Lekarz mówi ci.

Lekarz omawia normalne uczucia przytłoczenia podczas opieki nad małym dzieckiem. Dowiedz się, jak znaleźć czas dla siebie i jak radzić sobie z drobnymi dolegliwościami w domu.

felieton

Rodzicielstwo to największa radość, jakiej kiedykolwiek doświadczysz. Może też być jednym z najbardziej wyczerpujących i wymagających okresów w życiu.

Pod koniec każdego zmęczonego dnia możesz się zastanawiać: „Co się ze mną stało?”.

Urodzenie dziecka może wpłynąć na całe Twoje życie – od rodziny i przyjaciół, przez pracę, aż po sposób spędzania (niezwykle rzadkiego) „wolnego czasu”.

• Nie czuj się winny, jeśli opłakujesz utratę dawnego, beztroskiego siebie. To zupełnie normalne, że tak się czujesz.

• Przyjmuj życie każdego dnia z osobna. Staraj się nie martwić o przyszłość i nie przejmować drobiazgami.

• Troszcząc się o swoje dziecko, dbaj także o siebie i swoje związki.

Nie zapomnij też docenić wszystkich pozytywnych zmian, jakie zaszły w Twoim życiu od czasu, gdy urodziło Ci się dziecko. Bycie rodzicem sprawia, że śmiejesz się, kochasz i uczysz jak żadne inne doświadczenie.

Dzieci łapią różnego rodzaju katary, kaszel i grypy żołądkowe, zwłaszcza jeśli rozpoczęły naukę w przedszkolu lub żłobku. Drobne dolegliwości zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku dni. Jednak gdy dziecko czuje się naprawdę źle, może być konieczne wezwanie pomocy medycznej.

Dziecko można leczyć w domu, jeśli:

• Wymiotuje raz lub dwa razy w czasie choroby

• Ma kilka luźnych stolców (biegunka) bez krwi lub śluzu

• Jest przeziębiony

• Ma drobne skaleczenie lub krwotok z nosa

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Wymiotuje kilka razy

• Oddaje więcej niż sześć do ośmiu luźnych stolców w ciągu dnia

• W wymiocinach lub stolcu pojawiła się krew

• Ma temperaturę 103 stopni F lub wyższą lub jest ospały

• Wydaje się być odwodniony (suchość w ustach, brak łez, nie oddaje moczu)

• Ma objawy, które nie ustępują po 48 godzinach lub nasilają się

• Ma poważne skaleczenie lub krwawienie, które nie ustępuje

Miesiąc 18 Wskazówki

porady

• Wygospodaruj codziennie trochę czasu dla siebie, aby poczytać książkę, napić się herbaty lub pójść na „randkę” z ukochaną osobą.

• Nie czuj, że musisz słuchać niechcianych rad dotyczących wychowania dziecka. Zawsze ufaj swojemu instynktowi i rób to, co uważasz za najlepsze dla swojego dziecka.

• W przypadku problemów z brzuszkiem – wymiotów lub biegunki – podawaj dziecku dużo czystych płynów, po trochu. Rozważ dodanie do diety dziecka probiotyku.

• Dzieci potrzebują szczepionki przeciwko grypie, aby chronić się przed chorobą przed każdym sezonem grypowym, który może trwać od października do maja.

• Ssanie kubka mleka w łóżeczku może uspokoić dziecko do snu, ale może też spowodować zepsucie zębów. Cukry zawarte w mleku i sokach pokrywają zęby i prowadzą do próchnicy.

• Jest jeszcze za wcześnie na pompowanie żelaza, ale dziecko powinno spożywać je codziennie. Dobrym źródłem żelaza są płatki śniadaniowe, wołowina i kurczak.

• Wspieraj rozwój języka dziecka, opisując mu codzienne czynności, prowadząc z nim interaktywne rozmowy i prosząc o pomoc w pracach domowych.

• Stosuj pozytywne wzmocnienie w celu kształtowania dobrych zachowań. Kiedy dziecko zrobi coś dobrze, pochwal je słowami „Dziękuję” lub „Dobra robota!

Zastanawiasz się, czy Twoje dziecko śpi za dużo? Lekarz przedstawia wytyczne dotyczące zdrowej ilości snu w każdym wieku.

1-4 tygodnie życia: 15-16 godzin na dobę

Noworodki zazwyczaj śpią około 15-18 godzin na dobę, ale tylko w krótkich okresach od dwóch do czterech godzin. Wcześniaki mogą spać dłużej, a dzieci z kolką – krócej.

Ponieważ noworodki nie mają jeszcze wewnętrznego zegara biologicznego, czyli rytmu okołodobowego, ich rytm snu nie jest związany z cyklem dnia i nocy. W rzeczywistości zazwyczaj nie mają one żadnego wzorca.

1-4 miesiąc życia: 14 – 15 godzin na dobę

W wieku 6 tygodni dziecko zaczyna się nieco uspokajać i możesz zauważyć, że pojawiają się bardziej regularne wzorce snu. Najdłuższe okresy snu trwają od czterech do sześciu godzin i teraz mają tendencję do bardziej regularnego występowania wieczorem. Kończy się zamęt w ciągu dnia i nocy.

4-12 miesiąc życia: 14 – 15 godzin na dobę

Idealnie jest spać do 15 godzin, ale większość niemowląt do 11 miesiąca życia przesypia tylko około 12 godzin. Ustalenie zdrowych nawyków dotyczących snu jest głównym celem w tym okresie, ponieważ dziecko jest teraz o wiele bardziej społeczne, a jego wzorce snu są bardziej podobne do dorosłych.

Dzieci zazwyczaj mają trzy drzemki, a w wieku około 6 miesięcy ich ilość spada do dwóch, gdyż w tym czasie (lub wcześniej) są fizycznie zdolne do przespania całej nocy. Wprowadzenie regularnych drzemek następuje zazwyczaj w drugiej części tego okresu, gdy dojrzewają rytmy biologiczne. Poranna drzemka zaczyna się zwykle o 9.00 i trwa około godziny. Wczesnopopołudniowa drzemka zaczyna się między południem a godziną 14 i trwa godzinę lub dwie. Natomiast drzemka późno popołudniowa może się rozpocząć w dowolnym miejscu od godziny 15.00 do 17.00 i zazwyczaj ma różną długość.

1-3 lata: 12-14 godzin na dobę

Gdy dziecko skończy pierwszy rok życia i osiągnie wiek 18-21 miesięcy, prawdopodobnie straci poranną i wczesną wieczorną drzemkę i będzie drzemać tylko raz dziennie. Maluchy potrzebują do 14 godzin snu na dobę, ale zazwyczaj przesypiają tylko około 10.

Większość dzieci w wieku od około 21 do 36 miesięcy nadal potrzebuje jednej drzemki dziennie, która może trwać od jednej do trzech i pół godziny. Zazwyczaj kładą się spać między godziną 19.00 a 21.00 i budzą się między 6.00 a 8.00 rano.

3-6 lat: 10-12 godzin na dobę

Dzieci w tym wieku zazwyczaj kładą się spać między godziną 19.00 a 21.00 i budzą się około godziny 6.00-8.00, podobnie jak w młodszym wieku. W wieku 3 lat większość dzieci nadal drzemie, natomiast w wieku 5 lat większość już nie. Drzemki stają się też stopniowo coraz krótsze. Nowe problemy ze snem zwykle nie pojawiają się po 3. roku życia.

7-12 lat: 10-11 godzin na dobę

W tym wieku, w związku z zajęciami społecznymi, szkolnymi i rodzinnymi, pory kładzenia się spać stopniowo stają się coraz późniejsze, a większość 12-latków kładzie się spać około godziny 21.00. Nadal istnieje szeroki zakres godzin kładzenia się spać – od 7.30 do 22.00 – oraz całkowitego czasu snu – od 9 do 12 godzin, choć średnia wynosi tylko około 9 godzin.

12-18 lat: 8 – 9 godzin na dobę

Zapotrzebowanie na sen pozostaje tak samo ważne dla zdrowia i dobrego samopoczucia nastolatków, jak w młodości. Okazuje się, że wielu nastolatków może potrzebować więcej snu niż w poprzednich latach. Jednak w przypadku wielu nastolatków presja społeczna nie pozwala na zapewnienie sobie odpowiedniej ilości i jakości snu.

W rodzicielstwie przydają się pewne zasady, którymi warto się kierować. Nasz ekspert przedstawia 10 najlepszych z nich.

Porady dotyczące rodzicielstwa zmieniają się tak często, że łatwo mieć wrażenie, że bez względu na wszystko robi się to źle.

Jednak dr Laura Markham, autorka książki „Spokojny rodzic, szczęśliwe dzieci”, ma swoje własne rady, które nie mają nic wspólnego z wyborem między uziemieniem a krzesłem do karmienia. Dotyczą one przede wszystkim relacji z dzieckiem.

.

Każdego dnia przeznacz dla każdego dziecka „10 minut specjalnego czasu spędzonego z Tobą”. Nazwij go „czasem Hannah” lub „czasem Ethana”, aby wiedziało, że chodzi tylko o nie. Jednego dnia to one wybierają, co mają robić. Następnego dnia Ty wybierasz. Ale skup całą swoją uwagę na dziecku, z całego serca.

Upewnij się, że rodzeństwo jest zajęte gdzie indziej – i odłóż telefon! Dziewięćdziesiąt procent interakcji z dzieckiem powinno polegać na nawiązywaniu kontaktu, aby mogło ono zaakceptować te 10%, które dotyczą poprawiania.”

.

„Bez względu na to, o co chodzi – złe oceny w szkole, wybuchy złości, odmowa zjedzenia obiadu – zanim zaczniesz interweniować w sprawie dziecka, zawsze zacznij od uspokojenia siebie. W większości przypadków problem z dzieckiem może wydawać się pilny, ale tak nie jest. Można wziąć głęboki oddech i odsunąć się, aby się uspokoić i być rodzicem, jakim chce się być.

Nie krzycz z kuchni: „Posprzątaj klocki Lego, czas do łóżka”. Idź tam, gdzie jest dziecko, zejdź na jego poziom i przyjrzyj się, co robi. Wciąż popędzamy dzieci, realizując ich plan dnia. Poświęć chwilę, by usiąść i podziwiać to, co zrobił – a potem porozmawiajcie o porze spania. Jeśli z empatią wyznaczysz mu granicę, będzie bardziej skłonny do współpracy”.

.

„Jeśli dziecko powie: 'Nienawidzę matematyki! Nigdy więcej nie pójdę do szkoły!”, to prawdopodobnie nie jest po prostu trudne. Wzmożone emocje oznaczają, że coś się dzieje. Jeśli powiesz tylko: 'Oczywiście, że pójdziesz do szkoły, a teraz odrób pracę domową’, zamkniesz sobie drogę do poznania jego prawdziwych uczuć.

Zamiast tego otwórz drzwi, mówiąc coś w rodzaju: „Wygląda na to, że naprawdę nie lubisz matematyki. Czy możesz mi o tym opowiedzieć?”. Dzięki temu dziecko poczuje się bezpiecznie, otwierając się przed Tobą”.

„Częścią twojej pracy jako rodzica jest pomaganie dziecku w radzeniu sobie z emocjami, a czasami wszyscy potrzebujemy się wypłakać. Rodzice myślą, że kiedy dzieci płaczą, trzeba je szybko uspokoić, ale jest zupełnie odwrotnie. Naucz je, że te wielkie emocje, takie jak ból i złość, nie są niebezpieczne. Jeśli widzisz, że Twoje dziecko staje się niespokojne lub agresywne, poświęć chwilę na uznanie własnej irytacji (patrz wskazówka nr 2), a następnie przejdź do współczucia i empatii.

Twoim zadaniem jest pomóc dziecku poczuć się na tyle bezpiecznie, by mogło wyrazić te wielkie, przerażające uczucia – i owszem, nawet pozwolić mu się załamać w bezpiecznym otoczeniu. Jeśli nie potrafi ich wyrazić, możesz pomóc mu je pokazać, stawiając granice, mówiąc coś w rodzaju: „Skarbie, widzę, że jesteś zdenerwowany. Przykro mi, że to jest takie trudne”.

„Dzieci potrzebują śmiechu w brzuchu. Wyznacz czas na zabawę i wygłupy. Śmiech daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa i pomaga im przetrwać okres, kiedy muszą opuścić cię do szkoły lub do opiekunki, ponieważ czują się wtedy związane.

Nie polecam jednak łaskotania dzieci, aby je rozśmieszyć. Nie osiąga się w ten sposób celu, jakim jest uwolnienie, i może to sprawić, że dzieci poczują się pozbawione kontroli”.

„Jako rodzicom mówi się nam, że to my mamy rządzić, a dzieci mają robić to, co im każemy. Ale nikt nie wygrywa walki o władzę, więc nie należy się spinać, żeby pokazać, kto tu rządzi.

Na przykład, jeśli dziecko zawsze opiera się przed zjedzeniem obiadu, zastanów się, jakie są jego prawdziwe potrzeby. Jeśli mówi, że teraz nie jest głodne, ale później jest głodne, być może ma to na myśli. Czy to koniec świata, jeśli zje kolację, kiedy ty czytasz mu bajkę na dobranoc?”.

„Jeśli dziecko jest zdenerwowane i rzuca się do ataku, zazwyczaj nie chodzi o ciebie. Nie odwzajemniaj ataku. Jeśli dziecko jest wobec Ciebie niegrzeczne, spróbuj odpowiedzieć: „Auć! Nie mówimy do siebie w ten sposób. Musisz być bardzo zdenerwowany, skoro mówisz do mnie w ten sposób”. To otworzy drogę do rozmowy, a nie do eskalacji”.

„Samodyscyplina to rezygnacja z czegoś, czego się pragnie, na rzecz czegoś, czego pragnie się bardziej. Jest to niezbędne, gdy dziecko dorasta. Jeśli chce być w czymś dobre, musi nauczyć się radzić sobie w trudnych momentach. Jeśli tory kolejowe nie chcą do siebie pasować lub puzzle są zbyt trudne, wczuj się we frustrację dziecka i zachęć je do rozwiązania problemu.”

„OK, nie zawsze można przestrzegać tej zasady. Ale zabawa to praca dziecka. Jeśli uwielbiają robić coś tak bardzo, że się w tym zatracają, to właśnie takiej pasji i energii będą potrzebować, aby odnieść sukces w dorosłym życiu”.