Strona główna Blog Strona 3298

Co warto wiedzieć o omphalocele: przyczyny, leczenie i inne informacje

0

O omphalocele mówimy, gdy dziecko rodzi się z jelitami na zewnątrz ciała. Czasami może być mylone z gastroschisisis. Dowiedz się więcej o tym, co powoduje omphalocele, czego się spodziewać, jeśli Twoje dziecko ma omphalocele, i więcej.

Zazwyczaj, gdy płód jest w 6-10 tygodniu ciąży, część rozwijającego się jelita wypycha na zewnątrz do pępowiny. W normalnym rozwoju jelita chowają się z powrotem do płodu do 11 tygodnia.

Jeśli dziecko urodzi się z omphalocele, jelita nie zdołają się cofnąć i pozostają na zewnątrz. Inne narządy, które zwykle znajdują się w jamie brzusznej, mogą również przesunąć się wraz z jelitami poza ciało płodu. Przypadki omphalocele różnią się złożonością w zależności od narządów, których dotyczą.

Omphalocele mogą być mylone z podobnym schorzeniem zwanym gastroschisis, ale istnieje między nimi kilka zasadniczych różnic.

Co powoduje omphalocele?

Nie wiadomo dokładnie, co powoduje omphalocele, ale jego rozwój powiązano z kilkoma nieprawidłowościami genetycznymi i chromosomalnymi. Mogą mieć na to wpływ także inne czynniki, takie jak nawyki matki w czasie ciąży, lub może się to zdarzyć z powodu połączenia kilku przyczyn.

Omphalocele jest zwykle najpierw diagnozowane za pomocą badania ultrasonograficznego. Technik może zauważyć nieprawidłowości w obszarze jamy brzusznej podczas rutynowego badania i przeprowadzić dalsze badania. Czasami rozpoznaje się ją dopiero po urodzeniu dziecka.

Zdrowie matki w czasie ciąży jest bardzo ważne dla prawidłowego rozwoju dziecka. Następujące czynniki mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia omphalocele u płodu:?

  • Używanie alkoholu. Spożywanie alkoholu w czasie ciąży jest związane z występowaniem omphalocele.

  • Używanie tytoniu. Kobiety, które w czasie ciąży używają tytoniu są w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia omphalocele u ich nienarodzonego dziecka.

  • SSRIs. Kobiety, które w czasie ciąży stosują selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), są bardziej narażone na urodzenie dziecka z omphalocele. SSRI znajdują się zwykle w lekach takich jak antydepresanty.

  • Otyłość. Otyłość u przyszłych matek może stanowić zagrożenie dla płodu. Omphalocele jest bardziej prawdopodobne, gdy matka jest otyła.

Omphalocele a gastroschisis

Gastroschisis i omphalocele to schorzenia, w których narządy znajdujące się w jamie brzusznej przelewają się przez zewnętrzną ścianę jamy brzusznej. Często są one mylone, ale to nie to samo.

W przypadku omphalocele otwór znajduje się bezpośrednio na środku ściany jamy brzusznej w okolicy pępka. Pępowina znajduje się w środku tego otworu. W małym worku znajdują się jelita, a w niektórych przypadkach także inne narządy.

Omphalocele często towarzyszy innym wadom wrodzonym. Nierzadko występują również wady serca, wady nerek lub nieprawidłowości chromosomalne, takie jak zespół Downa.?

Gastroschisis wygląda podobnie do omphalocele – jelita dziecka znajdują się poza ciałem. W gastroschisis narządy wewnętrzne również wylewają się z otworu w jamie brzusznej, ale otwór ten znajduje się zwykle po prawej stronie od pępowiny. Nie ma również ochronnego worka, w którym znajdowałyby się narządy. Płyn owodniowy, który otacza dziecko wewnątrz macicy, może powodować podrażnienie lub zapalenie narządów.

Wpływ omphalocele na zdrowie

W Stanach Zjednoczonych 1 na 4200 dzieci ma omphalocele. Wpływ omphalocele na stan zdrowia dziecka po urodzeniu zależy od ciężkości przypadku i skuteczności leczenia. Jeśli dziecko urodziło się z innymi wadami wrodzonymi, mogą one również wpłynąć na ogólny stan zdrowia i powrót do zdrowia.

Omphalocele dzieli się na małe, średnie, duże i olbrzymie. Wielkość zależy od tego, jak wiele narządów znajduje się wewnątrz worka. Dzieci, u których duże omphalocele rozpoznano przed urodzeniem, są często rodzone przez cesarskie cięcie, aby zminimalizować ryzyko.

Operacja zwykle odbywa się wkrótce po urodzeniu, aby zastąpić narządy wewnątrz ciała. Małe omphalocele mogą wymagać tylko jednej operacji i krótkiego okresu rekonwalescencji. Jeżeli w worku znajduje się wiele narządów, może być konieczne przeprowadzenie większej liczby operacji.

Jeśli omphalocele jest olbrzymie, może to oznaczać dłuższy okres rekonwalescencji po operacji. Niektóre niemowlęta wymagają wspomagania oddychania przez respirator, podczas gdy ich płuca i organizm przyzwyczajają się do narządów.

Niektóre narządy mogą pozostać poza ciałem dziecka w okresie między operacjami. Na worek nakłada się bezbolesny środek osuszający lub osłonę ochronną. Rodzice są uczeni, jak zapewnić dziecku właściwą opiekę w tym czasie i jakie objawy należy obserwować w przypadku wystąpienia komplikacji.

Leczenie omphalocele

Podstawowym sposobem leczenia omphalocele jest operacja, którą zwykle przeprowadza chirurg dziecięcy. Często oznacza to tylko jedną operację w przypadku małego omphalocele, które zawiera jelito lub część jelita. Operacje większych omphalocele są nieco bardziej skomplikowane i zwykle przeprowadza się je etapami.

Całkowity powrót do zdrowia zależy od kilku czynników:?

  • wielkości omphalocele

  • stan zdrowia narządów

  • inne wady wrodzone lub nieprawidłowości, które mogą mieć wpływ na proces leczenia i ogólny stan zdrowia niemowlęcia

Twoje dziecko ma ADHD: Co teraz?

0

Zastanawiasz się, co dalej dla Ciebie i Twojego dziecka po diagnozie ADHD? Oto kilka pomysłów.

Dowiedz się, jak radzić sobie z ADHD

Dowiedzenie się wszystkiego o ADHD swojego dziecka jest pierwszym krokiem do podejmowania mądrych decyzji dotyczących jego zdrowia. Zacznij od lekarza, który zdiagnozował Twoje dziecko. Zadawaj pytania i rób notatki.

Możesz zapytać:

  • Jakie są różne rodzaje ADHD? Który z nich występuje u mojego dziecka?

  • Jakie objawy można zaobserwować u mojego dziecka?

  • Czy ADHD zmienia się wraz z wiekiem? Czy dzieci nigdy nie przestają z niego korzystać?

  • Jak ADHD wpłynie na moje dziecko w dłuższym okresie czasu?

  • Jakie rodzaje leczenia są dostępne? Z jakimi innymi specjalistami powinniśmy się spotkać?

Możesz nawet mieć poczucie, że potrzebujesz drugiej opinii, aby dowiedzieć się więcej o stanie zdrowia swojego dziecka. Jeśli diagnoza została postawiona przez pediatrę, warto skonsultować się z psychologiem lub psychiatrą, lub odwrotnie. Czasami z ADHD wiążą się także problemy z nauką. Upewnij się, że o to zapytasz.

Jeśli prowadzisz badania online, pamiętaj, aby czerpać informacje z renomowanych źródeł, takich jak strony rządowe (na przykład CDC), organizacje non-profit (takie jak CHADD) lub zasoby uniwersyteckie (strony internetowe kończące się na .edu).

Na ADHD nie ma lekarstwa, dlatego należy być ostrożnym wobec wszelkich stron, które twierdzą, że je mają.

Porozmawiaj z dzieckiem

Nauczenie się, że za tym, co się dzieje, kryje się przyczyna medyczna, może być dla dziecka wzmacniające. Odkrycie języka, w którym można mówić o swojej chorobie, może także zwiększyć samoświadomość i pewność siebie.

Rozmawiając z dzieckiem, pamiętaj, aby:

  • Używać słów i terminów, które dziecko może zrozumieć.

  • Dodawaj otuchy i rozmawiaj o tym, w jaki sposób Ty i lekarze możecie pomóc w zwalczaniu objawów.

  • Wyjaśnij, że jest to coś, z czym dziecko się rodzi, tak jak z kolorem oczu. Nic, co zrobili, nie spowodowało ADHD.

  • Wskaż ich mocne strony.

Przeszkolony doradca lub psycholog może pomóc w przekazaniu narzędzi do rozmowy z dzieckiem na temat jego ADHD.

Badania nad metodami leczenia

Pomocne może być podejście do leczenia ADHD w taki sam sposób, jak do innych chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca czy astma. Jest to coś, co wymaga leczenia przez całe życie.

Zazwyczaj leczenie ADHD obejmuje jedno lub więcej z poniższych działań:

  • edukację w zakresie ADHD

  • Długoterminowy plan postępowania

  • Terapia behawioralna, w tym szkolenie rodziców

  • Poradnictwo indywidualne i rodzinne

  • Leki

Możliwe jest również skorzystanie z usług trenera ADHD – osoby posiadającej certyfikat, która pomaga w zakresie umiejętności życiowych, takich jak zarządzanie czasem, organizacja i wyznaczanie celów. Dzięki szkoleniom dla rodziców można nauczyć się, jak organizować życie domowe, aby dziecko miało zapewnione pomocne rutyny i systemy.

Lekarz pediatra powinien polecić psychologa, psychiatrę lub innego specjalistę w dziedzinie zdrowia psychicznego, który wspólnie z dzieckiem opracuje strategie. Wspólnie możecie ustalić cele dla swojego dziecka, takie jak:

  • Lepsze oceny w szkole

  • Mniej kłótni z rodzeństwem

  • Bezpieczniejsze zachowania

Cele te stanowią punkty odniesienia, dzięki którym można stwierdzić, czy leczenie przynosi efekty, czy nie.

Jeśli pediatra lub specjalista od zdrowia psychicznego uzna, że czas wypróbować leki w połączeniu z innymi terapiami, aby pomóc dziecku w skupieniu uwagi, warto zapoznać się z dostępnymi opcjami. Zapytaj swojego lekarza:

  • Jakie są różne możliwości wyboru? Na czym polega ich działanie?

  • Jakie są skutki uboczne?

  • Jak długo trzeba czekać na skuteczność?

  • Jakie są możliwości, jeśli leki nie działają? Czy trzeba je odstawić?

  • Czy powinny być używane tylko w szkole?

  • Czy moje dziecko będzie musiało przyjmować je przez całe życie?

Znalezienie odpowiedniego leku może być często procesem prób i błędów. Może się zdarzyć, że po rozpoczęciu stosowania jednego leku konieczne będzie dostosowanie jego dawki. Może się też okazać, że lek nie działa dobrze na dziecko i trzeba go zmienić. Konieczne może być opracowanie planu postępowania w przypadku wystąpienia pewnych skutków ubocznych, takich jak:

  • Problemy z zasypianiem

  • Mniejszy apetyt

  • Utrata wagi

  • Wycofanie społeczne

Należy porozmawiać z lekarzem o dostosowaniu dawki lub czasu przyjmowania leków przez dziecko, aby sprawdzić, czy może to pomóc w łagodzeniu tych skutków.

Porozmawiaj ze szkołą dziecka

Nauczyciel, dyrektor i doradca szkolny dziecka mogą być ważnymi osobami w procesie leczenia ADHD.

Należy umówić się na spotkanie, aby porozmawiać o diagnozie dziecka i podzielić się planami radzenia sobie z nim. Zapytaj o indywidualny plan edukacji (IEP) dla swojego dziecka. Twoje dziecko może najlepiej funkcjonować z pomocą:

  • Pomocnika w klasie

  • Korepetycje prywatne

  • Specjalne warunki w klasie

Jeśli ADHD dziecka przeszkadza mu w nauce, istnieją przepisy federalne, które mogą mu pomóc. Część B Ustawy o edukacji osób niepełnosprawnych (Individuals with Disabilities Education Act, IDEA) oraz Sekcja 504 Ustawy o rehabilitacji (Rehabilitation Act) z 1973 roku wymagają od szkół publicznych pokrycia kosztów oceny i zapewnienia potrzeb edukacyjnych dziecka.

Znajdź wsparcie i pozostań w kontakcie

Często największym źródłem pociechy dla rodziców dzieci z ADHD są inni rodzice dzieci z ADHD. Rozmowa z kimś, kto przeszedł Twoją drogę przed Tobą, może pomóc.

Zapytaj swojego pediatrę o grupy wsparcia w Twojej okolicy lub o zasoby internetowe, które mogą połączyć Cię z innymi rodzinami borykającymi się z ADHD.

Akceptacja

Zaakceptowanie faktu, że dziecko ma ADHD może być trudne. Akceptacja jest jednak ważnym pierwszym krokiem, który pomoże Tobie i Twojemu dziecku produktywnie radzić sobie z objawami ADHD. Dokładna ocena sytuacji przez licencjonowanego specjalistę może pomóc w zaakceptowaniu diagnozy. Należy zadawać wiele pytań, aż do uzyskania pewności, że wszystko jest zrozumiałe.

Po zaakceptowaniu diagnozy, łatwiej jest dowiedzieć się, jak najlepiej postępować w przypadku Państwa i Państwa dziecka. Wtedy będzie można zebrać narzędzia, które najlepiej radzą sobie z efektami ADHD w konkretnym przypadku – nie tylko dla siebie i swojego dziecka, ale także w dalszej rodzinie, grupach społecznych, szkole i poza nią.

Anafilaksja (reakcja anafilaktyczna): Objawy, przyczyny, leczenie

0

Anafilaksja: lekarz wyjaśnia, jak rozpoznać reakcję anafilaktyczną i jak uzyskać pomoc.

Epinefryna może odwrócić objawy w ciągu kilku minut. Jeśli tak się nie stanie, w ciągu pół godziny może być konieczne podanie drugiego zastrzyku. Zastrzyki te, na które potrzebna jest recepta, są dostępne w postaci gotowych do użycia długopisów.

W przypadku reakcji anafilaktycznej nie należy przyjmować leków przeciwhistaminowych.

Anafilaksja występuje rzadko i większość ludzi wychodzi z niej cało. Ważne jest jednak, aby przed rozpoczęciem jakichkolwiek zabiegów medycznych, w tym stomatologicznych, poinformować lekarza o wszelkich alergiach na leki. Dobrym pomysłem jest także noszenie bransoletki lub wisiorka z ostrzeżeniem medycznym lub karty z informacjami o alergii.

Jeśli już wcześniej wystąpiła reakcja anafilaktyczna, istnieje większe ryzyko, że wystąpi ona ponownie. Ryzyko jest również większe, jeśli w twojej rodzinie występowała anafilaksja lub jeśli masz astmę.

Objawy

Pierwsze objawy reakcji anafilaktycznej mogą przypominać typowe objawy alergii: katar lub wysypkę. Jednak w ciągu około 30 minut pojawiają się poważniejsze objawy.

Zwykle występuje więcej niż jeden z nich:

  • kaszel, świszczący oddech, ból, swędzenie lub ucisk w klatce piersiowej

  • Omdlenia, zawroty głowy, dezorientacja lub osłabienie

  • Pokrzywka, wysypka, swędzenie, obrzęk lub zaczerwienienie skóry

  • Katar lub duszność nosa i kichanie

  • Duszność lub trudności w oddychaniu i szybkie bicie serca

  • Opuchnięte lub swędzące wargi lub język

  • Spuchnięte lub swędzące gardło, ochrypły głos, trudności w przełykaniu, uczucie ucisku w gardle

  • Wymioty, biegunka lub skurcze

  • Słaby puls, bladość

Niektóre osoby pamiętają również uczucie „zagłady” tuż przed atakiem.

Objawy mogą przejść w szok i utratę przytomności.

Aż u 1 na 5 osób może wystąpić druga reakcja anafilaktyczna w ciągu 12 godzin od pierwszej. Jest to tzw. anafilaksja dwufazowa.

Leczenie

Epinefryna jest najskuteczniejszą metodą leczenia anafilaksji, a zastrzyk powinien być podany natychmiast (zwykle w udo). Jeśli już wcześniej wystąpiła u Ciebie reakcja anafilaksji, powinieneś zawsze mieć przy sobie co najmniej dwie dawki epinefryny.

Termin ważności epinefryny upływa po około roku, dlatego należy upewnić się, że recepta jest aktualna. Jeśli wystąpiła reakcja anafilaktyczna, a termin ważności długopisu upłynął, mimo wszystko wykonaj zastrzyk.

Gdy przyjedzie personel medyczny, może podać więcej adrenaliny. Jeśli nie jesteś w stanie oddychać, mogą włożyć Ci rurkę do ust lub nosa, aby pomóc. Jeśli to nie pomoże, można wykonać zabieg chirurgiczny zwany tracheostomią, polegający na wprowadzeniu rurki bezpośrednio do tchawicy.

Zarówno w karetce, jak i w szpitalu pacjent może potrzebować płynów i leków ułatwiających oddychanie. Jeśli objawy nie ustąpią, lekarze mogą również podać leki przeciwhistaminowe i sterydy.

Prawdopodobnie pacjent będzie musiał pozostać na oddziale ratunkowym przez kilka godzin, aby upewnić się, że nie wystąpi u niego druga reakcja.

Po zakończeniu pierwszego ostrego dyżuru należy udać się do alergologa, zwłaszcza jeśli nie wiadomo, co było przyczyną reakcji.

Przyczyny

Do anafilaksji dochodzi, gdy przeciwciała – coś, co zwykle zwalcza infekcje – nadmiernie zareagują na coś nieszkodliwego, np. pokarm. Anafilaksja może nie wystąpić przy pierwszym kontakcie z czynnikiem wyzwalającym, ale może rozwinąć się z czasem.

U dzieci najczęstszą przyczyną jest jedzenie. W przypadku dorosłych główną przyczyną są leki.

Typowe czynniki wyzwalające u dzieci to:

  • Orzeszki ziemne

  • Skorupiaki

  • Ryby

  • Mleko

  • Jaja

  • Soja

  • Pszenica

Powszechnie występujące czynniki wyzwalające u dorosłych to:

  • Skorupiaki

  • Orzechy z drzew orzechowych (orzechy włoskie, orzechy laskowe, nerkowce, pistacje, orzeszki piniowe i migdały)

  • Orzeszki ziemne

Niektóre osoby są tak wrażliwe, że nawet zapach jedzenia może wywołać reakcję. Niektórzy są również uczuleni na niektóre środki konserwujące zawarte w żywności.

Powszechnie występujące leki wywołujące reakcję to:

  • Penicylina (częściej w postaci zastrzyku niż tabletki)

  • Środki zwiotczające mięśnie, takie jak te stosowane w znieczuleniu

  • Aspiryna, ibuprofen i inne leki z grupy NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne)

  • Leki przeciwdrgawkowe

Anafilaksja może być wywołana także przez kilka innych czynników. Nie są one jednak tak powszechne:

  • Pyłki roślin, takie jak ambrozja, trawy i pyłki drzew

  • Użądlenia lub ukąszenia pszczół, os, szerszeni i mrówek ogniowych

  • Lateks, występujący w rękawicach szpitalnych, balonach i gumkach

U niektórych osób wdychanie lateksu może wywołać reakcję anafilaktyczną.

Niektórzy mogą zareagować na kombinację różnych czynników:

  • Wdychanie pyłków brzozy i spożywanie jabłek, surowych ziemniaków, marchwi, selera lub orzechów laskowych.

  • Wdychać pyłek bylicy i jeść seler, jabłka, orzeszki ziemne lub kiwi

  • Wdychać pyłki ambrozji i jeść melony lub banany

  • Dotknij lateksu i zjedz papaję, kasztany lub kiwi

W rzadkich przypadkach reakcja ta może zostać wywołana przez 2 do 4 godzin wysiłku fizycznego po spożyciu określonych pokarmów lub przez sam wysiłek fizyczny.

Reakcje anafilaktyczne rozpoczynają się zwykle w ciągu kilku minut od kontaktu z czynnikiem wyzwalającym, ale mogą też wystąpić godzinę lub więcej później.

Niektórzy ludzie nigdy nie dowiadują się, co wywołało ich reakcję. Jest to tzw. anafilaksja idiopatyczna. Jeśli nie znasz czynników wyzwalających, nie możesz ich uniknąć. Dlatego szczególnie ważne jest noszenie przy sobie wstrzykiwaczy z epinefryną, upewnienie się, że Ty i bliskie Ci osoby wiedzą, jak ich używać, oraz noszenie biżuterii ostrzegawczej.

Testy na alergie stosowane do identyfikacji źródła alergii

0

Lekarz opowiada o najczęstszych testach stosowanych w celu zidentyfikowania alergii.

Specjalista alergolog (alergolog) może być w stanie pomóc w identyfikacji czynników wyzwalających alergię. W tym celu stosuje się kilka różnych rodzajów testów alergicznych.

  • Testy skórne są najczęściej stosowane i najbardziej pomocne w ustalaniu przyczyny alergii. Istnieje kilka różnych metod, ale wszystkie polegają na wystawieniu skóry na działanie niewielkich ilości różnych substancji i obserwowaniu reakcji w czasie.

  • Testy swoistych IgE zazwyczaj identyfikują przeciwciała IgE przeciwko określonym antygenom lub czynnikom wywołującym alergię. Organizm wytwarza przeciwciała, aby zwalczać najeźdźców, czyli alergeny.

  • Inne testy polegają na wyeliminowaniu pewnych alergenów z otoczenia, a następnie ponownym ich wprowadzeniu w celu sprawdzenia, czy wystąpi reakcja.

Osobom, u których w przeszłości wystąpiły poważne reakcje anafilaktyczne, może zostać przepisany autowstrzykiwacz, czasami nazywany zestawem do użądlenia pszczoły lub autowstrzykiwaczem, takim jak: Auwi-Q, EpiPen, Symjepi lub jego generyczna wersja. Zawierają one wstępnie odmierzoną dawkę epinefryny. Należy nosić przy sobie dwa takie wstrzykiwacze i natychmiast wstrzyknąć sobie lek w przypadku kontaktu z substancją wywołującą silną reakcję alergiczną lub wystąpienia objawów anafilaksji.

Jakie są różne rodzaje pozycji porodowych dla przyszłych matek?

0

Dowiedz się więcej o zaletach różnych pozycji porodowych dla przyszłych matek.

Jakie są etapy porodu?

Wiele kobiet przyjmuje więcej niż jedną pozycję w trakcie porodu, który zazwyczaj przebiega w różnych etapach.

Wczesny poród. Szyjka macicy rozszerza się do około 4 centymetrów. W tym czasie większość kobiet pozostaje w domu. Powinnaś starać się zrelaksować, kiedy tylko możesz. Na tym etapie dobrze jest pić czyste płyny lub zjeść lekki posiłek. Skurcze będą się pojawiać i znikać, ale w końcu zaczną się nasilać.

Aktywny poród. W pierwszej fazie aktywnego porodu szyjka macicy może się rozszerzyć nawet o 7 centymetrów. Na tym etapie kobiety zazwyczaj zaczynają kierować się do szpitala. Skurcze stają się coraz szybsze, gdy zaczynają pojawiać się co trzy do czterech minut i trwają około 60 sekund. Powolne oddychanie w odpowiednim czasie oraz wybór pozycji porodowej mogą sprawić, że poczujesz się bardziej komfortowo.

Kiedy wkraczasz w drugą fazę aktywnego porodu, Twoja szyjka macicy może poszerzyć się nawet o 10 centymetrów. Skurcze zaczynają przychodzić szybciej, mniej więcej co dwie do trzech minut, i mogą trwać do 90 sekund. W końcu Twoje dziecko zaczyna torować sobie drogę w dół kanału rodnego. Szyjka macicy powinna być całkowicie rozwarta, co pozwoli Ci na wypchnięcie dziecka wraz ze skurczami.

Poród. Twoja macica nadal się kurczy, wypychając resztki łożyska. Zakończenie porodu poporodowego trwa zazwyczaj do 15 minut.

Rodzaje pozycji porodowych

Wypróbowanie różnych pozycji porodowych może pomóc w złagodzeniu dyskomfortu odczuwanego podczas porodu. Wiele kobiet uważa, że ruch pomaga im poczuć się swobodniej podczas całego procesu. Pozostawanie w ruchu może sprzyjać uwalnianiu endorfin, które zmniejszają odczuwany ból. Przedstawione poniżej pozycje mają na celu naśladowanie procesu porodu. Wiele kobiet dostosowuje swoją postawę do różnych etapów porodu.

Pozycje pionowe. Może to być korzystne we wcześniejszych fazach porodu. Pozostawanie na nogach pomaga dziecku przesunąć się w dół do pozycji właściwej do porodu. Pozycje stojące mogą pomóc zwiększyć siłę skurczów i skrócić poród. Kobiety często odczuwają mniejszy ból pleców i mniejszą potrzebę użycia przez lekarza kleszczy lub urządzenia próżniowego w celu ułatwienia porodu.

Przysiad podparty. Przysiad z podparciem pomaga w ustawieniu miednicy w prawidłowej pozycji, co powoduje zwiększenie rozstawu nawet o 15%. Jako podpory możesz użyć ściany, drążka do przysiadów lub partnera.

Kołysanie się lub chodzenie. Chodzenie w przód i w tył pozwala utrzymać poziom aktywności podczas porodu. Możesz stać w miejscu i kołysać się, a podczas skurczów wspierać się na partnerze.

Siedzenie. Znajdź wygodne miejsce, które będzie w stanie bezpiecznie utrzymać Twój ciężar. Z tej pozycji możesz również korzystać z elektronicznych urządzeń do monitorowania płodu. Krzesło, krawędź toalety lub ulubiona piłka do balansowania to niektóre z przedmiotów, które można wykorzystać do siedzenia. Możesz również kołysać się w przód i w tył, aby poczuć się bardziej komfortowo.

W późniejszych fazach porodu możesz pozostać w pozycji pionowej, aby utrzymać otwartą miednicę. Niektóre kobiety czują się bardziej komfortowo, wypychając dziecko z pozycji pionowej. Możesz również wypróbować inne pozycje, aby ułatwić proces porodu.

Leżenie na boku. Leżenie na boku pozwala na dotarcie większej ilości tlenu do dziecka. Może to być również korzystne, jeśli cierpisz na wysokie ciśnienie krwi. Lekarz nadal może założyć znieczulenie zewnątrzoponowe, a Ty możesz zauważyć, że leżenie na boku zwiększa skuteczność skurczów. Pozycja spoczynkowa może pomóc Ci zachować spokój i odprężenie podczas silniejszych skurczów w późniejszej fazie porodu.

Pozycja leżąca na boku może spowolnić akcję porodową, jeśli przebiega ona zbyt szybko. Partnerzy mogą uczestniczyć w tym procesie, podpierając Twoje nogi.

Pochylenie lub klęknięcie. Pozycja klęcząca pomaga w razie potrzeby przesunąć dziecko. W tej pozycji możesz użyć piłki porodowej. Skurcze mogą sprawiać Ci mniejszy ból i być bardziej wydajne. Pozostanie w pozycji klęczącej lub pochylonej wyrównuje dziecko z Twoją miednicą i może złagodzić ból pleców.

Pozycja półsiedząca lub półleżąca. Może być ci wygodniej odbierać poród w pozycji półsiedzącej. Grawitacja pomaga w porodzie i pozwala Ci odpocząć pomiędzy skurczami. Lekarz może z łatwością monitorować bicie serca dziecka, gdy jesteś w pozycji półsiedzącej.

WHO: 14,9 mln osób zmarło z powodu COVID w latach 2020-21

0

Światowa Organizacja Zdrowia twierdzi, że od początku pandemii na całym świecie z powodu wirusa COVID-19 straciło życie prawie 15 milionów osób.

WHO: 14,9 miliona osób zmarło z powodu COVID w latach 2020-21

Ralph Ellis

5 maja 2022 r. – Światowa Organizacja Zdrowia opublikowała nowe szacunki dotyczące śmiertelności pandemii COVID, według których 14,9 mln osób zmarło bezpośrednio lub pośrednio z powodu koronawirusa w okresie od stycznia 2020 r. do grudnia 2021 r.

W komunikacie prasowym WHO poinformowała, że w analizie uwzględniono zgony pośrednie z powodu COVID, czyli takie, które wystąpiły, gdy ludzie nie mogli uzyskać pomocy medycznej z powodu przeciążenia systemów opieki zdrowotnej przez pandemię, nawet jeśli chorowali na coś innego niż COVID. WHO nie podzieliła tych liczb na zgony bezpośrednie i pośrednie.

WHO ustaliła, że w ciągu pierwszych dwóch lat pandemii zmarło od 13,3 do 16,6 miliona osób. Chociaż większość ekspertów ds. zdrowia twierdzi, że liczba zgonów była zaniżona, liczby te są znacznie wyższe niż oficjalna liczba 6,2 mln zgonów podawana przez Uniwersytet Johnsa Hopkinsa, która opiera się na zgonach przypisywanych bezpośrednio wirusowi.

Te niepokojące dane nie tylko wskazują na wpływ pandemii, ale także na potrzebę inwestowania przez wszystkie kraje w bardziej odporne systemy opieki zdrowotnej, które mogą utrzymać podstawowe usługi zdrowotne w czasie kryzysu, w tym w silniejsze systemy informacji zdrowotnej – powiedział w komunikacie dyrektor generalny WHO dr Tedros Adhanom Ghebreyesus.

WHO jest zaangażowana we współpracę ze wszystkimi krajami w celu wzmocnienia ich systemów informacji zdrowotnej, aby generować lepsze dane, które pozwolą na podejmowanie lepszych decyzji i osiąganie lepszych wyników.

Jak podała WHO, około 84% nadwyżki zgonów wystąpiło w Azji Południowo-Wschodniej, Europie i obu Amerykach, przy czym 68% nadwyżki zgonów miało miejsce w 10 krajach, w tym w Stanach Zjednoczonych. Śmiertelność była wyższa wśród mężczyzn (57%) w porównaniu z kobietami (43%).

Według STAT, WHO szacuje, że do końca 2021 roku z powodu COVID zmarło prawie 1 milion osób, czyli o około 13% więcej niż liczba zgonów z powodu COVID zgłoszonych w tym czasie. Według obliczeń Johnsa Hopkinsa, Stany Zjednoczone zgłosiły do tej pory tylko około 996 000 zgonów, czyli ponad cztery miesiące po rozpoczęciu nowego roku.

Metodologia WHO wykazała, że w ciągu pierwszych dwóch lat pandemii w Indiach z powodu COVID zmarło 4,74 miliona osób, przy czym liczba ta została zakwestionowana przez rząd – podaje STAT. Indie naliczyły w tym czasie tylko 481 tys. zgonów, ale we wtorek poinformowały, że w samym 2020 roku doszło do dodatkowych 475 tys. zgonów, choć Indie nie podały, ile z nich było związanych z COVID.

Może się wydawać, że to tylko ćwiczenie z liczenia, ale dane WHO mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia, jak powinniśmy walczyć z przyszłymi pandemiami i jak reagować na obecną” – powiedział agencji Associated Press Albert Ko, specjalista ds. chorób zakaźnych w Yale School of Public Health. Nie brał on udziału w szacunkach WHO.

Co powinnaś wiedzieć o manikiurze i pedikiurze w ciąży

0

Czy można bezpiecznie korzystać z manicure i pedicure w ciąży? Dowiedz się, jak najbezpieczniej zrobić sobie paznokcie, gdy jesteś w ciąży.

Manicure i pedicure to popularne zabiegi pielęgnacyjne. W czasie ciąży miło jest mieć kogoś innego do pomalowania paznokci u stóp, zwłaszcza jeśli nie możesz dosięgnąć go wokół rosnącego brzucha. Niektóre osoby zastanawiają się, czy można malować paznokcie w czasie ciąży, skoro lakiery i zmywacze zawierają wiele substancji chemicznych.

Większość ekspertów zgadza się, że manicure i pedicure są bezpieczne w czasie ciąży. Jeśli wybierzesz się do profesjonalnego salonu, w którym obowiązują odpowiednie standardy bezpieczeństwa, możesz się rozpieszczać w czasie ciąży.

Jak wybrać salon?

Przed przystąpieniem do zabiegów kosmetycznych należy przede wszystkim upewnić się, że salon stosuje najlepsze praktyki w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa. Personel powinien używać nowych narzędzi dla każdego klienta i dokładnie czyścić stanowiska do manicure i pedicure pomiędzy klientami. Możesz zadzwonić z wyprzedzeniem i zapytać o procedury czyszczenia. Pomoże Ci to uniknąć ryzyka zakażenia spowodowanego brudnymi narzędziami lub wanienkami do pedicure.

Jeśli obawiasz się oparów z chemikaliów, porozmawiaj z kierownikiem salonu o jakości powietrza. Niektóre salony używają małych wentylatorów, aby rozproszyć opary. Możesz również poprosić o stanowisko w dobrze wentylowanej części salonu, np. w pobliżu drzwi.

Jeśli chcesz zachować szczególną ostrożność, możesz sprawdzić w państwowej komisji licencyjnej, czy salon nie miał w przeszłości problemów z bezpieczeństwem.

Innym dobrym sposobem na uzyskanie informacji o salonach jest zapytanie znajomych i sąsiadów o rekomendacje. Na przykład, jeśli znasz kogoś, kto korzystał z usług manikiurzystki w czasie ciąży, zapytaj, gdzie chodził i jak personel salonu radził sobie z ciążą.

Jakie substancje chemiczne znajdują się w preparatach do pielęgnacji paznokci?

W produktach do pielęgnacji paznokci znajdują się substancje chemiczne, które mogą stanowić zagrożenie dla kobiet w ciąży. Wielu ekspertów uważa, że ograniczone narażenie na działanie tych substancji nie stanowi dużego zagrożenia dla kobiet w ciąży lub rozwijającego się płodu. Większe ryzyko dotyczy ciężarnych pracownic salonów kosmetycznych. Mogą one być narażone na działanie substancji chemicznych przez wiele godzin każdego dnia.

Aceton. Aceton jest rozpuszczalnikiem stosowanym do usuwania paznokci żelowych, a czasem także zwykłego lakieru do paznokci. Badania wykazują, że aceton w wysokich stężeniach może mieć wpływ na ciążę. Niektóre badania sugerują, że narażenie na działanie rozpuszczalników takich jak aceton we wczesnym okresie ciąży wiąże się z pewnym ryzykiem, takim jak poronienie. Mogą one również powodować nieprawidłowości u płodu podobne do alkoholowego zespołu płodowego. Jednak badania te nie dotyczyły konkretnie klientów lub pracowników salonów, więc wpływ rozpuszczalników do manicure nie jest jasny.

Ftalany. Ftalany to klasa związków chemicznych stosowanych w setkach produktów, w tym w niektórych lakierach do paznokci. Istnieją obawy dotyczące ftalanów, ponieważ niektóre badania wykazały, że wpływają one na zdrowie reprodukcyjne u zwierząt. Nie są znane dowody na to, że mają one negatywny wpływ na ciążę u ludzi.

Monomer metakrylanu metylu (MMA). MMA jest środkiem wiążącym, który pomaga przymocować sztuczne paznokcie do paznokci naturalnych. Podobnie jak inne akrylany, MMA może powodować podrażnienie dróg oddechowych i nasilać objawy astmy. Powiązano go również z takimi objawami, jak zawroty głowy, zmęczenie, swędzenie i wysypka oraz drżenie rąk. Niektórzy eksperci zalecają unikanie MMA niezależnie od tego, czy jesteś w ciąży, czy nie.

Jakie są zagrożenia związane z zabiegami manicure w czasie ciąży?

Ryzyko związane z wykonaniem zwykłego manicure bez użycia sztucznych paznokci jest dość niskie. Większość ekspertów zgadza się, że pielęgnacja i malowanie paznokci stanowi minimalne ryzyko dla zdrowia twojego lub płodu. Jeśli martwisz się o składniki lakieru do paznokci, zapytaj, czy salon może polecić Ci bezpieczny lakier do paznokci w czasie ciąży. Możesz nawet przynieść własną buteleczkę i poprosić technika o jej nałożenie.

Niektóre osoby są bardziej wrażliwe na zapachy w czasie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Może się zdarzyć, że zapachy w salonie będą Ci przeszkadzać bardziej niż zwykle. W takim przypadku lepiej poczekać z malowaniem paznokci do późniejszego okresu ciąży.

Kolejną rzeczą, którą należy rozważyć, jest to, czy technik zajmujący się paznokciami wykona w ramach usługi masaż dłoni. Wiadomo, że pewne punkty nacisku na dłonie mogą wywoływać skurcze. Poproś technika, aby nie uciskał miejsca między kciukiem a palcem wskazującym. Możesz też w ogóle zrezygnować z masażu dłoni.

Jeśli chcesz zmienić lakier do paznokci, poproś technika o użycie zmywacza bezacetonowego. Jeśli nie ma takiego zmywacza, poproś o użycie wacika z acetonem do usunięcia lakieru, zamiast moczyć w nim paznokcie.

Jakie są zagrożenia związane z żelowym manicure w czasie ciąży?

Manicure żelowy utrzymuje się dłużej niż tradycyjny, ale wymaga użycia ostrzejszych środków chemicznych. Obecnie nie ma żadnych badań dotyczących wpływu żelowych manicure na ciążę. Eksperci wiedzą jednak, że aceton używany do usuwania lakieru żelowego i MMA używany do łączenia paznokci żelowych są ogólnie szkodliwe dla zdrowia.

Najlepiej byłoby ograniczyć lub zrezygnować z manicure żelowego w czasie ciąży. Niektóre osoby uważają, że ciąża sprawia, że ich paznokcie rosną szybciej i są mocniejsze, więc może się okazać, że sztuczne paznokcie w ogóle nie będą potrzebne.

Jakie są zagrożenia związane z pedicurem w czasie ciąży?

Podobnie jak w przypadku tradycyjnego manicure, substancje chemiczne stosowane w pedicure nie mają żadnego znanego wpływu na ciążę. Większym zagrożeniem związanym z pedicure są podrażnienia lub infekcje spowodowane niewłaściwym czyszczeniem narzędzi lub moczeniem wanny.

Zdarzają się również przypadki, że ludzie zarażają się grzybicą paznokci w wyniku pedicure. Nie zaszkodzi to ciąży, ale jest uciążliwe. Doustne leki przeciwgrzybicze nie są zalecane w czasie ciąży, dlatego grzybicę paznokci stóp trudniej jest leczyć.

Jeśli masz opuchnięte stopy i kostki, świetnym rozwiązaniem może okazać się moczenie stóp w ciepłej wodzie i delikatny masaż stóp. Niektóre salony oferują nawet pedicure dla kobiet w ciąży. Podobnie jak w przypadku dłoni, w stopach znajdują się punkty nacisku, które mogą wywołać skurcze, dlatego poproś technika o delikatny masaż. Jeśli obawiasz się kontaktu z punktami nacisku, możesz całkowicie zrezygnować z masażu.

Pracownicy salonów

Jeśli pracujesz w salonie fryzjerskim, porozmawiaj o swojej pracy z lekarzem. Może on mieć zalecenia dotyczące ochrony przed codziennym kontaktem z chemikaliami stosowanymi w manicure. Poproś przełożonego o takie udogodnienia, jak lepszy przepływ powietrza na stanowisku pracy i częste przerwy. Noszenie maski może pomóc w filtrowaniu oparów i ułatwić oddychanie.

Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące bezpieczeństwa w czasie ciąży, zapytaj swojego lekarza. Może on pomóc Ci zdecydować, jakie zabiegi kosmetyczne są dla Ciebie odpowiednie.

Normalny kolor kupy niemowlęcej i jak często niemowlęta robią kupę

0

Lekarz mówi o normalnej kupie niemowlęcia w wieku jednego miesiąca i o tym, jak rozpoznać, kiedy coś jest nie tak z wypróżnianiem się dziecka.

funkcja

Jeśli wydaje Ci się, że ciągle zmieniasz pieluchy, to nie jest to złudzenie. Do końca tego roku zmienisz 2300 pieluch! Rodzice bliźniąt – dwa razy więcej. Trojaczki… rozumiecie sami.

Abyś nie był zaskoczony, gdy otworzysz pieluszkę swojego dziecka, oto czego możesz się spodziewać.

Dzieci karmione piersią:

  • Robią żółte kupy, w których pojawiają się małe nasionka – jak gorczyca

  • Robią kupę jeden lub więcej razy dziennie, zwykle po jedzeniu

Niemowlęta karmione mieszanką:

  • mają brązowe, żółte lub zielonkawe kupy

  • Kupa raz dziennie, czasami częściej

Co jest normalne:

  • Kupa może mieć różne kolory: żółty, zielony lub brązowy.

  • Niektóre dzieci nie robią kupy przez dzień lub dwa, a nawet przez tydzień. Nie musisz się martwić, jeśli dziecko nadal je i przybiera na wadze.

Co nie jest normalne (czas skontaktować się z lekarzem):

  • Kupa wypełniona śluzem, wodą lub krwią może być oznaką alergii lub infekcji.

  • Stała, twarda kupa oznacza, że dziecko ma prawdopodobnie zaparcia.

Rozwój dziecka w tym tygodniu

W ciągu ostatniego miesiąca zaobserwowałaś prawdziwą przemianę. Twój maluch zmienił się z maleńkiego noworodka w bardziej aktywne – i interaktywne – dziecko z rozwijającą się osobowością.

Po przekroczeniu pierwszego miesiąca życia, oto niektóre z nowych rzeczy, które potrafi robić:

  • Poruszanie głową z boku na bok w pozycji leżącej na brzuszku

  • Obróć głowę w kierunku głosu

  • Koordynacja ruchów na tyle dobra, by zbliżyć rękę do ust

  • Skupić się na zabawce znajdującej się w odległości 12 cali, chociaż oczy dziecka mogą się krzyżować i to jest w porządku

  • Rozpoznają zapach mleka matki

Tydzień 4 Wskazówki

wskazówki

  • Jeśli Twoje dziecko ma zaparcia, spróbuj zmieszać łyżeczkę soku śliwkowego z mlekiem matki lub mieszanką.

  • Zachowaj chusteczki dla niemowląt do sprzątania brudnej kupy. Do sprzątania po mokrej pieluszce wystarczy wilgotna ściereczka.

  • Mięśnie szyi dziecka stają się coraz silniejsze, ale nadal nie potrafi ono samodzielnie utrzymać główki. Nie zapominaj o podpieraniu szyi dziecka, kiedy je nosisz.

  • Nie trzymaj dziecka, gdy jesz lub pijesz coś gorącego.

  • Gdy dziecko wydaje się chore, zmierz temperaturę termometrem doodbytniczym – w tym wieku jest on najdokładniejszy.

  • Temperatura w odbycie powyżej 100,4 stopni Fahrenheita jest sygnałem, że dziecko może być chore. Niezwłocznie skontaktuj się z pediatrą.

  • Po ukończeniu przez dziecko pierwszego miesiąca życia nadchodzi czas na wizytę kontrolną. Podczas wizyty lekarz zmierzy dziecko, sprawdzi jego stan zdrowia, omówi szczepionki, zapyta, jak się odżywiało i spało oraz udzieli wskazówek dotyczących rozwoju dziecka.

  • Od miesiąca skupiasz się na swoim dziecku. Nie zapominaj o swoim partnerze. Zatrudnij opiekunkę do dziecka, abyś mogła spędzić trochę czasu sam na sam z partnerem.

6 porad dotyczących zarządzania czasem dla każdego

0

Dowiedz się, jak znaleźć czas, by poczuć zapach róż.

Prosta, nieprzyjemna prawda jest taka, że prawdopodobnie jesteśmy bardziej zajęci niż kiedykolwiek wcześniej. Niezależnie od tego, że nauka w niewielkim stopniu potwierdza tę tezę, dowody anegdotyczne są przytłaczające.

„Można to zaobserwować dookoła nas” – mówi Jana Jasper, nowojorska ekspertka ds. produktywności i autorka książki Take Back Your Time. „Ludzie mówią zbyt szybko. Zawsze się spieszymy. Zaczynamy coś, czego nie kończymy i ciągle dręczy nas myśl, że zapomnieliśmy czegoś zrobić, ale nie jesteśmy pewni, co to jest.”

To, że ludzie zalewani przez urządzenia oszczędzające czas i pracę, od robotów odkurzających, przez kuchenki mikrofalowe, po komputery, czują się tak często zmęczeni, wydaje się sprzeczne z intuicją. Ale technologia daje to, co daje, ale też zabiera.

Wraz ze wzrostem liczby urządzeń i produktów ułatwiających nam życie znaleźliśmy sposoby na wypełnienie czasu” – mówi Tracy Lyn Moland, konsultantka ds. zarządzania czasem i autorka książki „Mom Management, Managing Mom Before Everybody Else”. A chroniczny brak czasu prowadzi do stresu.

Eksperci od zarządzania czasem, z którymi rozmawialiśmy, twierdzą jednak, że stres można zredukować. Pomyśl o tym, jak o dodaniu dodatkowej godziny do swojego dnia dzięki technikom zarządzania czasem.

Coś tak prostego jak „wiedza, gdzie są klucze rano, gdzie jest książka do biblioteki lub praca domowa dziecka, zmniejszy wiele stresu” – mówi Moland. Ma ona wiele wskazówek dotyczących zarządzania czasem.

Załóż dziennik czasu

Poświęć tydzień i spisz, co robisz każdego dnia. Bądź szczery. Jeśli oglądasz 25 godzin telewizji tygodniowo, zapisz to.

„Dla większości ludzi jest to bolesne przebudzenie” – mówi Jana Jasper. „Trzeba uwzględnić wszystko – czas spędzony na siłowni, jedzenie, jazdę samochodem, cotygodniowe spotkania, wszystko. To może być przykre, gdy widzimy, na jak mało czasu bez organizacji sobie pozwalamy”. Ale trudno jest podejmować inteligentne decyzje dotyczące bardziej efektywnego wykorzystania czasu, jeśli nie wiesz, co robisz ze swoim czasem teraz.”

Naucz się mówić „nie”

Wyłącz telefon komórkowy i pager. Gdy ktoś prosi Cię o zrobienie czegoś, na co naprawdę nie masz czasu, powiedz to grzecznie, ale stanowczo. I nie pozwól sobie na poczucie winy.

Jednym z powodów, dla których czujemy się ciągle zajęci, jest to, że gorzej radzimy sobie z ustalaniem osobistych granic dotyczących tego, czemu możemy powiedzieć „nie”” – mówi Jana Kemp, założycielka i prezes Meeting & Management Essentials, firmy konsultingowej w Boise w stanie Idaho, zajmującej się zarządzaniem czasem.

Kemp wyjaśnia, że częścią zdecydowania się na zrobienie czegoś jest skupienie się na swoich celach. Pomocny w tym może być dziennik czasu. Gdy już zablokujesz czas na ważne, ale często nieplanowane zajęcia, zapisz się tylko na te, które są ważne – rodzinę, przyjaciół i zdrowie. Gdy wiesz dokładnie, na co masz czas, łatwiej zrezygnujesz z rzeczy, które nie pasują do Twoich priorytetów.

Lista rzeczy do zrobienia, oparta na czasie

„Stwórz listę rzeczy do zrobienia, na której określisz, ile czasu poświęcisz na każdą pozycję na liście” – mówi Moland. Listy zawsze są pomocne, ale jeśli dodamy, ile czasu powinno zająć każde zadanie, pomoże to ustalić priorytety. Kiedy ustalasz priorytety, naturalnie skupiasz się na tych, które możesz wykonać natychmiast”.

Pozwól komputerowi pomóc

Technologia przyczyniła się do tego, że znalazłeś się w pułapce czasowej, więc wykorzystaj ją, aby pomóc Ci się z niej wydostać. Wypróbuj jeden z wielu programów do planowania osobistego, które pozwalają na prowadzenie kalendarza, list rzeczy do zrobienia oraz książek telefonicznych i adresowych na komputerze.

„Nie wystarczy już być wydajnym” – powiedział Jasper. „Celem jest wykorzystanie technologii do pozbycia się papieru z naszego życia. Nie potrafię wystarczająco podkreślić, jak bardzo jest to ważne”.

Jak twierdzą eksperci, organizowanie w dużej mierze wynika z uporządkowania życia. Im więcej bałaganu masz w swoim życiu – numery telefonów na karteczkach, wizytówki w notesach, biurko zawalone kalendarzami i listami – tym większe prawdopodobieństwo, że będziesz tracić czas, próbując zachować porządek i być na bieżąco,

Multitask

Czy istnieje dziś bardziej nadużywane słowo? Wszyscy nieustannie łączymy kilka czynności w jedną. Niektóre rodzaje wielozadaniowości są niebezpieczne. Rozmawiaj przez telefon podczas prowadzenia samochodu, a Twoje szanse na udział w wypadku drogowym drastycznie wzrosną. Mimo to wiele czynności można skutecznie i bezpiecznie łączyć. Słuchanie książek na kasetach podczas dojeżdżania do pracy. Oglądając telewizję, płać rachunki.

„Kobiety lepiej radzą sobie z wielozadaniowością niż mężczyźni” – mówi Moland. „Nawet jeśli oboje partnerzy pracują na pełen etat, kobieta zazwyczaj jest w stanie myśleć o planach zajęć z dziećmi, domu, posiłkach. Mężczyźni są w stanie lepiej skupić się na jednym zadaniu w danym czasie – i kobiety mogą się od nich tego nauczyć.”

Nie bądź perfekcjonistą

Nie ma nic złego w byciu zwyczajnym. Perfekcjonizm, inaczej zwany przywiązywaniem nadmiernej wagi do każdego szczegółu, ważnego czy nie, jest rodzajem prokrastynacji.

„Wyznacz sobie racjonalne cele” – mówi Jasper. „Dobrze jest dążyć do tego, by być jak najlepszym. Dążenie do bycia najlepszym jest przeciwskuteczne”.

Jak wyjaśnia Kemp, stawianie sobie nieosiągalnych oczekiwań tylko zwiększa stres w życiu.

Nagradzaj się

Wreszcie, nie pozwól, aby jakikolwiek postęp, choćby najmniejszy, pozostał bez nagrody.

„Wykorzystuj swój dziennik czasu do podejmowania decyzji o tym, jak chcesz lepiej zorganizować swój czas” – mówi Jasper. Kiedy będziesz robić postępy w ustalaniu priorytetów i mówieniu „nie”, pozwól sobie się tym cieszyć. Nie musi to być wielka nagroda, może to być coś tak prostego, jak spędzenie czasu sam na sam ze sobą lub pójście na masaż. Ważne jest, aby docenić swój sukces i cieszyć się nim”.

John Casey jest niezależnym pisarzem zajmującym się stylem życia, zdrowiem i nauką w Nowym Jorku.

Co to jest poród siłowy?

0

Poród siłowy polega na tym, że lekarz używa narzędzia, aby przeprowadzić dziecko przez kanał rodny. Dowiedz się, kiedy jest to konieczne, czego możesz się spodziewać i nie tylko.

Jednak nie wszystkie porody przebiegają zgodnie z planem lub wyobrażeniami. Czasami lekarze muszą użyć specjalnych narzędzi, aby ułatwić poród. Ważne jest, aby zrozumieć wszystkie możliwości, aby być przygotowanym na wszystko, co może się wydarzyć podczas porodu. Ostatecznie celem porodu jest zdrowa mama i zdrowe dziecko, bez względu na to, w jaki sposób do niego dojdzie.

Co to jest poród przy użyciu kleszczy?

Nazwa porodu przy użyciu kleszczy pochodzi od narzędzia używanego do wspomagania postępów dziecka podczas porodu. W drugiej fazie porodu (kiedy nadchodzi czas parcia) lekarz może użyć kleszczy, aby wprowadzić główkę dziecka dalej do kanału rodnego. Poród z użyciem kleszczy zdarza się w mniej niż 1% wszystkich porodów.

Narzędzie to wygląda jak duże szczypce do sałatki, a jego części są specjalnie zaprojektowane do delikatnego przytrzymywania główki dziecka w celu ułatwienia manewrowania. Stosuje się je często, gdy dziecko wykazuje oznaki niepokoju, a poród nie postępuje tak szybko, jak życzyłby sobie tego lekarz.

Dlaczego podczas porodu używane są kleszcze?

Głównym powodem użycia kleszczy jest zapobieganie konieczności wykonania cesarskiego cięcia (c-secction). Do szczególnych powodów, dla których lekarz używa kleszczy, należą:

  • Dziecko doświadcza zaburzeń płodu i musi zostać szybko urodzone

  • Lekarz musi zmienić pozycję dziecka, aby zapewnić optymalny przebieg porodu

  • Dziecko utknęło w kanale rodnym i nie przesuwa się dalej w dół

  • Masz problemy z parciem, co opóźnia postęp porodu

Zalety i wady porodu przy użyciu kleszczy

Plusy

Choć pomysł, aby lekarz używał tego dużego narzędzia do zmiany pozycji lub przemieszczania dziecka, może wydawać się zniechęcający, jest on stosowany od dziesięcioleci. Kleszcze są bardzo bezpiecznym sposobem na zapewnienie, że poród przebiegnie bez komplikacji:

  • Lekarz może zmienić pozycję dziecka, co może zapobiec pękaniu podczas porodu

  • Twój poród może postępować szybciej

  • Parcie może być łatwiejsze i szybsze niż bez użycia kleszczy

Wady

Wiele matek pragnie porodu bez asysty, co oznacza, że nie chcą one żadnych leków ani narzędzi wymuszających poród. Ponadto poród przy użyciu kleszczy nie jest pozbawiony możliwości wystąpienia komplikacji.

Jeśli poród jest szczególnie trudny, użycie kleszczy może spowodować:

  • Siniaki

  • Krwawienie

  • Czasowe zniekształcenie głowy dziecka

Chociaż każdy z tych stanów jest przerażający dla matki noworodka, w większości przypadków ich skutki są tymczasowe. Czaszki niemowląt są bardzo miękkie, dzięki czemu mogą przejść przez kanał rodny i zagoją się w ciągu kilku dni lub tygodni po porodzie.

Lekarz pediatra może poprosić o wizytę kontrolną, aby zapewnić prawidłowe gojenie i rozwój dziecka po porodzie siłowym.

Jak lekarz używa kleszczy?

Kleszcze nie są używane do momentu, kiedy Twoje ciało całkowicie przejdzie przez pierwszą fazę porodu. Po pierwszym etapie porodu postępy są zazwyczaj znacznie szybsze, ponieważ dziecko przesuwa się w dół do kanału rodnego, co umożliwia parcie. Jeśli jednak postępy są powolne, lekarz może zastosować kleszcze.

Istnieje kilka kryteriów, które muszą być spełnione, aby doszło do porodu siłowego:

  • Musisz mieć pusty pęcherz moczowy

  • Szyjka macicy musi być rozszerzona do dziesięciu centymetrów

  • Twój worek wodny powinien już pęknąć

  • Znieczulenie zostanie zastosowane miejscowo, chyba że wcześniej wykonano znieczulenie zewnątrzoponowe

W przerwie między skurczami, kiedy Twoje ciało jest rozluźnione, lekarz wprowadzi po kolei kleszcze, a następnie zablokuje je razem. Jeśli dziecko jest ułożone twarzą do góry, lekarz obróci je tak, aby było zwrócone twarzą do dołu, co ułatwi poród.

Podczas parcia lekarz będzie wspomagał Twoje wysiłki, wywierając nacisk, aby zachęcić dziecko do dalszego opuszczania się. Kiedy główka dziecka jest już na zewnątrz, łatwiej jest wypchnąć resztę jego ciała.

Unikanie porodu przy użyciu kleszczy

Jeśli nie chcesz, aby podczas porodu użyto kleszczy, porozmawiaj wcześniej z lekarzem o innych możliwościach. Może on dysponować innymi narzędziami lub sposobami, aby pomóc Twojemu organizmowi w postępie porodu bez użycia kleszczy.

Należy jednak pamiętać, że inną opcją może być cesarskie cięcie, po którym trudniej jest się zagoić. Wiedza to potęga, a chociaż nakreśliłaś plan porodu z uwzględnieniem najlepszego scenariusza, lekarz podejmie najlepsze decyzje dla zdrowia Ciebie i Twojego dziecka podczas porodu.