Strona główna Blog Strona 3313

Korzyści zdrowotne wynikające z roślin strączkowych

0

Fasola i groch to rośliny strączkowe, ale jest ich tysiące innych. Poznaj ich różne rodzaje, dowiedz się, jakie mają wartości odżywcze oraz jak je przyrządzać i spożywać.

Rośliny strączkowe to rodzaj warzyw. Jeśli lubisz fasolę lub groch, to na pewno już je jadłeś. Na całym świecie uprawia się około 16 000 gatunków roślin o różnych rozmiarach, kształtach, kolorach i konsystencji.

Zieloną fasolkę i groszek śnieżny można jeść w strąkach, świeżo po zerwaniu z winorośli. W przypadku innych gatunków jadalne są nasiona – lub nasiona roślin strączkowych – znajdujące się wewnątrz strąków. Nasiona roślin strączkowych można przygotować na wiele sposobów: w puszce, gotowane, suszone, mrożone w całości, zmielone na mąkę lub podzielone.

Rośliny strączkowe pochodzą z rodziny roślin motylkowych (Fabaceae), zwanych też strączkowymi (Leguminosae). Trudno powiedzieć, skąd się wzięły. Wszystkie główne kultury uprawiały jakiś rodzaj roślin strączkowych. W Azji czerwona fasola adzuki jest miażdżona na pastę do wyrobu słodyczy. Czarna fasola jest popularna w Meksyku i Brazylii. Białą fasolę cannellini można znaleźć w wielu włoskich potrawach.

Do popularnych i zdrowych roślin strączkowych należą:

  • Ciecierzyca, zwana również fasolą garbanzo

  • Orzeszki ziemne

  • Fasola czarna

  • Groszek zielony

  • Fasola Lima

  • Fasola Kidney

  • Groszek czarnooki

  • Fasola szparagowa

  • Fasola Wielka Północna

  • Fasola Pinto

  • Soja

  • Soczewica

Odżywianie roślin strączkowych

Wartości odżywcze roślin strączkowych zależą od ich rodzaju. Na przykład pół filiżanki (86 gramów) ugotowanej czarnej fasoli (gotowanej bez soli) zawiera:

  • 114 kalorii

  • 7,6 g białka

  • 20 gramów węglowodanów

  • 0,5 grama tłuszczu

  • 0 miligramów cholesterolu

  • 7,5 grama błonnika

  • 1,8 miligrama żelaza

  • 128 mikrogramów folianów

  • 23 miligramy wapnia

  • 305 miligramów potasu

  • 60 miligramów magnezu

Rośliny strączkowe mają wiele zalet zdrowotnych. Mają bardzo niską zawartość tłuszczu, nie zawierają cholesterolu i zawierają tyle samo wapnia, co szklanka mleka. Mają także:

  • Lizyna, niezbędny aminokwas

  • Silne przeciwutleniacze zwane polifenolami

  • Skrobia oporna, która (wraz z wysoką zawartością błonnika) pomaga utrzymać niski poziom cukru we krwi

Korzyści zdrowotne roślin strączkowych

Badania wykazują, że rośliny strączkowe mogą:

  • Chroni przed cukrzycą typu 2

  • Poprawa kontroli glikemii i lipidów u osób chorych na cukrzycę

  • Obniżają ciśnienie krwi i poziom cholesterolu

  • Pomoc w kontroli wagi

  • Obniżenie ryzyka chorób serca

Antynutrienty roślin strączkowych

Rośliny strączkowe zawierają również związki zwane antyskładnikami odżywczymi. Mogą one blokować wchłanianie niektórych składników odżywczych przez organizm. Można temu przeciwdziałać, ograniczając ilość jednorazowo spożywanych pokarmów i jedząc codziennie wiele różnych zdrowych produktów. Składniki antyodżywcze w roślinach strączkowych obejmują:

  • Lektyny. Mogą one zaburzać wchłanianie wapnia, żelaza, fosforu i cynku.

  • Fityniany (kwas fitynowy). Mogą one zmniejszać wchłanianie żelaza, cynku, magnezu i wapnia.

  • Garbniki. Mogą one zmniejszać wchłanianie żelaza.

  • Saponiny. Mogą one również zaburzać wchłanianie składników odżywczych przez organizm.

Przygotowanie i przechowywanie roślin strączkowych

Fasola zawiera węglowodany zwane galaktooligosacharydami (GOS), które mogą powodować gazy. Większości z nich można się pozbyć, mocząc i płucząc suchą fasolę przed gotowaniem. Płucz również warzywa strączkowe w puszkach. Jeśli próbujesz ich po raz pierwszy, zacznij od małych ilości, aby organizm przyzwyczaił się do wysokiej zawartości błonnika.

Lektyny zawarte w surowej lub niedogotowanej fasoli mogą rozregulować pracę żołądka, powodując nudności, biegunkę i wzdęcia. Ponieważ lektyny znajdują się głównie na zewnątrz roślin strączkowych, można je usunąć, gotując je w wysokiej temperaturze lub mocząc w wodzie przez kilka godzin.

Suszone rośliny strączkowe – z wyjątkiem kilku, takich jak soczewica i groch – muszą być namoczone, aby były gotowe do gotowania. Można je zalać wodą i odstawić na noc do lodówki lub ugotować i odstawić w temperaturze pokojowej na 1 do 4 godzin. Aby ugotować, gotuj do miękkości, zwykle około 45 minut.

Potrzebujesz ich teraz? Wybierz gotowe do spożycia lub świeże warzywa strączkowe, które nie wymagają czasu na namoczenie. Możesz też otworzyć puszkę. Pamiętaj, aby opłukać je przed podaniem.

Suszone rośliny strączkowe należy przechowywać w stabilnych pojemnikach ze szczelnie przylegającymi pokrywkami. Przechowywać w chłodnym, suchym miejscu, z dala od światła słonecznego.

Harmonogram karmienia piersią dziecka: Jak często, płacz, odwodnienie i inne problemy

0

Czy Twoje dziecko dostaje wystarczająco dużo pokarmu? Jak często powinno być karmione? Oto jak to sprawdzić.

Harmonogram karmienia piersią

Kiedy karmić dziecko piersią, jak długo, co zrobić z nocnymi karmieniami i wiele więcej.

Colette Bouchez Z archiwum lekarza

Niemal od chwili narodzin dziecko jest głodne. Wiele matek po raz pierwszy jest zaskoczonych, gdy dziecko jest gotowe do karmienia już 30 minut po urodzeniu.

Ale jak szybko po tym czasie dziecko powinno być ponownie nakarmione? I jak często powinno jeść w kolejnych dniach i tygodniach? Jeśli nie jesteś pewna odpowiedzi na te pytania, nie jesteś sama. Eksperci twierdzą, że ustalenie harmonogramu karmienia jest często mylące dla nowych mam.

„Myślę, że jedną z największych niespodzianek związanych z karmieniem piersią jest odkrycie, jak często dziecko musi jeść” – mówi Carol Huotari, IBCLC, dyrektor Centrum Informacji o Karmieniu Piersią przy La Leche League International w Schaumberg, Ill.

Eksperci twierdzą, że wiele kobiet martwi się, że nie wytwarza wystarczającej ilości mleka tylko dlatego, że ich dziecko chce jeść tak często.

„Myślą, że skoro ich dziecko często je, lub ponieważ z czasem ich piersi nie są już tak pełne, to znaczy, że nie wytwarzają wystarczającej ilości mleka, ale to prawie nigdy nie jest prawdą” – mówi Linda Hanna, IBCLC, koordynatorka programu usług laktacyjnych i edukacji przedporodowej w Centrum Medycznym Cedars-Sinai w Los Angeles.

Czego więc powinnaś się spodziewać?

  • Ponieważ mleko matki jest tak lekkostrawne, większość dzieci karmionych piersią je częściej niż dzieci karmione mieszanką, zwykle od 8 do 12 razy dziennie. Często oznacza to karmienie co półtorej do dwóch godzin, zazwyczaj przez całą dobę przez pierwsze kilka tygodni.

  • Chociaż płacz jest z pewnością sygnałem, że dziecko jest głodne i gotowe na więcej, Huotari mówi, że jeśli to możliwe, nie należy czekać z próbą karmienia aż do momentu, gdy niemowlę będzie bardzo przygnębione. „Dzieci mają naprawdę małe brzuszki, więc należy założyć, że będą głodne w ciągu dwóch godzin lub krócej. Jeśli to możliwe, nie czekaj z rozpoczęciem karmienia, aż dziecko zacznie płakać” – mówi Huotari. Amerykańska Akademia Pediatrii dodaje, że płacz jest późnym wskaźnikiem głodu, dlatego warto karmić dziecko piersią przed tym momentem.

  • Wcześniejsze oznaki, na które należy zwrócić uwagę, to przytulanie się do piersi podczas trzymania, otwieranie ust, jakby chciało wziąć pierś, wykonywanie ruchów ssania lub wkładanie do ust zaciśniętej pięści.

  • Po wprowadzeniu regularnego harmonogramu karmienie może zmniejszyć się do ośmiu razy dziennie (z 12). Liczba karmień może jednak wzrosnąć, gdy dziecko zacznie rosnąć lub gdy po prostu będzie chciało więcej mleka.

Przespać karmienie piersią

Choć większość dzieci nie ma problemów z obudzeniem się w nocy, gdy są głodne, nie zawsze tak jest. Hanna mówi lekarzowi, że niektóre noworodki są śpiochami i nie budzą się rutynowo, aby jeść.

Nie jest dobrym pomysłem, aby pozwolić dziecku na drzemkę w czasie karmienia, dopóki nie rozwinie się w pełni zapas mleka – zazwyczaj są to dwa do trzech tygodni od rozpoczęcia karmienia piersią – mówi Hanna. Tak samo jak dziecko musi się odżywiać, tak samo Twoje piersi muszą nadal wydzielać mleko. Im więcej mleka jest odciągane regularnie w ciągu pierwszych kilku tygodni karmienia, tym więcej mleka będą produkować Twoje piersi w późniejszym okresie.

„Jeśli Twoje dziecko nie budzi się na karmienie, nie czekaj dłużej niż cztery godziny zanim je obudzisz. Jeśli to trwa nadal, powiedz o tym swojemu pediatrze” – mówi Huotari. Gdy dziecko skończy około czterech tygodni, można się spodziewać, że będzie spało do pięciu godzin w ciągu nocy bez potrzeby karmienia.

Jedna pierś czy dwie: co jest najlepsze dla każdego karmiącego?

W niedalekiej przeszłości lekarze zalecali kobietom zmianę piersi w trakcie karmienia, pozwalając dziecku rozpocząć ssanie po jednej stronie, a zakończyć po drugiej.

Dziś lekarze wiedzą, że każde karmienie piersią składa się z dwóch rodzajów mleka. Eksperci z American College of Obstetrics and Gynecology twierdzą, że pierwsze mleko, które należy odciągnąć, to „mleko przodujące”, które gasi pragnienie dziecka, dostarczając mu jednocześnie cukru, białka, minerałów i płynów. Drugie, bardziej sycące i twardsze jest „mleko tylne”. Jest to mleko kremowe, wysokotłuszczowe, bardzo satysfakcjonujące i najbardziej odżywcze, niezbędne dla wzrostu i rozwoju dziecka.

„Jeśli zmieniasz pierś w trakcie karmienia, ryzykujesz, że dziecko będzie dostawało tylko mleko matki, a nie tylne. Dlatego tak ważne jest, aby kontynuować karmienie do momentu całkowitego opróżnienia piersi, a następnie przełączyć się na drugą pierś podczas kolejnego karmienia” – mówi Huotari.

Jest jeszcze jedna zaleta karmienia piersią po jednej stronie: Bardziej wodniste mleko z przodu często powoduje skurcze u dziecka lub problemy z gazami. Jeśli będziesz trzymać się jednej piersi podczas jednego karmienia, upewniając się, że dziecko otrzymuje mleko tylne, prawdopodobnie będzie miało mniej gazów i będzie mniej marudne.

Jeśli po zakończeniu karmienia z jednej piersi i wypróżnieniu dziecko nadal jest głodne, Huotari sugeruje powrót do pierwszej piersi, z której rozpoczęło karmienie. Przejdź na drugą pierś dopiero wtedy, gdy pierwsza pierś zostanie całkowicie odciągnięta.

Czy karmienie piersią jest wystarczające?

Jednym z największych zmartwień nowych mam karmiących piersią jest to, czy ich dziecko dostaje wystarczająco dużo pokarmu. W większości przypadków eksperci twierdzą, że nie masz się czego obawiać, ponieważ prawdopodobnie Twoje piersi produkują wystarczającą ilość mleka. A jeśli dziecko jest karmione piersią co najmniej osiem razy dziennie, są szanse, że jest ono dobrze odżywione. Jednym ze sposobów, aby się upewnić, jest użycie brudnych pieluszek dziecka jako wskazówki.

Hanna twierdzi, że w ciągu pierwszych siedmiu dni życia liczba brudnych pieluch powinna odpowiadać liczbie dni, które upłynęły od narodzin. Tak więc, gdy dziecko ma trzy dni, powinno brudzić trzy pieluchy. Jednak po siedmiu dniach dziecko powinno wymagać znacznie większej liczby zmian w ciągu doby. „Po pierwszym tygodniu dobrym znakiem jest od czterech do dziesięciu mokrych pieluch dziennie” – mówi Hanna.

Uwaga: Jeśli używasz pieluch jednorazowych, które wciągają wilgoć głęboko do środka, może być trudno stwierdzić, czy dziecko moczy się w odpowiedniej ilości. W takim przypadku kieruj się ciężarem pieluszki. Jeśli wydaje się ona cięższa niż czysta, nieużywana pieluszka, są szanse, że dziecko moczy się w prawidłowym stopniu – mówi Huotari.

Oprócz moczenia się dziecko powinno też często oddawać stolce w kolorze musztardy – lub suche, ciemne stolce, których kolor stopniowo się rozjaśnia do piątego dnia. Czego normalnie można się spodziewać?

„Od jednej do nawet pięciu pieluch kupek dziennie to normalne i niezbędne zjawisko” – mówi Hanna.

Chociaż odwodnienie jest rzadkie u niemowląt, ostrzega ona, że zbyt suche, ciemne lub twarde stolce po piątym dniu – lub brak jakichkolwiek stolców – mogą być oznaką problemów. Należy jak najszybciej zwrócić uwagę pediatry na takie problemy.

„Jedyna rzecz, której nie chcesz robić, to podawanie dziecku wody, nawet jeśli myślisz, że jest odwodnione” – ostrzega Huotari. Zamiast tego – radzi – zapewnij dziecku częstsze lub dłuższe sesje karmienia piersią. American Academy of Pediatrics dodaje, że wszystkie niemowlęta karmione piersią potrzebują codziennie kropli z witaminą D, aby uzupełnić jej niewielką ilość w mleku matki. Zapytaj swojego pediatrę o te krople i o to, w jakich ilościach podawać je dziecku.

Ponadto nie należy się niepokoić, jeśli dziecko wydaje się lżejsze w pierwszym tygodniu karmienia. Prawie wszystkie noworodki tracą początkowo do 10% swojej wagi urodzeniowej prawie natychmiast. Jeśli karmienie przebiega w normalnym tempie, dziecko powinno zacząć odzyskiwać swoją wagę około pięciu dni po urodzeniu, w tempie około jednej uncji dziennie. W ciągu dwóch tygodni większość dzieci w pełni osiąga wagę, jaką ważyły w momencie narodzin.

„Musisz też zdawać sobie sprawę, że dzieci karmione piersią mają więcej beztłuszczowej masy mięśniowej, a mniej tkanki tłuszczowej, więc niekoniecznie mogą wyglądać jak pyzate dzieci, które większość ludzi kojarzy z dobrze odżywionym dzieckiem” – mówi Hanna.

Pamiętaj, aby zaplanować wizytę kontrolną u lekarza dziecka w wieku od trzech do pięciu dni i ponownie w wieku od dwóch do trzech tygodni, aby upewnić się, że karmienie i przyrost wagi są prawidłowe.

Kolejnym sygnałem, że dziecko dostaje wystarczająco dużo pokarmu, jest obserwacja własnego ciała. Jeśli po karmieniu Twoje piersi są miękkie w dotyku, prawdopodobnie opróżniły się z mleka, co jest dobrym znakiem, że dziecko jest dobrze odżywione.

Jeśli chodzi o czas trwania każdego karmienia piersią, Huotari mówi, że sesja powinna trwać około pół godziny, z dzieckiem przy piersi ssącym przez około 15-20 minut. Gdy brzuszek dziecka zaczyna być pełny, możesz zauważyć, że dziecko robi dłuższe przerwy między kolejnymi połykami. Jest to znak, że karmienie się kończy, a dziecko jest zadowolone. Jeśli jednak dziecko przestaje połykać lub ssać już po 10 minutach, może to być znak, że nie dostaje wystarczająco dużo jedzenia – mówi Huotari. W takim przypadku spróbuj zmienić ułożenie piersi, aby ułatwić dziecku ssanie. Upewnij się, że nie blokujesz dziecku nosa, co może utrudnić mu karmienie.

Laryngomalacja: częsta przyczyna głośnego oddechu u niemowląt

0

Dowiedz się więcej o laryngomalacji u niemowląt. Dowiedz się, jak rozpoznać objawy i jak leczyć tę wadę wrodzoną.

Hałas nasila się, gdy dziecko leży na plecach, tuż po karmieniu, gdy jest niespokojne lub płacze. U większości niemowląt jest to jedyny objaw. Chociaż dźwięki mogą być niepokojące, w 90% przypadków dolegliwości ustępują samoistnie.

Należy jednak poinformować lekarza, jeśli dziecko słyszy głośne odgłosy oddychania. Nawet jeśli stan ten jest łagodny, lekarz będzie chciał monitorować postępy dziecka w miarę jego dorastania.

Co to jest laryngomalacja?

Laryngomalacja powoduje, że podczas wdechu miękkie tkanki krtani lub skrzynki głosowej dziecka wpadają do dróg oddechowych.

Tkanki te, zbudowane z chrząstek, częściowo blokują drogi oddechowe dziecka i powodują wysoki, świszczący dźwięk. Objaw ten nazywany jest stridorem, dlatego stan ten jest czasem nazywany wrodzonym stridorem krtaniowym.

Jakie są przyczyny laryngomalacji?

Dokładna przyczyna laryngomalacji nie jest znana, ale istnieją następujące teorie:?

  • Brak niezbędnego napięcia mięśni w górnych drogach oddechowych dziecka prowadzi do trzepotania tkanek.

  • Refluks żołądkowo-przełykowy wysyła kwas nad skrzynkę głosową i pogarsza stan tkanki.

  • Nieprawidłowy ruch powietrza porusza tkankę.

Przyczyną może być także połączenie wszystkich trzech powyższych problemów.

Istnieje kilka przypadków dziedziczenia laryngomalacji i wystąpienia laryngomalacji u licznego rodzeństwa, ale ogólnie rzecz biorąc, nie wydaje się, aby schorzenie to miało przyczynę genetyczną.

Jednakże schorzenie to jest często spotykane wraz z innymi wadami wrodzonymi. W około 30% do 80% przypadków dzieci z laryngomalacją rodzą się również z rozszczepem podniebienia lub wargi.

Jakie są objawy laryngomalacji?

Objawy laryngomalacji pojawiają się zwykle wkrótce po urodzeniu dziecka lub w ciągu pierwszego miesiąca jego życia.

Głównym objawem, który rodzice najprawdopodobniej zauważą jako pierwszy, jest głośny, wysoki oddech, który jest spowodowany przez trzepoczącą tkankę. Do innych objawów należą:?

  • Problemy z karmieniem z lub bez problemów z przyrostem masy ciała

  • Bezdech, gdy oddychanie jest sporadycznie wstrzymywane

  • Wciąganie klatki piersiowej i szyi podczas snu dziecka

  • Cyjanozmieniacz niebieski

  • Refluks żołądkowo-przełykowy wpuszczanie kwasu żołądkowego do gardła

  • Aspiracja (tzn. pokarm jest wdychany do płuc)?

W łagodnych przypadkach u dziecka występuje jedynie głośne oddychanie i brak innych powikłań. Spośród wszystkich odnotowanych przypadków laryngomalacji 90% to przypadki łagodne.

W umiarkowanych przypadkach dziecko może mieć problemy z karmieniem, refluksem i mimowolnymi ruchami szyi i klatki piersiowej, ale nie powinno mieć problemów z przybieraniem na wadze i nie należy obawiać się o jego rozwój z powodu tego stopnia wady.

Ciężkie przypadki są rzadkie i dotyczą tylko około 1% niemowląt z laryngomalacją. Jeśli objawy u dziecka są ciężkie, należy natychmiast podjąć leczenie. Objawy są ciężkie, gdy występuje/istnieją:?

  • Problemy z przybieraniem na wadze, znane również jako brak przyrostu masy ciała

  • Zagrażający życiu bezdech?

  • Przedłużające się epizody sinicy

  • Problemy z sercem lub płucami spowodowane niedoborem tlenu?

W ciężkich przypadkach należy natychmiast podjąć leczenie. Skontaktuj się z lekarzem lub wezwij pogotowie, jeśli dziecko przestało oddychać na ponad dziesięć sekund, jeśli ciągnięcie za szyję i klatkę piersiową nie ustaje lub jeśli usta dziecka stają się niebieskie i wydaje ono głośne odgłosy ssania.

Jakie jest leczenie laryngomalacji?

Jeśli dziecko ma tylko łagodną laryngomalację, nie będzie potrzebowało żadnego specjalnego leczenia. Dziecko po prostu wyrośnie z tego głośnego oddychania.

Jeśli u dziecka występuje umiarkowana laryngomalacja, lekarz najprawdopodobniej przepisze jakąś formę leku zobojętniającego kwas żołądkowy lub innego leku hamującego wydzielanie kwasu. Powinno to ograniczyć refluks kwasu i złagodzić objawy u dziecka.

We wszystkich łagodnych i najbardziej umiarkowanych przypadkach, głośne oddychanie dziecka ustąpi całkowicie do 18-20 miesiąca życia. Oddech może się pogarszać przez pierwsze cztery do ośmiu miesięcy trwania objawów, a następnie powoli zacznie się poprawiać.

Jeśli jednak objawy są bardzo nasilone, dziecko może wymagać operacji. Jest to tak zwana supraglottoplastyka. Podczas tego zabiegu usuwa się część problematycznej tkanki.

Operacja może nie wyeliminować całkowicie głośnego oddychania, ale powinna usunąć wszystkie niebezpieczne objawy. Twoje dziecko może jednak wymagać innych operacji, aby poradzić sobie z objawami wynikającymi z dodatkowych wad wrodzonych, takich jak rozszczep podniebienia.

FDA dopuszcza szczepionkę przypominającą Pfizers COVID dla dzieci w wieku od 5 do 11 lat

Według najnowszych danych CDC 28,6% dzieci w tej grupie wiekowej otrzymało obie początkowe dawki szczepionki Pfizers COVID-19, a 35,3% otrzymało pierwszą dawkę.

FDA dopuszcza szczepionkę przypominającą Pfizers COVID dla dzieci w wieku od 5 do 11 lat

Kara Grant

17 maja 2022 r. FDA rozszerzyła dziś pozwolenie na stosowanie w nagłych wypadkach (EUA), dopuszczając szczepionkę przypominającą COVID-19 firmy Pfizer-BioNTech dla dzieci w wieku od 5 do 11 lat, u których upłynęło co najmniej 5 miesięcy od pierwszej serii szczepień.

Zgodnie z najnowszymi danymi CDC 28,6% dzieci w tej grupie wiekowej otrzymało obie dawki szczepionki Pfizers COVID-19, a 35,3% otrzymało pierwszą dawkę.

Badania szczepionki firmy Pfizers z udziałem 4500 dzieci wykazały, że u dzieci poniżej 12 roku życia, które otrzymały dawkę przypominającą, czyli trzecią, wystąpiło niewiele działań niepożądanych – czytamy w oświadczeniu firmy.

Pfizer zwrócił się do FDA o zmianę pozwolenia w kwietniu, po przedstawieniu danych wykazujących, że trzecia dawka u dzieci w wieku od 5 do 11 lat 36-krotnie zwiększyła poziom przeciwciał skierowanych przeciwko wariantowi Omicron.

Chociaż w większości przypadków choroba COVID-19 jest mniej groźna u dzieci niż u dorosłych, to w przypadku fali omikronowej więcej dzieci zachorowało na tę chorobę i było hospitalizowanych, a u dzieci mogą również wystąpić skutki długoterminowe, nawet po początkowo łagodnym przebiegu choroby, powiedział komisarz FDA Robert M. Califf, MD, w komunikacie prasowym.

Badanie przeprowadzone przez Departament Zdrowia Stanu Nowy Jork wykazało, że skuteczność dwudawkowej serii szczepionek firmy Pfizers spadła z 68% do 12% po 4-5 miesiącach od podania drugiej dawki dzieciom w wieku od 5 do 11 lat w okresie epidemii Omicron. Badanie CDC opublikowane w marcu wykazało również, że szczepionka firmy Pfizer zmniejszyła ryzyko zachorowania na Omicron o 31% u dzieci w wieku od 5 do 11 lat, co jest znacznie niższym wskaźnikiem niż w przypadku dzieci w wieku od 12 do 15 lat, u których po podaniu dwóch dawek ryzyko spadło o 59%.

Zdaniem niektórych ekspertów dane te wskazują na jeszcze większą potrzebę zakwalifikowania dzieci poniżej 12 roku życia do podania trzeciej dawki.

Od czasu dopuszczenia szczepionki do obrotu dla dzieci w wieku do 5 lat w październiku 2021 r. pojawiające się dane sugerują, że skuteczność szczepionki przeciwko COVID-19 spada po drugiej dawce szczepionki we wszystkich dopuszczonych populacjach, mówi dr Peter Marks, dyrektor Centrum Oceny i Badań Biologicznych FDA.

CDC musi jeszcze zatwierdzić szczepionki, zanim zostaną dopuszczone do użytku. Praktyki Szczepień Ochronnych (Advisory Committee on Immunization Practices) ma się spotkać w czwartek, aby omówić szczepienia przypominające w tej grupie wiekowej.

Praktyki Szczepień Ochronnych (Advisory Committee on Immunization Practices) ma się spotkać w czwartek, aby omówić szczepienia przypominające dla dzieci poniżej 6 roku życia.

Pytania, które należy zadać lekarzowi na temat karmienia piersią

0

lista pytań, które należy zadać lekarzowi na temat karmienia piersią.

  • Jak często powinnam karmić piersią moje dziecko? I jak długo karmić?

  • Jak mogę sprawdzić, czy moje dziecko dostaje wystarczająco dużo jedzenia?

  • Czy powinnam uzupełniać karmienie piersią preparatem do początkowego żywienia niemowląt? Czy powinnam podawać dziecku suplementy fluoru, aby wzmocnić jego zęby, skoro karmię piersią? A może suplementy witaminy D lub żelaza?

  • Moje dziecko ma problemy z przystawieniem do piersi? Co powinnam zrobić?

  • Moje piersi są obolałe, a sutki popękane od karmienia piersią. Co mogę zrobić, aby je złagodzić?

  • Odkąd urodziłam dziecko, często boli mnie głowa, czy mogę zażywać leki przeciwbólowe podczas karmienia piersią? Czy są jakieś leki, których powinnam unikać?

  • Czy są jakieś szczególne produkty spożywcze i napoje, których powinienem unikać? Czy mogę pić alkohol i spożywać kofeinę?

  • Wracam do pracy i zaczęłam odciągać mleko z piersi. Jak długo mogę je przechowywać w temperaturze pokojowej? W lodówce? W zamrażarce? I czy mogę ponownie wykorzystać resztki mleka matki?

  • Przez całą ciążę planowałam karmić piersią, ale teraz, kiedy już to robię, naprawdę mi się to nie podoba. Czy będę złą mamą, jeśli przestanę?

  • Bardzo lubię karmić dziecko piersią, ale nie czuję się komfortowo, gdy robię to w miejscu publicznym. Jak mogę nadal podawać dziecku mleko matki, ale nie czuć się odizolowana?

  • ?

    Badania kliniczne w leczeniu ADHD: Jakie jest ryzyko? Jak działają?

    0

    Badania kliniczne to programy badawcze, w ramach których testuje się nowe metody leczenia ADHD. Lekarz pomoże Państwu zrozumieć, jak one działają.

    Badania takie mogą wiązać się z ryzykiem i nie ma gwarancji co do ich wyniku. Badania kliniczne są prowadzone etapami i mogą trwać od kilku tygodni do kilku lat.

    Fazy badania klinicznego

    Badania kliniczne są zazwyczaj podzielone na cztery fazy:

    • Faza I

      Badania kliniczne polegają na podawaniu nowego leku niewielkiej liczbie uczestników. Badacze ustalają najlepszy sposób podawania nowego leczenia i określają, jaka jego dawka może być bezpiecznie podana. W niektórych badaniach I fazy bierze udział ograniczona liczba uczestników, którym nie pomogłyby inne znane metody leczenia. Inne badania I fazy przeprowadza się na zdrowych ochotnikach w celu określenia bezpieczeństwa danego leczenia.

    • Faza II

      Badania kliniczne koncentrują się na ustaleniu, czy nowe leczenie ma wpływ na konkretną chorobę. Uzyskuje się również dodatkowe informacje dotyczące skutków ubocznych leczenia. Ze względu na związane z tym ryzyko i niewiadome, badaniami objęta jest niewielka liczba osób.

    • Faza III

      Badania kliniczne porównują nowe leczenie z placebo lub leczeniem standardowym. W tej fazie badacze ustalają, która grupa badana ma mniej działań niepożądanych i wykazuje największą poprawę.

    • Faza IV

      Badania kliniczne, zwane także badaniami po wprowadzeniu leku do obrotu, są prowadzone po zatwierdzeniu leczenia. Celem tych badań jest umożliwienie poznania większej liczby szczegółów dotyczących leczenia oraz udzielenie odpowiedzi na pytania, które mogły się pojawić w innych fazach badań. W tej fazie bierze udział znacznie więcej osób i mogą zostać wykryte działania niepożądane, które nie były wcześniej zgłaszane w innych fazach badań.

    Rozważ to

    Uczestnicy badania klinicznego są przydzielani losowo (proces podobny do rzutu monetą) do grupy stosującej nowe leczenie (grupa badana) lub do grupy stosującej dotychczasowe leczenie standardowe (grupa kontrolna).

    Randomizacja pomaga uniknąć błędu systematycznego (wpływu na wyniki badania wyborów dokonywanych przez ludzi lub innych czynników niezwiązanych z testowanymi metodami leczenia). Jeśli nie istnieje standardowe leczenie danego schorzenia, w niektórych badaniach porównuje się nowe leczenie z placebo (podobną tabletką/infuzją, która nie zawiera aktywnego leku). Jednak przed podjęciem decyzji o wzięciu udziału w badaniu należy poinformować pacjenta o takiej możliwości.

    Co dzieje się w badaniu klinicznym?

    W badaniu klinicznym pacjenci otrzymują leczenie, a badacze obserwują, jak leczenie wpływa na pacjentów. W trakcie badania postępy pacjenta są ściśle monitorowane. Po zakończeniu części badania związanej z leczeniem, badacze mogą kontynuować obserwację pacjentów, aby zebrać więcej informacji na temat efektów leczenia.

    Ryzyko związane z badaniami klinicznymi

    Chociaż badania kliniczne niosą ze sobą ryzyko dla osób biorących w nich udział, w każdym badaniu podejmowane są także działania mające na celu ochronę pacjentów. Tylko Ty możesz zdecydować, czy warto wziąć udział w badaniu klinicznym. Należy dokładnie rozważyć możliwe korzyści i ryzyko.

    Pytania, które powinieneś zadać swojemu lekarzowi na temat badania klinicznego

    • Jaki jest cel badania?

    • Co wykazały wcześniejsze badania dotyczące tej metody leczenia?

    • Co może się wydarzyć w moim przypadku, jeśli leczenie zostanie zastosowane lub nie?

    • Czy istnieją standardowe metody leczenia tego schorzenia?

    • Jak to badanie wypada w porównaniu ze standardowymi metodami leczenia?

    Badania kliniczne dotyczące ADHD u dzieci

    Przeprowadzono wiele badań dotyczących diagnozy i leczenia ADHD u dzieci. Obejmowały one badania oceniające leczenie farmakologiczne, behawioralne i/lub leczenie skojarzone u dzieci. W niektórych badaniach klinicznych z udziałem dzieci sprawdzano potencjalną rolę, jaką w wywoływaniu ADHD może odgrywać narażenie na ołów, narażenie na inne neurotoksyny oraz sytuacje psychospołeczne (obejmujące aspekty zachowań społecznych i psychologicznych).

    Dowiedz się więcej

    Najbardziej aktualną listę badań klinicznych w dziedzinie ADHD można znaleźć na stronie internetowej www.clinicaltrials.gov i wyszukać pod hasłem ADHD.

    Szczepionka meningokokowa (MPSV4, MCV4): Schemat i skutki uboczne

    0

    Przewodnik lekarza po szczepionce przeciwko meningokokom, kto jej potrzebuje, kiedy jest podawana i jakie mogą być jej skutki uboczne.

    Choroba meningokokowa może obejmować zapalenie opon mózgowych – poważne, potencjalnie zagrażające życiu zapalenie błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy – i/lub zagrażające życiu zakażenie krwi. Choroba meningokokowa może powodować utratę kończyn przez amputację, utratę słuchu, problemy z układem nerwowym, niepełnosprawność intelektualną, drgawki i udary.

    Na szczęście chorobie meningokokowej można zapobiegać, a kluczem do profilaktyki jest szczepionka przeciwko meningokokom. Oto informacje na temat szczepionki, które możesz wykorzystać, aby uchronić siebie i swoją rodzinę przed chorobą meningokokową.

    Jak rozprzestrzenia się choroba meningokokowa i kto jest najbardziej zagrożony?

    Choroba meningokokowa nie jest tak zaraźliwa jak inne choroby, takie jak przeziębienie czy grypa. Rozprzestrzenia się jednak przez kontakt z zakażoną wydzieliną z dróg oddechowych i gardła. Może to nastąpić podczas kaszlu, pocałunków lub kichania.

    Ponieważ ryzyko wzrasta wraz z bliskim lub długotrwałym kontaktem z osobą zakażoną, na zwiększone ryzyko narażeni są członkowie rodziny w tym samym gospodarstwie domowym oraz opiekunowie. Z tego samego powodu narażeni są również studenci uczelni wyższych, którzy mieszkają w akademikach.

    Czy szczepionka przeciwko meningokokom może wywołać chorobę meningokokową?

    Krótka odpowiedź brzmi: nie. W Stanach Zjednoczonych dopuszczono do obrotu cztery szczepionki przeciwko meningokokom. Żadna z nich nie zawiera żywych bakterii.

    Szczepionki zawierają antygeny – substancje, które pobudzają układ odpornościowy organizmu i powodują wytwarzanie przeciwciał. Przeciwciała te chronią organizm, atakując i zabijając bakterie w razie ich wtargnięcia do organizmu.

    Pierwsza szczepionka – polisacharydowa szczepionka meningokokowa (MPSV4) – została zatwierdzona w 1978 roku. Do jej produkcji wykorzystuje się antygeny zawarte w zewnętrznej polisacharydowej lub cukrowej kapsułce otaczającej bakterię.

    Skoniugowana szczepionka meningokokowa (MCV4) została zatwierdzona w 2005 roku. Wykorzystuje ona antygeny pobrane z kapsułki polisacharydowej, a następnie związane z oddzielnym białkiem, które jest skierowane do komórek odpornościowych organizmu. Ułatwia to układowi odpornościowemu organizmu dostrzeżenie i rozpoznanie antygenów.

    Jeden z typów szczepionki MCV4, Menveo, jest dopuszczony do stosowania u osób w wieku od 2 do 55 lat. Inna wersja, Menactra, jest dopuszczona do stosowania u osób w wieku od 9 miesięcy do 55 lat. MPSV4 jest jedyną szczepionką dopuszczoną do stosowania zarówno u osób w wieku powyżej 55 lat, jak i u osób w wieku od 2 do 55 lat. Obie szczepionki chronią przed czterema typami choroby meningokokowej.

    W 2015 r. dopuszczono do obrotu dwie szczepionki przeciwko serogrupie B, które chronią przed pozostałymi dwoma postaciami choroby meningokokowej. Szczepionka MenB-FHpb (Trumenba) została zatwierdzona do podawania w schemacie trzydawkowym, natomiast MenB-4C (Bexsero) – w dwóch dawkach. Obie szczepionki okazały się skuteczne w ochronie osób w wieku 10-25 lat, ale uznano, że są również przydatne u starszych pacjentów.

    Czy obie szczepionki przeciwko meningokokom są równie skuteczne?

    Szczepionki MCV4, MPSV4 i MenB są w około 85-90% skuteczne w zapobieganiu chorobie meningokokowej. Istnieje kilka typów N meningitidis – bakterii wywołującej chorobę meningokokową, z których pięć występuje powszechnie w Stanach Zjednoczonych.

    Szczepionka MCV4 nie jest dostępna wystarczająco długo, aby można było porównać długoterminową skuteczność obu szczepionek. Większość ekspertów uważa jednak, że szczepionka MCV4 zapewnia lepszą i bardziej długotrwałą ochronę.

    Czy można się zaszczepić, a mimo to zachorować na zapalenie opon mózgowych?

    Ponieważ szczepionki nie chronią przed wszystkimi przyczynami zapalenia opon mózgowych, nadal istnieje możliwość, że ktoś otrzyma szczepionkę, a mimo to zachoruje na zapalenie opon mózgowych wywołane przez inny szczep, przed którym szczepionka nie chroni. Jednak ryzyko zachorowania na meningokokowe zapalenie opon mózgowych jest znacznie niższe po podaniu szczepionki.

    Istnieją inne przyczyny zapalenia opon mózgowych, którym można zapobiec. Szczepionki takie jak szczepionka przeciwko Hib i pneumokokom bardzo skutecznie chronią również przed innymi przyczynami zapalenia opon mózgowych i powinny być włączone do rutynowego programu szczepień dzieci. Skonsultuj się ze swoim lekarzem i lekarzem dziecka, aby upewnić się, że Ty i Twoja rodzina jesteście chronieni przed zapaleniem opon mózgowych, a także innymi poważnymi chorobami.

    Kto i kiedy powinien otrzymać szczepionkę przeciwko meningokokom?

    Chociaż dla większości osób preferowaną szczepionką jest MCV4, jeśli nie jest ona dostępna w odpowiednim czasie, można zastosować MPSV4.

    Rutynowe szczepienie szczepionką meningokokową MCV4 jest zalecane dla dzieci w wieku 11-12 lat, a szczepienie przypominające należy wykonać między 16. a 18. rokiem życia. Szczepienia są również zalecane dla następujących grup:

    • Pierwszoklasiści mieszkający w akademiku

    • Rekruci wojskowi

    • Ktoś, kto ma uszkodzoną śledzionę

    • Ktoś, komu usunięto śledzionę

    • Ktoś, kto ma krańcowy niedobór składnika dopełniacza (problem z układem odpornościowym)

    • Mikrobiolodzy, którzy są rutynowo narażeni na kontakt z bakteriami meningokokowymi

    • Osoba podróżująca do kraju lub przebywająca w kraju, w którym choroba ta występuje powszechnie

    • Ktoś, kto był narażony na zapalenie opon mózgowych

    Przedszkolaki w wieku 11 i 12 lat zazwyczaj otrzymują szczepionkę podczas badania kontrolnego w wieku 11 lub 12 lat. Należy umówić się na wizytę w celu zaszczepienia nastolatków, którzy nie otrzymali szczepionki w wieku 11 lub 12 lat.

    Szczepionka może być podawana kobietom w ciąży. Jednakże, ponieważ MCV4 i MenB są nowszymi szczepionkami, istnieje niewiele danych na temat ich wpływu na kobiety w ciąży. Należy je stosować tylko w razie zdecydowanej konieczności.

    Każdy, kto jest uczulony na którykolwiek składnik szczepionki, nie powinien jej otrzymać. Ważne jest, aby powiedzieć lekarzowi o wszystkich swoich alergiach.

    Osoby z lekkimi chorobami, takimi jak przeziębienie lub przekrwienie, mogą zazwyczaj przyjąć szczepionkę. Jednak osoby, które w momencie podawania szczepionki są średnio lub ciężko chore, powinny poczekać, aż wyzdrowieją.

    Osoby, u których w przeszłości wystąpił zespół Guillaina-Barrego, powinny przed szczepieniem omówić tę historię z lekarzem.

    Jakie są działania niepożądane szczepionek przeciwko meningokokom?

    W przypadku każdej szczepionki istnieje możliwość wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej w ciągu kilku minut do kilku godzin po szczepieniu. Jednak prawdopodobieństwo, że szczepionki meningokokowe wywołają ciężką reakcję jest bardzo małe.

    Mniej więcej jedna na dwie osoby, które otrzymały szczepionkę, doświadcza łagodnych reakcji, takich jak zaczerwienienie lub lekki ból w miejscu podania szczepionki. Zwykle ustępują one w ciągu jednego do dwóch dni. U niewielkiego odsetka osób pojawia się lekka gorączka.

    Istnieją doniesienia, że u kilku osób po otrzymaniu szczepionki MCV4 rozpoznano zespół Guillaina-Barrego (GBS). Eksperci twierdzą jednak, że zdarza się to tak rzadko, że nie można stwierdzić, czy ma to związek ze szczepionką, czy jest przypadkowe.

    Jakie jest ryzyko wystąpienia WZW po szczepionce MCV4?

    W latach 2005-2012 rozprowadzono ponad 18 milionów dawek szczepionki MCV4. Nie wiadomo, ile z nich zostało faktycznie podanych. W tym samym okresie odnotowano 99 potwierdzonych przypadków zachorowań na GBS, poważne zaburzenie układu nerwowego, które wystąpiło w ciągu sześciu tygodni od przyjęcia szczepionki. W chwili obecnej nie ma wystarczających danych, aby stwierdzić, czy szczepionka była czynnikiem sprawczym. Analiza danych sugeruje jednak, że częstość występowania GBS u osób otrzymujących szczepionkę nie jest wyższa niż w populacji ogólnej.

    Mimo to czas wystąpienia objawów budzi obawy. CDC kontynuuje badania nad tym zagadnieniem i zaleciło, aby osoby rozważające podanie szczepionki zostały poinformowane o badaniach. Obecnie panuje opinia, że nawet jeśli ryzyko zachorowania na GBS jest nieznacznie zwiększone, to znacznie przewyższa ono ryzyko zachorowania na chorobę meningokokową bez szczepionki.

    W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości dotyczących szczepionki i GBS należy porozmawiać z lekarzem.

    Trądzik dorosłych – mity i fakty

    0

    Wiele z tego, co wydaje Ci się, że wiesz na temat trądziku dorosłych, to prawdopodobnie mity. Poniżej przedstawiamy fakty.

    Jeśli jako nastolatek borykałeś się z trądzikiem, prawdopodobnie słyszałeś różne rady na temat tego, dlaczego się on pojawił i co powinieneś z tym zrobić. Jesz za dużo chipsów! Nie myjesz twarzy wystarczająco często! Ogranicz czekoladę!

    Faktem jest, że większość z tego, co wydawało Ci się, że wiesz o trądziku jako nastolatek – a także wiele z tego, co może Ci się wydawać, że wiesz o trądziku u dorosłych – to prawdopodobnie mity. Oto kilka popularnych mitów na temat trądziku.

    Mit 1: Dorośli nie chorują na trądzik.

    Nieprawda. Badania wykazały, że znaczna liczba osób dorosłych nadal choruje na trądzik w wieku 30, 40, a nawet 50 lat. W wieku 36 lat trądzik może wyglądać inaczej niż w wieku 16 lat – bardziej prawdopodobne jest, że będą to czerwonawe guzki wokół ust i szczęki, a nie zaskórniki i wągry rozsiane po całym czole, nosie i policzkach – ale trądzik jest taki sam.

    Mit 2 dotyczący trądziku: Jedzenie czekolady i picie napojów gazowanych powoduje trądzik.

    Amy Derick, MD, FAAD, dermatolog z Great Barrington, Ill., twierdzi, że kontrowersje wokół diety na trądzik nie ustają. Przekonanie, że czekolada i kofeina powodują trądzik, nigdy się nie sprawdziło. Niektóre badania sugerują, że produkty mleczne mogą mieć wpływ na trądzik ze względu na obecność hormonów i bakterii w mleku. Jednak dane na ten temat nie są zbyt przekonujące i nie chcę zalecać 30-letnim kobietom odstawienia mleka, które jest im potrzebne dla zdrowia kości.

    Mit 3: Stres powoduje trądzik.

    Mit ten może mieć pewne podstawy w rzeczywistości, ale trudno go określić ilościowo. Niektóre badania wykazały, że studenci częściej pojawiają się u nich zmiany skórne w czasie finałów, ale nie można mieć pewności, czy jest to przyczyną – mówi Derick. Nie wszyscy studenci cierpiący na trądzik mają zwiększoną częstotliwość występowania wyprysków w stresujących okresach. „Może więc stres odgrywa jakąś rolę, ale nie widzieliśmy żadnych dobrych badań wskazujących na to, że hormony stresu pogarszają trądzik”.

    Mit 4: Nie używaj kremów z filtrem, bo to zaostrzy trądzik.

    Musisz tylko wybrać odpowiedni filtr przeciwsłoneczny. Chemiczne filtry przeciwsłoneczne, takie jak Helioplex, rozpraszają promieniowanie UV w wyniku reakcji chemicznej, co może powodować powstawanie zgrubień. Jeśli masz skłonności do trądziku, używaj fizycznych filtrów przeciwsłonecznych, np. z tlenkiem cynku.

    Mit 5: Masz trądzik, bo za mało się myjesz.

    Jeśli nie jesteś niechlujem, to prawdopodobnie nie jest to prawda. Badania przeprowadzone wśród nastolatków wykazały, że mycie twarzy dwa razy dziennie jest skuteczniejsze niż raz, ale częstsze mycie nie jest konieczne i może wysuszyć skórę, mówi Derick. Środki oczyszczające pozostają na skórze tylko przez pięć sekund. Produkty pozostawiające skórę na skórze, takie jak kremy z retinoidami, są bardziej skuteczne.

    Mit 6: Nie możesz nosić makijażu, jeśli masz trądzik.

    Niektóre kosmetyki do makijażu mogą zdecydowanie zaostrzać trądzik, zwłaszcza grubsze podkłady w płynie, które mogą zatykać pory, a także makijaże typu stage pancake. Jednak lżejsze, luźniejsze podkłady w pudrze, takie jak puder mineralny, nie są tak uciążliwe dla skóry, mówi Derick. Oczywiście, osoby z trądzikiem chcą go ukryć, a krycie jest lepsze w przypadku gęstszych podkładów w płynie, ale trzeba iść na kompromis.

    Mit 7: Trądzik to tylko problem kosmetyczny.

    Trądzik może mieć długotrwałe konsekwencje dla samopoczucia – nieleczony lub niewłaściwie leczony może pozostawić trwałe blizny.

    Mit 8 dotyczący trądziku: Musisz po prostu poczekać i pozwolić, aby trądzik zniknął z czasem.

    Obecnie dostępnych jest wiele metod leczenia trądziku, a dermatolodzy mogą zalecić odpowiednią dla Ciebie opcję.

    Mit 9 dotyczący trądziku: Pryszcz można usunąć, szorując go.

    To najgorsza rzecz, jaką można zrobić. Ludzie spędzają godziny, próbując usunąć ze skóry maź, aby wyleczyć trądzik” – mówi Derick. Jednak dłubanie w skórze to najważniejszy sposób na powstanie blizny. Jeśli masz ogromnego pryszcza, a dziś wieczorem czeka Cię ważna randka, możesz otrzymać od dermatologa pojedynczy zastrzyk, który go zmniejszy. Nie wybieraj!

    Mit 10: Jeśli jesteś dorosły, wystarczy, że pójdziesz do kosmetyczki i kupisz dobry krem do twarzy lub preparat oczyszczający.

    Ludzie pójdą do domu towarowego i uzyskają poradę od osoby stojącej za ladą, która sprzedaje produkty, ale nie zapłacą za wizytę u specjalisty, który mógłby dać prawdziwą receptę na trądzik – mówi Derick. Dermatolodzy mogą pomóc w walce z trądzikiem w znacznie szerszym zakresie niż produkty dostępne bez recepty. Zwłaszcza jeśli pacjent ma naprawdę problematyczną skórę, nasz repertuar jest o wiele bardziej zróżnicowany niż tylko nadtlenek benzoilu i kwas salicylowy.

    Zdjęcie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry na ramieniu

    0

    Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry (reakcja na tatuaż tymczasowy). Alergia kontaktowa na tatuaże tymczasowe staje się coraz częstszym zjawiskiem. W większości przypadków materiał do tatuażu nie zawiera czystej henny, lecz jest mieszaniną brązowej henny z parafenylenodiaminą (PPD), zwaną czarną henną. Pacjent jest uczulony na PPD zawartą w tatuażu. W rzeczywistości stężenie PPD w czarnej hennie jest wyższe niż w dostępnych na rynku farbach do włosów. Po ustąpieniu wyprysku na skórze, przebarwienia pozapalne mogą utrzymywać się przez dłuższy czas.

    Artykuł: Kontaktowe zapalenie skóry

    Pokaz slajdów: Znamiona: Plamy z wina porto do naczyniakówPokaz slajdów: Wskazówki, jak utrzymać zdrową skórę dzieckaPokaz slajdów: Najczęstsze problemy skórne u dzieci: Od wysypki po grzybicę

    Korzyści zdrowotne herbaty: Moc antyoksydantów, flawonoidów, polifenoli i katechin

    0

    Mocna filiżanka herbaty łagodzi skołatane nerwy, wspomaga pracę serca, a nawet może pomóc w walce z rakiem.

    To rytuał lata – wystawiamy słoik z herbatą na słońce. Przy wszystkich korzyściach zdrowotnych, jakie daje czarna herbata, herbata słoneczna jest jeszcze bardziej pożądana niż kiedykolwiek. Istnieją przekonujące dowody na to, że herbata zmniejsza ryzyko chorób serca, a być może nawet pomaga zapobiegać nowotworom i chorobie Alzheimera.

    W istocie herbata jest uważana za superżywność – niezależnie od tego, czy jest to herbata czarna, zielona, biała czy oolong. Wszystkie te rodzaje herbaty pochodzą z tego samego krzewu herbacianego – Camellia sinensis. Liście są po prostu inaczej przetwarzane. Liście herbaty zielonej nie są fermentowane, lecz zwiędnięte i parzone. Liście herbaty czarnej i oolong poddaje się procesowi miażdżenia i fermentacji.

    Wszystkie herbaty z rośliny Camellia są bogate w polifenole, antyoksydanty, które odtruwają komórki organizmu, niszcząc wolne rodniki. Według długoletniego badacza herbaty, dr Johna Weisburgera, starszego pracownika naukowego Instytutu Zapobiegania Raka w Valhalla, w stanie Nowy Jork, herbata zawiera od ośmiu do dziesięciu razy więcej polifenoli niż owoce i warzywa.

    Badania na ludziach, zwierzętach i eksperymenty w szalkach Petriego dowodzą, że herbata jest bardzo korzystna dla naszego zdrowia. Badania sugerują, że osoby regularnie pijące herbatę – osoby, które piją co najmniej dwie filiżanki dziennie – rzadziej zapadają na choroby serca i udary, mają niższy poziom cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL oraz szybciej wracają do zdrowia po zawale. Istnieją również dowody na to, że herbata może pomóc w walce z rakiem jajnika i piersi.

    Herbata pomaga także łagodzić stres i zapewnia nam odprężenie. W jednym z brytyjskich badań stwierdzono, że osoby pijące czarną herbatę szybciej pozbywały się stresu niż osoby pijące sztuczny substytut herbaty. Osoby pijące herbatę miały niższy poziom kortyzolu, hormonu stresu.

    Sekretny składnik herbaty

    Katechiny, rodzaj zwalczających choroby flawonoidów i przeciwutleniaczy, są kluczem do korzystnych dla zdrowia właściwości herbaty. Oto wskazówka: im dłużej parzy się herbatę, tym więcej flawonoidów znajduje się w naparze.

    W niektórych badaniach sugeruje się picie trzech filiżanek herbaty dziennie, aby zmniejszyć ryzyko chorób serca. Ponieważ herbata mrożona jest rozcieńczona, stanowi mniejsze źródło flawonoidów – ale i tak się liczy!

    Warto pić herbatę, kiedy tylko jest to możliwe, zwłaszcza jako zamiennik napojów bezalkoholowych. W dłuższej perspektywie picie herbaty pomaga zwiększyć ilość antyoksydantów dostarczanych w ciągu dnia.

    Parzenie herbaty słonecznej

    Weź przezroczysty szklany słoik wielkości galona: Szkło przepuszcza promienie słoneczne i nie nadaje herbacie żadnych dziwnych zapachów ani smaków, które pochodzą z plastiku.

    Używaj czarnej herbaty: 16 torebek wystarcza do przygotowania jednego galonu (16 filiżanek) słonecznej herbaty.

    Znajdź słoneczne miejsce na tarasie, w którym ustawisz słoik z herbatą. Niech nasiąka promieniami słonecznymi przez około trzy godziny. Wyjąć torebki z herbatą. Polej lodem, aby uzyskać wspaniały letni przysmak!