „Ważne jest, aby dziecko używało sznurowadeł. W przeciwnym razie nie będzie miało z nich wiele pożytku”.

Dziecięca lista kontrolna Crocs

Nie jesteś pewien, kiedy Twoje dziecko powinno nosić Crocsa, a kiedy lepsze będą trampki lub buty? Oto lista kontrolna Crocsów, dzięki której obie stopy będą podążać we właściwym kierunku:

Aktywność

Czy można stosować Crocs?

Zajęcia gimnastyczne Nie

Wędrówki piesze Nie

Chodzenie do i z klasy Tak

Przerwa w zajęciach Nie

Wyjście na plażę Tak

Chodzenie na basen Tak

Sporty pozaszkolne Nie

pływanie łódką Tak

Spacery w mroźne zimowe dni Nie

Potrzebujesz lepszego snu? Wypróbuj trening oporowy

0

Porównanie z innymi rodzajami ćwiczeń sugeruje, że ćwiczenia z oporem mogą być szczególnie skuteczne dla jakości, wydajności i długości snu u osób cierpiących na niedobór snu.

Potrzebujesz lepszego snu? Wypróbuj trening oporowy

Patrice Wendling

16 marca 2022 r. — Masz problemy z zasypianiem? Nowe badania sugerują, że warto spróbować nowego rodzaju ćwiczeń.

Wyniki nowego badania wykazały, że ćwiczenia z oporem sprzyjają lepszemu zasypianiu u nieaktywnych dorosłych, zwłaszcza tych, którzy mają problemy ze snem.

„Myśleliśmy, że ćwiczenia oporowe będą w tej samej okolicy co ćwiczenia aerobowe, albo że może ćwiczenia łączone będą nieco lepsze. Ale nie, to właśnie ćwiczenia oporowe, same w sobie, zdawały się przynosić największe korzyści” – mówi dr Angelique Brellenthin.

Jeszcze przed wybuchem pandemii i „przewijaniem zagłady” w łóżku, badania wykazały, że jedna trzecia Amerykanów regularnie przesypia mniej niż 7 godzin. American Heart Association zaleca ćwiczenia aerobowe w celu poprawy jakości snu i zdrowia serca, jednak niewiele wiadomo o tym, jak wypadają one w porównaniu z innymi rodzajami ćwiczeń w populacji ogólnej – mówi Brellenthin.

Brellenthin i współautor badania, dr Duck-chul Lee z Iowa State University, wzięli pod uwagę 406 dorosłych, którzy nie ćwiczyli. Byli oni w wieku od 35 do 70 lat, a 53% z nich stanowiły kobiety. Wszyscy byli otyli lub mieli nadwagę i mieli podwyższone lub wysokie ciśnienie krwi. Przydzielono ich losowo do czterech grup: a) bez ćwiczeń, b) z ćwiczeniami aerobowymi, c) z ćwiczeniami oporowymi, lub d) z kombinacją ćwiczeń aerobowych i oporowych. Wszyscy członkowie grup ćwiczeniowych byli nadzorowani i ćwiczyli w godzinnych sesjach trzy razy w tygodniu przez rok.

Grupa ćwicząca aerobik mogła wybierać spośród bieżni, rowerów stacjonarnych i leżących oraz eliptyków, a jej tętno było monitorowane w celu zapewnienia, że stale wykonuje trening o umiarkowanej lub dużej intensywności.

Grupa ćwicząca z oporem wykonywała trzy zestawy od ośmiu do 16 powtórzeń na 12 maszynach oporowych: wyciskanie nogami, wyciskanie na klatkę piersiową, ściąganie łopatek, podciąganie nóg, wyprosty nóg, podciąganie bicepsów, wyciskanie tricepsów, wyciskanie ramion, brzuszki, wyciskanie dolnej części pleców, obroty tułowia i rozciąganie bioder.

Osoby z grupy stosującej kombinację ćwiczeń wykonywały przez 30 minut ćwiczenia aerobowe o umiarkowanym lub dużym natężeniu. Następnie wykonywali dwa zestawy od 8 do 16 powtórzeń ćwiczeń oporowych, na dziewięciu maszynach zamiast 12, co również trwało 30 minut.

Na początku i na końcu badania uczestnicy wykonali również test snu. Spośród 386 uczestników, których dane można było wykorzystać, 35% miało słabą jakość snu, a 42% regularnie spało mniej niż 7 godzin na dobę.

Pod koniec badania czas trwania snu wydłużył się o 13 minut w grupie ćwiczącej opór, skrócił się o około 30 sekund w grupie ćwiczącej aerobik, wydłużył się o 2 minuty w grupie ćwiczącej w sposób skojarzony i wzrósł o 4 minuty w grupie kontrolnej, czyli niećwiczącej.

Natomiast wśród uczestników badania, którzy na początku spali mniej niż 7 godzin, sen wydłużył się o 40 minut, w porównaniu z 23-minutowym wydłużeniem w grupie stosującej aerobik, 17-minutowym w grupie stosującej metody łączone i 15-minutowym w grupie kontrolnej.

Jakość snu i liczba zaburzeń snu poprawiły się we wszystkich grupach. Brellenthin twierdzi, że może to być spowodowane samym faktem uczestniczenia w badaniu, które obejmowało miesiąc zajęć edukacyjnych na temat stylu życia.

„Dla wielu osób, które wiedzą, że ich sen mógłby być nieco lepszy, może to być miejsce, w którym mogłyby zacząć bez uciekania się do leków, jeśli chciałyby skupić się na interwencji dotyczącej stylu życia” – mówi.

Czas brzuszków dla dziecka: Co to jest i jak to robić

0

Czas spędzony na brzuszku pomaga dziecku w rozwoju. Skorzystaj z poniższych wskazówek, aby robić to bezpiecznie i w przyjemny sposób.

Jako świeżo upieczony rodzic z pewnością otrzymałeś od lekarza zalecenie, aby zawsze kłaść dziecko na plecach podczas snu lub drzemki. Możesz więc nie zdawać sobie sprawy z tego, że ważne jest również, aby Twoje dziecko spędzało trochę czasu na brzuchu, kiedy nie śpi.

„Czas brzuszkowy to czas, kiedy dziecko leży na brzuchu pod nadzorem” – mówi Wendy Wallace, DO, pediatra z The Children’s Hospital of Philadelphia Care Network.

Jeśli dziecko zawsze leży na plecach, może mieć płaskie miejsce na głowie. Jest to głównie problem kosmetyczny, który z czasem ustępuje. Może to jednak również oznaczać, że mięśnie głowy, szyi i ramion dziecka nie są wystarczająco sprawne. Rozwiązaniem jest czas spędzony na brzuszku.

Kiedy dziecko leży na brzuszku, musi patrzeć w górę, w lewo i w prawo, aby widzieć ludzi i przedmioty. Poruszanie głową pomaga zaokrąglić czaszkę, a także wzmacnia szyję, ramiona i tułów. W późniejszym okresie mięśnie te pozwolą im siedzieć. Mięśnie oczu również się wzmacniają, gdy maluch rozgląda się podczas leżenia na brzuszku.

Jak to zrobić

To nic trudnego: Połóż na podłodze czysty koc lub matę i połóż dziecko na brzuchu. Ze względów bezpieczeństwa należy to robić tylko wtedy, gdy dziecko nie śpi, a Ty lub inny odpowiedzialny opiekun bacznie je obserwujecie.

„Czas spędzony na brzuszku to świetny moment na zabawę i interakcję z dzieckiem” – mówi dr Leann Kridelbaugh, pediatra z Children’s Medical Center w Dallas. Mówi ona, że możesz rozpocząć tę praktykę, jak tylko twój noworodek wróci do domu ze szpitala. Na początku staraj się wykonywać bardzo krótkie (3-5-minutowe) sesje dwa lub trzy razy dziennie. W miarę jak dziecko będzie rosło i nabierało sił, możesz powoli zwiększyć czas spędzany na brzuszku do 40-60 minut dziennie.

Aby dziecko było zaangażowane, połóż wokół niego kilka zabawek w małym kółku. Sięgając po różne zabawki, dziecko wzmacnia mięśnie, które pewnego dnia wykorzysta do przewracania się na drugi bok, chodzenia na hulajnodze i raczkowania.

Pomocy! Moje dziecko nie znosi czasu spędzanego na brzuszku!

Niektóre maluchy uwielbiają zabawę na brzuszku. Inne mogą zachowywać się tak, jakby nie mogły tego znieść. Próbuj dalej! Jest wiele rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc dziecku poczuć się komfortowo, a nawet dobrze się bawić w tej pozycji.

1.

Powoli.

Niektóre niemowlęta na początku tolerują tylko kilka minut leżenia na brzuszku. Jest to zupełnie normalne.

2.

Przesuń się na jego poziom.

„Czas spędzony na brzuszku może być początkowo przerażający, ponieważ jest to coś nowego” – mówi Wallace. „Zejdź na ziemię i zachęć dziecko twarzą w twarz, aby upewnić się, że może to zrobić i jest w porządku”.

3.

Używaj plastikowych lusterek.

Twoje dziecko prawdopodobnie podniesie głowę, aby podziwiać swoje odbicie.

4.

Połóż dziecko na swoim brzuszku lub klatce piersiowej.

Noworodki uwielbiają leżeć na rodzicu i wpatrywać się w jego twarz, mówi Wallace.

5.

Zaangażuj rodzeństwo.

Jeśli masz starsze dziecko, zachęć je, aby położyło się na podłodze i pobawiło z młodszym bratem lub siostrą (pod nadzorem osoby dorosłej).

6.

Włączcie zabawę do innych zajęć.

Połóż dziecko na brzuszku, kiedy je suszysz po kąpieli, nakładasz balsam lub robisz mu becik (na twoich kolanach).

7.

Zaśpiewaj lub opowiedz bajkę.

Gdy usłyszą Twój głos, podniosą głowę i będą się poruszać. Pamiętaj też o nawiązaniu kontaktu wzrokowego.

8.

Zaoferuj dodatkowe wsparcie.

Zrób poduszkę z cienkiego ręcznika lub koca. Zwiń go w rulon, podłóż pod klatkę piersiową dziecka i wyciągnij jego ramiona do przodu i ponad rulon. Należy uważać, aby broda, usta i nos dziecka nie znajdowały się na podgłówku.

Mniej czarnoskórych mężczyzn poddaje się zaawansowanej technologicznie terapii raka prostaty

0

Dwa nowe badania pokazują, że czarnoskórzy pacjenci z rakiem prostaty rzadziej niż biali poddawani są terapii wiązką protonów (PBT).

Mniej czarnoskórych mężczyzn poddaje się zaawansowanej technologicznie terapii raka prostaty

Robert Preidt HealthDay Reporter

Reporter HealthDay

MONDAY, May 2, 2022 (HealthDay News) — Jak wynika z dwóch nowych badań, w Stanach Zjednoczonych wzrosło wykorzystanie zaawansowanej technologicznie radioterapii nowotworów zwanej terapią wiązką protonów (PBT), ale czarnoskórzy pacjenci rzadziej poddają się tej metodzie niż biali.

Tradycyjna radioterapia opiera się na fotonach, natomiast PBT wykorzystuje protony, aby wiązki o wysokiej energii były precyzyjniej dostarczane do guza i zmniejszały uszkodzenia otaczających go zdrowych tkanek.

PBT może być lepsza niż tradycyjna radioterapia w przypadku guzów o skomplikowanej anatomii, guzów otoczonych wrażliwymi tkankami oraz nowotworów dziecięcych, ale PBT może być dwukrotnie droższa, jak podaje American Cancer Society.

Aby ocenić wykorzystanie PBT w Stanach Zjednoczonych, badacze przeanalizowali dane dotyczące prawie 6 milionów pacjentów w Narodowej Bazie Danych Nowotworów (National Cancer Database). Stwierdzili, że ogólne wykorzystanie PBT w przypadku nowo zdiagnozowanych nowotworów wzrosło z 0,4% w 2004 roku do 1,2% w 2018 roku.

Prywatne ubezpieczenie było najczęstszym rodzajem ubezpieczenia wśród pacjentów leczonych PBT z powodu zalecanych nowotworów, natomiast Medicare było najczęstszym ubezpieczeniem wśród pacjentów leczonych PBT z powodu nowotworów, w przypadku których skuteczność leczenia jest nadal badana.

Badanie wykazało również, że pacjenci rasy czarnej rzadziej poddawani byli PBT niż pacjenci rasy białej (0,3% vs 0,5%), zwłaszcza w przypadku nowotworów, dla których PBT jest zalecana w porównaniu z tradycyjną radioterapią.

Różnice rasowe pogłębiały się wraz ze wzrostem liczby placówek oferujących PBT, a po uwzględnieniu statusu socjoekonomicznego i rodzaju ubezpieczenia zdrowotnego różnice te nie znikały.

Badania zostały opublikowane w czasopiśmie JAMA Network Open.

„Stwierdziliśmy, że wykorzystanie PBT wzrosło w skali kraju w latach 2004-2018 w odniesieniu do wszystkich kwalifikujących się nowotworów, zwłaszcza w przypadku nowotworów, dla których PBT jest zalecaną metodą radioterapii” – powiedziała Leticia Nogueira, główna autorka obu badań. Jest ona starszym głównym naukowcem ds. badań nad usługami zdrowotnymi w American Cancer Society.

„Szczególnie niepokojące jest jednak to, że nasze wyniki wykazały również, iż różnice rasowe zwiększają się wraz ze wzrostem dostępności PBT w USA” – powiedziała Nogueira w komunikacie prasowym Towarzystwa.

„Nasze wyniki niestety podkreślają fakt, że czarnoskórzy pacjenci w dalszym ciągu odnoszą mniejsze korzyści z postępu medycyny, takiego jak PBT, nawet przy zwiększonej dostępności zalecanych metod leczenia” – powiedział Nogueira. „Aby wyeliminować te różnice, konieczne będą wysiłki inne niż zwiększenie liczby placówek oferujących PBT”.

Więcej informacji.

Więcej informacji na temat terapii wiązką protonów można znaleźć w Johns Hopkins Medicine.

Niezbędne akcesorium do letniego grillowania

0

Oprócz ketchupu, pikli i bułek, grillujący w ogródku powinni w tym sezonie uzbroić się w coś jeszcze: termometr do mięsa.

Oprócz keczupu, pikli i bułki, grillujący w tym sezonie powinni być uzbrojeni w coś jeszcze: termometr do mięsa. Eksperci twierdzą, że jest to jedyny pewny sposób, aby zapobiec potencjalnej katastrofie związanej z zatruciem pokarmowym.

Jedyny bezpieczny hamburger to taki, który jest ugotowany w temperaturze 160 stopni” – mówi Nancy Donley, prezes organizacji non-profit „Bezpieczne stoły naszym priorytetem”, działającej na rzecz bezpieczeństwa żywności. „Badania wykazały, że kolor nie jest wiarygodnym wskaźnikiem”.

Donley dowiedziała się o bezpieczeństwie żywności w najtrudniejszy możliwy sposób. Siedem lat temu jej syn Alex zjadł skażonego hamburgera i zmarł. Miał zaledwie 6 lat. „Nie miałam pojęcia – naprawdę nie miałam – że żywność może być nośnikiem bakterii” – mówi.

Tym, co zabiło Alexa, było zakażenie bakterią E. coli. Może ona powodować poważne powikłania, zwane zespołem hemolityczno-mocznicowym (HUS).

„HUS może być spowodowany innymi przyczynami, ale 75% z nich jest związanych z zatruciem pokarmowym; większość z nich to zatrucie bakterią [E. coli]” – mówi dr Edward Traceman, który leczył Alexa Donleya. „Problemem nie jest sama bakteria, ale toksyna uwalniana przez bakterię”.

Traceman mówi, że HUS powoduje jeden główny objaw w organizmie – zakrzepy krwi – który prowadzi do licznych powikłań, takich jak niewydolność nerek. „W leczeniu nie stosuje się antybiotyków. Próbuje się usunąć toksyny z organizmu poprzez płukanie krwi, w zasadzie ….. Próbujesz przetrwać burzę”.

W rzeczywistości badanie przeprowadzone przez naukowców z University of Washington School of Medicine w Seattle wykazało, że u dzieci zakażonych E. coli antybiotyki mogą wywołać HUS.

Jak mówi Traceman, większość pacjentów pozbywa się zatrucia E. coli w ciągu sześciu tygodni, ale około 5% nie udaje się to nigdy.

Donleya martwi fakt, że sytuacja w zakresie zakażeń E. coli może nie ulec znacznej poprawie, pomimo wielu nagłośnionych przypadków, w tym epidemii z 1993 roku związanej z niedogotowanymi hamburgerami z restauracji Jack in the Box oraz serii przypadków z 1996 roku związanych z sokiem owocowym marki Odwalla.

Dobra wiadomość jest taka, że według CDC liczba przypadków chorób bakteryjnych przenoszonych przez żywność spadła o 23% od 1996 roku. Cztery główne choroby bakteryjne przenoszone przez żywność – kampylobakterie, salmonella, listeria i E. coli – spadły o 21% w ciągu ostatnich sześciu lat. Zakażenia Campylobacter spadły o 27%, zakażenia listerią spadły o 35%, a zakażenia salmonellą spadły o 15%. Zakażenia E. coli spadły o 21%, ale cały ten spadek nastąpił od roku 2000.

Donley twierdzi, że około połowa bydła przeznaczonego na ubój jest w pewnym stopniu narażona na zakażenie bakterią E. coli, a w próbkach mięsa mielonego badanych przez rząd federalny wykrywa się większe ilości bakterii niż wcześniej – choć może to wynikać z lepszych testów.

Rynek ubojni jest stosunkowo niezmieniony od czasu, gdy Sinclair Lewis napisał „Dżunglę” – mówi Bill Marler, adwokat z Seattle, który reprezentował ofiary niektórych z najgłośniejszych przypadków zatrucia pokarmowego w ostatniej dekadzie, w tym sprawy Jack in the Box i Odwalla. Jest on tego zdania pomimo faktu, że niektóre zakłady przyjęły nowe procedury kontroli jakości oparte na analizie zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP), aby ograniczyć zanieczyszczenie.

„Koncepcja jest świetna” – mówi Marler. „Zwraca się uwagę na te konkretne obszary, w których może dojść do skażenia, skupia się na nich i zajmuje się nimi. W rzeczywistości nadal wymaga to zaangażowania ze strony firmy”. Dodaje jednak: „Uważam, że oprócz HACCP konieczny jest nadzór. Nie można pozwolić, aby branża sama się regulowała”.

Inni twierdzą jednak, że amerykańskie dostawy żywności stały się bezpieczniejsze. „Myślę, że przeszliśmy długą drogę, po części dzięki inicjatywom edukacyjnym, kształceniu społeczeństwa i krokom podjętym przez rząd” – mówi Kathleen Zellman, RD, rzeczniczka Amerykańskiego Stowarzyszenia Dietetycznego. „Jesteśmy bezpieczniejsi niż byliśmy rok temu; jesteśmy bezpieczniejsi niż byliśmy pięć lat temu. Rząd federalny wykonuje swoją pracę, aby zapewnić bezpieczeństwo dostaw żywności”.

Jeden z ekspertów ds. bezpieczeństwa żywności twierdzi, że krajowe rzeźnie wykonały dobrą robotę, obniżając poziom salmonelli, ale nie ma wystarczających dowodów na to, że tak samo jest w przypadku E. coli.

Dr Mike Doyle, dyrektor Centrum Bezpieczeństwa Żywności i Poprawy Jakości Uniwersytetu Georgii w Griffin, twierdzi, że niektóre zakłady obecnie czyszczą tusze parą wodną podczas przetwarzania, aby pomóc w pozbyciu się zanieczyszczeń, ale krowy prawie zawsze przychodzą do zakładu brudne. „Nie uda nam się wyeliminować wszystkiego” – mówi.

I tu właśnie wkraczają konsumenci. Odpowiednie gotowanie ma kluczowe znaczenie, ale nie jest to jedyna rzecz. Z surowym mięsem należy obchodzić się bardzo ostrożnie – od sklepu spożywczego po talerz. „Jednym z problemów, z jakimi się spotykamy, gdy mówimy o grillowaniu, jest to, że konsumenci dobrze przyrządzają hamburgera, a następnie kładą go z powrotem na talerzu z zanieczyszczonymi sokami” – mówi Doyle.

Dietetyk Chris Rosenbloom, PhD, RD, mówi, że inne nieostrożne praktyki obejmują podawanie tej samej partii marynaty, której użyto do surowego mięsa, jako sosu do produktu końcowego, używanie brudnego grilla i zgadywanie wewnętrznej temperatury mięsa: „Ludzie myślą: 'Och, przecież mogę spojrzeć na kolor mięsa'”, aby sprawdzić, czy jest gotowe – mówi Rosenbloom. „Myślę, że w ten sposób można narobić sobie kłopotów”.

Innym sposobem na wpadnięcie w kłopoty jest pozostawienie wszystkiego, co powinno być przechowywane w lodówce, na dłużej niż dwie godziny. Rosenbloom, profesor nadzwyczajny ds. żywienia na Uniwersytecie Stanowym Georgii w Atlancie, twierdzi, że dobrym pomysłem jest również dzielenie zapiekanek na mniejsze porcje przed schłodzeniem ich w lodówce. W ten sposób szybciej się schłodzą.

Chłodzenie nie jest jednak gwarancją niczego, jeśli chodzi o zatrucia pokarmowe. Weźmy pod uwagę listerię, bakterię, która rozwija się w zimnych warunkach. Może ona powodować poronienia u kobiet w ciąży, a u innych wywołać zapalenie opon mózgowych – infekcję tkanek otaczających mózg i rdzeń kręgowy.

„Wyeliminowanie tej bakterii jest prawie niemożliwe” – mówi Doyle, choć dodaje, że przetwórcy żywności próbują, między innymi poprzez dodawanie do produktów inhibitorów wzrostu. „Przemysł spożywczy w ogóle podjął ogromne wysiłki, aby ograniczyć występowanie listerii. Problem polega na tym, że organizm ten jest tak szeroko rozpowszechniony”.

Według Doyle’a, bakteria ta rozprzestrzenia się szczególnie w niektórych rodzajach żywności, takich jak przetworzone mięso i miękkie sery, nawet jeśli są one w okresie przydatności do spożycia. Gotowanie niszczy listerię, ale problem polega na tym, że wiele produktów, w których może się ona najłatwiej namnażać, nie zawsze poddaje się gotowaniu. Jednym z takich produktów są hot dogi. „Muszą być ugotowane” – mówi Zellman – i kropka.

Najwięcej uwagi poświęca się bakterii E. coli, a niewiele jej ustępuje salmonella. Jednak żadna z nich nie jest liderem na liście przyczyn zatruć pokarmowych w Stanach Zjednoczonych. Ten zaszczyt przypada bakterii campylobacter, która według szacunków CDC może powodować do 4 milionów przypadków zatruć pokarmowych rocznie – z nudnościami, wymiotami i biegunką jako najbardziej prawdopodobnymi objawami.

Mniej powszechne jest długoterminowe powikłanie zakażenia campylobacter: rozwój zespołu Guillain-Barre, w którym organizm zaczyna atakować niektóre z własnych nerwów, co prowadzi do osłabienia i paraliżu.

Najczęstsze miejsce występowania campylobacter? Surowy kurczak. Według ekspertów należy go ugotować w temperaturze 180 stopni na termometrze do mięsa i można go bezpiecznie jeść.

Twoje życie seksualne po urodzeniu dziecka: Kiedy można wrócić do seksu, jak znaleźć energię

0

Lekarz omawia, w jaki sposób świeżo upieczeni rodzice mogą przywrócić swoje życie seksualne na właściwe tory.

Urodzenie dziecka to niesamowite, zmieniające życie doświadczenie. Ale niezależnie od tego, jak bardzo jesteś zakochana w swoim maleństwie, opieka nad noworodkiem może poważnie odbić się na twoim życiu seksualnym.

Mówiąc wprost: Dzieci to zabójcy seksu – mówi psychiatra Gail Saltz z New York-Presbyterian Hospital/Weill Cornell Medical Center.

Choć powrót do seksualnej huśtawki może być trudny, jest to konieczny proces, który stanowi wyzwanie dla większości par, mówi Saltz, która specjalizuje się w terapii seksualnej i jest autorką książki „The Ripple Effect: How Better Sex Can Lead to a Better Life”. Jej zdaniem jest to trudne, ale możliwe do zrealizowania, o ile ma się rozsądne oczekiwania wobec siebie i swojego ciała.

Jak uzyskać zielone światło dla seksu po urodzeniu dziecka

Większość kobiet otrzymuje od swoich lekarzy zgodę na uprawianie seksu w okresie od czterech do sześciu tygodni po porodzie.

Zanim zaczniesz ponownie uprawiać seks, nie powinnaś już mieć poporodowej wydzieliny z pochwy, zwanej lochią. Niezależnie od tego, czy był to poród przez pochwę czy przez cesarskie cięcie, wszystkie kobiety po porodzie przechodzą przez ten okres przez kilka tygodni po nim. Uprawianie seksu przed ustąpieniem wydzieliny naraża Cię na ryzyko infekcji.

Jeśli podczas porodu założono Ci dużo szwów, uzyskanie zgody na wznowienie współżycia może potrwać jeszcze dłużej. Szwy, które nie zostały w pełni zagojone, mogą się otworzyć. Jeśli tak się stanie, natychmiast zgłoś się do lekarza.

Brak snu osłabia twój popęd płciowy

Dla matek noworodków zwykłe zmęczenie jest prawdopodobnie największą przeszkodą na drodze do ponownego poczucia się sexy.

Zwłaszcza na początku nowe dziecko budzi się na karmienie co dwie lub trzy godziny przez całą dobę. Ten schemat może trwać miesiącami. Według danych National Sleep Foundation około 30% dzieci nie przesypia nocy do dziewiątego miesiąca życia.

Podczas gdy nocne pobudki trwają, możesz mieć wrażenie, że stałaś się maszyną do robienia dzieci, pozbawioną wrażeń i pragnień.

Tata może być tak samo zmęczony. Jednak mężczyźni nadal częściej są zainteresowani seksem. Dla nich to często sposób na odprężenie i poczucie emocjonalnej bliskości” – mówi doktor Saltz. I nie potrzebują oni zbytniej rozgrzewki przed rozpoczęciem seksu. Z kolei większość kobiet potrzebuje trochę rozmowy i gry wstępnej, aby się pobudzić.

Jeśli zmęczenie jest tym, co przeszkadza ci w odzyskaniu życia seksualnego, pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić, jest rozmowa o tym z partnerem, radzi Saltz.

Powiedz mu: „Naprawdę jestem zmęczona, ale chcę uprawiać z tobą seks” – radzi Saltz.

Następnie rozwiążcie problem w kreatywny sposób. Saltz sugeruje, aby poprosić partnera o przypilnowanie dziecka, abyście mogli odpocząć i wejść w odpowiedni nastrój. Staraj się też uprawiać seks wczesnym rankiem, kiedy oboje będziecie mieli szansę zasnąć. Skorzystaj z pomocy rodziny, przyjaciół lub opiekunki, abyście mogli spędzić trochę czasu bez dziecka. Możesz też spróbować, gdy Junior śpi.

Oczywiście dziecko może się obudzić w najgorszym możliwym momencie – kiedy będziesz próbowała na nowo rozniecić płomień w sypialni.

Dlatego tak ważne jest, aby zachować poczucie humoru w tej sytuacji. Pamiętaj, że to nie będzie trwało wiecznie – mówi dr Elisa Ross, ginekolog z Cleveland Clinic.

Hormony po ciąży a seks

Hormony są również częścią problemu z seksem. Po porodzie spada poziom estrogenów. Może to spowodować brak nawilżenia pochwy, co może sprawić, że seks będzie bolesny lub mniej przyjemny.

Proste rozwiązanie: Podczas seksu używaj miejscowego środka nawilżającego.

Eksperymentuj także z różnymi pozycjami – bycie na górze może dać ci większą kontrolę podczas penetracji, mówi Saltz.

Jeśli brak lubrykantu sprawia, że seks boli, lub jeśli seks sprawia ból z innego powodu, wyjaśnij partnerowi, że musisz zacząć powoli. Pamiętaj, aby omówić ten ból ze swoim ginekologiem.

Problemy z nawilżeniem zwykle ustępują po zaprzestaniu karmienia piersią lub po wznowieniu miesiączki – mówi Ross.

Zmiany hormonalne po porodzie mogą być również związane z depresją poporodową, która może hamować popęd seksualny. Uczucia smutku, niepokoju, drażliwości lub po prostu smutku mogą utrzymywać się przez kilka tygodni, a nawet miesięcy. Jeśli masz takie odczucia, a zwłaszcza jeśli się one nasilają lub jeśli przez większość czasu czujesz się beznadziejnie lub smutno, porozmawiaj z lekarzem.

Karmienie piersią może przeszkadzać

Karmienie piersią ma wiele zalet. Może jednak spowodować kilka pułapek, kiedy będziesz próbowała wznowić swoje życie seksualne.

Spędzanie ogromnej ilości fizycznej i emocjonalnej energii na karmieniu dziecka może zablokować dostęp do seksualnego umysłu i ciała karmiącej mamy.

Dziecko jest fizycznie na tobie, ssie cię, przytula się do ciebie – co sprawia, że pod koniec dnia jesteś wykończona” – mówi Saltz. Partnerzy często mówią, że czują się przez to sfrustrowani i pominięci.

Współczucie jest tak samo ważne jak namiętność. Pozwól swojemu partnerowi ujawnić te uczucia, abyście mogli wspólnie się nimi zająć.

Ciągłe karmienie piersią lub odciąganie mleka może sprawić, że Twoje piersi staną się tak delikatne, że nie będziesz chciała, aby Cię tam dotykano.

Pieszczoty piersi kobiety karmiącej mogą spowodować wyciek mleka, co może zniechęcić oboje partnerów. Orgazm może też czasem spowodować mimowolne wypływanie mleka.

Jeśli obawiasz się wycieku lub wrażliwości, spróbuj nie zdejmować stanika podczas seksu – radzi Ross.

Zmiany w ciele, wewnątrz i na zewnątrz

Podczas ciąży matka o normalnej wadze zazwyczaj przybiera na wadze około 25-35 kilogramów. Zrzucenie tych dodatkowych kilogramów po urodzeniu dziecka może zająć trochę czasu. Jeśli dodamy do tego nowo nabyte rozstępy i świeżą bliznę po cesarskim cięciu, to nic dziwnego, że tak wiele kobiet mówi, że czuje się niepewnie, czuje się odrzucona, a nawet przygnębiona swoim nowym ciałem.

Jeśli nie czujesz się zbyt dobrze z tym, jak wyglądasz, pozytywne opinie partnera mogą okazać się bardzo pomocne.

Zdziwiłabyś się, jak wiele osób twierdzi, że nadal uważa cię za całkiem seksowną. To właśnie zazwyczaj słyszę” – mówi Saltz lekarzowi.

Poproś kolegów o pomoc w dążeniu do osiągnięcia celów związanych z ciałem. Możesz na przykład poprosić o pół godziny na ćwiczenia, kiedy oni będą pilnować dziecka, albo o większe wsparcie w przygotowywaniu zdrowych posiłków.

W międzyczasie Saltz sugeruje zakup bielizny, która pozwoli ci poczuć się seksownie, a jednocześnie strategicznie zakryje niektóre z twoich nowych problematycznych miejsc.

Innym problemem fizycznym jest to, że poród dopochwowy zazwyczaj rozciąga ścianki pochwy, co może zmniejszyć tarcie, a tym samym przyjemność z seksu.

Może upłynąć trochę czasu, zanim mięśnie te odzyskają swoje pierwotne napięcie. Jak twierdzi Ross, u niektórych nigdy się to nie udaje.

Wypróbuj kilka ćwiczeń Kegla, aby wzmocnić mięśnie miednicy. Powtarzające się napinanie i rozluźnianie tych mięśni może również pomóc w zagojeniu się tego obszaru po rozdarciu pochwy lub nacięciu krocza.

Biorąc pod uwagę wszystkie zmiany, jakie mogą zajść w twoim ciele, postaraj się jak najlepiej je zaakceptować jako część macierzyństwa.

Bądź szczera w kwestii tego, co Cię powstrzymuje

Jeśli nadal masz problemy z wznowieniem życia seksualnego – pomijając kwestie fizyczne – być może nadszedł czas, aby przyjrzeć się temu, co dzieje się w waszym związku pod względem emocjonalnym.

Zadaj sobie pytanie: Co sprawia, że czuję się na tyle niekomfortowo, że nie chcę wyrażać intymności z moim partnerem poprzez seks? mówi Saltz.

Jedną z typowych blokad emocjonalnych jest uczucie złości lub urazy z powodu całodziennego przebywania w domu i zmieniania pieluch, podczas gdy twój współmałżonek wraca do prawdziwego świata i robi normalne rzeczy, takie jak praca poza domem czy rozmowy z innymi dorosłymi.

Jeśli jesteś na coś zły, nie będziesz chciał uprawiać z nim seksu – mówi Saltz.

Inne duże problemy emocjonalne wynikają zwykle z braku świadomości własnego ciała i zmęczenia psychicznego.

Wiele z tych problemów można rozwiązać poprzez rozmowę z partnerem. Poleganie na wsparciu partnera podkreśla, że oboje siedzicie w tym razem.

Nie zapominaj o poradnictwie dla par. Ross zaleca, aby każda para po urodzeniu dziecka przynajmniej raz aktywnie skorzystała z terapii. Może to pomóc w rozwiązaniu mniejszych problemów, zanim przerodzą się one w coś większego.

Poznaj alternatywne rozwiązania

Seks polega na sprawianiu sobie wzajemnej przyjemności, a jest wiele sposobów, aby to osiągnąć – mówi Saltz.

Jeśli nie macie ochoty na pełny stosunek, rozważcie seks oralny, stymulację manualną i masaż erotyczny jako sposoby na zbliżenie się do kochanka.

Nawet jeśli nie czujesz się seksualnie, postaraj się wyrazić swoje uczucia. Spróbujcie całować się, przytulać, trzymać za rękę, przytulać się do siebie na kanapie lub relaksująco pocierać stopy. Pamiętaj, by robić to w ciągu dnia, aby podtrzymywać poczucie więzi.

Akceptacja nowej normalności

Jak podaje Mayo Clinic, choć zależy to od poszczególnych osób, większość problemów seksualnych, z którymi borykają się kobiety po ciąży, ustępuje w ciągu pierwszego roku.

Ten pierwszy rok z dzieckiem jest bardzo intensywny fizycznie. W tym czasie oboje partnerzy muszą zaakceptować fakt, że mogą nie uprawiać seksu tak często jak wcześniej.

Realistycznie należy też myśleć, że może już nigdy nie wrócicie do tego, co było przed urodzeniem dziecka.

Na przykład planowanie seksu może stać się na jakiś czas niezbyt romantyczną normą. Ale jeśli inną opcją jest całkowite zrezygnowanie z seksu, ponieważ wasze życie jest zbyt gorączkowe, to jest to konieczna strategia.

Z każdym etapem rozwoju waszej rodziny możecie wchodzić w nową normę związaną z seksem.

Ale nie chodzi o to, ile seksu uprawiacie. Chodzi o to, jak niezadowoleni możecie być z jego braku – mówi Saltz. Jeśli jedno z partnerów czuje się cały czas odrzucane, stwarza to podatność na zranienie w związku… Należy zająć się tymi problemami, zanim będzie za późno”.

Podobnie, mówi Saltz, jeśli obojgu wam nie przeszkadza, że nie uprawiacie seksu tak często, to znaczy, że wszystko jest w porządku.

Odciąganie pokarmu: wskazówki dla nowych mam.

0

Zobacz porady lekarza dla nowych mam, które po raz pierwszy używają laktatora.

Jeśli jesteś mamą karmiącą piersią, mogą zdarzyć się sytuacje, w których będziesz musiała być z dala od swojego dziecka. Wtedy właśnie przydaje się laktator! Umożliwia on przechowywanie mleka, które maluch może wypić później, a także sygnalizuje Twojemu organizmowi, aby kontynuował wytwarzanie mleka zgodnie z bieżącym harmonogramem.

Nigdy wcześniej nie odciągałaś pokarmu? Dzięki tym wskazówkom będzie to łatwiejsze.

1. Rozejrzyj się.

Jeżeli nie zamierzasz często odciągać pokarmu, możesz nauczyć się odciągać pokarm tylko ręką lub przy użyciu urządzenia obsługiwanego ręcznie. Jeśli jednak zamierzasz odciągać pokarm regularnie, wybierz wygodny dla Ciebie automatyczny laktator elektryczny. Wiele kobiet używa podwójnego laktatora, który działa jednocześnie na obie piersi.

Laktatory elektryczne są droższe niż inne rodzaje laktatorów. Za nowy laktator można zapłacić ponad 200 dolarów. Większość polis ubezpieczeniowych pokrywa część lub całość kosztów.

Nie dziel się swoim laktatorem ani nie kupuj używanego. Nawet po umyciu laktatora w jego wnętrzu mogą pozostać bakterie, które mogą zaszkodzić Tobie i Twojemu dziecku.

Odciągacze pokarmu można również zazwyczaj wypożyczyć w szpitalu lub u konsultanta laktacyjnego – eksperta, który udziela porad i wsparcia w zakresie karmienia piersią. Urządzenia te są starannie sterylizowane przed otrzymaniem, ale jak już wcześniej wspomniano, zawsze zaleca się posiadanie własnego odciągacza pokarmu.

?

2. Ćwiczenie w domu.

Przyzwyczajenie się do korzystania z laktatora wymaga czasu, a wiele kobiet na początku nie wytwarza zbyt wiele mleka. Dlatego daj sobie trochę czasu na przystosowanie się.

Zacznij odciągać pokarm w domu na tydzień lub dwa przed koniecznością regularnego odciągania pokarmu. Jeśli będziesz odciągać pokarm zaraz po karmieniu dziecka lub między karmieniami, będzie to sygnał dla Twojego organizmu, że powinien produkować więcej mleka.

3. Trzymaj się planu dnia dziecka.

Staraj się odciągać mleko tak często, jak karmisz dziecko w domu. Jeśli nie jest to możliwe, odciągaj pokarm podczas porannych, obiadowych i popołudniowych przerw.

4. Ubierz się odpowiednio do sytuacji.

Noś sukienkę, koszulę lub kardigan z rozcięciem z przodu. Jeśli musisz odciągać pokarm w miejscu półpublicznym, np. w samochodzie, miej przy sobie koc lub chustę, aby zapewnić sobie trochę prywatności.

Niektóre kobiety używają pompek głośnomówiących. Może to być przydatne na przykład podczas pracy przy biurku lub komputerze.

5. Zapewnij sobie wygodę.

Brodawka sutkowa powinna swobodnie mieścić się w środku osłony piersi lub kołnierza. Po rozpoczęciu odciągania pokarmu wokół sutka powinna pojawić się niewielka ilość powietrza.

Przez pierwsze 10-15 sekund możesz odczuwać pewien dyskomfort, ponieważ sutki zaczynają się rozciągać. Następnie, gdy mleko zacznie wypływać, możesz odczuwać mrowienie i uczucie kłucia.

Odciąganie pokarmu nie powinno jednak boleć. Jeśli tak się dzieje, a używasz laktatora elektrycznego, zmniejsz poziom ssania. Jeśli nadal odczuwasz dyskomfort, poproś o poradę konsultanta laktacyjnego.

6. Pozwól, aby dziecko Ci pomogło.

Nagraj urocze wideo z dzieckiem, które zachowasz w swoim telefonie. Oglądaj je lub przeglądaj wszystkie swoje urocze zdjęcia, aby pobudzić wydzielanie mleka, jeśli nie zaczyna ono płynąć od razu.

Możesz również trzymać kocyk dla niemowląt lub coś innego, co ma na sobie zapach Twojego dziecka, aby wywołać wypływanie mleka.

Inne wskazówki: Usiądź i zrelaksuj się przez kilka minut. Delikatnie masuj piersi lub połóż na nich ciepły kompres.

7. Daj sobie wystarczająco dużo czasu.

Po nabraniu wprawy odciąganie pokarmu powinno trwać mniej więcej tyle samo czasu, co karmienie piersią. Będziesz jednak potrzebować trochę czasu na umycie rąk, ustawienie laktatorów, ułożenie się wygodnie i posprzątanie po odciąganiu. Możesz dać sobie około 25 minut na przyzwyczajenie się do tego.

Gdy skończysz, wsuń palec między pierś a osłonę piersi, aby przerwać ssanie. Odciągnięte mleko znajdzie się w pojemniku podłączonym do pompy.

8. Mleko należy przechowywać od razu po odciągnięciu.

Mleko matki można bezpiecznie przechowywać w temperaturze pokojowej (poniżej 77 stopni) przez 4-6 godzin. Najlepiej jednak natychmiast włożyć je do lodówki. (Może ono przetrwać w tylnej części lodówki przez 5 dni lub zostać zamrożone na 6-12 miesięcy). Dobrze jest umieścić datę na przechowywanym mleku. Nie należy przechowywać mleka pozostałego po karmieniu.

Używaj tylko czystego szkła, plastikowych pojemników bez BPA lub torebek przeznaczonych do przechowywania mleka matki.

9. Dbaj o siebie.

Kiedy czujesz się dobrze i jesteś maksymalnie wypoczęta, Twój organizm wytwarza więcej mleka. Dzięki temu odciąganie pokarmu jest łatwiejsze!

Dbaj o nawodnienie, odżywiaj się zdrowo i rób sobie drzemki, kiedy tego potrzebujesz. Stres nie sprzyja wytwarzaniu mleka. Znajdź czas, nawet jeśli jest to tylko kilka minut, aby się zrelaksować.

To, co jest dobre dla Ciebie, jest dobre dla Twojego dziecka.

Alergie jesienne

0

Lekarz bada powszechne przyczyny, sposoby leczenia i objawy alergii jesiennych. Dowiedz się więcej o tym, co wywołuje alergie w sezonie jesiennym.

Co wywołuje alergie jesienne?

Największym czynnikiem wywołującym alergie jesienią jest ambrozja. Chociaż zwykle zaczyna ona uwalniać pyłki w chłodne noce i ciepłe dni w sierpniu, może to trwać do września i października. Około 75% osób uczulonych na rośliny wiosenne ma również reakcje na ambrozję.

Nawet jeśli nie rośnie ona w miejscu zamieszkania, pyłki ambrozji mogą przemieszczać się z wiatrem na odległość setek kilometrów. U niektórych osób uczulonych na ambrozję, niektóre owoce i warzywa, w tym banany, melon i cukinia, mogą również wywołać objawy.

Innym czynnikiem wywołującym jesień jest pleśń. Możesz myśleć o pleśni rosnącej w piwnicy lub łazience – wilgotnych miejscach w domu – ale zarodniki pleśni uwielbiają także wilgotne miejsca na zewnątrz. Sterty wilgotnych liści to idealne siedliska dla pleśni.

Nie zapominaj o roztoczach. Choć są one powszechne w wilgotnych miesiącach letnich, mogą się pojawić w powietrzu, gdy po raz pierwszy włączysz ogrzewanie jesienią. Mogą one wywoływać kichanie, świszczący oddech i katar.

Powrót do szkoły może również wywołać alergie u dzieci, ponieważ pleśń i roztocza kurzu są powszechne w szkołach.

Jakie są objawy?

  • Cieknący nos

  • Wodniste oczy

  • Kichanie

  • Kaszel

  • Swędzenie oczu i nosa

  • Ciemne kręgi pod oczami

Jak rozpoznaje się alergię jesienną?

Lekarz może pomóc w ustaleniu, co jest przyczyną łzawiących, swędzących oczu i kataru. Porozmawia z pacjentem o historii choroby i objawach, a także może zalecić wykonanie testu skórnego.

W takim przypadku lekarz umieści niewielką ilość alergenu na skórze – zwykle na plecach lub przedramieniu – a następnie nakłuje lub zadrapie skórę pod skórą. Jeśli jesteś na niego uczulony, pojawi się mały, uniesiony guzek, który swędzi jak po ukąszeniu komara.

Czasami w celu ustalenia przyczyny można również wykonać badanie krwi.

Jak mogę leczyć alergię?

Istnieje wiele leków, które można stosować:

Steroidowe spraye do nosa

mogą zmniejszyć stan zapalny w nosie.

Leki przeciwhistaminowe

pomagają powstrzymać kichanie, świszczący oddech i swędzenie.

Leki obkurczające naczynia krwionośne

pomagają złagodzić duszność i wysuszyć śluz w nosie.

Immunoterapia

w postaci zastrzyków antyalergicznych, tabletek doustnych lub kropli może również pomóc poczuć się lepiej.

Niektóre leki na alergię można kupić bez recepty, ale należy skonsultować się z lekarzem, aby upewnić się, że wybrano właściwy lek. Na przykład, aerozole do nosa o działaniu udrożniającym powinny być stosowane tylko przez 3 dni. Jeśli będziesz je stosować dłużej, możesz mieć jeszcze większe zatory. A jeśli masz wysokie ciśnienie krwi, niektóre leki na alergię mogą nie być dla Ciebie odpowiednie.

Wskazówki dotyczące radzenia sobie z objawami

W okresie największego nasilenia pylenia pozostań w pomieszczeniach z zamkniętymi drzwiami i oknami

(zazwyczaj późnym rankiem lub w południe). Sprawdź liczbę pyłków w Twojej okolicy. Zwykle zawiera je lokalny raport pogodowy.

Przed pierwszym włączeniem ogrzewania należy wyczyścić otwory wentylacyjne i wymienić filtr.

W ciągu lata w otworach wentylacyjnych mogą uwięznąć drobiny pleśni i inne alergeny, które wypełnią powietrze, gdy tylko uruchomisz piec.

Należy używać

Filtr HEPA

w systemie grzewczym, aby usunąć z powietrza pyłki, pleśń i inne cząsteczki.

Używaj osuszacza powietrza

aby utrzymać wilgotność powietrza na poziomie od 35% do 50%.

Noś maskę

podczas grabienia liści, aby nie wdychać zarodników pleśni.

Masz migotanie przedsionków? Zrzuć kilogramy przed zabiegiem, aby zapobiec nawrotowi migotania przedsionków

0

W nowym badaniu pacjenci z migotaniem przedsionków, którzy mieli nadwagę lub byli otyli w momencie poddawania się ablacji w celu korekcji nieprawidłowego rytmu serca, byli bardziej narażeni na nawrót migotania przedsionków niż osoby, które nie miały nadwagi.

Masz migotanie przedsionków? Zrzuć kilogramy przed leczeniem, aby zapobiec jego nawrotom

Denise Mann

Reporter HealthDay

WEDNESDAY, April 6, 2022 (HealthDay News) — Jeśli jesteś jedną z milionów osób cierpiących na częste zaburzenia rytmu serca zwane migotaniem przedsionków (a-fib), utrata wagi przed rozpoczęciem leczenia może zwiększyć szanse na to, że migotanie przedsionków nie powróci.

W nowym badaniu pacjenci z migotaniem przedsionków, którzy mieli nadwagę lub byli otyli w momencie poddawania się ablacji w celu skorygowania nieprawidłowego rytmu serca, byli bardziej narażeni na nawrót migotania przedsionków niż osoby, które nie miały nadwagi.

Migotanie przedsionków występuje wtedy, gdy górne komory serca trzęsą się chaotycznie, powodując szybkie i nieregularne bicie serca. Niezdiagnozowane lub nieleczone migotanie przedsionków znacznie zwiększa ryzyko udaru mózgu i niewydolności serca. Ablacja polega na spaleniu lub zamrożeniu niewielkiego fragmentu serca w celu wytworzenia blizny i zapobieżenia rozprzestrzenianiu się nieprawidłowych impulsów elektrycznych.

„U pacjentów z nadwagą ryzyko nawrotu migotania przedsionków po ablacji jest wyższe niż u pacjentów o prawidłowej masie ciała, a ryzyko nawrotu migotania przedsionków zwiększa się wraz ze wzrostem wskaźnika masy ciała” – powiedział autor badania dr Jacob T?nnesen, kardiolog ze szpitala uniwersyteckiego Herlev-Gentofte w Hellerup w Danii.

„Agresywna kontrola masy ciała u pacjentów z nadwagą przed ablacją może potencjalnie przynieść znaczne korzyści i poprawić krótko- i długoterminowe wyniki po ablacji” – powiedział.

Nie wiadomo jeszcze dokładnie, ile powinna schudnąć osoba z migotaniem przed zabiegiem ablacji.

„Jedno z badań wykazało, że utrata wagi o 10% prowadzi do znacznego zmniejszenia obciążenia migotaniem przedsionków, ale konieczne są dalsze badania w tym zakresie” – powiedział T. Nnesen.

W badaniu ponad 9 200 mieszkańców Danii, u których po raz pierwszy przeprowadzono zabieg z powodu migotania przedsionków, podzielono na pięć grup. Grupy zostały podzielone na podstawie wskaźnika masy ciała (BMI), czyli szacunkowej zawartości tłuszczu w organizmie na podstawie wzrostu i wagi: z niedowagą, normalną wagą, nadwagą, otyłością i chorobliwą otyłością. Następnie badacze porównali kategorie BMI z ryzykiem nawrotu migotania przedsionków.

W porównaniu z osobami o prawidłowym BMI, prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków po roku było o 19% wyższe w grupie z nadwagą, o 22% wyższe w grupie otyłej i o 32% w grupie chorobliwie otyłej.

Badanie wykazało, że ta sama prawidłowość występowała również po pięciu latach. Nie było różnicy w ryzyku nawrotu wśród osób z niedowagą lub normalną wagą. Wyniki te utrzymały się nawet po uwzględnieniu innych czynników zwiększających ryzyko nawrotu migotania przedsionków.

Nadwaga lub otyłość zwiększają ryzyko nawrotu migotania przedsionków w takim samym stopniu jak niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) i wysokie ciśnienie krwi – wszystkie te czynniki są zazwyczaj leczone u osób z migotaniem przedsionków, powiedział T. Nnesen.

Badanie zostało zaprezentowane w poniedziałek na spotkaniu Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego w Kopenhadze (Dania) oraz w Internecie. Wyniki prezentowane na spotkaniach medycznych są zazwyczaj uznawane za wstępne do czasu opublikowania ich w recenzowanym czasopiśmie.

Eksperci, którzy nie brali udziału w badaniu, są zgodni, że utrata wagi przed rozpoczęciem leczenia migotania przedsionków znacznie zwiększa szanse powodzenia terapii.

Osobom z nadwagą lub otyłością, u których konieczne jest wykonanie ablacji w celu skorygowania migotania przedsionków, zawsze zaleca się najpierw zrzucenie wagi – powiedziała dr Rachel-Maria Brown Talaska, dyrektor ds. ambulatoryjnych usług kardiologicznych w Lenox Hill Hospital w Nowym Jorku.

„Wiele badań wskazuje, że utrata wagi wiąże się ze zmniejszeniem nasilenia migotania przedsionków, poprawą objawów i częstości nawrotów” – powiedziała.

Ma to sens z punktu widzenia budowy serca. „Utrata wagi wiąże się ze zmniejszeniem rozmiarów lewego przedsionka, który ma tendencję do rozciągania się w przypadku migotania przedsionków, a większe rozmiary predysponują do częstszego występowania migotania przedsionków w przyszłości” – powiedziała Brown Talaska.

Dr Deepak Bhatt, dyrektor wykonawczy interwencyjnych programów sercowo-naczyniowych w Brigham and Women’s Hospital Heart and Vascular Center w Bostonie, zgodził się z tym stwierdzeniem.

„Jest to duże i dobrze przeprowadzone badanie, które stanowi kolejny dowód na to, że osoby z migotaniem przedsionków z nadwagą powinny starać się schudnąć” – powiedział.

Jak powiedział Bhatt, z wcześniejszych badań jasno wynika, że nadwaga zwiększa ryzyko rozwoju migotania przedsionków.

„W przypadku osób, które już cierpią na tę chorobę, ryzyko jej nawrotu wydaje się niższe, jeśli schudną, zwłaszcza jeśli migotanie przedsionków jest na tyle problematyczne, że konieczne są zabiegi, jak w tym badaniu” – powiedział.

Więcej informacji

Więcej informacji na temat migotania przedsionków (a-fib) można znaleźć w amerykańskim Narodowym Instytucie Serca, Płuc i Krwi (U.S. National Heart, Lung, and Blood Institute).