Lekarz opisuje objawy i rodzaje zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi u dzieci.

Istnieją trzy grupy objawów:

Symptomy ADHD pojawiają się zazwyczaj w młodym wieku: średnio około 12 roku życia. Mogą jednak pojawić się znacznie wcześniej. Niektóre dzieci zostały zdiagnozowane już w wieku 3 lat.

Nieuwaga

Możesz tego nie zauważyć, dopóki dziecko nie pójdzie do szkoły. U dorosłych może być łatwiejsza do zauważenia w pracy lub w sytuacjach społecznych.

Osoba taka może zwlekać, nie kończyć zadań, takich jak praca domowa czy obowiązki domowe, lub często przechodzić od jednej nieukończonej czynności do drugiej.

Może także:

• Być zdezorganizowane

• Brak koncentracji

• Z trudem zwracają uwagę na szczegóły i mają tendencję do popełniania niedbałych błędów. Ich praca może być niechlujna i sprawiać wrażenie niedbałej.

• Ma problemy z utrzymaniem tematu podczas rozmowy, nie słucha innych i nie przestrzega zasad społecznych

• Zapominanie o codziennych czynnościach (np. spóźnianie się na spotkania, zapominanie o przyniesieniu obiadu)

• Łatwo rozpraszają go błahe dźwięki lub wydarzenia, które zwykle są ignorowane przez innych.

• Trudno im się dogadać z innymi, ponieważ nie potrafią odczytywać ludzkich uczuć i nastrojów

• Dużo marzą

• Być zbyt pochłoniętym własnymi myślami, aby cię usłyszeć

Nadaktywność

Może się różnić w zależności od wieku. Można ją zauważyć już u przedszkolaków. Objawy ADHD prawie zawsze pojawiają się przed ukończeniem gimnazjum.

Dzieci z nadpobudliwością mogą:

• Wić się i wiercić w pozycji siedzącej

• Często wstaje, aby chodzić lub biegać

• Dużo biegać lub wspinać się, kiedy nie jest to właściwe. (U nastolatków może to wyglądać na niepokój).

• Trudności z cichą zabawą lub cichym hobby

• Być zawsze w ruchu

• Nadmiernie rozmawiać

Maluchy i przedszkolaki z ADHD zwykle są w ciągłym ruchu, skaczą po meblach i mają problemy z uczestniczeniem w zajęciach grupowych, które wymagają od nich spokojnego siedzenia. Na przykład, mogą mieć trudności z wysłuchaniem opowiadania.

Dzieci w wieku szkolnym mają podobne nawyki, ale można je zauważyć rzadziej. Nie są w stanie usiedzieć na miejscu, często się wiercą, wiercą się lub dużo mówią.

U nastolatków i dorosłych nadpobudliwość może objawiać się uczuciem niepokoju. Mogą mieć również trudności z wykonywaniem spokojnych czynności, podczas których siedzi się nieruchomo.

Impulsywność

Objawy tego zjawiska obejmują:

• Niecierpliwość

• Niecierpliwe oczekiwanie na rozmowę lub reakcję

Osoba ta może:

• mieć trudności z czekaniem na swoją kolej.

• Udzielają odpowiedzi zanim ktoś skończy zadawać im pytanie.

• Często przerywają lub przeszkadzają innym. Często zdarza się to tak często, że powoduje problemy w kontaktach społecznych lub w pracy. Koledzy mogą się na nich gniewać lub zranić ich uczucia, ponieważ mogą działać bez zastanowienia.

• Rozpoczynać rozmowy w nieodpowiednich momentach.

Impulsywność może prowadzić do wypadków, takich jak przewracanie przedmiotów lub wpadanie na ludzi. Dzieci z ADHD mogą również robić ryzykowne rzeczy, nie zastanawiając się nad ich konsekwencjami. Na przykład mogą się wspinać i narażać się na niebezpieczeństwo.

Wiele z tych objawów występuje od czasu do czasu u wszystkich młodych ludzi. Jednak u dzieci z tym zaburzeniem występują one często – w domu, w szkole lub podczas spotkań z przyjaciółmi. Zaburzają one również zdolność dziecka do funkcjonowania tak, jak inne dzieci w tym samym wieku lub na tym samym poziomie rozwoju.[Self-Test] Does My Child Have Symptoms of ADHD?

Postawienie diagnozy

Nie ma jednego testu na obecność ADHD.

Lekarz dziecka będzie chciał poznać jego objawy i dowiedzieć się, kiedy się zaczęły. Być może będzie chciał przeprowadzić kilka testów, aby wykluczyć inne problemy zdrowotne, które mogłyby zmienić sposób działania dziecka. Może również chcieć wysłać dziecko do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego dzieci, np. psychologa lub psychiatry dziecięcego, w celu przeprowadzenia bardziej szczegółowych badań. Lekarze ci mogą poprosić o rozmowę z innymi dorosłymi osobami w życiu dziecka, np. trenerami lub nauczycielami. Dopiero wtedy – jeśli dziecko spełnia kryteria ADHD – zostaje zdiagnozowane.

Lekarze zwracają uwagę na zachowania, które:

• Nie jest typowe dla wieku danej osoby. (Większość dzieci może jednak w pewnym momencie zachowywać się w ten sposób).

• Ma negatywny wpływ na zdolność osoby do funkcjonowania w domu, w środowisku społecznym lub w pracy.

Muszą także stale wykazywać co najmniej sześć z powyższych objawów:

• Przez co najmniej 6 miesięcy

• W co najmniej dwóch środowiskach, np. w domu i w szkole

Perspektywy długoterminowe

Ogólnie rzecz biorąc, nadpobudliwość ma tendencję do zmniejszania się wraz z wiekiem. Nieuwaga natomiast utrzymuje się do końca dorosłego życia.

Leczenie może pomóc. Wiele dzieci z ADHD w końcu się przystosowuje. Niektóre – około 20% do 30% – mają problemy z nauką, na które leczenie ADHD może nie pomóc.

W miarę dorastania, u niektórych nastolatków, którzy mieli to zaburzenie od dzieciństwa, mogą wystąpić okresy niepokoju lub depresji. Gdy w szkole lub w domu pojawiają się większe wymagania, objawy ADHD mogą się nasilać.

U dziecka z nadpobudliwością psychoruchową mogą wystąpić objawy innych zaburzeń, np. zaburzenia opozycyjno-depresyjnego.

Dzieci te są szczególnie narażone na ryzyko porzucenia szkoły. Jeśli masz obawy, porozmawiaj z lekarzem swoim lub dziecka o możliwościach leczenia. Pomocne mogą być leki, terapia behawioralna i inne metody.

Różnego rodzaju obozy dzienne i nocne pomagają dzieciom z trudnościami w nauce rozkwitać jak letni kwiat.

Każdego roku dziesiątki tysięcy dzieci w całych Stanach Zjednoczonych żegnają się z biurkami i książkami, a witają na obozie letnim. Dla większości z nich oznacza to sezon wypełniony pływaniem, softballem, pracami plastycznymi i rzemieślniczymi oraz mnóstwem zabawy.

Dla niektórych jednak – wybranej grupy dzieci z zaburzeniami zachowania znanymi jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) – jest to także okazja do zdobycia umiejętności oraz zwiększenia poczucia własnej wartości i pewności siebie na całe życie. Taki jest właśnie cel coraz bardziej popularnego rodzaju obozów letnich – programów zaprojektowanych specjalnie dla dzieci z ADHD. Starannie zorganizowane, dokładnie monitorowane, a nawet naukowo udowodnione, koncentrują się na poprawie zachowania, a jednocześnie zapewniają dzieciom świetną zabawę przez całe lato.

„Nigdy nie zapominamy, że zabawa jest tu istotną częścią równania – dzieci muszą się dobrze bawić i bawią się, ale wiedzą też i rozumieją, że program ma na celu wspieranie rozwoju ważnych umiejętności i mechanizmów radzenia sobie, które mogą im pomóc nie tylko po powrocie do szkoły, ale przez całe życie” – mówi Karen Fleiss, PsyD, dyrektor programu Summer Kids dla dzieci z ADHD w New York University Medical Center w Nowym Jorku.

ADHD to zaburzenie zachowania charakteryzujące się specyficznym zestawem objawów, które często powoduje problemy z koncentracją i uwagą. Dzieci z tym zaburzeniem są często uważane za „nadpobudliwe”, z ciągłą potrzebą stymulacji i ruchu. Inną często spotykaną cechą jest impulsywność, która często przejawia się w postaci agresywnego zachowania. Chociaż lekarze nie są pewni, co powoduje ADHD, wielu uważa, że przyczyną jest brak równowagi biochemicznej w mózgu, który może być również związany z lękiem i ewentualnie depresją. Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego szacuje, że od 3% do 5% wszystkich dzieci – ponad 2 miliony amerykańskich dzieci – ma ADHD, przy czym chłopcy cierpią na tę chorobę prawie dwa razy częściej niż dziewczynki.

Wiele z tych dzieci jest wyróżnianych jako „trudne” – niektóre z nich są uważane za łobuzów lub rozrabiaków, którzy dokuczają innym dzieciom, czasem bezlitośnie, co często prowadzi do bójek lub innych destrukcyjnych zachowań” – mówi doktor Fleiss. To, w połączeniu z trudnościami w skupieniu uwagi, jak mówi Fleiss, często utrudnia kontakty towarzyskie z innymi dziećmi – między innymi dlatego specjalne obozy letnie są tak korzystne.

„Tutaj dzieci uczą się rozpoznawać swoje zachowania i, co ważniejsze, dowiadują się, jak dokonywać mądrzejszych wyborów w kontaktach z innymi – a to ostatecznie pomaga im budować poczucie własnej wartości, co z kolei pomaga im lepiej radzić sobie we wszystkich dziedzinach życia” – mówi Fleiss.

Nagrody i pewność siebie

Tak, ale czy to dobra zabawa? Fleiss twierdzi, że zdecydowanie tak. „Nieustanne zajęcia oraz wbudowane systemy nagród sprawiają, że dzieci mają nad czym pracować, więc budując pewność siebie, zapewniamy im jednocześnie aktywność i rozrywkę” – mówi.

Program NYU, który co roku rozwija się w wiejskiej szkole prywatnej w Riverdale (około 30 minut jazdy autobusem z Manhattanu), jest jednym z 17 letnich „obozów” terapeutyczno-rozrywkowych w USA i Kanadzie, wzorowanych na prototypie stworzonym ponad 20 lat temu przez dr Williama Pelhama Jr, psychologa z Uniwersytetu Stanowego Nowego Jorku w Buffalo. W programie tym, znanym jako STP (Summer Treatment Program), od czasu jego powstania w latach 80. wzięły udział tysiące dzieci i faktycznie istnieją interesujące dane kliniczne wskazujące na to, że to podejście działa.

W badaniu opublikowanym w Journal of Abnormal Child Psychology w 2000 r. naukowcy porównali dzieci z ADHD przyjmujące same leki z tymi, które przyjmowały leki i uczestniczyły w zorganizowanym letnim obozie terapeutycznym. Badanie, przeprowadzone na Uniwersytecie w Pittsburghu oraz na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkley i Irvine, wykazało, że dzieci przyjmujące leki w połączeniu z aktywnością fizyczną znacznie przewyższały w różnych kategoriach zachowań te, które przyjmowały same leki.

Dr Bart Hodgens, dyrektor Letniego Programu Leczenia na Uniwersytecie Alabama w Birmingham, po raz pierwszy w tym roku oferuje podejście STP na swoim dziennym obozie dla dzieci z ADHD w wieku od 5 do 18 lat. Ma nadzieję, że miejscowe dzieci zareagują pozytywnie.

„Mamy bardzo wysoki stosunek liczby opiekunów do liczby uczestników, dużo zindywidualizowanej uwagi i programy, które mają na celu umożliwienie dzieciom rozpoznanie i zrozumienie ich problemów behawioralnych, a następnie zdobycie umiejętności potrzebnych do ich zmiany – a wszystko to podczas uczestnictwa w różnych starannie zaplanowanych i zorganizowanych codziennych zajęciach” – powiedział doktor Hodgens.

Rzeczywiście, typowy dzień w programie STP wygląda mniej więcej tak:

8:00 – 8:15 — Trening umiejętności społecznych 8:15 – 9:00 — Umiejętności piłkarskie 9:00 – 9:15 — Przejście 9:15 – 10:15 — Gra w piłkę nożną 10:15 – 10:30 — Przejście 10:30 – 11:30 — Akademickie centrum nauki 11:30 – 11:45 — Przejście 11:45 – 12:00 — Lunch 12:00 – 12: 15 — Przerwa 12:15 – 1:15 — Softball 1:15 – 1:30 — Przerwa 1:30 – 2:15 — Zajęcia plastyczne i artystyczne 2:15 – 2:30 — Współpraca 2:30 – 2:45 — Przerwa 2:45 – 3:45 — Pływanie 3:45 – 4:00 — Przerwa 4:00 – 5:00 — Umiejętności komputerowe 5:00 – 5:30 — Wyjazd

„Planujemy każdą minutę, ale to nie znaczy, że nie jest fajnie – zajęcia są zorganizowane w taki sposób, aby dzieci były w pełni zaangażowane przez cały czas. W efekcie dzieci nie tylko mają rozrywkę i zajęcie, ale także uczą się ważnych umiejętności radzenia sobie z problemami, które sprawdzają się we wszystkich dziedzinach życia” – mówi Hodgens.

Ocalony: Styl ADHD!

Nieco inny kierunek rozwoju teorii wyznaczają obozy z wyjazdem na noc, takie jak Talisman, program w Karolinie Północnej dla dzieci w wieku od 9 do 17 lat z ADHD, a także z innymi trudnościami w nauce i problemami behawioralnymi. Talisman, oparty na programach opracowanych przez Aspen Education Group, działa już od prawie ćwierć wieku. Dyrektor Linda Tatapough twierdzi, że kluczem do sukcesu są struktura, dyscyplina i pozytywne wzmacnianie.

„Nasze programy są zaprojektowane w taki sposób, aby były bardzo ustrukturyzowane i nadzorowane – to duża różnica w porównaniu z typowym obozem letnim. Uważamy jednak, że takie podejście jest ważne dla dzieci z ADHD, ponieważ jeśli damy im zbyt wiele swobody, będą miały zbyt wiele możliwości wyboru, a to prowadzi do problemów” – mówi Tatapough.

Choć w przeszłości zajęcia w Talisman koncentrowały się głównie na sporcie i rekreacji, w tym roku do programu włączone zostaną także zajęcia związane z nauką i wzmacnianiem umiejętności. Tatapough mówi jednak, że tym, co naprawdę wyróżnia obóz, jest zaangażowanie w pomoc dzieciom w rozpoznawaniu i rozwiązywaniu problemów behawioralnych w miarę ich pojawiania się.

„Dziecko uczy się brać bezpośrednią odpowiedzialność za swoje czyny i rozmawiamy o tym, co można zrobić, aby w przyszłości zmienić sytuację, dokonując bardziej odpowiednich wyborów” – mówi Tatapough.

Kolejna aktywna siła: Zachęcanie dzieci do wspólnej pracy nad osiągnięciem wspólnego celu, który przyniesie korzyści wszystkim. „Jeśli wszyscy razem wejdziemy na górę w trzy godziny, a nie w sześć, to każdy zyska więcej wolnego czasu” – mówi Tatapough. To, jej zdaniem, sprzyja nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami i pomaga zmniejszyć poczucie izolacji, którego wiele z tych dzieci doświadcza w normalnym środowisku akademickim.

Przygoda w dziczy

Nieco odważniejszy i bardziej śmiały jest letni program z opcją wyjazdu na nocny wypoczynek SOAR – Success Oriented Achievement Realized. Jest to program dla dzieci, nastolatków i młodych dorosłych z ADHD lub innymi trudnościami w nauce. Nie znajdziesz tu ceramiki, komputerów ani innych zajęć lekcyjnych. Zamiast tego letnie życie w SOAR to czysta przygoda w dziczy, na wzór programu Survivor – przynajmniej pod względem tego, że niemal każdego dnia trzeba stawić czoła nieoczekiwanym wydarzeniom. I to właśnie, jak twierdzą eksperci, jest magią, która sprawia, że ten program działa.

Filozofia programu SOAR polega na tym, że dzieci z trudnościami w nauce lub ADHD „rozkwitają”, gdy mogą skupić się na swoich mocnych stronach w zupełnie nowym i wymagającym środowisku. I takie wyzwania są. Bazy SOAR znajdują się w Balsam, N.C., i DuBois, Wyo, a ich dwu- i czterotygodniowe programy prowadzą ekspedycje na całym południowym wschodzie, w Florida Keys, na Karaibach, w Górach Skalistych i na pustynnym południowym zachodzie, a specjalne programy dostępne są także w Belize, w Ameryce Środkowej. Zajęcia obejmują wędrówki z plecakiem przez dzikie tereny, pakowanie koni, wspinaczkę skałkową, rafting wodny, badania nad dziką przyrodą, wspinaczkę górską, nurkowanie, snorkeling, kajakarstwo morskie i medycynę środowiskową.

Ponieważ do 80% wszystkich dzieci z ADHD lub innymi trudnościami w nauce przyjmuje jakieś leki, w SOAR, podobnie jak na wszystkich wcześniej wymienionych obozach, pracują psychologowie, pielęgniarki i opiekunowie przeszkoleni w stosowaniu terapii i nadzorowaniu osób przyjmujących leki. Stosunek liczby uczestników do liczby opiekunów jest dość wysoki w prawie wszystkich letnich programach ADHD w całym kraju, co zapewnia dzieciom nie tylko dobrą opiekę, ale także niezbędne wsparcie emocjonalne i uwagę fizyczną.

Więcej informacji na temat filozofii letnich programów leczenia można znaleźć na stronie ctadd.net/ctadd/stpmanual2.html.

Aby dowiedzieć się więcej o programie NYU, odwiedź stronę www.aboutourkids.org.

Informacje o programie Uniwersytetu Alabamy można znaleźć na stronie www.circ.uab.edu/sparks/adhd.

Informacje o programie SOAR można znaleźć na stronie www.SOARNC.org.

Aby dowiedzieć się więcej o programie Talisman, odwiedź stronę www.talismansummercamp.com.