Strona główna Blog Strona 3286

Problemowe picie prowadziło do milionów opuszczonych dni pracy

Nowe badanie sugeruje, że sytuacja prawdopodobnie pogorszyła się, gdy coraz więcej osób pracowało w domu.

Problemowe picie prowadziło do milionów opuszczonych dni pracy

MONDAY, March 21 2022 (HealthDay News) — Problemowe picie alkoholu prowadziło do ponad 232 milionów opuszczonych dni roboczych rocznie w Stanach Zjednoczonych przed pandemią, a sytuacja prawdopodobnie pogorszyła się, gdy więcej osób pracowało w domu – sugeruje nowe badanie.

Zaburzenia związane z używaniem alkoholu są poważnym problemem w Stanach Zjednoczonych i w wielu miejscach pracy, gdzie przyczyniają się do znacznej liczby opuszczonych dni roboczych, powiedziała główna autorka badania dr Laura Bierut, profesor psychiatrii na Uniwersytecie Waszyngtona w St.

Problem ten prawdopodobnie nasilił się w czasie pandemii, a my musimy spróbować zrobić więcej, aby zapewnić ludziom pomoc, której potrzebują, by poradzić sobie z zaburzeniami spowodowanymi używaniem alkoholu” – powiedziała.

Bierut powiedziała, że pracodawcy i decydenci mają ekonomiczną motywację, by zająć się tym problemem.

W nowym badaniu jej zespół przeanalizował dane ponad 110 000 dorosłych Amerykanów zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin, którzy w latach 2015-2019 wzięli udział w krajowym badaniu na temat używania narkotyków i stanu zdrowia.

Nieco ponad 9%, czyli prawie 11 milionów osób pracujących w pełnym wymiarze godzin w całym kraju, spełniało kryteria zaburzenia używania alkoholu, definiowanego jako niezdolność do zaprzestania lub kontrolowania picia pomimo szkód dla życia społecznego, zawodowego lub zdrowia.

Chociaż osoby z zaburzeniami spowodowanymi używaniem alkoholu stanowiły około 9,3% uczestników badania, odpowiadały one za 14,1% wszystkich nieobecności w pracy.

Osoby z poważnymi zaburzeniami spowodowanymi używaniem alkoholu zgłaszały, że każdego roku opuszczały 32 dni pracy z powodu choroby, urazów lub po prostu opuszczały pracę, w porównaniu z prawie 18 dniami w przypadku osób z łagodnymi zaburzeniami i około 13 dniami w przypadku osób bez takich zaburzeń.

Ogólnie rzecz biorąc, pracownicy z zaburzeniami spowodowanymi używaniem alkoholu opuszczali ponad 232 miliony dni roboczych rocznie, zgodnie z wynikami opublikowanymi 17 marca w JAMA Network Open.

Zaburzenia związane z używaniem alkoholu były bardziej powszechne wśród mężczyzn, osób młodszych, rasy białej i Latynosów oraz osób o niższych dochodach.

Specjalnie zdecydowaliśmy się przerwać analizę danych na rok przed rozpoczęciem pandemii, abyśmy mogli być bardziej pewni naszych ustaleń, powiedział pierwszy autor dr Ian Parsley, rezydent psychiatrii na Washington University w St.

Ian Parsley, rezydent psychiatrii na Washington University w St. Louis.

Ilość spożywanego alkoholu, odkąd ludzie częściej pracują w domu, naprawdę wzrosła” – powiedział Parsley. „To nie jest coś, co samo się rozwiąże, nawet gdy powoli będziemy wychodzić z tej pandemii”.

Więcej informacji

Więcej informacji na temat zaburzeń związanych z używaniem alkoholu można znaleźć w amerykańskim Narodowym Instytucie Nadużywania Alkoholu i Alkoholizmu.

Pomaganie dziecku w nauce motoryki małej

0

Sprawdzone instrukcje, jak krok po kroku pomóc dziecku w opanowaniu motoryki małej.

Rodzaje kamieni milowych w zakresie motoryki precyzyjnej

Chociaż każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie, istnieje pewien ogólny postęp, który można zaobserwować u wielu dzieci w trakcie ich rozwoju. Typowe kamienie milowe w zakresie motoryki drobnej to:

  • Sześć miesięcy. W wieku sześciu miesięcy wiele dzieci potrafi już przewracać się na drugi bok i brać przedmioty do ust.

  • Dziewięć miesięcy. Po ukończeniu dziewiątego miesiąca życia dziecko potrafi już samodzielnie siedzieć, chwytać palcami i wskazywać palcem.

  • Dwanaście miesięcy. Około pierwszego roku życia wiele dzieci potrafi pomóc przy ubieraniu się, podając rękę lub nogę. Mogą również wykonywać gesty, wkładać przedmioty do kubka i uderzać o powierzchnie.

  • Osiemnaście miesięcy. Do osiemnastego miesiąca życia niektóre dzieci potrafią chodzić, wyraźnie wskazywać, bazgrać i samodzielnie karmić się bezpieczną dla dziecka łyżką lub widelcem.

  • Dwa lata. W wieku dwóch lat wiele dzieci potrafi wskazywać na konkretne przedmioty w książce, układać klocki i rzucać przedmiotami.

  • Trzy lata. W wieku trzech lat wiele dzieci potrafi samodzielnie ubierać się i rozbierać, układać klocki, przewracać kartki, naciskać przyciski i kręcić gałkami.

  • Cztery lata. W wieku czterech lat wiele dzieci potrafi już wycinać nożyczkami i rysować ludziki z kilkoma szczegółami. ?

  • Pięć lat. W wieku pięciu lat dzieci potrafią rysować bardziej szczegółowe rysunki ludzi oraz pisać niektóre litery i cyfry.

Pomaganie dziecku w nauce motoryki małej

Dzieci nabywają umiejętności w zakresie motoryki precyzyjnej w swoim własnym tempie. Twoje dziecko może zacząć układać klocki kilka miesięcy wcześniej lub później niż jego rówieśnicy. Nie martw się, jeśli wydaje Ci się, że Twoje dziecko rozwija się w innym tempie niż inne dzieci w jego wieku.

Chociaż dzieci naturalnie rozwijają umiejętności w zakresie motoryki małej w miarę jak rosną i uczą się, istnieją czynności, które można wykonywać razem z dzieckiem, aby pomóc mu w rozwoju motoryki małej:

Zachęcanie do ruchu

Badania wykazują, że dzieci, które podejmują więcej aktywności fizycznej w szkole i w domu, wykazują poprawę w zakresie drobnej motoryki. Aby pomóc dziecku się ruszać:

  • Tańcz razem z nim. Zachęć dziecko do tańca przy ulubionej kreskówce lub poszukaj tanecznego filmu przeznaczonego dla małych dzieci. Wykazano, że taneczne gry wideo pomagają dzieciom w wieku przedszkolnym w rozwijaniu drobnych umiejętności motorycznych.

  • Zabawy w kopiowanie. Zagraj z dzieckiem w grę w kopiowanie. Wskazuj na różne części ciała lub nadawaj kształty dłońmi i ramionami, a następnie każ im naśladować twoje ruchy.

  • Gra w klasy. Przygotuj dla dziecka grę w klasy. Przechodzenie z jednej nogi na drugą może pomóc dziecku w rozwijaniu ważnych umiejętności motorycznych i koordynacji.

  • „Simon Says”. Zabawa w „Simon Says” to świetny sposób, aby zachęcić dziecko do naśladowania ruchów i sprawdzić jego umiejętności w zakresie motoryki małej w formie zabawy.

Rysowanie lub malowanie

Badania sugerują, że rysowanie i malowanie może być wskaźnikiem rozwoju drobnej motoryki dziecka. Aby pomóc dziecku w rozwijaniu motoryki precyzyjnej poprzez sztukę:

  • Malowanie palcami. Dowiedziono, że malowanie palcami pomaga dzieciom wzmocnić motorykę małą. Malowanie palcami zachęca dziecko do odkrywania różnych sposobów używania palców i dłoni.

  • Daj im kredki i kolorowanki. Podobnie jak w przypadku malowania palcami, kolorowanie z dzieckiem wymaga od niego ćwiczenia nowych umiejętności motorycznych poprzez uczenie się, jak chwycić kredkę i znaleźć odpowiedni ruch. W miarę jak dziecko będzie rozwijać nowe umiejętności, nauczy się kolorować wewnątrz linii i rysować nowe kształty.

  • Zabawa z kredą chodnikową. Rysowanie kredą na chodniku to świetny sposób, aby zachęcić dziecko do rozwijania umiejętności trzymania narzędzi i rysowania podczas przebywania na świeżym powietrzu.

  • Zabawa z gliną. Zabawa z gliną, będąca kolejnym doświadczeniem dotykowym, pozwala dziecku odkryć nowe umiejętności motoryczne dłoni i nadgarstka podczas tworzenia zabawnych kształtów. Wałkowanie, szczypanie, układanie, rozbijanie i wiele innych czynności – zabawa z gliną oferuje dziecku szeroki wachlarz umiejętności związanych z motoryką małą.

Granie w gry związane z pisaniem na klawiaturze

Gry w pisanie na klawiaturze mogą pomóc we wzmocnieniu drobnej motoryki u dzieci. Małe dzieci powinny grać w proste gry pamięciowe lub gry z przyciskami. Starsze dzieci mogą korzystać z internetowych gier w pisanie na klawiaturze lub testów szybkości.

Zabawy z zabawkami budowlanymi

Zabawa zabawkami do budowania, takimi jak klocki Lego, może pomóc w rozwoju umiejętności motorycznych. Do skutecznych ćwiczeń w budowaniu należą:

  • Układanie prostych klocków dla niemowląt i małych dzieci. Doskonałym sposobem na wczesne rozpoczęcie budowania umiejętności motorycznych są zestawy klocków dla dzieci. W miarę jak dziecko będzie rosło, nauczy się układać klocki wyżej, rozwijając umiejętności utrzymywania ich w stabilnej pozycji i prawidłowego układania. Podobne korzyści oferują zabawki z pierścieniami do układania.

  • Zabawa z tablicami z kołkami. Tablice z kołkami lub zabawki, które wymagają dopasowania kształtu do wycięcia, są popularnym sposobem rozwijania wczesnych umiejętności motorycznych u niemowląt.

  • Układanie puzzli. Puzzle to kolejne wspaniałe narzędzie do rozwijania drobnej motoryki dziecka. Puzzle są dostępne w różnych rozmiarach i na różnych poziomach zaawansowania – od zestawów piankowych zawierających tylko kilka elementów po tablice z setkami elementów. Podnoszenie elementów układanki i układanie ich we właściwym miejscu to świetny sposób na rozwijanie siły i sprawności rąk dziecka.

  • Zestawy klocków Lego do budowania. W miarę rozwoju dziecka ważnym elementem wzmacniania jego zdolności motorycznych mogą być bardziej złożone zestawy do budowania, takie jak klocki Lego lub zabawki z klocków. Zestawy te są dostępne w szerokim zakresie poziomów trudności, które wymagają coraz większej sprawności manualnej. Badania wykazały, że budowanie z klocków Lego może pomóc dorastającym dzieciom we wzmocnieniu umiejętności motorycznych i osiągnięć w innych dziedzinach nauki.

Ograniczanie czasu spędzanego na ekranie

Choć niektóre gry mogą być pomocne w rozwijaniu umiejętności motorycznych, badania wskazują na silny związek między ograniczeniem czasu spędzanego na ekranie a wyższymi umiejętnościami motorycznymi.

Zaleca się, by dzieci w wieku przedszkolnym spędzały przed ekranem mniej niż godzinę dziennie, ale przeciętny przedszkolak spędza co najmniej cztery godziny, grając w gry elektroniczne, oglądając telewizję lub oglądając treści na urządzeniach mobilnych. Zamiast tego zachęcaj dziecko do aktywności fizycznej i korzystaj z urządzeń mobilnych lub oglądaj telewizję tylko w wyznaczonych godzinach. Ściągnij dla dziecka ciekawe gry i zachowaj równowagę między czasem spędzonym na ekranie a czasem spędzonym na świeżym powietrzu.

Barwniki spożywcze i ADHD: Barwniki spożywcze, cukier i dieta

0

Lekarz bada związek pomiędzy barwnikami spożywczymi a objawami ADHD. Dowiedz się o barwników spożywczych i nadpobudliwości, jak dieta wpływa na objawy ADHD, i jakie kroki należy podjąć, jeśli podejrzewasz związek między barwników spożywczych i ADHD.

Czy barwniki spożywcze mogą powodować nadpobudliwość?

Badanie przeprowadzone w 2007 r. przez Agencję Norm Żywności w Wielkiej Brytanii na grupie prawie 300 dzieci wykazało, że spożywanie żywności zawierającej barwniki może zwiększać nadpobudliwość u dzieci. W badaniu przeprowadzonym na 3-, 8- i 9-latkach dzieciom podawano do picia trzy różne rodzaje napojów. Następnie ich zachowanie było oceniane przez nauczycieli i rodziców.

Jedna z mieszanek napojów zawierała sztuczne barwniki spożywcze, w tym:

  • Żółcień pomarańczowa (E110)

  • Karmoizyna (E122)

  • Tartrazyna (E102)

  • Pąs 4R (E124)

Zawierała również środek konserwujący benzoesan sodu. Druga mieszanka napojów zawierała:

  • Żółcień chinolinową (E104)

  • Czerwień Allura (E129)

  • Żółty zachód słońca

  • Karmazyn

Zawierała ona również benzoesan sodu. Trzecia mieszanka napojów była placebo i nie zawierała żadnych dodatków.

Badacze stwierdzili, że nadpobudliwość 8- i 9-latków wzrosła w przypadku obu mieszanek zawierających sztuczne barwniki. Nadpobudliwe zachowanie 3-latków wzrastało w przypadku pierwszego napoju, ale nie koniecznie w przypadku drugiego. Stwierdzili, że wyniki wskazują na niekorzystny wpływ spożywania barwników spożywczych na zachowanie.

Co znajduje się w barwnikach spożywczych?

Barwnik spożywczy składa się z substancji chemicznych stosowanych w celu nadania żywności koloru. Barwniki spożywcze są często dodawane do przetworzonej żywności, napojów i przypraw. Stosuje się je w celu zachowania lub poprawy wyglądu żywności.

Producenci zazwyczaj dodają barwniki z następujących powodów:

  • Aby nadać kolor żywności bezbarwnej

  • Aby wzmocnić kolory

  • Aby zapobiec utracie koloru spowodowanej czynnikami środowiskowymi

  • Zapewnienie spójności w przypadku różnic w zabarwieniu żywności

FDA reguluje dodatki barwiące, aby zapewnić, że są one bezpieczne do spożycia przez ludzi. Regulacje te pomagają również zapewnić, że żywność zawierająca barwniki jest dokładnie oznakowana, tak aby konsumenci wiedzieli, co jedzą. Aby zatwierdzić dany dodatek, FDA bada jego skład i ilość spożywanych produktów, a także odnotowuje ewentualne skutki zdrowotne i czynniki bezpieczeństwa, na które należy zwrócić uwagę. Po zatwierdzeniu barwnika do żywności FDA określa odpowiedni poziom stosowania tego dodatku. FDA zezwala na zatwierdzenie dodatku tylko wtedy, gdy istnieje uzasadniona pewność, że nie zaszkodzi on konsumentom.

Istnieją dwa rodzaje zatwierdzonych dodatków barwiących – barwniki i laki. Barwniki są rozpuszczalne w wodzie i zwykle występują w postaci proszków, granulek lub płynów. Laki nie są rozpuszczalne w wodzie. Można je znaleźć w produktach zawierających tłuszcze i oleje.

Niektóre barwniki spożywcze są produkowane syntetycznie. Przykładami takich barwników są FD&C Blue nr 1 i 2, FD&C Green nr 3 oraz FD&C Red nr 40. Inne barwniki spożywcze pochodzą z pigmentów warzyw, minerałów lub zwierząt. Przykłady takich naturalnych dodatków to beta-karoten, wyciąg ze skórki winogron, barwnik karmelowy i szafran.

Czy cukier powoduje objawy ADHD?

Cukry przetworzone i węglowodany mogą mieć wpływ na poziom aktywności dziecka. Cukry te powodują gwałtowny wzrost poziomu glukozy we krwi, ponieważ tak szybko przedostają się do krwiobiegu. Dziecko może stać się bardziej aktywne z powodu przypływu adrenaliny wywołanego tym skokiem poziomu cukru we krwi.

Czasami zauważa się spadek aktywności dziecka, gdy poziom adrenaliny spada. Jednak do tej pory nie udowodniono, że cukier rzeczywiście powoduje ADHD.

Rodzice i dzieci z ADHD: Różnice w objawach, podejmowanie leczenia i inne kwestie

0

U Twojego dziecka właśnie zdiagnozowano ADHD. Czy objawy brzmią znajomo? Oto, co musisz wiedzieć, jeśli uważasz, że masz ADHD dorosłych.

U Twojego syna lub córki właśnie zdiagnozowano ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. I kiedy siedziałeś w gabinecie, słuchając lekarza, który wymieniał objawy – problemy z koncentracją uwagi, dezorganizację, wiercenie się – rozpoznałeś siebie. Nagle zacząłeś się zastanawiać: Czy mogę mieć ADHD u dorosłych?

Bardzo możliwe, że tak. ADHD występuje w rodzinach, a eksperci twierdzą, że w przypadku każdego dziecka z ADHD, istnieje 30% do 40% szans, że jedno z rodziców ma to zaburzenie.

Ale dla wielu dorosłych, pomysł ten nigdy nie przychodzi im do głowy, dopóki ich dzieci nie zostaną zdiagnozowane.

Jest to częsty schemat, mówi David W. Goodman, docent psychiatrii w Johns Hopkins University School of Medicine. Mogę leczyć 16-latka z ADHD, mówi doktor Goodman. Następnie diagnozę otrzymuje jego 40-letni ojciec, a potem jego 43-letni wujek. ADHD staje się częścią drzewa genealogicznego.

Ponieważ ADHD u dorosłych może mieć bardzo negatywny wpływ na Twoje życie, ważne jest, aby uzyskać pomoc, zwłaszcza że nie jesteś jedyną osobą w rodzinie, która cierpi na tę chorobę. Oto, co należy wiedzieć.

ADHD u dzieci i dorosłych

Jeśli myślisz o ADHD jako o chorobie wieku dziecięcego, z której dzieci wyrastają, nie jesteś w tym osamotniony. Ale mylisz się.

Chociaż ADHD zawsze zaczyna się w dzieciństwie – objawy pojawiają się przed 7 rokiem życia – to zazwyczaj na tym się nie kończy. Dwoje na troje dzieci z ADHD będzie nadal mieć ADHD jako dorośli, mówi Lenard Adler MD, profesor psychiatrii i dyrektor programu ADHD dla dorosłych w New York University School of Medicine.

Wielu dorosłych z ADHD nigdy nie zostało zdiagnozowanych jako dzieci – ich objawy zostały po prostu przeoczone. Jest to szczególnie częste u dziewcząt, mówi Adler. Nauczyciele i rodzice są bardziej skłonni skupić się na hałaśliwych, przeszkadzających chłopcach niż nieuważnych dziewczynkach.

Inne osoby z niezdiagnozowanym ADHD u dorosłych zostały tak naprawdę zdiagnozowane w dzieciństwie. Ale wtedy pediatrzy mówili ludziom, że z tego wyrosną, mówi Goodman, który jest również dyrektorem Centrum Zaburzeń Uwagi u Dorosłych w Maryland w Baltimore. Mogło się tak wydawać. Pierwszoklasista z ADHD, który miał kłopoty za stanie na krześle i krzyczenie podczas opowiadania, może wydawać się dużo spokojniejszy, gdy dostanie się na studia. Ale w wielu przypadkach ADHD nie zniknęło. Objawy uległy zmianie.

Jest to jeden z głównych powodów, że ADHD u dorosłych jest tak często przeoczane, mówią eksperci. Dorośli mogą nie mieć wiele z H w ADHD – nadpobudliwość – przynajmniej nie jawnie. Nie widzisz dorosłych z ADHD na studiach, którzy stoją na swoich krzesłach, mówi J. Russell Ramsay, PhD, asystent profesora psychiatrii na Uniwersytecie Pensylwanii i współdyrektor Programu Leczenia i Badań ADHD dla Dorosłych w Filadelfii. Ale nadpobudliwość właśnie zeszła do podziemia.

Jakie są więc charakterystyczne objawy ADHD u dorosłych?

  • Problemy z uwagą

    . Wielu dorosłych z ADHD twierdzi, że łatwo rozpraszają ich hałas lub zajęcia. Ale tak naprawdę to nie jest tak, że dorośli z ADHD mają deficyt – brak – uwagi, mówi Adler. Mogą one skupiać się intensywnie na pewnych rzeczach, które je interesują, ale są mniej zdolne do poświęcenia uwagi zadaniom, które są nudne lub zbyt złożone.

  • Dezorganizacja i prokrastynacja

    . Dorośli z ADHD często mają problemy z rozpoczynaniem zadań i odkładają je na ostatnią chwilę, nie zważając na konsekwencje. Spóźniają się i tracą poczucie czasu.

  • Zapominanie.

    Niektórzy dorośli z ADHD prowadzą ewidentnie chaotyczne życie, zapominając i gubiąc wszystko. Inni radzą sobie dobrze w większości spraw, ale przeszkadzają im szczegóły. Pracownik może wykonać dobrą pracę nad projektem, ale potem mieć kłopoty z powodu niewypełnienia arkusza czasu pracy. Student może spędzić całą noc nad pracą, ale potem zapomnieć przynieść ją na zajęcia.

  • Niespokojność i impulsywność.

    Dorośli z ADHD mogą nie skakać w kółko jak nadpobudliwe dzieci, ale mogą mieć inne problemy. Mogą podejmować pochopne decyzje lub wypowiadać kwestie bez zastanowienia. Mogą przerywać innym osobom, ponieważ mają problemy z czekaniem na swoją kolej do wypowiedzi. Mogą się wiercić lub podskakiwać na kolanach podczas siedzenia.

Należy pamiętać, że nie u wszystkich osób z ADHD występują wszystkie te objawy. Istnieje również duże zróżnicowanie pod względem stopnia nasilenia. Niektórzy ludzie mają tylko łagodne objawy ADHD i radzą sobie dobrze, podczas gdy inni są poważnie upośledzeni.

Wpływ ADHD u dorosłych

Konsekwencje zaburzeń uwagi u dorosłych są liczne. ADHD wywołuje efekt falowy, mówi Ramsay. Zaburza wiele aspektów życia, począwszy od relacji ze współmałżonkiem, poprzez rolę rodzica, aż po pracę. Skutki mogą być poważne.

ADHD nie jest łagodnym zaburzeniem, mówi Adler. Zwraca on uwagę, że dorośli z ADHD mają wyższy wskaźnik rozwodów, bezrobocia, nadużywania substancji, a nawet wypadków samochodowych.

Skutki ADHD rozciągają się nawet na portfel, mówi James McCracken, MD, dyrektor psychiatrii dzieci i młodzieży w UCLAs Semel Institute w Los Angeles. W porównaniu z osobami, które wykonują ten sam rodzaj pracy, dorośli z ADHD zarabiają znacznie mniej pieniędzy.

Jednak większość z tych dorosłych nigdy nie otrzymuje diagnozy ADHD. Wielu z nich nie bierze pod uwagę takiej możliwości, więc nigdy o nią nie pytają. Lekarze również nie są w stanie wiele pomóc.

Niestety, mniej więcej cała społeczność medyczna i zawodowa – interniści, psychiatrzy dorosłych i psycholodzy – nie mają prawie żadnego doświadczenia w diagnozowaniu lub leczeniu ADHD u dorosłych, mówi McCracken. W rezultacie większość z nich nigdy nie zostaje zdiagnozowana, a mniej niż trzy na cztery osoby z ADHD otrzymują jakiekolwiek leczenie.

Co więc dzieje się z tymi ludźmi? Mogą oni próbować uzyskać pomoc, ale kończą z błędną diagnozą. Mogą im zostać przepisane leki antydepresyjne lub przeciwlękowe. W niektórych przypadkach leki te mogą nieco pomóc – wiele osób z ADHD ma nakładającą się depresję lub stany lękowe. Inni mogą otrzymać od lekarza zalecenie, aby udać się do poradni – może to być szkolenie w zakresie umiejętności zawodowych lub terapia par. Jednak we wszystkich tych przypadkach nie dostrzega się zasadniczego problemu.

Gospodarstwo domowe z ADHD

Oczywiście, jeśli Ty i Twoje dziecko – lub dzieci – wszyscy macie ADHD, może to zakłócać funkcjonowanie całej rodziny. Życie może być strasznie chaotyczne.

Jednym ze szczególnych problemów, mówi Ramsay, jest to, że dorośli z nieleczonym ADHD mogą nie być w stanie zapewnić idealnej opieki swojemu dziecku z ADHD. Dzieci z ADHD wymagają dużo struktury. Potrzebują harmonogramów. Muszą otrzymywać leki na czas. Potrzebują stanowczej i konsekwentnej dyscypliny. To jest dokładnie ten rodzaj pomocy, że rodzic z nieleczonym ADHD dorosłych może nie być w stanie zaoferować.

Jeśli jesteś rodzicem z ADHD, tracisz poczucie czasu, jesteś zdezorganizowany i odkładasz rzeczy na później, mówi McCracken. Rodzic z ADHD i dziecko z ADHD mogą być fatalną parą.

Nie tylko jest to złe dla dziecka z ADHD, ale może to stanowić ogromne obciążenie dla małżonka bez ADHD, który musi wziąć na siebie całą odpowiedzialność.

Dlatego czasami najlepszą rzeczą, jaką można zrobić jako rodzic dziecka z ADHD, jest podjęcie leczenia we własnym zakresie.

Rodzice z ADHD muszą zobaczyć, że podjęcie leczenia nie jest tylko dla ich własnego dobra, mówi McCracken. Jest to właściwe postępowanie dla całej rodziny”.

ADHD u dorosłych: Uzyskanie pomocy

Jeśli uważasz, że możesz mieć ADHD u osoby dorosłej, co powinieneś zrobić dalej? Oto kilka wskazówek.

  • Dokonaj samooceny.

    Adler zaleca skorzystanie z ADHD Adult Self-Report Scale Screener opracowanego przez Światową Organizację Zdrowia. Nie pozwoli on na postawienie diagnozy. Ale może dać Tobie i Twojemu lekarzowi pewne pojęcie o tym, jak prawdopodobne jest, że masz ADHD u dorosłych.

  • Porozmawiaj z rodziną.

    Często to ludzie z naszego otoczenia mają najlepsze zdanie o naszym zachowaniu. Porozmawiaj ze współmałżonkiem, dziećmi lub bliskimi przyjaciółmi. Pokaż im kilka informacji na temat ADHD u dorosłych i poznaj ich opinię. Czy ich zdaniem objawy ADHD opisują Ciebie?

  • Zbadaj stan zdrowia.

    Zacznij czytać o ADHD. Ramsay poleca strony internetowe takie jak CHADD (Children and Adults with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder – Dzieci i dorośli z zaburzeniami koncentracji uwagi) oraz ADDA (Attention Deficit Disorder Association – Stowarzyszenie na rzecz osób z zaburzeniami koncentracji uwagi). Można też sięgnąć po którąś z licznych książek na temat ADHD u dorosłych napisanych dla szerokiego grona odbiorców.

  • Zbadaj swoją własną historię.

    Aby postawić diagnozę ADHD, lekarz będzie chciał ustalić, czy objawy występowały u Ciebie w dzieciństwie. Należy więc zagłębić się w swoją przeszłość. Porozmawiaj z rodzeństwem lub rodzicami i poznaj ich opinię na temat tego, jaki byłeś w dzieciństwie – lekarz może nawet zechcieć z nimi porozmawiać, jeśli to możliwe. Zacznij grzebać w starych aktach lub albumach. Lekarze często uważają, że dokumentacja – np. stare raporty lub notatki od nauczycieli – jest pomocna w potwierdzeniu diagnozy.

  • Zgłoś się do lekarza.

    Zawsze można zacząć od lekarza rodzinnego, ale jest całkiem możliwe, że nie będzie on wiedział zbyt wiele o ADHD u dorosłych. Jeśli mieszkasz w dużym mieście lub w pobliżu uniwersytetu, sprawdź, czy istnieje lokalna klinika specjalizująca się w leczeniu ADHD u osób dorosłych. Jeśli nie, najlepszym rozwiązaniem może być rozmowa z psychiatrą lub psychologiem dziecięcym – być może nawet z lekarzem Twojego syna lub córki. Eksperci twierdzą, że często mają oni znacznie większą wiedzę na temat ADHD niż ci, którzy specjalizują się w zdrowiu psychicznym dorosłych. Lekarz dziecka może mieć najlepsze rady na temat tego, gdzie należy się udać w celu uzyskania diagnozy i jakie rodzaje zasobów są dostępne lokalnie.

Po wizycie u lekarza można porozmawiać o sposobach leczenia ADHD. Standardowym leczeniem ADHD u dorosłych są leki – często stymulujące – które mogą być połączone z terapią.

Jeśli podejrzewasz, że możesz mieć ADHD u dorosłych, nie ignoruj objawów. Zgłoś się do specjalisty i poddaj się ocenie.

Dobrą wiadomością na temat ADHD jest to, że nasze metody leczenia są tak skuteczne u dorosłych i mamy wiele do zaoferowania, mówi McCracken. A ponieważ ADHD jest naprawdę chorobą rodzinną, leczenie może pomóc wielu różnym osobom.

Trądzik

0

Dowiedz się więcej od lekarza na temat przyczyn i leczenia trądziku.

Trądzik może być łagodny (kilka sporadycznych krostek), umiarkowany (grudki zapalne) lub ciężki (guzki i torbiele). Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby.

Co powoduje trądzik?

Nie ma jednego czynnika wywołującego trądzik. Trądzik powstaje, gdy gruczoły łojowe stają się aktywne w okresie dojrzewania, stymulowane przez męskie hormony z nadnerczy zarówno u chłopców, jak i u dziewcząt. Olej jest naturalną substancją, która natłuszcza i chroni skórę. W pewnych okolicznościach komórki znajdujące się blisko powierzchni skóry blokują otwory gruczołów łojowych i powodują gromadzenie się pod nimi ropy. Olej ten stymuluje bakterie, które żyją w skórze każdego człowieka. Bakterie te zwykle nie powodują żadnych problemów, ale gdy są pobudzane, namnażają się. Powoduje to stan zapalny okolicznych tkanek.

Jeśli stan zapalny znajduje się blisko powierzchni, powstaje krosta; jeśli głębiej – grudka (pryszcz); jeszcze głębiej – torbiel. Jeśli ropa przedostanie się na powierzchnię, powstaje „biały wągier”. Jeśli ropa ulegnie utlenieniu (czyli oddziaływaniu tlenu z powietrza), zmienia barwę z białej na czarną i powstaje „zaskórnik”. Najczęstsze miejsca występowania trądziku to twarz, klatka piersiowa, ramiona, szyja i plecy – tam, gdzie znajdują się gruczoły tłuszczowe.

Inne czynniki, które mogą – ale nie muszą – powodować trądzik, to m.in:

  • Dziedziczność: Z wyjątkiem bardzo ciężkich przypadków trądziku, większość ludzi nie ma tego problemu dokładnie tak, jak ich rodzice. Prawie każdy ma trądzik w pewnym momencie życia.

  • Jedzenie: Na całym świecie rodzice mówią nastolatkom, by unikali pizzy, czekolady, tłustych i smażonych potraw oraz śmieciowego jedzenia. Choć te produkty nie są dobre dla ogólnego stanu zdrowia, nie powodują trądziku ani nie pogarszają jego stanu. Badania wykazują jednak, że nabiał i żywność o wysokiej glikemii mogą wywoływać trądzik.

  • Brud: Niektórzy ludzie mają bardziej tłustą skórę niż inni (jak wspomniano powyżej, zaskórniki to utleniony olej, a nie brud). Pot nie powoduje trądziku. Jednak po wysiłku fizycznym dochodzi do zwiększonego gromadzenia się bakterii, dlatego zaleca się branie prysznica. Z drugiej strony, nadmierne mycie może wysuszyć i podrażnić skórę.

  • Hormony: U większości kobiet zmiany skórne pojawiają się cyklicznie. Niektóre doustne tabletki antykoncepcyjne pomagają złagodzić trądzik, ale inne mogą go nasilać. Zapytaj swojego lekarza, które z nich są najlepsze dla Ciebie.

  • Kosmetyki: Większość kosmetyków i produktów do pielęgnacji skóry nie zatyka porów (jest komedogenna). Lepszym wyborem są produkty na bazie wody lub bezolejowe (niekomedogenne).

Czasami czynnikami sprzyjającymi mogą być:

  • Nacisk: U niektórych osób nacisk wywierany przez kaski, telefony komórkowe, paski na podbródek, kołnierze itp. może nasilać trądzik.

  • Leki: Niektóre leki mogą wywoływać trądzik lub pogarszać jego przebieg, np. leki zawierające jodki, bromki, doustne lub wstrzykiwane sterydy (przepisywany przez lekarzy prednizon lub sterydy przyjmowane przez kulturystów i sportowców). Większość przypadków trądziku nie jest jednak związana z lekami.

  • Zawody: W niektórych zawodach trądzik może być skutkiem kontaktu z produktami przemysłowymi, takimi jak oleje do cięcia (stosowane w przemysłowych urządzeniach tnących i wiertniczych).

Jak leczy się trądzik?

W leczeniu trądziku skuteczne okazały się cztery rodzaje leków: antybiotyki, nadtlenek benzoilu, retinoidy i niektóre hormony. Większość ludzi potrzebuje co najmniej jednego lub dwóch z nich, w zależności od stopnia nasilenia trądziku.

  • Nadtlenek benzoilu – dostępny bez recepty (np. Clearasil, Stridex) i na receptę (np. Benoxyl, PanOxyl, Persa gel) – zwalcza bakterie powierzchniowe, które często zaostrzają trądzik. Podrażnienie (suchość) jest częstym skutkiem ubocznym.

  • Retinoidy (pochodne witaminy A), takie jak Differin, Retin-A i Tazorac, leczą zaskórniki i zaskórniki białe, pierwsze zmiany trądzikowe, a także zapalne grudki i krosty. Trifaroten (Aklief) może być stosowany w leczeniu ciężkiego trądziku zwanego trądzikiem pospolitym. W przypadku wszystkich retinoidów najczęstsze skutki uboczne to suchość, podrażnienie i zwiększone ryzyko poparzeń słonecznych. Większość z nich jest wydawana wyłącznie na receptę, ale obecnie dostępna jest także wersja Differinu bez recepty.

  • Antybiotyki, stosowane miejscowo na skórę (klindamycyna, erytromycyna) lub przyjmowane doustnie (tetracyklina i jej pochodne, trimetoprim-sulfametoksazol), zwalczają bakterie powierzchniowe i zmniejszają stan zapalny skóry. Antybiotyki są skuteczniejsze w połączeniu z nadtlenkiem benzoilu lub retinoidami. Doustny retinoid izotretynoina (Absorica, Amnesteem, Claravis, Myorisan i Zenatane) jest zarezerwowany dla osób z ciężkim (guzkowym lub torbielowatym) lub rozległym trądzikiem. Izotretynoina zmniejsza wielkość gruczołów tłuszczowych, które są źródłem trądziku. Bez aktywnych, pulchnych gruczołów tłuszczowych trądzik aktywnie się zmniejsza. Skutki uboczne mogą obejmować suchość skóry, podwyższony poziom cholesterolu i trójglicerydów oraz wady wrodzone. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować kontrolę urodzeń przed, w trakcie i po zakończeniu leczenia (około jednego miesiąca) izotretynoiną. Stosowanie izotretynoiny wymaga rygorystycznych badań (cholesterol, ciąża, trójglicerydy, cholesterol, czynność wątroby i szpiku kostnego) oraz obserwacji przez zalecany okres (5 lub więcej miesięcy). Jest on zarezerwowany dla najcięższych lub najbardziej rozległych typów trądziku, które nie reagują na inne metody leczenia.

  • Terapia hormonalna może być pomocna dla niektórych kobiet z trądzikiem, zwłaszcza dla tych, u których występują oznaki i objawy (nieregularne miesiączki, przerzedzenie włosów) nadmiaru androgenów (hormonów męskich). Terapia hormonalna składa się z niskich dawek estrogenu i progesteronu (pigułki antykoncepcyjne) lub leków antyandrogenowych, takich jak aldakton (Spironolakton) – doustnie, lub klascoteron (Winlevi) – miejscowo. Winlevi może być stosowany zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, ponieważ jest to miejscowy bloker androgenów na skórę.

Czy można zapobiegać trądzikowi?

Aby zapobiec trądzikowi i zmniejszyć uszkodzenia skóry, zastosuj się do poniższych wskazówek:

  • Wybierz środek oczyszczający opracowany specjalnie z myślą o pielęgnacji skóry trądzikowej. Produkty te często zawierają kwas salicylowy lub nadtlenek benzoilu, które pomagają w oczyszczaniu ran trądzikowych.

  • Oczyszczaj twarz delikatnie. Intensywne pocieranie i szorowanie może powodować urazy w obszarze występowania trądziku. Może to pogorszyć stan trądziku lub spowodować powstanie blizn. Myjąc twarz, używaj rąk lub płatków kosmetycznych. Tkaniny frotte lub sztywne gąbki (np. luffa) mogą powodować pękanie ran potrądzikowych.

  • Jeśli musisz stosować krem nawilżający, używaj tylko lekkich, niekomedogennych kremów nawilżających, które nie zaostrzają trądziku.

  • Jeśli używasz makijażu, upewnij się, że jest to podkład bezolejowy. Mocny makijaż lub inne produkty kosmetyczne, które blokują pory, mogą spowodować zaostrzenie trądziku.

Wiele osób niesłusznie uważa, że woda z kranu jest bezpieczna do użytku domowego w celach medycznych

0

Chociaż większość osób, które wzięły udział w reprezentatywnym dla całego kraju badaniu, prawidłowo stwierdziła, że woda z kranu może zawierać bakterie lub inne żywe organizmy, to jednocześnie stwierdziły one, że może być bezpiecznie używana do płukania nosa i mycia kontaktów.

Wiele osób błędnie uważa, że woda z kranu jest bezpieczna do użytku domowego w celach medycznych

Lucy Hicks

11 maja 2022 r. C Chociaż woda z kranu jest bezpieczna do picia, nie należy jej używać do domowych celów medycznych, takich jak płukanie zatok, mycie soczewek kontaktowych czy napełnianie urządzeń oddechowych. Jednak nowe badania sugerują, że wielu Amerykanów niesłusznie uważa, że woda z kranu jest bezpieczna do takich zastosowań.

W sondażu przeprowadzonym wśród 1004 dorosłych osób w USA mniej więcej jedna na trzy osoby stwierdziła, że woda z kranu nie zawiera bakterii ani innych organizmów żywych, a 26% stwierdziło, że filtry do wody usuwają te mikroby i w ten sposób sterylizują wodę. Oba stwierdzenia są nieprawdziwe: Woda z kranu może zawierać pewne mikroby, a filtry wody nie są w stanie usunąć z niej tych żywych organizmów.

Woda z kranu przechodzi wieloetapowy proces uzdatniania, dzięki któremu jest bezpieczna do picia, a zanim opuści stację uzdatniania wody, musi spełniać surowe normy bezpieczeństwa. Jednak zarazki, które naturalnie występują w środowisku, mogą w niej pozostać.

Ponieważ woda z kranu wędruje przez kilometry rur aż do kranu, może zawierać drobnoustroje przenoszone przez wodę – mówi Shanna Miko, DNP, z oddziału zapobiegania chorobom przenoszonym przez wodę w Krajowym Centrum Pojawiających się i Odzwierzęcych Chorób Zakaźnych CDC. Woda butelkowana podlega tym samym standardom i również nie jest uważana za sterylną – mówi.

Nasze ciała stykają się z zarazkami każdego dnia i większość zdrowych osób narażonych na kontakt z tymi, które można znaleźć w rurach, nie choruje. Jednak niektóre grupy mogą być bardziej narażone na ryzyko zakażenia, np. osoby w wieku 50 lat i starsze, niemowlęta poniżej 6 miesiąca życia, obecni i byli palacze, osoby z osłabionym układem odpornościowym, osoby chore na cukrzycę, niewydolność wątroby lub nerek.

Kiedy mamy do czynienia z połączeniem populacji narażonych na zakażenie i używających [wody z kranu] w różny sposób, np. wkładając ją do oczu, jamy nosowej lub wdychając ją do płuc, wtedy właśnie pojawia się ryzyko” – mówi Miko.

CDC radzi, aby woda używana do płukania nosa i napełniania urządzeń oddechowych była sterylna, co oznacza, że nie zawiera żadnych bakterii ani innych żywych organizmów. Soczewki kontaktowe powinny być myte i przechowywane wyłącznie w świeżym płynie do soczewek kontaktowych, a użytkownicy powinni unikać kontaktu wody z soczewkami, co obejmuje pływanie i kąpiele.

Mimo to zdarzają się przypadki, w których ludzie ulegają zakażeniom z powodu nadużywania wody z kranu do celów medycznych – mówi Miko. W jednym z ekstremalnych przypadków kobieta zmarła po zarażeniu się amebą zjadającą mózg, gdy używała wody z kranu do płukania nosa w naczyniu neti pot.

Tego typu przypadki są rzadkie, ale ważne jest, aby społeczeństwo wiedziało, jak zminimalizować narażenie na te zarazki w domu, zwłaszcza jeśli jest szczególnie podatne na infekcje.

Wyniki ankiety

Aby ustalić, jak społeczeństwo amerykańskie rozumie pojęcie sterylności wody i jak używa wody z kranu w domu, Miko i współpracownicy opracowali ankietę, którą wysłali do osób w wieku 18 lat i starszych w dniach od 16 do 18 sierpnia 2021 roku. Ogólnokrajowa próba została następnie zważona, aby reprezentować populację Stanów Zjednoczonych pod względem płci, wieku, regionu, wykształcenia, rasy i pochodzenia etnicznego.

Wyniki badania zostały przedstawione 5 maja 2022 r. na dorocznej konferencji CDCs Epidemic Intelligence Service.

Około 63% osób prawidłowo odpowiedziało, że sterylna woda nie zawiera żadnych bakterii ani innych mikroorganizmów, a dwie trzecie wiedziało, że woda z kranu może zawierać takie mikroby. Miko twierdzi, że nie było jednak zgodności co do tego, co jest bezpieczne dla domowego użytku medycznego.

Nawet jeśli respondenci zdawali sobie sprawę, że woda z kranu nie jest sterylna, zgadzali się, że może być używana do płukania nosa, płukania soczewek kontaktowych lub ich przechowywania, a nawet w urządzeniach do oddychania, takich jak domowe nawilżacze powietrza, na przykład aparaty CPAP, których niektórzy używają w nocy.

Ponad połowa osób (62,4%) stwierdziła, że woda z kranu jest bezpieczna do płukania nosa, połowa (50,1%), że jest bezpieczna do płukania soczewek kontaktowych, a 41,5% stwierdziło, że może być bezpiecznie używana w urządzeniach medycznych do oddychania i nawilżaczach.

Jednak znacznie mniej osób stwierdziło, że rzeczywiście używa wody z kranu do tych zadań. Mniej więcej jedna na cztery osoby (24%) stwierdziła, że napełnia aparaty oddechowe wodą z kranu, 12,7% – że używa wody z kranu do płukania nosa, a około 9% – że używa jej do płukania soczewek kontaktowych.

Wyniki pokazują, że istnieje naprawdę ogromna potrzeba edukacji społeczeństwa w zakresie wody z kranu – mówi dr Rachel Noble, która prowadzi badania nad jakością wody i zdrowiem publicznym na Uniwersytecie Karoliny Północnej w Chapel Hill. Nie brała ona udziału w badaniu.

Jest całkiem jasne, że większość ludzi wie, iż sterylność oznacza, że w wodzie nic nie rośnie – mówi. Jej zdaniem nieporozumienie polega na tym, czy woda z kranu może być bezpiecznie używana do celów medycznych.

Bezpieczna, sterylna woda

Chociaż do tych procedur nie powinno się używać wody prosto z kranu, to przegotowanie jej jest prostym sposobem na zabicie wszelkich bakterii, wirusów i innych drobnoustrojów, dzięki czemu będzie ona bezpieczna do wprowadzania do nosa lub napełniania aparatury medycznej do oddychania – mówi Miko. Wodę należy gotować przez 1 minutę, a następnie pozostawić do ostygnięcia.

Jeśli nie chcesz gotować wody, możesz również kupić wodę sterylną lub destylowaną, które są bezpieczne do użytku domowego. Strona CDC Healthy Water zawiera również informacje na temat czyszczenia wody w domu.

Chociaż celem ankiety było pokazanie, jak należy obchodzić się z wodą przeznaczoną do użytku domowego w celach medycznych, Miko twierdzi, że woda z kranu jest uzdatniana i odkażana, a więc powinna być bezpieczna do picia, gotowania i higieny osobistej, takiej jak kąpiel, mycie zębów i pranie.

Chociaż większość zdrowych ludzi nie zachoruje z powodu zarazków znajdujących się w wodzie, małe kroki, takie jak przegotowanie wody lub zakup sterylizowanej wody do użytku domowego, mogą pomóc w zapobieganiu infekcjom, zwłaszcza u osób z grupy podwyższonego ryzyka.

Nie chcemy straszyć ludzi” – mówi. Chcemy tylko, aby ludzie byli tak zdrowi, jak to tylko możliwe”.

Fauci: Oceń swoje osobiste ryzyko w obliczu wzrostu zachorowań na COVID-19

0

W przyszłości każda osoba będzie musiała dokonać własnej kalkulacji ryzyka, jakie chce podjąć, wybierając się na kolacje w domu lub na inne uroczystości” – powiedział w programie „ABC This Week”.

Fauci: Oceń swoje osobiste ryzyko w obliczu wzrostu zachorowań na COVID-19

Carolyn Crist

11 kwietnia 2022 r. Amerykanie powinni ocenić swoje osobiste ryzyko w związku z rosnącą liczbą zachorowań na COVID-19, powiedział w niedzielę Anthony Fauci, główny doradca medyczny Białego Domu.

Were going to see that each individual is going to have to make their calculation of the amount of risk that they want to take in going to indoor dinners and in going to functions, he said on ABCs This Week.

Nie da się tego wykorzenić, nie da się tego wyeliminować – powiedział. Trzeba więc zadać sobie pytanie i udzielić odpowiedzi. Jaki jest mój wiek? Jaki jest mój status? Czy mam w domu osoby, które są podatne na zakażenie, a jeśli przyniosę wirusa do domu, może być problem?

Około połowa stanów zgłasza obecnie wzrost liczby przypadków koronawirusów. Fauci, dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych, zauważył, że większość kraju nadal znajduje się w zielonej strefie, gdzie maskowanie nie jest wymagane w pomieszczeniach zamkniętych.

Obawiamy się, że obserwujemy wzrost liczby zachorowań, powiedział, ale nie jest to nieoczekiwane, że obserwujemy wzrost zachorowań, gdy wycofujemy się z protokołów bezpieczeństwa.

Na przykład po kolacji Gridiron Club Dinner 2 kwietnia, corocznym wydarzeniu w Waszyngtonie, na którym spotykają się dziennikarze i przywódcy rządowi, wśród 600 uczestników około 67 osób miało pozytywny wynik testu.

Myślę, że ludzie, którzy organizują duże kolacje, którzy organizują takie imprezy jak bal korespondentów w Białym Domu, czy też Gridiron Dinner, będą musieli podjąć decyzję, patrząc na wytyczne CDC i sprawdzając, jakie są trendy” – powiedział Fauci. Będzie to indywidualna decyzja dotycząca indywidualnego ryzyka, które zamierzają podjąć”.

Jak podaje ABC News, prezydent Joe Biden nie uczestniczył w kolacji, ale był w kontakcie z kilkoma osobami, u których wystąpiły testy na obecność wirusa po tym wydarzeniu, lub z bliskim kontaktem osoby, u której wystąpiły testy na obecność wirusa.

Fauci powiedział, że Biden ma dość silne protokoły ochrony przed koronawirusem, w tym częste testowanie osób, które spędzają z nim dłuższy czas. Biden jest również w pełni zaszczepiony i w zeszłym miesiącu otrzymał drugą dawkę przypominającą.

Fauci wezwał wszystkich, którzy mogą się zaszczepić i otrzymać dawkę przypominającą, zauważając, że jest to najlepszy sposób na życie z pewnym stopniem zakażenia wirusem w społeczeństwie.

W międzyczasie urzędnicy zajmujący się zdrowiem publicznym obserwują wskaźniki, takie jak przypadki zachorowań, hospitalizacji i zgonów, w miarę rozprzestrzeniania się podwariantu BA.2.

W tej chwili obserwujemy to bardzo, bardzo uważnie” – powiedział Fauci. Istnieją obawy, że liczba zachorowań wzrośnie. Ale miejmy nadzieję, że nie dojdzie do wzrostu ciężkości choroby.

Łosoś i wołowina: co można bezpiecznie jeść?

0

Oto spojrzenie na naukę kryjącą się za tymi obawami

Łosoś i wołowina: co można bezpiecznie jeść?

Oto spojrzenie na naukę kryjącą się za tymi obawami

Kathleen M. Zelman, MPH, RD, LD Z archiwum lekarza

W natłoku nagłówków dotyczących przemysłu spożywczego trudno jest się zorientować, co można bezpiecznie jeść: Czy choroba wściekłych krów jest realnym zagrożeniem? Czy łosoś hodowlany powoduje raka?

Wielu konsumentów stara się kupować żywność ekologiczną, aby uniknąć potencjalnych toksyn w swoich koszykach. Ale czy nie przesadzamy, czy też naprawdę mamy powody, by unikać naszej żywności?

Jeśli chodzi o dwa najnowsze produkty żywnościowe – wołowinę i łososia – wszystko sprowadza się do kwestii ryzyka i korzyści. Aby pomóc Ci zdecydować, czy te produkty są dla Ciebie odpowiednie, przyjrzyjmy się nauce stojącej za tymi nagłówkami.

Strach przed łososiem

Raport zamieszczony w styczniowym wydaniu czasopisma Science wywołał alarm, że łosoś hodowlany zawiera polichlorowane bifenyle (PCB, rodzaj dioksyn) w ilościach, które mogą być szkodliwe. Obawy dotyczące PCB wynikają z faktu, że na podstawie badań na zwierzętach uznano je za prawdopodobny czynnik rakotwórczy u ludzi.

W idealnym świecie PCB nie występowałyby w ogóle. Niestety, znajdują się one w powietrzu, którym oddychamy, oraz w wielu produktach żywnościowych, które spożywamy, w tym w kurczaku, maśle oraz dzikim i hodowlanym łososiu. PCB dostają się do dzikiego łososia z innych ryb, które ten zjada, a do łososia hodowlanego z jego paszy (która zawiera wiele z tych samych ryb).

FDA ustaliła górną granicę bezpieczeństwa dla PCB na 2000 części na miliard (ppb). Średnia zawartość łososia hodowlanego wynosi 27 ppb, czyli znacznie poniżej tego limitu. Kontrowersje pojawiły się, ponieważ inna gałąź rządu, Agencja Ochrony Środowiska (EPA), ustaliła znacznie niższy bezpieczny limit dla PCB w żywności – w rzeczywistości 4,5 razy niższy.

Należy pamiętać, że te dwie agencje pełnią różne funkcje. EPA ustala limity dla ryb poławianych rekreacyjnie, natomiast limity FDA dotyczą ryb sprzedawanych komercyjnie. Wyższy limit ustalony przez FDA jest również popierany przez Światową Organizację Zdrowia i Unię Europejską.

Mimo że ilość PCB w większości ryb wynosi zaledwie 1/80 bezpiecznego poziomu FDA, branża hodowli łososia pracuje nad dalszym zmniejszeniem zawartości PCB w paszy dla ryb, przy jednoczesnym zachowaniu korzystnej dla zdrowia zawartości kwasów tłuszczowych omega-3″ – mówi Alex Trent, dyrektor wykonawczy grupy branżowej Salmon of the Americas.

American Heart Association twierdzi, że spożywanie dwóch porcji tłustych ryb tygodniowo (takich jak łosoś) może pomóc zdrowym osobom dorosłym uniknąć nagłej śmierci sercowej, dzięki ochronnemu działaniu kwasów tłuszczowych omega-3. Najlepszym źródłem tych kwasów tłuszczowych omega-3 jest łosoś hodowlany, choć można je znaleźć również w siemieniu lnianym, orzechach włoskich, soi i olejach wytwarzanych z tych produktów.

Wiele długotrwałych badań udokumentowało korzyści zdrowotne płynące z diety bogatej w kwasy tłuszczowe omega-3 oraz ich rolę w ochronie przed chorobami serca. Nowsze badania wskazują, że kwasy omega-3 mogą nawet pomagać w utrzymaniu sprawności umysłu i chronić przed chorobą Alzheimera. A łosoś, podobnie jak inne ryby, jest doskonałym, niskotłuszczowym źródłem białka, które wiele osób chętnie spożywa.

Jakie wnioski możemy z tego wyciągnąć? Jest to oczywiście decyzja, którą każdy z nas musi ocenić osobiście. Jednak dla większości zdrowych osób dorosłych korzyści zdrowotne płynące ze spożywania łososia znacznie przewyższają znacznie mniejsze i mniej oczywiste ryzyko, że PCB zawarte w łososiu mogą powodować raka. (Dzieci, kobiety w ciąży i karmiące mogą być narażone na zwiększone ryzyko kontaktu z zanieczyszczeniami i powinny skonsultować się z lekarzem w celu uzyskania porady dotyczącej spożywania wszystkich rodzajów ryb).

Spójrzmy na tę kwestię z innej perspektywy. Główną przyczyną zgonów w Stanach Zjednoczonych – powodującą 950 000 zgonów rocznie – są choroby układu krążenia. Spożywanie dwóch posiłków tygodniowo zawierających tłuste ryby, takie jak łosoś, może zmniejszyć ryzyko śmiertelnej choroby serca o 40%. Niebezpieczeństwa związane z jedzeniem łososia są natomiast niejasne, w dużej mierze teoretyczne i oparte na badaniach na zwierzętach. Wydaje się, że ryzyko jest znacznie mniejsze niż ryzyko zachorowania na choroby serca.

Jeśli obawiasz się PCB, usuń skórę i ciemne mięso z łososia, a następnie ugotuj go tak, aby tłuszcz z niego ściekł – w ten sposób zmniejszysz zawartość PCB o 20%-30%.

Jak bezpieczne jest nasze zaopatrzenie w wołowinę?

Ponieważ w Stanach Zjednoczonych spożywamy tak dużo wołowiny, szczególnie ważne jest, abyśmy byli pewni jej bezpieczeństwa. CDC twierdzi, że ryzyko zarażenia się konsumenta w tym kraju ludzką postacią choroby szalonych krów jest „niezwykle małe”. W zeznaniach złożonych przed Senatem dyrektor CDC Julie Gerberding stwierdziła, że władze amerykańskie podjęły odpowiednie kroki w celu zmniejszenia ryzyka.

Badania wykazały, że czynnik odpowiedzialny za zakażenia wściekłymi krowami nie znajduje się w mięśniach wołowych ani w mleku. Choroba rozprzestrzenia się za pośrednictwem białek zwanych prionami, które znajdują się w tkankach centralnego układu nerwowego – takich jak mózg i rdzeń kręgowy – bydła. Prionów nie da się zniszczyć przez gotowanie.

W Stanach Zjednoczonych znaleziono tylko jedną krowę zarażoną tą chorobą. Według Krajowego Stowarzyszenia Hodowców Bydła (National Cattlemen’s Beef Association), materiał z centralnego układu nerwowego tej krowy – znaleziony w stanie Waszyngton – nie dostał się do naszej żywności. Całe stado związane z tą krową zostało ubite i zlikwidowane.

Od tego czasu rząd zakazał wykorzystywania tzw. bydła „puchatego”, czyli takiego, które nie jest w stanie chodzić, jako pożywienia dla ludzi. Obecnie zabrania się także przetwórcom stosowania w żywności dla ludzi mózgów bydlęcych i jelit cienkich pochodzących od starszego bydła. Możliwe, że zostanie wprowadzonych jeszcze więcej regulacji, które zapewnią, że nasza wołowina pozostanie bezpieczna.

Szukasz dodatkowych środków bezpieczeństwa żywności? Kiedy wołowina jest mielona, istnieje niewielkie ryzyko, że przypadkowo znajdzie się w niej tkanka nerwowa. Jednak stałe kawałki mięsa bez kości są wolne od prionów. Jeśli więc szukasz dodatkowego poziomu bezpieczeństwa, kupuj całe kawałki wołowiny i poproś rzeźnika o zmielenie ich dla Ciebie.

Amerykańscy konsumenci powinni być pewni, że rząd robi wszystko, co w jego mocy, aby zapewnić, że nasza żywność należy do najbezpieczniejszych na świecie. Pamiętaj, aby zrobić to także we własnym zakresie. Po przywiezieniu żywności z marketu do domu, praktykuj bezpieczne obchodzenie się z żywnością – od czystych desek do krojenia po właściwą temperaturę gotowania – aby zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie.

Witaminy i minerały dla dzieci: 6 najważniejszych potrzeb żywieniowych i porady dotyczące witamin

0

Czy każde dziecko musi codziennie przyjmować Flintstones lub gumy do żucia, aby uzupełnić swoją dietę? Jakie witaminy i minerały są niezbędne dla rosnącego organizmu?

Eksperci są zgodni, że niekoniecznie. Najlepiej byłoby, gdyby dzieci otrzymywały witaminy ze zrównoważonej, zdrowej diety, która zawiera:

  • Mleko i produkty mleczne, takie jak sery i jogurty

  • Dużo świeżych owoców i zielonych warzyw liściastych

  • Białka, takie jak kurczak, ryby, mięso i jaja

  • Pełne ziarna zbóż, takie jak płatki owsiane i brązowy ryż

Które dzieci potrzebują suplementów witaminowych?

W rzeczywistości, gdy rodzice mają mało czasu, nie zawsze możliwe jest spożywanie pełnowartościowych posiłków przygotowywanych w domu. Dlatego pediatrzy mogą zalecić codzienne podawanie multiwitaminy lub suplementu mineralnego dla:

  • Dzieciom, które nie spożywają regularnych, dobrze zbilansowanych posiłków ze świeżej, pełnowartościowej żywności

  • Osoby niejadki, które po prostu nie jedzą wystarczająco dużo

  • Dzieci z przewlekłymi chorobami, takimi jak astma lub problemy trawienne, zwłaszcza jeśli przyjmują leki. (Przed rozpoczęciem stosowania suplementu należy skonsultować się z lekarzem dziecka, które przyjmuje leki).

  • Dzieci jedzą dużo fast foodów, dań gotowych i żywności przetworzonej

  • Dzieci na diecie wegetariańskiej lub wegańskiej (mogą potrzebować suplementu żelaza), diecie bezmlecznej (mogą potrzebować suplementu wapnia) lub innej ograniczonej diecie

  • Dzieci, które piją dużo napojów gazowanych, które mogą wypłukiwać witaminy i minerały z organizmu

Sześć najlepszych witamin i minerałów dla dzieci

W alfabetycznej zupie witamin i minerałów kilka wyróżnia się jako kluczowe dla rosnących dzieci.

  • Witamina A wspomaga prawidłowy wzrost i rozwój, naprawę tkanek i kości, a także zdrową skórę, oczy i reakcje immunologiczne. Jej dobrym źródłem są mleko, ser, jaja oraz warzywa o barwie od żółtej do pomarańczowej, takie jak marchew, bataty i kabaczki.

  • Witamina B. Witaminy z rodziny B – B2, B3, B6 i B12 – wspomagają metabolizm, produkcję energii oraz prawidłowe funkcjonowanie układu krążenia i układu nerwowego. Dobrym ich źródłem są: mięso, kurczak, ryby, orzechy, jaja, mleko, ser, fasola i soja.

  • Sprzyja zdrowiu mięśni, tkanki łącznej i skóry. Dobrym jego źródłem są owoce cytrusowe, truskawki, kiwi, pomidory i zielone warzywa, takie jak brokuły.

  • Sprzyja tworzeniu kości i zębów oraz wspomaga wchłanianie wapnia przez organizm. Dobrym jej źródłem są mleko i tłuste ryby, takie jak łosoś i makrela. Najlepszym źródłem witaminy D jest światło słoneczne.

  • Wapń pomaga budować mocne kości w miarę wzrostu dziecka. Dobrym jego źródłem są mleko, ser, jogurt, tofu i sok pomarańczowy wzbogacony wapniem.

  • Żelazo buduje mięśnie i jest niezbędne dla zdrowych czerwonych krwinek. Niedobór żelaza jest groźny w okresie dojrzewania, zwłaszcza u dziewcząt, gdy zaczynają miesiączkować. Dobrym źródłem żelaza jest wołowina i inne czerwone mięsa, indyk, wieprzowina, szpinak, fasola i śliwki.

Megawitaminy – duże dawki witamin – nie są dobrym pomysłem dla dzieci. Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (witaminy A, D, E i K) mogą być toksyczne, jeśli dzieci przyjmą ich zbyt dużo. Podobnie jest z żelazem. Dzieci mogą dostać za dużo tego, co dobre.

Najlepsze witaminy znajdziesz w świeżej żywności

Zdrowe dzieci najlepiej zaczynają od tego, co wkładasz do koszyka z zakupami.

Prawidłowe odżywianie zaczyna się od podawania jak największej ilości różnorodnych, świeżych produktów. To o wiele lepsze rozwiązanie niż podawanie fast foodów lub gotowych dań – i liczenie na to, że zażywanie witamin dla dzieci usunie wszelkie żywieniowe niedociągnięcia. Najwięcej witamin i minerałów znajdziesz w pokarmach bogatych w węglowodany i białka (a nie w tłuszcze). Zdecydowanie najbardziej bogate w witaminy są świeże owoce i warzywa.

Aby dostarczyć dzieciom więcej witamin, należy dążyć do większej różnorodności – nie tylko do zwiększenia ilości jedzenia. Obecnie dwa razy więcej dzieci ma nadwagę niż zaledwie dwie dekady temu, dlatego należy stosować porcje dla dzieci, które są o jedną czwartą do jednej trzeciej mniejsze niż porcje dla dorosłych.

Rozłóż różnorodność pokarmów na kilka małych posiłków i przekąsek w ciągu dnia. Jeśli dziecko przez kilka dni nie chce jeść określonego pokarmu (np. warzyw), nie przejmuj się tym. Należy jednak ponownie wprowadzić te pokarmy dzień lub dwa później, być może przygotowane w inny sposób. Dziecięce „napady głodu” zwykle same się kończą.

Witaminy i zdrowe dzieci: Pięć wskazówek

Jeśli podajesz dzieciom witaminy, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

  • Odłóż witaminy na bok, poza zasięgiem dzieci, aby nie traktowały ich jak cukierki.

  • Staraj się nie walczyć z dziećmi o jedzenie ani nie używać deserów jako łapówki, aby „wyczyścić talerz”. Zamiast tego podaj dziecku po posiłku witaminę do żucia. Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach mogą być wchłaniane tylko z pożywieniem.

  • Jeśli dziecko przyjmuje jakiekolwiek leki, należy zapytać lekarza o interakcje z niektórymi witaminami i minerałami. Wówczas suplement nie zwiększy ani nie zmniejszy dawki leku.

  • Jeśli dziecko nie chce przyjmować tabletek lub suplementów w płynie, należy wypróbować witaminy do żucia.

  • Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, należy poczekać z podawaniem suplementu wielowitaminowego do ukończenia przez dziecko 4 roku życia.

  • Prawidłowe odżywianie odgrywa ważną rolę w procesie uczenia się i rozwoju dziecka. Dlatego zamiast polegać na postaciach z kreskówek sprzedających suplementy, zaangażuj się w podawanie dzieciom zdrowej żywności.

    Czy potrzebujesz kremu nawilżającego, jeśli masz trądzik? Dowiedz się, dlaczego możesz go potrzebować i czego szukać w kremie nawilżającym

    0

    Dowiedz się, jak krem nawilżający może pomóc w walce z trądzikiem.

    Co to jest trądzik?

    Kiedy pojawia się trądzik, wierzchnia warstwa skóry może wydawać się tłusta. Może to prowadzić do przekonania, że skóra powinna być sucha. Dlatego niektórzy ludzie nie stosują kremów nawilżających, aby uniknąć zwiększenia ilości tłuszczu na wierzchniej warstwie skóry.

    Aby pomóc, można nawet wysuszyć skórę. Jednak, choć może się to wydawać sprzeczne z intuicją, rzadko jest to najlepszy sposób postępowania. Może to podrażnić skórę jeszcze bardziej niż do tej pory.

    Nie rozwiązuje to nawet rzeczywistej przyczyny trądziku. Trądzik zaczyna się w gruczołach łojowych, znajdujących się w górnej części skóry. Gruczoły te są gospodarzami mieszków włosowych i produkują oleje nawilżające.

    Twoja skóra w naturalny sposób nawilża się poprzez wydzielanie oleju przez gruczoły łojowe. Trądzik pojawia się, gdy proces ten zostaje zakłócony, a gruczoły łojowe produkują zbyt dużo nawilżającego sebum. Ten nadmiar oleju w połączeniu z martwymi komórkami skóry zatrzymuje mieszki włosowe.

    W zależności od tego, gdzie znajduje się zatrzymany mieszek włosowy, mogą powstawać zaskórniki białe lub czarne. Następnie zwykle nieszkodliwe bakterie zanieczyszczają te mieszki i powodują powstawanie cyst, guzków, krost i grudek.

    Leczenie trądziku

    Aby leczyć trądzik, należy stosować środki, które działają na gruczoły łojowe i/lub mieszki włosowe. Zazwyczaj lekarz przepisuje jedną lub więcej z następujących metod leczenia:

    • Nadtlenek benzoilu?

    • Retinoidy

    • Antybiotyki?

    • Kwas salicylowy

    Wszystkie te zabiegi wysuszają skórę, dlatego lekarz zazwyczaj przepisuje również bezpieczny dla skóry trądzikowej preparat nawilżający, który należy stosować w połączeniu z leczeniem podstawowym. Preparaty nawilżające stanowią doskonały element wspomagający plan leczenia trądziku.

    Dlaczego miałbyś używać kremu nawilżającego, gdybyś miał trądzik?

    Jednak samo zniwelowanie efektów innych metod leczenia trądziku nie jest jedyną korzyścią płynącą ze stosowania kremu nawilżającego na trądzik. Kremy nawilżające oferują inne korzyści w leczeniu trądziku. Należą do nich:

    • Okluzyjne. Nawilżacze tworzą cienką warstwę hydrofobową na powierzchni skóry. Tworząc fizyczną barierę na wierzchniej warstwie skóry, ograniczają wydzielanie sebum.

    • Humektant. Humektanty przyciągają wodę z głębszych warstw skóry do górnych.

    • Emolient. Jest to właściwość środków nawilżających, która łagodzi skórę. Może to robić wiele różnych składników.

    Na co zwrócić uwagę, wybierając krem nawilżający dla osób z trądzikiem?

    Czasami środki nawilżające są zbyt ciężkie lub zawierają składniki, które mogą podrażniać skórę i pogarszać stan trądziku. Aby się przed tym ustrzec, szukaj kremów nawilżających w butelkach, na których jest napisane, że są:

    • Nie zawiera olejków

    • Niekomedogenne

    • Stworzony, aby nie zatykać porów

    Czego należy unikać w produktach nawilżających, jeśli masz trądzik?

    Wiele kremów nawilżających może pomóc w walce z trądzikiem, jednak niektóre z nich zawierają również składniki, które mogą być szkodliwe dla skóry trądzikowej:

    • Ciężkie oleje, woski i petrolatum. Składniki te mogą być zbyt ciężkie i zatykać pory. ?

    • Substancje zapachowe i perfumy. Mogą one powodować podrażnienia lub reakcję alergiczną.

    • Metyloparabeny/parabeny. Te środki konserwujące mogą również powodować reakcje alergiczne i podrażniać pory.

    • Kwas retinowy. Kwas retinowy, często stosowany w produktach przeciwstarzeniowych, może być niezwykle drażniący.

    • Kwas salicylowy. Chociaż jest skutecznym środkiem złuszczającym, może podrażniać skórę wrażliwą lub trądzikową.

    Jak stosować krem nawilżający na trądzik?

    Ogólna rada dotycząca stosowania kremów nawilżających brzmi: stosuj je codziennie, od dwóch do trzech razy dziennie. Najlepiej stosować je po kąpieli.

    Pamiętaj, że większość osób nie widzi żadnych rezultatów stosowania produktu nawilżającego przeznaczonego do skóry trądzikowej przez co najmniej 4 do 8 tygodni. Może minąć trochę czasu, zanim Twoja skóra przyzwyczai się do nowych zasad, więc bądź cierpliwa.