Strona główna Blog Strona 3343

ADHD: Objawy, rodzaje, badania i leczenie

0

ADHD jest najczęściej diagnozowanym zaburzeniem psychicznym u dzieci. Dowiedz się więcej o objawach u dzieci i dorosłych, rodzajach, przyczynach, diagnozie, badaniach, leczeniu, różnicach między ADHD a ADD oraz perspektywach dla ADHD.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) to zaburzenie pracy mózgu, które wpływa na sposób zwracania uwagi, siedzenia w miejscu i kontrolowania zachowania. Występuje u dzieci i nastolatków i może utrzymywać się w wieku dorosłym.

ADHD jest najczęściej diagnozowanym zaburzeniem psychicznym u dzieci. Prawdopodobieństwo jego wystąpienia jest większe u chłopców niż u dziewcząt. Zwykle jest ono zauważane we wczesnych latach szkolnych, kiedy dziecko zaczyna mieć problemy z koncentracją uwagi.

ADHD nie da się zapobiec ani wyleczyć. Jednak wczesne wykrycie choroby oraz dobry plan leczenia i edukacji mogą pomóc dziecku lub dorosłemu z ADHD w radzeniu sobie z objawami.

Objawy ADHD

Objawy u dzieci

Objawy dzielą się na trzy rodzaje:

Inattentive. Dziecko z ADHD:

  • Łatwo się rozprasza

  • Nie stosuje się do wskazówek lub nie kończy zadań

  • Nie wydaje się, że słucha

  • Nie zwraca uwagi i popełnia nieostrożne błędy

  • Zapomina o codziennych czynnościach

  • Ma problemy z organizacją codziennych zadań

  • Nie lubi robić rzeczy, które wymagają siedzenia w miejscu

  • Często gubi rzeczy

  • Ma skłonność do marzycielstwa

Nadpobudliwe-impulsywne. Dziecko z ADHD:

  • Często drży, wierci się lub podskakuje, kiedy siedzi

  • Nie utrzymuje pozycji siedzącej

  • Ma problemy z cichą zabawą

  • Jest w ciągłym ruchu, np. biega lub wspina się na przedmioty. (U nastolatków i dorosłych jest to częściej opisywane jako niepokój).

  • Nadmiernie rozmawia

  • Jest w ciągłym ruchu, jakby napędzany przez silnik

  • Ma problemy z czekaniem na swoją kolej

  • Wymazuje odpowiedzi

  • Przerywa innym

Połączone. Występują tu objawy obu pozostałych typów.

Objawy u dorosłych

Objawy ADHD mogą się zmieniać wraz z wiekiem. Obejmują one:

  • Częste spóźnianie się lub zapominanie o rzeczach

  • Lęk

  • Niska samoocena

  • Problemy w pracy

  • Kłopoty z kontrolowaniem gniewu

  • Impulsywność

  • Nadużywanie substancji lub uzależnienie

  • Problemy z utrzymaniem porządku

  • Prokrastynacja

  • Łatwa frustracja

  • Często znudzony

  • Problemy z koncentracją podczas czytania

  • Wahania nastroju

  • Depresja

  • Problemy z relacjami

ADHD a ADD

Zaburzenia z deficytem uwagi (ADD) to stara nazwa ADHD. Została ona oficjalnie zmieniona w latach 90. ubiegłego wieku. Niektórzy ludzie nadal używają obu nazw, aby mówić o tym jednym schorzeniu.

Przyczyny ADHD

Eksperci nie są pewni, co powoduje ADHD. Może do niego prowadzić kilka czynników, w tym:

  • Geny. ADHD często występuje w rodzinach.

  • Substancje chemiczne. Substancje chemiczne w mózgu osób z ADHD mogą być zaburzone.

  • Zmiany w mózgu. Obszary mózgu odpowiedzialne za kontrolę uwagi są mniej aktywne u dzieci z ADHD.

  • Nieodpowiednie odżywianie, infekcje, palenie, picie i nadużywanie substancji w czasie ciąży. Te czynniki mogą mieć wpływ na rozwój mózgu dziecka.

  • Toksyny, takie jak ołów. Mogą one wpływać na rozwój mózgu dziecka.

  • Uraz mózgu lub zaburzenie pracy mózgu. Uszkodzenie przedniej części mózgu, zwanej płatem czołowym, może powodować problemy z kontrolowaniem impulsów i emocji.

Cukier nie powoduje ADHD. ADHD nie jest również spowodowane zbyt dużą ilością telewizji, stresującym życiem domowym, złymi szkołami czy alergiami pokarmowymi.

Diagnostyka i badania ADHD

Zdiagnozowanie ADHD, zwłaszcza u dzieci, może być trudne. Nie ma jednego testu, który by je wykrył. Lekarze stawiają diagnozę ADHD u dzieci i nastolatków po szczegółowym omówieniu objawów z dzieckiem, rodzicami i nauczycielami, a następnie obserwując zachowanie dziecka.

Lekarze stosują wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, które opierają się na liczbie objawów występujących u danej osoby i czasie ich występowania. Wykluczają także inne czynniki, które mogą powodować objawy, takie jak choroby lub problemy w życiu codziennym.

Aby potwierdzić diagnozę ADHD lub różnic w uczeniu się, dziecko może przejść szereg testów sprawdzających jego stan neurologiczny i psychologiczny. Testy powinny być przeprowadzone przez pediatrę lub specjalistę zdrowia psychicznego z doświadczeniem w diagnozowaniu i leczeniu ADHD. Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może skierować pacjenta do specjalisty, np. psychiatry, psychologa lub psychoterapeuty. Badania mogą obejmować:

  • Wywiad medyczny i społeczny dotyczący zarówno dziecka, jak i jego rodziny.

  • Badanie fizykalne i ocena neurologiczna obejmująca badanie wzroku, słuchu oraz zdolności werbalnych i motorycznych. Jeżeli nadpobudliwość może być związana z innym problemem fizycznym, można wykonać więcej badań.

  • Ocena inteligencji, uzdolnień, cech osobowości lub umiejętności przetwarzania informacji. Ocena ta jest często dokonywana z udziałem rodziców i nauczycieli, jeśli dziecko jest w wieku szkolnym.

  • Skanowanie zwane Neuropsychiatrycznym Systemem Oceny opartym na EEG (NEBA), który mierzy fale mózgowe theta i beta. Wykazano, że stosunek fal theta do beta jest wyższy u dzieci i nastolatków z ADHD niż u dzieci bez tego zespołu.

Leczenie ADHD

Istnieje kilka metod leczenia ADHD. Badania sugerują jednak, że dla wielu dzieci najlepszym sposobem radzenia sobie z objawami jest podejście multimodalne. Obejmuje ono wiele metod leczenia, które współdziałają ze sobą. Wiele objawów ADHD można zwalczać za pomocą leków i terapii. Bardzo ważna jest ścisła współpraca między terapeutami, lekarzami, nauczycielami i rodzicami.

Leki. Chociaż istnieją kontrowersje dotyczące ich ewentualnego nadużywania, leki pobudzające są najczęściej przepisywanymi lekami w leczeniu ADHD. Mogą one pomóc w kontrolowaniu nadpobudliwych i impulsywnych zachowań oraz poprawić koncentrację uwagi. Działają one na substancje chemiczne w mózgu, takie jak dopamina, które mogą pogarszać impulsywne zachowanie.

Należą do nich:

  • Amfetamina (Adzenys XR ODT, Dyanavel)

  • Deksmetylofenidat (Focalin)

  • Dekstroamfetamina (Adderall, Dexedrine)

  • Lisdexamfetamina (Vyvanse)

  • Metylofenidat (Aptensio, Cotempla, Concerta, Daytrana, Jornay PM, Metadate, Methylin, Quillivant, Ritalin)

Leki pobudzające nie działają u wszystkich osób z ADHD. Osoby w wieku powyżej 6 lat mogą przyjmować leki niestymulujące, takie jak:

  • Atomoksetyna (Strattera)

  • Klonidyna (Catapres, Kapvay)

  • Guanfacyna (Intuniv)

W niektórych przypadkach lekarze mogą przepisać leki przeciwdepresyjne, takie jak leki zwane SSRI, bupropion (Wellbutrin) lub wenlafaksyna (Effexor).

Działania niepożądane leków na ADHD mogą obejmować:

  • Lęk

  • Utrata apetytu

  • Zmęczenie

  • Koronowość

  • Kłopoty z zasypianiem

  • Przebarwienia skóry (z plamami)

  • Skurcz żołądka

  • Ból głowy

Większość działań niepożądanych jest niewielka i ustępuje z czasem. W niektórych przypadkach lekarze mogą zmniejszyć dawkę leku, aby złagodzić skutki uboczne.

W rzadkich przypadkach leki pobudzające mogą powodować poważniejsze skutki uboczne. Na przykład, niektóre z nich są związane z większym ryzykiem problemów z sercem i śmierci u dzieci z chorobami serca. Mogą one również pogorszyć stan psychiczny, taki jak depresja lub lęk, lub wywołać reakcję psychotyczną.

Zanim dziecko zacznie stosować lek na ADHD, należy porozmawiać z lekarzem na temat ryzyka i korzyści. Należy pamiętać, że znalezienie odpowiedniego leku i dawki może wymagać pewnych prób i błędów.

Terapia. Te metody leczenia koncentrują się na zmianie zachowania.

  • Edukacja specjalna pomaga dziecku w nauce w szkole. Posiadanie struktury i rutyny może bardzo pomóc dzieciom z ADHD.

  • Modyfikacja zachowań uczy, jak zastąpić złe zachowania dobrymi. Powiedz dziecku, jakich zachowań od niego oczekujesz. Ustal proste, jasne zasady. Gdy straci nad sobą kontrolę, niech poniesie ustalone przez Ciebie konsekwencje, np. przerwę w grze lub utratę przywilejów. Zwracaj uwagę na dobre zachowanie. Gdy dziecko kontroluje swoje impulsy, nagradzaj je.

  • Psychoterapia (poradnictwo) może pomóc osobie z ADHD nauczyć się lepiej radzić sobie z emocjami i frustracją. Może pomóc w poprawie poczucia własnej wartości. Poradnictwo może również pomóc członkom rodziny w lepszym zrozumieniu dziecka lub osoby dorosłej z ADHD.

  • Trening umiejętności społecznych może uczyć takich zachowań, jak przyjmowanie zmian i dzielenie się z innymi.

Urządzenie medyczne. FDA zatwierdziła system zewnętrznej stymulacji nerwu trójdzielnego (eTNS) Monarch dla dzieci w wieku od 7 do 12 lat, które nie przyjmują leków na ADHD. Urządzenie jest wielkości telefonu komórkowego i jest połączone z elektrodami na plastrze, który zakłada się na czoło dziecka. Urządzenie wysyła impulsy o niskim poziomie do tej części mózgu, którą uważa się za przyczynę ADHD. Urządzenie nosi się zwykle w nocy.

Grupy wsparcia składające się z osób o podobnych problemach i potrzebach mogą pomóc dowiedzieć się więcej o ADHD i sposobach radzenia sobie z objawami. Grupy te są pomocne dla dorosłych z ADHD lub rodziców dzieci z ADHD.

Edukacja i ADHD. Edukacja rodziców na temat zaburzenia i jego zarządzania jest kolejnym ważnym elementem leczenia ADHD. Może to obejmować naukę umiejętności rodzicielskich, aby pomóc dziecku kontrolować swoje zachowanie. W niektórych przypadkach może być zaangażowana cała rodzina dziecka.

Naturalne środki zaradcze

Suplementy diety zawierające kwasy omega-3 przynoszą pewne korzyści osobom cierpiącym na ADHD.

Kilka zmian w stylu życia może również pomóc Tobie lub Twojemu dziecku w opanowaniu objawów:

  • Spożywać zdrową dietę z dużą ilością owoców, warzyw, produktów pełnoziarnistych i chudego białka.

  • Codziennie uprawiaj ćwiczenia fizyczne. Badania wykazały, że ćwiczenia pomagają kontrolować impulsy i inne problemy z zachowaniem u dzieci z ADHD. Pomyśl o zapisaniu dziecka do drużyny sportowej, np. koszykówki, piłki nożnej lub baseballu. Uprawianie sportu nie tylko daje dzieciom dużo ruchu, ale także uczy je ważnych umiejętności społecznych, takich jak przestrzeganie zasad i zachowanie na zmianę.

  • Ograniczenie czasu spędzanego przy urządzeniach elektronicznych.

  • Dbaj o odpowiednią ilość snu.

  • Uprość pokój dziecka, aby zmniejszyć ilość elementów rozpraszających uwagę, takich jak zabawki, i poprawić organizację.

Wychowując dziecko z ADHD, często popadasz we frustrację. Jeśli aktywnie uczestniczysz w leczeniu dziecka, poczujesz, że masz nad nim większą kontrolę. Pomocne może być:

  • Zachować jasny harmonogram i rutynowe postępowanie.

  • Rozmawiaj z dzieckiem w sposób prosty i szczery o tym, czego od niego oczekujesz. Polecenia powinny być proste i konkretne („Umyj zęby, a teraz ubierz się”), a nie ogólne („Przygotuj się do szkoły”).

  • Podczas rozmowy z dzieckiem należy skupić się wyłącznie na nim.

  • Bądź przykładem spokojnego, skoncentrowanego zachowania.

  • Bądź konsekwentny w stosowaniu dyscypliny i upewnij się, że inni opiekunowie stosują twoje metody.

  • Nagradzaj dobre zachowanie.

  • Wzmacniaj poczucie własnej wartości dziecka. Ponieważ dziecko może mieć problemy z przetwarzaniem wskazówek i innych informacji, może być bombardowane poprawkami, przez co będzie miało niskie mniemanie o sobie. Zrób wszystko, co możesz, aby podnieść samoocenę dziecka.

  • Zachęcaj dziecko do rozwijania jego szczególnych zalet, zwłaszcza w sporcie i zajęciach pozaszkolnych.

  • Dowiedz się jak najwięcej o ADHD i zachowaniach impulsywnych.

  • Utrzymywać bliski kontakt z lekarzem, nauczycielami i terapeutami dziecka.

  • Dołącz do grupy wsparcia, aby uczyć się od innych rodziców, którzy mieli takie same problemy.

Perspektywy ADHD

Bez leczenia, ADHD może utrudniać radzenie sobie z wyzwaniami życia codziennego. Dzieci mogą mieć problemy z nauką lub rozwijaniem umiejętności społecznych. Dorośli mogą mieć problemy ze związkami i uzależnieniami. Zaburzenie to może również prowadzić do wahań nastroju, depresji, niskiej samooceny, zaburzeń odżywiania, podejmowania ryzyka i konfliktów z otoczeniem.

Jednak wiele osób cierpiących na ADHD prowadzi szczęśliwe, pełne życie. Leczenie pomaga.

Ważne jest, aby śledzić objawy i regularnie zgłaszać się do lekarza. Czasami leki i metody leczenia, które kiedyś były skuteczne, przestają działać. Może być konieczna zmiana planu leczenia. U niektórych osób objawy ustępują we wczesnym wieku dorosłym, a niektórzy są w stanie zaprzestać leczenia.

Odpręż się. Pies terapeuta już do Ciebie idzie

0

Zaledwie 10 minut spędzone z psem terapeutycznym może znacząco zmniejszyć ból i niepokój u pacjentów zgłaszających się do szpitala w nagłych przypadkach.

Odpręż się. Pies-tor już cię widzi

Megan Brooks

15 marca 2022 r. — Wizyta z przyjaznym psem może być tym, co lekarz zalecił pacjentom przybywającym do szpitala na ostry dyżur.

Jak wykazali naukowcy z Uniwersytetu Saskatchewan w Kanadzie, pacjenci przebywający na izbie przyjęć, którzy spędzili zaledwie 10 minut z wyszkolonym psem terapeutycznym, zgłaszali mniejszy ból, lęk i depresję oraz lepsze samopoczucie.

„Ostry dyżur jest ważnym źródłem informacji dla społeczności, ale również przerażającym miejscem dla większości ludzi” – mówi doktor James Stempien, kierownik oddziału medycyny ratunkowej w prowincji Saskatchewan Health Authority, który brał udział w badaniu.

„Ludzie zazwyczaj odwiedzają ostry dyżur w najgorszym dniu swojego życia, albo dla siebie, albo dla kogoś bliskiego. Kontakt z psem terapeutycznym może sprawić, że wizyta na ostrym dyżurze będzie nieco spokojniejsza. Zauważyliśmy również korzyści dla personelu, który ma możliwość obcowania z psami” – mówi.

„Dzięki naszym wspaniałym zespołom wolontariuszy pracujących z psami terapeutycznymi koszty są minimalne, a rezultaty bezcenne” – mówi Stempien.

Badanie, opublikowane w czasopiśmie PLOS One, opiera się na wcześniejszych „niekontrolowanych” badaniach przeprowadzonych przez zespół z Saskatchewan.

Badania te wykazały, że większość pacjentów izby przyjęć chciała spotkać się z psem terapeutycznym, jeśli tylko miała taką możliwość. Po takim spotkaniu pacjenci zgłaszali, że czuli się bardziej komfortowo, byli szczęśliwsi i mniej przygnębieni podczas oczekiwania na ostrym dyżurze.

„Naturalnym kolejnym krokiem było przeprowadzenie kontrolowanego badania” – mówi autorka badania, dr Colleen Dell z One Health and Wellness na Uniwersytecie Saskatchewan.

Badanie przeprowadzono w Royal University Hospital (RUH) w Saskatoon, Saskatchewan – pierwszym kanadyjskim oddziale ratunkowym, w którym wprowadzono psy terapeutyczne, aby poprawić samopoczucie oczekujących pacjentów.

Prawie 200 osób dorosłych odwiedzających oddział ratunkowy skorzystało z 10-minutowej wizyty z psem terapeutycznym i jego opiekunem jako dodatku do zwykłej opieki lub po prostu ze zwykłej opieki.

Wizyta z psem terapeutycznym miała pozytywny wpływ na ból pacjentów i związane z nim wskaźniki lęku, depresji i samopoczucia.

„Nie miało to miejsca w przypadku pacjentów przebywających na ostrym dyżurze, którzy nie korzystali z wizyty z psem terapeutycznym.

„To daje nam pewność co do skuteczności interwencji” – mówi Dell.

Ból jest jednym z głównych powodów, dla których pacjenci trafiają na ostry dyżur, a interakcje z psem terapeutycznym mogą odwrócić uwagę od tego bólu, uważają badacze.

Wyniki badania stanowią kolejny dowód na to, że zwierzęta mogą być pomocne w placówkach medycznych, mówi Kara Rauscher, licencjonowany pracownik socjalny i tymczasowy dyrektor ds. zdrowia behawioralnego w Nashville CARES w Tennessee, która nie brała udziału w badaniu.

„Istnieją możliwości powtórzenia tego badania na innych oddziałach ratunkowych, aby lepiej zrozumieć potencjalne korzyści płynące z tych programów” – mówi.

Część jej pracy w Nashville CARES, organizacji działającej na rzecz chorych na AIDS, polega na wspieraniu opieki, w której odchodzi się od pytań typu: Co ci dolega? na rzecz pytań skoncentrowanych na pacjencie, takich jak: Co ci się stało? Jest to praktyka znana jako opieka oparta na traumie (trauma-informed care).

„W tym celu sprowadziliśmy psy terapeutyczne, z którymi pracownicy spędzali czas w ciągu dnia pracy. Z anegdot wynika, że nasi pracownicy zauważyli zmniejszenie stresu i poprawę nastroju” – mówi Rauscher.

Poznaj fakty na temat błonnika

0

Dowiedz się, jak wiele dobrego błonnik może dla Ciebie zrobić

Poznaj fakty na temat błonnika

Dowiedz się, jak wiele dobrego może zrobić dla Ciebie błonnik

Elaine Magee, MPH, RD Z archiwum lekarza

Nieczęsto zastanawiamy się nad tym, czy powinniśmy spożywać wystarczającą ilość błonnika. Spójrzmy prawdzie w oczy: Większość z nas nie ma pojęcia, ile gramów błonnika przyjmujemy w ciągu typowego dnia.

I zgadnijcie, co? Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Dietetycznego nie jesteśmy nawet blisko osiągnięcia zalecanego spożycia 20-35 gramów błonnika dziennie dla zdrowych osób dorosłych (25 gramów dziennie dla osób spożywających 2000 kalorii dziennie i 30 gramów dla osób spożywających 2500 kalorii dziennie). Średnie spożycie błonnika w Stanach Zjednoczonych wynosi 14-15 gramów dziennie.

Błonnik pochodzi z nieprzetworzonych pokarmów, takich jak owoce, warzywa, pełne ziarna, orzechy, nasiona i fasola, a większość Amerykanów nie ma ich na talerzu. Trudno byłoby je znaleźć w przeciętnym posiłku z fast-fooda.

Amerykanie jedzą zdecydowanie więcej gotowych i przetworzonych produktów. W latach 1977-1996 spożycie żywności przygotowanej poza domem wzrosło z 18% do 32% ogółu kalorii. Cała ta żywność „na wynos” zawiera nie tylko więcej kalorii i tłuszczu na posiłek niż żywność przygotowywana w domu, ale także mniej błonnika (w przeliczeniu na kalorie).

Dlaczego potrzebujemy błonnika?

Trudno uwierzyć, że coś, czego nie potrafimy strawić, może być dla nas tak korzystne! Wykazano, że dieta o wyższej zawartości błonnika obniża poziom cholesterolu we krwi i zapobiega zaparciom. Pokarmy o wysokiej zawartości błonnika zawierają również więcej składników odżywczych i mniej kalorii, są wolniej trawione i pozwalają szybciej poczuć się sytym.

Ale to dopiero początek zalet błonnika. Oto, co jeszcze może on dla nas zrobić:

  • Bardziej gumowaty, galaretowaty rodzaj błonnika (taki jak ten znajdujący się w owsie, chlebie, płatkach śniadaniowych i we wnętrzu fasoli nerkowatej) obniża poziom cholesterolu we krwi i pomaga unormować poziom glukozy i insuliny we krwi (co jest ważne w zapobieganiu chorobom serca i cukrzycy typu 2).

  • Błonnik typu gruboziarnistego (występujący w otrębach pszennych, nasionach truskawek, skórkach jabłek i fasoli) pomaga w przesuwaniu się treści w jelicie grubym. Sprzyja to regularnemu wypróżnianiu i zapobiega zaparciom.

  • Niedawny przegląd badań wykazał, że dieta o wyższej zawartości węglowodanów i niższej zawartości tłuszczu (w tym zalecane przez ADA ilości błonnika) może być korzystna w leczeniu osób z zespołem X, czyli insulinoopornością związaną z otyłością.

  • Pokarmy bogate w błonnik pomagają zapobiegać uchyłkowatości jelit. Zapobiegają one powstawaniu uchyłków jelitowych, ponieważ zwiększają objętość jelita grubego, dzięki czemu do jego przesuwania potrzebne są mniej intensywne skurcze.

  • Błonnik może zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Według badań przeprowadzonych w 10 krajach europejskich, gdyby osoby, które zwykle spożywają mało błonnika, nagle podwoiły jego spożycie poprzez mądrzejsze wybory żywieniowe, mogłyby obniżyć ryzyko zachorowania na raka jelita grubego o 40%.

  • Błonnik (z pełnego ziarna, warzyw i fasoli) może mieć działanie ochronne przed rakiem piersi.

  • Dieta wysokobłonnikowa może przyczynić się do spowolnienia epidemii cukrzycy typu 2 w Stanach Zjednoczonych, między innymi dzięki zwiększeniu wrażliwości na insulinę. Jednak w tym przypadku nie chodzi tylko o błonnik; produkty wysokobłonnikowe są również głównym źródłem ważnych mikroelementów. Dlatego właśnie warto koncentrować się na pełnowartościowych pokarmach roślinnych, a nie na tabletkach czy suplementach z błonnikiem.

5 najszybszych sposobów na uzyskanie 25 gramów błonnika pokarmowego

Skoro wszyscy jesteśmy zgodni co do tego, że błonnik korzystnie wpływa na organizm, jak możemy wprowadzić go więcej do naszej codziennej diety? Oto kilka bezbolesnych sposobów na wprowadzenie błonnika:

1. Sięgnij po pełne ziarno

  • 2 kromki chleba pełnoziarnistego = 4 gramy błonnika.

  • 1 filiżanka ugotowanego brązowego ryżu = 4 gramy błonnika.

  • 1/4 szklanki mąki pełnoziarnistej użytej do pieczenia = 3 gramy błonnika.

  • Następną najlepszą rzeczą po chlebie pełnoziarnistym jest biały chleb wzbogacony w błonnik (np. School Bus lub Iron Kids). 2 kromki = 3 gramy błonnika.

  • 7 krakersów Triscuit o obniżonej zawartości tłuszczu = 3 gramy błonnika.

2. Wybieraj płatki śniadaniowe o wysokiej zawartości błonnika

  • 1 filiżanka otrąb z rodzynkami = 7,5 grama błonnika.

  • 1 filiżanka Quaker Squares Baked in Cinnamon = 5 gramów błonnika.

  • 1 filiżanka Mrożonej Rozdrobnionej Pszenicy = 5 gramów.

  • 3/4 filiżanki ugotowanych płatków owsianych = 3 gramy błonnika.

  • 1 filiżanka ugotowanej mąki pszennej = 3 gramy błonnika.

  • 1 filiżanka wieloziarnistych płatków Cheerios = 3 gramy błonnika.

  • 1 filiżanka płatków Wheaties = 3 gramy błonnika.

3. Jedz fasolę kilka razy w tygodniu

  • 1 filiżanka zupy minestrone z puszki = około 5 gramów.

  • 1/2 filiżanki wegetariańskiej lub beztłuszczowej smażonej fasoli, użytej do przygotowania łatwych nachos w mikrofalówce = około 6 gramów błonnika.

  • 1/4 filiżanki fasoli kidney dodanej do zielonej sałaty = 3 gramy błonnika.

  • Burrito z fasoli w Taco Bell (lub przygotowane w domu) = 8 gramów błonnika.

4. Spożywaj owoce, kiedy tylko możesz

Staraj się spożywać kilka porcji owoców każdego dnia. Dodawaj owoce do porannego posiłku, jedz je jako przekąskę i ozdabiaj nimi talerz obiadowy. Owoce można nawet podawać na deser lub zamiast niego!

  • 1 jabłko = 3,7 grama błonnika.

  • 1 banan = 2,8 grama błonnika.

  • 1 gruszka = 4 gramy błonnika.

  • 1 filiżanka truskawek = 3,8 grama błonnika.

5. Dodawaj warzywa, kiedy tylko możesz

Również w tym przypadku staraj się spożywać kilka porcji warzyw dziennie. Dodaj warzywo do obiadu, podawaj surowe warzywa jako przekąskę lub przystawkę przed kolacją, a na kolację zjedz dużą porcję. Kilka razy w tygodniu staraj się jeść dania wegetariańskie.

  • 1 filiżanka gotowanych plasterków marchwi = 5 gramów błonnika.

  • 1 filiżanka gotowanych brokułów = 4,5 grama błonnika.

  • 1 filiżanka surowej marchwi = 4 gramy błonnika.

  • 1 słodki ziemniak = 4 gramy błonnika.

  • 1 filiżanka ugotowanego kalafiora = 3 gramy błonnika.

  • 2 filiżanki surowych liści szpinaku = 3 gramy błonnika.

Cztery kroki do szkolenia sennego twojego malucha w regresji snu

0

Sprawdzone wskazówki krok po kroku dla jak zarządzać twój berbeć sen regresją.

Przyczyny regresji snu u maluchów

Regresja snu zdarza się, gdy twój berbeć zaczyna budzić się up częściej w nocy, lub jeśli zaczynają mieć problemy iść spać. Może to nastąpić z kilku powodów.

Wzrost. Z wiekiem dzieci zaczynają się uczyć niezależności i sprawdzać granice. Może pojawić się u nich lęk separacyjny i obawa przed brakiem kontaktu z innymi. W porze snu lub drzemki może się to przejawiać w postaci technik gry na zwłokę, walki o władzę lub zabawy zamiast spania.

Choroba lub podróż. Choroba lub podróżowanie może zaburzyć rutynę życia dziecka. Jeśli maluch jest chory, może potrzebować więcej komfortu, budzić się często w nocy lub więcej spać. Dobrze jest być blisko dziecka w nocy, gdy jest chore, aby upewnić się, że jest bezpieczne i wygodne.

Zmiany w życiu. Zmiany rutyny lub otoczenia mogą być dla dzieci przytłaczające. Nowe rodzeństwo, nowy dom, przeprowadzka do nowego dużego łóżka, nowa opieka lub opiekunowie mogą mieć wpływ na sen malucha.

Przemęczenie. Czasami wydaje nam się, że dobrze jest zapewnić dzieciom zajęcie, aby w nocy były zmęczone. Jednak dzieci mogą szybko stać się przemęczone i wtedy mają problemy z zasypianiem.

Niekonsekwentne drzemki. Maluchy przestają spać dopiero między 3. a 5. rokiem życia. Jeśli Twój dwulatek ma regresję snu i nie śpi regularnie, może być przemęczony.

Utrzymywanie stałej rutyny snu w przypadku regresji snu u maluchów

Najlepszym sposobem na pokonanie regresji snu u malucha jest bycie spokojnym i konsekwentnym. Jego znacząco pomagać twój dziecko uczyć się dlaczego samo uspokajać i zasypiać na ich swój.

Twoje dziecko prawdopodobnie nie potrafi odróżnić czasu. Te same kroki na dobranoc i naptime stworzą wygodną rutynę. Dobrze jest, aby rutyna była prosta i krótka. Rutyna snu może wyglądać następująco:

  • Ciepła kąpiel lub prysznic

  • Zdrowa przekąska i napój

  • Krótki czas ciszy bez ekranów

  • Mycie zębów i wyjście do łazienki

  • Dobranoc i gaszenie światła

Kładź się spać przytomny. Ważne jest, aby kłaść dziecko do łóżka, gdy nie śpi. Dzięki temu dziecko może nauczyć się zasypiać samodzielnie. Koc ochronny lub pluszowe zwierzątko mogą sprawić, że dziecku będzie wygodnie.

Wyznacz granice czasowe. Wyznaczenie limitu czasu na ciszę i rutynowe czynności zapobiegnie przedłużaniu się tego procesu.

Dawaj wybór. Większość maluchów będzie testować granice i może to objawiać się uporem. Spróbuj dać maluchowi kontrolę nad drobiazgami, takimi jak wybór książki do czytania lub piżamy do noszenia.

Jak wytrenować sen swojego malucha podczas regresji snu

Regresja snu łatwo może przerodzić się w niezdrowe nawyki związane ze snem. Wypróbuj poniższe kroki, jeśli Twoje dziecko zaczyna wstawać z łóżka i bawić się:

Krok 1: Powrót do łóżka z ostrzeżeniem. Jeśli dziecko wstaje z łóżka, połóż je z powrotem do łóżka. Ostrzeż je, że jeśli jeszcze raz wyjdzie z łóżka, zamkniesz drzwi na 1 minutę.

Krok 2: Zamknij drzwi na 1 minutę. Jeśli dziecko wstanie z łóżka, zrób to samo i zamknij drzwi na 1 minutę. Nie zamykaj drzwi na klucz. Dziecko może szybko nauczyć się, że ma kontrolę, pozostając w swoim łóżku. Jeśli po upływie wyznaczonego czasu dziecko wyjdzie z łóżka, połóż je z powrotem do łóżka, a następnie daj kolejne ostrzeżenie.

Krok 3: Ponownie zamknij drzwi, tym razem na 2 minuty. Bądź konsekwentny. Jeśli dziecko ponownie wstanie z łóżka, ponownie zamknij drzwi. Możesz tym razem zamknąć je na dłużej, ale nie dłużej niż na 5 minut.

Krok 4: Kontynuuj spokojnie. Twoje dziecko może płakać i złościć się, ale zachowaj spokój. Zapewnij je, że nic mu nie jest, ale ponownie przedstaw zasady i kładź je z powrotem do łóżka. Jeśli zostanie w łóżku, pochwal je i powiedz dobranoc. W końcu nauczą się, że pozostanie w łóżku daje im kontrolę nad drzwiami i nauczą się zasypiać samodzielnie. Jest to ważne dla zachowania dobrych nawyków związanych ze snem, gdy będą starsze.

Inne porady dotyczące snu dla maluchów z regresją snu

Kilka innych wskazówek dotyczących dnia i snu może pomóc w budowaniu lepszych nawyków związanych ze snem:

  • Zachowaj równowagę pomiędzy czasem zabawy a czasem drzemki.

  • Spędzaj czas na świeżym powietrzu.

  • Stosuj zdrową dietę.

  • Utrzymuj niższą temperaturę.

  • Zablokuj światło dzienne.

  • Jeśli dziecko boi się ciemności, użyj lampki nocnej lub włącz światło w łazience.

  • Przesuń porę kładzenia się spać wcześniej, ponieważ zaczynasz stopniowo rezygnować z drzemek.

Regresja snu jest powszechna u małych dzieci. Postaraj się zachować spokój i cierpliwość. Może upłynąć trochę czasu, zanim dziecko się przyzwyczai.

Jeśli dziecko jest bardzo senne lub jeśli nadal ma problemy ze snem po zmianie rutyny snu, porozmawiaj z lekarzem, aby wykluczyć inne problemy.

Maluchy: Skończyć z przeklinaniem i problemami z zachowaniem

0

Lekarz pomoże Ci wyszkolić Twojego dwulatka w zakresie odżywiania i dobrego zachowania. Dowiedz się, co robić, gdy maluch wypowiada brzydkie słowa.

funkcja

W tym wieku wszystko jest grą w stylu „maluch – zobacz, maluch – zrób”. Zrobisz śmieszną minę, a zobaczysz jej odbicie na twarzy swojego dziecka.

To samo dotyczy również tego, co wychodzi z Twoich ust. Maluchy mogą powtarzać wszystko, co powiesz.

Naturalna skłonność malucha do naśladowania może być dobra. Powtarzaj im codziennie kilka nowych słów, a od razu je przyswoją.

Ale naśladowanie może też przynieść odwrotne skutki. Stuknij się w palec i krzyknij „S%$t!”, a na pewno usłyszysz, jak to słowo wyskakuje z ust Twojego dziecka.

Uważaj nie tylko na to, co mówisz, ale także na to, co mówią Twoi przyjaciele w obecności dziecka. Filtruj programy telewizyjne, audycje radiowe i muzykę, na którą dziecko jest narażone, nawet jeśli gra ona tylko w tle. Jeśli jest to w zasięgu słuchu, jest to gra dla uszu dziecka.

Rozwój Twojego malucha w tym miesiącu

Każdy maluch jest wyjątkową, małą osobą. Nie zachowuje się tak samo ani nie wygląda tak samo jak inne dzieci w jego wieku.

Twoje dziecko rośnie też w innym tempie niż jego rówieśnicy. Może górowac nad wszystkimi swoimi kolegami lub pozostawać nieco w tyle pod względem wzrostu. Wszystko to jest rejestrowane w tabeli wzrostu Twojego dziecka, prowadzonej przez pediatrę.

Wykresy wzrostu są Ci już zapewne dobrze znane. Oto przypomnienie, do czego one służą:

  • Pomiaru wzrostu, wagi i obwodu głowy dziecka

  • Porównywanie wagi i wzrostu dziecka z pomiarami innych dzieci w jego wieku

  • śledzenie wzrostu i wagi dziecka w percentylach; jeśli waga dziecka mieści się w 50. percentylu, oznacza to, że 50% dzieci w jego wieku waży więcej niż ono, a 50% mniej.

  • Pomaganie lekarzowi w śledzeniu wzrostu dziecka w czasie, w poszukiwaniu nagłych skoków lub spowolnień

?

Miesiąc 23 Wskazówki

porady

  • Czy Twój maluch powiedział coś, czego nie pochwalasz? Nie udawaj zszokowanego ani nie rób zamieszania. Zignorowanie tego może sprawić, że przestanie, ponieważ nie będzie zwracać na siebie uwagi.

  • Jeśli chodzi o jedzenie, wybieraj zdrowe produkty: grillowany kurczak zamiast smażonego, owoce zamiast frytek i nigdy napoje gazowane. Nie możesz ich zmusić do jedzenia tego, co podajesz, ale nie ulegaj też tendencji do podawania im śmieci tylko po to, aby je zjadły. W tej kwestii również bądź dobrym wzorem do naśladowania.

  • Gdy malucha boli ucho, może dać o tym znać, ciągnąc za ucho i będąc bardziej drażliwym niż zwykle. Zgłoś się do lekarza – jeśli jest to infekcja, może być potrzebny antybiotyk.

  • Następne badanie kontrolne Twoje dziecko ma wykonać za miesiąc, w dniu swoich drugich urodzin. Przynieś listę pytań, które możesz zadać pediatrze na temat wzrostu, rozwoju i zachowania dziecka.

  • Czy Twój maluch jest początkującym artystą? Zachęcaj je do kreatywności, dając im kredki, ciasto do rzeźbienia i zmywalne farby, aby mogły tworzyć swoje arcydzieła.

  • Jeśli zabierasz malucha na kąpiel w basenie, załóż mu nieprzemakalną pieluszkę i natychmiast ją zmień. Nie zapomnij o kremie przeciwsłonecznym.

  • Spotkaj się ze swoją drugą osobą, gdy dziecko śpi. Porozmawiajcie o swoich obawach i radościach. Jesteście w tym razem. Samotny? Poświęć ten sam czas na telefon do przyjaciela.

Wapń i witamina D: najlepsze produkty spożywcze zapobiegające osteoporozie

0

Wapń i witamina D są ważne w zapobieganiu utracie kości i osteoporozie. Wskazówki lekarza pomogą Ci uzyskać odpowiednią ilość wapnia i witaminy D, których potrzebuje Twój organizm.

Najlepszym sposobem na uzyskanie większej ilości wapnia jest dieta. Prawdopodobnie wiesz już, że produkty mleczne – takie jak mleko, sery i jogurty – dostarczają wapnia. Inne pokarmy bogate w wapń to:

  • Szpinak

  • Jarmuż

  • Okra

  • Collards

  • Soja

  • Fasola biała

  • Niektóre ryby, takie jak sardynki, łosoś, okoń i pstrąg tęczowy

  • Żywność wzbogacona w wapń, np. sok pomarańczowy, płatki owsiane i płatki śniadaniowe

Do pokarmów dostarczających witaminę D należą:

  • Tłuste ryby, takie jak tuńczyk, makrela i łosoś

  • Żywność wzbogacona w witaminę D, np. niektóre produkty mleczne, sok pomarańczowy, mleko sojowe i płatki śniadaniowe

  • Wątroba wołowa

  • Ser

  • Żółtka jaj

Aby uzyskać witaminę D z pożywienia, dobrym rozwiązaniem jest spożywanie ryb. Trzy uncje ugotowanego łososia zawierają około 570 jednostek międzynarodowych (IU).

Ile potrzebujesz?

Oto, ile wapnia i witaminy D potrzebujesz każdego dnia, zgodnie z zaleceniami Institute of Medicine.

Wapń

  • Dzieci w wieku 1-3 lat

    700 miligramów (mg)

  • Dzieci w wieku 4-8 lat:

    1,000 mg

  • Dzieci w wieku 9-18 lat:

    1,300 mg

  • Dorośli 19-50

    : 1 000 mg

  • Kobiety od 51 do 70 lat:

    1,200 mg

  • Mężczyźni od 51 do 70 lat:

    1,000 mg

  • Kobiety i mężczyźni w wieku 71 lat i więcej

    : 1.200 mg

Witamina D

  • Wiek 1-70 lat:

    600 J.M.

  • Wiek 71 lat i więcej:

    800 J.M.

Lekarz może zalecić zwiększenie dawki wapnia i witaminy D, zwłaszcza jeśli pacjent nie otrzymuje ich w wystarczającej ilości lub jest zagrożony osteoporozą.

Leczenie chorób za pomocą szczepionek

0

Czy szczepionki terapeutyczne mogą wyleczyć choroby, na które już chorujemy – takie jak HIV, choroba Alzheimera czy rak?

Leczenie chorób za pomocą szczepionek

Czy szczepionki terapeutyczne mogą wyleczyć choroby, na które już chorujemy – takie jak HIV, choroba Alzheimera czy rak?

R. Morgan Griffin Reviewed by Louise Chang, MD From the doctor Archives

Podczas gdy tradycyjne szczepionki mają zapobiegać chorobom, naukowcy pracują nad czymś nowym: nad szczepionkami terapeutycznymi, czyli takimi, które leczą choroby już po ich wystąpieniu.

Szczepionki terapeutyczne mają potencjał, aby radykalnie zmienić sposób leczenia i mogą być w stanie leczyć wszelkiego rodzaju plagi, takie jak:

  • HIV

  • Herpes

  • Choroba Alzheimera

  • Rak

„Znajdujemy się na fascynującym rozdrożu, jeśli chodzi o rozwój szczepionek terapeutycznych” – mówi dr Hildegund C.J. Ertl, kierownik programu immunologicznego w Instytucie Wistar na Uniwersytecie Pensylwanii. „Rozumiemy o wiele więcej na temat podstaw naukowych”.

Ertl i inni eksperci zalecają jednak ostrożny optymizm. Choć wydaje się, że szczepionki terapeutyczne są już na horyzoncie, to wydawało się, że tak będzie już od dłuższego czasu.

„Pamiętam, jak w latach 60. opracowano szczepionki terapeutyczne przeciwko rakowi skóry” – mówi dr Richard L. Wasserman, profesor kliniczny na wydziale pediatrii University of Texas Southwestern Medical School w Dallas. „Ale czterdzieści lat później nadal nie mamy żadnego leku”.

Jak działają szczepionki terapeutyczne?

Standardowe szczepionki profilaktyczne działają w ten sposób, że pomagają układowi odpornościowemu uodpornić się na osłabioną lub martwą postać zarazka. Następnie, gdy dojdzie do kontaktu z żywym zarazkiem, układ odpornościowy wie, jak go zwalczyć.

Szczepionki terapeutyczne stosuje się po zachorowaniu, ale ich działanie polega na wzmocnieniu reakcji układu odpornościowego na chorobę.

Chociaż układ odpornościowy przez większość czasu działa bardzo dobrze, niektóre choroby – takie jak rak, HIV czy choroba Alzheimera – nie wywołują skutecznej odpowiedzi immunologicznej. W przypadku niektórych nowotworów układ odpornościowy po prostu nie rozpoznaje komórek inwazyjnych. Inne wirusy, takie jak HIV, mogą obezwładnić układ odpornościowy i wyłączyć go, zanim będzie mógł zadziałać.

Szczepionki terapeutyczne pomagają poprzez zmuszenie układu odpornościowego do rozpoznania wirusa lub komórki nowotworowej. Do szczególnych rodzajów szczepionek terapeutycznych należą:

  • Szczepionki antygenowe. Po wprowadzeniu do organizmu antygenu układ odpornościowy wytwarza przeciwciała, które mają go zwalczać. Niektórzy badacze pracują nad szczepionkami, które będą wykorzystywać określone antygeny nowotworowe, aby zmusić układ odpornościowy do działania.

  • Szczepionki z komórek dendrytycznych. Komórki dendrytyczne to komórki odpornościowe, które grasują w krwiobiegu, chwytając obce zarazki i przenosząc je do innych komórek odpornościowych, które wytwarzają przeciwciała mające je zaatakować. Naukowcy odnieśli pewien sukces, usuwając komórki dendrytyczne z organizmu pacjenta, „ładując” je martwymi komórkami nowotworowymi lub martwymi wirusami, a następnie wstrzykując je z powrotem pacjentowi. Gdy komórki dendrytyczne zostaną „nauczone” rozpoznawania komórek inwazyjnych, mogą pobudzić układ odpornościowy do ataku.

  • Szczepionki DNA. Jednym z problemów związanych z wieloma szczepionkami terapeutycznymi jest to, że ich działanie ulega osłabieniu. Po szczepieniu układ odpornościowy może być przez pewien czas agresywny, ale w końcu wraca do normy. Niektórzy badacze mają nadzieję, że uda im się wstrzyknąć fragmenty DNA do komórek, nakazując im, by utrzymywały układ odpornościowy w stanie gotowości i czujności.

  • Szczepionki zawierające komórki nowotworowe. W szczepionkach tych wykorzystuje się rzeczywiste komórki nowotworowe, które są usuwane podczas operacji. Komórki te są następnie zabijane – aby nie mogły powodować wzrostu nowotworu – i w jakiś sposób modyfikowane, często przez dodanie nowych genów lub substancji chemicznych. Następnie są one wprowadzane do organizmu. Istnieje nadzieja, że zmodyfikowany gen zwróci uwagę układu odpornościowego, który następnie zajmie się innymi komórkami nowotworowymi. Niektóre z tych szczepionek są autologiczne (wykorzystują komórki nowotworowe pochodzące z własnego organizmu), inne są allogeniczne (wykorzystują komórki pochodzące od kogoś innego).

Jakie choroby mogą leczyć szczepionki terapeutyczne?

Liczba chorób, które badacze mają nadzieję leczyć za pomocą szczepionek terapeutycznych, jest ogromna.

„Pewnego dnia będziemy mogli stworzyć szczepionki przeciwko chorobie Alzheimera, chorobom neurologicznym, miażdżycy tętnic, a może nawet otyłości” – mówi Ertl. Inne cele szczepionek terapeutycznych to wirusy, takie jak opryszczka i zapalenie wątroby, a nawet uzależnienie od nikotyny.

Lista chorób jest imponująca, ale Ertl i inni eksperci twierdzą, że większość z tych szczepionek znajduje się w bardzo wczesnym stadium rozwoju. Oto kilka przykładów szczepionek terapeutycznych, nad którymi trwają badania.

  • HIV. Naukowcy od dziesięcioleci poszukują terapeutycznej szczepionki przeciwko HIV, ale udało im się osiągnąć pewne postępy.

    W jednym z nich badacze wprowadzili do komórek dendrytycznych zabite wirusy AIDS, a następnie wstrzyknęli je z powrotem danej osobie, wywołując skuteczną odpowiedź immunologiczną. W jednym z badań przeprowadzonych w 2004 roku na 18 osobach, którym wstrzyknięto szczepionkę, ilość wirusa we krwi spadła o 80%. Po roku u ośmiu z tych osób poziom wirusa nadal spadał o 90%.

  • Choroba Alzheimera. Jedna z eksperymentalnych szczepionek przeciwko chorobie Alzheimera może pomóc układowi odpornościowemu w atakowaniu białka, które odgrywa kluczową rolę w tej chorobie. Skłaniając układ odpornościowy do atakowania tego białka, szczepionka może spowolnić postęp choroby.

    Badania nad szczepionką zostały zawieszone w 2002 r., kiedy u 6% uczestników rozwinęło się zapalenie mózgu. Jednak badacze nadal obserwowali osoby, które otrzymały szczepionkę. Po roku około 20% osób wytwarzało przeciwciała przeciwko białku, co oznacza, że ich układ odpornościowy je atakował. Ta grupa uzyskała również nieco lepsze wyniki w testach pamięci niż osoby, które nie otrzymały szczepionki.

  • Rak. Szczepionka przeciwnowotworowa jest świętym Graalem dla wielu immunologów, a dziesiątki szczepionek przetestowano w dziesiątkach typów nowotworów. Opracowywane są szczepionki między innymi na raka piersi, raka jelita grubego, raka nerki, białaczkę, raka płuc, chłoniaka, czerniaka, raka jajnika, raka prostaty i raka trzustki.

    Wykazano, że jedna ze szczepionek przeciwko rakowi prostaty, Provenge, wydłużyła życie mężczyzn z rozległą chorobą. Jest to również szczepionka dendrytyczna – komórki dendrytyczne są pobierane od mężczyzny, „uczone” rozpoznawania komórek nowotworowych i ponownie wstrzykiwane do organizmu. W grupie 127 mężczyzn z rakiem prostaty z przerzutami mężczyźni, którzy otrzymali szczepionkę, żyli o cztery i pół miesiąca dłużej niż ci, którzy jej nie otrzymali.

    Jedna szczepionka, Gardasil, która pomoże zapobiegać rakowi szyjki macicy, zostanie prawdopodobnie wkrótce zatwierdzona przez FDA. Badania wykazują, że Gardasil blokuje przyczynę 70% wszystkich przypadków raka szyjki macicy. W przygotowaniu jest także inna podobna szczepionka przeciwko HPV, Cervarix. Nie są to jednak szczepionki prawdziwie lecznicze – ich działanie polega na zapobieganiu zakażeniu wirusem (HPV lub wirusem brodawczaka ludzkiego), który może prowadzić do rozwoju raka szyjki macicy.

Skuteczne szczepionki terapeutyczne: Bariery

Mimo że naukowcy od dziesięcioleci ciężko pracują nad opracowaniem szczepionek terapeutycznych, ich wyniki są zwykle rozczarowujące.

„Niestety, rola odporności w chorobach takich jak rak jest o wiele bardziej skomplikowana, niż nam się wydaje” – mówi Wasserman. „Wiele ciekawych obserwacji wskazuje na to, że szczepionki terapeutyczne mogą być skuteczne, a w ciągu czterdziestu lat badań wiele się nauczyliśmy. Ale przed nami jeszcze długa droga”.

Niektórzy badacze uważają, że część problemu polega na tym, że choroby takie jak HIV powodują tak wysoki poziom wirusa we krwi, że układ odpornościowy jest szybko obezwładniany. Eksperci mają nadzieję, że obniżenie poziomu wirusa we krwi, a następnie zastosowanie szczepionki terapeutycznej może przynieść lepsze wyniki.

Wasserman zauważa jeszcze jedno ryzyko. Standardowe szczepionki pomagają układowi odpornościowemu zwalczać obcych najeźdźców, ale gdy mamy do czynienia z chorobą taką jak rak, komórki nowotworowe są bardzo podobne do normalnych zdrowych komórek, co stwarza nowe zagrożenie.

„Szczepionka przeciwnowotworowa może nie być w stanie odróżnić komórek nowotworowych od normalnych, zdrowych komórek” – mówi Wasserman. „Może więc zaatakować obie te grupy, wywołując zaburzenia autoimmunologiczne”.

Ertl podkreśla, że szczepionki terapeutyczne nigdy nie zastąpią szczepionek profilaktycznych.

„Jeśli masz wybór między szczepionką profilaktyczną a terapeutyczną, zawsze zalecałbym profilaktykę” – mówi Ertl. „Zapobieganie chorobie jest zawsze łatwiejsze i bezpieczniejsze niż jej leczenie”.

Ertl zauważa, że naukowcy i firmy farmaceutyczne są niezwykle ostrożni przy tworzeniu szczepionki profilaktycznej. Niedopuszczalne jest, aby zdrowa osoba zachorowała. Ale „akceptowane ryzyko będzie wyższe w przypadku leczenia kogoś, kto już jest chory” – mówi lekarz.

Szczepionki terapeutyczne: Zachować perspektywę

Chociaż szczepionki terapeutyczne są bardzo interesujące, żadna z nich nie jest jeszcze gotowa do zastosowania poza badaniami klinicznymi. Jeśli więc Ty lub ktoś z Twoich bliskich jest teraz chory, musisz polegać na innych metodach leczenia. Można też porozmawiać z lekarzem o wzięciu udziału w badaniu klinicznym.

Ertl twierdzi jednak, że w przyszłości szczepionki terapeutyczne mogą mieć kluczowe znaczenie w przypadku chorób, które nauczyliśmy się leczyć, ale którym nie potrafimy zapobiegać.

„Istnieją choroby, takie jak choroba Alzheimera, w przypadku których nie mamy pojęcia, jak zapobiegać za pomocą szczepionki” – mówi. Szczepionka zapobiegawcza może być mało prawdopodobna lub niemożliwa, natomiast szczepionka terapeutyczna może być bardziej wykonalna.

Ertl twierdzi, że naukowcy robią postępy, ale wciąż jest wiele do nauczenia.

Rodzicielstwo przedszkolaków: 8 błędów wychowawczych 3-5-latków

0

Lekarz omawia 8 typowych błędów popełnianych przez rodziców w wychowaniu dzieci w wieku od 3 do 5 lat, od zabawy po marudzenie i wiele innych.

Czasami może się wydawać, że Twój przedszkolak ma wrodzoną zdolność doprowadzania Cię do granic cierpliwości. I to nawet w dobry dzień.

Nie obawiajcie się, mamusie i tatusiowie. Nie jesteście sami. Przedszkolaki chcą cieszyć się swoją nowo odkrytą niezależnością. Ale pragną też uwagi i miłości swoich opiekunów.

Michele Borba, EdD, autorka książki The Big Book of Parenting Solutions, mówi: „Ten wiek (3-5 lat) należy do najbardziej aktywnych i frustrujących, jeśli chodzi o rodzicielstwo”.

Oto osiem typowych błędów popełnianych przez rodziców przedszkolaków i kilka sprytnych rozwiązań, które pomogą uniknąć problemów lub je rozwiązać.

1. Zbytnie odchodzenie od rutyny

Konsekwencja jest kluczowa dla przedszkolaków, mówi pediatra Tanya Remer Altmann, autorka książki Mommy Calls: Dr. Tanya Answers Parents’ Top 101 Questions about Babies and Toddlers”.

Jeśli nie jesteś konsekwentna w swoich działaniach, przedszkolaki są zdezorientowane i mogą częściej się zachowywać lub wpadać w złość. Altmann mówi: „Jeśli czasem pozwalasz im coś robić, a czasem nie, nie rozumieją tego”.

Twoje dziecko prawdopodobnie chce wiedzieć, dlaczego ostatnio mama pozwoliła mu bawić się na placu zabaw przez 10 minut, kiedy skończyła się szkoła, a tym razem chce, żeby od razu wsiadło do samochodu. Albo dlaczego mama wczoraj wieczorem położyła się z nimi na 10 minut, kiedy zasnęli, a teraz mówi, że nie mogą.

Napraw to:

Bądź konsekwentny we wszystkich działaniach – niezależnie od tego, czy chodzi o dyscyplinę, nawyki związane ze snem czy rutynowe spożywanie posiłków.

Altmann twierdzi, że jeśli rutyna jest spójna przez 90% czasu, a dziecko dobrze sobie radzi, to ty również, a drobne odstępstwa mogą być w porządku.

2. Skupianie się na negatywnych rzeczach

Łatwo jest skupić się na negatywnych zachowaniach dziecka – takich jak krzyk i wrzask – i zignorować te dobre.

Altmann mówi, że rodzice skupiają się na tym, czego nie chcą, aby ich przedszkolaki robiły. „Mówią: 'Nie bij. Nie rzucaj. Nie mów 'kupa w majtki'” – mówi.

Napraw to:

Zauważ, kiedy dziecko robi coś pozytywnego, i nagradzaj je za dobre zachowanie.

Nagrodą za pozytywne działania może być pochwała, przytulenie lub pocałunek. „W przypadku przedszkolaków tego typu rzeczy są naprawdę bardzo ważne” – mówi Altmann.

Powiedz swojemu dziecku: „Podobało mi się, że siedziałeś cicho i słuchałeś” albo „To było dobre, kiedy byłeś tak przyjazny dla dziecka na placu zabaw”.

3. Nie dostrzeganie sygnałów ostrzegawczych

Rodzice często próbują przemówić dzieciom do rozsądku, kiedy te wpadają w złość, powtarzając: „Uspokój się, uspokój się”. Ale to tak, jakby próbować przemówić do rozsądku złotej rybce – mówi Borba. „Masz siłę bezpośrednio przed, kiedy możesz jeszcze odwrócić uwagę lub przewidzieć sytuację. Ale kiedy napad złości przybiera na sile, tracisz ją. Dziecko cię nie słucha”.

Napraw to:

Borba radzi, aby dowiedzieć się, jakie są naturalne sygnały ostrzegawcze dziecka i przewidywać je. Typowe z nich to głód, zmęczenie i nuda.

Dlatego nie zabieraj dziecka do supermarketu, jeśli nie zdążyło się zdrzemnąć lub jeśli nie masz w torebce zdrowej przekąski.

4. Zachęcanie do marudzenia

Czy marudzenie Twojego dziecka doprowadza Cię do szału? Na przykład, czy doprowadza cię do szału, gdy tuż przed obiadem, gdy przygotowujesz jedzenie, twoje dziecko zaczyna płakać: „Chcę iść do parku” lub „Chcę się pobawić z Rileyem”.

Borba mówi, że rodzice często ulegają tym marudzeniom, ale to tylko wzmacnia zachowania mające na celu zwrócenie na siebie uwagi. Twoje dziecko będzie wiedziało, które przyciski naciskać, a potem będzie je naciskać ciągle i ciągle.

„To wiek, w którym dzieci wychodzą ze swoich skorup” – mówi. „Uważaj, bo one wiedzą, co działa”.

Napraw to:

Ignoruj.

W przypadku zachowań, które nie są agresywne, takich jak marudzenie czy dąsanie się, lepiej jest w ogóle na nie nie reagować. Jeśli będziesz konsekwentny – mówi Borba – dziecko pomyśli sobie: „No cóż, to nie zadziałało”.

5. Nadmierne planowanie zajęć dziecka

Rodzice często planują mnóstwo zajęć, np. zajęcia taneczne lub muzyczne. Potem zastanawiają się, dlaczego ich dziecko nie kładzie się do łóżka i nie zasypia od razu po tylu zajęciach, które musiały je zmęczyć.

Zdaniem Altmann problem polega na tym, że dzieci są wciąż rozdrażnione i potrzebują czasu, by się uspokoić. Każde dziecko potrzebuje czasu na uspokojenie się, a zwłaszcza przedszkolaki. Niezależnie od tego, czy dziecko jest w przedszkolu przez dwie godziny, czy przez cały dzień, może to być bardzo wyczerpujące.

Napraw to:

Nie układaj dziecku zbyt wielu planów ani nie przerzucaj go z jednego zajęcia na drugie. Po powrocie ze szkoły daj dziecku czas na odpoczynek i swobodną zabawę.

6. Niedocenianie znaczenia zabawy

Wielu rodziców uważa, że powinni zapisywać swoje dzieci na dodatkowe zajęcia, aby zapewnić im przewagę. Ale tak naprawdę tak nie jest.

Zdaniem psychologa Lawrence’a J. Cohena, autora książki „Playful Parenting”, to, co najbardziej wzbogaca dzieci w tym wieku, to swobodna zabawa. Obejmuje ona zabawy dramatyczne (zabawy w udawanie), zabawy w chowanego i wygłupy.

„Swobodna zabawa to sposób, w jaki najlepiej rozwija się mózg dziecka” – mówi Cohen. „Podczas zabawy dzieci w naturalny sposób stawiają sobie odpowiednie wyzwania – ani zbyt łatwe, ani zbyt trudne”.

Napraw to:

Zapewnij dziecku czas i miejsce na swobodną zabawę. Pamiętaj, że przedszkolaki definiują zabawę jako „to, co robisz, kiedy masz możliwość wyboru, co chcesz robić”.

Wolny wybór – dobrowolny aspekt zabawy – jest ważny, mówi Cohen. „Przedszkolaki uwielbiają odkurzać lub wykonywać prace domowe, ale to jest zabawa. Nie ma tego na liście ich obowiązków. Same zdecydowały, że chcą to zrobić i robią to dla zabawy” – mówi.

7. Rozpraszanie się codzienną harówką

Twoje dziecko może dobrze się bawić samodzielnie, ale to nie znaczy, że nie pragnie Twojej uwagi. „Jest coś, co dzieci tracą, jeśli rodzice nie wchodzą na podłogę i nie bawią się z nimi” – mówi Cohen.

Rodzice nie tylko nie zabierają się do zabawy, ale też wielu z nich zbyt łatwo rozprasza się, korzystając z telefonu komórkowego, poczty elektronicznej lub innych wielozadaniowych czynności. „Dzieci nie są głupie” – mówi Cohen. „Wiedzą, czy naprawdę poświęcamy im uwagę, czy nie”.

Napraw to:

Ustaw minutnik, bądź entuzjastyczny i angażuj się w zabawę z dzieckiem przez wyznaczony czas.

„Pół godziny skoncentrowanej zabawy, podczas której poświęcasz dziecku całą swoją uwagę i nie martwisz się o obiad czy pracę” – mówi Cohen – „jest lepsze niż cały dzień, kiedy poświęcasz mu tylko połowę uwagi”.

8. Przesadne reagowanie na kłamstwa

Cohen twierdzi, że kłamstwo naprawdę przeraża rodziców. Namawia rodziców, by postrzegali to zachowanie raczej jako eksperymentowanie niż jako „rzecz moralną”.

„Kiedy dzieci zaczynają kłamać, jest to duży postęp poznawczy” – mówi. „Jest to trochę ekscytujące, a trochę przerażające. Ma to ładunek emocjonalny. Ale wtedy rodzice wpadają w panikę i mają wizje dziecka w więzieniu, więc są bardzo spięci i niespokojni z tego powodu”.

Napraw to:

Nie przesadzaj z reakcją. Wiedz, że popełnienie jednego czy dwóch błędów jest normalną częścią rozwoju dziecka.

I nie skupiaj się na samym kłamstwie – radzi Cohen. Na przykład, jeśli twój mały Pinokio zaprzecza, że miał cokolwiek wspólnego z rozlanym płynem, możesz powiedzieć rzeczowo: „Źle się z tym czujesz i rozumiem to.”

?

Skuteczne rodzicielstwo wymaga czasu, cierpliwości i miłości. Trzeba też pamiętać, że zmiany mogą nie nastąpić z dnia na dzień. Ale jak mówi stara maksyma: „Jeśli na początku ci się nie uda, próbuj, próbuj jeszcze raz”. I jeszcze raz.

Jak uzyskać ulgę w alergii oczu?

0

Czy alergie wpływają na Twoje oczy? Wypróbuj poniższe metody leczenia i strategie samopomocy opracowane przez lekarza, aby uzyskać ulgę w alergii oczu.

Te same metody leczenia i strategie samopomocy, które łagodzą objawy alergii nosa, działają również w przypadku alergii oczu.

Nazywane również alergiami ocznymi lub alergicznym zapaleniem spojówek, stanowią niewielkie zagrożenie dla wzroku, poza chwilowym zamgleniem. Jednak infekcje i inne schorzenia mogą powodować takie same objawy, dlatego należy skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy nie ustępują.

Przyczyny

Podobnie jak wszystkie alergie, alergie oczu pojawiają się, gdy organizm nadmiernie reaguje na jakąś substancję. Układ odpornościowy wytwarza przeciwciała, które powodują wydzielanie histaminy i innych substancji do oczu. Powoduje to swędzenie i czerwone, łzawiące oczy. Niektórzy ludzie mają również alergie nosowe.

Rodzaje

Istnieją dwa rodzaje alergii oczu: sezonowe, które są bardziej powszechne, i wieloletnie.

Alergie sezonowe występują w określonych porach roku – zwykle wczesną wiosną, latem i jesienią. Czynnikami wyzwalającymi są alergeny znajdujące się w powietrzu, zwykle pyłki traw, drzew i chwastów, a także zarodniki grzybów pleśniowych.

Alergie wieloletnie występują przez cały rok. Głównymi przyczynami są roztocza kurzu, pierze (w pościeli) i sierść zwierząt domowych. Inne substancje, w tym perfumy, dym, chlor, zanieczyszczenie powietrza, kosmetyki i niektóre leki, również mogą odgrywać pewną rolę.

Czasami łatwo jest stwierdzić, co wywołuje alergię – na przykład, jeśli objawy pojawiają się, gdy wychodzisz na zewnątrz w wietrzny dzień o dużej liczbie pyłków lub gdy zwierzę domowe wdrapie się na twoje kolana. Jeśli czynnik wywołujący nie jest jasny, lekarz może przeprowadzić testy, aby to ustalić.

Zwalczanie alergii we własnym zakresie

Przede wszystkim należy unikać czynników wywołujących alergię.

Pozostań w domu, gdy stężenie pyłków jest największe, zwykle w godzinach porannych i wczesnym wieczorem. Zamknij okna i włącz klimatyzator (wentylatory okienne mogą przyciągać pyłki i zarodniki pleśni).

Gdy wychodzisz z domu, noś okulary lub duże okulary przeciwsłoneczne, aby chronić oczy przed pyłkami. Jazda samochodem? Trzymaj okna zamknięte i włącz klimatyzator.

Aby ograniczyć kontakt z roztoczami kurzu, używaj specjalnych poszewek na poduszki, które chronią przed alergenami. Często pierz pościel w gorącej wodzie. Jeśli Twój materac ma więcej niż kilka lat, rozważ zakup nowego.

Czyść podłogi wilgotnym mopem. Zamiatanie powoduje raczej wzniecanie alergenów niż ich usuwanie. Szczególnie jeśli masz zwierzęta, rozważ wymianę dywanów i wykładzin, które zatrzymują i zatrzymują alergeny, na twarde drewno, płytki lub inne materiały podłogowe, które są łatwiejsze do czyszczenia. Wybierz żaluzje zamiast zasłon.

Aby powstrzymać rozwój pleśni w domu, utrzymuj wilgotność poniżej 50%. Konieczne może być użycie osuszacza, zwłaszcza w wilgotnej piwnicy. Osuszacz należy regularnie czyścić. Sprzątając kuchnię i łazienkę, używaj roztworu wybielacza.

Jeśli Twoje zwierzę jest czynnikiem wyzwalającym, trzymaj je z dala od sypialni.

Nie należy trzeć oczu. Może to pogorszyć objawy. Zamiast tego stosuj chłodne okłady.

Leki alergiczne do oczu

Leki dostępne bez recepty i na receptę mogą przynieść krótkotrwałą ulgę w niektórych objawach alergii oczu. Leczenie na receptę może zapewnić zarówno krótko- jak i długoterminową pomoc.

Sterylne płukanki z soli fizjologicznej i płyny do smarowania oczu mogą złagodzić podrażnione oczy i pomóc wypłukać alergeny.

Krople do oczu ze środkiem obkurczającym oczy mogą zmniejszyć zaczerwienienie oczu poprzez zwężenie naczyń krwionośnych w oczach. Krople te są zwykle nieco kłujące i nie łagodzą wszystkich objawów. Co więcej, ich działanie jest krótkotrwałe. Stosowanie ich przez okres dłuższy niż kilka dni może spowodować „wtórne” zaczerwienienie oczu.

Krople do oczu zawierające ketotifen mogą złagodzić objawy alergii na okres do 12 godzin. Nie powodują one zaczerwienienia z odbicia nawet przy długotrwałym stosowaniu.

Chłodzenie kropli do oczu może przynieść większą ulgę.

Oprócz czerwonych, swędzących oczu spowodowanych alergią, wiele osób ma również inne objawy, takie jak duszny, katar. Jeśli tak jest, sterydowe spraye do nosa mogą pomóc Twoim oczom i nosowi. Dostępne bez recepty leki to Flonase, Rhinocort i Nasacort. Kilka innych jest również dostępnych z przepisu lekarza.

Pomocne mogą być również doustne leki przeciwhistaminowe. Cetyryzyna (Zyrtec) i loratadyna (Claritin) działają zwykle mniej uspokajająco niż niektóre starsze leki i zapewniają długotrwałą ulgę. Należy jednak pamiętać, że doustne leki przeciwhistaminowe wysuszają oczy i mogą pogorszyć stan suchego oka.

Jeśli potrzebujesz więcej pomocy, lekarz może przepisać inne krople do oczu. W ciężkich lub uporczywych przypadkach pomocna może być także immunoterapia (zastrzyki alergiczne lub tabletki pod język).

Przepisy na jedzenie na imprezę – zabawne potrawy dla dzieci

0

Potrzebujesz przekąsek na przyjęcie dla dzieci? Doktor pokazuje przepisy na smaczne i zdrowsze niż tradycyjne potrawy imprezowe.

1/10

Czas na imprezę! Ale nie musisz podawać samych śmieci. Pomyśl o menu, a podasz dzieciom zdrowsze, bogate w składniki odżywcze potrawy, które pokochają.

Zaproponuj słodkie i słone kulki popcornu. Popcorn jest chrupiący i zawiera dużo błonnika. Rodzynki dodają słodyczy i więcej błonnika. Te niskotłuszczowe przekąski można jeść z przyjemnością – to idealny przysmak na imprezę!

Ponieważ popcorn stwarza ryzyko zadławienia, nie należy podawać tej przekąski dzieciom w wieku 3 lat i młodszym.

Ciasteczka Rocky Road

2/10

Te ciastka mają niższą zawartość tłuszczu niż inne przepisy. Pianki marshmallows sprawiają, że są one wyjątkowo gęste i zabawne, bez dodawania dodatkowego tłuszczu. Orzechy dodają trochę białka. Pozwól dzieciom dodać do ciastek kawałki czekolady i orzechy, aby nadać im ostateczny szlif. Oczywiście upewnij się, że żaden z gości nie jest uczulony na orzechy.

Gotowanie z dziećmi to świetny sposób na zainteresowanie ich jedzeniem i dokonywaniem zdrowych wyborów. Na przykład mogą się nauczyć, że słodycze, takie jak te ciasteczka, są w porządku jako „czasami”. A rozsądna porcja to 2-calowe kwadratowe brownie. Z podanego przepisu wychodzi 16 ciastek.

?

Pizza z kurczakiem w ogrodzie

3/10

Dzieci i pizza to zawsze świetne połączenie. Pomyśl nie tylko o pizzy: Nie zamawiaj placków z pepperoni i kiełbasą. Zamiast tego pozwól dzieciom zrobić własne ciasto z mąki pełnoziarnistej, aby zorganizować zdrową pizzę typu „zrób to sam”!

Szybkorosnące drożdże to sekret, dzięki któremu ciasto upiecze się w mniej niż godzinę. Zaproponuj dodatki, takie jak świeże warzywa i chudy kurczak, aby ograniczyć niezdrowe tłuszcze nasycone, które można znaleźć w pepperoni i kiełbasie.

Dip ranczerski i chrupiące warzywa

4/10

Zamiast chipsów i dipu zaproponuj to pikantne i chrupiące połączenie. Wybieraj wszelkiego rodzaju zabawne, kolorowe warzywa, takie jak słupki marchewki, pomidory winogronowe, groszek i różyczki brokułów.

Dzieci będą się świetnie bawić, zanurzając je w tym niskotłuszczowym, łatwym do zrobienia dipie ranczerskim. Możesz też użyć jogurtu greckiego o obniżonej zawartości tłuszczu zamiast niskotłuszczowego majonezu i maślanki. Bonus: jogurt grecki jest bogaty w białko!

Przygotuj go w 15 minut i przechowuj przez 3 dni.

Pikantny kurczak w popcornie z orzechami pekan

5/10

Dzieci uwielbiają nuggetsy z kurczaka. Zrezygnuj z przetworzonych produktów, które mogą zawierać niezdrowe wypełniacze, i zrób własne, używając piersi kurczaka bez skóry i orzechów pekan (chyba że któryś z gości jest uczulony na orzechy), aby uzyskać dodatkowe białko i chrupkość.

Frytki z piekarnika

6/10

Jedzenie dla palców! Te pieczone „frytki” są chrupiące na zewnątrz i maślane w środku, bez tłuszczu pochodzącego ze smażenia. Do przygotowania 4 porcji:

  • Pokrój dwa duże ziemniaki Yukon Gold na kliny. Zachowaj skórkę, aby uzyskać dodatkową chrupkość i błonnik.

  • Wrzuć je do 4 łyżeczek oliwy z oliwek extra vergine i 1/2 łyżeczki soli.

  • Dodaj 1/2 łyżeczki suszonego tymianku, jeśli lubisz.

Rozłóż na blasze do pieczenia i piecz w temperaturze 450F przez 20 minut, raz obróć.

Pikantne klopsiki z jeżozwierza

7/10

Weź zwykłe klopsiki, dodaj do nich długoziarnisty brązowy ryż i nagle masz małe, kolczaste jeżozwierze!

Co więcej, użycie pełnego ziarna, takiego jak brązowy ryż, zamiast białej bułki tartej dodaje zdrowego błonnika do tych pełnych białka przekąsek. Jedna porcja sześciu klopsików ma około 300 kalorii.

Partię klopsików można przygotować z dużym wyprzedzeniem przed przyjęciem. Można je zamrozić na okres do 3 miesięcy.

Popcorn o smaku serowym

8/10

Ten serowy popcorn jest o wiele zdrowszy niż jego kinowa wersja. Popcorn to świetna zabawa i może być o wiele zdrowszy niż chipsy, jeśli jest smażony na powietrzu! Popcorn jest pełnoziarnisty, więc zawiera błonnik. Każda porcja zawierająca 1 filiżankę jest niskokaloryczna i ma niską zawartość tłuszczów nasyconych.

Sposób przygotowania: Wymieszaj 4 filiżanki gorącego popcornu z 1/2 filiżanki świeżo startego parmezanu. Dodaj pieprz cayenne do smaku, aby uzyskać pikantny posmak.

Szkunery z tuńczyka

9/10

Niech tuńczyk popłynie w łódkach ze słodkiej papryki, aby uzyskać osobliwy, zdrowy przysmak na imprezę.Zmieszaj quinoa z tuńczykiem, aby dodać błonnika. Wymieszaj z ogórkami, papryką, selerem i innymi ulubionymi warzywami, aby uzyskać więcej chrupkości i wartości odżywczych. Z połówek papryki wydłub nasiona i włóż do środka tuńczyka. Podawaj ze świeżymi owocami.

Smaczne, pikantne tostadas z krewetkami

10/10

Pozwól dzieciom wykazać się kreatywnością, układając na muszlach tostad krewetki, sałatkę z kapusty, guacamole, salsę i inne dodatki. Ta wysokobłonnikowa i wysokobiałkowa fiesta nie wymaga gotowania. Rozłóż wszystkie składniki w dużych miskach i każdy może stworzyć swoje własne arcydzieło.