Strona główna Blog Strona 3317

Wzrost zakażeń COVID o 50% wśród pracowników TSA po zniesieniu obowiązku stosowania masek

0

W ciągu 2 tygodni od zniesienia federalnego obowiązku noszenia masek liczba zakażeń wirusem COVID-19 wśród pracowników Administracji Bezpieczeństwa Transportu wzrosła o 50%.

Liczba zachorowań na COVID wzrosła o 50% wśród pracowników TSA po zniesieniu obowiązku stosowania masek

Carolyn Crist

5 maja 2022 r. W ciągu dwóch tygodni od zniesienia federalnego obowiązku stosowania masek, liczba zakażeń wirusem COVID-19 wśród pracowników Agencji Bezpieczeństwa Transportu wzrosła o 50%.

W poniedziałek 542 pracowników agencji miało aktywne zakażenia koronawirusem, donosi Forbes, powołując się na rzecznika TSA. Liczba ta wzrosła z 359 zakażeń 18 kwietnia, w dniu zniesienia federalnego nakazu noszenia masek.

Wzrost liczby przypadków wśród pracowników TSA wydaje się również odzwierciedlać wzrost liczby przypadków COVID-19 w całym kraju – donosi Forbes. Po spadku liczby zachorowań w marcu do najniższego poziomu w czasie pandemii, liczba przypadków COVID-19 zaczęła ponownie rosnąć pod koniec kwietnia.

Według danych opublikowanych przez The New York Times, w Stanach Zjednoczonych odnotowuje się obecnie ponad 65 000 przypadków dziennie, co oznacza wzrost o 54% w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Liczba zachorowań wzrasta we wszystkich stanach z wyjątkiem czterech, a w kilkunastu stanach średnia dzienna liczba zachorowań jest dwukrotnie wyższa niż 2 tygodnie temu.

Od czasu uchylenia federalnego nakazu noszenia masek, pracownicy TSA nie egzekwują zasad zakrywania twarzy na lotniskach, a pracownicy nie są zobowiązani do noszenia masek na służbie.

TSA zapowiedziała jednak, że nadal będzie egzekwować noszenie masek na lotniskach położonych w obszarach o wysokim stopniu przenoszenia choroby, gdzie poziom COVID-19 jest uznawany za wysoki ze względu na liczbę hospitalizacji – donosi Forbes.

W zeszłym tygodniu CDC sklasyfikowało 56 hrabstw, głównie w północno-wschodniej części kraju, jako obszary o wysokim poziomie zakażeń. Stanowi to około 1,7% hrabstw w kraju, przy czym 8% znajduje się w kategorii średniej, a 90,3% w kategorii niskiej.

Jak podaje Forbes, do powiatów o wysokim poziomie zagrożenia należy kilka lotnisk, takich jak Albany International, Buffalo Niagara International i Syracuse Hancock International w Nowym Jorku, Burlington International w Vermont oraz kilka mniejszych lotnisk regionalnych w północno-wschodniej części kraju.

Od początku pandemii 23 468 pracowników TSA zostało zarażonych wirusem COVID-19, a 22 891 wyzdrowiało – podaje Forbes. Ponadto 36 pracowników TSA i dwóch kontrahentów zmarło z powodu COVID-19.

Przyjazne dla Ziemi wskazówki dotyczące wychowania dziecka

0

Planujesz wychowywać swoje dziecko w sposób przyjazny dla Ziemi? Co należy wziąć pod uwagę, aby rodzicielstwo było przyjazne dla środowiska?

Coraz więcej rodziców dzieci i niemowląt wybiera ekologię i nie mówimy tu o brokułach. Od 2002 r. sprzedaż produktów ekologicznych, od truskawek po odzież i szampony, wzrosła prawie trzykrotnie, jak wynika z badania przeprowadzonego w 2010 r. przez Organic Trade Association (Stowarzyszenie Handlu Ekologicznego). „Widzę wiele rodzin, które pytają o wszystko, od organicznych preparatów dla niemowląt po podkłady do spania” – mówi dr Paul Horowitz, pediatra z Discovery Pediatrics w Valencia w Kalifornii.

Zanim jednak rodzice wskoczą do ekologicznego wagonu, muszą wziąć pod uwagę różne terminy i czynniki, aby wybrać to, co będzie najlepsze dla nich, ich dziecka i środowiska.

Czy jest to produkt ekologiczny, naturalny czy zielony?

Co to jest produkt ekologiczny? Jeśli chodzi o żywność, rząd określa, jakie produkty mogą być oznaczone jako „organiczne”. Produkty opatrzone znakiem USDA Organic z napisem „100% organic” muszą zawierać wszystkie składniki wyprodukowane metodami ekologicznymi. Innymi słowy, muszą być wyprodukowane przez rolników, którzy kładą nacisk na wykorzystanie zasobów odnawialnych i przetwarzanie bez użycia większości syntetycznych pestycydów, inżynierii genetycznej, antybiotyków, napromieniowania czy hormonów.

Żywność może mieć dwa różne rodzaje oznaczeń ekologicznych. Żywność oznaczona jako „ekologiczna” oznacza, że produkt jest w co najmniej 95% ekologiczny. Żywność oznaczona jako „wyprodukowana ze składników ekologicznych” oznacza, że produkt zawiera co najmniej 70% składników ekologicznych. Produkty włókniste, takie jak odzież, pościel, obrusy i serwetki, również mogą uzyskać certyfikat ekologiczny, jeśli zawierają co najmniej 95% włókien organicznych. Produkty higieny osobistej, takie jak mydła, płyny i szampony dla dzieci, również mogą być oznakowane jako ekologiczne, jeśli zawierają ekologiczne składniki rolne i spełniają standardy USDA dotyczące produkcji ekologicznej, postępowania z nimi, przetwarzania i znakowania.

Mięso, drób i jaja z napisem „natural” nie zawierają sztucznych składników ani barwników i są minimalnie przetworzone, zgodnie z przepisami USDA.

Poza rolnictwem sprawa jest bardziej skomplikowana. Niektóre produkty ekologiczne mogą być dobrowolnie certyfikowane jako ekologiczne przez niezależne, prywatne programy certyfikacyjne. Jednak USDA nie nadzoruje tych oświadczeń.

Dla rodziców troszczących się o środowisko naturalne nie ma słownika, jeśli chodzi o terminologię. W niektórych przypadkach ludzie używają słowa „ekologiczny” w znaczeniu nietoksyczny. Na przykład używana komoda do pokoju dziecięcego będzie lepsza dla środowiska niż kupno nowej, ale gdy ktoś mówi o znalezieniu „zielonej” komody, ma najprawdopodobniej nadzieję znaleźć taką, do której produkcji użyto drewna pochodzącego z upraw ekologicznych i nietoksycznej farby – mówi Rebecca Kelley, współautorka książki „The Eco-nomical Baby Guide”. Rodzice mogą również określić coś jako „naturalne”, jeśli nie zawiera sztucznych składników lub substancji chemicznych. Terminy „przyjazny dla środowiska” lub „przyjazny dla ziemi” zwykle oznaczają, że produkt jest mniej szkodliwy lub mniej inwazyjny dla środowiska.

Podejmowanie ekologicznych decyzji

Tak więc teraz, gdy jesteś uzbrojony w pewną podstawową wiedzę, możesz się zastanawiać: „Czy to wszystko naprawdę ma znaczenie?”. Podobnie jak w przypadku większości pytań dotyczących rodzicielstwa, nie ma dobrej lub złej odpowiedzi na pytanie o wychowywanie dzieci w sposób przyjazny dla środowiska. USDA twierdzi, że nauka nie dostarczyła jeszcze jednoznacznych odpowiedzi. Dla niektórych rodziców wybór zależy od indywidualnych kwestii zdrowotnych, takich jak wrażliwość dziecka na pozostałości pestycydów lub dodatki do żywności. Wybór rodziców może też wynikać z ogólnej troski o stosowanie produktów dla niemowląt i dzieci oraz metod, które ich zdaniem mają mniejszy wpływ na środowisko.

Jednak z dotychczasowych badań wynika, że istnieją pewne ogólne tendencje. Żywność ekologiczna zawiera średnio nieco więcej minerałów śladowych, witaminy C i fitoskładników przeciwutleniających niż żywność pochodząca z upraw konwencjonalnych. Jednakże, jak zauważono w badaniach, pomiar zawartości składników odżywczych w żywności tylko częściowo wskazuje na to, jak zdrowa jest dana żywność. Warto również zauważyć, że dzieci mogą być bardziej wrażliwe na pestycydy, ponieważ wciąż rosną. Dla porównania, dzieci spożywają więcej żywności w stosunku do swojej wagi niż dorośli.

Jeśli chodzi o decyzję, jakie produkty żywnościowe kupić dziecku, Horowitz mówi, że to zależy. Zaleca organiczne produkty mleczne. Horowitz jest też wielkim zwolennikiem jedzenia sezonowych owoców i warzyw kupowanych lokalnie, które są zazwyczaj świeższe, nie wspominając o tym, że są lepsze dla środowiska, ponieważ nie przebyły połowy drogi przez cały świat, aby dotrzeć do Ciebie.

Bez względu na to, z kim rozmawiasz, ekologiczne odżywianie nie musi być perspektywą typu „wszystko albo nic”. Produkty organiczne często kosztują więcej, ale jest wiele sposobów, aby zmniejszyć narażenie dziecka na toksyny i zrobić coś dla środowiska bez rozbijania banku.

Wybór żywności dla dziecka

Pierś czy butelka?

Od samego początku możesz zacząć od najbardziej organicznej czynności, jaką jest karmienie piersią. Nie musisz zapychać wysypisk śmieci pojemnikami po preparatach do żywienia niemowląt ani zużywać niezliczonych ilości wody do mycia setek butelek. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca wyłączne karmienie piersią

przez pierwsze sześć miesięcy życia dziecka.

Preparat do początkowego żywienia niemowląt.

Jeśli nie chcesz karmić dziecka piersią, dostępne są preparaty dla niemowląt oznaczone znakiem USDA Organic Seal, który poświadcza, że ich składniki są uprawiane bez użycia pestycydów, a preparaty na bazie mleka pochodzą od krów, którym nie podawano hormonów, antybiotyków ani innych substancji chemicznych. Nie używaj wody butelkowanej do mieszania z preparatem, bo tylko zwiększasz ilość odpadów na lokalnym wysypisku – woda z kranu jest w porządku. Spróbuj używać szklanych butelek dla niemowląt lub plastikowych butelek dla niemowląt, które nie zawierają BPA.

Pokarmy stałe.

Gdy dziecko zacznie przyjmować pokarmy stałe, jeśli chcesz spróbować zrobić własne jedzenie dla dziecka, możesz obrać i ugotować, upiec lub ugotować na parze pokarm, a następnie zmiksować go z niewielką ilością dodatkowej wody, mleka matki lub mleka modyfikowanego, aż do uzyskania konsystencji odpowiedniej dla wieku dziecka – im młodsze dziecko, tym bardziej gładka konsystencja. Przygotuj pojedyncze porcje, które łatwo wyjmiesz, wlewając je do silikonowych foremek na kostki lodu, przykryj woreczkami do zamrażania, opatrz etykietami i przechowuj w zamrażarce – radzi Kelley.

Świeże owoce i warzywa.

Jeśli nie jesteś w stanie ponieść dodatkowych kosztów zakupu wszystkich ekologicznych owoców i warzyw, możesz zmniejszyć spożycie pestycydów przez Twoje dziecko o prawie 80%, unikając 12 najbardziej zanieczyszczonych owoców i warzyw, a jedząc produkty najmniej zanieczyszczone, jak podaje Environmental Working Group. EWG zaleca organiczne wersje następujących produktów:

  • Seler

  • Brzoskwinie

  • Truskawki

  • Jabłka

  • Borówki amerykańskie

  • Nektarynki

  • Papryka

  • Ziemniaki

Do produktów nieekologicznych o najniższej zawartości pestycydów należą:

  • Słodka kukurydza

  • Ananas

  • Mango

  • Słodki groszek

  • Kiwi

  • Cantaloupe

  • Arbuz

  • Słodki ziemniak

  • Miód spadziowy

Możesz także wybrać produkty ekologiczne, które dziecko spożywa najczęściej, np. mleko i sok jabłkowy.

Obowiązek pieluchowy

Jeśli chodzi o pieluchy dla dziecka, czy materiał jest zawsze bardziej ekologiczny? Ponieważ pieluchy materiałowe muszą być prane, ważny jest sposób ich czyszczenia, mówi Kelley. Oto jej wskazówki dotyczące przyjaznego dla środowiska sposobu prania i pielęgnacji pieluszek:

  • Zawsze pierz pełny załadunek, aby uzyskać maksymalną wydajność.

  • Pierz pieluchy w zimnej wodzie.

  • Używaj pralki o wysokiej wydajności.

  • Nie namaczaj pieluch, używaj suchego wiadra.

  • Powieś pieluchy zamiast używać suszarki.

  • Nie prasuj pieluch.

  • Zachowaj pieluchy dla następnego dziecka.

  • Jeśli korzystasz z usług firmy oferującej pranie pieluch, zapytaj o stosowane przez nią metody prania. Czy używają wybielaczy chlorowych? Przyjaznych dla środowiska detergentów? Jak dużo wody zużywają?

Jeśli nie chcesz używać tkanin, sprawdź przyjazne dla środowiska jednorazówki, które są nietoksyczne, hipoalergiczne i nie zawierają chloru.

Inne sposoby na ekologię

Ubieranie dziecka.

Szukaj 100% certyfikowanej bawełny organicznej na metce i unikaj włókien syntetycznych. Używaną odzież niemowlęcą i dziecięcą można też kupić na wyprzedażach garażowych, w sklepach z używaną odzieżą i sklepach konsygnacyjnych, gdzie ubrania zostały prawdopodobnie wyprane na tyle, że nie ma w nich żadnych pozostałości chemicznych.

Pomiń „rzeczy”.

Mitem jest, że dzieci potrzebują dużo sprzętu. Na przykład, zamiast przynosić noworodka do domu w drogim basenie, od razu włóż go do łóżeczka. Nie kupuj wielu urządzeń do sterylizacji – wystarczy zmywarka. Zamiast kupować dziesiątki zabawek dla niemowląt, zajmij dziecko miarkami, plastikowymi pojemnikami, garnkami i patelniami, a nawet koszem na pranie.

Kup używany sprzęt.

Kupowanie używanych artykułów dla niemowląt i dzieci może zaoszczędzić mnóstwo pieniędzy, nie mówiąc już o tym, że jest korzystne dla środowiska. Wymieniaj lub pożyczaj używane artykuły dziecięce od przyjaciół i rodziny, chodź na wyprzedaże garażowe i kupuj w sklepach konsygnacyjnych. Pamiętaj, aby sprawdzać stan produktów wycofanych z rynku i pamiętaj, że foteliki samochodowe mają datę ważności.

Wybierz się do biblioteki.

Zamiast kupować mnóstwo książek dla dzieci i płyt DVD, odwiedź lokalną bibliotekę.

Pomiń codzienną kąpiel

. Oszczędzaj wodę kąpiąc je co kilka dni zamiast codziennych kąpieli.

Nie wprowadzaj do domu pozostałości środków chemicznych, pyłków i kurzu.

Zdejmuj buty przy drzwiach.

Pytania i odpowiedzi z Mario Lopezem

0

Aktor, pisarz i ojciec dwójki dzieci zdradza swoje ulubione sposoby na zabawę z dziećmi.

Aktor, pisarz, tancerz, tata: Wielokrotnie utalentowany Mario Lopez, gospodarz nagrodzonego Emmy rozrywkowego programu informacyjnego Extra, obchodzi w tym roku 30-lecie pracy na małym ekranie. Lopez jest prawdopodobnie najbardziej znany z roli A.C. Slatera w sitcomie Saved by the Bell z lat 90-tych, ale zajął również drugie miejsce w trzecim sezonie programu ABC Taniec z gwiazdami, pojawił się nago w dramacie FX Nip/Tuck i był gospodarzem niedawno anulowanego programu reality Fox The X Factor.

Autor nowej autobiografii „Just Between Us” (Między nami) opowiada o wychowywaniu Gii (4 lata) i Dominica (1 rok) oraz o tym, jak znajduje czas dla siebie.

Co jest najtrudniejsze w łączeniu kariery i rodziny od czasu narodzin dzieci?

Najtrudniejszą rzeczą było dostosowanie moich schematów snu. Oczywiście wiedziałam, że to nastąpi, ale poradzenie sobie z tym było trudne. Mam jednak dużo rodziny i dużo dzieci w rodzinie, więc nie było to dla mnie wielkim szokiem. A potem, gdy już się ustatkujesz, pojawia się kolejne dziecko! Ale można się przystosować. Tak po prostu. Pracuję bardzo długo i jest to trochę wyczerpujące. Ale potem wracasz do domu i odmładzasz się, kiedy wchodzisz do środka. Dzieci słyszą, że wchodzisz do domu i biegną, krzycząc: „Tatusiu! To jest najlepsze.

Jak bycie tatą zmieniło Twoje życie w ciągu ostatnich 4 lat?

Całkowicie na lepsze pod każdym względem. Dla mnie zmieniło to moje ogólne spojrzenie na życie. Małe rzeczy nie przeszkadzają ci tak bardzo, nie mają tak dużego znaczenia. Zmieniają się twoje priorytety i nie przejmujesz się już tak bardzo drobiazgami. Stajesz się bardziej cierpliwy i zyskujesz dodatkową motywację i napęd, ponieważ zdajesz sobie sprawę, że masz obowiązki nie tylko wobec siebie.

Do kogo zwracasz się po najlepsze rady rodzicielskie?

Mojej siostry. Jest świeżo upieczoną rodzicielką czwórki dzieci, więc wszystko jest teraz świeże w jej głowie, nawet to, co dotyczy mamy i taty, ponieważ minęło już trochę czasu, odkąd mieli małe dzieci. Rozmawiałam z nią o tym, jak sobie radzi, gdy jej dzieci są chore i jak może to rozpoznać. Najwyraźniej dzieci często chorują, gdy są małe i budują swój system odpornościowy.

Jaki jest Twój ulubiony sposób spędzania czasu z dziećmi?

Kiedy się bawimy i robimy fajne rzeczy, np. jeździmy na rowerach i inne fizyczne rzeczy. Naszą rutyną jest chodzenie do parku, gdzie bawimy się na dmuchanym placu zabaw i huśtawkach lub idziemy na małą wycieczkę. Trochę ćwiczymy, a jednocześnie dobrze się bawimy i korzystamy z pogody w Los Angeles.

Fitness to naprawdę ważna część Twojego życia. Jak zamierzasz przekazać to swoim dzieciom?

Cały czas ćwiczymy razem, moja córka i ja. Mam wózek do biegania i fajny rodzaj wózka rowerowego, który daje dużo frajdy. Prawdopodobnie zbyt szybko zjeżdżamy ze wzgórz, ale ona jest małym śmiałkiem, więc lubi to wszystko. Uczęszcza na zajęcia baletowe, gimnastykę i pływanie, więc już jest bardzo aktywna fizycznie. Nie będzie wiedziała, że jest inaczej.

Napisałeś już dwie książki dla dzieci. Czy twoje dzieci dostarczyły ci wystarczająco dużo materiału na trzecią?

Prawdę mówiąc, pracuję nad nią. Będzie to niespodzianka, więc nie wiadomo, o czym będzie. Mogę powiedzieć, że będzie zawierał ich oboje, ale to chyba wszystko, co mogę powiedzieć.

Jakie były Twoje ulubione zajęcia w dzieciństwie, którymi chciałbyś się podzielić z własnymi dziećmi?

Moja mama pilnowała, żebym nie wpadł w tarapaty, angażując mnie w różne zajęcia, np. zajęcia teatralne i taneczne. Zawsze coś się działo po szkole. Byłam dość nadpobudliwa i moja córka też jest dość nadpobudliwa, więc stosuję tę samą filozofię: Niech mają zajęcie i nie wpadają w kłopoty. Poza tym to sprawia, że człowiek jest wszechstronnie wykształcony.

Twoja autobiografia ukazała się we wrześniu. Co skłoniło Cię do napisania jej w tym momencie życia?

Inspiracją było ukończenie 40 lat. Pomyślałem, że będzie to dobry moment, aby spojrzeć wstecz i zastanowić się … nad błędami, które popełniłem, czego się nauczyłem, jak dotarłem do tego punktu.

Jak wygląda Twoja codzienna rutyna ćwiczeń?

Różnie. Trzy razy w tygodniu ćwiczę boks, chodzę na siłownię. Latem lubię biegać i przebywać na świeżym powietrzu. Miałem zamiar surfować w Meksyku, ale latem naderwałem mankiet rotatora, więc teraz muszę się wyluzować i zmienić treningi. W trakcie rehabilitacji więcej jeżdżę na rowerze, biegam na bieżni i korzystam z maszyny eliptycznej. Mam napięty grafik, więc trzeba znaleźć czas, wygospodarować go, ale to priorytet, więc muszę to robić”.

Jak wygląda Twój typowy dzień z dietą?

Staram się nie jeść zbyt wiele i trzymać się z dala od śmieci, ale mogę jeść wszystko i nie przejmuję się zbytnio liczeniem kalorii. W weekendy trochę bardziej szaleję, może zjem całą szarlotkę, tak jak w zeszły weekend. Lubię wszystkie słodycze: ciasta, torty, czekoladę.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „Doctor Magazine”.

Żywność i odżywianie dla nowych mam po porodzie

0

Nawet jeśli nie jesz już za dwoje, twoja dieta nadal ma znaczenie. Dostarczaj odpowiednich składników odżywczych, aby lepiej wrócić do zdrowia i mieć więcej energii podczas opieki nad dzieckiem.

Poznaj swoje potrzeby żywieniowe, aby zachować zdrowie podczas wychowywania dziecka.

Jak dużo powinnam jeść?

W miesiącach po porodzie większość nowych mam potrzebuje od 1800 do 2200 kalorii dziennie. Karmienie piersią? Będziesz potrzebować nawet 500 kalorii więcej. Jeśli masz niedowagę, ćwiczysz więcej niż 45 minut dziennie lub karmisz piersią więcej niż jedno dziecko, ta liczba może być wyższa. Porozmawiaj z lekarzem, aby ustalić odpowiednią dla Ciebie dawkę i ustalić kontynuację suplementacji witamin.

Składniki odżywcze, których potrzebujesz

Nawet jeśli nie jesz za dwoje, Twój organizm musi odzyskać wiele ważnych składników odżywczych.

Przy każdym posiłku połowę talerza wypełniaj owocami i warzywami. Druga połowa powinna zawierać produkty pełnoziarniste, takie jak brązowy ryż, pełnoziarniste pieczywo lub płatki owsiane. Staraj się ograniczać pakowaną, przetworzoną żywność i napoje, które zawierają dużo soli, tłuszczów nasyconych i dodatkowych cukrów.

Należy także zapewnić sobie odpowiednią ilość białka:

Białka: Pokarmy takie jak fasola, owoce morza, chude mięso, jaja i produkty sojowe są bogate w białko, które pomaga organizmowi odzyskać siły po porodzie. Staraj się spożywać pięć porcji dziennie lub siedem, jeśli karmisz piersią.

Wapń: Potrzebujesz 1000 miligramów – około 3 porcji niskotłuszczowego nabiału – każdego dnia.

Żelazo: Ten składnik odżywczy pomaga organizmowi wytwarzać nowe komórki krwi, co jest szczególnie ważne, jeśli straciłaś dużo krwi podczas porodu. Czerwone mięso i drób są bogate w żelazo. Podobnie jest z tofu i fasolą. Niezależnie od tego, czy jesz mięso, czy jesteś wegetarianką, dzienne zapotrzebowanie na żelazo dla kobiet karmiących wynosi 9 mg dziennie, dla kobiet w wieku 19 lat i starszych – 10 mg dziennie, a dla nastolatek – 10 mg dziennie.

Jeśli urodziłaś dziecko mnogie, masz problemy zdrowotne, jesteś weganką lub stosujesz inną specjalistyczną dietę, skonsultuj się z lekarzem. Może on zalecić stosowanie suplementów.

Chcesz zrzucić zbędne kilogramy?

Większość świeżo upieczonych mam traci co miesiąc około 4,5 kg wagi dziecka. Może cię kusić, aby przejść na dietę, aby przyspieszyć ten proces, ale to nie jest dobry pomysł. Jeśli będziesz spożywać mniej niż 1800 kalorii, zauważysz drastyczny spadek poziomu energii i nastroju. Jeśli karmisz piersią, możesz także zaszkodzić swojemu dziecku, jeśli nie będziesz jeść wystarczająco dużo.

Najlepiej jest trzymać się zdrowego, zbilansowanego planu posiłków i zacząć ćwiczyć, gdy lekarz stwierdzi, że jest to wskazane. Zazwyczaj po około 6 tygodniach można rozpocząć program chodzenia. Ćwicz powoli i stopniowo wracaj do ćwiczeń sprzed porodu.

Produkty spożywcze, których należy unikać

Jeśli karmisz piersią, produkty spożywcze, które spożywasz, mogą przenikać do mleka dziecka. Uważaj na:

Alkohol: Eksperci mają różne opinie na temat tego, jaka ilość alkoholu (jeśli w ogóle) jest bezpieczna dla dziecka i jak długo po spożyciu alkoholu powinnaś odczekać z karmieniem piersią. Porozmawiaj z lekarzem o tym, co jest dla Ciebie odpowiednie.

Kofeina: Picie więcej niż 3 filiżanek (24 uncje) kawy lub napojów gazowanych dziennie może zaburzyć sen i temperament dziecka (może być drażliwe).

Niektóre ryby: Miecznik, rekin, makrela królewska i brosma zawierają dużo rtęci, toksyny szkodliwej dla dziecka, więc unikaj ich. Tuńczyk również może zawierać pewne ilości rtęci. Upewnij się, że spożywasz tylko lekki rodzaj i nie więcej niż 6 uncji tygodniowo.

Inne ważne informacje o żywieniu

Miej pod ręką zdrowe przekąski. Jeśli masz w lodówce umyte i gotowe do spożycia świeże warzywa i owoce, z pewnością sięgniesz po nie zamiast po chipsy czy ciasteczka.

Dbaj o nawodnienie organizmu. Staraj się wypijać 6-10 szklanek wody każdego dnia, niezależnie od tego, czy karmisz piersią, czy nie. Możesz też pić mleko i soki owocowe.

Poproś przyjaciół, aby dla Ciebie gotowali. Gdy bliscy pytają, jak mogą pomóc, zaproponuj, aby przynieśli Ci zdrowe danie. W pierwszych tygodniach po porodzie możesz być zbyt zmęczona, aby gotować.

Kamienie milowe w rozwoju dziecka: Do 3. miesiąca

0

Dowiedz się od lekarza więcej o tym, jak rośnie i rozwija się Twoje 3-miesięczne dziecko.

Dla Twojego dziecka uniesienie główki i klatki piersiowej, opierając się na łokciach, będzie wielkim triumfem. Dlatego codziennie, gdy nie śpi, zapewnij mu czas na brzuszek. Trzymaj przed dzieckiem zabawkę, aby zachęcić je do podnoszenia główki i patrzenia przed siebie. Wzmacnia to mięśnie szyi. Upewnij się, że je obserwujesz!

Otwieranie i zamykanie rąk

Czy Twoje dziecko często wpatruje się w swoje dłonie? Właśnie odkryło, że może je otwierać i zamykać. Wciśnij mu do rączki lekką zabawkę lub grzechotkę, a będzie ją chwytało, badało, potrząsało i upuszczało, gdy straci zainteresowanie.

Naciska na nogi, gdy stopy stoją na twardym podłożu.

Pozwól dziecku stać przez kilka sekund z niewielką pomocą rodzica. Przytrzymaj je w pozycji stojącej ze stopami na podłodze, a ono odepchnie się i wyprostuje nogi. Pozwól mu odbić się kilka razy, jeśli spróbuje. Co za przygoda!

Może machać na zwisające przedmioty oraz chwytać i potrząsać zabawkami.

Twoje dziecko uczy się koordynacji ręka-oko. Połóż je pod krzesełkiem gimnastycznym dla niemowląt, a całym ciałem będzie próbowało chwytać dyndające zabawki. Gdy dziecko siedzi na Twoich kolanach, trzymaj przed nim zabawkę i pozwól mu próbować po nią sięgnąć.

Potrafi zacząć śledzić wzrokiem poruszające się obiekty

Oczy Twojego dziecka mogą się teraz jednocześnie poruszać i skupiać. Oczy nie będą się już krzyżować, jak to miało miejsce wcześniej. Mogą śledzić obiekt poruszający się dookoła po półokręgu. Uwielbiają patrzeć, jak przedmioty się poruszają! Poruszaj komórką nad łóżeczkiem dziecka. Obserwowanie go stanie się ich ulubionym zajęciem.

Rozpoznaje znajome przedmioty i osoby z daleka

Po urodzeniu dziecko widziało tylko niewyraźne kształty. Teraz potrafi rozpoznać kontury twarzy, gdy ktoś wchodzi do pokoju. Może nawet uśmiechnąć się do Ciebie z drugiego końca pokoju! Zabieraj je często na spacer w wózku lub nosidełku i pozwól mu odkryć wszystko, co jest do zobaczenia.

Może wydawać dźwięki gruchania i odwraca głowę w kierunku niektórych dźwięków.

Czy Twoje dziecko grucha, aaaa i ooach? Zaczyna naśladować dźwięki, co jest pierwszym krokiem do rozwoju mowy. Mów do nich, a zaczną rozumieć, jak rozmawiają dwie osoby. W rozmowach z dzieckiem używaj prawdziwych słów, ale nie ograniczaj się do mówienia do niemowląt. Dziecko będzie rozumiało słowa na długo przedtem, zanim będzie potrafiło je wypowiedzieć.

Zaczyna rozwijać uśmiech społeczny

Twoje dziecko może zacząć się uśmiechać na dźwięk Twojego głosu już w 6 tygodniu życia. Jest to ich pierwsza umiejętność społeczna, ponieważ uczą się wyrażać siebie w sposób inny niż płacz. Twoje dziecko jest świadome, że czuje się szczęśliwe, gdy Cię widzi. A kiedy odpowiadasz, dajesz mu do zrozumienia, że ono też sprawia Ci radość!

Lubi bawić się z ludźmi i może płakać, gdy zabawa się kończy

Twoje dziecko lubi bawić się z ludźmi. Klaszcz w dłonie, wyciągaj je szeroko lub pedałuj nogami, jakby jechało na rowerze. Rób miny, aby mogło je naśladować. Nie przejmuj się, jeśli płacze, kiedy zabawa się kończy – ono nie chce, żeby zabawa z Tobą się skończyła.

Zabawa skojarzeniowa dla małych dzieci: Co to jest?

0

Zabawa skojarzeniowa polega na tym, że małe dzieci poprzez zabawę uczą się wzajemnych interakcji. Dowiedz się więcej o korzyściach płynących z tej zabawy.

Zabawa skojarzeniowa jest podstawowym etapem rozwoju dziecka, w którym zaczyna ono uczyć się prostych umiejętności społecznych, takich jak interakcja z rówieśnikami w czasie zabawy. Jest to ich pierwszy etap interakcji społecznych. Poznanie etapów zabawy może pomóc zmaksymalizować potencjał uczenia się dziecka w każdym wieku.

Co to jest sześć etapów zabawy?

Przez pierwsze lata życia dziecko nieustannie uczy się o otaczającym je świecie. Od momentu, gdy po raz pierwszy chwyci grzechotkę do poczucia trawy pod stopami, dzieci nieustannie chłoną doświadczenia sensoryczne i społeczne.

Ale jak rodzice wiedzą aż za dobrze, dzieci nie pozostają niemowlętami na zawsze. Dzieci uczą się, jak nawiązywać kontakty społeczne, poprzez zabawę.

Nie ma sztywnej reguły dotyczącej wieku dziecka, w którym musi ono przechodzić przez poszczególne etapy, ale możesz być pewien, że będzie ono przechodziło przez wszystkie sześć etapów, w miarę jak będzie rosło i rozwijało się przez kolejne etapy.

Beztroska zabawa.

Etap ten przypada na pierwsze trzy miesiące życia dziecka. Może się wydawać, że dziecko niewiele robi, ale zaczyna nawiązywać więź z opiekunem i odkrywać siebie poprzez poruszanie częściami ciała. Interakcje z rodzicami lub opiekunami, takie jak zabawa na brzuszku, śpiewanie, a nawet trzymanie grzechotki, pomagają im rozwijać wczesne umiejętności i świadomość.

Samotna zabawa.

Dzieci w wieku 0-2 lat zazwyczaj bawią się w samotności. Nie są jeszcze zainteresowane zabawą z nikim i chętnie same odkrywają swoje zabawki. Ta faza jest ważna, ponieważ dzieci uczą się umiejętności motorycznych, związków przyczynowo-skutkowych, świadomości otoczenia i – ku uldze wyczerpanych rodziców – wszędzie potrafią się bawić.

Zabawa z widzem.

Około drugiego roku życia dzieci zaczynają się bawić w tzw. zabawę z obserwatorem. Oznacza to, że po prostu obserwują inne dzieci bawiące się na placu zabaw lub w przedszkolu. Mogą zadawać pytania, a nawet rozmawiać z innymi dziećmi, ale wolą zachować dystans.

Zabawa równoległa.

Do zabawy równoległej dochodzi zwykle od drugiego roku życia. Maluchy, które niedawno odkryły swoje zdolności motoryczne, są teraz bardziej pewne siebie i gotowe do ich wykorzystania. Na tym etapie często siedzą w pobliżu innych dzieci i bawią się własnymi zabawkami. Nie muszą też jeszcze mówić ani próbować rozmawiać, ale uczą się współpracować ze sobą.

Zabawa skojarzeniowa.

Dzieci rozpoczynają zabawę skojarzeniową około trzeciego roku życia. Na tym etapie zaczynają wykonywać wspólne czynności lub dzielić się zabawkami i materiałami z rówieśnikami. Mogą uczestniczyć w tych samych czynnościach, takich jak bieganie w kółko lub zabawa w przebieranki, ale zazwyczaj nie są one zorganizowane i nie mają celu. Komunikacja jest utrudniona, ponieważ każde dziecko jest zaabsorbowane tym, co robi.

Gra zespołowa.

Podczas wspólnej zabawy dzieci zaczynają wykazywać zainteresowanie sobą nawzajem i wykonywanym zadaniem. Mogą zaplanować grę w kaczkę-kucyka lub rozegrać mecz sportowy. Wspólne zabawy uczą dzieci radzenia sobie z konfliktami, regulowania emocji i kompromisów. Wspólna zabawa jest istotnym elementem rozwoju emocjonalnego i społecznego dziecka.

Korzyści płynące z zabawy skojarzeniowej

Gdy dziecko jest małe, jest tak zainteresowane odkrywaniem nowych rzeczy, że często ignoruje otaczający je świat i staje się zaabsorbowane sobą. Kiedy dziecko wchodzi w etap zabawy skojarzeniowej, zazwyczaj zaczyna odbiegać od własnych doświadczeń, wchodzi w interakcje z innymi i nawiązuje przyjaźnie.

Zabawa skojarzeniowa może pomóc w doskonaleniu umiejętności językowych, rozwiązywaniu problemów i ogólnej współpracy społecznej. Dziecko nauczy się także dzielić lub wymieniać zabawki oraz myśleć samodzielnie. Może porozumiewać się w sprawie wspólnego zajęcia, a nawet pozwalać innemu dziecku na dostęp do swojego kręgu zabaw lub odmawiać mu tego.

Każdy etap zabawy, od noworodka do przedszkola, przynosi tak wiele korzyści. Podczas tych zabaw dzieci rozwijają ważne umiejętności społeczne, funkcjonalne i emocjonalne, ale pamiętaj, że nie ma ścisłej granicy czasowej, kiedy dziecko powinno przejść do innego rodzaju zabawy. Każdy człowiek jest inny, a dzieci nie są tu wyjątkiem.

Rodzicielstwo dziecka z ADHD

0

ADHD może być stresujące dla dzieci i rodziców. Lekarz dziecięcy może pomóc, ale Ty też możesz pomóc. Oto kilka sposobów, aby poprawić nastrój dziecka i zwiększyć jego szanse na sukces.

Oto kilka kroków, które możesz podjąć, aby poprawić nastrój swojego dziecka i zwiększyć jego szanse na sukces.

Sam się ucz

Ważne jest, aby zrozumieć, dlaczego dziecko zachowuje się i czuje tak, jak się zachowuje. Na przykład, może być frustrujące, jeśli nie chce usiedzieć w miejscu lub skończyć pracy domowej. Badania wykazują jednak, że mózg osób z ADHD pracuje inaczej. Eksperci uważają, że zmiany te prowadzą do problemów z funkcjami wykonawczymi. Jest to system procesów w mózgu, który pomaga nam w wielu sprawach, w tym w kontrolowaniu emocji i skupieniu się na tyle długo, aby wykonać zadania.

Naukowcy nie wiedzą dokładnie, co powoduje ADHD. Uważają jednak, że największą rolę odgrywa genetyka. Nie ma dowodów na to, że zaburzenie wynika ze zbyt dużej ilości cukru, dużej ilości czasu spędzanego na ekranie lub złego wychowania. Te czynniki mogą pogarszać objawy ADHD, ale nie są jego przyczyną. Na ADHD nie ma lekarstwa.

Jeśli chodzi o diagnozę i leczenie, dobrą osobą do zadawania pytań jest lekarz dziecka. Może on również skierować Państwa do pedagoga zdrowia lub pracownika socjalnego w celu uzyskania pomocy. Aby uzyskać więcej informacji w Internecie, warto odwiedzić poniższe strony:

  • CDC

  • Dzieci i dorośli z zespołem deficytu uwagi/nadpobudliwości psychoruchowej (CHADD)

  • Strony internetowe uczelni lub uniwersytetu

Naucz się treningu zachowań rodzicielskich

Rodzic odgrywa dużą rolę w leczeniu ADHD u swojego dziecka. Dzieje się tak dlatego, że dzieci, zwłaszcza małe, mogą nie rozumieć, jak zmienić swoje zachowanie. Można jednak nauczyć się, jak zmniejszyć wpływ ADHD. Należą do nich:

  • Wyraźnie formułuj polecenia.

  • Twórz codzienne rutynowe czynności.

  • Pomóż dziecku organizować i planować.

  • Ogranicz wybór, aby dziecko nie było przytłoczone.

  • Chwal dobre zachowanie.

  • Dyscyplinuj zachowanie poprzez przerwę lub utratę przywilejów, a nie klapsy czy krzyki.

  • Wspieraj zdrowe nawyki dotyczące snu i ćwiczeń fizycznych.

  • Podawaj dziecku zdrową żywność.

Być może trzeba będzie wypróbować kilka różnych rzeczy, aby sprawdzić, co działa najlepiej. Dzieci w wieku 8 lat i starsze mogą odnieść korzyści z terapii behawioralnej. Więcej informacji na ten temat można uzyskać u lekarza.

Współpracuj z zespołem szkolnym i zespołem opieki zdrowotnej swojego dziecka

W skład tej grupy może wchodzić pediatra (lekarz dziecięcy), nauczyciel, doradca, psychiatra lub psycholog szkolny. Wskazówki, które pomogą zaangażować wszystkich i sprawić, by byli zgodni, są następujące

Mówić w imieniu swojego dziecka. Ludzie czasami mylą objawy ADHD z niewłaściwym zachowaniem. Umów się na spotkanie w szkole, aby porozmawiać z dzieckiem o tym, co się dzieje. Można się z nim zapoznać:

  • Jak ADHD wpływa na Twoje dziecko

  • Plan leczenia Twojego dziecka

  • Szkolne programy wsparcia

  • Jak Twoje dziecko radzi sobie w szkole

Zapoznaj się z prawami edukacyjnymi. Niektóre przepisy gwarantują dzieciom z ADHD dodatkową pomoc w nauce. Obejmują one ustawę o edukacji osób niepełnosprawnych (Individuals with Disabilities Education Act, IDEA) oraz sekcję 504 ustawy o rehabilitacji (Rehabilitation Act).

Trudno jest dokładnie określić, co najbardziej pomoże Twojemu dziecku. Dzieci z ADHD mogą jednak skorzystać z następujących elementów:

  • Dodatkowy czas na rozwiązywanie testów

  • Różne zadania

  • Dodatkowe przerwy, aby wstać i poruszać się

  • Otoczenie z mniejszą ilością czynników rozpraszających uwagę

  • Szkolenie organizacyjne, np. pomoc w zarządzaniu czasem i organizowaniu zadań

  • Trening behawioralny w klasie, np. pozytywne informacje zwrotne

Aby dowiedzieć się, co jest dostępne, zapytaj szkołę swojego dziecka lub odwiedź stronę internetową Centrum Informacji i Zasobów dla Rodziców.

Zapytaj swojego lekarza o inne dolegliwości zdrowotne dziecka. Dzieci z ADHD mogą mieć inne problemy, które sprawiają, że ADHD trudniejsze do opanowania. Może to być jeden lub więcej z poniższych problemów:

  • Depresja, lęk lub inne zaburzenia nastroju

  • Zaburzenia opozycyjno-rozwojowe

  • Inne zaburzenia uczenia się, takie jak dysleksja

  • Zaburzenia snu

  • Zaburzenia snu

  • Zaburzenia związane z używaniem substancji

  • Zespół Tourettes’a

Stwórz środowisko wspierające

Nie unikaj tematu ADHD. Porozmawiaj o tym z dzieckiem. Powiedz mu, że nie zrobiło nic, aby je wywołać. Zachęcaj je do dobrego zachowania, zamiast skupiać się na jego błędach. Na przykład zwracaj uwagę na to, kiedy dziecko zwraca uwagę, zamiast krzyczeć na nie, gdy się rozprasza.

Możesz także:

  • Codziennie staraj się robić z dzieckiem coś fajnego.

  • Pomagaj mu w nawiązywaniu przyjaźni.

  • Naucz je, jak współpracować z innymi.

  • Wspieraj zajęcia, w których są dobre, takie jak sztuka, sport lub praca z komputerem.

Nie należy też lekceważyć własnego zdrowia psychicznego. Stres może mieć negatywny wpływ na Ciebie i Twoje dziecko. Jeśli czujesz się wyczerpany, zwróć się do przyjaciół, rodziny lub grupy wsparcia. Pamiętaj też, że w razie potrzeby możesz skorzystać z profesjonalnej pomocy.

Moje dziecko moczy się w łóżku. Co powinienem zrobić?

0

W Stanach Zjednoczonych pięć milionów dzieci moczy się w łóżku. Oczekując, aż twoje dziecko pozbędzie się tego powszechnego problemu, poświęć trochę czasu na poznanie kilku przydatnych wskazówek.

W przypadku wielu dzieci wymaga to po prostu czasu. Tymczasem są rzeczy, które Ty i Twoje dziecko możecie zrobić, aby wspomóc ten proces i ułatwić sobie radzenie z nim.

1. Nie obwiniaj się

Jeśli czujesz złość lub frustrację z powodu kolejnego mokrego łóżka do posprzątania, nie kieruj swoich uczuć w stronę dziecka. Prawdopodobnie czuje się ono źle z tego powodu i nie zrobiło tego celowo. Więc nie besztaj.

Czy w suche noce należy chwalić? Prawdopodobnie nie. Moczenie nocne nie jest czymś, co dziecko może kontrolować. Najlepiej więc, aby pochwały dotyczyły innych rzeczy, które dziecko robi i może kontrolować, a nie tego.

2. Zapewnij perspektywę

Upewnij się, że dziecko wie, że moczenie nocne nie jest jego winą i że nie jest samo. Niech wie, że miliony dzieci, a także nastolatków, regularnie moczą się w łóżku. Powiedz dziecku, czy ty też to robiłeś, kiedy dorastałeś. Pomożesz mu zrozumieć, że jest to problem, z którego można wyrosnąć.

Jeśli masz inne dzieci, poinformuj je, że nie będzie im się dokuczać z powodu moczenia nocnego. Bądź gotowa egzekwować tę zasadę.

Porozmawiaj z lekarzem

Pediatra może zbadać dziecko pod kątem problemów, które mogą być przyczyną moczenia nocnego. Może też podać sposoby radzenia sobie z tym problemem.

Zmniejszenie wstydu i zażenowania może pomóc, jeśli dziecko będzie wiedziało, że moczenie nocne jest stanem chorobowym, który lekarze mogą leczyć. Lekarz może wyjaśnić, że jest ono często spowodowane nieco opóźnionym rozwojem pęcherza i nerwów, które mają na niego wpływ.

3. Często korzystaj z łazienki

Poproś dziecko, by skorzystało z łazienki, kiedy zaczyna się szykować do snu, a następnie ponownie na minutę przed położeniem się do łóżka. Pomoże to opróżnić pęcherz.

Jeśli nie śpisz jeszcze godzinę lub dwie po tym, jak dziecko położy się spać, pomyśl o obudzeniu go na krótką wizytę w łazience. (A jeśli twoje dziecko jest starsze, może samo wyrobić sobie ten nawyk). Nie powstrzyma to moczenia nocnego, ale może zmniejszyć ilość siusiu, które może znaleźć się w łóżku.

Jeśli dziecko boi się ciemności, umieść lampki nocne w korytarzu i w łazience, żeby nie wahało się wstać i wyjść, gdy obudzi je potrzeba.

4. Alarm moczenia nocnego

Niektóre dzieci moczą się w łóżku, ponieważ ich ciała nie ostrzegają jeszcze, że należy się obudzić, gdy pęcherz jest pełny. Alarmy sygnalizujące moczenie nocne budzą dzieci na pierwszy znak, że oddają mocz. Dziecko nosi specjalną bieliznę z czujnikami, które wydają głośny sygnał dźwiękowy, gdy wycieknie niewielka ilość moczu. Sygnał dźwiękowy budzi dziecko, które może pójść do łazienki.

Z czasem alarm przyzwyczaja organizm do zauważania, jak to jest, kiedy pęcherz jest pełny, a nocne pobudki zdarzają się same.

5. Zmień sposób picia

Niektóre dzieci, które martwią się, że zmoczą się w łóżku, nie zaspokajają pragnienia przez cały dzień. Wieczorem są tak spragnione, że piją bardzo dużo.

Zachęcaj dziecko do częstszego picia w ciągu dnia i pozwól na wypicie jednego napoju do kolacji (bez dolewek). Niech to będzie ostatni napój wieczorem, a nie będzie zbyt dużo płynów w organizmie dziecka, gdy zbliża się pora snu.

6. Bez kofeiny

Rozsądnie jest unikać napojów zawierających kofeinę, w tym coli i mrożonej herbaty. Kofeina sprawia, że organizm przyspiesza proces robienia siusiu. Problemy mogą powodować także napoje gazowane, dlatego szczególnie staraj się, aby Twoje dziecko unikało napojów gazowanych.

7. Ubierz łóżko we właściwy sposób

Używaj zapinanego na zamek wodoodpornego pokrowca na materac, żeby siusiu nie dostało się na materac. Dostępne są również wodoodporne wkładki, które można umieścić między prześcieradłem a kocem. Po mokrej nocy będziesz musiał wyprać tylko wkładkę, a nie pościel.

8. Nocowanie? Użyj sztuczki z workiem do spania

Dzieci, które moczą się w łóżku, nie powinny opuszczać wspólnych zabaw. Jeśli dobrze to zaplanujesz, ich przyjaciele nie będą wiedzieć.

Do śpiwora dziecka włóż takie rzeczy, jak jednorazowa bielizna lub wodoodporna wkładka do śpiwora, aby nie martwiło się, że mokra plama je wyróżni. Można też wysłać dodatkowe ubrania w plastikowej torbie na wypadek, gdyby to, co dziecko ma na sobie, zamokło. Mokrą odzież można włożyć do torby.

DDAVP (octan desmopresyny) to lek, który zmniejsza ilość oddawanego w nocy moczu i może być stosowany podczas takich nocnych zabaw. Zazwyczaj podaje się go dzieciom powyżej 6. roku życia i może on poprawić objawy nawet u 65% z nich.

9. Starsze dziecko, które moczy łóżko?

Może zauważyć, że przysparza Ci to dodatkowej pracy i czuć się winne z tego powodu. Jeśli chce ci to wynagrodzić, pozwól mu pomóc zdjąć pościel z łóżka, zrobić pranie lub położyć czystą pościel z powrotem na łóżko. Może to dać im poczucie kontroli, ale nie zmuszaj ich do tych czynności. Jeśli pomyślą, że zostaną ukarane obowiązkiem prania, będą się czuły jeszcze gorzej.

Niektóre starsze dzieci mogą motywować się do osiągnięcia celu, jakim jest suchy poranek, dając sobie małe nagrody za każdą suchą noc lub inny kamień milowy. Młodsze dziecko może być podekscytowane nagrodą od rodzica, ale dla starszego dziecka nagroda może znaczyć więcej, jeśli zdobędzie ją zgodnie z własnymi zasadami.

Bardziej dojrzałe dzieci mogą być gotowe do wypróbowania pozytywnych wyobrażeń, czyli procesu, w którym dzieci skupiają się na czymś dobrym, co chciałyby, aby się wydarzyło. Tuż przed snem myślą o tym, że obudzą się suche. Jeśli będą o tym myśleć wystarczająco często, może im to pomóc w osiągnięciu sukcesu.

ADD vs ADHD: Jaka jest różnica między ADD a ADHD?

0

ADD i ADHD czasami oznaczają to samo. Ale nie zawsze. Lekarz wyjaśnia wyraźne różnice i objawy.

Czy jest jakaś różnica?

Już nie. W 1994 roku lekarze zdecydowali, że wszystkie formy zaburzeń uwagi będą nazywane „zaburzeniami z deficytem uwagi/nadpobudliwością” (attention-deficit/hyperactivity disorder, ADHD), nawet jeśli dana osoba nie była nadpobudliwa. Obecnie mówi się o ADHD typu nieuważnego lub ADHD typu nadpobudliwego/impulsywnego, lub ADHD typu mieszanego.

To, który termin jest odpowiedni dla Twojej rodziny, zależy od konkretnych objawów i diagnozy Twojego dziecka. Ważne jest, aby porozmawiać z doświadczonym specjalistą w zakresie zdrowia psychicznego, aby upewnić się, że dziecko otrzyma właściwą diagnozę.

Marzyciel czy niezdecydowany?

ADHD jest zaburzeniem o podłożu mózgowym. Może ono przeszkadzać dziecku w wykonywaniu codziennych czynności w domu i w szkole. Dzieci cierpiące na to zaburzenie mają problemy z koncentracją uwagi i kontrolowaniem swojego zachowania, a czasami są nadpobudliwe.

Przed postawieniem diagnozy należy zanotować objawy występujące u dziecka. CDC oferuje listę kontrolną ADHD dla dzieci, która może pomóc w śledzeniu objawów.

Oto objawy, na które należy zwrócić uwagę:

  • Nieuwaga: Obejmuje dezorganizację, problemy z utrzymaniem się w zadaniu, ciągłe śnienie i nie zwracanie uwagi, gdy się do niego bezpośrednio mówi.

  • Impulsywność: Obejmuje podejmowanie decyzji pod wpływem impulsu, bez zastanawiania się nad możliwością poniesienia szkody lub nad długoterminowymi skutkami. Osoby takie działają szybko, aby uzyskać natychmiastową nagrodę. Mogą regularnie przerywać nauczycielom, przyjaciołom i rodzinie.

  • Nadpobudliwość: Wiąże się z drżeniem, wierceniem się, stukaniem, mówieniem i ciągłym ruchem, szczególnie w sytuacjach, w których nie jest to właściwe.

Specjaliści w dziedzinie zdrowia psychicznego w Stanach Zjednoczonych używają Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM) do diagnozowania wszystkich stanów psychiatrycznych, w tym ADHD. W najnowszej wersji podzielono je na trzy typy:

  • ADHD z przewagą prezentacji nieuważnej (dawniej nazywane ADD)

  • ADHD z przewagą nadpobudliwości psychoruchowej?

  • ADHD o mieszanym obrazie? (zarówno objawy nieuważne, jak i nadpobudliwe)

Diagnoza dziecka zależy od jego specyficznych objawów.

ADHD w przeważającej mierze nieuważne

Dzieci z tym zaburzeniem nie są nadpobudliwe. Nie mają tak wysokiego poziomu energii, jak inne osoby z ADHD. W rzeczywistości dzieci z tą postacią mogą wydawać się nieśmiałe lub „żyjące we własnym świecie”.

ADD jest diagnozowane, jeśli u dziecka poniżej 16 roku życia występuje 6 lub więcej objawów nieuwagi (5 lub więcej w przypadku starszych nastolatków) przez co najmniej 6 kolejnych miesięcy, ale nie ma oznak nadpobudliwości/impulsywności.

Objawy obejmują:

  • Problemy z koncentracją uwagi (łatwo odchodzą na bok)

  • Nie lubi lub unika długich zadań umysłowych (np. odrabiania lekcji)

  • Problemy z koncentracją na zadaniach w szkole, w domu, a nawet podczas zabawy

  • Jest zdezorganizowany i sprawia wrażenie zapominalskiego

  • Nie wydaje się słuchać, kiedy mówi się do niego bezpośrednio

  • Nie zwraca uwagi na szczegóły

  • Często gubi rzeczy

  • Popełnia nieostrożne błędy

  • Z trudem wykonuje polecenia

Dzieci z tym podtypem ADHD mogą pozostać niezdiagnozowane, ponieważ objawy mogą być przypisane marzeniu o dniu.

ADHD w przeważającej mierze nadpobudliwe/impulsywne

Dzieci z tą postacią ADHD mają mnóstwo energii i są w ciągłym ruchu, co powoduje problemy. Diagnozuje się ją, jeśli u dziecka poniżej 16 roku życia występuje 6 lub więcej objawów nadpobudliwości/impulsywności przez co najmniej 6 miesięcy (5 lub więcej w przypadku starszych nastolatków). Ta forma jest bardziej zauważalna niż typ nieuważny.

Objawy obejmują:

  • Wymazywanie odpowiedzi przed zakończeniem pytania

  • Ciągłe przerywanie innym

  • Kłopoty z czekaniem na swoją kolej

  • Za dużo mówi

  • Wiercenie się, stukanie i wiercenie się

  • Wstaje, kiedy nie jest to właściwe (np. kiedy nauczyciel mówi lub w środku obiadu)

  • Bieganie lub wspinanie się w nieodpowiednich sytuacjach

  • Nie potrafi bawić się w ciszy

  • Zawsze „w ruchu”

Prezentacja połączona z ADHD

U dziecka z tym typem zaburzeń występują objawy zarówno nieuwagi, jak i nadpobudliwości/impulsywności.

Samotna mama z wyboru: Co musisz wiedzieć

0

Zastanawiasz się nad samodzielnym wychowywaniem dzieci jako samotna matka? Poznaj życie jednej z kobiet, która została samotną matką z wyboru.

Nigdy nie uważałam się za prawdziwą matkę. Jestem dziewczyną z Los Angeles, z dużej, mieszanej rodziny. Mieszkałam w całym kraju i miałam styczność z wieloma kulturami. Byłam naprawdę szczęśliwa. Powiedziałam sobie, że jeśli nie będę miała dzieci do 35 roku życia, to po prostu tego nie zrobię. Ale życie ma swoje zakręty.

Podczas stażu w psychiatrii dzieci i młodzieży, kiedy uczyłam się o rozwoju dziecka, miałam silne pragnienie, aby doświadczyć tego wszystkiego, o czym się uczyłam. Nie mogłam przestać myśleć o tym, jak to będzie być związaną z tą maleńką osobą, którą urodzę. Chciałam doświadczyć wszystkich satysfakcjonujących wyzwań, które się z tym wiążą, i mieć nadzieję, że pomogę ukształtować tę istotę ludzką w coś pozytywnego dla tego świata. Nie chciałam czekać na partnera. Zawsze starałam się żyć tak, aby robić to, w co wierzyłam i co czułam, że jest dla mnie właściwe. Przestałem oczekiwać, że ktoś pomoże mi w realizacji rzeczy, które mógłbym zrobić sam.

Obsada wspierająca

Wiedziałam, że jeśli mam tego dokonać – zostać samotną matką z wyboru (SMBC) – będę potrzebowała wioski. Najpierw poszłam do babci, matki mojego ojca, ponieważ była matką rodziny. Zapytała, czy mogłaby porozmawiać o tym ze swoim pastorem. Zgodziłem się po przedstawieniu jej mojej listy powodów, w tym mojego wieku i czasu, jaki zajęłoby mi znalezienie partnera.

Po tygodniu wróciła i powiedziała mi, że choć się z tym nie zgadza, zawsze będzie mnie kochać i wspierać. Większość mojej rodziny chciała, żebym najpierw się ożenił. Kilku z nich zasugerowało mi nawet, żebym skorzystał z portali randkowych.

Ale mój tata był fanem od pierwszego dnia. Był taki szczęśliwy. Rodziców chrzestnych wybrał tydzień po tym, jak mu o tym powiedziałam. Odebrał dla mnie spermę (było to tańsze niż wysyłanie jej pocztą do gabinetu lekarskiego) i rozmawiał z nią! Chodził ze mną na wizyty lekarskie i był moim trenerem porodowym. Byłam błogosławiona, że mogłam liczyć na wsparcie tak wielu przyjaciół i członków rodziny.

Mocny początek

Zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, aby przygotować się fizycznie i psychicznie do zostania mamą. Upewniłam się, że regularnie ćwiczę i jem zdrowe posiłki. W moim zawodzie wiem, jak ważne jest zdrowie psychiczne. Najważniejsze było dla mnie utrzymanie niskiego poziomu stresu. Umówiłam się z członkami rodziny, że nie mogą się ze mną o nic kłócić, żebym się nie stresowała.

Po podjęciu decyzji o zostaniu samotną matką zatrudniłam też doradcę finansowego. Poradził mi, żebym oszczędzała, aby nie stresować się finansowo podczas urlopu macierzyńskiego. To była bardzo dobra rada. Udało mi się zwolnić z pracy na 4 miesiące. Byłam bardzo wdzięczna, że mogłam to zrobić. Proces ten może być również bardzo kosztowny, w zależności od tego, czy zdecydujesz się na inseminację wewnątrzmaciczną (IUI), zapłodnienie in vitro (IVF) czy adopcję.

Historia się rozwija

Istnieją różne opcje dla kobiet, które chcą zostać samotnymi matkami. Ja miałam IUI. Podczas tego procesu lekarz wstrzykuje plemniki do macicy w czasie owulacji. Ma to nadzieję, że zapłodnią one jajeczko i zajdziesz w ciążę.

Wybór dawcy był procesem. Początkowo, jako Afroamerykanka, chciałam mieć dawcę Afroamerykanina. Jednak ośrodek, z którego korzystałam, nie miał zbyt dużego wyboru. Mój lekarz ostrzegł mnie, że może to potrwać kilka prób. Po czwartej próbie zdecydowałam się na zmianę dawcy nasienia.

Wróciłem do banku spermy, aby przejrzeć więcej profili. Skorzystałam z rady, którą dostałam od SMBC, i szukałam dawcy z udokumentowaną historią ciąż i narodzin.

Znalazłam dawcę, który był wielorasowy. Bardzo spodobały mi się jego odpowiedzi w kwestionariuszu. Podobało mi się również to, że był wpisany na listę dawców otwartych. Oznacza to, że kiedy moje dziecko skończy 18 lat, będzie otwarty na spotkanie z nią. Kiedy nadszedł czas owulacji, dostałam zastrzyk wyzwalający, który pomógł mi uwolnić jajeczka, i już po pierwszej próbie zaszłam w ciążę z dziewczynką.

Radosne wyczerpanie

Przez kilka pierwszych tygodni po jej urodzeniu nie spałam. Byłam bardzo zmęczona. Było mi ciężko, bo chciałam karmić piersią, ale nie produkowałam zbyt dużo mleka. Moja córka była malutka. Denerwowałam się, że nie otrzymuje wystarczającej ilości składników odżywczych. W szpitalu spotkałam się z ekspertem ds. karmienia piersią, ale nie czułam się na siłach, aby to opanować.

Rozmawiałam ze wspaniałą przyjaciółką, która specjalizowała się w tej dziedzinie, a także z innym konsultantem laktacyjnym, co pomogło mi złagodzić niepokój. Musiałam przyjmować suplementy i pić herbaty, a nawet piwo bezalkoholowe, aby zwiększyć podaż mleka. Było warto, a z czasem wszystko stawało się coraz łatwiejsze. Moja rodzina gotowała posiłki i zajmowała się moją córką (kiedy im na to pozwalała), żebym mogła odpocząć.

Czyż nie jest śliczna?

Moja córka, Candyce, ma teraz 6 lat. Ma w swoim imieniu „y”, tak jak ja w swoim. Jest moją mini-me. Jest bystra, logiczna i bardzo dowcipna. Ma zdolności artystyczne (które ma po mojej mamie) i uwielbia SpongeBoba. Jest radością mojego życia.

Jak wiele dzieci w jej wieku, teraz, gdy jest starsza, prosi o braciszka lub siostrzyczkę. Po zajściu w ciążę można zarejestrować się w rejestrze rodzeństwa, aby nawiązać kontakt z mamami, które mają dzieci od tego samego dawcy. Jedna z innych mam zorganizowała prywatną stronę na Facebooku i skontaktowała się ze mną. Około pięciu rodzin spotkało się w jeden weekend w Austin, w stanie Teksas. Jedna z nich przyleciała nawet z Meksyku. Świetnie się bawiliśmy i planujemy kolejne spotkania. Dzieci nazywamy diblings – rodzeństwem dawców. To była najlepsza decyzja w moim życiu. Nigdy nie oglądałam się za siebie.

Rozwijaj swoją wioskę

Wszystkim, którzy rozważają zostanie samotną matką z wyboru, zawsze powtarzam, żeby zrobili rozeznanie. Jeśli poważnie rozważasz taką możliwość, natychmiast zacznij planować (kwestie finansowe, grupa wsparcia emocjonalnego, np. rodzina, przyjaciele). Dołącz do grupy lub dwóch grup wsparcia. Na Facebooku jest wiele grup dotyczących praktycznie wszystkiego.

Muszę przyznać, że jestem niezwykle szczęśliwa i wdzięczna za to, że mam wspaniałą społeczność. Kilka lat temu moja mama przeprowadziła się z Connecticut i mieszka ze mną, aby pomóc w wychowaniu mojej córki. Jej dziadkowie mieli duży wpływ na jej wychowanie, gdy była mała, i chciała, aby moja córka miała takie same doświadczenia, a także chciała doświadczyć radości bycia dziadkiem.

Nie jestem tak naprawdę samotną matką dzięki mojej społeczności. Mój system wsparcia złożony z przyjaciół i rodziny sprawił, że ta podróż stała się o wiele bogatsza”.

Kathryn Murray jest psychiatrą dziecięcym. Wraz z córką, Candyce, mieszka w Los Angeles.