Strona główna Blog Strona 3299

Zarazki i Bakterie: Jak czyści powinniśmy być?

Editor
-
0
Zarazki i Bakterie: Jak czyści powinniśmy być?

Czy powinniśmy zapomnieć o zasadzie 5 sekund i płynie do dezynfekcji rąk i nauczyć się żyć z zarazkami i bakteriami? Eksperci twierdzą, że zarazki mogą być dla nas dobre.

Twoje dziecko upuszcza krakersa na podłogę. Czy obowiązuje zasada 5 sekund, czy też szybko wyrzucasz go do kosza?

A może te zarazki mogą być dla niego dobre? No cóż, tak jakby.

Istnieje przekonanie, że wystawianie ludzi – zwłaszcza niemowląt i małych dzieci – na działanie różnych zarazków we wczesnym okresie życia może uchronić ich przed takimi chorobami, jak astma, alergie i inne choroby, które wpływają na układ odpornościowy. Teoria ta, zwana hipotezą higieny, głosi, że nasze ciała potrzebują „praktyki” w walce z zarazkami.

Wygląda na to, że to przesłanie dotarło do wszystkich. W sondażu przeprowadzonym przez Radę Higieny 77% mam dzieci poniżej 5. roku życia uważa, że ich dzieci powinny być narażone na kontakt z zarazkami, aby pomóc im w budowaniu silniejszego układu odpornościowego. Higieny, grupa ekspertów ds. zdrowia zajmujących się higieną, jest finansowana z grantu edukacyjnego firmy Reckitt Benckiser, sponsora lekarzy.

„W XX wieku zaczęliśmy zmieniać sposób, w jaki żyjemy. Żyjemy w bardzo czystych pomieszczeniach. Woda jest nieskazitelnie czysta. Żywność jest niemal sterylna. Kontakt z bakteriami i ziemią jest mniej powszechny” – mówi dr Joel Weinstock, ordynator oddziału gastroenterologii i hepatologii w Tufts Medical Center i profesor Tufts University. Jednak bycie superczystym może nie być dobre dla rozwijającego się układu odpornościowego.

Niektóre choroby, które w XVIII wieku i wcześniej były w zasadzie nieznane, teraz stają się powszechne”. Ale nie umieraliśmy też na cholerę i dżumę. Czy to oznacza, że możemy przestać myć ręce i jeść jedzenie z podłogi? Nie tak szybko.

„Nie zachęcamy dzieci, aby wychodziły i jadły brud lub rezygnowały ze szczepień – mówi dr Kathleen Barnes. Ale prawdopodobnie coś przemawia za tym, aby nie chronić dzieci przed kontaktem z rutynowymi (zarazkami) w dzieciństwie i nie przesadzać z tym, co robimy”.

Nie oznacza to jednak, że należy rzucić czystość na wiatr. Zgodnie z „teorią starych przyjaciół”, która stanowi rozwinięcie hipotezy higieny, prawdą jest, że kontakt z niektórymi przyjaznymi zarazkami nam pomaga. Ale nadal musimy ograniczać przebywanie w pobliżu zarazków, które wywołują poważne choroby. Gdzie zatem powinniśmy postawić granicę?

O co możesz przestać się martwić

Zwierzęta domowe

Barnes przytacza badania, z których wynika, że dzieci, które dorastają w otoczeniu zwierząt domowych, rzadziej chorują na astmę. Dzieci w przedszkolu, które mają kontakt z dziećmi chorymi na przeziębienia i inne zarazki, rzadziej zapadają na alergie, astmę i inne problemy zdrowotne.

Sterylizacja wszystkiego

Możesz chyba odstawić wszystkie antybakteryjne mydła i środki czyszczące. Nawet FDA jest sceptyczna. Prosi producentów mydeł antybakteryjnych o udowodnienie, że ich produkty są skuteczniejsze niż zwykłe mydło. Pojawiają się również pytania o bezpieczeństwo niektórych składników, więc ryzyko może być większe niż korzyści. „Ogromna liczba rodzajów bakterii, wirusów i grzybów, które spotykamy w codziennym życiu, wcale nam nie szkodzi. One po prostu tam są” – mówi Weinstock – „Tylko garstka z nich może wywołać chorobę”.

Aby pozbyć się zarazków podczas mycia rąk, zachęć dzieci do mycia się tak długo, jak długo trwa dwukrotne odśpiewanie Happy Birthday.

Antybiotyki

Kiedy Twoje dziecko jest chore, z pewnością chcesz iść do lekarza, aby je zbadał. Jednak wiele chorób dziecięcych jest wywoływanych przez wirusy. W takich przypadkach antybiotyki nie zwalczą ich ani nie przyspieszą powrotu dziecka do zdrowia.

Pierwszą reakcją nie powinno być żądanie podania dziecku antybiotyku, który zabije dobre bakterie, aby zwalczyć złe – mówi Barnes. Dobre bakterie żyją w naszych jelitach, a my potrzebujemy ich do trawienia.

Ponadto zbyt częste stosowanie antybiotyków może spowodować, że nie będą one działać tak dobrze, gdy będą naprawdę potrzebne.

Zarazki: Gdzie walczyć

Nawet jeśli nie musisz się wszystkim stresować, istnieją pewne kluczowe kwestie, na których należy się skupić, aby utrzymać rodzinę w zdrowiu i szczęściu. Możesz być „mądry jak zarazek”, mówią eksperci, trzymając się kilku podstawowych zasad.

  • Używaj oddzielnych desek do krojenia i przyborów do produktów oraz do surowego mięsa, drobiu i owoców morza. Myj blaty, naczynia i deski do krojenia w gorącej wodzie z mydłem.

  • Używaj termometru do żywności. Gotuj całe mięso do temperatury 145 F, mięso mielone do 160 F, a kurczaka i indyka do 165 F.

  • Nie zostawiaj jedzenia na zewnątrz na dłużej niż 2 godziny. Gdy na zewnątrz jest ciepło, czas ten nie powinien przekraczać 1 godziny.

  • Dezynfekuj blaty kuchenne przed i po przygotowywaniu posiłków. Używaj ręczników papierowych lub chusteczek odkażających.

  • Często dezynfekuj powierzchnie w łazience – szczególnie, gdy ktoś w domu jest chory.

Często myj ręce, w tym przed i po przygotowywaniu posiłków, po wizycie w toalecie, po pieluchach, po kontakcie ze zwierzętami domowymi i zawsze, gdy wyglądają na brudne.

Zasada 5 sekund

Czy naprawdę dobrze jest podnieść coś i zjeść, gdy upadnie na ziemię? Opinie na temat zasady 5 sekund są podzielone.

Badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Clemson mówią, że 99% bakterii jest przenoszonych w momencie, gdy coś uderzy o podłogę. Jeśli więc na ziemi czai się salmonella lub inne niebezpieczne zarazki, są one natychmiast wyłapywane.

Należy więc podjąć środki ostrożności, takie jak sprzątanie soku z kurczaka i przestrzeganie innych zasad bezpieczeństwa żywności. Ale Weinstock nie jest aż tak zmartwiony.

„Myślę, że można rozszerzyć zasadę 5 sekund. Myślę, że jeśli coś spadnie na podłogę w twoim domu, a ty będziesz chciał to podnieść i zjeść, nie sądzę, żebyś zachorował” – mówi. Może wystąpić czynnik nieprzyjemnego zapachu. Ale to nie jest problem. Myślę, że możemy się trochę odprężyć”.

„Nie musisz być zbyt wymagający w stosunku do swoich dzieci, domu, zwierząt domowych, podwórka. Wszystko to prawdopodobnie wiąże się z bardzo niskim ryzykiem, a niektóre z tych ekspozycji mogą być wręcz zdrowe” – mówi Weinstock. „Pozwólcie dzieciom na pewną swobodę w poznawaniu świata. Gdy dorosną, przy odrobinie szczęścia, będą mniej podatne na niektóre z tych chorób”.

Marchew: Wartości odżywcze, korzyści, ryzyko i sposób przygotowania

Editor
-
0
Marchew: Wartości odżywcze, korzyści, ryzyko i sposób przygotowania

Marchew to warzywo korzeniowe, które występuje w wielu różnych kolorach. Dowiedz się więcej o ich wartościach odżywczych i sposobach przyrządzania tego wszechstronnego warzywa.

Marchew to warzywo korzeniowe, które po raz pierwszy wyhodowano w Afganistanie około 900 roku naszej ery. Ich najbardziej znanym kolorem jest pomarańczowy, ale występują także w innych odcieniach, takich jak fioletowy, żółty, czerwony i biały. Wczesne marchewki były fioletowe lub żółte. Pomarańczowa marchew powstała w Europie Środkowej około XV lub XVI wieku.

To popularne i uniwersalne warzywo może mieć nieco inny smak w zależności od koloru, wielkości i miejsca uprawy. Cukier zawarty w marchewce nadaje jej lekko słodki smak, ale może ona mieć również smak ziemisty lub gorzki.

Wartości odżywcze marchwi

Jedna porcja marchewki to pół filiżanki. Jedna porcja zawiera:

  • 25 kalorii

  • 6 gramów węglowodanów

  • 2 gramy błonnika

  • 3 gramy cukru

  • 0,5 grama białka

Marchew jest doskonałym źródłem ważnych witamin i minerałów. Pół filiżanki może dostarczyć Ci aż do:

  • 73% dziennego zapotrzebowania na witaminę A

  • 9% dziennego zapotrzebowania na witaminę K

  • 8% dziennej dawki potasu i błonnika

  • 5% dziennej dawki witaminy C

  • 2% dziennej dawki wapnia i żelaza

Korzyści zdrowotne płynące z marchewki

Marchew zawiera bogactwo przeciwutleniaczy i oferuje wiele korzyści zdrowotnych. Oto najważniejsze z nich:

Są dobre dla oczu. To prawdopodobnie najbardziej znana supermoc marchewki. Jest bogata w beta-karoten, związek, który organizm przekształca w witaminę A, która pomaga utrzymać zdrowe oczy. A beta-karoten pomaga chronić oczy przed słońcem i zmniejsza ryzyko wystąpienia zaćmy oraz innych problemów z oczami.

Żółta marchew zawiera luteinę, która również jest korzystna dla oczu. Badania wykazały, że może ona pomóc w zwalczaniu lub zapobieganiu związanemu z wiekiem zwyrodnieniu plamki żółtej, które jest główną przyczyną utraty wzroku w Stanach Zjednoczonych.

Mogą obniżyć ryzyko zachorowania na raka. Udowodniono, że przeciwutleniacze zwalczają szkodliwe wolne rodniki w organizmie, co może zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania na raka. Dwa główne rodzaje przeciwutleniaczy występujących w marchwi to karotenoidy i antocyjany. Karotenoidy nadają marchwi pomarańczowy i żółty kolor, natomiast antocyjany są odpowiedzialne za czerwony i fioletowy kolor.

Pomagają sercu. Po pierwsze, wszystkie te przeciwutleniacze są dobre dla serca. Po drugie, potas zawarty w marchwi może pomóc w utrzymaniu prawidłowego ciśnienia krwi. Po trzecie, marchew zawiera błonnik, który pomaga utrzymać prawidłową wagę ciała i zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób serca.

Czerwona marchew zawiera również likopen, który pomaga zapobiegać chorobom serca.

Wzmacniają Twój układ odpornościowy. Zawarta w marchwi witamina C pomaga organizmowi wytwarzać przeciwciała, które chronią układ odpornościowy. Witamina C pomaga także organizmowi przyswajać i wykorzystywać żelazo oraz zapobiegać infekcjom.

Mogą one pomóc w zaparciach. Jeśli masz problemy z pójściem do toalety, spróbuj chrupać surowe marchewki. Dzięki dużej zawartości błonnika, marchew może pomóc złagodzić zaparcia i utrzymać regularność.

Pomagają kontrolować cukrzycę. Osobom chorym na cukrzycę zaleca się spożywanie dużej ilości warzyw nieskrobiowych, w tym marchwi. Błonnik zawarty w marchewce pomaga utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą. Ponadto marchew jest bogata w witaminę A i beta-karoten, które mogą obniżyć ryzyko zachorowania na cukrzycę.

Może wzmocnić Twoje kości. Marchew zawiera wapń i witaminę K, które są ważne dla zdrowia kości.

Ryzyko związane z marchewką

Spożywanie zbyt dużej ilości beta-karotenu może spowodować, że skóra nabierze pomarańczowo-żółtego koloru. Stan ten nazywany jest karotenemią. Jest on stosunkowo nieszkodliwy i zazwyczaj można go leczyć. Jednak w skrajnych przypadkach może uniemożliwić witaminie A wykonywanie jej zadań i wpłynąć na wzrok, kości, skórę, metabolizm lub układ odpornościowy.

Zbyt duża ilość beta-karotenu może również powodować problemy u osób, które nie są w stanie przekształcić go w witaminę A, np. u osób z niedoczynnością tarczycy.

U niektórych osób jedzenie marchewki może powodować swędzenie jamy ustnej. Jest to tak zwany zespół alergii jamy ustnej. Twój organizm reaguje na białka zawarte w niektórych owocach i warzywach tak, jakby były to pyłki, na które jesteś uczulony. Nie dzieje się tak, jeśli marchew jest gotowana.

Jak przygotować i przechowywać marchew

Marchew może być składnikiem wielu popularnych diet, takich jak wegańska, keto, paleo i innych.

Aby ją przygotować, umyj ją dokładnie w wodzie i usuń wszelkie zanieczyszczenia. Jeśli chcesz, możesz obrać ją za pomocą obieraczki do warzyw lub noża, ale nie musisz tego robić.

Następnie możesz pokroić je w słupki i zjeść z hummusem lub dipem na bazie jogurtu. Jeśli nie lubisz chrupiącej marchewki, możesz ugotować ją na parze, w wodzie lub upiec i podać jako dodatek do dania głównego. Świetnie sprawdzają się też w pikantnych daniach, takich jak gulasz wołowy, placki z kurczaka czy dania typu stir-fry.

Świeże, całe marchewki przechowuje się przez kilka tygodni w szufladzie lodówki. Jeśli zielone, liściaste wierzchołki wciąż są przyczepione, należy je najpierw przyciąć. Następnie przechowywać je w plastikowej torbie z otworami.

Jesteś w ciąży i masz IBD? Pomoc ginekologa może być kluczowa

Editor
-
0
Jesteś w ciąży i masz IBD? Pomoc ginekologa może być kluczowa

Kobiety cierpiące na IBD mają wiele problemów związanych z decyzjami dotyczącymi zdrowia reprodukcyjnego, począwszy od antykoncepcji, poprzez ciążę, aż po poród. Badania wykazują, że IBD i niektóre leki mogą wpływać na płodność i ciążę, a także stwarzać ryzyko przedwczesnego porodu i małego wieku ciążowego.

Jesteś w ciąży i masz IBD? Pomoc lekarza gastrologa może być kluczowa

Nick Tate

16 maja 2022 r. – Kiedy Lindsay S. dowiedziała się, że ma nieswoiste zapalenie jelit w wieku 24 lat, jej pierwszym zmartwieniem było to, jak choroba wpłynie na jej plany założenia rodziny i potencjalny wpływ na dziecko.

Nawet kiedy po raz pierwszy podawano mi leki, chciałam wiedzieć, jaki wpływ będą one miały na przyszłe dzieci” – mówi. Zbliżałam się do okresu rozrodczego, więc chciałam wiedzieć, co te leki mogą zrobić z dzieckiem, jeśli zajdę w ciążę. Byłam bardzo wybredna, jeśli chodzi o leki, od których chciałam zacząć”.

Aby uzyskać odpowiedzi na swoje pytania, nie zwróciła się do swojego położnika ani nawet do lekarza pierwszego kontaktu. Polegała natomiast na swoim gastroenterologu, dr Sunandzie Kane, specjaliście od IBD z Mayo Clinic w Rochester, MN C, który pomógł jej poradzić sobie z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, będącym odmianą IBD.

Minęło 10 lat, Lindsay i jej mąż mają teraz dwóch zdrowych chłopców w wieku 2 i 3 lat, a ona sama jest w stanie poradzić sobie z IBD.

Dr Kane był bardzo pomocny – mówi Lindsay, która mieszka w Greater Rochester i poprosiła o podawanie swojego imienia wyłącznie w celu ochrony prywatności. Większość lekarzy położników, z którymi się zetknęłam, dziwiła się, że biorę te leki na IBD. Ale dr Kane mnie uspokoiła. To zrobiło dla mnie ogromną różnicę”.

Kobiety z IBD mają wiele problemów związanych z decyzjami dotyczącymi zdrowia reprodukcyjnego, od antykoncepcji, przez ciążę, po poród. Badania wykazują, że IBD i niektóre leki mogą wpływać na płodność i ciążę, a także stwarzać ryzyko przedwczesnego porodu i małego wieku ciążowego.

Doświadczenie Lindsays stało się bardzo powszechne wśród kobiet z IBD, które mają pytania dotyczące ciąży, planowania rodziny i zdrowia reprodukcyjnego. W badaniu opublikowanym w czasopiśmie Crohns & Colitis 360, główny autor Traci Kazmerski, MD, i jej koledzy z University of Pittsburgh Medical Center stwierdzili, że kobiety z IBD często martwią się o swoje zdrowie reprodukcyjne i zazwyczaj zwracają się do gastroenterologów z pytaniami i wątpliwościami.

Co więcej, wielu pacjentów oczekuje, że to właśnie gastroenterolog rozpocznie tę rozmowę, a specjaliści ci mogą odegrać kluczową rolę w pomaganiu kobietom w zajściu w zdrową ciążę – stwierdzili.

Kazmerski i jego współpracownicy przeprowadzili wywiady z 21 kobietami z IBD na temat ich historii medycznej i zadawali im pytania dotyczące ciąży, antykoncepcji i planowania rodziny. Wiek uczestniczek wahał się od 12 do 16 lat, kiedy zdiagnozowano u nich IBD.

W chwili rozpoczęcia badania kobiety miały średnio 25 lat. Pięć z nich było w przeszłości w ciąży, a 16 stwierdziło, że planuje mieć dzieci w przyszłości. Piętnaście z nich było leczonych na chorobę Leśniowskiego-Crohna, a sześć na wrzodziejące zapalenie jelita grubego (najczęstsze formy IBD). Trzynaście stosowało antykoncepcję, a sześć kobiet przyjmowało wiele leków na IBD.

W trakcie wywiadów Kazmerski i współpracownicy stwierdzili:

  • Kobiety z IBD, które nigdy nie były w ciąży, nie posiadały wiedzy na temat zdrowia reprodukcyjnego.

  • Sześć z nich nie wiedziało o potencjalnym wpływie IBD na płodność, ciążę i związane z tym kwestie.

  • Wiele osób nie wiedziało, jaką rolę IBD może odegrać w wyborze środków antykoncepcyjnych i twierdziło, że nie otrzymało odpowiednich porad na temat możliwości kontroli urodzeń.

  • Niektóre z nich wyraziły zaniepokojenie dziedzicznością IBD, ryzykiem wystąpienia choroby przed porodem oraz wpływem przyjmowanych leków na przyszłą ciążę.

Myślę, że te wyniki podkreślają znaczenie gastroenterologów dziecięcych i lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, którzy powinni kompleksowo zajmować się zdrowiem reprodukcyjnym każdej osoby z IBD” – mówi Kazmerski.

Takie rozmowy mogą być ważnym czynnikiem wpływającym nie tylko na decyzję tych kobiet o zajściu w ciążę, ale także na ich zdolność do zajścia w ciążę” – twierdzą autorzy badania.

Kane twierdzi, że wyniki badań, które są zgodne z innymi badaniami, potwierdzają to, co zaobserwowała w swojej praktyce i podkreślają kluczową rolę, jaką specjalista chorób przewodu pokarmowego może odegrać w pomaganiu kobietom z IBD w kwestii ciąży i zdrowia reprodukcyjnego.

Wyniki te nie są dla mnie zaskoczeniem” – mówi Kane, która jest również profesorem medycyny w Mayo Clinic i zajmuje się zdrowiem kobiet.

Myślę, że rozmowa na temat poczęcia, płodności i ciąży jest absolutnie właściwa dla gastroenterologa. Powinien jednak robić to w kontekście ogólnego życia pacjentki i przyjmowanych przez nią leków” – mówi.

Wiele kobiet zakłada, że jeśli nie będziemy o tym mówić, to znaczy, że nie uważamy tego [ciąży] za dobry pomysł i/lub że uważamy, że jest to niebezpieczne. Będą więc korzystać z porad doktora Google lub przyjaciół i rodziny, którzy nie rozumieją niuansów.

Kane twierdzi, że gastroenterolodzy mogą być lepiej poinformowani niż inni lekarze na temat zdrowia reprodukcyjnego kobiet z IBD. Dotyczy to również antykoncepcji, która jest problemem dla tych, które chcą mieć dzieci i obawiają się wpływu leków na IBD na ciążę.

Na przykład, Kane twierdzi, że kobiety przyjmujące metotreksat muszą bezwzględnie stosować niezawodną kontrolę urodzeń, ponieważ zajście w ciążę podczas przyjmowania tego leku jest ryzykowne i może powodować wady wrodzone.

Kane uważa również, że jej pacjentki z IBD mogą czuć się bardziej komfortowo rozmawiając z nią o tych kwestiach niż z położnikiem lub lekarzem pierwszego kontaktu.

Istnieją dane wskazujące na to, że doustne środki antykoncepcyjne mogą powodować lub zaostrzać IBD, więc nie byłabym w stanie powiedzieć, że marka X jest lepsza niż marka Y” – mówi. W tym miejscu powiem kobiecie, aby porozmawiała ze swoim ginekologiem [w celu oceny] niuansów tego, co znajduje się w pigułce.

IBD i ciąża: Mity i fakty

Kane twierdzi, że wiele mitów i nieprawdziwych informacji wywołało niepotrzebne obawy i niepokój u pacjentów.

Niestety, wszystko, co zostaje opublikowane w Internecie, pozostaje tam na stałe – mówi. Istnieją bardzo stare dane, które mówią, że jeśli masz chorobę Crohns, nie powinnaś zachodzić w ciążę, a to po prostu nieprawda.

Mówi również, że IBD nie jest chorobą dziedziczoną genetycznie. To, że masz te geny, nie oznacza, że zachorujesz na tę chorobę. To nie działa w ten sposób.

Nie uważa się również, aby IBD powodował problemy wrodzone i wady wrodzone, a kobiety w ciąży z IBD muszą zawsze odstawiać leki – mówi.

Kane zauważa, że to aktywna choroba może być przyczyną skomplikowanej ciąży. Kobiety odstawiają leki z obawy o ich wpływ na dziecko. Ale tak naprawdę to ich aktywna choroba jest gorsza dla dziecka niż leki.

Vivian Huang, dyrektor programu badań klinicznych Preconception and Pregnancy in IBD w Mount Sinai Hospital w Toronto, zgadza się, że leczenie IBD lekami w czasie ciąży ma kluczowe znaczenie dla zdrowia matki i dziecka.

Wiele pacjentek obawia się przyjmowania leków w okresie przedkoncepcyjnym i w czasie ciąży. Mogą one nie zdawać sobie sprawy, że aktywne IBD jest bardziej szkodliwe dla ciąży (zwiększone ryzyko poronienia, przedwczesnego porodu, małego dziecka w stosunku do wieku ciążowego) niż przyjmowanie leków podtrzymujących IBD, z wyjątkiem niektórych leków, takich jak metotreksat czy tofacitinib.

Jak twierdzi Huang, IBD w ciąży zwiększa ryzyko poronienia i przedwczesnego porodu.

Jessica Barry, gastroenterolog dziecięcy i specjalista ds. zdrowia kobiet w Cleveland Clinic w Ohio, twierdzi, że luka w edukacji młodych kobiet z IBD jest prawdopodobnie najważniejszą kwestią, jaką lekarze zajmujący się chorobami przewodu pokarmowego powinni poruszać ze swoimi pacjentkami.

Niestety, istnieje duża luka w edukacji naszych pacjentów w zakresie zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego oraz ogólnego wizerunku ciała, zwłaszcza w przypadku młodych kobiet, które zaczynają się w wieku dojrzałym” – mówi Barry.

Możemy edukować nasze pacjentki, aby wiedziały, że jesteśmy dla nich źródłem informacji i że możemy pomóc im odpowiedzieć na te pytania”.

IBD: W skrócie

IBD nie jest pojedynczą chorobą, ale grupą zaburzeń, które powodują przewlekły stan zapalny, ból i obrzęk jelit. Do głównych typów IBD należą:

  • Choroba Crohns’a, która powoduje ból i obrzęk przewodu pokarmowego. Może dotyczyć każdej jego części, od jamy ustnej do odbytu. Najczęściej dotyka jelita cienkiego i górnej części jelita grubego.

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, które powoduje obrzęk i owrzodzenia w jelicie grubym (okrężnicy i odbytnicy)

  • Mikroskopowe zapalenie jelita grubego, które powoduje stan zapalny jelit wykrywalny pod mikroskopem

Nawet 3 miliony Amerykanów cierpi na jakąś formę IBD. Chociaż choroba dotyka wszystkich grup wiekowych i płciowych, IBD najczęściej pojawia się między 15 a 30 rokiem życia.

IBD to nie to samo co zespół jelita drażliwego (IBS), rodzaj zaburzeń trawiennych, których objawy są wywoływane i leczone inaczej niż w przypadku IBD. Zespół jelita drażliwego nie powoduje zapalenia ani uszkodzenia jelit w taki sposób, jak IBD.

Badania sugerują, że w IBD rolę odgrywają trzy czynniki: genetyka (u 1 na 4 osoby choroba występuje w rodzinie), nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego oraz czynniki środowiskowe (takie jak palenie tytoniu, stres, zażywanie narkotyków i depresja).

Objawy IBD mogą być od łagodnych do ciężkich i mogą się nagle zaostrzyć. Pacjenci, u których nie występują objawy, uważani są za będących w remisji.

Do objawów IBD należą:

  • Ból brzucha, rozstrój żołądka i utrata apetytu

  • Nudności i wymioty

  • Biegunka, zaparcia i parcie na jelita

  • Gazy i wzdęcia

  • Niewyjaśniona utrata wagi

  • Śluz lub krew w stolcu

  • Zmęczenie

  • Gorączka

  • Ból stawów

  • Problemy z widzeniem oraz czerwone, swędzące lub bolesne oczy

  • Wysypki i owrzodzenia

U osób z IBD istnieje większe ryzyko wystąpienia raka jelita grubego, a także powikłań związanych z niedokrwistością, zwężeniem lub zakażeniem kanału odbytu, kamicą nerkową, chorobami wątroby, niedożywieniem, osteoporozą i perforacją jelita.

Leki mogą pomóc w kontrolowaniu stanu zapalnego i objawów.

U osób z chorobą Crohns’a, u których leki przestały działać, może być konieczna operacja usunięcia chorego odcinka jelita.

Krokodil, Molly i K2: Fakty o narkotykach

Editor
-
0
Krokodil, Molly i K2: Fakty o narkotykach

Trzy narkotyki rekreacyjne stanowią zagrożenie. Dowiedz się więcej o Molly, krokodylu i K2.

Molly można znaleźć na koncertach, festiwalach i wszędzie tam, gdzie gromadzą się nastolatki i młodzi dorośli. Ale Molly to nie dziewczyna; to nielegalny narkotyk rekreacyjny, jeden z kilku, których popularność rośnie. Ponieważ są one nielegalne, nie ma żadnej kontroli nad tym, co może się w nich znajdować. W rzeczywistości wiele z nich nie jest nawet substancją, pod którą są sprzedawane.

Oto, co zdaniem ekspertów powinni wiedzieć rodzice – i każdy, kto zażywa te narkotyki:

1. Molly

Według danych National Institute on Drug Abuse od 5% do 7% uczniów szkół średnich próbowało czegoś, co uważali za Molly. Molly jest popularna na imprezach i koncertach, a niektóre zespoły o niej śpiewały.

Kiedy pojawił się na rynku, był czystą formą zakazanego narkotyku o nazwie MDMA lub Ecstasy, który znany jest z wywoływania uczucia euforii i przyjaźni.

Szum wokół Molly jest wynikiem powszechnego błędnego przekonania o tym, czym naprawdę jest ten narkotyk – mówi dr David Sack, ekspert w dziedzinie psychiatrii uzależnień i medycyny uzależnień. Nastolatki myślą, że jest to czyste Ecstasy … i że jest to w jakiś sposób bezpieczne.

Według Drug Enforcement Administration, Molly nie jest dziś ani czysta, ani bezpieczna. Molly może być właściwie wszystkim – mówi agent specjalny Joseph Moses. Molly jest tym, co sprzedawca chce powiedzieć, że jest Molly. W jednym z regionów tylko około 13% próbek dostarczonych do naszego laboratorium, które miały zawierać MDMA, zawierało je w ogóle.

Molly ma związek z licznymi przypadkami przedawkowania i zgonów w całym kraju. Molly, czyli MDMA, wywołuje u ludzi silne napięcie mięśni i drgawki, a także niebezpieczne przegrzanie organizmu. Może prowadzić do depresji i niepokoju, które mogą utrzymywać się przez wiele dni, a nawet powodować utratę pamięci.

W większości przypadków – mówi Sack – Molly jest mieszanką dowolnej liczby narkotyków syntetycznych, z których wiele jest bardziej niebezpiecznych i mniej przewidywalnych niż MDMA.

2. Spice, czyli K2

Rośnie także użycie mieszanki ziołowej o nazwie Spice. Badania z 2012 roku wykazały, że wśród narkotyków rekreacyjnych używanych przez uczniów szkół średnich jest ona na drugim miejscu po marihuanie. Moses mówi, że jest sprzedawana jako syntetyczna marihuana. Nie jest, ale ma wywoływać podobne efekty.

Spice, nazywany także K2, jest wytwarzany przez rozpylanie sztucznych substancji chemicznych na liście, które można palić – mówi Moses. Chemikalia te powodują haj. Spice jest sprzedawany na stacjach benzynowych i w sklepach na rogu ulicy w małych pojemnikach jako kadzidło ziołowe lub potpourri. Aby obejść prawo antynarkotykowe, jest oznaczona jako substancja nieprzeznaczona do spożycia przez ludzi.

Podobnie jak w przypadku Molly, nie ma żadnych zasad dotyczących tego, co jest sprzedawane jako Spice. Pięć substancji chemicznych najczęściej używanych do jej produkcji to substancje kontrolowane. Ale to, co jest w jednym opakowaniu, może się różnić od tego, co jest w następnym – mówi Moses. Aktywny składnik może nie być taki sam”.

Osoby używające spice’u zgłaszały wymioty, dezorientację, przyspieszone bicie serca, paranoję, skrajny niepokój i halucynacje – mówi Sack.

3. Pojawiające się zagrożenie: Krokodil

Krokodil (wymawiane jako krokodyl) to domowej roboty substytut heroiny, wynaleziony na wsi w Rosji. Nazwa chemiczna głównego składnika to desomorfina. Krokodil może zmienić kolor skóry na zielony, czarny i łuszczący się, stąd jego nazwa. Jak mówi Moses, krokodyl przyciąga uwagę ze względu na swoje działanie, ale nie wiadomo, czy przedostał się do USA.

Jak twierdzi Sack, narkotyk jest wytwarzany z kodeiny zmieszanej z chemikaliami domowymi, takimi jak rozcieńczalnik do farb i benzyna. Jest wstrzykiwany i może podobno powodować dziesięciokrotnie silniejszy haj niż morfina – mówi Sack.

Jest też trzy razy bardziej toksyczny – twierdzi Moses.

Wniosek z tego taki, że: Młodzi ludzie, którzy decydują się na zażywanie tych narkotyków, biorą życie w swoje ręce” – mówi Moses.

Czy mrówki są przyszłością w wykrywaniu raka?

Editor
-
0
Czy mrówki są przyszłością w wykrywaniu raka?

Naukowcy prowadzą badania nad wykorzystaniem psów wyszkolonych do wykrywania raka. Teraz francuscy naukowcy twierdzą, że mrówki też mogą to robić – tylko szybciej i taniej.

Czy mrówki są przyszłością w wykrywaniu raka?

Autor: Mary Brophy Marcus

Diagnostyka raka jest przerażająca, inwazyjna, czasochłonna i kosztowna. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych ponad 1,6 miliona osób otrzymuje diagnozę raka. To wiele biopsji i wiele oglądania komórek pod bardzo czułymi mikroskopami.

. Ale co by było, gdyby wykrywanie raka w tych próbkach było tak proste, jak powąchanie?

Wiemy, że niektóre zwierzęta, takie jak psy i myszy, mają bardzo czułe nosy, które potrafią wyczuć chorobę. Zainspirowani tymi badaniami francuscy naukowcy postanowili sprawdzić, czy znacznie mniejsze stworzenia, które są znane ze swoich zdolności węchowych, mogłyby robić to samo: mrówki.

Wykorzystanie węchu do wykrywania chorób nie jest nowym pomysłem, mówi dr Baptiste Piqueret, naukowiec z Uniwersytetu Sorbonne Paris Nord i główny autor badania. Wiedząc, jak dobrze mrówki potrafią się uczyć i jak wykorzystują węch, przetestowaliśmy ich zdolność do uczenia się i wykrywania chorób.

Choć jest to jeszcze dalekie od rzeczywistych zastosowań klinicznych, może pewnego dnia doprowadzić do powstania tańszej i bardziej dostępnej alternatywy dla wykrywania raka. Jak wyglądałaby taka nowa metoda diagnostyczna?

Mrówka Pawłowa

Komórki nowotworowe wytwarzają lotne związki organiczne (VOC) organiczne związki chemiczne, które wydzielają zapach i mogą służyć jako biomarkery diagnostyczne.

W celu wyszkolenia mrówek do namierzania lotnych związków organicznych badacze umieścili komórki raka piersi i zdrowe komórki w szalce Petriego – ale komórki raka zawierały słodki przysmak.

Skojarzyliśmy nagrodę z zapachem raka” – mówi Piqueret.

Jest to technika, którą naukowcy nazywają warunkowaniem klasycznym lub pawłowowskim. Neutralny bodziec (zapach raka) jest kojarzony z drugim bodźcem (jedzenie), który wywołuje określone zachowanie. Po kilkukrotnym powtórzeniu tego treningu mrówka uczy się, że pierwszy bodziec zapowiada drugi, i szuka zapachu w nadziei na znalezienie pożywienia.

Po zakończeniu treningu badacze zaprezentowali mrówce wyuczony zapach oraz nowy, tym razem bez nagrody. Okazało się, że mrówki spędzały więcej czasu na badaniu wyuczonego zapachu niż nowego.

Jeśli jesteś głodny i poczujesz zapach świeżego chleba, wejdziesz do najbliższej piekarni – mówi Piqueret. Jest to ten sam mechanizm, którego używają mrówki, ponieważ nauczyły się, że zapach świeżego chleba oznacza jedzenie.

Psy potrafią wykrywać lotne związki organiczne za pomocą tej samej techniki, ale wymaga to miesięcy i setek prób – zauważają badacze. Mrówki F. fusca uczą się szybko, wymagając zaledwie trzech prób treningowych.

Dlaczego mrówki?

Dlaczego mrówki?

Mrówki komunikują się głównie za pomocą zapachu, a ten wyrafinowany język sprawia, że są bardzo wrażliwe na zapachy.

Ponieważ mrówki są już dobrze wyszkolone w wykrywaniu różnych substancji chemicznych, doskonale nadają się do rozpoznawania zapachów – mówi dr Corrie Moreau, biolog ewolucyjny i entomolog z Uniwersytetu Cornella.

W swoich mrówczych światach te małe stworzenia używają substancji chemicznych zwanych feromonami, aby przesyłać informacje innym członkom gniazda.

Istnieją feromony alarmowe, które sygnalizują intruza, feromony szlaku, dzięki którym mrówka wie, którędy ma iść do źródła pożywienia, oraz zapachy na poziomie kolonii, które sygnalizują, że inna mrówka jest członkiem tej samej kolonii – mówi Moreau.

Jednak po bliższym przyjrzeniu się, nie widać nosa u mrówki. Mrówki „wąchają” za pomocą swoich anten.

Te wyspecjalizowane struktury pokryte są bardzo czułymi receptorami, które pozwalają im dostrzec nawet niewielkie różnice chemiczne – mówi Moreau.

Istnieje ponad 14 000 gatunków mrówek i o ile naukowcy tacy jak Moreau wiedzą, wszystkie one wykorzystują komunikację chemiczną – choć niektóre są lepsze od innych w wykrywaniu związków chemicznych, takich jak te, które naukowcy chcieliby wykorzystać do wykrywania chorób.

Mrówki diagnostyczne: Realistyczne czy ciekawostka?

Trudno powiedzieć, czy nowe wyniki badań mogą doprowadzić do stworzenia prawdziwego narzędzia do diagnozowania raka, mówi Moreau. Badanie koncentrowało się jedynie na czystych komórkach nowotworowych w laboratorium, a nie na tych rosnących wewnątrz ludzkiego organizmu.

Dr Anna Wanda Komorowski, onkolog-hematolog z Northwell Health w Nowym Jorku, uznała badania za interesujące i była pod wrażeniem sposobu, w jaki badacze szkolili mrówki. Potrzebne byłyby jednak dalsze badania, aby zrozumieć, jak długo mrówki będą pamiętać trening i jak długo można by je trzymać w laboratorium w celu przeprowadzenia testów.

Jednym z atrakcyjnych aspektów badań jest to, że gdyby się sprawdziły, mogłyby stanowić tańszą alternatywę dla zwykłych metod laboratoryjnych wykrywania komórek nowotworowych. Mogłoby to być również przydatne w środowiskach o niskich dochodach, gdzie laboratoria nie mają dostępu do technologii barwienia komórek wykorzystywanych do wykrywania komórek nowotworowych.

Komorowski zauważa jeszcze jedną wadę tego badania: Komórki, na które narażono mrówki, prawdopodobnie nie byłyby tymi samymi komórkami, które wykorzystano w badaniu. Mrówki zostały wystawione na działanie żywych kultur komórkowych. Zazwyczaj pobieramy materiał z biopsji i wrzucamy go do formaldehydu, który ma tak silny zapach. Protokół laboratoryjny do wykrywania raka musiałby więc być inny. Może to być dość trudne.

I choć mrówki są tańsze niż barwniki i formaldehyd, trzeba by zatrudnić kogoś do ich szkolenia. Innymi słowy, nadal istnieje czynnik ludzki i związane z nim koszty.

Trzeba by przeprowadzić znacznie więcej badań, aby określić koszty, a także to, na ile można to zastosować i odtworzyć” – mówi Komorowski.

Pozostaje jeszcze kwestia tego, czy mrówki będą wykrywać raka tylko w laboratorium, czy też bezpośrednia interakcja z pacjentem może doprowadzić do szybszej diagnozy.

Ciało ludzkie wydziela wiele innych zapachów, więc pytanie brzmi, czy mrówki byłyby w stanie zignorować wszystkie inne zapachy i skupić się tylko na zapachu docelowym – mówi Moreau.

Wyniki są jednak obiecujące, zauważa. Myślę, że pytanie brzmi, czy pacjent chciałby, aby przeszkolone mrówki czołgały się po jego ciele w poszukiwaniu potencjalnych komórek rakowych.

Zapobieganie ADHD: Poznaj dietę, rodzicielstwo, zarządzanie zachowaniem i inne strategie

Editor
-
0
Zapobieganie ADHD: Poznaj dietę, rodzicielstwo, zarządzanie zachowaniem i inne strategie

Dowiedz się, jak dobra opieka prenatalna i medyczna może pomóc zmniejszyć szanse na wystąpienie ADHD. Odkryj znaczenie zrównoważonej diety, dobrych umiejętności rodzicielskich i wczesnego nauczania dzieci, aby pomóc im skupić się w szkole.

Czy właściwa opieka prenatalna może pomóc w zapobieganiu ADHD?

Komplikacje w czasie ciąży są powiązane z ADHD. Możesz zwiększyć szansę na to, że Twoje dziecko nie będzie miało ADHD, zachowując zdrowie przez cały okres ciąży. Ważna jest zdrowa dieta i regularne wizyty u lekarza. Ważne jest także unikanie spożywania alkoholu i narkotyków.

Dzieci, których matki paliły w czasie ciąży, są dwukrotnie bardziej narażone na wystąpienie ADHD. Niektóre badania sugerują, że narażenie kobiety ciężarnej na działanie ołowiu, jak również narażenie na działanie ołowiu we wczesnym dzieciństwie, może być związane z ADHD. W innych badaniach analizuje się możliwy związek między przedwczesnym porodem a ADHD.

Czy dieta odgrywa rolę w zapobieganiu ADHD?

Zapewnienie dziecku zdrowej, zrównoważonej diety od najmłodszych lat jest korzystne dla wszystkich dzieci, niezależnie od tego, czy cierpią na ADHD, czy nie.

Niektórzy eksperci uważają, że zmiana diety dziecka może zmniejszyć jego nadpobudliwość. Ben Feingold opracował popularną dietę mającą na celu zmniejszenie nadpobudliwości. Jest to dieta eliminacyjna, w której eliminuje się sztuczne barwniki, środki aromatyzujące i konserwanty. Środowisko medyczne nie zaakceptowało tej diety, a niektóre badania obaliły teorię Feingolda. Mimo to wielu rodziców, którzy wypróbowali tę dietę, odnotowało poprawę w zachowaniu swoich dzieci.

Nie ma naukowych dowodów na powiązanie ADHD z cukrem. Cukry przetworzone i węglowodany mogą wpływać na poziom aktywności dziecka poprzez gwałtowne podniesienie poziomu cukru we krwi. Ten skok poziomu cukru we krwi może wywołać przypływ adrenaliny, który może spowodować, że dziecko stanie się bardziej aktywne, po czym nastąpi „załamanie” aktywności i nastroju, gdy poziom adrenaliny spadnie.

Rodziców zachęca się do wyeliminowania z diety dziecka określonych produktów, jeśli czują, że mają one negatywny wpływ na jego zachowanie. Zazwyczaj najlepiej jest wyeliminować jeden pokarm lub kategorię na raz, aby mieć pewność, że efekt, który obserwujemy, można przypisać eliminowanej kategorii. Niektórzy eksperci uważają jednak, że zmiany w zachowaniu mogą wynikać ze sposobu, w jaki rodziny współdziałają ze sobą podczas stosowania diety eliminacyjnej. Zachowanie dziecka może ulec poprawie – nie z powodu diety, ale w wyniku poświęcenia mu większej uwagi przez rodziców.

Ważne jest, aby nie posunąć się za daleko. Zbyt restrykcyjne podejście do diety dziecka może prowadzić do niedoborów żywieniowych. Dietetycy i lekarze mogą pomóc w opracowaniu zdrowego planu żywieniowego dla dzieci.

Ważne jest, aby rozważyć ryzyko i korzyści wynikające z diety eliminacyjnej, szczególnie w przypadku dzieci, u których zmniejszenie apetytu może być skutkiem ubocznym stosowania wielu leków powszechnie stosowanych w leczeniu ADHD.

Czy zorganizowana rutyna może pomóc w zapobieganiu ADHD?

Wszystkie dzieci, a szczególnie te z ADHD, mogą odnieść korzyści z uporządkowanej rutyny i jasnych oczekiwań.

Umieść plan dnia w miejscu widocznym dla dziecka, aby wiedziało, czego może się spodziewać. Plan dnia powinien zawierać konkretne godziny na takie czynności jak:

  • Budzenie się

  • Spożywanie posiłków

  • Granie na stronie

  • Odrabianie pracy domowej

  • Wykonywanie obowiązków domowych

  • Oglądanie telewizji

  • Uczestnictwo w zajęciach pozaszkolnych

  • Chodzenie spać

Po ustaleniu harmonogramu należy go jak najdokładniej przestrzegać każdego dnia. Jeśli w harmonogramie mają wystąpić jakieś zakłócenia, wyjaśnij je dziecku z wyprzedzeniem. Wprawdzie ustalenie harmonogramu nie zapobiega ADHD, ale powinno pomóc dziecku w utrzymaniu zdolności do wykonywania zadań.

Dla starszych dzieci, z lub bez ADHD, mając rutynę pracy domowej w miejscu może sprawić, że czas po szkole bardziej efektywne. Do odrabiania pracy domowej należy wyznaczyć miejsce z dala od czynników rozpraszających uwagę. Pomocne może być także robienie małych przerw w czasie odrabiania lekcji, zwłaszcza jeśli dziecko jest nadpobudliwe i ma trudności z koncentracją.

Jak radzenie sobie z zachowaniem pomaga w zapobieganiu ADHD?

Wielu terapeutów uważa, że można wpłynąć na zachowanie dziecka, stosując zarządzanie zachowaniem.

Pierwszym krokiem jest budowanie pozytywnych relacji między rodzicami i dziećmi. Terapeuci twierdzą, że można to osiągnąć, spędzając z dzieckiem codziennie dużo czasu – „specjalny czas” dziecka. W tym czasie pozwól mu wybrać sobie jakieś zajęcie. Następnie należy po prostu skupić się na tym, by cieszyć się dzieckiem i jego zainteresowaniami.

Kolejnym krokiem w postępowaniu behawioralnym jest stosowanie pozytywnych wzmocnień, gdy dziecko zachowuje się dobrze. Chwal i nagradzaj je za to. Dziecko może częściej zachowywać się dobrze. Eksperci zachęcają rodziców do zauważania dobrego zachowania dziecka co najmniej pięć razy dziennie i udzielania za nie pochwały.

Oczekiwania powinny być rozsądne. Opieraj je na tym, co jest odpowiednie dla wieku dziecka i skup się tylko na kilku zadaniach w danym czasie. Jasno wyjaśnij, jakiego rodzaju zachowania oczekujesz od dziecka, aby zostało nagrodzone. Jeśli wymyślisz kilka odpowiednich nagród i pozwolisz dziecku wybrać jedną z nich, może ono bardziej zaangażować się w program. To zwiększy prawdopodobieństwo sukcesu.

Ważne jest, aby dziecko wiedziało, czego oczekujesz. Jednym ze sposobów na to jest patrzenie mu w oczy, gdy do niego mówisz. Następnie wszystkie wskazówki powinny być bardzo konkretne, proste i zwięzłe, i należy je wyjaśniać spokojnym głosem. Można poprosić dziecko, aby powtarzało polecenia, aby upewnić się, że je rozumie.

Na koniec bardzo ważne jest, aby być konsekwentnym. Jeśli na przykład nie zawsze nagradzasz dobre zachowanie, wysyłasz dziecku mieszane sygnały.

Jeśli nauczyciel Twojego dziecka stosuje w szkole system nagród za zachowanie, spróbuj wprowadzić podobny system w domu. Wielu nauczycieli nagradza dobre zachowanie za pomocą punktów, naklejek lub systemów kolorowych.

Czy stosowanie negatywnych konsekwencji wpłynie na zmianę zachowania?

Ostatnim krokiem w postępowaniu behawioralnym jest stosowanie negatywnych konsekwencji za złe zachowanie.

Po raz kolejny ważne jest, aby jasno wytłumaczyć dziecku, na czym polega złe zachowanie. W ten sposób można się upewnić, że rozumie ono, czego się od niego oczekuje.

Zacznij od wyjaśnienia, co jest dopuszczalne i jaka jest nagroda za takie zachowanie. Następnie wyjaśnij, jakie są negatywne konsekwencje złego zachowania.

Bądź konsekwentny. Nie bądź zbyt surowy. Stosowanie negatywnych konsekwencji za niedopuszczalne zachowanie jest kontrowersyjne, ale negatywne konsekwencje nigdy nie powinny być okrutne, obraźliwe ani odzwierciedlać Twoich własnych emocji, niezależnie od tego, jak bardzo sfrustrowany możesz się czuć.

Aby terapia behawioralna przyniosła efekty, należy często przypominać dzieciom z ADHD o oczekiwanych zachowaniach i konsekwencjach. Jednym ze sposobów jest spisanie zasad, konsekwencji i nagród. Następnie umieść je w miejscu, w którym dziecko będzie je widziało. W przypadku młodszych dzieci można narysować lub wydrukować obrazki, aby przypomnienie było bardziej wizualne.

Dzieci z ADHD potrzebują również częstych informacji zwrotnych o swoich postępach. Mogą sobie lepiej radzić z celami krótkoterminowymi niż długoterminowymi. Zmieniaj system nagród, aby dzieci się nie znudziły.

Wczesne rozpoczęcie nauczania umiejętności koncentracji uwagi

Jeśli masz przedszkolaka, grajcie w gry, budujcie z klocków i układajcie razem puzzle. To dobry sposób na rozwijanie umiejętności koncentracji uwagi. Czytanie dziecku to kolejny dobry sposób na nauczenie go, jak zwracać uwagę. Okazywanie uczuć może także pomóc dziecku uspokoić się i zwrócić uwagę.

Nie wszyscy się z tym zgadzają, ale niektórzy eksperci uważają, że oglądanie telewizji może utrudniać dziecku naukę uważności. Niezależnie od tego, czy telewizja powoduje zaburzenia uwagi, czy nie, Amerykańska Akademia Pediatrii twierdzi, że dzieci poniżej 18 miesiąca życia powinny oglądać bardzo mało telewizji. Akademia twierdzi również, że w wieku od 2 do 5 lat nie powinny oglądać więcej niż 1 godzinę dziennie. Rozmowy wideo z maluchami i niemowlętami są ogólnie uważane za w porządku w każdym wieku.

HPV, szczepionka przeciwko rakowi szyjki macicy: 15 faktów

Editor
-
0
HPV, szczepionka przeciwko rakowi szyjki macicy: 15 faktów

Oto, co należy wiedzieć o Gardasilu, nowej szczepionce opracowanej w celu zapobiegania rakowi szyjki macicy i zakażeniom wirusem HPV.

HPV, szczepionka przeciwko rakowi szyjki macicy: 15 faktów

Oto, co musisz wiedzieć o szczepionce Gardasil.

Kathleen Doheny Medically Reviewed by Louise Chang,?MD Od lekarza Archiwum

Gardasil, nowa szczepionka przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV), który wywołuje raka szyjki macicy i brodawki narządów płciowych, jest już dostępna w całym kraju.

Oto, co należy wiedzieć o tej nowej szczepionce.

1. Co to jest Gardasil?

Gardasil jest szczepionką dopuszczoną do użytku w czerwcu 2006 roku przez FDA. Szczepionka jest skierowana przeciwko czterem szczepom wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) – HPV-6, 11, 16 i 18. HPV-16 i HPV-18 odpowiadają za około 70% wszystkich przypadków raka szyjki macicy. HPV-6 i -11 powodują około 90% brodawek płciowych. Wirus HPV jest również powiązany z rakiem odbytu.

2. Jak rozprzestrzenia się wirus HPV?

Wirus rozprzestrzenia się poprzez aktywność seksualną, która jest bardzo powszechna. Według CDC jest to jedna z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową w kraju – obecnie zakażonych jest ponad 20 milionów osób, a kolejne 6,2 miliona zaraża się wirusem każdego roku.

Około połowa osób zarażonych wirusem HPV jest w wieku od 15 do 24 lat. Z badań wynika, że 3,7% dziewcząt w Stanach Zjednoczonych uprawia seks przed ukończeniem 13 roku życia, a 62,4% uprawia go przed ukończeniem 12 klasy.

3. Kto powinien otrzymać szczepionkę?

Szczepionka Gardasil została zatwierdzona przez FDA dla dziewcząt i kobiet w wieku od 9 do 26 lat. CDC i American Academy of Pediatrics zalecają, aby szczepionkę podawać rutynowo dziewczętom w wieku 11-12 lat, choć lekarze mogą zdecydować się na szczepienie dziewcząt już w wieku 9 lat. CDC zaleca również szczepionkę kobietom w wieku 13-26 lat, które nie otrzymały szczepionki w młodszym wieku.

Jeśli jednak dziewczyna lub kobieta jest już zakażona wirusem HPV, szczepionka nie zapobiegnie wywołaniu choroby przez ten szczep wirusa. Będzie ona natomiast chronić przed nowymi zakażeniami innymi szczepami wirusa HPV zawartymi w szczepionce.

Szczepionka jest również badana u kobiet w wieku do 45 lat, choć ta grupa może zostać objęta szczepieniem w późniejszym okresie.

Szczepionka jest badana również u mężczyzn. Mężczyźni mogą być zakażeni wirusem HPV i mogą przekazywać go swoim partnerkom seksualnym. Wirus HPV powoduje brodawki narządów płciowych i jest związany z rzadkimi przypadkami raka penisa. Szczególnie u mężczyzn homoseksualnych wirus HPV jest związany z rakiem odbytu. Firma Merck prowadzi obecnie badania nad szczepionką Gardasil u mężczyzn, w tym u homoseksualistów.

4. W jaki sposób najlepiej porozmawiać o tym z córką?

Podkreślić, że głównym celem jest zapobieganie rakowi szyjki macicy. Jeśli jako rodzic obawiasz się, że da to Twojemu dziecku fałszywe poczucie bezpieczeństwa, że nie może zarazić się chorobą przenoszoną drogą płciową podczas aktywności seksualnej, możesz również podkreślić, że szczepionka chroni tylko przed niektórymi szczepami wirusa HPV – nie przed żadnym z wielu innych rodzajów chorób przenoszonych drogą płciową.

5. Czy Gardasil chroni przed wszystkimi rodzajami raka szyjki macicy?

Nie. Szczepionka chroni przed szczepami wirusa HPV, które najprawdopodobniej wywołują raka. Nie chroni ona jednak przed wszystkimi szczepami HPV.

Najnowsze doniesienia sugerują jednak, że szczepionka może zapewniać szerszą ochronę niż pierwotnie sądzono. Istnieją wstępne dowody na to, że może ona zapewniać pewną ochronę przed innymi szczepami HPV, które są przyczyną 8% lub 9% przypadków raka szyjki macicy.

6. Jaka jest skuteczność nowej szczepionki?

Badania wykazały, że jest ona w 100% skuteczna w zapobieganiu przedrakowemu zapaleniu szyjki macicy oraz nieinwazyjnemu rakowi szyjki macicy wywołanemu przez HPV-16 i 18 u osób, które nie były jeszcze narażone na zakażenie tymi szczepami, według firmy Merck & Co. Inc, która produkuje Gardasil. Firma Merck jest sponsorem lekarzy.

7. Czy jeśli ktoś jest już aktywny seksualnie, to czy ta szczepionka nadal będzie działać?

Jeśli dana osoba została zakażona którymkolwiek z czterech szczepów, przed którymi chroni szczepionka, szczepionka nie zapewni jej ochrony przed tym typem. Będzie natomiast zapobiegać zakażeniu pozostałymi trzema.

8. Jak długo szczepionka Gardasil jest skuteczna?

Badania sugerują, że szczepionka działa przez co najmniej cztery lata. Długoterminowe wyniki nie są jeszcze pewne. Ochrona może trwać dłużej.

9. Czy szczepionka rzeczywiście zawiera wirusa HPV lub inny żywy wirus?

Nie. Zawiera ona cząsteczki wirusopodobne, ale nie jest to prawdziwy wirus.

10. Czy szczepionka Gardasil jest bezpieczna?

Badania kliniczne wykazały, że jest ona bezpieczna.

11. Ile kosztuje ta szczepionka? Czy pokryje ją ubezpieczenie?

Cena „katalogowa” wynosi około 120 dolarów za dawkę, a potrzebne są trzy dawki. Jest to jednak cena, którą lekarz płaci producentowi. Nie obejmuje ona kosztów wizyty w gabinecie ani innych opłat, więc koszt dla poszczególnych osób może być wyższy. W ramach federalnego programu „Szczepionki dla dzieci” osoby poniżej 19 roku życia, które się do niego kwalifikują, otrzymają bezpłatne szczepionki. Więcej informacji na temat tego programu można znaleźć na stronie internetowej CDC, www.cdc.gov. Wielu ubezpieczycieli zapowiada, że planuje pokrycie kosztów.

12. Czy szczepionka jest dostępna w całych Stanach Zjednoczonych?

Jak podaje firma Merck, leki zostały wysłane do całego kraju, ale być może dany gabinet lekarski lub klinika jeszcze ich nie zamówiły.

13. Czy nowa szczepionka sprawi, że badania przesiewowe w kierunku raka szyjki macicy, takie jak test Pap, nie będą konieczne?

Nie. Badania przesiewowe z użyciem testu Pap są nadal konieczne, ponieważ szczepionka nie chroni przed wszystkimi rodzajami raka szyjki macicy.

14. Czy jest to jedyna szczepionka przeciwko rakowi szyjki macicy?

W przygotowaniu jest druga szczepionka: Cervarix firmy GlaxoSmithKline. Cervarix zwalcza dwa szczepy HPV: HPV-16 i HPV-18. Firma GSK twierdzi, że planuje wystąpić do FDA o zatwierdzenie szczepionki Cervarix do końca roku. Pierwsze badania wykazały, że szczepionka ta, podobnie jak Gardasil, jest niezwykle bezpieczna i skuteczna. Firma GlaxoSmithKline jest sponsorem szczepionki.

15. Jak często występuje rak szyjki macicy i jak bardzo jest śmiertelny?

American Cancer Society przewiduje, że w 2007 roku w Stanach Zjednoczonych będzie około 11 150 nowych przypadków inwazyjnego raka szyjki macicy oraz 3 670 zgonów z powodu tego nowotworu.

Rak szyjki macicy jest drugim co do częstości występowania nowotworem u kobiet na świecie. Co roku odnotowuje się około 500 000 nowych zachorowań i 250 000 zgonów z powodu raka szyjki macicy. Według Światowej Organizacji Zdrowia, prawie 80% przypadków zachorowań występuje w krajach o niskich dochodach, gdzie rak szyjki macicy jest najczęstszym nowotworem u kobiet.

Co to jest cyklospora?

Editor
-
0
Co to jest cyklospora?

Cyclospora jest zakażeniem pasożytniczym, które może powodować takie problemy, jak wodnista biegunka i ból brzucha. Oto, co musisz wiedzieć.

Każdego roku zapada na nią około 15 000 osób w Stanach Zjednoczonych, a ogniska zakażenia zostały powiązane z różnymi rodzajami importowanych świeżych produktów.

Oto, co musisz wiedzieć, aby zachować bezpieczeństwo i zmniejszyć ryzyko zarażenia się tą chorobą.

Co go wywołuje?

Winowajcą jest jednokomórkowy, mikroskopijny pasożyt o nazwie Cyclospora cayetanensis. Rozprzestrzenia się poprzez żywność lub wodę zanieczyszczoną odchodami osoby zarażonej.

Jest mało prawdopodobne, abyś zaraził się nim w bezpośrednim kontakcie z inną osobą. Dzieje się tak dlatego, że pasożyt potrzebuje około 1 do 2 tygodni, aby stać się zakaźnym po przejściu przez kał.

Kto jest w grupie ryzyka?

W Stanach Zjednoczonych ogniska zakażeń w przeszłości były związane z takimi produktami spożywczymi, jak

  • Maliny

  • Bazylia

  • Kolendra

  • Groszek śnieżny

  • Sałata Mesclun

Szanse na zarażenie się cyklosporą mogą również wzrosnąć, jeśli podróżujesz lub mieszkasz w miejscach, w których jest ona powszechna, np. w tropikalnych lub subtropikalnych częściach świata.

Jakie są objawy?

Po zakażeniu objawy pojawiają się zwykle po około tygodniu. Niektóre z typowych objawów to:

  • Wodnista lub gwałtowna biegunka

  • Mały apetyt lub jego brak

  • Utrata wagi

  • Ból brzucha lub skurcze

  • Wzdęcia

  • Więcej gazów

  • Nudności

  • Zmęczenie

Możliwe jest również wystąpienie objawów grypopodobnych, takich jak wymioty, gorączka, bóle głowy lub bóle ciała.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli biegunka nie ustępuje po kilku dniach. Lub jeśli masz problemy z utrzymaniem płynów w ustroju, ponieważ może to prowadzić do niebezpiecznego odwodnienia.

Bez leczenia choroba może trwać od kilku dni do miesiąca lub dłużej. Objawy mogą zniknąć, a następnie powrócić. Prawdopodobnie będziesz czuł się bardziej zmęczony niż zwykle.

Niektóre osoby zarażone cyklosporą nie mają żadnych objawów.

Jak rozpoznaje się zakażenie?

Lekarz może zacząć od zapytania pacjenta o to, co jadł w ciągu ostatnich 7-10 dni, aby zorientować się, czy jedzenie może odgrywać rolę w występowaniu objawów. Może również zapytać o niedawną podróż zagraniczną.

Biegunka i inne problemy trawienne mogą mieć wiele możliwych przyczyn. Aby potwierdzić zakażenie cyklosporą, lekarz będzie musiał zbadać próbki stolca (w miarę możliwości z różnych dni) w laboratorium, aby stwierdzić obecność pasożyta. Badania krwi nie mogą zdiagnozować choroby.

Jakie jest leczenie?

Jeśli jesteś zdrowy, możesz wyzdrowieć samodzielnie.

Jeśli konieczne jest leczenie, lekarz może przepisać antybiotyki, aby zwalczyć infekcję. Lekarz może zlecić przyjmowanie leku będącego połączeniem dwóch antybiotyków o nazwie sulfametoksazol i trimetoprim (Bactrim, Cotrim, Septra).

Ważne jest, aby w okresie rekonwalescencji odpoczywać i pić dużo wody. Picie płynów ma kluczowe znaczenie, ponieważ ostra biegunka może spowodować niebezpieczne odwodnienie. Może to prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, zwłaszcza w przypadku:

  • Osób starszych

  • Niemowlęta

  • Osoby z poważnymi chorobami lub osłabionym układem odpornościowym

Jeśli Twoje dziecko lub niemowlę ma cyklosporę, możesz również podać mu doustny roztwór nawadniający. Pomijaj napoje gazowane i sportowe. Nie mają one odpowiednio zbilansowanych składników odżywczych dla dzieci.

Czy można temu zapobiec?

Tak. Wykonaj poniższe proste czynności, aby zmniejszyć ryzyko zarażenia cyklosporą:

Umyj się. Przed i po pracy z produktami myj ręce ciepłą wodą z mydłem przez co najmniej 20 sekund.

Przygotowujesz najpierw surowe mięso, drób lub owoce morza? Przed przygotowaniem surowych owoców i warzyw umyj wszystkie naczynia kuchenne i powierzchnie, których dotykają, gorącą wodą z mydłem.

Czyść świeże produkty. Opłukanie lub umycie owoców i warzyw skażonych cyklosporą prawdopodobnie nie usunie jej. Ogólnie rzecz biorąc, dobrze jest dokładnie wypłukać świeże produkty pod bieżącą wodą, zanim je zjesz, pokroisz lub ugotujesz.

Szoruj twarde produkty, takie jak ogórki i melony, za pomocą czystej szczotki do warzyw lub owoców. Przed przygotowaniem i zjedzeniem produktu należy również odciąć wszystkie jego obite lub uszkodzone części.

Jeśli kupiłeś owoce lub warzywa w opakowaniu oznaczonym jako wstępnie umyte, nie musisz ich ponownie myć.

Przechowuj bezpiecznie. Pokrojone, obrane lub ugotowane produkty włóż do lodówki natychmiast lub w ciągu 2 godzin. Owoce i warzywa trzymaj w lodówce z dala od surowego mięsa, drobiu i owoców morza, aby uniknąć wzajemnego zakażenia. Jeśli coś wycieknie lub rozleje się, natychmiast to posprzątaj.

Utrzymuj kuchnię w czystości. Wykonaj następujące czynności, aby wyczyścić wnętrze lodówki, deski do krojenia i blaty:

  • Umyj je wodą z mydłem.

  • Zdezynfekuj je mieszanką 1 łyżki stołowej wybielacza chlorowego na 1 galon ciepłej wody.

  • Osusz je czystym papierowym lub materiałowym ręcznikiem, którego wcześniej nie używałeś.

Jeśli coś się rozleje wewnątrz lodówki, natychmiast to wytrzyj.

Porady dla matek karmiących: Odżywianie

Editor
-
0
Porady dla matek karmiących: Odżywianie

Liczy się rodzaj spożywanego pokarmu, a nie jego ilość.

Potrzeby żywieniowe w okresie karmienia piersią

Od lekarza Archiwum

Hanna twierdzi, że ważne jest również, aby w diecie znajdowała się odpowiednia ilość białka i tłuszczu. Staraj się spożywać co najmniej trzy do pięciu porcji (po 1 uncji) tłuszczu dziennie. Mogą to być oleje roślinne, masło, a nawet majonez.

To, jak mówi Hanna, pomoże Twojemu organizmowi wytworzyć odpowiednią ilość super tłustego i satysfakcjonującego „tylnego” mleka, które jest wydzielane w drugiej połowie każdego karmienia.

„W końcu mówimy o zrównoważonej diecie, zawierającej węglowodany złożone, białko i tłuszcze, z jak najmniejszą ilością cukru i słodkich przekąsek” – mówi Hanna.

Jednym z najważniejszych składników odżywczych potrzebnych podczas karmienia piersią jest wapń – minimum 1000 mg dziennie to konieczność. Choć nabiał jest jego doskonałym źródłem, nie musisz pić mleka, aby je wytworzyć. Aby zaspokoić zapotrzebowanie na wapń, Amerykańska Akademia Pediatrii sugeruje spożywanie pięciu dziennych porcji każdego pokarmu bogatego w wapń, w tym niskotłuszczowego jogurtu i sera, a także pokarmów niezawierających wapnia, takich jak łosoś, brokuły, nasiona sezamu, tofu i jarmuż.

Czy podczas karmienia piersią potrzebne są suplementy odżywcze?

Tak długo, jak stosujesz zdrową i pożywną dietę, ani Tobie, ani Twojemu dziecku nie brakuje żadnych witamin ani minerałów. Jeśli po porodzie nadal będziesz przyjmować witaminy prenatalne – co obecnie zaleca wielu lekarzy położników – to Ty i Twoje dziecko jesteście w jeszcze lepszej sytuacji.

Jedynym suplementem, którego może potrzebować Twoje dziecko, jest witamina D, niezbędna do wchłaniania wapnia do kości, mówi Carol Huotari, IBCLC, kierownik Centrum Informacji o Karmieniu Piersią w La Leche League International w Schaumburgu, Ill. Witamina D znajduje się w mleku matki, ale w niewielkich ilościach.

Co można zrobić? Słońce w naturalny sposób przekształca pewne substancje chemiczne organizmu w witaminę D, dlatego Huotari sugeruje, aby każdego dnia zabierać dziecko na zewnątrz na około pół godziny. „Jeśli Twoje dziecko raz dziennie przez około 20 minut wystawia policzki na działanie promieni słonecznych, prawdopodobnie otrzymuje wystarczającą ilość witaminy D” – mówi.

Należy jednak uważać, aby nie wystawiać dziecka na zbyt intensywne działanie promieni słonecznych, co może spowodować oparzenia słoneczne i zwiększyć ryzyko wystąpienia raka skóry u dziecka w późniejszym życiu. Jeśli nie jesteś pewna, co robić, porozmawiaj o tym ze swoim pediatrą i zapytaj o odpowiednią dawkę i rodzaj suplementów witaminy D dla Twojego dziecka. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca codzienne podawanie kropli witaminy D wszystkim niemowlętom karmionym piersią.

Ponadto, jeśli jesteś ścisłą wegetarianką, w Twoim mleku może brakować odpowiedniej ilości witaminy B-12. Zapytaj swojego pediatrę, czy Twoje dziecko potrzebuje suplementów również tego składnika.

Wreszcie, chociaż woda w większości miast i miasteczek w USA jest wzbogacona o fluor – substancję chemiczną, która wspomaga wzrost zębów i paznokci – na niektórych obszarach wiejskich jego poziom może być niski. Zapytaj w lokalnym przedsiębiorstwie wodociągowym, ile części na milion fluorku znajduje się w Twojej wodzie pitnej. Jeśli poziom ten jest niższy niż 3 ppm, zapytaj pediatrę, czy dziecko powinno przyjmować suplementy fluoru po ukończeniu 6 miesięcy. Poniżej 6 miesiąca życia dziecko nie powinno przyjmować suplementów fluoru, nawet jeśli poziom fluoru w wodzie pitnej jest niski.

Jak zapewne już wiesz, alkohol i ciąża to niebezpieczna mieszanka. Zaskakujące jest jednak to, że dowody są o wiele mniej jednoznaczne, jeśli chodzi o wpływ alkoholu na karmienie piersią.

Z badaniami po obu stronach – jedne wskazują, że może on zwiększać ryzyko problemów, inne nie potwierdzają tego – nie jest zaskakujące, że eksperci są podzieleni w tej kwestii.

W związku z tym mamy karmiące piersią powinny zachować ostrożność. Ogranicz alkohol do jednego lub dwóch drinków od czasu do czasu, mówi Huotari. „Dopóki nie dowiemy się więcej, lepiej pić mniej” – mówi. Jej radę popiera także Amerykańska Akademia Pediatrii.

Jeśli zdecydujesz się wypić coś od czasu do czasu, wypij to zaraz po zakończeniu karmienia piersią, co najmniej dwie godziny przed ponownym karmieniem. Dwie godziny to najmniejszy czas potrzebny do wyeliminowania alkoholu z organizmu.

Jeśli spróbujesz karmić piersią, gdy alkohol jest aktywny w Twoim organizmie, nie zdziw się, jeśli będziesz miała trudności z „wypływaniem” mleka. Jedno z klasycznych już badań opublikowanych w 1992 r. wykazało, że alkohol hamuje produkcję oksytocyny, hormonu, który pobudza wypływ mleka z piersi.

Karmienie z alkoholem w organizmie może również spowodować, że noworodek będzie unikał karmienia. Huotari przytacza badania, z których wynika, że zapach alkoholu może być wyczuwalny w mleku matki i może odwrócić dziecko od Twojego ciała.

Jeśli chodzi o kofeinę i karmienie piersią, wielu lekarzy zaleca ostrożność. Amerykańska Akademia Pediatrii zwraca uwagę, że przeciążenie kofeiną może wywołać u dziecka takie same objawy jak u Ciebie – nerwowość, rozdrażnienie, bezsenność, a także złe nawyki karmienia.

Ponieważ dzieci nie potrafią przetwarzać kofeiny tak szybko jak mamy, przeciążenie organizmu może nastąpić znacznie szybciej niż myślisz.

Aby zmniejszyć ryzyko, pediatrzy zalecają picie mniejszej ilości napojów zawierających kofeinę podczas karmienia piersią. Ogranicz kawę, herbatę, napoje typu cola i czekoladę. Jeśli zauważysz, że Twoje dziecko po karmieniu wydaje się nerwowe lub zdenerwowane, rozważ wyeliminowanie kofeiny ze swojej diety.

Palenie a karmienie piersią: Co powinnaś wiedzieć

Mimo, że rzuciłaś palenie w ciąży, po urodzeniu dziecka możesz chcieć znowu zacząć. Eksperci twierdzą, że nie jest to dobry pomysł z kilku powodów.

Po pierwsze, niezależnie od tego, czy karmisz piersią, czy nie, badania wykazują, że palenie w pobliżu noworodka znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia u niego zespołu nagłej śmierci niemowląt (SIDS).

Co więcej, w zależności od tego, jak dużo palisz, nikotyna i inne szkodliwe substancje chemiczne zawarte w papierosach mogą trafić prosto do Twojego mleka, powodując u dziecka różne dolegliwości.

„Zasadniczo wszystko, co dostaje się do Twojego organizmu, dostaje się do mleka matki. Tak więc wszelkie substancje chemiczne zawarte w papierosie znajdą się w organizmie dziecka” – mówi Hanna.

Rzeczywiście, jeśli palisz więcej niż 20 papierosów dziennie, eksperci La Leche League twierdzą, że Twoje dziecko może mieć nudności, wymioty, skurcze brzucha i biegunkę.

Jednocześnie możesz mieć problemy z „wypływem” mleka i zmniejszoną jego produkcją, co utrudnia karmienie dziecka.

Jeśli zastanawiasz się nad zastosowaniem plastrów nikotynowych, aby poskromić swój głód, wiadomości są dobre: Zgodnie z podręcznikiem „Medications and Mother’s Milk” autorstwa Thomasa W. Hale’a, PhD, RPh, średnia dzienna dawka nikotyny w plastrze wynosi tylko około 17 mg, czyli mniej niż połowę tego, co można by uzyskać z 20 papierosów.

Pomoc medyczna dla mamy i jej wcześniaka

Editor
-
0
Pomoc medyczna dla mamy i jej wcześniaka

Lekarz wyjaśnia, którzy pracownicy służby zdrowia zajmują się wcześniakami na oddziale intensywnej terapii noworodka (NICU), gdzie wcześniaki trafiają na leczenie po urodzeniu.

Niezależnie od tego, czy z wyprzedzeniem dowiedziałeś się o oddziale intensywnej terapii noworodków (NICU), gdzie leczone są wcześniaki po urodzeniu, szybko się tego dowiesz, gdy Twoje dziecko będzie tam leczone.

Dziecko będzie w dobrych rękach lekarzy, pielęgniarek, a w większości współczesnych szpitali także Ciebie.

Lekarze dla dzieci

Być może nie słyszałeś wcześniej o neonatologach. Są to pediatrzy, którzy specjalizują się w leczeniu noworodków i wcześniaków na oddziale NICU.

Nie każde dziecko na OITN trafia do neonatologa. Niektóre mniejsze szpitale zatrudniają tylko pediatrów. W innych mogą pracować obaj – starsze wcześniaki trafiają do pediatrów, a młodsze do neonatologów. Obaj lekarze mają wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi urodzonymi o czasie i wcześnie.

Pielęgniarki i nie tylko

Wielu pracowników opieki zdrowotnej zajmuje się dziećmi na oddziale NICU:

  • Pielęgniarki

    oraz

    pielęgniarki

    spędzają najwięcej czasu na opiece nad wcześniakami.

  • Jeśli noworodek potrzebuje lekarstw, otrzyma je od

    farmaceuty

    .

  • Jeśli pacjent ma problemy z oddychaniem, powinien zgłosić się do

    terapeutę oddechowego

    .

  • Terapeuci mowy i języka

    pomagają wcześniakom mającym problemy z karmieniem. Są oni ekspertami w dziedzinie jamy ustnej i połykania.

  • Hospitaliści pediatryczni

    to lekarze, którzy pracują wyłącznie w szpitalach.

  • W szpitalach klinicznych można spotkać

    stypendystów

    ,

    rezydenci,

    oraz

    studenci medycyny

    którzy przechodzą szkolenie w zakresie neonatologii na różnych etapach swojej kariery zawodowej.

Rodzice odgrywają ważną rolę

Większość szpitali pozwala na opiekę nad wcześniakiem na oddziale NICU w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, o każdej porze, która jest dla Ciebie odpowiednia. Lekarze i pielęgniarki odpowiedzą na pytania i mogą pozwolić Ci być przy leczeniu Twojego maleństwa.

Pielęgniarki nauczą Cię, jak karmić dziecko, zmieniać pieluchy, utrzymywać ciepło i wykonywać inne czynności, aby pomóc mu rosnąć w siłę.

Na wielu oddziałach NICU mamy i tatusiowie opiekują się wcześniakami metodą „skóra do skóry”. Można usłyszeć, że nazywają to opieką kangurową. Dziecko opiera się o twoją nagą klatkę piersiową, co pomaga mu utrzymać ciepło, łatwiej oddychać i głębiej zasnąć. Niektóre dzieci drzemią na skórze swoich rodziców. Inne po prostu lubią ten bliski kontakt.

Wspólne problemy

Na oddziale NICU można spotkać wiele urządzeń i monitorów. Lekarze i pielęgniarki używają ich, aby obserwować Twoje dziecko i pomóc mu nabrać sił. Mogą one potrzebować pomocy przy:

  • Temperatura ciała:

    Niektóre niemowlęta są zbyt małe, by samodzielnie utrzymać ciepło. Umieszcza się je w przytulnych inkubatorach, aby zapewnić im stałą temperaturę, co pomaga im szybciej rosnąć.

  • Oddychanie:

    Dziecko może potrzebować aparatu do oddychania (respiratora) lub tlenu.

  • Karmienie:

    Mleko matki pomaga w rozwoju wcześniaków i zwalcza infekcje. Pielęgniarki na oddziale NICU pokażą Ci jak używać laktatora. Jeśli nie jesteś w stanie tego zrobić, dziecko może otrzymać mleko od dawczyni.

  • Żółtaczka:

    Niektóre noworodki stają się żółte, ponieważ ich wątroby nie są w stanie usunąć z krwi związku zwanego bilirubiną. Naświetlanie jasnym światłem (fototerapia) może wyleczyć ten problem.

Powrót do domu

Każde dziecko przebywa na oddziale NICU przez inny okres czasu. Lekarze i pielęgniarki poinformują Cię, jakie kamienie milowe musi osiągnąć Twoje dziecko, abyś mógł zabrać je do domu. Często są to samodzielne oddychanie lub utrzymywanie ciepła, gdy dziecko nie jest w inkubatorze.

Opiekując się wcześniakiem na oddziale NICU, będziesz dobrze przygotowana do opieki nad nim w domu.

1...3,2983,2993,300...3,364Strona 3,299 z 3,364
© Newspaper WordPress Theme by TagDiv