Strona główna Blog Strona 3334

Diagnostyka ADHD u dorosłych: Badanie osób dorosłych pod kątem ADHD

0

Dorośli również mogą mieć ADHD. Dowiedz się, jak lekarze diagnozują ten stan, jeśli masz więcej niż 17 lat, i jakie powinny być kolejne kroki.

Znajdź właściwego lekarza

Ponieważ ADHD u dorosłych nie występuje tak często, należy umówić się na wizytę u lekarza, który ma doświadczenie i jest przeszkolony w udzielaniu pomocy osobom w wieku powyżej 17 lat. Może to być:

  • Psychiatra

  • Neurolog

  • Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej

  • Psycholog kliniczny

  • Kliniczny pracownik socjalny

Poproś swojego lekarza pierwszego kontaktu o informacje lub skierowanie do jednego z tych specjalistów. Można także wyszukać specjalistę w katalogu internetowym swojego planu ubezpieczenia zdrowotnego. Lokalna grupa wsparcia dla osób dorosłych z ADHD może również polecić lekarza w pobliżu.

Testy i egzaminy

Przed lub w trakcie wizyty pacjent może zostać poddany testom psychologicznym, takim jak wypełnienie listy objawów lub skali oceny zachowania. Pacjent może również zostać poddany badaniom w celu sprawdzenia, czy nie cierpi na zaburzenia uczenia się lub inne problemy, które mogą być mylone z ADHD lub które mogą występować jednocześnie z ADHD, takie jak depresja lub stany lękowe.

Wywiad lekarski i badanie przedmiotowe mogą pomóc lekarzowi wykluczyć takie schorzenia, jak problemy z tarczycą lub zaburzenia napadowe. Mogą one naśladować skutki ADHD.

Wpływ na Twoje życie

Lekarz zada pytania dotyczące objawów zauważonych w szkole lub pracy, używania narkotyków i alkoholu, prowadzenia pojazdów oraz relacji z rodziną i przyjaciółmi. Aby postawić diagnozę, dorośli muszą spełnić niższy próg objawów niż dzieci – 5 z 9 w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Możesz czuć się zakłopotany, mówiąc o tych sprawach lub martwić się, że zostaniesz osądzony za problemy, które spowodowały, ale ważne jest, aby być szczerym, aby uzyskać pomoc, której szukasz.

Każdy człowiek ma od czasu do czasu problemy z koncentracją lub organizacją. Ale jeśli masz ADHD, objawy mogą powodować poważne problemy w pracy, w szkole lub w domu. Poważne zdarzenia w dwóch z tych trzech obszarów – takie jak zwolnienie z pracy, niezaliczenie zajęć, niemożność terminowego płacenia rachunków – są zazwyczaj niezbędne do postawienia diagnozy ADHD.

Wskazówki z przeszłości

Ważne są również doświadczenia z młodości. Aby zdiagnozować ADHD, objawy muszą wystąpić w dzieciństwie (technicznie rzecz biorąc przed ukończeniem 12 roku życia), chociaż mogły być inne w innych okresach życia i mogły nie sprawiać wielu problemów aż do teraz.

Lekarz może również chcieć porozmawiać z rodzicami lub partnerem. Nie chodzi tu o sprawdzenie odpowiedzi pacjenta. Chodzi o to, aby mogli oni dowiedzieć się więcej o zachowaniach, których pacjent może nie zauważać lub nie pamiętać. Dzięki temu będą mogli lepiej zrozumieć przeszłe i obecne problemy pacjenta.

Jeśli masz jakieś dokumenty – np. oceny z pracy, kopie wyników poprzednich testów psychologicznych, a nawet stare świadectwa szkolne – przynieś je na wizytę.

Kolejne kroki

Istnieją dwa rodzaje ADHD. Typ nadpobudliwy/impulsywny można zdiagnozować u osób, które często są niespokojne, nerwowe, przerywają lub nie mogą się doczekać. Osoby z typem nieuważnym często nie są skoncentrowane i łatwo się rozpraszają, wydają się nieuważne i popełniają błędy, zapominają lub gubią rzeczy, mają problemy z organizacją. U pacjenta może występować połączenie obu tych typów.

Na podstawie objawów lekarz zaproponuje leczenie, które często obejmuje podawanie leków, terapię i naukę strategii radzenia sobie z zachowaniem.

Błędy żywieniowe, które mogą przeszkadzać w zdrowym odżywianiu

0

Lekarz wymienia 5 powszechnych błędnych przekonań i pomyłek żywieniowych.

Błędy żywieniowe, które mogą przeszkadzać w zdrowym odżywianiu

Czy popełniasz te powszechne błędy żywieniowe?

Elaine Magee, MPH, RD Z archiwum lekarza

Wszyscy chcemy stosować zdrową dietę, która zapewnia nam dobre samopoczucie i pomaga zapobiegać chorobom przewlekłym. Jednak wielu z nas popełnia błędy żywieniowe, które mogą uniemożliwić nam uzyskanie jak największej ilości wartości odżywczych z naszego jedzenia.

Oto kilka powszechnych błędów żywieniowych, które popełniają nawet świadomi konsumenci:

Błąd zdrowego odżywiania nr 1: kupowanie świeżych produktów na cały tydzień

Po zebraniu owoców i warzyw zaczynają one tracić część witamin, minerałów i związków fitochemicznych. Dlatego trzymanie ich w lodówce przez cały tydzień może oznaczać okradanie się z wartości odżywczych.

Zamiast tego kupuj świeże produkty co kilka dni i uzupełniaj je mrożonymi owocami i warzywami. Mrożone produkty są zbierane w szczytowym momencie i natychmiast zamrażane, co chroni składniki odżywcze przed rozkładem nawet przez rok przechowywania w zamrażarce. Szukaj mrożonych produktów bez dodatku sosów lub syropów.

Błąd zdrowego odżywiania nr 2: kupowanie zbyt dużej ilości przetworzonej żywności

Przetworzona żywność zawiera zwykle więcej sodu i tłuszczów nasyconych, a mniej błonnika i składników odżywczych. Zamiast tego, w miarę możliwości, sięgaj po świeżą, pełnowartościową żywność. Jeśli wybierasz produkty gotowe, szukaj takich, które zawierają pełne ziarna (np. pełnoziarnisty chleb i bułki do hot dogów, pełnoziarniste tortille i pełnoziarniste makarony), nie zawierają tłuszczów trans i mają niską zawartość tłuszczów nasyconych (np. butelkowana marinara z oliwy z oliwek, lekki sos sałatkowy z oleju rzepakowego lub oliwy z oliwek, niektóre zupy na bazie bulionu lub pomidorów).

Błąd zdrowego odżywiania nr 3: jedzenie na mieście lub zamawianie jedzenia na wynos częściej niż nie

„Z naszych badań wynika, że przeciętny dorosły Amerykanin kupuje posiłek lub przekąskę w restauracji 5,8 razy w tygodniu” – mówi Annika Stensson, dyrektor ds. kontaktów z mediami w National Restaurant Association.

Rzeczywiście, 46,4% amerykańskiego dolara na żywność wydawane jest w branży restauracyjnej. Z tego znaczna część idzie na jedzenie na wynos: Według statystyk Krajowego Stowarzyszenia Restauratorów (National Restaurant Association) w 2001 roku 58% ruchu w restauracjach dotyczyło jedzenia na wynos i z dostawą.

Jednym z powodów, dla których warto jeść więcej posiłków, jest zapobieganie otyłości. W ostatnim badaniu przeprowadzonym przez Agricultural Research Service wśród mężczyzn i kobiet w wieku 31-50 lat, ci, którzy spożywali więcej kalorii z tradycyjnych restauracji typu fast-food, prawdopodobnie mieli wyższy wskaźnik masy ciała (BMI).

Oczywiście, częstsze gotowanie w domu nie zawsze jest łatwe. Oto kilka strategii, które mogą pomóc w powstrzymaniu się od częstego odwiedzania restauracji typu drive-through:

  • Zacznij od dobrze zaopatrzonej spiżarni i lodówki. Niektóre z moich ulubionych składników, które warto mieć pod ręką, aby przygotować szybkie obiady, to pełnoziarnisty makaron, sosy marinara i pesto w butelkach, pełnoziarniste tortille, rozdrobniony ser o obniżonej zawartości tłuszczu i smażona fasola w puszce.

  • Wyciągnij wolnowar z ukrycia i zacznij zbierać przepisy na potrawy, które chcesz wypróbować. Rano poświęć kilka minut na przygotowanie składników, ustaw wolnowar na NISKĄ temperaturę i wyjdź do pracy. Gdy wieczorem wrócisz do domu, kolacja będzie gotowa do podania.

Wypróbuj kilka ciekawych i łatwych opcji obiadowych, takich jak wieczór zup i kanapek, wieczór śniadań na kolację, wieczór makaronów, wieczór sałatek, wieczór barów z pieczonymi ziemniakami lub wieczór domowej pizzy (z wykorzystaniem pełnoziarnistego ciasta Boboli, pełnoziarnistych bajgli lub tortilli).

Błąd zdrowego odżywiania nr 4: niewykorzystywanie synergii pokarmowej

Czy obierasz jabłka lub pomidory? Czy jesz bogatą w warzywa zieloną sałatę z dressingiem bez tłuszczu? Czy lubisz obierać i siekać czosnek tuż przed dodaniem go do sosu lub dania typu stir-fry? Jeśli odpowiedziałeś „tak” na którekolwiek z powyższych pytań, to znaczy, że zmniejszasz dostępność dla organizmu ważnych składników odżywczych zawartych w tych produktach.

Dzieje się tak dlatego, że pomiędzy poszczególnymi składnikami niektórych produktów spożywczych oraz pomiędzy nimi zachodzą różnego rodzaju zależności, które określane są mianem „synergii pokarmowej”. Na przykład niektóre fitochemikalia zawarte w skórce jabłek odpowiadają za większość ich zdrowej aktywności antyoksydacyjnej, dlatego obieranie jabłek nie jest najzdrowszym rozwiązaniem.

Jak podaje American Institute for Cancer Research, przed przystąpieniem do gotowania warto odstawić na 15 minut rozdrobniony lub posiekany czosnek. Dzięki temu reakcja enzymatyczna, która rozpoczyna się w momencie siekania czosnku, uwolni jak najwięcej przeciwutleniaczy – a tym samym zmaksymalizuje korzyści w walce z rakiem.

Jeśli przygotowujesz sałatkę lub domowy sos marinara, pamiętaj o dodaniu do niego zdrowych tłuszczów, takich jak awokado lub oliwa z oliwek. Spożywanie niewielkiej ilości „dobrego tłuszczu” wraz z warzywami pomaga organizmowi przyswajać zdrowe związki fitochemiczne, takie jak likopen z pomidorów i luteina z ciemnozielonych warzyw. Rozkoszuj się więc sałatką z dodatkiem awokado lub lekkiego dressingu z oleju rzepakowego lub oliwy z oliwek. Dodaj odrobinę oliwy z oliwek, gdy przygotowujesz sos do spaghetti.

A jeśli chodzi o pomidory, aby uzyskać maksymalną wartość odżywczą, nie obieraj ich, jedz je ugotowane i przetworzone.

Błąd zdrowego odżywiania nr 5: unikanie wysokotłuszczowych produktów roślinnych

Trzy pokarmy, które przychodzą mi na myśl, to awokado, orzechy i oliwki, które mają stosunkowo dużo kalorii i tłuszczu, ale mało tłuszczów nasyconych. Pokarmy te wnoszą do naszej diety mądre tłuszcze, a ponadto zawierają błonnik i związki fitochemiczne.

Kluczem jest tu umiar. Rozkoszuj się ćwiartką awokado na kanapkach i w sałatkach, garścią orzechów jako przekąską lub dodatkiem do sałatki, płatków śniadaniowych czy makaronu. Do gotowania używaj niewielkiej ilości oliwy z oliwek. Oliwki dodawaj do sałatek, kanapek i zapiekanek lub jedz jako przekąskę.

Elaine Magee, MPH, RD, jest „Lekarzem Przepisów” w Klinice Utrata Wagi oraz autorką licznych książek na temat odżywiania i zdrowia. Jej opinie i wnioski są jej własne.

Przewodnik dla rodziców po szczepionkach

0

Wiedza o tym, które szczepionki są potrzebne dzieciom i kiedy, może być myląca. Nasz ekspert wyjaśnia tę kwestię.

Łzy i krzyki, mimo że są przykre, są warte wysiłku. Proste ukłucie skóry zapewnia dzieciom dożywotnią ochronę przed takimi chorobami, jak ospa wietrzna, zapalenie opon mózgowych i zapalenie wątroby. Dzięki schematowi szczepień rozpoczynającemu się po urodzeniu i trwającemu przez cały okres dzieciństwa, każdego roku miliony dzieci w Stanach Zjednoczonych są szczepione, zwykle przed rozpoczęciem jesiennej nauki w szkole. Dr Mary Glod, profesor pediatrii i szefowa sekcji chorób zakaźnych w University of Colorado School of Medicine i Children’s Hospital Colorado, wyjaśnia, które szczepionki dzieci powinny otrzymać i kiedy – zaczynając od pierwszej szczepionki, którą dzieci otrzymują zaledwie kilka godzin po urodzeniu.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B

Kiedy: Szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B składa się z trzech dawek. Zanim noworodki opuszczą szpital, otrzymują szczepionkę na wypadek, gdyby ich matki chorowały na tę chorobę, która może zostać przeniesiona na dziecko podczas porodu – mówi Glod. Druga i trzecia dawka są zazwyczaj podawane miesiąc i sześć miesięcy później. Odporność utrzymuje się przez ponad 20 lat.

Dlaczego: WZW B to wirus, który może uszkodzić wątrobę, powodując infekcje i blizny oraz zwiększając ryzyko zachorowania na raka. Dzieci z żółtaczką typu B są w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia poważnej choroby – u około 90% zakażonych niemowląt zakażenie trwa przez całe życie, a 25% umiera z powodu choroby wątroby.

Rotawirusy

Kiedy: Istnieją dwie marki szczepionki przeciwko rotawirusom, jedna wymagająca dwóch dawek, a druga trzech – w wieku 2 miesięcy, 4 miesięcy i 6 miesięcy, jeśli to konieczne. Wszystkie są podawane doustnie w postaci płynu.

Dlaczego: Rotawirusy są najważniejszą przyczyną wymiotów i biegunki wśród dzieci na całym świecie. Wirus ten może również powodować gorączkę, utratę apetytu i odwodnienie.

Szczepionka dobrze spełnia swoje zadanie. Badania wykazały, że w pierwszym roku życia dziecka szczepionka zapobiega ponad 85% ciężkich zakażeń rotawirusowych i ponad 75% wszystkich zakażeń rotawirusowych.

Dwa badania wykazały, że szczepionki RotaTeq i Rotarix wiążą się z niewielkim zwiększonym ryzykiem wystąpienia wgłobienia – stanu, w którym jelito cienkie zagina się do wewnątrz innej części jelita, powodując niedrożność jelit. Naukowcy doszli do wniosku, że korzyści płynące ze stosowania szczepionek przewyższają ryzyko powstania wgłobienia.

Błonica, tężec, krztusiec (DTaP)

Kiedy: „Była to pierwsza wyprodukowana szczepionka skojarzona” – mówi Glod. „Jej celem było po prostu ograniczenie do minimum liczby ukłuć dziecka przez pediatrę”. Szczepionka DTaP jest podawana w pięciu dawkach: w 2, 4, 6 i 15-18 miesiącu życia, a następnie ponownie między 4 a 6 rokiem życia. Odporność utrzymuje się przez co najmniej 10 lat.

Dlaczego: Ten jeden zastrzyk chroni przed trzema niebezpiecznymi chorobami. Błonica jest chorobą układu oddechowego, która może prowadzić do problemów z oddychaniem, a nawet do paraliżu, niewydolności serca i śmierci. Tężec to infekcja bakteryjna, która może powodować skurcze mięśni, które mogą doprowadzić do rozerwania tkanki mięśniowej lub złamania kręgosłupa. Krztusiec, znany jako koklusz, to wysoce zakaźna infekcja dróg oddechowych, która powoduje tak silny i długotrwały kaszel, że dziecko może przestać oddychać podczas jednego epizodu.

Haemophilus Influenzae typ B

Kiedy: Szczepionka przeciwko Haemophilus influenzae typ b (znana jako Hib) jest podawana w wieku 2 i 4 miesięcy oraz ponownie w wieku 6 miesięcy, jeśli konieczne jest podanie trzeciej dawki. (Ostatnia dawka szczepionki podawana jest w wieku 12-15 miesięcy i chroni dziecko do czasu nabycia przez nie odporności kilka lat później.

Dlaczego: Bakteria Hib wywołuje zapalenie opon mózgowych, czyli zakażenie błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy, które może prowadzić do głuchoty i śmierci. Jest to również jedna z bakterii odpowiedzialnych za zapalenie płuc, a także za zakażenia kości i stawów, które powodują septyczne zapalenie stawów.

„Niemowlęta rodzą się z odpornością na Hib, którą otrzymują od matki” – mówi Glod. „Ale ta naturalna odporność zanika do 6 miesiąca życia. Następnie, w wyniku narażenia na działanie czynników zewnętrznych, odporność jest ponownie nabywana około 5. lub 6. roku życia”.

Choroba pneumokokowa

Kiedy: „Istnieje około 100 różnych szczepów bakterii pneumokoka, które mogą wywołać zakażenie u dzieci” – mówi Glod. „Na początku szczepionka PCV obejmowała siedem z tych szczepów, ale w 2010 roku została uaktualniona, aby objąć 13 najcięższych szczepów – dlatego teraz nazywa się ją PCV 13”.

PCV, czyli skoniugowana szczepionka pneumokokowa, jest podawana w czterech dawkach w 2, 4 i 6 miesiącu życia, a ostatnia dawka w wieku 12 miesięcy lub starszym.

Dlaczego: Bakteria zwana Streptococcus pneumoniae może powodować zakażenia krwi, zapalenie płuc i pneumokokowe zapalenie opon mózgowych. (Podobnie jak zapalenie opon mózgowych, zakażenie to powoduje obrzęk i podrażnienie błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy). Jest ona szczególnie niebezpieczna dla dzieci poniżej 2 roku życia z rozwijającym się układem odpornościowym. Bakteria ta uodporniła się na działanie niektórych antybiotyków, dlatego szczepionka PCV jest ważniejsza niż kiedykolwiek.

Polio

Kiedy: Szczepionka jest podawana w czterech dawkach w wieku 2, 4 i 6-18 miesięcy, a następnie w okresie od 4 do 6 roku życia.

Dlaczego: Polio to wirus, który może powodować paraliż, a w końcu śmierć, poprzez porażenie mięśni, które pomagają człowiekowi oddychać. Wirus ten zarażał tysiące ludzi rocznie w Stanach Zjednoczonych, zanim w 1955 roku rozpoczęto szczepienia, które skutecznie wyeliminowały tę chorobę w tym kraju. Ponieważ jednak polio nadal występuje w innych częściach świata, ważne jest, aby dzieci były chronione – wyjaśnia Glod.

MMRV

Kiedy: Szczepionkę MMRV podaje się w wieku od 12 do 15 miesięcy, a następnie ponownie w wieku od 4 do 6 lat.

Dlaczego: Szczepionka MMRV oznacza odrę, świnkę, różyczkę i ospę wietrzną. I nie chcesz, aby Twoje dziecko zaraziło się którąkolwiek z tych chorób. Odra może powodować wysypkę, kaszel i gorączkę oraz prowadzić do zapalenia ucha, zapalenia płuc, a nawet śmierci. Świnka może powodować gorączkę, ból głowy i obrzęk gruczołów, a także prowadzić do głuchoty, zapalenia opon mózgowych oraz obrzęku jąder lub jajników. Różyczka powoduje wysypkę, gorączkę, a czasem zapalenie stawów. Wreszcie varicella (ospa wietrzna) może powodować wysypkę, swędzenie, gorączkę i zmęczenie, prowadząc do zakażeń skóry i blizn. W rzadkich przypadkach może powodować zapalenie mózgu, czyli infekcję.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A

Kiedy: Szczepionkę przeciwko WZW typu A podaje się między 1 a 2 rokiem życia, a następnie ponownie sześć miesięcy później.

Dlaczego: Wirusowe zapalenie wątroby typu A to choroba wątroby, która może powodować żółtaczkę i ciężką biegunkę; jedna na pięć osób zakażonych wymaga hospitalizacji. Jak twierdzi Glod, dzieci nie są narażone na poważne zachorowanie na WZW typu A, natomiast dorośli są na nie narażeni. Szczepienia dzieci mają na celu częściowo ochronę starszych członków rodziny i opiekunów.

Grypa

Kiedy: Raz w roku, począwszy od 6 miesiąca życia, dzieci powinny być szczepione przeciwko grypie. Dzieci w wieku 2 lat i starsze, które nie chorują na astmę ani nie mają osłabionego układu odpornościowego, mogą otrzymać szczepionkę przeciwko grypie w postaci aerozolu do nosa.

Dlaczego: Szczepionka przeciw grypie zawiera zabitego wirusa grypy, a każda wersja chroni przed trzema szczepami, które najprawdopodobniej zakażą ludzi w danym roku, na podstawie badań najbardziej aktywnych szczepów na świecie – mówi Glod. Jak pokazują badania, jeśli naukowcy odpowiednio dobiorą szczepy, szczepionka może zapobiec zachorowaniu na grypę u ponad 70% zdrowych, młodych ludzi.

Czy szczepienia są bezpieczne?

Szczepionki przeszły długą drogę od czasu, gdy ponad 200 lat temu opracowano pierwszą szczepionkę przeciwko ospie wietrznej. Obecnie badania wykazują, że są one bezpieczniejsze niż kiedykolwiek. Ponieważ skutki uboczne są zazwyczaj łagodne i występują rzadko, korzyści znacznie przewyższają ryzyko, jeśli chodzi o ochronę zdrowia dziecka na długie lata – mówi Glod. „Szczepionki muszą przejść rygorystyczne testy, zanim zostaną udostępnione społeczeństwu”.

Chociaż szczepionki jako możliwa przyczyna autyzmu od lat są tematem sporów, badania po badaniach nie wykazały takiego związku. „Autyzm to bardzo poważna choroba, którą należy zbadać, ale dowodów na powiązanie jej ze szczepionkami po prostu nie ma” – mówi Glod.

Niezliczone badania potwierdzają korzyści zdrowotne wynikające ze szczepień. Wyniki tych badań pomagają rodzicom dokonać właściwego wyboru, który według większości, jeśli nie wszystkich, ekspertów w dziedzinie zdrowia dzieci jest właściwy: ochrony za pomocą szczepionek.

Skutki uboczne szczepień

Skutki uboczne szczepionek są zazwyczaj rzadkie i łagodne. Jeśli jednak wystąpią, oto co mogą zaobserwować rodzice. Jeśli masz obawy, skontaktuj się z lekarzem.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B: Obolałość w miejscu podania szczepionki, gorączka.

Rotawirus: Drażliwość, lekka biegunka, wymioty.

Błonica-Tężec-Krztusiec (DTaP): Gorączka, marudzenie, wymioty, brak apetytu przez kilka dni, zmęczenie.

Haemophilus Influenzae typu B: Bolesność w miejscu podania szczepionki, gorączka.

Choroba Pneumokokowa: Senność, bolesność w miejscu podania zastrzyku, gorączka, marudność.

Polio: Bolesność w miejscu podania zastrzyku.

MMRV: Gorączka, drgawki spowodowane gorączką, łagodna wysypka, obrzęk gruczołów.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A: Ból w miejscu podania szczepionki, ból głowy, utrata apetytu, zmęczenie.

Grypa: Niska gorączka, bóle mięśni. Bardzo rzadko (jedna lub dwie na milion osób).

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor the Magazine”.

ADHD u dzieci: Zarządzanie nastrojami i emocjami

0

Dzieci z ADHD często mają problemy z regulacją swoich emocji. Dowiedz się dlaczego i jak im pomóc.

Rodzicom lub opiekunom może być trudno zrozumieć, dlaczego dziecko zachowuje się w taki sposób. Możesz myśleć, że jest ono po prostu trudne. Należy jednak pamiętać, że nie robi tego celowo. Dla nich nauka kontrolowania swojego zachowania może wymagać więcej czasu i wysiłku. Oto, co musisz wiedzieć.

Dlaczego mają problemy z regulacją emocji

Wiele dzieci działa bez zastanowienia lub jest tak podekscytowanych, że trudno im się uspokoić. Zwykle z tego wyrastają i uczą się, jak panować nad emocjami. Nazywa się to samoregulacją.

Eksperci porównują ją do termostatu, który włącza się, aby utrzymać w pomieszczeniu żądaną temperaturę. Twoje dziecko uczy się mierzyć własną temperaturę i ochładzać się, gdy emocje zaczynają się nagrzewać.

Dzieci z ADHD mają jednak trudności z opanowaniem tej umiejętności.

Jak wyglądają emocje u dzieci z ADHD

Nie ma jednego sposobu, w jaki dziecko z ADHD wyraża swoje emocje. U jednych dzieci uczucia mogą wymykać się spod kontroli, gdy są zdenerwowane. Inne mogą mieć problemy ze znalezieniem motywacji do zrobienia czegoś, co ich nie interesuje.

Ale oto jak to zwykle wygląda:

  • Małe rzeczy ich frustrują lub niepokoją i nie mogą się od nich uwolnić

  • Trudno im ochłonąć po tym, jak wydarzy się coś przykrego

  • Nawet łagodną krytykę odbierają jako zniewagę lub atak

  • Kiedy czegoś chcą, czują potrzebę posiadania tego natychmiast

Należy również uważać na nadmiernie pozytywne emocje. Dzieci z ADHD mogą być zaabsorbowane uczuciami podekscytowania, radości i oczekiwania.

Jak pomóc im panować nad emocjami

W przypadku dziecka z ADHD osiągnięcie tego celu jest bardziej skomplikowane, ale wciąż możliwe. Postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

Nie należy bagatelizować uczuć dziecka. Dzieci potrzebują bezpiecznej przestrzeni, aby mówić o swoich emocjach. Staraj się bardziej słuchać, niż zadawać pytania. Postaraj się postawić w ich sytuacji. Emocje, które dla Ciebie nie mają sensu, dla Twojego dziecka nadal są prawdziwe.

Wspieraj zdrowe nawyki. Staraj się, aby dziecko dobrze się odżywiało i wysypiało. Trudniej jest radzić sobie z uczuciami, gdy jest się głodnym lub zmęczonym. Ważne są także ćwiczenia fizyczne (co najmniej godzinę dziennie). Pomocna może być także terapia poznawczo-behawioralna (CBT) i dialektyczna terapia behawioralna (DBT).

Sporządź listę umiejętności radzenia sobie z problemami. Są to sposoby, które pomogą dziecku poczuć się lepiej w stresujących momentach bez wyrządzania krzywdy sobie lub innym. Niektóre umiejętności lepiej sprawdzają się w miejscach publicznych, a inne w domu. Oto kilka rzeczy, których mogą spróbować:

  • Głębokie oddychanie

  • Ćwiczenie

  • Muzyka

  • Journaling

  • Rysowanie

  • Rozmowa z rodzicem lub przyjacielem

Staraj się także dbać o swoje zdrowie emocjonalne. Łatwiej jest wspierać dziecko, kiedy samemu jest się zdrowym. Spróbuj sporządzić listę umiejętności radzenia sobie z problemami. W razie potrzeby poproś o pomoc przyjaciół i rodzinę.

Możesz także rozważyć dołączenie do grupy wsparcia lub programu szkoleniowego dla rodziców. Poszukaj w Internecie, aby sprawdzić, co jest dostępne w Twojej okolicy.

Zakłopotanie sutków: Co to jest i jak sobie z tym radzić

0

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o zaburzeniu smoczka. Dowiedz się więcej o tym schorzeniu, jego objawach i sposobach radzenia sobie z nim.

Co to jest nieporozumienie sutkowe?

Zniekształcenie brodawek sutkowych jest spowodowane wprowadzeniem smoczka lub butelki po zakończeniu karmienia piersią. Może się wydawać, że dziecko zapomniało, jak się trzyma pierś. Istnieją dwa rodzaje zaburzeń sutków.

Typ A. Ten typ występuje u młodszych dzieci, które mają trudności z przytrzymaniem piersi po wprowadzeniu smoczka lub butelki.

Typ B. Ten typ występuje u starszych dzieci, które spontanicznie zaczynają preferować butelkę zamiast piersi rodzica podczas karmienia.

Wiele dzieci nie ma problemów z przestawieniem się z piersi na sztuczny smoczek. Nie ma sposobu, aby stwierdzić, czy dziecko będzie odczuwało niechęć do smoczka po wprowadzeniu smoczka lub butelki. Wcześniaki mogą być bardziej podatne na tę przypadłość.

Jakie są objawy niechęci do jedzenia z brodawek sutkowych?

Do objawów zaburzeń smaku sutków u niemowląt należą:

  • Trudności z przystawieniem dziecka do piersi

  • Płacz w czasie karmienia

  • Zmiany w sposobie ssania podczas karmienia piersią

U rodzica karmiącego piersią mogą również wystąpić objawy, takie jak:

  • Obrzmienie piersi, jeśli dziecko nie pije wystarczająco dużo podczas karmienia piersią

  • Mniejsza produkcja mleka

Jak uniknąć pomyłki sutka?

Istnieją sposoby, aby zapobiec myleniu sutków u Twojego dziecka: ?

  • Przed wprowadzeniem smoczka lub butelki poczekaj, aż dziecko skończy co najmniej cztery tygodnie

  • Jeśli dziecko wymaga dodatkowego odżywiania, używaj łyżki, strzykawki, kubka do karmienia lub systemu dodatkowego karmienia

  • Podczas karmienia należy utrzymywać kontakt skóra do skóry

  • Karmić piersią zanim dziecko zgłodnieje, aby nie było marudne

  • Odciągnij trochę mleka do buzi dziecka przed karmieniem, aby zachęcić je do zamocowania

  • Zachowaj spokój swój i dziecka podczas karmienia. Możesz spróbować:

    • Śpiewanie

    • Różne pozycje pielęgniarskie

    • Przyjmowanie wygodnej dla siebie pozycji podczas karmienia

    • Poproś partnera o pomoc podczas karmienia

  • Spróbuj używać smoczka o wolnym przepływie podczas karmienia butelką, aby dziecko przyzwyczaiło się do wolniejszego wypływu mleka z piersi

  • Spróbuj używać osłonki na brodawkę podczas karmienia piersią, aby sprawdzić, czy dziecko woli twardsze odczucia związane ze sztucznym sutkiem

Niektóre organizacje zalecają, aby nie podawać dziecku smoczka, dopóki karmi się je piersią. Amerykańska Akademia Pediatrii twierdzi jednak, że używanie smoczka może pomóc w zapobieganiu zespołowi nagłej śmierci niemowląt (SIDS).

Czy istnieje zjawisko mylenia sutków?

Niektórzy ludzie nie wierzą, że to schorzenie jest prawdziwe. Tylko około połowa pediatrów i pielęgniarek poporodowych zgadza się z tym, że używanie butelek lub smoczków może powodować zakłopotanie brodawek sutkowych.

Eksperci uważają, że dzieci, które mają problemy z karmieniem piersią, mogą częściej sięgać po butelki i smoczki. Nie są więc pewni, czy butelka powoduje problemy z karmieniem piersią, czy też łatwość karmienia butelką jest rozwiązaniem problemów z karmieniem piersią.

Przeprowadzono badania, które potwierdzają obie strony tego sporu.

Dowody przemawiające za myleniem sutków. Jedno z badań wykazało, że rodzice, którzy wprowadzili mleko w proszku dla niemowląt w ciągu pierwszych sześciu miesięcy życia dziecka, krócej karmili je piersią. Eksperci uważają, że potwierdza to teorię o myleniu sutków, ale może to być również znak, że każdy problem związany z karmieniem piersią, nie tylko mylenie sutków, może prowadzić do krótszego okresu karmienia piersią.

Inne badanie wykazało, że w porównaniu z dziećmi karmionymi wyłącznie piersią, te, które miały butelki, 26 razy częściej przestawały karmić piersią.

W jednym z badań nad dziećmi, które miały problemy z karmieniem piersią, naukowcy stwierdzili, że dzieci te były mniej skłonne do kontynuowania karmienia piersią, jeśli podawano im butelkę.

Inne badanie wykazało, że dzieci, które używały smoczków w wieku jednego miesiąca, znacznie częściej przestawały karmić piersią w wieku sześciu miesięcy.

Dowody przeciwko myleniu sutków. W jednym z badań przeanalizowano wzorce ssania dzieci karmionych wyłącznie piersią, wyłącznie butelką oraz mieszanką obu tych pokarmów. Stwierdzono, że dzieci ssały tak, jak zwykle, niezależnie od stosowanej metody.

W innym badaniu jednej grupie ograniczono dostęp do sztucznych smoczków w ciągu pierwszych pięciu dni życia, a drugiej grupie nie. Obie grupy były karmione piersią i nie stwierdzono różnicy w średnim czasie karmienia piersią.

W badaniu dotyczącym wcześniaków używających smoczków nie stwierdzono różnicy w długości okresu karmienia piersią.

Niezależnie od tego, jeśli masz problemy z karmieniem, możesz poprosić swojego lekarza lub konsultanta laktacyjnego o wsparcie w zakresie karmienia piersią.

Harmonogramy porannych zajęć dla dzieci z ADHD

0

Eksperci dzielą się wskazówkami, jak przygotować dziecko z ADHD do szkoły każdego ranka – przy minimalnym stresie.

Przygotowanie każdego dziecka do szkoły na czas może być trudnym doświadczeniem, ale jeśli dziecko ma zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), proces ten może sprawić, że będziesz chciał wyrwać sobie włosy z głowy.

Pomyśl o wszystkim, co może pójść nie tak: plecak może nie być tam, gdzie miał być, albo pies mógł dosłownie zjeść pracę domową. Nagle dziecko przypomina sobie, że ma przynieść do szkoły coś specjalnego lub odmawia założenia kurtki przeciwdeszczowej, gdy jest monsun. Lista jest nieskończona.

Dla dzieci z ADHD takie scenariusze mogą w rzeczywistości wzmacniać niską samoocenę i negatywne przekonania na swój temat, takie jak: „Jestem niezorganizowany”, „Zawsze się spóźniam” lub „Zawsze zapominam”.

Charakteryzujące się impulsywnością, nadpobudliwością i nieuwagą, ADHD dotyka około 5% dzieci w wieku od 6 do 17 lat, zgodnie z CDC.

„Szkolna rutyna poranna jest jednym z najtrudniejszych obszarów dla dzieci z ADHD”, mówi Betsy Corrin, PhD, psycholog dziecięcy w Packard Children’s Hospital i Stanford University School of Medicine. „Ranek jest pod presją czasu i wiąże się z wieloma czynnościami. A takie stresujące sytuacje nie wydobywają tego, co najlepsze z wielu dzieci z ADHD lub ich rodziców, którzy często również mają ADHD” – mówi Corrin, która prowadzi grupę szkoleniową dla rodzin z ADHD.

Nie musi tak być. Stworzenie spersonalizowanego planu działania krok po kroku może sprawić, że poranki będą przebiegać bezproblemowo przez 99% czasu, mówi Corrin. I choć te wskazówki zostały opracowane z myślą o dzieciach z ADHD, mogą się sprawdzić również w przypadku dzieci bez ADHD.

Krok 1: Zarysuj kroki

„To bardzo indywidualna sprawa” – mówi Corrin. „Rozłóż kroki i zakotwicz je w czasie”. Na przykład w szkolny poranek dziecko powinno wstać z łóżka o 7.00, ubrać się o 7.25, zjeść śniadanie o 7.30, spakować torbę na książki o 7.45 i wyjść za drzwi o 8.00.

Krok 2: Określ, ile przypomnień będzie dotyczyło każdego z etapów

Na przykład, powiedz: „Przyjdę dwa razy i to wszystko, a ty musisz wstać z łóżka przed 7 rano” – mówi. Pomocne mogą być również kartki z indeksami. „Wręcz dziecku kartkę z indeksem, na której zapisany jest każdy krok i poproś, aby oddało kartkę, gdy wykona dany krok lub zadanie”.

Krok 3: Stwórz system punktów lub nagród

Dzieci z ADHD mogą potrzebować dodatkowego wsparcia, ponieważ łatwo się rozpraszają i nie od razu wstają z łóżka. „Aby dziecko mogło otrzymać nagrodę, musi być określona liczba zachęt lub przypomnień dla każdego kroku” – mówi doktor Corrin.

Jeśli nie zdąży, powiedz po prostu: „Nie dostałeś punktu za wstanie z łóżka, ale nadal możesz dostać punkt za umycie się”. „Przyznaj dziecku punkt za każdy krok, który poprawnie wykona. Przywiąż punkty do czegoś, czym dziecko się interesuje”. Na przykład, niektóre punkty można wymienić na czas oglądania telewizji, a inne na czas spędzony przy komputerze.

„Bodźce oparte na nagrodach są zazwyczaj najbardziej skuteczne, a system punktowy, który określa wartość lub oczekiwania dla każdego kroku, jest bardzo konkretny” – mówi Corrin. Konsekwencje i nagrody powinny być jak najbardziej natychmiastowe i powinny się zmieniać wraz z wiekiem dziecka z ADHD.

„Ten system nakłada na dziecko z ADHD odpowiedni poziom odpowiedzialności” – mówi. „Dziecko ma tendencję do obudzenia się w procesie i uświadomienia sobie, że samo odczuwa konsekwencje”.

Kolejną zaletą jest to, że ogranicza on również niektóre z uciążliwych krzyków i wrzasków, ponieważ ciężar odpowiedzialności spada teraz na dziecko, a nie na rodzica. „Rodzice czują się mniej sfrustrowani nową strukturą, ponieważ nie muszą wpadać w panikę, że tylko oni muszą to zrobić” – mówi Corrin.

Krok 4: Zachowaj spokój, opanowanie i opanowanie

Gdy sprawy nie idą gładko, Corrin radzi: „Mów spokojnym, opanowanym głosem: 'Znasz swój kierunek i musisz to zrobić, a to zależy od ciebie. Pa.” Jeśli wszystko inne zawiedzie, „najlepiej odejść, wyłączyć się z walki i powiedzieć: 'Spóźnimy się dzisiaj'”.

Przygotowanie do roku szkolnego

Jak dodaje dr Frank A. Lopez, pediatra neurorozwojowy z Winter Park w stanie Floryda, inne czynniki odgrywające rolę w sprawnym przebiegu szkolnych poranków zaczynają się na długo przed rozpoczęciem zajęć.

Jedną z kwestii, którą należy się zająć, jest praktyka „wakacji od leków”. Niektórzy rodzice mogą zdecydować się na odstawienie leków na ADHD swojego dziecka w czasie wakacji.

W takich przypadkach Lopez mówi, że rodzice muszą omówić z pediatrą, który przepisał lek, kiedy i jak wznowić podawanie leku.

Trzymanie się rutyny

Rutyna jest kluczowym elementem zarządzania dziećmi z ADHD. Podczas leniwych dni lata, rutyny i harmonogramy mogą zniknąć z okien. Aby uniknąć zamieszania, gdy zacznie się szkoła, „staraj się zachować jak najwięcej rutyny w okresie letnim”, mówi Lopez. „Wszystkie dzieci mogą spać później w lecie, ale jeśli masz nocną sowę, zacznij przesuwać porę kładzenia się do łóżka o 15 lub 30 minut co tydzień przez trzy lub cztery tygodnie przed pierwszym dniem szkoły”.

Zachęcanie do nauki latem

Dzieci z ADHD mogą również wyjść z nawyku odrabiania zadań szkolnych w okresie letnim, co może sprawić, że powrót do nich będzie jeszcze trudniejszy, gdy rozpocznie się rok szkolny.

Unikaj tej pułapki, przeznaczając każdego wieczoru czas na zajęcie – nie na grę – które ma strukturę podobną do szkolnej.

„Najważniejsze jest to, że nic nie jest w 100% niezawodne, ale zrobienie tych rzeczy teraz sprawi, że powrót do szkoły będzie dużo łatwiejszy dla dzieci z ADHD” – mówi Lopez.

Wybór ubranek dla 8-tygodniowego dziecka

0

Co przyniesie 8. tydzień życia Twojego dziecka? Co powiesz na czas dla siebie i partnera? Lekarz pomoże Ci odbudować więź z samym sobą i partnerem.

funkcja

Po dwóch męczących miesiącach wreszcie wychodzisz z zamroczenia. Śpisz trochę więcej (miejmy nadzieję) i przyzwyczajasz się do opieki nad noworodkiem. W miarę jak nabierasz rutyny w opiece nad dzieckiem, uczucie braku równowagi powinno minąć, a Ty zaczniesz znowu czuć się jak dawniej!

Teraz, gdy prawdopodobnie czujesz się już bardziej komfortowo, jeśli chodzi o pieluchowanie, ubieranie i karmienie, nadszedł czas, aby poznać swoje dziecko. Jego osobowość może być już widoczna. Dowiedz się, co wywołuje uśmiech na jego twarzy, a co doprowadza je do łez. Dowiedz się, jak rozpoznać, kiedy jest gotowe do jedzenia, a kiedy jest marudne i chce się tylko zdrzemnąć. Na koniec zajrzyj do tych wszystkich książek o dzieciach, które chciałaś skończyć.

Spróbuj teraz poświęcić trochę czasu, aby przypomnieć sobie, jak to jest być TYM dzieckiem. Poproś kogoś z rodziny lub zaufaną opiekunkę, aby popilnowała Twojego dziecka. Wyjdź z domu na kilka godzin, choćby tylko po to, by zrobić sobie pedicure lub obejrzeć film. Spróbuj na nowo nawiązać kontakt z partnerem – może randka na kolację?

Dobrze ubrane dziecko

Niemowlęta nie powinny znajdować się na żadnej liście najlepiej ubranych. Zapomnij o modzie. Ubranka dla niemowląt muszą być funkcjonalne.

Najlepsze ubrania dla niemowląt to:

  • Wygodne.

    Obcisłe ubranka krępują ruchy małych kończyn, więc możesz zapomnieć o próbach wkładania i zdejmowania z nich kręcącego się dziecka.

  • Sezonowe.

    W ciepłe dni ubieraj dziecko w lekkie, oddychające tkaniny, takie jak bawełna, które nie spowodują przegrzania. W zimne dni wybieraj cięższe tkaniny lub ubrania warstwowe.

  • Praktyczne.

    Drogie, markowe ubranka staną się bezwartościowe po tym, jak wystarczająco dużo razy zostaną wyplute, wysikane i rozlane, a dzieci tak szybko z nich wyrastają. Nigdy nie ubieraj dziecka w coś, czego nie chciałbyś zobaczyć zniszczonego.

  • Łatwe.

    Zanim kupisz wymyślny strój zapinany na guziki i suwaki, pamiętaj, że to Ty musisz zapiąć każdy guzik i zasunąć każdy suwak.

Tydzień 8 Wskazówki

wskazówki

  • Nadszedł czas, aby wyjść z domu. Spaceruj z dzieckiem w wózku lub zapisz się do grupy mam, aby nawiązać kontakty towarzyskie. Spacery pomogą także Twojemu ciału wrócić do dawnej sprawności!

  • Zawsze miej pod ręką bezpieczny kojec, aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo podczas gotowania lub wykonywania innych czynności, które odciągają Twoją uwagę od dziecka.

  • Twój pies może być Twoim najlepszym przyjacielem, ale dziecko może wykonać nieoczekiwany ruch, który przestraszy Twojego pupila. Nigdy nie zostawiaj dziecka samego z nawet najłagodniejszym zwierzęciem domowym.

  • Czy czujesz się jak zepsuta płyta? Nie czuj się głupio, śpiewając w kółko tę samą kołysankę. Dzieci uwielbiają powtarzanie.

  • W tych pierwszych miesiącach tworzysz z dzieckiem więź, która będzie trwała przez całe życie. Podczas karmienia, czytania lub śpiewania dziecku należy poświęcić trochę czasu na dotykanie go skórą.

  • Jeśli dziecko nie ma ustalonego schematu karmienia i snu, wprowadź go w ten schemat, który będzie pasował do Twojego. Karm dziecko przed położeniem się do łóżka, aby zasnęło przed kolejnym karmieniem.

  • Co wisi? Nic nie powinno. Przytnij wszystkie luźne sznurki i wstążki zwisające z łóżeczka, ochraniaczy na łóżeczko lub okien, zanim mogą zranić dziecko lub spowodować jego uduszenie.

Jackfruit: Wartości odżywcze, korzyści zdrowotne i sposób przyrządzania

0

Nie zrażaj się wielkością ani zapachem tego tropikalnego owocu. Jest on pełen składników odżywczych, które sprawiają, że warto zadać sobie trud jego przygotowania.

Po raz pierwszy jackfruit pojawił się w lasach deszczowych Indii, ale obecnie rolnicy uprawiają go w wielu miejscach na świecie, m.in. w Tajlandii, Australii, Afryce, Brazylii i na Filipinach. Dopiero w ostatnich latach jackfruit stał się dobrze znany w Stanach Zjednoczonych.

Skórka jackfruita jest zielona lub żółta i kolczasta. Gdy owoc jest dojrzały i gotowy do spożycia, wydziela zapach gnijącej cebuli, ale miąższ w środku pachnie i smakuje o wiele lepiej: jak skrzyżowanie ananasa z bananem. Można też jeść pestki. A jackfruit ma ich mnóstwo – nawet do 500. Każda z nich może osiągnąć półtora centymetra długości.

Istnieją dwa główne rodzaje jackfruitów. Jeden z nich jest mały i mięsisty. Smakuje słodko, ale jest oślizgły. Drugi rodzaj jackfruitów ma kruchy, chrupiący miąższ, który nie jest tak słodki.

Składniki odżywcze na porcję

Jedna filiżanka pokrojonego surowego jackfruita zawiera:

  • Kalorie: 157

  • Tłuszcz: 2 gramy

  • Węglowodany: 38 gramów

  • Białko: 3 gramy

  • Wapń: 40 miligramów

Witaminy

Zawartość niektórych witamin i minerałów w owocach dżakfruita może być wyższa niż w jabłkach, morelach, bananach i awokado. Na przykład, jest bogaty w witaminę C i jest jednym z niewielu owoców o wysokiej zawartości witamin z grupy B.

Owoce te zawierają również folian, niacynę, ryboflawinę, potas i magnez.

Antyoksydanty

Karotenoidy, pigmenty nadające żółty kolor owocom jackfruita, są bogate w witaminę A. Jak wszystkie przeciwutleniacze, karotenoidy chronią komórki przed uszkodzeniami i pomagają organizmowi prawidłowo funkcjonować. Mogą zapobiegać chorobom takim jak rak i choroby serca, a także problemom ze wzrokiem, takim jak zaćma i zwyrodnienie plamki żółtej.

W miarę dojrzewania owoców poziom karotenoidów w owocach jackfruita może wzrastać.

Owoce te zawierają również wiele innych przeciwutleniaczy, które opóźniają lub zapobiegają uszkodzeniom komórek w organizmie. Podczas gdy wnętrze miąższu jest bogate w związki zwalczające choroby, nasiona mogą zawierać ich jeszcze więcej.

Korzyści dla zdrowia

Składniki odżywcze zawarte w owocach jackfruita mogą obniżyć ryzyko wystąpienia niektórych problemów zdrowotnych, w tym

Zaparcia. Jackfruit jest dobrym źródłem błonnika, dlatego może pomóc Ci dłużej czuć się najedzonym i utrzymać regularne wypróżnienia.

Wrzody. Naturalne substancje chemiczne zawarte w owocach chlebowca mogą pomóc w zapobieganiu powstawania wrzodów w żołądku.

Cukrzyca. Twój organizm trawi i wchłania owoce szakłaku wolniej niż niektóre inne pokarmy. Oznacza to, że poziom cukru we krwi nie wzrośnie tak szybko, jak po spożyciu innych owoców. Jedno z badań wykazało, że wyciąg z owoców jackfruita ułatwia osobom chorym na cukrzycę kontrolowanie poziomu cukru we krwi.

Wysokie ciśnienie krwi. Potas zawarty w tym tropikalnym owocu może pomóc obniżyć ciśnienie krwi, co może zapobiec chorobom serca, udarom i utracie masy kostnej.

Problemy skórne. Duża ilość witaminy C w owocach jackfruita może pomóc w ochronie skóry przed uszkodzeniami spowodowanymi działaniem promieni słonecznych. Potrzebujesz dużej ilości tego składnika odżywczego, aby zachować jędrną i mocną skórę.

Fitoskładniki odżywcze, takie jak te znajdujące się w owocach jackfruit, to naturalne związki, które mogą mieć korzystny wpływ na walkę z rakiem, np. zapobiegają tworzeniu się komórek nowotworowych w organizmie.

Ryzyko i ostrzeżenia

Alergia na owoce dżakfruita występuje rzadko, ale jesteś bardziej zagrożony, jeśli masz alergię na pyłki brzozy. Oznacza to, że po spożyciu innych pokarmów z tej grupy, takich jak jabłka, migdały, marchew, seler, wiśnie i czereśnie oraz orzechy laskowe, odczuwasz swędzenie ust lub opuchliznę warg.

Jak przygotować

Jackfruit nie jest łatwy do obrania z powodu lepkiego soku. Aby nie uszkodzić noża i rąk, przed pokrojeniem owocu należy posmarować je olejem spożywczym. Oddzielenie mięsistych bulw, które można jeść, od twardych pasków błony, których nie można jeść, zajmie trochę czasu. Następnie należy usunąć z każdej z nich nasiona.

Lepiej jest jeść owoce dżakfruita, zanim dojrzeją, a ich skórka zacznie pachnieć jak zepsuta cebula. Jeśli pokroisz go na kawałki i ugotujesz w osolonej wodzie, aż zmięknie, możesz łatwo oddzielić mięsisty miąższ od skórki. Nasiona można uprażyć lub ugotować jak kasztany.

Jeśli nie chcesz przyrządzać jackfruita samodzielnie, poszukaj w sklepie jackfruita w puszce lub gotowego do spożycia. Można je znaleźć przyprawione pikantnym sosem BBQ lub teriyaki. Niektórzy używają ich jako substytutu mięsa. Można go też kupić zakonserwowanego w słodkim, ciężkim syropie, jak inne owoce w puszce.

Oto przepis na grillowane kanapki z jackfruitem.

Jak przechowywać

Gdy jackfruit jest już dojrzały, brązowieje i szybko się psuje. Aby zachować świeżość, należy przechowywać go w lodówce. W chłodnym i suchym miejscu dojrzały jackfruit może przetrwać do 6 tygodni.

Przypadki zapalenia wątroby u dzieci w USA, Europie – zagadka dla śledczych

0

W Alabamie, Wielkiej Brytanii i Hiszpanii odnotowano poważne przypadki zapalenia wątroby u małych dzieci, niektóre z nich wymagające przeszczepu wątroby, a przyczyna nie została jeszcze ustalona.

Przypadki zapalenia wątroby u dzieci w USA i Europie zastanawiają śledczych

Lucy Hicks

18 kwietnia 2022 C Dziesiątki dzieci w kilku krajach zachorowały na ciężką postać zapalenia wątroby, a badacze zajmujący się zdrowiem publicznym twierdzą, że źródło choroby pozostaje nieznane.

W Wielkiej Brytanii odnotowano siedemdziesiąt cztery przypadki, w Hiszpanii udokumentowano trzy, a podobne przypadki odnotowano również w Danii i Holandii – czytamy w artykule w Science. W czwartek CDC poinformowało, że od jesieni tego roku w Alabamie odnotowano dziewięć przypadków. Wszystkie przypadki w Stanach Zjednoczonych dotyczyły dzieci w wieku od 1 do 6 lat, a dwoje dzieci wymagało przeszczepu wątroby.

Niektórzy podejrzewają, że choroba może być wywoływana przez adenowirusy, ponieważ około połowa dzieci, które zachorowały w Wielkiej Brytanii i wszystkie przypadki w Stanach Zjednoczonych uzyskały pozytywny wynik testu na obecność tej formy wirusa. Adenowirusy mogą wywoływać zapalenie wątroby u dzieci, ale zwykle u tych, które mają już obniżoną odporność.

Urzędnicy badają obecnie, czy te przypadki są związane z odmianą wirusa zwaną adenowirusem 41, który jest związany z zapaleniem jelit. Najnowszy przypadek w Alabamie został zgłoszony w lutym, a u pięciorga z dziewięciorga dzieci w tym stanie, u których wystąpiły te zagadkowe przypadki zapalenia wątroby, testy na adenowirus 41 dały wynik pozytywny.

Jak dotąd nie stwierdzono żadnych powiązań między przypadkami w Alabamie, a śledczy w Wielkiej Brytanii również nie znaleźli żadnych powiązań w swoich przypadkach, donosi STAT News.

„CDC współpracuje ze stanowymi departamentami zdrowia, aby sprawdzić, czy istnieją dodatkowe przypadki w USA i co może być ich przyczyną” – powiedziała Kristen Nordlund, rzecznik CDC, w oświadczeniu dla STAT. „W tej chwili adenowirus może być przyczyną tych przypadków, ale badacze wciąż dowiadują się więcej, w tym wykluczają bardziej powszechne przyczyny zapalenia wątroby”.

Co warto wiedzieć o salmonelli?

0

Jest to bakteria żołądkowa, którą zazwyczaj można się zarazić przez skażoną żywność. Dowiedz się, jak możesz zarazić się tą bakterią, jak jej zapobiegać i co robić, gdy jesteś chory.

1/12

Jest to rodzaj bakterii, która może wywołać chorobę. Każdego roku zaraża około 1,35 miliona osób w Stanach Zjednoczonych. Salmonella może być dość poważna, zwłaszcza dla osób w podeszłym wieku, bardzo młodych lub już chorych. Każdego roku tysiące osób trafia do szpitala z powodu tej choroby. Czasami zagraża życiu.

Jak można się nią zarazić z pożywienia

2/12

Salmonellą można się najczęściej zarazić, jedząc lub pijąc coś, co zawiera tę bakterię. Najczęściej występuje ona w żywności pochodzenia zwierzęcego, takiej jak jaja, wołowina i drób. Ale również owoce i warzywa mogą zostać zakażone przez glebę lub wodę. Bakterie można również przenosić z jednej potrawy na drugą za pomocą rąk lub noży, desek, półmisków i innych narzędzi kuchennych. Infekcją można się zarazić, jeśli nie przyrządza się wystarczająco dobrze niektórych potraw.

Jak można się zarazić od zwierząt

3/12

Bakterie salmonelli żyją w jelitach niektórych gatunków zwierząt, zwłaszcza:

  • Ptaki, takie jak kurczaki i indyki

  • Płazy, takie jak żaby, ropuchy i salamandry

  • Gady, takie jak węże, jaszczurki i żółwie

Jeśli kupa tych zwierząt dostanie się na Twoje ręce, możesz zarazić siebie lub inne osoby. Ludzkie kupy również mogą rozprzestrzeniać chorobę, dlatego tak ważne jest mycie rąk po wyjściu z toalety.

Kto na nią choruje

4/12

Salmonella nie choruje u wszystkich, którzy dostaną bakterię do swojego organizmu. Najbardziej narażone na zachorowanie są dzieci poniżej 5 roku życia, a około jedna trzecia wszystkich zachorowań dotyczy dzieci w wieku 4 lat lub młodszych. Dzieci, które nie są karmione piersią, są bardziej narażone na zachorowanie. Niektóre leki, np. te, które zmniejszają wydzielanie kwasu żołądkowego, mogą również zwiększyć ryzyko zakażenia.

Objawy

5/12

Zazwyczaj pojawia się biegunka, gorączka i skurcze żołądka. Może również wystąpić ból głowy, nudności i wymioty. Objawy rozpoczynają się zwykle po 6 godzinach do 6 dniach od zakażenia i trwają 4-7 dni. Czasami infekcje rozprzestrzeniają się na krew, kości, stawy, mózg lub układ nerwowy i powodują długotrwałe objawy dotyczące tych obszarów.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

6/12

Zgłoś się do lekarza, jeśli zauważysz, że:

  • Krew w wypróżnieniu

  • Biegunka z gorączką powyżej 102 F

  • Biegunka, która nie ustępuje po 3 dniach

  • Objawy odwodnienia, takie jak suchość w ustach, mała ilość oddawanego moczu i zawroty głowy podczas stania

  • Wymioty tak obfite, że trudno jest utrzymać nawodnienie

Diagnoza

7/12

Wiele zarazków i chorób może wywołać objawy typowe dla zakażenia salmonellą. Aby potwierdzić, że masz takie objawy, lekarz wyśle próbkę Twojego stolca do laboratorium. Następnie technik sprawdzi, czy winowajcą jest salmonella. Jeśli jesteś bardzo chory, lekarz może zlecić wykonanie dodatkowych badań, aby ustalić dokładny typ bakterii salmonelli.

Leczenie

8/12

Jeśli jesteś zdrowy, często wystarczy podawanie dużej ilości płynów i odpoczynek, abyś w ciągu tygodnia w pełni wyzdrowiał. Czasami jednak biegunka jest tak poważna, że może być konieczna wizyta w szpitalu w celu podania dożylnych płynów i zastosowania innych metod leczenia. Jeśli masz wiele objawów i nie jesteś pewien, czy przyczyną jest salmonella, być może będziesz musiał skontaktować się z lekarzem, aby wykluczyć inne problemy.

Problem z antybiotykami

9/12

Mimo że salmonella jest wywoływana przez bakterie, antybiotyki nie pomagają w szybszym powrocie do zdrowia, chyba że układ odpornościowy – obrona organizmu przed zarazkami – jest słaby lub infekcja przedostała się do krwi. W wielu przypadkach leczenie antybiotykami może wydłużyć czas nosicielstwa bakterii i zwiększyć prawdopodobieństwo ponownego zachorowania na tę samą infekcję.

Możliwe komplikacje

10/12

Niemowlęta lub małe dzieci są bardziej narażone na poważne problemy zdrowotne spowodowane salmonellą. Masz również większe szanse na powikłania, jeśli:

  • Masz problemy z odpornością w wyniku choroby (np. HIV)

  • Przyjmowanie leków osłabiających układ odpornościowy

  • Masz chorobę sierpowatokrwinkową

  • Przyjmowanie leków na nadmiar kwasu żołądkowego

  • Masz problemy z śledzioną

W takich przypadkach lekarz może zaproponować antybiotyki, aby zapobiec najpoważniejszym powikłaniom.

Unikaj zachorowań od swoich zwierząt

11/12

Umyj ręce po zabawie ze zwierzętami, aby uchronić siebie i innych przed zakażeniem. Dzieci poniżej 5 roku życia nie powinny dotykać zwierząt mogących przenosić salmonellę, takich jak żółwie, żaby, kury czy jaszczurki. Nikt nie powinien jeść ani pić w pobliżu tych zwierząt ani w ich pomieszczeniach mieszkalnych. Jeśli to możliwe, wyjdź na zewnątrz, aby wyczyścić miski z jedzeniem, zabawki i ściółkę swojego zwierzęcia, lub starannie zdezynfekuj pomieszczenie, w którym przebywa. Zabieraj zwierzę do weterynarza na regularne badania kontrolne.

Zapobieganie zakażeniom z żywności

12/12

Postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo zarażenia się salmonellą z żywności:

  • Nie podawaj niedogotowanych jaj, mięsa ani drobiu.

  • Przechowuj niegotowane mięso z dala od żywności już przygotowanej.

  • Po użyciu dokładnie umyć wszystkie powierzchnie kuchenne, deski, noże i inne narzędzia.

  • Przechowuj żywność w lodówce lub zamrażarce w ciągu godziny lub dwóch, nawet jeśli została świeżo przygotowana.