Strona główna Blog Strona 3316

Niskotłuszczowa dieta wegańska może przynieść ulgę w reumatoidalnym zapaleniu stawów

0

Nowe badanie sugeruje, że może, ale wciąż pozostaje wiele pytań

Niskotłuszczowa dieta wegańska może przynieść ulgę w reumatoidalnym zapaleniu stawów

Randy Dotinga

Bóle i dolegliwości spowodowane reumatoidalnym zapaleniem stawów wydają się być związane z tym, co jemy, ale naukowcy nie byli w stanie opracować idealnej diety dla pacjentów.

Teraz nowe badanie przeprowadzone na kobietach sugeruje, że przyjęcie niskotłuszczowej diety wegańskiej, a następnie pozbycie się pokarmów wywołujących reumatoidalne zapalenie stawów może przynieść ulgę w ciągu kilku miesięcy, prawdopodobnie pomagając pacjentom szybko zrzucić wagę.

Nietypowy projekt badania i jego niewielki rozmiar uniemożliwiają stwierdzenie, czy dieta C lub jej część rzeczywiście działa. Mimo to dieta może zmienić życie ludzi, mówi główny autor badania, dr Neal D. Barnard, specjalista chorób wewnętrznych i prezes Physicians Committee for Responsible Medicine. Lekarze powinni o niej wiedzieć i sami powinni jej spróbować.

Badanie zostało opublikowane 3 kwietnia w czasopiśmie American Journal of Lifestyle Management.

Około 1 na 200 osób (czyli ponad 1,6 miliona ludzi) w Stanach Zjednoczonych cierpi na reumatoidalne zapalenie stawów, które jest spowodowane tym, że układ odpornościowy wpada w szał i atakuje stawy organizmu. Choroba ta występuje częściej u kobiet i powoduje takie objawy, jak obrzęk, sztywność i ból.

Lekarze od dziesięcioleci wiążą reumatoidalne zapalenie stawów z dietą, a badanie przeprowadzone w 2017 r. wśród 217 pacjentów cierpiących na tę chorobę wykazało, że 19% z nich twierdzi, że niektóre produkty spożywcze, takie jak słodkie napoje gazowane i słodycze, pogarszają ich objawy. Nie ma jednak zgody co do tego, jaka dieta przynosi ulgę.

W przeglądzie badań z 2021 r. stwierdzono pozytywne wyniki w przypadku diety śródziemnomorskiej, dużych dawek kwasów tłuszczowych omega-3 (które znajdują się w oleju rybim), suplementów witaminy D i rezygnacji z soli. Inne metody, takie jak post czy dieta wegańska, nie przyniosły jednoznacznych rezultatów.

W nowym badaniu naukowcy chcieli sprawdzić, jakie korzyści może przynieść praktyczna i łatwa do przepisania dieta bez ograniczeń kalorycznych – mówi Barnard.

Badacze losowo przydzielili 44 kobiety (średnia wieku 57 lat, 66% rasy białej i 16% rasy czarnej) do jednej z dwóch diet na okres 16 tygodni. Następnie kobiety miały 4 tygodnie przerwy i przez 16 tygodni stosowały drugą dietę. Taka krzyżowa metoda oznacza, że wszystkie 32 osoby, które ukończyły badanie, zostały poddane działaniu każdej z diet.

Jedna dieta była niskotłuszczowa i wegańska. Po 4 tygodniach osoby stosujące dietę przestały spożywać pokarmy wywołujące reumatoidalne zapalenie stawów, takie jak zboża zawierające gluten, orzechy, owoce cytrusowe i czekolada. Po 7 tygodniach kobiety po kolei dodawały pokarmy wyzwalające reumatoidalne zapalenie stawów, utrzymując je w diecie, jeśli nie powodowały objawów.

Osoby stosujące inną dietę otrzymywały placebo.

Po 16 tygodniach stosowania niskotłuszczowej diety wegańskiej, średnia liczba opuchniętych stawów spadła z 7 do nieco ponad 3, a ogólne objawy choroby uległy poprawie.

Średnia waga ciała uczestników diety spadła aż o 14 funtów, podczas gdy osoby z grupy placebo przytyły średnio o prawie 2 funty.

Nie jest jasne, czy utrata wagi jest bardziej odpowiedzialny za korzyści diety niż rzeczywiste żywności, mówi Harvard Medical School reumatolog Daniel Solomon, MD, który recenzja wyników badań dla lekarza. Inną możliwością jest to, że niektóre części diety C, a nie pełna dieta C były odpowiedzialne, mówi.

Jestem pewien, że zmotywowani pacjenci mogliby stosować taką dietę, mówi, ale najpierw powinniśmy ustalić, czy konkretna dieta była kluczowym problemem, czy też ważniejsza była utrata wagi.

Barnard, główny autor badania, twierdzi, że pacjenci dobrze tolerowali dietę. Jest ona praktyczna w codziennym życiu i tańsza niż diety zawierające mięso i nabiał – mówi.

Zachęca pacjentów, by spróbowali zmienić swoje wzorce żywieniowe, zanim sięgną po leki.

To dobry pomysł, aby każdy miał szansę wypróbować zmianę diety” – mówi. W ciągu kilku tygodni będzie wiadomo, czy to zadziała”.

ADHD w szkole Directory: Znajdź wiadomości, funkcje i zdjęcia związane z ADHD w szkole

0

Znajdź kompleksowe informacje na temat ADHD w szkole, w tym informacje medyczne, wiadomości, zdjęcia, filmy i więcej.

ADHD w szkole Katalog

Nauczyciele często jako pierwsi rozpoznają oznaki, które mogą świadczyć o ADHD u dzieci i nastolatków w ich klasie. Dzieci z ADHD mogą mieć trudności z koncentracją w klasie lub terminowym odrabianiem zadań domowych. Bez pomocy dzieci te mogą mieć trudności z wejściem w dorosłość i podjęciem pracy. Korzystne mogą być strategie zapobiegawcze, takie jak ukierunkowane zajęcia i terapie w godzinach szkolnych. Dowiedz się więcej na temat ADHD u dzieci w wieku szkolnym, pomocy w odrabianiu prac domowych, wskazówek dotyczących zarządzania czasem i innych.

Informacje medyczne

  • ADHD: Jak pomóc dziecku osiągnąć sukces w szkole?

    Szkoła może być szczególnie trudna dla dzieci z ADHD. Istnieją sposoby, aby ułatwić dziecku życie.

  • Sposoby na lepszą naukę

    Dowiedz się, jak ułatwić dziecku z ADHD odrabianie zadań domowych.

  • Porady i wskazówki dotyczące wychowywania dzieci z ADHD

    Dowiedz się, jak pomóc dziecku z ADHD nauczyć się radzić sobie z zadaniami.

  • Wskazówki dotyczące nauczania dzieci z ADHD

    Lekarz udziela nauczycielom wskazówek, jak sprawić, by ich sale lekcyjne były bardziej przyjazne dla dzieci z ADHD.

Zobacz wszystkie

Cechy

  • 8 wskazówek, jak wybrać szkołę dla dziecka z ADHD

    Poznaj wskazówki dotyczące wyboru szkoły dla dziecka z ADHD. Dowiedz się, na co zwrócić uwagę, jeśli masz do wyboru kilka szkół, oraz jak współpracować ze szkołą dziecka, jeśli nie masz możliwości wyboru.

  • ADHD u przedszkolaków? Jak młody jest zbyt młody?

    Diagnoza ADHD u dzieci już w wieku 4 lat.

  • ADHD a szkoła średnia: Jak przygotować dziecko

    Większość dzieci przeżywa trudne chwile, gdy kończy szkołę podstawową i rozpoczyna naukę w gimnazjum. Ale dla dzieci z ADHD może to być jeszcze trudniejsze. Na szczęście możesz pomóc swojemu dziecku być szczęśliwym i dobrze radzić sobie w szkole.

  • ADHD a studia: Porady dla rodziców

    Jako rodzic bez wątpienia zrobiłeś wiele, aby pomóc dziecku z ADHD w organizacji, dotrzymywaniu terminów i realizacji zadań. Co robisz, gdy dziecko wyjeżdża na studia?

Zobacz wszystkie

Pokazy slajdów i obrazy

  • Lepsze nawyki uczenia się dla dzieci z ADHD

    Czy Twoje dziecko ciągle gubi pracę domową? Pokaz slajdów przygotowany przez lekarza może pomóc dzieciom z ADHD poczuć się bardziej zorganizowanym i wykonywać zadania na czas.

  • ADHD u dzieci

    Czy Twoje dziecko często się wierci i nie potrafi skupić uwagi w szkole? Są to niektóre z objawów ADHD. Zobacz, jakie są wszystkie objawy i dowiedz się, jak się je leczy.

Quizy

  • Jak pomóc dziecku z AHDH osiągnąć sukces w szkole?

    Jeśli Twoje dziecko ma ADHD, szkoła może być trudna. Rozwiąż nasz quiz, aby dowiedzieć się, jak plany zajęć, notatki i przerwy na odrabianie lekcji mogą pomóc.

  • Prawda o dziecięcym ADHD

    Rozwiąż quiz, aby sprawdzić swoją wiedzę na temat objawów dziecięcego ADHD, leków, innych metod leczenia oraz tego, jak ADHD wpływa na dzieci i dorosłych.

  • Co się dzieje z zachowaniem nastolatka z ADHD?

    Czy Twój nastolatek z ADHD zachowuje się w sposób niesforny lub niezorganizowany? Rozwiąż quiz, aby dowiedzieć się, jak możesz pomóc mu lub jej być bardziej produktywnym.

  • Co się dzieje z zachowaniem dziecka z ADHD?

    Czy Twoje dziecko z ADHD nie potrafi usiedzieć w miejscu? Czy ma problemy z koncentracją? Rozwiąż ten quiz, aby dowiedzieć się, jak pomóc mu zmotywować się do działania.

Archiwum wiadomości

Zobacz wszystkie

Rozwiązania dla zdrowia

  • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

  • Czy mogę mieć CAD?

  • Leczenie zgiętych palców

  • Leczenie HR+, HER2- MBC

  • Masz dość łupieżu?

  • Korzyści płynące z CBD

  • Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

  • Udary związane z migotaniem przedsionków

  • Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

  • Czy mój penis jest normalny?

  • Opcje nawracającego stwardnienia rozsianego

  • Przeszczep wątroby ratuje życie

  • Sfinansuj chirurgię plastyczną

  • Przyczyny zgięcia palca

  • Jak żyć z łuszczycą?

  • Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

  • 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

  • Jak radzić sobie z narkolepsją

  • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

  • Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

  • Jak się czuje łuszczyca

  • Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

  • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

  • Crohn’s: Choroba „całego ciała

  • Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

  • Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

  • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

  • Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

  • 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

  • Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

  • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

  • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

ADHD u dzieci: Jak prosić o wsparcie

0

Opieka nad dzieckiem z ADHD może być czasami trudne. Aby zapewnić, że otrzymują odpowiednie leczenie dla ich stanu, ważne jest, aby poprosić o pomoc, kiedy jej potrzebujesz. Oto kilka sposobów, w jaki można uzyskać wsparcie dla siebie i swojego dziecka w trakcie jego podróży z ADHD.

Jak rozmawiać z innymi

W niektórych sytuacjach może zaistnieć potrzeba poinformowania o tym, że dziecko ma ADHD. Może to być ważne w sytuacjach, w których objawy będą najbardziej widoczne, np. w klasie. Jest kilka rzeczy, które można zrobić, aby pomóc nauczycielom, trenerom, sąsiadom lub innym bliskim osobom zrozumieć ADHD.

Znajdź odpowiedni moment. Wybierz odpowiedni czas na rozmowę o stanie zdrowia dziecka, tak aby mieć pełną uwagę danej osoby. Jeśli rozmawiasz z nauczycielem lub trenerem, umów się na spotkanie, aby mieć czas jeden na jeden. Pomocne może być także przeprowadzanie od czasu do czasu rozmów kontrolnych z nauczycielami dziecka. Pozwoli to upewnić się, że dziecko radzi sobie z objawami i osiąga sukcesy w szkole.

Dziel się informacjami. Osoby w Państwa życiu mogą wiedzieć tylko niektóre rzeczy na temat ADHD. Mogą również wierzyć w stereotypy lub mity na temat tego zaburzenia. Rozmawiając z nimi, zapytaj najpierw drugą osobę, jak dużo wie na ten temat. Wypełnij kwestie, których mogą nie wiedzieć i wyjaśnij, w jaki sposób ADHD Twojego dziecka może się różnić od ich własnego rozumienia.

Należy podać przykłady. W zależności od osoby, z którą rozmawiasz, ułóż swoją rozmowę w inny sposób. Jeśli jest to nauczyciel, podaj przykłady tego, jak ADHD Twojego dziecka może wpływać na niego w klasie. Czy będzie się łatwo rozpraszać? Czy często będzie mówić poza kolejnością? Czy jest podatne na dezorganizację?

Podczas rozmowy z sąsiadem lub innym rodzicem można omówić sposób, w jaki dziecko radzi sobie z emocjami i zachowuje się w towarzystwie innych dzieci. Czy łatwo wpada w złość lub frustrację? Czy kłamie, aby zatuszować błędy lub wymigać się od rzeczy, których nie chce robić? Dostosuj swoją dyskusję do osoby, z którą rozmawiasz. Pomoże to zrozumieć, w jaki sposób ADHD może wpływać na dziecko w ich towarzystwie.

Porozmawiaj o strategiach. Być może w domu stosujesz pewne taktyki, które sprawdzają się w radzeniu sobie z objawami ADHD u Twojego dziecka. W niektórych przypadkach pomocne może być podzielenie się tymi strategiami z nauczycielami, trenerami lub nianiami. Może to obejmować sporządzenie planu dnia, stosowanie systemu nagród lub dawanie dziecku przypomnień o konieczności trzymania się zadań. Ponadto warto poinformować innych o taktykach, które nie przynoszą oczekiwanych rezultatów.

Poproś o pomoc

Nie ma nic złego w proszeniu o wsparcie. Osoba opiekująca się dzieckiem z ADHD może czuć się zestresowana lub przytłoczona. Jest wiele rzeczy, które można zrobić, aby sobie pomóc:

Skorzystaj z profesjonalnej pomocy. Jeśli zaczynasz czuć się sfrustrowany, wyczerpany lub przygnębiony, pomocna może okazać się rozmowa z terapeutą lub doradcą. Troska o własne zdrowie psychiczne pomoże w dłuższej perspektywie zadbać o dobro dziecka.

Ucz się od innych. Ważne jest, aby nauczyć się umiejętności zarządzania zachowaniem, aby pomóc dziecku w radzeniu sobie z objawami ADHD. Uczenie się od innych rodziców może dać Ci inną perspektywę. Fundacje zajmujące się ADHD, takie jak Children and Adults with Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (CHADD), oferują program Parent-to-Parent, który może pomóc w nauce od innych opiekunów. Programy szkoleniowe dla rodziców można również znaleźć w lokalnym centrum informacji i zasobów dla rodziców.

Znajdź grupę wsparcia. Fundacje takie jak CHADD i lokalne centra informacyjne oferują grupy wsparcia dla rodziców. Można uczestniczyć w lokalnych spotkaniach, aby uzyskać więcej informacji na temat dziecięcego ADHD i nawiązać kontakt z innymi rodzicami w okolicy.

Zapytaj o możliwości. Dowiedz się, jakie udogodnienia może otrzymać Twoje dziecko w szkole. Mogą to być takie rzeczy, jak cichy kącik w klasie, dodatkowy czas na testy, konspekty lekcji, aby pomóc w robieniu notatek. Może to pomóc w rozwiązywaniu zadań, testów i dotrzymywaniu terminów. Zawsze rozmawiaj o tym z nauczycielami dziecka. Niektórzy nauczyciele mogą nie wiedzieć, czym one są.

Co to jest Mindfulness Parenting?

0

Mindfulness parenting oznacza bycie świadomym swojego stylu rodzicielskiego. Dowiedz się więcej o tym, jak włączyć mindfulness do swojego stylu rodzicielstwa i jakie są tego korzyści.

Ćwiczenia mindfulness mogą obejmować oddychanie, medytację i kierowaną wyobraźnię. Są one często postrzegane jako sposób na zmniejszenie negatywnych myśli i stresu oraz na zrelaksowanie ciała i umysłu. Praktyki te mogą być przydatne w rodzicielstwie.

Co to jest Mindfulness Parenting?

Mindfulness parenting to włączanie ćwiczeń i praktyk mindfulness do rutynowej pracy z dziećmi. Może to pomóc Tobie i Twoim dzieciom podchodzić do każdego dnia z większym poczuciem więzi, akceptacji, cierpliwości i obecności.

Mindfulness parenting pomaga dostroić się do swoich fizycznych i emocjonalnych reakcji w codziennych chwilach. Jednym z celów jest uzyskanie większej cierpliwości i akceptacji dla siebie i swoich dzieci w miarę odnajdywania drogi, która odpowiada potrzebom wszystkich.

Wpływ rodzicielstwa opartego na uważności (Mindfulness Parenting)

Kiedy wprowadzisz praktyki rodzicielskie mindfulness do swojej rutyny, możesz zauważyć pewne zmiany w sobie i w swoich dzieciach.

Obniża stres rodzicielski. Rodzicielstwo jest stresujące, a wiele z nich wynika z poczucia nieadekwatności. Mindfulness pomaga rodzicom cofnąć się i spojrzeć na swój styl rodzicielstwa bez osądzania, co daje im możliwość wprowadzenia zmian. Dążenie do perfekcji, poczucie pośpiechu i utrata cierpliwości mogą zwiększać poziom stresu. Ćwiczenia Mindful parenting pomagają uporać się z tymi negatywnymi uczuciami.

Obniżają poziom stresu u dzieci. Badania wykazały, że poziom stresu u dzieci może wzrosnąć z powodu stresu ich rodziców. Zarządzanie własnym stresem za pomocą mindfulness przyniesie korzyści dzieciom. Dzięki praktykom mindfulness dzieci mogą nauczyć się umiejętności, które będą im służyć w życiu.

Łagodzi zmiany. Okresy przejściowe u dzieci obejmują takie czynności, jak poranne wyjście za drzwi, zakończenie zabawy, przygotowanie się do snu i opuszczenie ulubionego miejsca. Dla niektórych dzieci mogą to być najtrudniejsze momenty w ciągu dnia. Mogą być one również stresujące dla rodziców. Właśnie wtedy warto się cofnąć, przyjrzeć się jeszcze raz oczekiwaniom i ustalić rozsądną rutynę.

Pogłębia to więzi rodzinne. Mindfulness polega w dużej mierze na wczuwaniu się w swoje myśli i emocje, a także w myśli i emocje swoich dzieci. Uważne rodzicielstwo może sprawić, że z każdym dniem Ty i Twoje dzieci będziecie czuć się bardziej związani. Cierpliwe i wyrozumiałe reagowanie na potrzeby każdego z nas może zmniejszyć stres.

Ćwiczenia Mindfulness przyjazne dzieciom

Ćwiczenia mindfulness nie są przeznaczone wyłącznie dla rodziców. Praktykowanie mindfulness w obecności dzieci i razem z nimi może pomóc im zapamiętać i stosować te metody, gdy mają ciężki dzień.

Mindfulness pomaga dzieciom w budowaniu empatii, łagodzeniu niepokoju i radzeniu sobie w stresujących sytuacjach. Należy ją praktykować nie tylko w chwilach stresu, ale także w dniach, kiedy wszystko idzie gładko, aby nowe nawyki stały się bardziej naturalne.

Nazywanie swoich uczuć. Ważną częścią mindfulness jest wyrażanie swoich myśli i uczuć oraz zwracanie pełnej uwagi na to, co dzieje się wokół nas, bez osądzania. Spróbuj powiedzieć: „To jest trudne” lub „Czuję się smutny”, kiedy jest to właściwe, aby uświadomić sobie sytuację, zamiast spychać te uczucia na bok.

Oddychanie. Myślenie o oddechu to sposób na rozładowanie napięcia i praktykowanie uważności, gdy w życiu panuje gorączka. Ćwicz wykonywanie długich, powolnych, głębokich oddechów. Za każdym razem, gdy myśli błądzą, spróbuj przywrócić uwagę do uczucia wdechu i wydechu. Małe dzieci można poprosić, by udawały, że lekko zdmuchują świeczkę lub nadmuchują balon.

Wizualizacja. Ćwiczenie polega na zamknięciu oczu, wzięciu głębokiego oddechu i wyobrażeniu sobie siebie w miejscu, które odpręża. Można pomóc dzieciom odpocząć, opowiadając im uspokajającą historię i zachęcając je do wyobrażenia sobie siebie w tej historii.

Spacery i inne ćwiczenia. Wiele osób zauważa, że gdy ich umysł zaczyna błądzić lub gdy narasta stres, ruch może pomóc im się uspokoić i przywrócić stan umysłu. Warto wybrać się na spacer lub wykonać mało obciążające ćwiczenia, takie jak tai chi lub joga. Istnieją programy jogi dla dzieci w każdym wieku, a niektóre z nich mogą być prowadzone wspólnie przez całe rodziny.

Praktykowanie wdzięczności. Nazwanie tego, za co jesteś wdzięczny i co przynosi ci radość, pomaga w refleksji i praktyce mindfulness. Wprowadź rutynę dla swoich dzieci, aby codziennie przy kolacji lub przed snem rozmawiały o tym, za co są wdzięczne.

Uważne rodzicielstwo może stworzyć znaczącą więź z dziećmi i pomóc im wyrosnąć na osoby bardziej świadome siebie i posiadające silne umiejętności radzenia sobie z problemami.

Moje leki na ADHD już nie działają

0

Leki na ADHD działają u większości osób, ale nie u wszystkich. Dowiedz się, dlaczego mogą one przestać działać i co należy zrobić, jeśli tak się stanie.

Dlaczego leki nie zawsze działają

Stymulanty są najbardziej powszechnymi i skutecznymi lekami na ADHD. Stymulanty przyspieszają pracę układów organizmu, co może pomóc w skupieniu uwagi. Lekarze przepisują dwa rodzaje leków stymulujących na ADHD: zawierające związek o nazwie metylofenidat oraz zawierające związek o nazwie amfetamina. Większość osób z ADHD będzie uzyskać wyniki z co najmniej jednego z nich. Ale niektórzy ludzie mogą nie z jednego z następujących powodów.

Chemia Twojego organizmu. Aż 1 na 10 osób nie uzyskać wyniki z jednego z dwóch głównych rodzajów leków stymulujących przepisywanych dla ADHD, ponieważ nie działają one z ich chemii ciała. Chociaż eksperci nie są pewni, dlaczego tak się dzieje, czasami leki mogą przestać działać, mimo że działały w przeszłości.

Zmiany w objawach. Sam lek nie zawsze jest problemem. Może być tak, że objawy ADHD stały się bardziej dotkliwe i że trzeba więcej leku lub inny lek, aby uzyskać te same wyniki. Również nowe wydarzenia życiowe mogą pogorszyć objawy. Na przykład stresujące i wymagające sytuacje mogą jeszcze bardziej utrudnić koncentrację. Dlatego tak ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem lub terapeutą o tym, co dzieje się w życiu pacjenta, gdy mówi on, że jego lek nie działa tak, jak wcześniej.

Inny problem zdrowotny. Jest również możliwe, że inne schorzenie jest winne nowych problemów, które wydają się przypominać objawy ADHD. Te nowe problemy mogą sprawić, że wydaje się, że Twój lek jest teraz mniej skuteczny. W rzeczywistości, szacuje się, że 81% dorosłych z ADHD mają co najmniej jedną inną chorobę, takie jak zaburzenia lękowe, depresja, nadużywanie substancji, lub zaburzenia nastroju. Depresja i lęk są szczególnie częste u osób z ADHD. Objawy takie jak niewyraźne myślenie i brak koncentracji mogą wynikać z lęku lub depresji. Leczenie ich może ułatwić koncentrację i wykonywanie niezbędnych czynności, takich jak praca i dbanie o siebie.

Co robić, gdy leki przestają działać

Jeśli po przyjęciu leku na ADHD objawy nie ustępują lub nasilają się, należy poinformować o tym lekarza. Może on zalecić powolne zwiększanie dawki leku. Jeśli to nie przyniesie efektu, być może trzeba będzie spróbować innego leku. Chociaż leki pobudzające są najczęściej wybierane w przypadku ADHD, lekarz może zalecić wypróbowanie leków niestymulujących, takich jak atomoksetyna, bupropion lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.

Niektórzy lekarze zalecają zrobienie przerwy w stosowaniu leku, jeśli nie wydaje się on działać. Oznacza to odstawienie leku na miesiąc lub dwa, a następnie ponowne jego przyjmowanie. Czasami takie postępowanie może sprawić, że lek znów będzie skuteczny. Jednak może się zdarzyć, że objawy ADHD nasilą się, gdy nie będziesz przyjmować leku. Dlatego eksperci zalecają przerwę w przyjmowaniu leków w czasie wakacji, urlopu lub innego wolnego czasu, jeśli to możliwe.

Nigdy nie należy przerywać przyjmowania leku bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki leku (tzn. powolne zmniejszanie dawki). Lekarz może również zalecić stosowanie nielekowych metod leczenia w celu złagodzenia objawów ADHD. Niektóre metody nielekowe to:

  • Regularne ćwiczenia. Badania wykazują, że aktywność fizyczna może pomóc w utrzymaniu uwagi. Może ona również poprawić nastrój, a nawet ograniczyć ryzykowne zachowania związane z ADHD.

  • Neurofeedback, znany także jako trening mózgu lub EEG biofeedback. Polega on na umieszczeniu na skórze głowy nakrycia głowy z czujnikami monitorującymi fale mózgowe podczas gry komputerowej. Może to kontrolować objawy ADHD, choć eksperci twierdzą, że potrzebne są dalsze badania.

  • Terapia rozmowna z psychologiem lub terapeutą specjalizującym się w leczeniu ADHD.

Ważne jest, aby rozmawiać z lekarzem o tym, jak się czujesz i o wszelkich nowych problemach. Może to pomóc w ustaleniu, czy nie masz innego problemu zdrowotnego, który utrudnia Ci koncentrację i funkcjonowanie.

Produkty do karmienia butelką: Odmierzacze pokarmu, dozowniki, torebki do sterylizacji i inne

0

Karmienie dziecka butelką jest całkiem proste, ale jest kilka produktów, które mogą się przydać. Dowiedz się, co naprawdę pomaga. wyjaśnia lekarz.

Nie trzeba wiele, aby karmić dziecko butelką. Wszystko, czego naprawdę potrzebujesz, to butelka, smoczek i mleko matki lub mleko modyfikowane – mówi dr Hannah Chow-Johnson, pediatra z Centrum Medycznego Uniwersytetu Loyola.

Jednak wiele urządzeń może ułatwić proces przygotowywania i czyszczenia butelek.

Ponieważ noworodki muszą jeść co 2 do 4 godzin, kilka minut zaoszczędzonych przy każdym karmieniu może się sumować. Jeśli jakiś gadżet ułatwi Ci życie jako świeżo upieczonemu rodzicowi, może być tego wart – mówi Chow-Johnson.

Aby pomóc w podjęciu decyzji, które produkty są najbardziej przydatne, warto zapoznać się z sześcioma popularnymi urządzeniami do karmienia butelką.

1. Formula Maker

Urządzenie to wykonuje wszystkie czynności przygotowawcze za naciśnięciem jednego przycisku: Podgrzewa wodę i miesza ją z odpowiednią ilością preparatu w proszku.

Dzieci zazwyczaj wolą ciepłą butelkę, która naśladuje temperaturę mleka matki, mówi Chow-Johnson.

Niektóre marki najpierw doprowadzają wodę do wrzenia. Jak mówi dr Julie L. Capiola, pediatra z NYU Langone Medical Center, czysta woda z kranu często nadaje się do mieszania z preparatem. Jeśli nie masz pewności co do bezpieczeństwa wody, doprowadź ją do wrzenia przez 1 minutę lub krócej, a następnie pozostaw do ostygnięcia do temperatury pokojowej nie dłużej niż 30 minut.

Należy również wybierać wodę przegotowaną lub butelkowaną, jeżeli zachodzi którakolwiek z powyższych przyczyn:

  • Wodociąg miejski jest skażony. W niektórych przypadkach niektóre bakterie lub wirusy mogą przedostać się przez proces czyszczenia. Powinieneś otrzymać ostrzeżenie o braku wody. Najlepiej jednak skontaktować się z miejscowym wydziałem zdrowia, aby upewnić się, że woda z kranu jest bezpieczna, zanim użyjesz jej do przygotowania mleka dla dziecka.

  • Używasz wody ze studni, która nie została przebadana. Może ona zawierać azotany lub ołów, które są niebezpieczne dla niemowląt. Przegotowanie wody nie usunie tych związków, dlatego konieczne może być używanie wody butelkowanej.

Jak mówi Capiola, urządzenie do przygotowywania receptur nie jest konieczne, ale może się przydać. Nie trzeba wszystkiego odmierzać, co jest przydatne podczas karmienia w środku nocy.

2. Dozownik do preparatów

Gdy jesteś poza domem, odmierzanie pokarmu może być kłopotliwe.

Te małe pojemniki są podzielone na różne części, dzięki czemu możesz mieć pod ręką kilka porcji wstępnie odmierzonego preparatu.

Możesz wlać preparat bezpośrednio do butelki i dodać wody, mówi Capiola.

Upewnij się tylko, że przestrzegasz zalecanych ilości podanych na opakowaniu preparatu. Rozcieńczanie tych butelek może oznaczać, że dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości składników odżywczych. Może to również prowadzić do stanu zwanego zatruciem wodnym, które może powodować drgawki.

3. Worek do sterylizacji

Przed pierwszym użyciem butelek i smoczków należy je wysterylizować.

Można je myć w zmywarce do naczyń lub gotować przez co najmniej 5 minut.

Inną możliwością jest wyczyszczenie ich na parze w torebce do sterylizacji: Włóż je do torebki z odrobiną wody i wstaw na kilka minut do mikrofalówki.

Takie torebki są wygodne, gdy jesteś poza domem – mówi Capiola. Jeśli jesteś pracującą mamą, możesz użyć torebki do czyszczenia sprzętu do odciągania pokarmu w biurze.

Nie ma potrzeby głębokiego czyszczenia butelek i smoczków po każdym użyciu. Możesz je po prostu umyć mydłem i ciepłą wodą, mówi Capiola.

Wyjątek: Jeśli Twoje dziecko ma infekcję, np. pleśniawki, sterylizuj je codziennie.

4. Szczotka do butelek i stojak do suszenia

Te narzędzia mogą ułatwić mycie butelek. Szczotka jest przystosowana do sięgania do wnętrza butelki i czyszczenia szczelin, mówi Chow-Johnson. Ważne jest jednak, aby mieć osobną szczotkę do mycia naczyń, aby nie przenosić zarazków i tłuszczu z talerzy na butelkę dla dziecka.

Większość stojaków do suszenia butelek ma poziomy, na których można umieścić butelki, co pozwala zaoszczędzić miejsce w kuchni. Dobrze jest mieć coś takiego, ale nie jest to niezbędne, mówi Chow-Johnson.

5. Torba chłodząca

Jeśli podróżujesz z mlekiem matki lub preparatem do żywienia niemowląt, potrzebujesz izolowanej torby i pojemnika na lód. W ten sposób można przechowywać schłodzone mleko matki przez maksymalnie 24 godziny. W przypadku preparatów do żywienia niemowląt należy sprawdzić wytyczne producenta dotyczące czasu przechowywania.

Torby chłodzące mają specjalne kieszenie na butelki, ale Capiola twierdzi, że wystarczy dowolna torba chłodząca lub izolowana i pojemnik na lód.

6. Podgrzewacz do butelek

Jeśli Twoje dziecko lubi ciepłe mleko, ten mały gadżet może zaoszczędzić Ci sporo czasu. Zamiast używać bieżącej wody lub patelni z gorącą wodą, możesz umieścić ją bezpośrednio w podgrzewaczu do butelek. Do podgrzania butelki używa się gorącej wody lub pary wodnej.

Niezależnie od wybranej metody podgrzewania, nie wkładaj butelki do mikrofalówki: Podgrzewa się ona nierównomiernie i prowadzi do powstania bardzo gorących kieszonek w mieszance, które mogą poparzyć dziecko – radzi Chow-Johnson. Możesz sprawdzić temperaturę, nakładając odrobinę na wewnętrzną stronę nadgarstka.

Szczepionka przeciwko półpaścowi dla dorosłych: Skutki uboczne, kiedy należy się zaszczepić i inne informacje

0

Lekarz mówi o tym, kto potrzebuje szczepionki przeciwko półpaścowi, kiedy ją otrzymać, o skutkach ubocznych i wyjaśnia więcej na temat szczepionki.

Gontoza może sprawić, że codzienne czynności – od ubierania się po kładzenie się do łóżka – staną się bolesną propozycją. Winowajcą tej męczącej wysypki, która jest szczególnie częsta u osób starszych, jest ten sam wirus, który odpowiada za inną powszechną, ale wyniszczającą chorobę: ospę wietrzną.

„Większość z nas nigdy nie pozbywa się wirusa ospy wietrznej” – mówi lekarzom dr William Schaffner, prezes National Foundation for Infectious Diseases. „Leży on uśpiony jak niedźwiedź w jaskini w czasie zimy. Kiedy osoba choruje na gonty, wirus budzi się na nowo”.

Na szczęście dostępna jest szczepionka, która znacznie zmniejsza ryzyko zachorowania na gonty. Schaffner, który jest również profesorem w oddziale chorób zakaźnych Vanderbilt University School of Medicine i przewodniczącym wydziału medycyny prewencyjnej tej szkoły, rozmawiał z lekarzem o tym, jak się chronić.

Którzy dorośli potrzebują szczepionki przeciwko półpaścowi?

Szczepionka przeciwko półpaścowi zalecana jest wszystkim osobom w wieku 50 lat i starszym, które nie są w stanie głębokiego niedoboru odporności, co oznacza, że ich układ odpornościowy funkcjonuje prawidłowo i nie były niedawno leczone, np. chemioterapią lub dużymi dawkami sterydów.

Kiedy i jak często należy je wykonywać?

„Jest to szczepionka składająca się z dwóch zastrzyków. Jest ona dostępna w ramach programu Medicare, ale uzyskanie zgody na jej podanie może być trudne. Trzeba trochę popracować nad systemem.

Mam już gonty. Czy jest już za późno, aby szczepionka mogła mi pomóc?

„Nie. Szczepionka może być nadal bardzo skuteczna, chociaż zaleca się, aby po epizodzie choroby odczekać do roku, aby się zaszczepić.

Jakie są zagrożenia i korzyści związane z tą szczepionką?

„Półpasiec sam w sobie nie zagraża życiu, ale może być bardzo osłabiający. Jeśli dotyczy twarzy lub oczu, może zagrażać wzrokowi. Nawet po ustąpieniu wysypki może pozostać ból w tej części ciała, który może być wyzwalany nawet przez błahe bodźce, takie jak dotyk koszuli o skórę. Czasami może to uniemożliwić wyjście z domu. Im jesteśmy starsi, tym większe jest ryzyko. Jeśli przeżyjesz do 80 roku życia, masz 25% do 50% szans, że chorowałeś na gontynę”.

„Jest to wyjątkowo bezpieczna szczepionka. U kilku procent osób w okolicy miejsca podania szczepionki pojawiają się pęcherzyki w okolicy ospy wietrznej, ale są one nieszkodliwe i ustępują.”

Czy jest jakiś powód, dla którego nie powinienem się zarazić?

„Tylko jeśli masz osłabiony układ odpornościowy.

6 ćwiczeń, które pomogą ci zgubić „tłuszcz z dziecka” po ciąży

0

Lekarz pokazuje 6 sposobów na odzyskanie formy po porodzie.

Badania wykazują, że rozpoczęcie regularnego programu ćwiczeń wkrótce po porodzie jest nie tylko korzystne dla ogólnego stanu zdrowia, ale może również pomóc zmniejszyć ryzyko wystąpienia depresji poporodowej.

Każda ciąża i poród są inne, dlatego przed podjęciem jakiegokolwiek programu ćwiczeń po porodzie skonsultuj się z lekarzem. Jeśli podczas ćwiczeń lub tuż po nich wystąpi obfite krwawienie, nadmierna bolesność, ból głowy lub inne nietypowe objawy, natychmiast przestań ćwiczyć i skontaktuj się z lekarzem.

Oto kilka ruchów, które pomogą ci przygotować ciało do regularnych ćwiczeń.

1. Spacer

Dlaczego to jest dobre dla Ciebie: Może nie brzmi to jak intensywny trening, ale chodzenie jest jednym z najprostszych sposobów na powrót do aktywności fizycznej po porodzie.

Jak to zrobić: Zacznij od spokojnego spaceru. W końcu będziesz mogła przejść do energicznego marszu. Ale delikatny spacer może zdziałać cuda dla Ciebie i Twojego ciała, zwłaszcza na początku. Dziecko noszone z przodu w plecaku będzie stanowiło dodatkowy ciężar, który może zwiększyć korzyści.

Dla urozmaicenia spróbuj chodzić tyłem lub zygzakiem, aby utrzymać mięśnie w niepewności. Nie powinnaś włączać dziecka do tej aktywności, dopóki nie opanujesz jej do perfekcji i nie będziesz pewna swojej równowagi.

2. Głębokie oddychanie brzuchem ze skurczami brzucha

Dlaczego jest dobre dla Ciebie: To ćwiczenie jest tak proste, że można je wykonywać już godzinę po porodzie. Pomaga ono rozluźnić mięśnie i rozpoczyna proces wzmacniania i ujędrniania mięśni brzucha.

Jak to zrobić: Usiądź prosto i oddychaj głęboko, wciągając powietrze przeponą do góry. Podczas wdechu kurcz się i trzymaj mocno mięśnie brzucha, a podczas wydechu rozluźniaj się. Stopniowo wydłużaj czas, przez jaki możesz kurczyć i utrzymywać mięśnie brzucha.

3. Unoszenie głowy, unoszenie ramion i skrętoskłony

Dlaczego są dobre dla Ciebie: Te trzy ruchy pomagają wzmocnić mięśnie pleców. Ponadto ujędrniają brzuch i boczki oraz spalają kalorie.

Jak je wykonać:

  • Podniesienie głowy:

    Połóż się na plecach z rękami wzdłuż boków. Trzymając dolną część pleców równo z podłogą, zegnij kolana tak, aby stopy leżały płasko na podłodze. Podczas wdechu rozluźnij brzuch. Podczas wydechu powoli unieś głowę i szyję z podłogi. Wykonaj wdech, opuszczając głowę z powrotem w dół.

  • Podnoszenie ramion:

    Jeśli potrafisz już wykonać 10 uniesień głowy, spróbuj wykonać ten ruch. Ustaw się w tej samej pozycji, w której wykonywałeś unoszenie głowy. Zrób wdech i rozluźnij brzuch. Przy wydechu unieś głowę i barki z podłogi, wyciągając ręce i dłonie w kierunku kolan. Jeżeli w ten sposób nadwyrężasz kark, złóż obie ręce za głową, ale nie ciągnij za kark. Wdech podczas opuszczania głowy i barków z powrotem w dół.

  • Podwijanie się:

    Gdy jesteś w stanie wykonać 10 uniesień ramion, przejdź do tego ćwiczenia. Zacznij w tej samej pozycji na podłodze. Unieś tułów tak, aby znalazł się mniej więcej w połowie odległości między kolanami a podłogą za Tobą. Sięgnij w kierunku kolan i przytrzymaj przez 2 do 5 sekund. Następnie powoli opuść się w dół.

Nie zapominaj o oddychaniu. Wydychaj powietrze, gdy się wysilasz. Wdychaj, gdy się relaksujesz.

4. Pochylenie miednicy w klęku

Dlaczego to jest dobre dla Ciebie: To inspirujące ćwiczenie pomaga ujędrnić brzuch. Wzmocnienie mięśni brzucha może również złagodzić ból pleców.

Jak to zrobić: Zacznij na czworakach, palce stóp dotykają podłogi za sobą, ręce są wyprostowane od linii barków w dół, dłonie dotykają podłogi. Plecy powinny być rozluźnione i proste, nie mogą być wygięte w łuk. Podczas wdechu pociągnij pośladki do przodu, pochylając miednicę i obracając kość łonową ku górze. Przytrzymaj przez trzy minuty, a następnie zwolnij.

5. Kegels

Dlaczego są dla ciebie dobre: To klasyczne ćwiczenie pomoże ci ujędrnić mięśnie pęcherza i zmniejszyć ryzyko nietrzymania moczu związane z porodem. Im więcej kegli wykonasz i im dłużej je utrzymasz, tym lepszą kontrolę będziesz miała nad wyciekami spowodowanymi kichaniem, śmiechem lub podnoszeniem dziecka.

Jak to się robi: Twoim celem jest skurczenie i przytrzymanie mięśni, które kontrolują przepływ moczu. Aby dowiedzieć się, które to mięśnie, zacznij od wykonania ćwiczenia podczas korzystania z toalety. Kiedy oddajesz mocz, manipuluj mięśniami, aż strumień chwilowo się zatrzyma. Następnie zwolnij i pozwól moczowi płynąć. Zapamiętaj, jakie to uczucie, a kiedy nie oddajesz moczu, skurcz, przytrzymaj i rozluźnij te same mięśnie. Spróbuj wykonać tę czynność 10 razy na sesję, trzy razy dziennie.

6. Dodatkowy trening dla dziecka i mamy

W pierwszych miesiącach życia dziecka może być trudno znaleźć czas z dala od niego, dlatego wypróbuj poniższe ćwiczenia, które możesz wykonywać razem z niemowlęciem. Wykonując je, zachowaj ostrożność. Możesz najpierw poćwiczyć z lalką, zwiniętym w rulon kocykiem lub ręcznikiem tej samej wielkości co Twoje dziecko. Wykonuj ruchy z pełnym obciążeniem tylko wtedy, gdy jesteś pewna, że nie ma niebezpieczeństwa upuszczenia dziecka. Upewnij się, że jesteś wystarczająco sprawna i masz wystarczająco dobre poczucie równowagi, aby zapewnić bezpieczeństwo sobie i dziecku.

  • Dziecięcy ślizgacz:

    Trzymając dziecko blisko klatki piersiowej, zrób lewą nogą wykrok do przodu (zrób duży krok do przodu i zegnij kolano). Nie pozwól, aby palce stóp znalazły się za kolanem. Następnie wróć do pozycji wyjściowej i zrób wykrok przeciwną nogą. W ten sposób wzmacniasz nogi, mięśnie pleców i rdzeń. Powtórz 8-10 razy na każdą stronę.

  • Leżaczek dla niemowląt:

    Ruch ten jest podobny do szybowania dziecka, ale zamiast wypady do przodu wykonaj wypady boczne – wykrok w bok zamiast do przodu – i zrób przysiad. Sięgnij tyłem do tyłu, jakbyś siedział na krześle, trzymając kolana nad kostkami. Powtórz 8-10 razy na każdą stronę.

  • Przysiady i skłony:

    Stań z nogami rozstawionymi na szerokość barków. Trzymając dziecko mocno i blisko klatki piersiowej, przykucnij, pozwalając, aby stopy dziecka dotykały podłogi. Podnosząc się, przysuń dziecko bliżej do klatki piersiowej. Powtórz 15 razy. Uwaga: To ćwiczenie powinno być wykonywane tylko wtedy, gdy dziecko ma co najmniej 10-12 tygodni.

Systemy AI mogą się mylić i nie przyznać się do tego

0

Aby stworzyć system sztucznej inteligencji, któremu ludzie będą mogli powierzyć odpowiedzialność za życie lub śmierć, maszyny będą musiały rozwinąć bardzo ludzką cechę: Przyznawania się do błędów.

Systemy AI mogą się mylić i nie przyznawać do tego

Tara Haelle

5 kwietnia 2022 r. C Systemy sztucznej inteligencji są tworzone, aby pomagać w diagnozowaniu chorób, ale zanim będziemy mogli powierzyć im obowiązki związane z życiem i śmiercią, AI będą musiały rozwinąć bardzo ludzką cechę: przyznawania się do błędów.

A prawda jest taka, że jeszcze tego nie potrafią.

Według naukowców z Uniwersytetu w Cambridge i Uniwersytetu w Oslo, obecnie SI częściej potrafi udzielić poprawnej odpowiedzi na problem, niż uświadomić sobie, że popełniła błąd.

Ta fundamentalna wada, jak donoszą, ma swoje źródło w problemie matematycznym.

Niektórych twierdzeń matematycznych nie da się udowodnić jako prawdziwe lub fałszywe. Na przykład ta sama matematyka, której większość z nas uczyła się w szkole, aby znaleźć odpowiedzi na proste i trudne pytania, nie może być użyta do udowodnienia naszej konsekwencji w jej stosowaniu.

Być może udzieliliśmy poprawnej odpowiedzi, a być może nie, ale musieliśmy sprawdzić naszą pracę. Jest to coś, czego algorytmy komputerowe w większości nie potrafią.

Paradoks matematyczny, który matematycy Alan Turing i Kurt G?del zidentyfikowali po raz pierwszy na początku XX wieku, polega na tym, że niektórych problemów matematycznych nie da się udowodnić.

Matematyk Stephen Smale wymienił tę fundamentalną wadę sztucznej inteligencji wśród 18 nierozwiązanych problemów matematycznych na świecie.

Opierając się na paradoksie matematycznym, badacze pod kierownictwem dr Matthew Colbrooka z Wydziału Matematyki Stosowanej i Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu w Cambridge zaproponowali nowy sposób kategoryzacji obszarów problemowych AI.

W czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences naukowcy opisują sytuacje, w których sieci neuronowe sztucznej inteligencji, wzorowane na sieci neuronów ludzkiego mózgu, mogą być trenowane w celu uzyskiwania bardziej wiarygodnych wyników.

Jest to ważna, wczesna praca potrzebna do stworzenia inteligentniejszych i bezpieczniejszych systemów AI.

Rozpoznawanie ADHD u dziewcząt

0

Często zdarza się, że rodzice, nauczyciele i inni dorośli nie dostrzegają ADHD u nieuważnych, łatwo rozpraszających się dziewcząt.

Fidgeting z rąk i stóp. Nie utrzymywanie pozycji siedzącej. Przerywanie zamiast czekania na swoją kolej do rozmowy.

W miarę jak na slajdach pojawiały się informacje o diagnozowaniu i leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), objawy te brzmiały znajomo dla 14-letniej wówczas Carly Duryea. O tak, to moja siostra, pomyślała Duryea, której żywiołowe rodzeństwo zostało zdiagnozowane z ADHD w wieku 5 lat.

Na następnym slajdzie wyświetlono objawy nieuważnego słuchania, wśród których były: łatwe rozpraszanie się, niechęć do słuchania, brak postępów i nieukończenie pracy w szkole. Duryea był zdumiony. Byłam tak zupełnym przeciwieństwem mojej siostry, że nigdy nawet nie pomyślałam, że mogę mieć ADHD. Ale wszystko na tym slajdzie opisywało mnie.

Jak na ironię, Duryea była na widowni, ponieważ jej matka, lekarz rodzinny w Centre, AL, prowadziła prezentację. Po tym, jak Duryea wspomniała o swoim szoku rozpoznawczym, mama zabrała ją do innego lekarza, który zdiagnozował u Duryei zaburzenia z deficytem uwagi, bez nadpobudliwości. Dla matki i córki – mówi Duryea – był to moment „aha”.

Duryea była prawie dziesięć lat starsza niż jej młodsza siostra w momencie postawienia diagnozy. Niestety, często zdarza się, że rodzice, nauczyciele i inni dorośli nie dostrzegają ADHD u nieuważnych, łatwo rozpraszających się dziewczynek, takich jak Duryea.

Pogląd, że jest to stan nadpobudliwych chłopców nie jest prawidłowy, mówi Craig Surman, MD, neuropsychiatra i badacz ADHD w Harvard Medical School.

Mówi, że u dziewcząt jest inna trajektoria. Często są to ciche marzycielki, które siedzą z tyłu klasy, nie potrafią się skupić i wykonać zadania. Nie rzucają się w oczy tak samo jak nadpobudliwe, impulsywne dzieci – stereotypowo chłopcy – które przeszkadzają nauczycielom w prowadzeniu lekcji. A jednak są one tak samo upośledzone.

Duryea, obecnie 22-letnia, zastanawia się, czy zdiagnozowanie i leczenie we wczesnym dzieciństwie mogło sprawić, że szkoła podstawowa byłaby mniej uciążliwa. Mogłam stwierdzić, że różnię się od moich rówieśników, że jestem trochę nie w porządku – mówi. Zauważyłam, że nie jestem tak mądra jak moi rówieśnicy. Bardzo starałam się nie wyróżniać i wymyślałam sposoby, żeby to ukryć. Jednym z wypracowanych przeze mnie mechanizmów radzenia sobie było to, że nigdy nie odpowiadałem na pytania. Zawsze się myliłam, bo nie rozumiałam pytania, nie słyszałam go w całości, nie zwracałam uwagi”.

Jak mówi, po prostu nie mogła się skupić. Opisałabym siebie jako marzycielkę. Ale gdybyś zapytała mnie w tym wieku: Carly, czy ty śnisz? Odpowiedziałabym: Oczywiście, że nie. Chcę zwracać uwagę. Chcę się uczyć”.

Pojawiły się też inne znaki. W rozmowach z rówieśnikami zdałam sobie sprawę, że nie nadążam za rozmowami, w których uczestniczy więcej niż kilka osób, co utrudniało mi realizację projektów grupowych. W rezultacie stała się, jak sama mówi, wycofana lub powściągliwa.

Byłam bardzo czujna i niepewna tego, jak ludzie mogą mnie postrzegać. Ciągle bolała mnie głowa i brzuch – opowiada. Byłam bardzo wrażliwa na niepowodzenia i starałam się wiele zrekompensować”.

W rzeczywistości w szkole podstawowej tak dobrze sobie radziła, że nauczyciele nigdy nie wyrażali zaniepokojenia. Byłam znana z tego, że byłam słodka i pomocna” – mówi. Dostawałam same piątki. Uwielbiałam załatwiać sprawy. Ale poza klasą, jak mówi, wszystko zajmowało dwa razy więcej czasu niż powinno.

Dziewczęta z nieuwagą mogą kompensować to w pierwszych latach szkoły, zwłaszcza jeśli są bystre. Jednak strategie te często zawodzą, gdy trafiają do gimnazjum, które wymaga więcej planowania, zarządzania czasem i umiejętności organizacyjnych. I to właśnie wtedy samoocena dziewcząt może gwałtownie wzrosnąć.

U chłopców z ADHD występuje więcej zachowań zewnętrznych, mówi Surman. Są oni bardziej skłonni do zachowań opozycyjnych, co objawia się buntem i łamaniem zasad. Z kolei dziewczęta mają tendencję do zwracania się do wewnątrz i obwiniania siebie. Po ukończeniu szkoły podstawowej Duryea nie mogła się zabrać do wykonywania zadań, w tym do pracy w szkole. Mówiłam sobie: „Carly, chcesz wykonać tę pracę. Dlaczego tego nie robisz? Czy jesteś leniwa? W czym tkwi problem?

Czuła się niespokojna i przygnębiona, co jest częste u dziewcząt borykających się z codziennymi wyzwaniami związanymi z ADHD. Na szczęście leki na ADHD zadziałały dobrze w przypadku Duryei, gdy zaczęła je przyjmować w wieku 14 lat. Nadal musi radzić sobie z objawami, ale obecnie jest studentką college’u, która marzy o tym, aby pewnego dnia pracować w dziedzinie ADHD.

Jak teraz wie, zaburzenie to może występować w rodzinach. Czasami rodzice zdają sobie sprawę po diagnozie swoich dzieci, że sami też mają ADHD. Matka Duryeas odkryła w dorosłym życiu, że ona również cierpiała na postać nieuważną.

Jeśli chodzi o moje plany na przyszłość, nigdy nie czułam, że ADHD ogranicza moje możliwości, mówi Duryea, zwłaszcza że moja mama jest lekarzem. Udało jej się.

Według liczb

Wśród amerykańskich dzieci w wieku od 5 do 17 lat:

10.6%. Odsetek dzieci, u których kiedykolwiek zdiagnozowano ADHD.

14.5%. Odsetek chłopców, u których kiedykolwiek zdiagnozowano ADHD.

6.5%. Odsetek dziewcząt, u których kiedykolwiek zdiagnozowano ADHD.

Objawy nieuwagi

U dzieci, u których dominuje nieuważna postać ADHD, często występują następujące objawy:

  • Brak dbałości o szczegóły lub niestaranne błędy w pracy szkolnej lub innych czynnościach; problemy z koncentracją uwagi podczas wykonywania zadań lub zabawy

  • Problemy z wypełnianiem poleceń i wykonywaniem obowiązków szkolnych, domowych lub innych zadań

  • Trudności z organizacją zadań lub czynności

  • Unikanie lub niechęć do zadań, które wymagają ciągłego wysiłku umysłowego, takich jak praca w szkole lub praca domowa

  • Trudności w słuchaniu, nawet gdy mówi się do niego bezpośrednio

  • Często gubi potrzebne przedmioty, takie jak książki, ołówki, zabawki lub narzędzia

  • Łatwo rozpraszają się pod wpływem otaczającej aktywności lub hałasu

  • Często się zapomina

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj aktualne wydanie Doctor Magazine.