Dowiedz się o typowych problemach ze stopami i nogami, takich jak koślawe nogi, gołębie palce i chodzenie na palcach, które mogą powodować opóźnienia w nauce chodzenia u niemowląt.
Nauka chodzenia jest bardzo zróżnicowana w zależności od dziecka. Czas stawiania pierwszych kroków może się także różnić w przypadku dzieci z różnych środowisk etnicznych. Jedno dziecko może zacząć chodzić dopiero trzy lub cztery miesiące po tym, jak zacznie chodzić inne. Nie musi to oznaczać problemu lub opóźnienia w chodzeniu. Obydwa dzieci będą prawdopodobnie równie zdrowe i będą mogły biegać i bawić się w miarę dorastania.
Czy koślawe nóżki dziecka są powodem do niepokoju?
Koślawe nóżki są częstym zmartwieniem nowych rodziców, którzy mogą nie zdawać sobie sprawy, że prawie każde dziecko ma koślawe nóżki po urodzeniu. To wygięcie kości nóg na zewnątrz zwykle ustępuje do drugiego roku życia. Na początku maluchy zazwyczaj kołyszą się z boku na bok, zamiast poruszać się do przodu, co sprawia, że ich koślawe nóżki wyglądają na jeszcze bardziej przesadzone. Koślawość nóg nie powoduje opóźnienia w chodzeniu ani nie wpływa na zdolność dziecka do nauki chodzenia.
W nielicznych rzadkich przypadkach, gdy koślawość nóg nie ustąpi w sposób naturalny do drugiego roku życia, kolana dziecka mogą być zwrócone na zewnątrz przez krzywiznę kości nóg. Może to powodować problemy z kolanami. Jeśli koślawe nóżki pojawiają się nagle lub utrzymują się po ukończeniu 2 roku życia, należy skontaktować się z lekarzem dziecka.
Rzadko zdarza się, że koślawe nóżki są oznaką krzywicy. Jest to stan spowodowany między innymi brakiem witaminy D i wapnia w diecie dziecka, który hamuje wzrost kości. Koślawość nóg może być również spowodowana stosunkowo rzadkim schorzeniem zwanym chorobą Blounta, która powoduje nieprawidłowy wzrost kości w piszczeli, czyli kości dolnej nogi. Choroba ta jest częściej spotykana u dzieci afroamerykańskich i uważa się, że jest związana z nadwagą.
Czy gołębie palce u nóg to problem dla niemowląt?
Wiele dzieci po urodzeniu ma lekko wklęsłe palce u nóg, zwane również gołębimi. Zwykle znikają one w okresie niemowlęcym.
Gołębie paluszki mogą być spowodowane problemami z jednym z trzech obszarów w nodze i stopie. Może występować odchylenie stopy zwane metatarsus adductus. Mogą występować problemy z głową kości udowej w biodrze. Może to być również spowodowane problemami z kością piszczelową lub kością podudzia – wewnętrznym skręceniem kości piszczelowej.
Krzywizna śródstopia (Metatarsus adductus) występująca u niemowląt zwykle ustępuje, gdy dziecko zaczyna chodzić. Jest to skrzywienie samej stopy, powstałe zazwyczaj w wyniku pozycji dziecka w łonie matki przed urodzeniem, choć możliwe są też inne czynniki. Krzywiznę śródstopia można zauważyć, patrząc na podeszwy stóp dziecka. Będą one zakrzywione ku sobie jak dwa półksiężyce.
Lekarze nie są zgodni co do tego, czy należy zakładać aparat na stopy dziecku, które ma bardzo gołębie palce. Niektórzy lekarze zalecają założenie aparatu lub gipsu, jeśli stopy są nadal mocno wykrzywione, gdy dziecko ma od 4 do 6 miesięcy. Aparat lub gips zwykle zdejmuje się, gdy dziecko zaczyna chodzić. Inni lekarze nie uważają, aby stosowanie ortez pomagało na gołębie palce lub przyspieszało rozwój stóp i nóg w kierunku bardziej prawidłowego ułożenia.
Jeśli kolana dziecka są skierowane prosto do przodu podczas wstawania, może to oznaczać wewnętrzne skręcenie kości piszczelowej, które jest częściej spotykane w wieku od jednego do trzech lat. Stan ten jest spowodowany skręceniem do wewnątrz kości piszczelowej (dolnej części nogi). Zwykle ustępuje ono samoistnie, gdy dziecko uczy się chodzić. Jeśli tak się nie dzieje, należy skontaktować się z lekarzem w celu podjęcia ewentualnego leczenia.
Jeśli kolana dziecka są skierowane do wewnątrz podczas wstawania, może to oznaczać, że występuje u niego schorzenie zwane nadmierną koślawością kości udowej. Stan ten jest spowodowany skręceniem kości udowej (górnej kości nogi) do wewnątrz i jest często obserwowany u dzieci, które siedzą z podkurczonymi nogami w kształcie litery „W”. Również w tym przypadku schorzenie to zwykle ustępuje samoistnie – zazwyczaj w wieku około 8 lat.
Wszystkie te schorzenia zwykle ustępują samoistnie, bez lub z niewielką interwencją. Jednak w każdym przypadku, gdy sytuacja się utrzymuje lub pogarsza, należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym dziecko.
Kiedy dziecko chodzi na czubkach palców
Chodzenie na palcach jest typowe dla większości dzieci, które stawiają pierwsze kroki. Chodzenie na paluszkach powinno zaniknąć, gdy dziecko osiągnie wiek 2 do 3 lat. Wiele dzieci ćwiczy chodzenie na palcach, kiedy po raz pierwszy uczą się chodzić. Dopiero później, po około 6-12 miesiącach ćwiczeń, dzieci uczą się chodzić w dojrzały sposób, od pięty do palców.
Zazwyczaj chodzenie na palcach nie stanowi problemu. Jeśli jednak chodzenie na palcach utrzymuje się po ukończeniu drugiego roku życia lub odbywa się stale, należy skonsultować się z lekarzem. Uporczywe chodzenie na palcach lub chodzenie na palcach tylko jednej stopy może być oznaką problemów z centralnym układem nerwowym i powinno być zbadane.
Czy płaskostopie może opóźniać chodzenie?
Prawie każde dziecko ma płaskostopie po urodzeniu. Potrzeba czasu, aby wykształcił się naturalny łuk stopy. Płaskostopie rzadko powoduje jakiekolwiek problemy z chodzeniem i często znika w wieku 2 lub 3 lat. Skrajne płaskostopie może powodować, że kostki dziecka podczas chodzenia wydają się zginać do wewnątrz. Dzieje się tak, jeżeli łuki nie rozwiną się w pełni, aby wyrównać stopę i kostkę. Leczenie jest rzadko potrzebne, z wyjątkiem najcięższych przypadków, i na ogół nie jest brane pod uwagę, dopóki dziecko nie urośnie po wczesnym okresie niemowlęcym. Tendencja do płaskostopia może występować rodzinnie.
Jak poważna jest dysplazja stawów biodrowych u dziecka?
W pierwszym roku życia dziecka może wystąpić schorzenie zwane rozwojową dysplazją stawów biodrowych. Choroba ta powoduje, że biodra dziecka rozwijają się w niewłaściwym miejscu z powodu nadmiernego rozluźnienia więzadeł i stawów. Dysplazja stawów biodrowych może prowadzić do opóźnionego chodzenia lub innych problemów z chodzeniem. Dzieje się tak, ponieważ zwichnięte biodro może powodować ból, który nasila się podczas noszenia ciężaru ciała. Rozwojowa dysplazja stawów biodrowych to ogólny termin określający dowolną liczbę problemów z biodrami dziecka. Występuje ona u około pięciu na tysiąc noworodków. Jednak tylko u jednego na 1000 dochodzi do zwichnięcia stawu biodrowego. Po urodzeniu biodra i więzadła mogą być początkowo niestabilne w badaniu, ale większość z nich szybko ustępuje w ciągu pierwszych tygodni.
Z nieznanych przyczyn dysplazja stawów biodrowych występuje częściej u dziewczynek urodzonych jako pierwsze i raczej po lewej niż po prawej stronie. Lekarz Twojego dziecka sprawdzi, czy nie ma dysplazji stawów biodrowych po urodzeniu oraz podczas późniejszych regularnych badań kontrolnych.
Jeśli podczas badania wystąpią jakiekolwiek objawy dysplazji stawów biodrowych, będą one uważnie obserwowane. Objawy te obejmują krótszą jedną nogę niż drugą, nierówne fałdy na udach lub pośladkach dziecka w porównaniu z drugą stroną oraz nadmiernie sztywne biodra. Lekarz zbada biodra, aby stwierdzić, czy biodro nie ulega zwichnięciu lub czy nie odskakuje z powrotem do stawu. Nie należy się martwić – badanie jest przeprowadzane delikatnie, a w najgorszym przypadku może być nieco niewygodne. Dysplazja stawu biodrowego wymaga leczenia, zwykle przez specjalistę ortopedii dziecięcej, który zwykle najpierw ocenia biodra za pomocą zdjęć rentgenowskich i/lub badania ultrasonograficznego. W zależności od wyników badań leczenie może polegać na stałej obserwacji, stosowaniu specjalnych aparatów/stawów biodrowych, wykonywaniu manipulacji biodrami w znieczuleniu lub na leczeniu operacyjnym. Metody leczenia zależą również od wieku dziecka.
Kamienie milowe w rozwoju chodzenia
Od 6 do 10 miesiąca:
Większość dzieci potrafi podciągnąć się do pozycji stojącej.
Między 7 a 13 miesiącem życia:
Większość dzieci będzie z radością „krążyć” wokół mebli (jak wspomniano wcześniej).
Dzieci będą w stanie trochę chodzić przy wsparciu rodzica (uwaga: nie należy wymuszać wczesnego chodzenia).
Między 11 a 14 miesiącem życia:
Dzieci zaczynają chodzić samodzielnie – do 14 miesiąca większość dzieci w pewnym stopniu chodzi samodzielnie.
Kiedy należy skontaktować się z lekarzem w sprawie opóźnionego chodzenia
Nóżki, stopy i zdolności motoryczne dziecka zostaną sprawdzone w ramach zwykłej wizyty kontrolnej u niemowlęcia. Jeśli jednak niepokoi Cię opóźnione chodzenie, skontaktuj się z lekarzem dziecka. Wykorzystaj powyższe kamienie milowe i poniższe wskazówki, aby pomóc Ci w rozpoznaniu poważnych opóźnień w rozwoju Twojego dziecka.
Zgłoś się do lekarza, jeśli:
Dziecko nie zacznie chodzić do 18 miesiąca życia
Dziecko chodzi tylko na palcach
Masz jakiekolwiek inne obawy dotyczące stóp i nóg dziecka
Wszelkie różnice w ruchach jednej strony ciała w porównaniu z drugą lub faworyzowanie jednej nogi, zwłaszcza jeśli wydają się pogarszać, powinny skłonić do wizyty u lekarza.
?
