Lekarz mówi ci.

Pierwsza kąpiel dziecka jest szczególnym wydarzeniem. Lekarz udziela wskazówek, jak najlepiej wykorzystać czas kąpieli dziecka.

Kąpiel dziecka: Przygotowania

Pierwszą kąpielą będzie kąpiel w gąbce. Wybierz ciepłe pomieszczenie o płaskiej powierzchni, np. blat w łazience lub kuchni, przewijak lub łóżko. Przykryj powierzchnię grubym ręcznikiem. Upewnij się, że temperatura w pomieszczeniu wynosi co najmniej 75 stopni Fahrenheita, ponieważ niemowlęta łatwo się wychładzają.

Przygotuj wszystkie potrzebne produkty do kąpieli dziecka:

• Gąbka do kąpieli niemowląt lub czysta ściereczka do prania (dwukrotnie wypłukana)

• Czysty koc lub ręcznik kąpielowy (dobrze jest mieć kaptur)

• Czysta pieluszka

• Czyste ubranka

• Wazelina i gaza (jeśli masz obrzezanego chłopca)

• Ciepła woda (nie gorąca)

Nigdy nie zostawiaj dziecka samego w wannie – nawet na chwilę. Jeśli musisz sięgnąć po telefon, kuchenkę lub cokolwiek innego, zabierz dziecko ze sobą.

Kąpiel dziecka: Czas na kąpiel w gąbce

Delikatne kąpiele w gąbce są idealne przez kilka pierwszych tygodni, dopóki nie odpadnie pępowina, nie zagoi się obrzezanie i nie zagoi się całkowicie pępek.

Podstawy kąpieli dziecka:

• Najpierw rozbierz dziecko – jedną ręką obejmij jego główkę. Pozostaw pieluszkę (umyj ją jako ostatnią). Zawiń dziecko w ręcznik, odsłaniając tylko te miejsca, które myjesz.

• Używając gąbki do kąpieli niemowląt lub ściereczki do mycia, myj jeden obszar na raz. Zacznij za uszami, następnie przejdź do szyi, łokci, kolan, przestrzeni między palcami i stóp. Zwróć uwagę na fałdy pod pachami, za uszami i wokół szyi.

• Włosy pojawiają się pod koniec kąpieli, aby dziecko nie zmarzło. Chociaż noworodki nie mają zbyt wielu włosów, możesz gąbką wytrzeć te kilka kosmyków, które tam są. Aby uniknąć zmoczenia oczu, odchyl główkę nieco do tyłu. Nie ma potrzeby stosowania szamponu, wystarczy użyć wody.

• Teraz nadszedł czas na zdjęcie pieluszki i wytarcie gąbką brzuszka, pupy i genitaliów dziecka.

• Małe dziewczynki należy myć od przodu do tyłu. Jeśli jest trochę wydzieliny z pochwy, nie przejmuj się – i nie próbuj jej wycierać. Jeśli chłopiec jest nieobrzezany, zostaw napletek w spokoju. Jeśli jest obrzezany, nie myj główki penisa, dopóki się nie zagoi.

• Delikatnie osusz dziecko. Pocieranie skóry spowoduje jej podrażnienie.

Czas kąpieli dobiegł końca, a Twoje świeże maleństwo jest gotowe na czystą pieluszkę i ubranka!

Kąpiel dziecka: Czas kąpieli w wannie

Gdy odpadnie pępowina, a obrzezanie i pępek są już całkowicie zagojone, czas spróbować kąpieli w wannie. Nie wszystkie dzieci lubią tę zmianę, więc jeśli dziecko będzie marudne, wróć do kąpieli w gąbce przez tydzień lub dłużej, a potem spróbuj ponownie. Kąpiel dziecka to proces – proces dostosowawczy zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica.

Aby przygotować:

• Znajdź wanienkę dla dziecka, wykonaną z grubego plastiku, o odpowiednim rozmiarze dla Twojego dziecka. Idealna jest wkładka dla małych dzieci, która utrzymuje główkę dziecka z dala od wody. Wanienka ma antypoślizgowe podłoże, które zapobiega jej przesuwaniu się podczas kąpieli.

Nie próbuj używać fotelików ani krzesełek do kąpieli. Są one przeznaczone dla starszych dzieci, które potrafią samodzielnie siedzieć, a nie dla noworodków.

Kąpiel dziecka: Pierwsza kąpiel w wannie

Pierwsze kąpiele w wannie powinny być szybkie. Napełnij wanienkę tylko 2-3 cm ciepłej, nie gorącej wody. Jedną ręką podeprzyj główkę dziecka, a następnie powoli ją opuść.

• Używając ściereczki lub gąbki do kąpieli, umyj twarz i włosy. Podczas spłukiwania chroń oczy dłonią ułożoną na czole. Resztę ciała dziecka delikatnie umyj wodą z niewielką ilością mydła.

• Używaj wody lub środka myjącego przeznaczonego dla niemowląt. Gdy włosy rosną, wypróbuj delikatny szampon dla dzieci.

• Aby utrzymać ciepło dziecka podczas kąpieli, wyciągnij dłoń i pozwól, aby garść wody spływała po klatce piersiowej dziecka.

• Delikatnie osusz dziecko. Nałóż balsam dla dzieci na całą skórę, aby zapewnić jej odpowiednią wilgotność.

• Teraz czas na nową pieluszkę. Nałóż maść na pieluchy, aby chronić je przed podrażnieniami.

Po zakończeniu kąpieli natychmiast zawiń dziecko w ręcznik, przykrywając jego główkę, aby było mu ciepło. Gratulujemy udanej kąpieli!

Jeśli Twoje dziecko wydaje odgłosy podczas oddychania, zwróć uwagę na to, jak one brzmią. Eksperci doktora pomogą Ci ustalić, czy jest to problem.

• Gwizdanie: Mały zator w nozdrzach ma tendencję do wydawania gwiżdżącego odgłosu, który ustępuje po odessaniu go. Noworodki oddychają przez nos, a nie przez usta. Jest to dobra sztuczka, ponieważ umożliwia im jednoczesne oddychanie i jedzenie. Jednak ich małe noski mają małe kanaliki powietrzne, więc odrobina śluzu lub zaschniętego mleka może jeszcze bardziej zmniejszyć kanalik oddechowy, powodując gwizdanie, a czasem trudności z wdychaniem i wydychaniem powietrza.

• Ochrypły krzyk i „szczekający” kaszel: Niedrożność krtani (tchawicy), często spowodowana śluzem, powoduje ochrypły płacz i „szczekający” kaszel. Może to być objawem krupu, czyli zakażenia krtani, tchawicy i oskrzeli. Krup nie jest częstą infekcją u noworodków.

• Wysoki, piskliwy dźwięk: Nazywany stridor lub laryngomalacja, jest to dźwięk, który wydają bardzo małe dzieci podczas wdechu. Jest on gorszy, gdy dziecko leży na plecach. Jest on spowodowany nadmiarem tkanki wokół krtani i zazwyczaj jest nieszkodliwy. Zazwyczaj mija on przed ukończeniem przez dziecko 2 roku życia.

• Głęboki kaszel: Zablokowanie dużych oskrzeli (odcinków tchawicy, które prowadzą do płuc) powoduje głęboki kaszel.

• Świszczący dźwięk (świszczący oddech): Zablokowanie oskrzeli (małych dróg oddechowych wychodzących z oskrzeli) powoduje, że podczas wydechu dziecko wydaje gwiżdżący dźwięk (jak w przypadku zapalenia oskrzeli lub późniejszej astmy).

• Szybki, ciężki oddech: Płyn w najmniejszych drogach oddechowych („pęcherzykach płucnych”) powoduje zapalenie płuc, czyli infekcję wywołaną przez wirusy lub bakterie. Zapalenie płuc powoduje szybki, ciężki oddech, czasami sinicę, uporczywy kaszel i trzeszczące dźwięki („rzężenia”) podczas osłuchiwania stetoskopem.

Wskazówki dla zaniepokojonych rodziców:

Obserwuj oddech dziecka, gdy czuje się dobrze, abyś mógł przyzwyczaić się do tego, jak on wygląda. Mierz, ile oddechów wykonuje w ciągu minuty. Prawdopodobnie jest to szybciej, niż sobie wyobrażałaś. Wiedza o tym, co jest normalne w oddychaniu dziecka, pomoże Ci szybciej wykryć potencjalny problem.

Jeśli masz wątpliwości co do tego, co się dzieje, nagraj film, który pokaże niepokojący Cię sposób oddychania Twojemu dziecku i pokaż go lekarzowi.

Kiedy należy się martwić o oddychanie dziecka

Objawy potencjalnie niepokojących problemów z oddychaniem u dziecka obejmują:

• Utrzymujące się zwiększone tempo oddychania (powyżej 60 oddechów na minutę lub więcej)

• Zwiększona potrzeba oddychania. Objawy tego zjawiska obejmują:

  • Chrząkanie. Pod koniec oddychania dziecko wydaje odgłosy chrząkania. Służy to próbie udrożnienia zablokowanych dróg oddechowych.

  • Rozdęcie nosa. Nozdrza dziecka rozchylają się podczas oddychania, co świadczy o zwiększonym wysiłku.

  • Retrakcje. Mięśnie klatki piersiowej (pod żebrami) i szyi dziecka są wyraźnie widoczne, wsuwając się i wysuwając znacznie głębiej niż zwykle.

• Sinica. Oznacza to, że krew pozostała niebieska i nie otrzymała wystarczającej ilości tlenu z płuc (jak w przypadku zapalenia płuc). W przypadku prawdziwej sinicy krew na całym ciele powinna mieć kolor niebieski. Sprawdź miejsca, w których dochodzi do dużego przepływu krwi, takie jak wargi i język. Czasami dłonie i stopy noworodków stają się niebieskawe, ale reszta ciała jest w porządku. Nie jest to sinica, lecz powszechna reakcja na zmiany temperatury.

• Złe odżywianie. „Niewydolności oddechowej” często towarzyszy zauważalny spadek ilości przyjmowanego pokarmu.

• Letarg. Poziom energii dziecka może być znacznie obniżony, jeśli ma ono poważne problemy z płucami.

• Gorączka. Większość infekcji płuc powoduje również gorączkę. Zawsze sprawdzaj temperaturę dziecka, jeśli jesteś zaniepokojony.

Problemy z oddychaniem (np. głośne oddychanie), które występują sporadycznie, są normalne. Z drugiej strony, niepokojące problemy z oddychaniem są zazwyczaj uporczywe.

Jednak w przypadku jakichkolwiek problemów z oddychaniem należy skontaktować się z pediatrą.

Czy można rozpieścić dziecko?

Wbrew powszechnemu mitowi, jak twierdzą eksperci ds. rozwoju dzieci, rodzice nie mogą zbyt często trzymać dziecka na rękach ani na nie reagować. Niemowlęta potrzebują stałej uwagi, aby zapewnić im podstawy do rozwoju emocjonalnego, fizycznego i intelektualnego.

„Wyzwaniem dla noworodka jest przekonanie się, że świat jest w jakiś sposób wiarygodny i godny zaufania, że jego podstawowe potrzeby zostaną zaspokojone” – mówi J. Kevin Nugent, dyrektor Instytutu Brazeltona w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie i psycholog dziecięcy.

Reagowanie na sygnały dziecka „nie jest kwestią rozpieszczania” – mówi. „To kwestia zaspokajania potrzeb dziecka”.

Mit nr 1: Pozwól im trochę popłakać

Kiedy dziecko płacze – a typowe niemowlę płacze około trzech godzin dziennie w ciągu pierwszych trzech miesięcy, więcej, jeśli ma kolkę – to nie dlatego, że próbuje Tobą manipulować. Jeszcze nie nauczyło się tego robić. Płaczą, ponieważ są głodne, zmęczone, samotne lub jest im po prostu niewygodnie, i to jest ich jedyny sposób, aby dać Ci znać.

„Rozpieszczone dziecko to takie, które potrafi manipulować, ale niemowlęta dopiero w wieku około 9 miesięcy uczą się, że mogą płakać, aby skłonić cię do zrobienia czegoś dla nich” – mówi dr Barbara Howard, adiunkt pediatrii na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w Baltimore i członek komitetu Amerykańskiej Akademii Pediatrii ds. psychospołecznych aspektów zdrowia dziecka i rodziny.

Dziesięć technik oswajania łez

Po upewnieniu się, że dziecko nie jest głodne, nie potrzebuje nowej pieluszki lub nie jest chore fizycznie, wypróbuj poniższe strategie uspokajające:

• Kołysz dziecko w fotelu bujanym lub trzymaj je i kołysz na boki.

• Delikatnie głaszcz je po głowie lub poklepuj po plecach lub klatce piersiowej.

• Zawiń je w kocyk.

• Śpiewaj lub mów do nich kojącym głosem.

• Puszczaj łagodną muzykę.

• Spaceruj z nimi na rękach, w wózku lub bryczce.

• Zabierz je – i siebie – na miłą, spokojną przejażdżkę samochodem.

• Połóż je obok rytmicznego hałasu lub wibracji, np. pralki lub wentylatora.

• Należy je wypróżnić, aby uwolnić uwięzione pęcherzyki gazu.

• Zapewnić ciepłą kąpiel (nie wszystkie dzieci to lubią).

Zwracając uwagę na płacz dziecka, rodzice nie tylko zaspokajają jego fizyczne potrzeby. „Dzieci uczą się poczucia bezpieczeństwa, komfortu, opieki i ciepła,” co z kolei daje im pewność siebie w odkrywaniu i uczeniu się, mówi dr Deborah Campbell, dyrektor neonatologii w Montefiore Medical Center w Nowym Jorku.

Badania wykazują, że dzieci, które w pierwszym roku życia zyskują poczucie bezpieczeństwa od swoich opiekunów, będą później bardziej niezależne, pewne siebie i szczęśliwsze.

„Już w pierwszych miesiącach życia dzieci potrafią wyczuć, że rodzic jest niedostępny” – mówi Nugent, profesor nauk o dziecku i rodzinie na Uniwersytecie Massachusetts w Amherst. Niemowlęta mogą stać się odłączone i odczuwać „prawdziwy smutek, jak gdyby 'jakoś nic mi nie wychodziło'”.

Z drugiej strony, nie wyrządzisz dziecku nieodwracalnej krzywdy, jeśli pozwolisz mu od czasu do czasu płakać.

„W pierwszym roku zawsze rób to, co możesz, ale zwłaszcza jeśli czujesz, że zaraz stracisz panowanie nad sobą i wyrzucisz je przez okno (…), zdecydowanie powinnaś je położyć i wyjść z pokoju” – przestrzega dr Howard. „Ludzie muszą wiedzieć, że to normalne, że tak się czujemy … że po prostu zabrakło nam sił”.

Kiedy dziecko przekroczy próg 9 miesięcy i zacznie uczyć się sztuki perswazji, rodzice mogą bardziej selektywnie reagować na płacz, mówi Howard.

„Najważniejsze jest, aby nie poddawać się z powodu wybuchu emocji” – mówi. „Ile razy trzeba powtórzyć, aby dziecko zrozumiało, że sposobem na zdobycie ciasteczka jest wybuch złości? Mniej więcej jeden. Uczą się naprawdę szybko”.

Mit nr 2: Za dużo trzymasz je na rękach

Dzięki technice zwanej opieką kangurową neonatolodzy odkryli, że trzymanie wcześniaka tak blisko, jak to tylko możliwe, przynosi wiele korzyści. Nie tylko temperatura ciała rodzica ogrzewa dziecko, ale bliskość ogranicza płacz, pomaga regulować oddychanie i pracę serca, poprawia przyrost masy ciała i powoduje szybszy wzrost.

Ta sama teoria odnosi się również do noworodków w pełni sił witalnych.

„Kiedy nosisz dziecko w chuście lub Snugli, czuje się ono bezpiecznie” – mówi Campbell – „Dziecko czuje ciepło ciała rodzica, słyszy bicie jego serca, a jeśli matka karmi piersią, bardzo łatwo jest po prostu dyskretnie i wygodnie nakarmić dziecko i kontynuować swoją pracę”.

Bliskość sprzyja również większej interakcji i budowaniu więzi między rodzicem a dzieckiem – jest to po prostu wygodniejszy sposób na wzajemne poznanie się. W rzeczywistości eksperci często sugerują, aby ojcowie nosili swoje niemowlęta w chuście, aby nawiązać bliższe relacje, zwłaszcza że nie mają oni takiego samego startu jak matki, ponieważ nie nosili płodu w macicy przez dziewięć miesięcy.

Dziecko nauczy się też więcej niż wtedy, gdy jest po prostu odstawione do kojca lub fotelika dla niemowląt. „Dzieci lubią być trzymane na rękach przez cały czas, zwłaszcza zanim będą mogły samodzielnie chodzić” – mówi Howard. „Mogą się rozglądać, widzą, co robi rodzic, co jest dla nich fascynujące, a to jest dobre dla rozwoju umysłowego”.

Rozmawiając z dzieckiem podczas noszenia go z pokoju do pokoju, kładziesz również podwaliny pod rozwój języka. „Rozmowy rodziców pomagają w budowaniu zrozumienia języka” – mówi Campbell. „Dziecko, które nie ma dobrych zdolności receptywnych, nie będzie miało dobrych zdolności ekspresyjnych”.

Na szczęście dla Twoich pleców, dzieci nadal potrzebują czasu na kocu lub podłodze, aby ćwiczyć swoje umiejętności motoryczne, dodaje Howard. „Ale im pewniej czują się w twojej dostępności (ponieważ są trzymane i pielęgnowane na wczesnym etapie), tym wygodniej jest im później na podłodze”.

Mit nr 3: Harmonogramy – im wcześniej, tym lepiej

Pediatrzy twierdzą, że przynajmniej przez pierwsze trzy miesiące życia niemowlęcia rodzice powinni porzucić oczekiwania dotyczące harmonogramów i rutynowych czynności. Twoje maleństwo będzie rządzić i tak właśnie powinno być. Niektóre niemowlęta są bardziej wymagające niż inne, ale częścią pracy nowego rodzica jest poznanie potrzeb, osobowości i temperamentu dziecka.

„Twoje dziecko jest jedynym przewodnikiem, jaki masz” – mówi Nugent. „Jeśli widzisz, że dobrze się rozwija po tym, co mu podajesz, to wszystko jest w porządku. Jeśli nadal nie czuje się szczęśliwe i zadowolone, trzeba coś zmienić”. Wszystko – od mrugnięcia okiem, przez najgłośniejszy płacz, po zmianę koloru, przestrach, drżenie – jest częścią słownika dziecka, które mówi: 'Oto kim jestem i o co mi chodzi'”. ”

Karmienie na żądanie jest koniecznością. Dzieci, nawet wcześniaki, zazwyczaj jedzą, kiedy są głodne i przestają, kiedy mają już dość. Spodziewaj się też szybkich zmian. Niemowlęta zazwyczaj przechodzą okresy wzrostu od 2 do 3 tygodni, od 2 do 3 miesięcy i 6 miesięcy. Campbell twierdzi, że jest mało prawdopodobne, aby „dziecko przejadało się i nadmiernie tyło”.

Jednym z obszarów, w którym warto pomóc dziecku w wypracowaniu wzorca, są wzorce snu w nocy i podczas drzemek, ale dopiero po ukończeniu 3 miesięcy, kiedy dzieci zazwyczaj nie potrzebują już nocnego karmienia. Upewnianie się, że kładziesz je spać o stałej porze, pomaga niemowlętom ustawić ich wewnętrzne zegary i uczy je poczucia porządku.

Ale ogólnie rzecz biorąc, nie zepsujesz dziecka, pozwalając mu przez jakiś czas rządzić. „Rodzice są często tak bardzo zorientowani na osiągnięcia” – mówi Howard – „że obawiają się, iż sprawią, iż ich dzieci będą od nich bardziej zależne i mniej zdolne do osiągnięć w naszym konkurencyjnym społeczeństwie… Musimy jednak zwrócić uwagę także na ich rozwój emocjonalny. Nasz świat przesadził z intelektem i niezależnością. Brakuje nam natomiast więzi i empatii, a to zaczyna się od samego początku. Dzieci wyrabiają w sobie poczucie życzliwości wobec innych, gdy są traktowane życzliwie”.

Podsumowując, dzieci mogą tylko skorzystać na miłości i opiece, jaką rodzice są w stanie im zapewnić.

Dla rodziców, którzy otrzymują wiele niechcianych porad wychowawczych od innych, lekarz ma wskazówki, jak uprzejmie radzić sobie z taką sytuacją.

felieton

Nowi rodzice często otrzymują rady wychowawcze – chciane lub nie – od dziadków, przyjaciół, a nawet nieznajomych.

Ci, którzy udzielają rad, bez wątpienia chcą dobrze. Ale jeśli już teraz masz wątpliwości co do własnej osoby, może to być trudne do zniesienia.

Co należy zrobić:

• Pamiętaj, że nikt nie zna Twojego dziecka tak dobrze jak Ty. Zaufaj swojemu instynktowi.

• Na natarczywe rady odpowiadaj uprzejmym: „Dzięki, rozważymy to” lub „Zawsze konsultujemy się z naszym pediatrą”.

• Jeśli nie chcą dać za wygraną, spróbuj powiedzieć: „Już się tym zajęliśmy”, a następnie zmień temat.

• Należy pamiętać, że czasy się zmieniają. Badania nauczyły nas, że najlepsze jest spanie tyłem do kierunku jazdy, a stare łóżeczka z opuszczanymi poręczami są niebezpieczne. Ktoś, kto był rodzicem dwie lub trzy dekady temu, może o tym nie wiedzieć.

• Zachowaj otwarty umysł. Czasami odrobina wglądu może być pomocna. Jeśli jesteś ciekawy, skonsultuj się ze swoim pediatrą, zwłaszcza w zakresie bezpieczeństwa, rozwoju i zdrowia.

Jest to wiek, w którym dziecko zaczyna rozwiązywać problemy. Będzie próbowało wykonywać trudne zadania, dopóki nie będzie w stanie ich opanować. I rozwijają w tym celu umiejętności motoryczne!

Możesz zauważyć, że Twój maluch będzie:

• Ćwiczy wkładanie przedmiotów do pojemników – np. piłeczek do kubków

• Przypomnij sobie, jak udało im się coś zrobić poprzednim razem i spróbuj ponownie zastosować to samo rozwiązanie

• Wskazywanie na przedmioty, które widzą – albo po to, by je pokazać, albo by powiedzieć, czego chcą

• Złości się lub frustruje, jeśli odsunie się od niego zabawkę

• Klaszcz i machaj

• Mówić „mama” i „dada”.

Możesz się zastanawiać nad:

• Zmniejszające się ciemiączko dziecka (miękkie miejsce na głowie). Ciemiączko jest już prawdopodobnie znacznie mniejsze – mniej więcej wielkości opuszka palca.

• Wykresy wzrostu. Nie martw się, jeśli Twoje dziecko nie znajduje się w środku. Nie ma idealnego wzorca wzrostu. Lekarz może zwrócić uwagę na nagłe zmiany lub dziecko, które nie rośnie w tym samym tempie, co przybiera na wadze.

Miesiąc 9, tydzień 1 Wskazówki

porady

• Jeśli Twoje dziecko osiągnęło wagę 20 kg, sprawdź, jakie są wymagania dotyczące fotelików dla niemowląt.

• Fotelik samochodowy dziecka powinien być ustawiony tyłem do kierunku jazdy przez 2 lata. Stara rada, aby odwrócić go po roku jest już nieaktualna.

• Nigdy nie umieszczaj fotelika odwróconego tyłem do kierunku jazdy na przednim siedzeniu w samochodzie wyposażonym w poduszkę powietrzną po stronie pasażera.

• Upewnij się, że pasy fotelika nie są skręcone i że zaczep piersiowy znajduje się na klatce piersiowej dziecka, a nie na pępku.

• Sprawdź bezpieczeństwo w swoim domu. Upewnij się, że materac dziecięcy został zrzucony, gniazdka są podłączone, sznurki od zasłon nie zwisają, a schody są zabezpieczone. Termostat ciepłej wody nie powinien być ustawiony wyżej niż na 120 stopni.

• Jeśli mieszkasz w starym domu, sprawdź, czy nie ma w nim ołowiu. Zatrucie ołowiem jest poważnym zagrożeniem dla rozwoju dziecka.

• Jeśli przechodzisz z mleka matki na mleko modyfikowane, niech ktoś inny niż mama poda dziecku pierwszą butelkę z mlekiem modyfikowanym; dziecko może oczekiwać, że będzie karmić piersią, gdy poczuje Twój zapach.