Nieodstające jądro może prowadzić do problemów z płodnością, zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania na raka i zwiększać ryzyko urazów. Dowiedz się, na co zwracać uwagę, co może być przyczyną i jak jest leczone.

Czasami jednak jedno lub oba jądra nie mieszczą się na swoim miejscu. Nazywa się to jądrem nieodstającym. Może się ono przytrafić każdemu chłopcu, ale częściej zdarza się u tych, którzy urodzili się wcześniej niż oczekiwano.

W większości przypadków jądro samoistnie opada do moszny do czasu, gdy dziecko skończy 6 miesięcy. Jeśli tak się nie stanie, dziecko prawdopodobnie będzie wymagało operacji.

Co jest przyczyną?

Lekarze nie są pewni, dlaczego tak się dzieje. Uważają, że jest to związane z genami, stanem zdrowia matki oraz czynnikami zewnętrznymi, które zmieniają normalną pracę hormonów i nerwów.

Mimo że przyczyna nie jest jasna, pewne czynniki mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia wady wrodzonej jądra:

• Wcześniejszy niż przewidywano poród

• Rodzinna historia ich występowania lub innych problemów z rozwojem narządów płciowych

• Warunki zdrowotne, takie jak zespół Downa, które wpływają na rozwój płodu

• Niska waga urodzeniowa

• Kontakt rodziców z pewnymi substancjami chemicznymi (pestycydami), które zabijają insekty – są one często stosowane na farmach

Może to być również bardziej prawdopodobne, jeśli matka:

• choruje na cukrzycę (typu 1, typu 2 lub ciążową)

• Jest otyły

• Paliła papierosy lub piła alkohol w czasie ciąży

Skąd mam wiedzieć, że jest problem?

Główny objaw: Nie widać ani nie czuć jądra w mosznie. Jeśli oba jądra są niedorozwinięte, moszna wygląda płasko i jest mniejsza niż można by się spodziewać.

U niektórych chłopców występuje tak zwane jądro wciągnięte. Może się ono przemieszczać w górę do pachwiny, gdy jest im zimno lub gdy się boją, ale potem samo wraca na dół. Na ogół nie stanowi to problemu. Różnica polega na tym, że jądro nieodstające pozostaje w górze – nie przemieszcza się tam i z powrotem.

Diagnoza

W większości przypadków lekarz stwierdza problem w ramach regularnych badań kontrolnych przeprowadzanych wkrótce po urodzeniu.

Jeśli lekarz uzna, że problem istnieje, może spróbować wykluczyć inne przyczyny, takie jak:

Jądra pozamaciczne. Jest to podobne schorzenie, w którym jądra nie mieszczą się na swoim miejscu. Lekarz może to sprawdzić w ramach badania fizykalnego.

Wciągające się jądra. Lekarz sprawdzi, czy jest w stanie delikatnie przesunąć jądro do moszny za pomocą ręki. Jeśli jest to możliwe, oznacza to, że jest to jądro wciągnięte.

Jakie problemy może powodować?

Niezstąpione jądro jest związane z wieloma schorzeniami:

Problemy z płodnością. Ponieważ plemniki muszą przebywać w nieco chłodniejszym środowisku niż reszta ciała, nieodstające jądro może powodować problemy z płodnością. Problem ten jest poważniejszy, gdy oba jądra są umiejscowione w pachwinie. Wczesne podjęcie leczenia może mieć duże znaczenie.

Przepuklina. Jest to stan, w którym część jelita wybrzusza się przez mięśnie dolnej części brzucha.

Uraz. Gdy jądro jest nie na swoim miejscu, istnieje większe prawdopodobieństwo jego uszkodzenia.

Nowotwór. Mężczyźni z niezstąpionym jądrem są nieco bardziej narażeni na zachorowanie na raka jądra, nawet jeśli poddadzą się zabiegowi chirurgicznemu. Jednak operacja umożliwia rutynowe samobadanie, więc jeśli rak się pojawi, można go wcześnie wykryć.

Skręcenie jądra. Jest to sytuacja, w której przewód doprowadzający nasienie do penisa ulega skręceniu. Jest to bolesne i może spowodować odcięcie dopływu krwi do jądra.

Leczenie

Bardzo często jądro przemieszcza się na swoje miejsce w ciągu kilku miesięcy. Na początku należy poczekać i obserwować sytuację, wykonując regularne badania kontrolne. Jeśli do 6 miesięcy jądro nie opadnie do moszny, lekarz prawdopodobnie zasugeruje operację.

Operacja jest najczęstszym sposobem leczenia i prawie zawsze przynosi efekty. Zwykle wykonuje się ją, gdy dziecko ma 6-12 miesięcy, aby uzyskać jak najwięcej korzyści. Wczesne leczenie może zmniejszyć szanse na to, że chłopiec będzie miał problemy z płodnością w późniejszym okresie życia.

Dziecko otrzymuje leki, dzięki którym nie będzie się budzić ani odczuwać bólu podczas zabiegu. Lekarz będzie:

• Wykona niewielki otwór w pachwinie lub w dolnej części brzucha, aby znaleźć jądro.

• Delikatnie przesuń jądro w dół.

• Wykonaj małe nacięcie na mosznie i zszyj jądro na miejscu.

• Zamknąć otwory szwami, które same się rozpuszczą.

O ile nie wystąpią komplikacje, dziecko wyjdzie do domu tego samego dnia. W ciągu pierwszych kilku dni lekarz prawdopodobnie zaleci stosowanie leków przeciwbólowych. Należy utrzymywać to miejsce w suchości i unikać rzeczy, które mogą je podrażnić, np. zabawek do jeżdżenia.

Niezstąpione jądro można również leczyć hormonami. Nie jest to jednak typowa metoda leczenia. Zwykle nie działa ono tak dobrze jak operacja, a ponadto mogą wystąpić skutki uboczne.

Niektóre dzieci rodzą się z bardzo małym uchem lub jego brakiem. Lekarz wyjaśnia, co jest przyczyną mikrotii/anotii i jak lekarze ją leczą.

Mikcja jest wadą wrodzoną ucha dziecka. Uszy malucha zaczynają się kształtować w łonie matki w drugim trymestrze. Zwykle są one kompletne do 28 tygodnia. Zdarza się, że jedno lub oba uszy nie wykształcają się do końca. Gdy zewnętrzna część ucha jest mała lub jej brakuje, mówi się o mikrotonii. Samo to słowo oznacza „małe ucho”. Gdy brakuje całego ucha zewnętrznego, jest to rodzaj schorzenia zwanego anotią.

Mikrotia jest rzadka. Występuje tylko u 1-5 na 10 000 dzieci.

Zwykle dotyczy tylko jednego ucha – najczęściej jest to ucho prawe. Jest to tzw. mikrotia jednostronna. Jeśli dotyczy obu uszu, jest obustronna.

Dzieci z tą wadą często mają pewien ubytek słuchu w uchu dotkniętym chorobą. Może to utrudniać im naukę mówienia. Operacja może pomóc w tym zakresie, a także w poprawie wyglądu ucha.

Rodzaje mikrotii

Mikcja ma cztery stopnie zaawansowania:

• Stopień 1: ucho wygląda normalnie, ale jest mniejsze niż zwykle.

• Stopień 2: Ucho zewnętrzne jest tylko częściowo uformowane i o 50% do 66% mniejsze niż ucho zewnętrzne po drugiej stronie. Przewód słuchowy, który biegnie od ucha zewnętrznego do ucha środkowego, jest wąski lub zamknięty.

• Stopień 3: Zewnętrzna część ucha to maleńki kawałek chrząstki (mocnej, elastycznej tkanki) w kształcie orzeszka ziemnego. Nie ma przewodu słuchowego ani błony bębenkowej, przez które dźwięk dociera do ucha środkowego.

• Stopień 4: Anotia: Brak ucha zewnętrznego.

Mikrotia – przyczyny i czynniki ryzyka

W większości przypadków lekarze nie potrafią znaleźć przyczyny. Mikrotia zwykle dotyka chłopców. Czasami choroba występuje rodzinnie i wynika ze zmiany (mutacji) genu, ale zdarza się to tylko w około 5% przypadków i może pomijać pokolenia.

Mikcja może być także częścią zespołu chorobowego, takiego jak:

• Mikrosomia połowicza – dolna połowa twarzy nie rośnie prawidłowo po jednej stronie.

• Zespół Goldenhara – ucho, nos, warga i szczęka nie wykształcają się całkowicie.

• Zespół Treachera Collinsa – stan, który wpływa na rozwój kości policzków, szczęki i podbródka

Niektóre czynniki mogą zwiększyć ryzyko, na przykład jeśli matka:

• choruje na cukrzycę

• W czasie ciąży stosuje dietę ubogą w kwas foliowy i węglowodany

• Przyjmowanie leku przeciwtrądzikowego izotretynoiny w czasie ciąży

• Chorowała na różyczkę w pierwszym trymestrze ciąży

• Picie alkoholu w czasie ciąży.

Mikrotia i ubytek słuchu

Jeśli dziecko ma ubytek słuchu z powodu mikrotii, jest to zazwyczaj typ zwany przewodzeniowym ubytkiem słuchu. Dźwięk nie może przenosić się z ucha zewnętrznego do ucha wewnętrznego.

U mniejszej liczby dzieci z tym schorzeniem występuje odbiorczy ubytek słuchu. Może się to zdarzyć, gdy uszkodzone zostaną drobne włoski, które przenoszą dźwięk z ucha wewnętrznego do mózgu. Ten rodzaj ubytku słuchu jest zazwyczaj trwały.

Diagnoza mikrotii

Lekarz będzie chciał sprawdzić, jak dobrze dziecko słyszy. Jednym z częściej wykonywanych badań jest test reakcji pnia mózgu na bodźce słuchowe (ABR). Lekarz umieszcza małe naklejki (zwane elektrodami) na głowie dziecka i wokół jego uszu. Następnie komputer mierzy reakcję nerwu słuchowego na dźwięki.

Badanie nie jest bolesne, ale dziecko będzie musiało leżeć nieruchomo. Jeśli dziecko jest młodsze niż 6 miesięcy, lekarz może przeprowadzić badanie podczas drzemki. Jeśli dziecko ma od 6 miesięcy do 7 lat, może potrzebować leków, które pomogą mu spokojnie zasnąć.

Inne badania w kierunku mikrotonii obejmują:

• Badanie ultrasonograficzne nerek. Badanie to pozwala sprawdzić, jak rozwijają się te narządy.

• Tomografia komputerowa. Badanie to polega na wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich w celu uzyskania obrazu wnętrza dziecka. Lekarz prawdopodobnie poczeka z wykonaniem tego badania do czasu, aż dziecko będzie starsze. W ten sposób unika się narażenia na promieniowanie i daje się dziecku więcej czasu na pełne ukształtowanie się kości.

Leczenie mikrotii

Jeśli dziecko ma łagodną mikrotię i nie ma ubytku słuchu, może nie potrzebować żadnego leczenia. Dzieci z poważniejszymi problemami mogą potrzebować operacji, aby naprawić uszkodzone ucho i pomóc w poprawieniu samooceny. Operacja może pomóc dziecku z przewodzeniowym ubytkiem słuchu.

Lekarze zazwyczaj czekają z przeprowadzeniem operacji do 5-8 roku życia dziecka, kiedy drugie ucho osiągnie już prawie dorosły rozmiar.

Opcje leczenia obejmują:

Operacja przeszczepu chrząstki żebrowej. Chirurg tworzy nowe ucho za pomocą kawałka chrząstki pobranej z klatki żebrowej dziecka. Operację tę przeprowadza się zwykle w trzech lub czterech etapach:

• Chirurg usuwa chrząstkę z klatki piersiowej dziecka i wykorzystuje ją do ukształtowania nowego ucha.

• Umieszczają nowe ucho z boku głowy dziecka.

• Ucho jest podnoszone tak, aby znalazło się w jednej linii z drugim uchem.

• Lekarz może być zmuszony do otwarcia przewodu słuchowego, aby dziecko mogło lepiej słyszeć.

Operacja przeszczepu medporu. W tej operacji zamiast chrząstki żebrowej wykorzystuje się materiał syntetyczny. Chirurg pokryje implant tkanką pobraną ze skóry głowy dziecka. Dziecko wymaga tylko jednego zabiegu i można go wykonać już w 3 roku życia. Wadą tego rozwiązania jest to, że niewielu chirurgów wykonuje tę trudną operację.

Protetyka. Specjalista może wykonać naturalnie wyglądającą protezę ucha, która będzie noszona przez dziecko za pomocą kleju lub przymocowana do systemu kotwic, co wymaga niewielkiego zabiegu chirurgicznego.

Aparat słuchowy. Aparat ten, noszony lub wszczepiany, może poprawić słuch dziecka i pomóc mu w mówieniu.

Jeśli dziecko otrzyma nowe ucho, nie będzie ono wyglądało dokładnie tak samo jak poprzednie, ale powinno być zbliżone. Jeśli dziecko potrzebuje okularów, nowe ucho będzie pomocne.

Dziecko powinno regularnie poddawać się badaniom słuchu. Lekarz może również zasugerować aparaty słuchowe, terapię logopedyczną lub dodatkową pomoc w szkole.

Dowiedz się, czego możesz oczekiwać od swojego noworodka w pierwszym miesiącu jego życia w Miesiącu 1 Przewodnika Lekarza Miesiąc po Miesiącu.

W pierwszym miesiącu życia noworodek dopiero przyzwyczaja się do tego wielkiego, dziwnego, nowego świata. A Ty przyzwyczajasz się do dbania o jego liczne potrzeby. Poniżej przedstawiono tylko kilka zmian, których można się spodziewać w pierwszym miesiącu życia dziecka.

Należy pamiętać, że dzieci, które urodziły się przedwcześnie, nie będą dokładnie przestrzegać tych kamieni milowych. Prawdopodobnie każdy kamień milowy zostanie osiągnięty zgodnie z terminem porodu, a nie w dniu urodzin. Dzieciom, które urodziły się miesiąc wcześniej, prawdopodobnie zajmie dodatkowy miesiąc, aby dogonić swoich rówieśników.

Wzrost

Nie należy się niepokoić, jeśli dziecko straci trochę na wadze w ciągu pierwszych kilku dni życia. Dzieci rodzą się z dodatkowym płynem ustrojowym i zazwyczaj tracą do 10% swojej wagi urodzeniowej, zanim ustabilizują się i zaczną przybierać na wadze. Przed upływem dwóch tygodni od urodzenia dziecko powinno osiągnąć wagę urodzeniową, a w ciągu pierwszego miesiąca będzie szybko przybierać na wadze – od pół do jednej uncji dziennie. Podczas wizyt kontrolnych lekarz sprawdzi przyrost masy ciała dziecka w oparciu o tabelę wzrostu, aby upewnić się, że rośnie ono w odpowiednim tempie.

Umiejętności motoryczne

Układ nerwowy noworodka wciąż dojrzewa, ale już w pierwszym miesiącu życia dziecko może wiele osiągnąć. Zauważysz, że Twoje dziecko urodziło się z kilkoma wrodzonymi odruchami, w tym ssania. Wkrótce po urodzeniu dziecko będzie w stanie (z niewielką pomocą z Twojej strony) przystawić się do piersi lub sutka, aby je nakarmić. Jeśli włożysz palec do wnętrza dłoni dziecka, zauważysz, że zaciśnie ono wokół niego pięść (niejeden dumny ojciec chwalił się siłą uścisku swojego noworodka). Dzieci, które są zaskoczone, szybko wyciągają rączki i nóżki na zewnątrz, a następnie wciągają je do środka. Nazywa się to odruchem Moro. Już w wieku 1 miesiąca dziecko ma instynkt chodzenia. Jeśli położysz stopy noworodka na twardej powierzchni, podpierając jego ciało, będzie wydawało się, że robi kilka kroków.

Chociaż jednomiesięczne dzieci mogą obrócić głowę leżąc na brzuchu, nie mają jeszcze wystarczającej siły szyi, aby utrzymać głowę w pozycji pionowej. Przy podnoszeniu dziecka należy podłożyć rękę pod jego główkę.

Sen

Przyjście na świat to ciężka praca. Przez kilka pierwszych tygodni wydaje się, że jedyne, czego pragnie Twój noworodek, to sen. W rzeczywistości noworodki śpią od 15 do 16 godzin na dobę. Godziny te mogą być nierówne, ponieważ dziecko nie przyzwyczaiło się jeszcze do normalnego cyklu dnia i nocy. Możesz pomóc dziecku w przystosowaniu się, ograniczając zajęcia do dnia, a w nocy zachowując ciszę, ciemność i nudę. W końcu dziecko zrozumie, że dzień jest przeznaczony na zabawę, a noc na sen.

Ponadto cykl snu jednomiesięcznego dziecka znacznie różni się od cyklu Twojego dziecka. W przeciwieństwie do dorosłych, noworodki spędzają więcej czasu w fazie snu REM niż w głębszym śnie nie-REM. Oznacza to, że w ciągu pierwszych kilku tygodni mogą się dość łatwo budzić.

?

Zmysły

Niemowlęta rodzą się z bardzo niewyraźnym wzrokiem. Noworodki są bardzo krótkowzroczne. Dziecko widzi przedmioty i ludzi najwyraźniej, gdy znajdują się w odległości od 8 do 12 centymetrów. Oznacza to, że może ono widzieć Twoją twarz podczas karmienia piersią i w rzeczywistości będzie wolało patrzeć na Ciebie niż na pluszowego zwierzaka, ponieważ niemowlęta z natury przyciągają ludzkie twarze. Wolą też przedmioty o wysokim kontraście, ponieważ łatwiej je dostrzec (choć nie musisz urządzać całego pokoju dziecięcego w czarno-białych barwach; jasne kolory też są dobre).

Możesz zauważyć, że oczy Twojego jednomiesięcznego dziecka krzyżują się, gdy próbuje się skupić. Jest to normalne, ponieważ kontrola wzroku u noworodka nie jest jeszcze w pełni rozwinięta. Jeśli jednak w wieku trzech lub czterech miesięcy oczy nadal będą skrzyżowane, skontaktuj się z pediatrą, ponieważ może to być oznaką zeza (skrzyżowanych oczu).

Chociaż słuch noworodka nie jest jeszcze w pełni rozwinięty, dzieci potrafią rozpoznawać dźwięki – zwłaszcza głosy rodziców, do których przyzwyczaiły się w łonie matki. Szczególnie lubią wysokie dźwięki, więc nie denerwuj się, gdy teściowa używa piskliwego dziecięcego głosu za każdym razem, gdy mówi do Twojego noworodka. Jeśli dziecko nie wydaje się w ogóle reagować na dźwięki, pamiętaj, aby wspomnieć o tym pediatrze podczas wizyt kontrolnych. W wielu krajach po urodzeniu dzieci bada się słuch u wszystkich dzieci, ale pamiętaj, aby wspomnieć pediatrze o problemach ze słuchem, nawet jeśli wynik badania po urodzeniu był prawidłowy.

Podobnie jak wiele starszych dzieci (i dorosłych), niemowlęta preferują słodkie smaki. Ich kubki smakowe nie są jeszcze wystarczająco dojrzałe, aby odróżnić smak gorzki od kwaśnego. Mają one dobrze rozwinięty zmysł węchu i już w pierwszych dniach życia potrafią wyczuć zapach sutka i mleka matki.

Jedzenie

W pierwszym miesiącu życia spodziewaj się, że dziecko karmione piersią będzie jadło od 8 do 12 razy dziennie (mniej więcej co dwie do trzech godzin). Dzieci karmione butelką mogą jeść tylko sześć do ośmiu razy. Niektórzy rodzice karmią na żądanie, a inni trzymają się harmonogramu. Możesz wiedzieć, kiedy dziecko jest głodne, ponieważ zacznie się wiercić (poruszać główką w przód i w tył, szukając piersi) lub będzie niespokojne i odwracać buzię, gdy dotkniesz jego policzka. Dziecko, które zjadło wystarczająco dużo, wydaje się zadowolone, a nawet może zasnąć. Oznaką tego, że dziecko je wystarczająco dużo, jest od czterech do sześciu mokrych pieluch dziennie.

Komunikacja

Jednomiesięczne niemowlęta mają tylko jeden sposób komunikacji – płacz. Twoje dziecko może płakać do trzech godzin dziennie (bez paniki, z czasem płacz będzie się zmniejszał). Płacz jest sposobem, w jaki dziecko mówi: „Jestem głodny – nakarm mnie!”. Mam mokrą pieluszkę” lub „Jestem bardzo zmęczony”. W końcu zaczniesz rozumieć te krzyki i odkryjesz najlepsze sposoby ich łagodzenia (na przykład przez kołysanie lub otulanie dziecka). Niektóre dzieci, które nadmiernie płaczą, mogą mieć kolkę lub problem medyczny, więc jeśli nie możesz pocieszyć swojego noworodka, skontaktuj się z lekarzem.

?

Wskazówki dotyczące pierwszego miesiąca życia dziecka:

• Niemowlęta uwielbiają być dotykane. Zapewnij swojemu jednomiesięcznemu dziecku dużo kontaktu skóra do skóry, na przykład trzymając je i kołysząc lub wykonując delikatny masaż. Sprawi to, że noworodek poczuje się pocieszony i kochany.

• Poruszaj nóżkami dziecka na rowerku przez kilka minut. To proste ćwiczenie pomoże wzmocnić mięśnie, przygotowując je do raczkowania i chodzenia – które dziecko zacznie wykonywać, zanim się obejrzysz!