Lekarz wyjaśnia wspólne berbeć sen problemy, jak dużo sen berbeć naprawdę potrzebuje, i jak podbijać pora snu z twój berbeciem.
Twój 1-latek płacze tak mocno gdy ty stawiasz one łóżko że właściwie wymiotują. Twój dwulatek nadal nie przesypia nocy. Twój dwuipółlatek dzieli z Tobą łóżko, a może Twój trzylatek budzi się w środku nocy, krzycząc wniebogłosy.
Brzmi znajomo? Jeżeli te berbeć sen zagadnienia no dzwonią prawdziwy mimo to, mogą wkrótce. Podczas gdy najwięcej berbeć sen zagadnienia są związane z wiekiem i etapem rozwój, czasem leżący u podstaw zdrowie lub psychologiczni problemy mogą być przynajmniej częściowo winni. Niezależnie od nocnych uciążliwości, które zakłócają sen każdego z nas, istnieją rozsądne rozwiązania dotyczące snu.
Budzenie się w nocy (ciągle na nowo)
Usypianie dziecka w nocy jest częstym i trudnym problemem związanym ze snem maluchów. Susan Zafarlotfi, dyrektor kliniczny Instytutu Zaburzeń Snu i Pobudki w Centrum Medycznym Uniwersytetu Hackensack w New Jersey, mówi, że znalezienie rozwiązania dla tego jednego zależy od wieku dziecka i od tego, czy dziecko nie śpi przez noc, czy nagle pojawiło się znienacka.
„Małe maluchy mogą budzić się z powodu ząbkowania lub choroby” – mówi. „Rodzice muszą się cofnąć i zobaczyć, co się wydarzyło w ostatnich tygodniach w życiu ich maluchów. Czy pojawiło się nowe łóżko? Nowe rodzeństwo? Zmiana opiekunów? Czy dziecko ucina sobie dłuższe drzemki?”.
Jeśli budzenie się jest tylko nawykiem i nie ma związku z ząbkowaniem lub innymi problemami zdrowotnymi czy zmianami, Zafarlotfi radzi, aby interweniować, opóźniając pójście do łóżka. Opóźnienie o 15 do 20 minut może sprawić, że maluch będzie bardziej zmęczony.
Jeżeli twój tot woła ciebie podczas tych mid-of-the-night epizodów, Zafarlotfi radzi iść w pokój pocieszać twój berbecia z kołysanką, miękką muzyką, lub jakaś inny kojącą rutyną że ty używasz przy nocą. „Zapewnij je, że wszystko jest w porządku, a następnie opuść jego pokój” – mówi.
Jeśli taki scenariusz powtarza się noc w noc, należy opóźnić wchodzenie do pokoju, aby uspokoić dziecko, o pięć minut każdej nocy.
Płacz przed snem aż do wymiotów
Czy naprawdę powinieneś pozwolić swojemu maluchowi po prostu się wypłakać? Metoda ta, zwana często ferberyzacją, może wydawać się niektórym rodzicom okrutna, zwłaszcza jeśli dziecko samo płacze z powodu choroby. Inni rodzice przysięgają na nią.
„To bardzo trudne do wykonania” – mówi Mary Michaeleen Cradock, psycholog kliniczny ze Szpitala Dziecięcego St. Louis w Missouri. „Ale nie znamy żadnych negatywnych skutków stosowania metody Ferbera”. Często zdarza się, że jedno z rodziców jest w stanie poradzić sobie z marudzeniem, a drugie po prostu nie – mówi. „Jeśli pozwalasz dziecku się wypłakać, jedno z was może chcieć pójść na siłownię lub włączyć iPoda, podczas gdy drugie zajmuje się płaczem”. Jeśli zdecydujesz się na takie podejście, musisz być przygotowany na to, że będziesz się mu poświęcał przez cztery do pięciu nocy.
Ferberizing jest naprawdę wszystko o zmieniać twój berbeci sen skojarzenia, które muszą rozwiązywać ten berbeci sen problem. „Jeżeli mama kołysze jej berbecia spać, to jest ten dziecka sen stowarzyszenie. Jeżeli cel jest dostawać berbecia iść sen sam, ty potrzebujesz przesuwać skojarzenia jeden który może robić ja — metoda Ferber jest jeden sposobem robić to,” Cradock mówi.
Jeśli pozwalanie dziecku na płacz aż do wymiotów wydaje się zbyt barbarzyńskie, wejdź do pokoju po tym, jak dziecko będzie płakać przez określony czas, potrzyj jego plecy i powiedz: „Mamusia też pójdzie spać”, a następnie odejdź – radzi Zafarlotfi. Być może będziesz musiała robić to kilka razy w ciągu nocy, zanim maluch poczuje się komfortowo. Jeśli ta metoda wypłakiwania się nie jest czymś, co ty, twój partner (lub maluch) możecie przełknąć, omów z pediatrą alternatywne metody.
Rutyna na dobranoc, która nigdy się nie kończy
Specjalista ds. snu, dr Rafael Pelayo, profesor nadzwyczajny medycyny snu w Stanford University School of Medicine, mówi: „Celem jest sprawienie, by pora spania była pozytywnym doświadczeniem”. W gospodarstwach domowych, w których jest dwoje rodziców, pora spania może być burzliwa. Albo jedno z rodziców mówi: „Położyłem ją wczoraj do łóżka, teraz twoja kolej”, albo jedno z rodziców jest lepsze od drugiego w usypianiu dziecka i w grę wchodzą pretensje” – mówi. „Jest to bardziej związane z dynamiką rodziny niż z dzieckiem. Dzieci wyczuwają jednak stres i niepokój rodziców związany z porą spania, a to je stresuje i wydłuża czas snu”.
Pelayo zaleca następujące rozwiązanie. „Oboje rodzice powinni wejść do pokoju, przygasić światło i porozmawiać między sobą przez około 20 minut, ponieważ nie ma nic nudniejszego, a jednocześnie bardziej uspokajającego i bezpiecznego, niż obecność obojga rodziców” – mówi. „Zamiast mówić: 'Uśpijmy to dziecko’, po prostu spędzajcie czas, rozmawiajcie, relaksujcie się i myślcie o tym, jakie macie szczęście, że macie tak wspaniałe dziecko”.
Wolą twoje łóżko od własnego
Niektórzy rodzice lubią spać ze swoimi dziećmi, ale w innych rodzinach może to być problem ze snem maluchów. Dzielenie pokoju lub wspólnego łóżka może być przede wszystkim kwestią kulturową lub ekonomiczną, mówi Pelayo. „Możesz położyć dziecko w łóżeczku tylko wtedy, gdy cię na nie stać, a dziecko może mieć swój własny pokój tylko wtedy, gdy cię na to stać” – mówi. „To naprawdę kwestia kulturowa, aby dzieci spały w oddzielnych pokojach lub łóżkach”.
Ale jeśli oboje rodzice zgadzają się, że dzielenie łóżka jest kłopotliwym problemem związanym ze snem malucha, „spróbuj im powiedzieć, że mama i tata są szczęśliwsi, gdy śpią sami, ponieważ dzieci wrodzenie chcą zadowolić swoich rodziców” – mówi. „Albo powiedz: 'Nie ma czegoś takiego jak łóżko trzyosobowe, są tylko łóżka dwuosobowe'”.
Dzieci mogą bać się być same, dlatego trzeba dać im do zrozumienia, że gdziekolwiek śpią, są bezpieczne i pewne.
Jak mówi Zafarlotfi, przełamanie tego nawyku może być trudne. Zwykle wszystko zaczyna się dość niewinnie. „Dziecko mogło mieć ból ucha, spało w łóżku rodziców i przyzwyczaiło się do tego” – mówi. „Jeśli przyzwyczaiło się do Twojej sypialni, musisz to odwrócić i spędzać więcej czasu w jego sypialni. Pozostań w ich pokoju na leżaku, przyciemnij światło i zachowuj się tak, jakbyś też drzemał lub odpoczywał w porze snu lub drzemki, aby wiedziało, że jesteś obecny” – mówi.
Bądź pozytywny. „Powiedz: 'Mamusia potrzebuje swojego czasu, ale przyjdzie na chwilę do twojego pokoju'”. Gdy tam będziesz, „puszczaj kojącą muzykę i baw się w ich pokoju, aby wiedziały, że ich sypialnia nie służy do karania czy porzucania” – radzi Zafarlotfi. „Kiedy zasną, możesz się z nimi pożegnać lub wymknąć się”.
Liczy się też konsekwencja. Zafarlotfi mówi: „Nie możesz jednej nocy brać ich do swojego łóżka, a następnej nie wpuszczać do niego”.
Koszmary
„Pierwszą rzeczą, jaką można zrobić, jest sprawdzenie, czy nie występują jakieś problemy fizyczne, które mogą zakłócać sen” – mówi Pelayo. Chrapanie, refluks, zgaga, a nawet alergie mogą budzić dziecko w nocy, a nie wywoływać koszmary. „Jeśli wydaje się, że nic fizycznego nie jest przyczyną budzenia się i niepokoju” – mówi – „czas porozmawiać o koszmarach. Powiedz im, że zawsze są bezpieczne, a koszmary i sny są jak obrazy i rysunki, co oznacza, że mogą namalować ładny lub straszny obrazek” – mówi.
Próby śnienia mogą również pomóc dzieciom w pozbyciu się napięcia związanego z koszmarami. Oto, jak to działa: „Przedyskutujcie, co się wydarzyło w koszmarze i wymyślcie nowe zakończenie” – mówi. Jeśli Twojemu dziecku śniło się, że spada z klifu, powiedz mu, żeby wyobraziło sobie, że potrafi latać. A jeśli w koszmarze pojawił się potwór, to może mógłby on być zrobiony z pianek marshmallows – sugeruje.
Nocny Terror
„Lęki nocne lub senne nie są koszmarami” – mówi Pelayo. Te dwa zaburzenia snu maluchów różnią się pod pewnymi istotnymi względami. „Lęki senne występują w pierwszej trzeciej części snu, a koszmary senne zazwyczaj w ostatniej trzeciej części snu” – mówi. Lęki senne lub lęki nocne charakteryzują się przeraźliwym krzykiem, płaczem, przyspieszonym biciem serca i brakiem pamięci następnego dnia, mówi. W przeciwieństwie do nich koszmar senny jest snem, a dziecko po przebudzeniu jest spokojne, że to był tylko sen.
„Pierwszą rzeczą, jaką należy zrobić w przypadku lęków nocnych, jest wykluczenie chrapania, ponieważ chrapanie destabilizuje sen, a to może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia lęków nocnych, a nawet lunatykowania. Zdestabilizowany sen nie jest snem głębokim” – mówi Pelayo. Te zaburzenia snu u maluchów występują zwykle podczas lekkiego snu”. Gdy chrapanie zostanie wykluczone, spróbuj obudzić dziecko 15 minut po tym, jak zaśnie. „W odpowiedzi na takie zaplanowane przebudzenie dziecko zaśnie głębiej” – mówi Pelayo. Należy jednak przestrzegać zasady 15 minut, ponieważ budzenie dziecka po tym czasie może wywołać lęki nocne.
Chrapanie malucha
Ten problem ze snem malucha może być związany z bezdechem sennym, potencjalnie niebezpiecznym stanem, w którym dziecko przestaje oddychać wielokrotnie podczas snu. Zabierz dziecko do pediatry, który może zalecić, aby dziecko zostało zbadane przez laryngologa.
Rzucanie się i uderzanie z nagłymi wybuchami płaczu
„W takich sytuacjach należy przede wszystkim zadbać o bezpieczeństwo” – mówi Zafarlotfi. „Upewnij się, że łóżeczko lub łóżko jest tak bezpieczne, jak to tylko możliwe, aby dziecko nie zrobiło sobie krzywdy. Jeśli sytuacja będzie się powtarzać do tego stopnia, że dziecko będzie odczuwać niepokój, należy udać się do specjalisty w celu przeprowadzenia badania snu” – mówi. Istnieje wiele potencjalnych przyczyn zaburzeń snu u maluchów. „Może to być problem psychologiczny, może to być coś, co przerośnie, a może mają napady drgawek podczas snu”. W zależności od przyczyny i stopnia nasilenia, leki mogą być w porządku.
Próba wydostania się z łóżeczka
„Być może nadszedł czas na łóżeczko dla malucha” – mówi Zafarlotfi. „Jeśli dziecko naprawdę próbuje się wydostać, może w końcu zrobić sobie krzywdę, więc nie masz wyboru”. Tę zamianę można przeprowadzić na kilka sposobów. „Niektórzy rodzice robią wielkie zamieszanie i kupują ogromne łóżko, ale niektórzy rodzice po prostu kupują łóżko, umieszczają je w pokoju dziecka i pytają dziecko, czy chce spać w łóżku, czy w łóżeczku”.
Jeśli maluch nie chce zostać w swoim łóżeczku, „kup bramkę bezpieczeństwa przy drzwiach, która jest zbyt wysoka, aby można było się po niej wspiąć, i taką, pod którą dziecko nie może się przeczołgać i złapać za szyję” – radzi Zafarlotfi. Przeciętnie dzieci przesiadają się do łóżeczka dla maluchów około 2. roku życia lub gdy osiągną 35 cm wzrostu.
