Krytyczne myślenie to ważna umiejętność, ale czy szkoły robią wystarczająco dużo, aby jej nauczyć? Poznaj wskazówki lekarza, jak uczyć dziecko krytycznego myślenia w domu.

Niestety, większość ludzi nie wierzy, że szkoły robią wystarczająco dużo, by uczyć krytycznego myślenia. Badanie przeprowadzone przez Reboot Foundation wykazało, że 94% osób uważa, że krytyczne myślenie jest niezwykle lub bardzo ważne, ale 86% jest zdania, że jest to umiejętność, której większość ludzi nie posiada. Dobra wiadomość jest taka, że możesz nauczyć swoje dziecko tych ważnych umiejętności.

Co to jest krytyczne myślenie?

Amerykańskie Towarzystwo Filozoficzne definiuje myślenie krytyczne jako zestaw sześciu umiejętności i subumiejętności obejmujących:

Nauczanie krytycznego myślenia w różnym wieku

Nauczanie krytycznego myślenia można rozpocząć już w młodym wieku. Podstawowe umiejętności są takie same, ale sposób ich nauczania będzie się różnił w zależności od wieku.

Małe dzieci

Małe dzieci należy uczyć krytycznego myślenia w kontekście życia codziennego. Można wykorzystać codzienne kontakty, aby pomóc im rozwinąć umiejętność podejmowania dobrych decyzji. Na szczęście małe dzieci są do tego przygotowane. Są z natury ciekawe, jak działa świat. Można to wspierać poprzez:

• Wspieranie ich ciekawości. Gdy dzieci pytają, dlaczego coś jest takie, a nie inne, pomóż im się tego dowiedzieć. Zachęcaj je do odkrywania, sprawdzania, w co wierzą, a następnie zastanawiania się, dlaczego coś się wydarzyło lub nie. Poprowadź je do zastanowienia się, co następnym razem mogłyby zrobić inaczej. Jeśli ich wieża z klocków się przewróci, porozmawiajcie o tym, jak zbudować ją wyżej.

• Wspieraj ich zainteresowania. Małe dzieci są znane z tego, że mają obsesje. Wykorzystaj ich zainteresowania jako punkt wyjścia i pomóż im dowiedzieć się o nich wszystkiego, co tylko możliwe. Czytaj im książki lub zabieraj na wystawy, które skupiają ich aktualne pasje.

• Naucz je oceniać informacje. Jeśli dziecko przychodzi do Ciebie z jakimś dziwacznym twierdzeniem, które usłyszało od kolegi, pomóż mu je ocenić i zdecydować, czy powinno w nie wierzyć. Omów proces podejmowania decyzji, czy dana informacja jest wiarygodna. Skąd się wzięła? Czy jest zgodna z tym, co już wiesz?

• Pomóż im uczyć się od innych. Gdy dzieci pytają o coś, na co nie znasz odpowiedzi, przedstaw im proces poszukiwania odpowiedzi. Pokaż im, w jaki sposób można znaleźć i ocenić informacje w Internecie lub w książce. Gdy nadarzy się okazja, pozwól im uczyć się od ekspertów, np. w zoo lub bibliotece.

• Naucz je rozwiązywać problemy. Gdy w życiu codziennym pojawiają się problemy, naucz dziecko oceniać, na czym dokładnie polega problem i robić burzę mózgów, aby go rozwiązać. ?

Starsze dzieci

W miarę jak dzieci stają się starsze, można zacząć uczyć je bardziej abstrakcyjnych sposobów myślenia, ale nadal należy koncentrować się na włączaniu ich do codziennego życia i utrzymywaniu zabawy. Można to osiągnąć poprzez:?

• Graj w gry logiczne. To świetny wiek, by wprowadzić zagadki logiczne i gry wymagające rozumowania dedukcyjnego. Zagraj w Clue podczas rodzinnego wieczoru gier lub porozmawiaj o łamigłówkach w samochodzie w drodze na trening piłki nożnej.

• Pomóż im poradzić sobie z dojrzewaniem i dorastaniem. Porozmawiaj z dziećmi o zmianach, jakich doświadczają i o tym, jak mogą się skupić, gdy tak wiele rzeczy rozprasza ich uwagę. Pomóż im nauczyć się panować nad swoimi impulsami i emocjami. Skup się na pozytywnych zmianach, których doświadczają.

• Zarządzaj czasem spędzanym na ekranie. Pomóż dzieciom wyrobić zdrowe nawyki związane z czasem spędzanym na ekranie. Naucz je oceniać źródła i eliminować te toksyczne. Rozmawiaj z nimi o reklamach i innych motywach, jakimi kierują się ludzie, umieszczając treści w Internecie. Zachęcaj do stawiania zdrowych granic i dyscypliny w korzystaniu z technologii.

• Naucz je myśleć o swoim myśleniu. W tym wieku dzieci mogą stać się świadome tego, jak myślą. Ucz je o uprzedzeniach poznawczych, takich jak uprzedzenie konfirmacyjne, kiedy interpretujemy nowe informacje w sposób, który pasuje do tego, w co już wierzymy. Pierwszym krokiem do przezwyciężenia takich uprzedzeń jest świadomość ich istnienia.

• Pomagaj im w prowadzeniu życia towarzyskiego. Utrzymuj dobre relacje z dzieckiem, aby postrzegało cię jako źródło informacji, a nie kogoś, kogo należy się bać i unikać. Rozmawiaj z nim o przyjaciołach i presji rówieśników. Bądź wyrozumiały i pomocny, gdy dziecko rozwija swój sposób postrzegania świata.

Dowiedz się, jakie rodzaje zajęć pozalekcyjnych są najlepsze dla dzieci i jak mogą one wpłynąć na ich ogólny stan zdrowia – od poprawy samooceny po lepszą kondycję fizyczną.

Korzyści z zajęć pozalekcyjnych

Około piątego roku życia dzieci zaczynają być zdyscyplinowane do uczestniczenia w zorganizowanych zajęciach pozaszkolnych. Szkoły i organizacje społeczne stwarzają im wiele możliwości zaangażowania się w zajęcia sportowe, kółka zainteresowań i zajęcia pozaszkolne. Niektóre popularne zajęcia pozalekcyjne dla dzieci to:

• sporty zespołowe i indywidualne

• Kluby związane z zainteresowaniami lub środowiskami kulturowymi

• Organizacje i publikacje studenckie

• Sztuki wizualne?

• Sztuki performatywne

• Sztuki walki

• Zawody akademickie

Dzieci, zwłaszcza starsze i nastolatki, mogą znaleźć grupy o szerokim zakresie zainteresowań. Wiele szkół pomoże im nawet stworzyć kluby, które będą odpowiadały na potrzeby rozwijających się dyscyplin i zainteresowań.

Zaangażowanie w zajęcia pozalekcyjne ma wiele zalet. Zajęcia te mogą pomóc dzieciom w wieku szkolnym w następujący sposób.

Motywuje dzieci do ćwiczeń fizycznych

Nie wszystkie zajęcia pozalekcyjne mają charakter fizyczny, ale wiele z nich ma taki charakter. Przykłady to:?

• Sporty zespołowe

• Sporty indywidualne

• Sztuki walki

• Taniec?

• Kluby, których celem jest odkrywanie świata na świeżym powietrzu?

Aktywność fizyczna dzieci przynosi wiele korzyści dla zdrowia. Dzieci, które regularnie ćwiczą, są mniej narażone na wiele schorzeń, takich jak:

• Depresja

• Wysoki poziom cholesterolu

• Wysokie ciśnienie krwi

• Niska gęstość kości

• Zespół metaboliczny

• Otyłość

Osoby te również lepiej śpią i odnoszą korzyści zdrowotne wynikające z dobrego wypoczynku w nocy. Ćwiczenia aerobowe przynoszą najwięcej korzyści, a dzieci powinny starać się spędzać co najmniej 60 minut dziennie na umiarkowanej aktywności.

Ważne jest, aby wybrać odpowiednią aktywność fizyczną dla każdego dziecka. Nie każde dziecko jest naturalnym sportowcem, a nawet nie każde jest szczególnie zainteresowane sportem. Powinno ono mieć możliwość poznania ćwiczeń, które je interesują. Wraz z wiekiem dzieci mają coraz więcej możliwości. Na przykład nastolatki mogą chcieć zapisać się do klubu deskorolkowego lub na zajęcia jogi.

Poprawia rozwój społeczny i zaszczepia poczucie przynależności

Zajęcia pozalekcyjne pomagają dzieciom rozwijać umiejętności społeczne, które będą im potrzebne w dorosłym życiu. Dają możliwość przywództwa, współpracy i interakcji z rówieśnikami.

Kluby związane z określonymi kręgami kulturowymi lub wyznaniami mogą zapewnić dzieciom wspólnotę rówieśników, co może być szczególnie korzystne dla uczniów z podobnych środowisk. Z drugiej strony, zajęcia pozalekcyjne mogą też dawać dzieciom możliwość kontaktu z ludźmi innymi niż oni sami, co poszerza ich światopogląd.

W jednym z badań nad zajęciami pozalekcyjnymi skupiono się na dzieciach w okresie przejściowym między średnim dzieciństwem a wczesną adolescencją. Między mniej więcej dziewiątym a trzynastym rokiem życia dzieci, które uczestniczyły w zajęciach pozalekcyjnych, odczuwały większe poczucie przynależności do grupy rówieśniczej, które przeniosły na okres dojrzewania.

Podnosi samoocenę oraz rozwija zainteresowania i umiejętności

Szeroki wybór zajęć pozalekcyjnych pozwala dzieciom odnaleźć swoje pasje i talenty. Dzięki temu dzieci mogą rozwinąć silne poczucie własnej wartości. Poprawa poczucia własnej wartości jest jedną z najczęściej wymienianych korzyści płynących z zajęć pozalekcyjnych.

Zajęcia pozalekcyjne mogą także pomóc starszym dzieciom odnieść sukces przy przyjmowaniu na studia lub na rynku pracy, ponieważ pokazują, jak szerokie są ich zainteresowania lub jak bardzo angażują się w określoną dziedzinę.

Lepsze zdrowie psychiczne

Zarówno poczucie własnej wartości, jak i poczucie przynależności przyczyniają się do bardziej ogólnych korzyści związanych ze zdrowiem psychicznym i psychospołecznym. Jedno z badań wykazało, że młodzież, która uczestniczyła w zajęciach pozaszkolnych, wykazywała wyższy poziom zadowolenia z życia i optymizmu oraz niższy poziom lęku i objawów depresji.

Młodzież ta miała także znacznie mniej czasu spędzanego na ekranie w czasie wolnym, co wiązało się z odwrotnym zjawiskiem: niższym poziomem zadowolenia z życia i optymizmu oraz wyższym poziomem lęku i objawów depresyjnych.

Pozytywne nawyki?

Ponadto zajęcia pozalekcyjne pomagają dzieciom wyrobić pozytywne nawyki, które będą im towarzyszyć przez całe życie i przyczynią się do poprawy ogólnego stanu zdrowia i samopoczucia. Należą do nich:

• Umiejętność zarządzania czasem

• Zaangażowanie społeczne

• Rozwój struktury i rutyny

• Wytrwałość i dążenie do celu

Młodzież uczestnicząca w zajęciach pozalekcyjnych uzyskuje lepsze oceny i częściej kończy szkołę średnią.

Zagrożenia i względy bezpieczeństwa

Zastanawiając się nad tym, czy angażować dziecko w zajęcia pozalekcyjne, należy upewnić się, że w miejscu, w którym się one odbywają, zapewniony jest odpowiedni nadzór i środki bezpieczeństwa. Należy także wziąć pod uwagę plan zajęć i predyspozycje dziecka.

Nadmierne planowanie zajęć może powodować stres i depresję zarówno u dzieci, jak i ich rodziców. Ponadto niezorganizowana zabawa jest niezbędna dla dobrego samopoczucia dziecka i należy ją włączyć do jego planu dnia.

Dzieci muszą znaleźć odpowiednie dla siebie zajęcia i ważne jest, by pozwolić im na odkrywanie. Zmuszanie ich do uczestnictwa w zajęciach, które ich nie interesują i w których się nie sprawdzają, może prowadzić do nudy, frustracji i obniżenia poczucia własnej wartości.

Rodzice mogą nauczyć się, jak iść na kompromis lub bronić swoich racji, gdy pojawiają się konflikty wychowawcze.

Dajesz dzieciom na obiad to, na co mają ochotę, ale twój współmałżonek mówi, że muszą jeść to, co dorośli. Nie chcesz, aby dzieci bawiły się zabawkowymi pistoletami, ale drugi rodzic chce je poprowadzić w wielkiej grze w policjantów i złodziei. Czy zastanawiasz się nad mieszanymi komunikatami, jakie wysyłasz swoim dzieciom?

Spokojnie. Wasze różne style mogą okazać się korzystne. Jeśli tylko oboje rodzice będą regularnie omawiać swoje stanowiska, decyzje i obawy, możecie wychować dobrze przystosowane dzieci,

Lubię mówić o tym, że rodzice mają wspólny rozdział, ponieważ bycie na tej samej stronie to trochę za dużo” – mówi dr Kyle Pruett, profesor kliniczny psychiatrii dziecięcej w Yale School of Medicine i współautor książki „Partnerskie rodzicielstwo”.

Myślę, że problem pojawia się, gdy rodzice nie są w stanie pójść na kompromis, mówi terapeutka rodzinna Lisa Dunning, autorka książki „Dobrzy rodzice – złe rodzicielstwo”. Są tak sztywni: „Mój sposób jest właściwy. Twój sposób jest zły” i nie są skłonni do wypracowania szczęśliwego środka.

Oto kilka rad dotyczących wspólnego wychowywania dzieci o różnych stylach.

Podejmuj decyzje w obecności dzieci

Nie ma nic złego w tym, że Ty i Twój partner nie zgadzacie się z szacunkiem w drobnych sprawach, gdy w pobliżu są dzieci. Dobrze jest, gdy dzieci słuchają, jak wspólnie szukacie rozwiązań, używając spokojnego głosu i faktów, a nie emocji.

Jedną z rzeczy, których musimy nauczyć nasze dzieci, jest umiejętność rozwiązywania problemów, gdy się nie zgadzamy – mówi Dunning. Wiele dzieci nie wie, jak iść na kompromis, ponieważ nie widzą, jak robią to ich rodzice.

Zgódź się na brak zgody w drobnych sprawach

Nie jesteś w stanie kontrolować każdej sytuacji, więc naucz się akceptować fakt, że sprawy mogą potoczyć się inaczej, gdy to partner będzie rządził.

Mama może powiedzieć: „Nigdy nie zjeżdżaj na sankach na tym wzgórzu” albo „Nie jeździj na deskorolce” – mówi Pruett. Tatusiowie często pozwalają na nieco więcej ryzyka. Ważniejsze jest, aby rodzice zgadzali się co do [większych] kwestii bezpieczeństwa, takich jak pasy bezpieczeństwa czy trzymanie się za ręce podczas przechodzenia przez ulicę.

Wspierajcie się nawzajem przy dzieciach

Ustalcie, w jakich sprawach nie chcecie iść na kompromis, np. w kwestii bezpieczeństwa czy godziny policyjnej, a w innych zgódźcie się na elastyczność.

Jeśli partner podjął ważną decyzję, z którą się nie zgadzasz, powiedz mu o tym na osobności.

Bardzo ważne jest, aby rodzice nie krytykowali ani nie obwiniali drugiego rodzica – mówi psychoterapeutka rodzinna Fran Walfish, autorka książki „Świadomy siebie rodzic”. Dzieci muszą wiedzieć, że rodzice wspierają się nawzajem, kochają się i stanowią zgrany zespół.

Jeśli Jaś musi iść wcześniej spać, a drugi rodzic myśli: „Nie zgadzam się” i za plecami taty mówi: „Wyjdź i pooglądaj trochę telewizji”, to podważa autorytet drugiego rodzica wobec dzieci – mówi Dunning. Powoduje to problemy wychowawcze, a ostatecznie także problemy w związku pary.

Bądź pozytywny, gdy dzieci kwestionują różnice

Jeśli dzieci głośno zastanawiają się nad różnymi stylami rodzicielstwa, powiedz im, że nie ma nic złego w tym, że nie we wszystkim się zgadzacie, i że może to pomóc wam w bardziej efektywnym wychowywaniu dzieci.

Dążenie do spójności po rozstaniu

W przypadku rozstania z partnerem dobrze jest zachować w każdym domu te same zasady, np. dotyczące odrabiania lekcji i pory spania. Nie zawsze jest to jednak możliwe, zwłaszcza jeśli nie jesteś w dobrych stosunkach ze swoim byłym. Przypomnij sobie, że możesz kontrolować tylko to, co dzieje się w Twoim domu, i upewnij się, że Twoje dzieci wiedzą, czego od nich oczekujesz.

Najlepiej, jeśli rodzice będą szczerzy wobec dzieci, mówiąc na przykład: „U mamy pora spać jest wcześniej niż u taty” – mówi Walfish.

Temperamentne napady złości? Trening nocnika? Maluchy mogą być trudne, ale nauka unikania tych błędów może znacznie ułatwić ich wychowanie!

Maluchy – pełne energii i chętne do testowania własnych ograniczeń, jak również własnych nóg – mogą stanowić szczególne wyzwanie dla rodziców. Ale mimo że dzieci nie mają instrukcji obsługi, przygoda z nimi może być przyjemniejsza, jeśli rodzice znają kilka często popełnianych błędów i wiedzą, jak ich unikać.

Błąd nr 1: brak konsekwencji

Maluchy radzą sobie najlepiej, gdy wiedzą, czego mogą się spodziewać – czy to o której godzinie się kąpią i kładą spać, czy też jakie konsekwencje grożą im za złe zachowanie. Im bardziej rzeczy są spójne i przewidywalne, tym maluch będzie bardziej odporny i skłonny do akceptacji.

W miarę możliwości utrzymuj regularne rutynowe zajęcia z dzieckiem. Konsekwencja może być wyzwaniem, gdy rodzice (lub inni opiekunowie) nie są zgodni.

Jeśli nie wiesz, jak najlepiej zareagować, gdy dziecko wysypuje jedzenie na podłogę lub nie przestrzega pory snu, usiądź z partnerem i ustalcie z wyprzedzeniem, jak oboje zareagujecie – a potem trzymajcie się tego.

Nie chcesz wysyłać mieszanych komunikatów” – mówi pediatra Tanya Remer Altmann, autorka książki „Mama wzywa: Dr. Tanya Answers Parents’ Top 101 Questions about Babies and Toddlers, mówi, że „naprawdę chcesz być konsekwentna”.

Błąd nr 2: przesadne spędzanie czasu z rodziną

Fajnie jest spędzać czas z całą rodziną. Jednak niektórzy rodzice przesadzają z ilością czasu spędzanego z rodziną.

Psycholog kliniczny Thomas Phelan, autor książki 1-2-3 Magic, twierdzi, że „dzieci cenią sobie czas spędzany sam na sam z jednym z rodziców”. Zaznacza: „Czas spędzony sam na sam jest przyjemny także dla rodziców, ponieważ nie trzeba zmagać się z rywalizacją między rodzeństwem”.

Łatwo jest spędzać z maluchem czas jeden na jeden. Phelan zaleca, aby po prostu położyć się razem na podłodze i pobawić się. Na dobranoc poczytajcie razem książkę lub opowiadajcie dziecku bajki.

Błąd 3: Oferowanie zbyt dużej pomocy

Niektórzy rodzice rzucają się do pomocy maluchowi, który ma problemy z wykonaniem jakiejś czynności. Zanim to zrobisz, zastanów się, czy pomoc dziecku w ułożeniu puzzli lub założeniu koszuli nie będzie sygnałem, że nie poradzi sobie samo.

Rodzice, którzy oferują zbyt wiele pomocy, mogą sabotować zdolność swoich małych dzieci do samodzielności” – mówi Betsy Brown Braun, autorka książki „You’re Not the Boss of Me”.

„Musimy nauczyć dzieci tolerancji dla walki” – mówi Braun.

Jednocześnie nie ma nic złego w udzielaniu pochwał i zachęcaniu do działania. „Bądź cheerleaderką” – mówi Braun. Powiedz: „Możesz to zrobić!”.

Błąd nr 4: Zbyt dużo mówienia

Rozmowa z maluchami to zwykle świetny pomysł, ale nie wtedy, gdy trzeba pohamować niewłaściwe zachowanie.

Wyobraź sobie, że mama właśnie powiedziała „nie” na prośbę 2-latka o ciasteczko. Dziecko się awanturuje. Mama wyjaśnia, że jest pora kolacji. Dziecko i tak sięga po ciastko. Mama zabiera je i ponownie próbuje wytłumaczyć się przed zapłakanym dzieckiem. I tak w kółko, z narastającą frustracją po obu stronach.

Mówienie może prowadzić do tego, co nazywam schematem „mówienie-perswazja-argumentowanie-wybijanie” – mówi Phelan. „Maluchy to nie dorośli w małym ciele. Nie są logiczne i nie potrafią przyswoić sobie tego, co się do nich mówi”.

Phelan radzi, aby nie mówić o tym ani nie nawiązywać kontaktu wzrokowego, kiedy już każesz dziecku coś zrobić. Jeśli dziecko jest nieposłuszne, daj mu krótkie ostrzeżenie słowne lub policz do trzech. Jeśli dziecko nie chce się podporządkować, należy dać mu czas lub zastosować inną natychmiastową konsekwencję. Nie tłumacz się.

Błąd nr 5: Podawanie tylko jedzenia dla dzieci

Czy Twój maluch je tylko paluszki z kurczaka i frytki? Czy krakersy ze złotą rybką to jedyna ryba, którą je? Niektórzy rodzice zbyt późno zdają sobie sprawę z tego, że maluchy karmione stałą dietą zawierającą mało wartościowe odżywczo produkty dla dzieci mogą mieć opory przed jedzeniem czegokolwiek innego.

Zachęcaj dziecko do próbowania „dorosłych” potraw. „Spory odsetek dzieci jest skłonny spróbować nowej potrawy, jeśli widzi, że mamie i tacie smakuje” – mówi Altmann. „Jeśli się nie zgodzą, podawaj im to na talerzu. Niektóre dzieci muszą spróbować czegoś kilkanaście lub więcej razy, zanim się do tego przekonają”.

Nie przejmuj się jednak zbytnio, jeśli Twój maluch jest wybrednym zjadaczem. „Większość maluchów jest wybredna” – mówi Braun. „Dzieci uwielbiają walkę o jedzenie. Jeśli zrobimy z tego powodu zamieszanie, staje się to o wiele większym problemem, niż powinno być”.

Braun radzi, aby się nie martwić, dopóki na talerzu jest coś, co dziecko może zjeść. Nie pozwól, abyś stał się dla swojego dziecka kucharzem na zamówienie.

Błąd nr 6: pozbycie się łóżeczka

Łóżeczka dziecięce nie tylko zapewniają maluchom bezpieczeństwo. Promują dobre nawyki związane ze snem.

Maluch przeniesiony zbyt wcześnie do „prawdziwego” łóżka może mieć problemy z utrzymaniem się w łóżku lub z zasypianiem, a więc może w końcu wejść do łóżka z mamą i tatą.

„Niektóre mamy męczą się, bo muszą leżeć z dzieckiem każdej nocy” – mówi Altmann. „Nie zdają sobie sprawy, że to one ustalają wzór”.

Czas na pozbycie się łóżeczka to moment, w którym dziecko prosi o łóżko lub zaczyna z niego wychodzić. W przypadku większości dzieci następuje to między 2. a 3. rokiem życia lub gdy dziecko osiągnie wzrost około 35 cali.

Błąd 7: Zbyt wczesne rozpoczęcie nauki korzystania z nocnika

Niektórzy rodzice nakłaniają swoje dzieci do korzystania z toalety, kiedy uważają, że nadszedł czas, i udzielają ostrych reprymend, kiedy sprawy przybierają zły obrót. Może to prowadzić do walki o władzę.

„Dzieci uczą się korzystać z toalety, kiedy są na to gotowe” – mówi Altmann. „Proces ten nie powinien być przyspieszany”.

Możesz jednak przygotować scenę. Pokaż swojemu maluchowi toaletę. Wyjaśnij, jak się jej używa. Jeśli czujesz się z tym komfortowo, pozwól dziecku obserwować, jak korzystasz z toalety, i pochwal je, jeśli spróbuje.

Co zrobić, jeśli Twoje dziecko w wieku 4 lat nadal nosi pieluchy? „Nie martw się” – radzi Altmann. „Żadne dziecko nie pójdzie na studia w pieluchach”.

Błąd nr 8: zbyt dużo czasu spędzanego na ekranie

Maluchy, które oglądają dużo telewizji, często mają później większe problemy z nauką. Badania sugerują, że dzieci poniżej drugiego roku życia nie są w stanie przyswoić sobie tego, co jest wyświetlane na ekranach telewizorów i komputerów.

Zapewnij maluchowi zajęcie w postaci czytania i innych kreatywnych zajęć. Rozmawiaj z nim – zachęcaj do mówienia i słuchania. „Im dłużej możesz wstrzymać się z oglądaniem telewizji, tym lepiej” – mówi Altmann.

Błąd nr 9: Próba powstrzymania złości

Niektórzy rodzice martwią się, że niekontrolowane dziecko sprawia, że wydają się rodzicami nieskutecznymi. Ale wszystkie maluchy miewają napady złości. Kiedy tak się dzieje, nie ma sensu próbować ich od tego odwieść – nawet jeśli dramat rozgrywa się na oczach towarzystwa lub w miejscu publicznym.

„Kiedy jesteśmy w miejscu publicznym i mamy do czynienia z dzieckiem, czujemy się oceniani” – mówi Braun. „Czujemy się, jakby nad naszymi głowami wisiał neon z napisem, że jesteśmy niekompetentnymi rodzicami”.

: Braun mówi, że rodzice muszą pamiętać, że dziecko liczy się bardziej niż opinie innych ludzi – zwłaszcza obcych.

Jeśli ludzie patrzą na nas krzywo lub udzielają niechcianych rad, po prostu uśmiechnij się i powiedz coś w stylu: „Rany, pamiętasz, jak to było?”. Następnie weź na ręce marudzące dziecko i znajdź miejsce z dala od ciekawskich spojrzeń, aby napad złości przeszedł. Kiedy to nastąpi, przytul dziecko i kontynuuj swój dzień.