Lekarz mówi ci. – Strona 3274

Katar sienny (Alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa): Przyczyny alergii sezonowych

CHOROBY

Editor

-

28 maja, 2022

0

Katar sienny (Alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa): Przyczyny alergii sezonowych

Dowiedz się więcej od lekarza na temat kataru siennego, zarówno sezonowego, jak i całorocznego.

?

Katar sienny jest reakcją alergiczną na pewne czynniki. Częstymi czynnikami wyzwalającymi są pyłki roślin, ambrozja i koty.

Znany również jako alergiczny nieżyt nosa, wyróżnia się dwa rodzaje: sezonowy, który występuje tylko w czasie pylenia niektórych roślin, oraz wieloletni, który występuje przez cały rok.

Zazwyczaj, jeśli cierpisz na katar sienny na wiosnę, prawdopodobnie jesteś uczulony na pyłki drzew. Latem reakcję alergiczną mogą wywoływać pyłki traw i chwastów. Jesienią mogą dokuczać Ci pyłki ambrozji, a zarodniki grzybów powodują problemy głównie od końca marca do listopada, ale mogą być obecne przez cały rok.

Osoby z całorocznym (wieloletnim) katarem siennym są zwykle uczulone na jeden lub więcej alergenów występujących w pomieszczeniach. Należą do nich roztocza kurzu domowego, pierze i sierść zwierząt (drobne płatki skóry, które zwierzęta, takie jak koty i psy, zrzucają razem z sierścią), wszystkie te alergeny można znaleźć w poduszkach, pościeli, ciężkich zasłonach, tapicerce i dywanach. Inny powszechny alergen, pleśń, występuje zwykle w wilgotnych pomieszczeniach, takich jak łazienki i piwnice.

Co wywołuje katar sienny?

Jeśli cierpisz na katar sienny (alergiczny nieżyt nosa), dzieje się tak dlatego, że twój układ odpornościowy postrzega nieszkodliwe wdychane pyłki lub inne alergeny jako niebezpieczne substancje wdzierające się do organizmu. Twój system reaguje nadmiernie, zalewając krwiobieg substancjami chemicznymi, takimi jak histamina i leukotrieny, które powodują zapalenie wyściółki przewodów nosowych, zatok i powiek, a także wywołują inne objawy związane z katarem siennym, takie jak:

Duszny lub spływający nos
Kichanie
Kaszel
Swędzące, łzawiące oczy
Swędzenie jamy ustnej, gardła lub uszu
Kapanie z nosa
Ciemne kręgi pod oczami

Wszystkie te objawy mają na celu ochronę organizmu poprzez wychwytywanie i wydalanie alergenu lub poprzez obrzęk obszarów ciała, takich jak drogi nosowe, aby alergen nie mógł się do nich dostać. W wyniku przekrwienia żył wyściełających zatoki, pod oczami mogą pojawić się ciemne obwódki, powszechnie znane jako liszaje alergiczne. Jeśli masz wieloletni alergiczny nieżyt nosa, mogą one występować przez cały rok. Obrzęk błony śluzowej nosa może również zamknąć otwory odpływowe zatok, powodując zapalenie zatok. Nieżyt nosa może być również związany z polipami nosa – małymi, nienowotworowymi naroślami; podczas ataków kataru siennego mogą również wystąpić krwotoki z nosa.

Katar sienny jest często cechą dziedziczną (uwarunkowaną genetycznie). Większość osób cierpiących na katar sienny ma rodzica lub rodzeństwo, które również ma alergię. Ludzie z astmą lub egzemą (alergicznym zapaleniem skóry) są bardziej niż inni narażeni na wystąpienie kataru siennego; a około jedna trzecia osób z alergicznym nieżytem nosa ma również przynajmniej łagodną, okresową astmę alergiczną.

Kiedy szukać pomocy

Zgłoś się do lekarza, jeśli:

Objawy alergii wpływają na jakość Twojego życia.
Katar sienny nie ustępuje.
Leki dostępne bez recepty nie pomagają lub mają nieprzyjemne skutki uboczne.
Masz inne problemy, takie jak astma, przewlekłe infekcje zatok lub polipy w nosie.

Wiele osób stara się żyć bez leczenia kataru siennego, ale leczenie może pomóc w złagodzeniu objawów. Wczesne uzyskanie pomocy w zwalczaniu objawów może wprowadzić Cię na właściwą drogę do poprawy stanu alergii.

Odrób swoją pracę domową

Zanim pójdziesz do lekarza, zastanów się, kiedy i gdzie pojawiają się objawy. Na przykład:

Pyłki drzew pojawiają się zazwyczaj wczesną wiosną.
Trawy wyrzucają pyłki późną wiosną i latem.
Ambrozja wytwarza pyłek jesienią.
Alergie wewnątrz pomieszczeń mogą nasilać się zimą.
Pleśnie wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń, wraz z sierścią zwierząt domowych, mogą wywoływać objawy przez cały rok.

Jeśli objawy ustąpią po około tygodniu, może to być przeziębienie, a nie alergia.

Leki

Złagodzenie objawów może wymagać kilku prób. Po pierwsze, w miarę możliwości należy trzymać się z dala od czynników wywołujących alergię. Po drugie, należy przyjmować leki sugerowane lub przepisane przez lekarza zgodnie z zaleceniami. Pomoże to w ich lepszym działaniu.

Kortykosteroidowe spraye do nosa. Można je stosować długoterminowo w celu leczenia objawów takich jak swędzenie, katar i przekrwienie nosa. Zazwyczaj przynoszą one ulgę w ciągu 12 godzin od podania pierwszej dawki. Należą do nich budezonid, flutikazon i mometazon.

Leki przeciwhistaminowe. Są to tabletki, spraye do nosa i krople do oczu, które najlepiej działają na objawy kataru siennego, takie jak katar, kichanie, swędzenie oczu i skóry. Do wyboru są cetyryzyna, feksofenadyna i loratadyna. Są one często lepsze od starszych produktów (lekarz może je nazywać lekami przeciwhistaminowymi pierwszej generacji), które zwykle powodują senność.

Środki obkurczające naczynia krwionośne. Pomagają one zmniejszyć obrzęk wewnątrz nosa, który powoduje, że jest on zatkany. Nie należy stosować kropli do nosa i aerozoli dłużej niż 5 dni. Nos przyzwyczaja się do nich, a zatkany nos powraca. Lekarz może nazwać to obrzękiem z odbicia.

Sól sodowa kromolinu. Ten dostępny bez recepty aerozol do nosa należy stosować kilka razy dziennie, aby powstrzymać uwalnianie histamin. Preparat działa najlepiej, gdy jego stosowanie rozpocznie się przed wystąpieniem objawów.

Modyfikator leukotrienów. Ten lek hamuje wydzielanie leukotrienów, substancji chemicznych w układzie odpornościowym, które powodują, że organizm wytwarza dodatkową ilość śluzu. Modyfikator leukotrienów, taki jak montelukast, może pomóc w przypadku, gdy objawom alergii towarzyszy łagodna astma.

Ipratropium donosowe. Ten przepisywany na receptę aerozol do nosa pomaga powstrzymać nadmierny katar, ale nie ma większego wpływu na objawy takie jak przekrwienie czy kichanie. Nie należy go przyjmować, jeśli stwierdzono u ciebie jaskrę lub powiększony gruczoł krokowy.

Immunoterapia

Ta metoda leczenia ma na celu zmniejszenie reaktywności organizmu. Nie działa w przypadku każdego alergenu. Wydaje się, że najbardziej pomaga w przypadku powszechnych wyzwalaczy środowiskowych.

Pierwszym krokiem jest ustalenie, na co pacjent jest uczulony. Lekarz wykona test skórny lub wstrzyknie pod skórę niewielką dawkę alergenu.

Reakcja oznacza, że pacjent jest uczulony na tę substancję. Następnie będziesz otrzymywać zastrzyki z małymi dawkami substancji, na które jesteś uczulony – zwykle po jednej na raz. Lekarz będzie powoli zwiększał dawkę, aż do uzyskania największej dawki, którą można tolerować. Konieczne są regularne wizyty u lekarza, często co tydzień, przez okres od 2 do 5 lat.

W 2014 r. FDA zatwierdziła immunoterapię podjęzykową do leczenia pyłków traw i ambrozji. Działa ona poprzez codzienne umieszczanie tabletki lub płynu pod językiem. Najlepiej rozpocząć tę terapię na kilka miesięcy przed rozpoczęciem sezonu alergicznego.

Trzymaj się z dala od czynników wywołujących alergię

Możesz złagodzić objawy alergii unikając lub zmniejszając narażenie na czynniki wyzwalające. W przypadku alergii sezonowych, należy:

Pozostać w domu tak często, jak to możliwe podczas największego stężenia pyłków i wietrznych dni. Pyłki ambrozji są najsilniejsze w godzinach porannych. Pyłki drzew i traw osiągają najwyższy poziom wczesnym wieczorem.
Zamknij okna i używaj klimatyzatora.
Noś okulary lub okulary przeciwsłoneczne, aby chronić oczy przed pyłkami.
Noś maskę, gdy pracujesz na zewnątrz.

W przypadku wieloletnich alergii na zwierzęta domowe i szkodniki:

Używaj odpornych na roztocza pokrowców na poduszki i materace.
Prześcieradła i koce należy często prać w gorącej wodzie.
Utrzymuj niski poziom wilgotności w domu za pomocą osuszaczy powietrza i klimatyzacji.
Umyj ręce po kontakcie ze zwierzętami.
Nie wpuszczaj zwierzęcia do sypialni, kiedy śpisz.
Wymień dywany na podłogi z twardego drewna, płytek lub linoleum.
Stosuj filtr HEPA w systemie HVAC i w odkurzaczu.

Płukanki z soli fizjologicznej. Mogą one złagodzić niedrożność nosa, wypłukać alergeny i dodatkowy śluz z nosa. Można użyć gotowego roztworu w wyciskanej butelce lub dzbanku neti. Jeśli chcesz samodzielnie przygotować mieszankę soli fizjologicznej, użyj wody destylowanej, sterylnej lub przegotowanej. Po każdym użyciu butelkę lub dzbanek neti należy wypłukać i wysterylizować za pomocą wody oczyszczonej. Pozostawić do wyschnięcia na powietrzu.

Leki ziołowe? Istnieją pewne dowody na to, że krzew o nazwie butterbur może łagodzić objawy kataru siennego. Surowa roślina może być toksyczna. Wybierz produkt oznaczony jako wolny od PA. Inne ziołowe środki zaradcze to kapsaicyna, miód, witamina C i olej rybny, ale potrzeba więcej badań, aby stwierdzić, jak dobrze działają. Niektórzy ludzie stosują akupunkturę w leczeniu kataru siennego.

Chociaż nie ma lekarstwa na katar sienny, jeśli współpracujesz ze swoim lekarzem, trzymasz się planu leczenia i unikasz czynników wywołujących alergie sezonowe i wieloletnie, możesz opanować objawy, zanim one opanują Ciebie.

Alergia na ambrozję: Fakty, Objawy, Leczenie

CHOROBY

Editor

-

28 maja, 2022

0

Alergia na ambrozję: Fakty, Objawy, Leczenie

Jeżeli alergia nasila się późnym latem lub wczesną jesienią, możesz być uczulony na ambrozję. lekarz wyjaśnia objawy i leczenie, oraz jak można uniknąć czynników wywołujących alergię.

Ambrozja – fakty

Ambrozja powoduje takie objawy jak

duszność lub katar, kichanie i swędzenie oczu. Może również wywoływać zaostrzenia astmy.

Osoby uczulone na ambrozję reagują na jej pyłki.

W sezonie pylenia ambrozji jedna roślina może uwolnić do powietrza miliard ziaren.

Ambrozja jest gorsza, gdy

noce są chłodne, a dni ciepłe i suche.

Jej sezon rozpoczyna się zwykle na początku sierpnia, a kończy w połowie października.

Niektórzy badacze uważają, że zmiany klimatyczne mogą wydłużać ten sezon.

Wszędzie w Stanach Zjednoczonych występuje ambrozja.

Najbardziej rozpowszechniona jest na wschodzie i środkowym zachodzie, ale występuje w każdym stanie. Ponieważ jest tak lekka, wiatr przenosi pyłki ambrozji na duże odległości. Naukowcy znaleźli pyłki ambrozji 2 mile w górę w atmosferze i 400 mil od morza.

Ogranicz kontakt z ambrozją

Unikanie ambrozji może być niemożliwe. Istnieją jednak sposoby, aby ograniczyć kontakt z nią i zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów.

W sezonie ambrozji należy:

Śledzić ilość pyłków.

Sprawdzać je w gazetach lub na stronach internetowych. Pozostań w domu, gdy są wysokie.

Unikaj godzin szczytu występowania ambrozji

. Ogranicz przebywanie na dworze między godziną 10.00 a 15.00.

Trzymaj okna zamknięte.

W domu i w samochodzie nie otwieraj okien. Używanie centralnej klimatyzacji z filtrem HEPA zapewni Ci chłód i pomoże odfiltrować pyłki.

Zmieniaj ubrania i

umyj ręce

po wyjściu na zewnątrz.

Ambrozja może przywierać do skóry lub ubrania.

Uważaj na czynniki wywołujące alergię w żywności.

Spożywanie pokarmów, które zawierają białka podobne do białek pyłku ambrozji, może pogorszyć objawy. Możliwymi czynnikami wyzwalającymi są:

Banany
Melony
Miód
Ziarna słonecznika
Herbata rumiankowa

Nie susz prania na zewnątrz.

Mogą się z niego wydostać pyłki ambrozji. Susz pranie w suszarce.

Leczenie alergii na ambrozję

Trzymanie się z dala od ambrozji może nie wystarczyć. Pomoc można uzyskać poprzez:

Testy

aby upewnić się, że rzeczywiście masz alergię na ambrozję

Leki wydawane bez recepty lub na receptę

U większości osób z częstymi objawami najlepszym sposobem leczenia są sterydy donosowe. Jeśli objawy są łagodniejsze, może wystarczyć doustny lek przeciwhistaminowy. Oba leki są dostępne bez recepty.
Wczesne leczenie. Jeśli lekarz stwierdzi, że jest to w porządku, zacznij przyjmować leki na 2 tygodnie przed rozpoczęciem sezonu na ambrozję. W ten sposób można powstrzymać reakcję alergiczną zanim się ona rozpocznie.
Zastrzyki dla alergików, które mogą – w ciągu miesięcy lub lat – doprowadzić do wytworzenia w organizmie tolerancji na ambrozję, tak że nie wywołuje ona już reakcji alergicznej. Tabletki doustne umieszczane pod językiem zawierają ten sam rodzaj ekstraktów, które są stosowane w zastrzykach dla alergików.

Resztki opioidów? Zestawy wysyłane pocztą dwukrotnie częściej są prawidłowo utylizowane

Editor

-

28 maja, 2022

0

Resztki opioidów? Zestawy wysyłane pocztą dwukrotnie częściej są prawidłowo utylizowane

Nowe badanie wykazało, że pacjenci, u których po operacji pozostały niewykorzystane tabletki opioidowe, znacznie częściej pozbywają się ich w sposób prawidłowy, jeśli mają do dyspozycji odpowiednie zestawy.

Resztki opioidów? Zestawy wysyłane pocztą podwajają odsetek prawidłowej utylizacji

Robert Preidt HealthDay Reporter

Reporter HealthDay

WEDNESDAY, 11 maja 2022 r. (HealthDay News) — Czy podawanie pacjentom chirurgicznym gotowych do użycia, wysłanych pocztą zestawów do utylizacji niewykorzystanych opioidów może zmniejszyć ryzyko nadużywania tych leków?

Tak, twierdzi nowe badanie, które wykazało, że pacjenci z niewykorzystanymi opioidowymi tabletkami przeciwbólowymi są znacznie bardziej skłonni do pozbycia się ich we właściwy sposób, jeśli otrzymają takie zestawy.

Istnieje ryzyko, że resztki leków opioidowych mogą zostać niewłaściwie wykorzystane przez osobę, której zostały przepisane, lub przez inne osoby. Jeśli zostaną wyrzucone do kosza, mogą je znaleźć dzieci lub zwierzęta, mogą też zaszkodzić środowisku. Jak wyjaśniają badacze, spłukiwanie ich w toalecie również stanowi zagrożenie dla środowiska.

Istnieją bezpieczne miejsca utylizacji, takie jak niektóre apteki, ale pacjenci często z nich nie korzystają, ponieważ mogą znajdować się na uboczu lub wymaga to dodatkowego wysiłku.

W tym badaniu naukowcy z University of Pennsylvania sprawdzili, czy wysyłane pocztą zestawy do bezpiecznego usuwania odpadów mogą coś zmienić.

W badaniu wzięło udział 235 pacjentów, którym przepisano opioidowe leki przeciwbólowe po zabiegach ortopedycznych lub urologicznych. W przypadku około połowy pacjentów zastosowano zwykłą procedurę, wysyłając im SMS-y z instrukcjami dotyczącymi pozbycia się niewykorzystanych tabletek wraz z linkiem do lokalizacji lokalnych punktów bezpiecznego usuwania odpadów.

Pozostali pacjenci otrzymali taką samą wiadomość tekstową, ale cztery do siedmiu dni po zabiegach otrzymali pocztą zestawy do utylizacji.

Jak ustalili badacze, 60% pacjentów, którzy otrzymali zestaw do utylizacji, pozbyło się resztek opioidów w sposób prawidłowy, w porównaniu z 43% pacjentów, którzy nie otrzymali zestawów.

Niektóre badania wskazują, że tylko około 20% do 30% pacjentów w Stanach Zjednoczonych prawidłowo pozbywa się niewykorzystanych leków opioidowych, więc wyniki te sugerują, że wysyłane pocztą zestawy do utylizacji mogłyby podwoić lub potroić ten wskaźnik, twierdzą autorzy badania opublikowanego 6 maja online w JAMA Network Open.

Badacze zauważyli, że wykorzystanie wysyłanych pocztą zestawów do utylizacji przez 125 pacjentów w badaniu zaowocowało bezpiecznym pozbyciem się 480 niewykorzystanych tabletek opioidów.

„Byłem zadowolony, że tak proste podejście, polegające na wysyłaniu zestawów pocztą tradycyjną, może wpłynąć na zmianę zachowania i promować samodzielne pozbywanie się leków” – powiedział główny autor badania dr Anish Agarwal, adiunkt medycyny ratunkowej i główny specjalista ds. zdrowia na wydziale medycyny ratunkowej w Penn Medicine.

„Epidemia opioidów nadal pozostaje w centrum uwagi pacjentów, a problemy związane z używaniem i nadużywaniem opioidów stają się prawdziwą częścią rozmów między lekarzami i pacjentami” – dodał Agarwal w komunikacie prasowym uniwersytetu. „Myślę, że pacjenci są bardziej świadomi zagrożeń i konsekwencji związanych z używaniem opioidów i przechowywaniem ich w domu”.

Więcej informacji

Aby uzyskać więcej informacji na temat bezpiecznego pozbywania się leków, przejdź do U.S. Department of Health and Human Services.

Truncus Arteriosus: Wada serca u niemowląt

RODZICIELSTWO

Editor

-

28 maja, 2022

0

Truncus Arteriosus: Wada serca u niemowląt

Lekarz wyjaśnia, czym jest truncus arteriosus, poważna wada wrodzona, która może powodować problemy z płucami i sercem u niemowląt.

W normalnych warunkach, kiedy serce pompuje krew, prawa strona pobiera krew z organizmu i wysyła ją do płuc w celu uzyskania świeżego tlenu. Tlenowa krew trafia następnie do lewej części serca, która pompuje ją do pozostałych części ciała.

Główna tętnica płucna to naczynie, które przenosi krew z serca do płuc. Tętnica, która wysyła ją na zewnątrz ciała, to aorta. Zastawka w każdej z tętnic kontroluje przepływ krwi, aby zapewnić jej prawidłową drogę.

W przypadku truncus arteriosus naczynia te nie stają się oddzielnymi kanałami. Dziecko ma tylko jedną dużą tętnicę, która doprowadza krew do płuc i całego ciała.

Dziecko urodzone z tą wadą ma również zazwyczaj tylko jedną zastawkę zamiast dwóch, które kontrolują przepływ krwi z serca, a zastawka ta często ma problemy. Może być ona zbyt gruba lub zbyt wąska, co oznacza, że do płuc dociera zbyt mało krwi. Może też przeciekać, co powoduje, że krew wraca do serca.

W większości przypadków w ścianie, która oddziela od siebie dolne komory serca, znajduje się również otwór. Oznacza to, że krew bogata w tlen i uboga w tlen może się mieszać.

Truncus arteriosus zdarza się u około 1 na 10 000 urodzonych dzieci – mniej więcej 300 razy na rok w Stanach Zjednoczonych.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Podobnie jak w przypadku większości wad wrodzonych, lekarze nie wiedzą, co powoduje truncus arteriosus. Jednak pewne czynniki mogą zwiększyć prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z problemami z sercem. Należą do nich czynniki związane z matką, takie jak:

Choroba występująca w czasie ciąży, np. różyczka lub cukrzyca, która nie jest odpowiednio leczona.
Palą papierosy w czasie ciąży.
W ich rodzinie występowały wady serca lub zaburzenia genetyczne, takie jak zespół DiGeorge’a, który może powodować nieprawidłowy rozwój kilku układów organizmu w łonie matki.
Przyjmują leki, które nie są zalecane w czasie ciąży.

?

Objawy i diagnoza

Dziecko z tą wadą wrodzoną ma mniej tlenu we krwi niż normalnie. Może to powodować, że skóra wokół ust lub paznokcie wyglądają lekko niebiesko. Ich oddech jest często szybki i mogą świszczeć. Tętno spada, a dziecko nie odżywia się prawidłowo.

Są to oznaki, że dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu lub rozwija się u niego zastoinowa niewydolność serca, co oznacza, że serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. Może to spowodować powiększenie i osłabienie serca.

Jeśli lekarz uważa, że dziecko może mieć truncus arteriosus, proste badanie polegające na pomiarze ilości tlenu we krwi dziecka może pomóc w potwierdzeniu tego faktu. Badanie echokardiograficzne, które wykorzystuje fale dźwiękowe do zobrazowania serca dziecka, może również pomóc w wykryciu problemu.

Jeśli podczas badania ultrasonograficznego przed urodzeniem dziecka zostanie wykryty problem z jego sercem, może zostać wykonane badanie echokardiograficzne płodu w celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat budowy serca. Pomoże to lekarzom i pielęgniarkom przygotować się na ewentualne komplikacje po urodzeniu dziecka.

Leczenie

Aby skorygować problem, w ciągu pierwszych dwóch tygodni po urodzeniu przeprowadza się zabieg chirurgiczny na sercu dziecka. Przed zabiegiem niemowlęciu mogą być podawane leki wzmacniające serce i ułatwiające pozbycie się płynów z organizmu.

Chirurg przekształci pojedyncze naczynie krwionośne w dwa, wprowadzając do niego rurkę, zwaną konduitem, ze sztuczną zastawką serca. W ten sposób prawa strona serca zostanie połączona z naczyniem krwionośnym prowadzącym do płuc. Jest to tzw. naprawa metodą Rastellego.

Pierwotne pojedyncze naczynie krwionośne staje się aortą i przenosi bogatą w tlen krew z serca do całego organizmu. Łata wykonana z tkaniny – lub czasami z tkanki pochodzącej z zewnątrz serca – zamyka otwór między dwoma stronami serca.

Po operacji dziecko spędzi kilka dni w szpitalu i może potrzebować leków przeciwbólowych, takich jak acetaminofen (Tylenol) lub ibuprofen (Advil lub Motrin). Dojście do pełnej sprawności zajmie kilka tygodni i w tym czasie dziecko będzie prawdopodobnie potrzebowało więcej odpoczynku niż zwykle.

Perspektywy i dalsza opieka

Operacja jest skuteczna u ponad 90% niemowląt, u których ją przeprowadzono. Dziecko, które urodziło się z tą wadą, do końca życia będzie wymagało kolejnych operacji i regularnych badań kontrolnych u kardiologa.

Z wiekiem dziecko prawdopodobnie przerośnie przewód i będzie musiało go wymienić dwa lub trzy razy. Z czasem przewód może stać się wąski lub zablokowany i konieczne będzie jego otwarcie lub udrożnienie. Niekiedy zastawka prowadząca do odbudowanej aorty może przeciekać i konieczna jest jej wymiana.

Niektóre dzieci urodzone z truncus arteriosus nie mogą brać udziału w intensywnych ćwiczeniach fizycznych ani uprawiać sportów wyczynowych. W przyszłości będą musiały przyjmować antybiotyki przed zabiegami chirurgicznymi lub stomatologicznymi, aby zapobiec infekcji zwanej zapaleniem wsierdzia, która atakuje wyściółkę serca.

U niektórych osób występują również problemy w późniejszym okresie życia, takie jak nieszczelne zastawki serca, nieregularne bicie serca lub wysokie ciśnienie krwi w płucach. Osoba, która urodziła się z truncus arteriosus, do końca życia będzie wymagała regularnych badań kontrolnych w celu wykrycia tych lub innych problemów z sercem.

FDA ogranicza stosowanie szczepionki J&J COVID z powodu ryzyka powstania zakrzepów krwi

Editor

-

28 maja, 2022

0

FDA ogranicza liczbę osób, które mogą otrzymać szczepionkę COVID-19 firmy Johnson & Johnson z powodu obaw związanych z ryzykiem wystąpienia rzadkiego stanu zakrzepu krwi.

FDA ogranicza stosowanie szczepionki J&J COVID z powodu ryzyka powstania zakrzepów krwi

Ralph Ellis

6 maja 2022 C FDA ogranicza liczbę osób, które mogą otrzymać szczepionkę Johnson & Johnson COVID-19 z powodu obaw dotyczących ryzyka wystąpienia rzadkiego stanu zakrzepu krwi.

W oświadczeniu wydanym w czwartek FDA stwierdziła, że szczepionka firmy J&J powinna być podawana wyłącznie osobom w wieku 18 lat i starszym, które nie mają dostępu do innych szczepionek lub dla których inne szczepionki nie są klinicznie odpowiednie. FDA stwierdziła, że osoby w wieku 18 lat i starsze mogą również otrzymać szczepionkę J&J, jeśli się na nią zdecydują, ponieważ w przeciwnym razie nie otrzymałyby żadnej szczepionki.

Oświadczenie FDA było podobne do zalecenia wydanego w grudniu przez komitet ekspertów CDC.

FDA stwierdziła, że decyzja została podjęta po tym, jak udostępniono więcej informacji na temat występowania rzadkiego stanu krzepnięcia krwi, zakrzepicy z zespołem małopłytkowości (TTS), 1 lub 2 tygodnie po otrzymaniu szczepionki firmy J&J. Wyniki badań uzasadniają ograniczenie dozwolonego stosowania szczepionki, jak stwierdziła FDA.

„Uznajemy, że szczepionka COVID-19 firmy Janssen nadal odgrywa ważną rolę w obecnej reakcji na pandemię w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie, powiedział w oświadczeniu Peter Marks, dyrektor Centrum Oceny i Badań Biologicznych FDA.

Nasze działania odzwierciedlają naszą zaktualizowaną analizę ryzyka wystąpienia TTS po podaniu tej szczepionki i ograniczają stosowanie szczepionki do określonych osób.

CDC twierdzi, że 16,9 miliona osób jest w pełni zaszczepionych szczepionką J&J, w porównaniu do 76,5 miliona szczepionką Moderna i 126,3 miliona szczepionką Pfizer.

Do 18 marca CDC i FDA wykryły 60 potwierdzonych przypadków TTS, w tym dziewięć przypadków śmiertelnych – podaje ABC News.

Szczepionka firmy J&J została dopuszczona do obrotu w trybie pilnym w lutym 2021 roku. Władze sanitarne miały nadzieję, że pomoże ona rozpowszechnić szczepionki w całym kraju, ponieważ wymagała tylko jednej dawki początkowej i nie musiała być przechowywana w bardzo niskich temperaturach, w przeciwieństwie do dwudawkowych szczepionek Pfizer i Moderna.

Jednak dwa miesiące po dopuszczeniu do użytku rząd wstrzymał jej stosowanie na 10 dni z powodu doniesień o TTS. W grudniu ubiegłego roku Komitet Doradczy CDC ds.

Szczepionki Pfizer i Moderna były preferowane zamiast szczepionki J&J, ponieważ szczepionka J&J wiązała się z rzadkim ryzykiem zakrzepów krwi i krwawienia w mózgu.

FDA stwierdziła, że przyczyna powstawania zakrzepów krwi nie jest znana. Jednak znane i potencjalne korzyści płynące ze szczepionki przewyższają ryzyko dla osób, które obecnie mogą ją otrzymać – stwierdziła FDA.

Rzeczy, których nie wiedzieliby rodzice dzieci z ADHD

CHOROBY

Editor

-

28 maja, 2022

0

Rzeczy, których nie wiedzieliby rodzice dzieci z ADHD

Miliony dzieci mają ADHD, ale błędne wyobrażenia o tym zaburzeniu są powszechne. Oto, co niektórzy rodzice dzieci z ADHD chcieliby wiedzieć.

Nie etykietuj mojego dziecka jako złego dziecka.

ADHD powoduje, że niektóre dzieci zachowują się nadpobudliwie lub impulsywnie, z trudem wykonują polecenia lub mają problemy z kontrolowaniem swoich emocji. Dzieci z takimi objawami nie dokonują złośliwego wyboru, aby się odegrać lub sprzeciwić autorytetowi. Żyją one z zaburzeniami pracy mózgu.

Naprawdę boli mnie, kiedy inni rodzice myślą, że nasze dzieci są po prostu złe” – mówi Yakini Pierce, matka dwójki dzieci i menedżer ds. produktów globalnych w Cleveland, w stanie Ohio. Oboje dzieci Pierce – córka Reyna, 12 lat, i syn Rickey, 10 lat – mają ADHD.

Twierdzi ona, że kiedy dziecko z tym zaburzeniem wpada w panikę lub jest sfrustrowane, tak naprawdę próbuje się komunikować, ale nie wie, jak. Kiedy już się nauczą, wchodzą na zupełnie inny poziom”.

Złe wychowanie nie powoduje ADHD.

Eksperci nie są pewni, dlaczego niektóre dzieci mają ADHD, ale uważają, że geny odgrywają dużą rolę. To, co wiemy na pewno, to fakt: To mit, że zaburzenie występuje z powodu błędów popełnianych przez matkę lub ojca.

Myślę, że wiele osób postrzega ADHD jako nadmiernie zdiagnozowaną etykietę dla złego wychowania, mówi Nicole Schlechter, rzecznik edukacji specjalnej w Hampshire, IL, której 11-letni syn ma ADHD, autyzm i lęki. To nie jest kwestia rodzicielstwa i myślę, że jest to ogromne błędne przekonanie na temat ADHD”.

Kirsten Hecht, PhD, naukowiec i badacz z Gainesville, FL, ma 11-letniego syna z ADHD o imieniu Dmitry. Jak mówi, jest wiele zawstydzania rodziców, które się z tym wiążą. Na przykład: „Musieliście zrobić coś złego”. Albo, jak powiedziała jej kiedyś inna mama: Musiałaś pozwolić mu oglądać dużo telewizji, kiedy był mały. Pomyślałam: To nie ma sensu.

ADHD istnieje naprawdę.

Tak twierdzą federalne agencje zdrowia, stowarzyszenia medyczne i lekarze na całym świecie. Ale niektórzy ludzie pozostają sceptyczni.

Pewnego razu Pierce wysłała swojego syna Rickeya na obóz, na którym zlekceważono jej wskazówki dotyczące radzenia sobie z jego ADHD. Ktoś z kadry nie wierzył w to zaburzenie i Rickey skończył z problemami.

Jest wiele osób, które nie wierzą, że ADHD jest prawdziwe, mówi Pierce, która dzieli się swoimi spostrzeżeniami w mediach społecznościowych używając @adhdlove2020. Sceptycy mogliby skorzystać, gdyby dowiedzieli się więcej o tym zaburzeniu, co pomogłoby im wczuć się w sytuację dzieci, które je mają, mówi. Kiedy to się stanie, dzieci wiedzą, że są rozumiane i czują, że dorośli je wspierają.

Nie można ukarać dziecka z ADHD”.

Kiedy syn Schlechterów był w trzeciej klasie, został zawieszony za problemy z zachowaniem na 10 dni w ciągu 3 miesięcy – mimo że Schlechter spotkał się ze szkołą, aby wyjaśnić, że jego nadpobudliwe, impulsywne zachowanie i problemy z kontrolowaniem emocji były częścią jego ADHD.

Chciałabym, żeby w szkole mniej uwagi poświęcano konsekwencjom za zachowanie, a więcej proaktywnym rozwiązaniom” – mówi. Zawieszenie niczego ich nie uczy”.

Hecht mówi, że niektórym nauczycielom wydaje się, że mogą ukarać dziecko z ADHD, tak jakby było ono po prostu złe lub rozmyślnie nieposłuszne. Często zdarzało się, że jej syn Dmitry wpadał w załamania nerwowe, ponieważ ciągle dostawał kłopoty za to, że próbował żyć z ADHD.

Tradycyjne rady wychowawcze mogą nie pomóc.

Kiedy Pierce dorastała, jej rodzice wychowywali ją w duchu „bo ja tak powiedziałem”. Teraz, jako matka dwójki dzieci z ADHD, cierpliwie przekazuje swojej córce Reynie i synowi Rickeyowi szczegółowe informacje zwrotne i zachęca ich, aby pomóc im zrozumieć zasady życia mówione i niewypowiedziane.

Nie możemy po prostu robić tego tak, jak robili to nasi rodzice” – mówi Pierce. Musimy być elastycznymi rodzicami i wychodzić naprzeciw naszym dzieciom tam, gdzie one są.

Co więcej, wskazówki wychowawcze, które sprawdzają się w przypadku dzieci bez ADHD, mogą nie pomóc dzieciom, które mają to zaburzenie. Schlechter wie to z własnego doświadczenia jako mama i jako rzecznik edukacji specjalnej, który wspiera rodziny dzieci z opóźnieniami społecznymi, emocjonalnymi lub behawioralnymi. W swojej pracy spotkała rodziców dzieci z ADHD, którzy opowiadają jej o konwencjonalnych radach, jakich udzielają im inni ludzie.

Szkoła, rodzina lub przyjaciele mówią rzeczy w stylu: „Gdyby to było moje dziecko, tak bym postąpił”. Albo: Mojemu dziecku nigdy by to nie uszło na sucho. Albo: Może powinieneś spróbować z tabelą naklejek, jakąś formą motywacji.

Mimo że takie rady mogą mieć dobre intencje, mogą nie odpowiadać potrzebom dziecka z ADHD.

Wychowywanie dziecka z ADHD może być wyczerpujące.

Niektórzy rodzice poświęcają ogromną ilość czasu, energii i badań, aby stworzyć zorganizowaną codzienną rutynę dla swojego dziecka.

Jest to całkowicie wyczerpujące, mówi Schlechter, rzecznik ds. edukacji specjalnej. Rodzice, którzy zwracają się do niej o pomoc, nie szukają łatwych odpowiedzi – mówi. Są to rodzice, którzy prowadzą wszystkie badania, dzwonią do wszystkich lekarzy i spędzają wiele godzin w Google, próbując znaleźć pomoc dla swoich dzieci.

Czasami jest to całkowicie przytłaczające – zwłaszcza teraz, podczas COVID, kiedy mój syn nadal uczy się w domu – mówi Hecht, badacz z Gainesville. Myślę, że jest też poczucie, że zawodzisz, że nie dajesz z siebie wszystkiego dla swojego dziecka. To naprawdę trudne.

Każdy dzień jest bardzo aktywny, jest wydarzeniem – mówi Pierce, menedżer ds. produktów globalnych w Cleveland. W rzeczywistości nie jest to łatwa droga, ale można ją przebyć.”?

Leczenie, takie jak terapia rozmowa i leki, może pomóc dziecku zapanować nad ADHD. Technologia wspomagająca i zindywidualizowany plan nauczania również mogą pomóc dziecku w łatwiejszej nauce. Można poprosić szkołę dziecka o ocenę ADHD, aby dowiedzieć się, czy kwalifikuje się ono do takiego planu.

Szukaj pozytywnych stron.

Hecht nie chce, aby jej syn, Dmitry, myślał o swoim ADHD jako o czymś złym. Uważa, że ma ono również zalety. Podziwia sposób, w jaki Dmitry myśli nieszablonowo, znajduje nowe sposoby patrzenia na rzeczy i koncentruje się na tematach, które go interesują.

Myślę, że częściowo wynika to z tego, że system szkolny i świat nie są przystosowane do ludzi, którzy niekoniecznie odbiegają od normy.

Kolorowa młodzież rzadziej otrzymuje dopalacze COVID

Editor

-

28 maja, 2022

0

Kolorowa młodzież rzadziej otrzymuje dopalacze COVID

Ralph Ellis

8 marca 2022 r.

Jak donosi USA Today, kolorowa młodzież nie otrzymuje szczepionki COVID w takim samym stopniu jak młodzi biali ludzie.

Niepokoi to federalne władze sanitarne. Jak podaje USA Today, administracja Bidena planuje zwrócić się o pomoc do kościołów i społecznych ośrodków zdrowia.

Musimy działać lepiej i wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę, jeśli chodzi o równość w dopalaczach, powiedział Anthony Fauci, MD, główny doradca medyczny prezydenta Joe Bidena. Równość pozostaje ważną częścią każdego z naszych planów”.

Plan zaszczepienia większej liczby młodych ludzi kolorowych dawkami przypominającymi jest częścią najnowszej strategii pandemicznej Białego Domu, którą Biden omówił w swoim orędziu o stanie państwa z 2 marca.

Tylko 30,4% Czarnych i 37,7% Latynosów w wieku 18-49 lat jest w pełni zaszczepionych i zaszczepionych dawkami przypominającymi, w porównaniu z 49,5% białych w tej grupie wiekowej, jak podaje U.S. Centers for Disease Control and Prevention. Wśród osób w wieku 65 lat i starszych różnice między grupami demograficznymi są znacznie mniejsze.

Cameron Webb, starszy doradca ds. polityki równości w zespole reagowania Białego Domu COVID-19, powiedział, że kolorowi młodzi ludzie niechętnie sięgają po szczepionki ze względu na samozadowolenie, brak wygody oraz obawy dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa – czytamy w USA Today.

Myślę, że dla młodszych osób, które widziały tak wiele szczepionek COVID wśród swoich rówieśników i w swojej społeczności, pojęcie ryzyka hospitalizacji i śmierci w młodszym wieku nie jest na tym samym poziomie” – powiedział Webb.

Webb zauważył, że wielu młodych ludzi zostało niedawno zakażonych podczas fali zachorowań na Omicron.

Zadają sobie pytanie: „Skoro dopiero co się zaraziłem, to czy potrzebuję szczepionki przypominającej?”. powiedział Webb. I jak powie wam dr Fauci, jak i ja wam powiem, odpowiedź brzmi: tak”.

Biały Dom planuje zwrócić się o pomoc do kolorowych pracowników służby zdrowia, grup społecznych i grup wyznaniowych – donosi USA Today. Grupy te były wykorzystywane w czasie pandemii do promowania szczepionek wśród mniejszości.

Jednak czarne społeczności nadal nie ufają rządowi federalnemu na wielu płaszczyznach, w tym w kwestii szczepionek – powiedziała USA Today dr Melissa Clarke. Clarke jest dyrektorem generalnym BHE Group, organizacji zajmującej się edukacją zdrowotną, oraz byłą asystentką dziekana w Howard University College of Medicine.

Wielu czarnoskórym ludziom nadal trudno jest zrozumieć, że rząd może zaoferować coś dobrego, co nie ma na celu zaszkodzenia im” – powiedziała.

Leki a trądzik

Editor

-

28 maja, 2022

0

Jeśli masz trądzik, może on być spowodowany lekami, które przyjmujesz na inne schorzenia. Dowiedz się, w jaki sposób leki mogą być źródłem trądziku.

Jeśli lekarz przepisał Ci lit lub lek przeciwdrgawkowy, pamiętaj, że rzadkim, ale możliwym skutkiem ubocznym jest trądzik.

Niektóre leki, w tym kortykosteroidy, lit, leki przeciwdrgawkowe, barbiturany, steroidy androgenne, DHEA oraz leki zawierające bromki lub jodki, mogą powodować trądzik prawdziwy lub wykwity trądzikopodobne. Lit jest przepisywany w przypadku zaburzeń dwubiegunowych. Niektórzy ludzie przyjmują suplementy DHEA jako hormon przeciwstarzeniowy. Bromki i jodki można znaleźć w lekach uspokajających lub przeciwkaszlowych.

Większość przypadków trądziku nie jest związana z lekami. „Nie jest to wcale częste zjawisko” – mówi Lisa A. Garner, MD, FAAD, profesor kliniczny dermatologii na University of Texas Southwestern Medical Center. W swojej praktyce lekarskiej spotyka się jednak z przypadkami związanymi z narkotykami u nastolatków i dorosłych.

Co więcej, „zdecydowana większość reakcji na leki, które objawiają się trądzikiem, nie jest tak naprawdę trądzikiem” – mówi Garner. „Nazwalibyśmy je 'trądzikową’ erupcją polekową”.

Trądzikowe reakcje na leki

Jeśli dana osoba przyjmuje kortykosteroidy przez pewien czas, na przykład podczas dwutygodniowego kursu leczenia ciężkiej postaci trującego bluszczu, „może u niej wystąpić coś, co wygląda jak trądzik” – mówi Garner. „Jednak zazwyczaj pojawia się on bardziej na klatce piersiowej i plecach, ale może dotyczyć także twarzy”.

Erupcja trądzikowa lekowa wygląda inaczej niż zwykły trądzik również pod innymi względami, mówi. „Większość ludzi z trądzikiem mają małe i duże, zaskórniki i zaskórniki białe. Jest to mieszanka wszystkich rodzajów zmian, które mogą pojawić się w wyniku trądziku” – mówi.

„W przypadku leczenia farmakologicznego wszystkie zmiany wyglądają tak samo. Są to małe, czerwone grudki lub małe krostki, które mają ten sam kształt i rozmiar. To jest wskazówka, że może to być związane z lekami”.

Jak twierdzi Garner, trądzikowe wykwity polekowe mogą wystąpić u osób, które nie miały w przeszłości prawdziwego trądziku.

Trądzik prawdziwy wywołany przez leki

Garner twierdzi jednak, że nie wszystkie wykwity związane z przyjmowaniem leków mają charakter trądzikowy; istnieją wyjątki. Leki, które wpływają na poziom hormonów, mogą powodować trądzik prawdziwy. Chociaż lekarze nie znają dokładnej przyczyny powstawania trądziku, jednym z ważnych czynników jest wzrost poziomu męskich hormonów płciowych zwanych androgenami. Hormony te występują zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet.

W związku z tym u kobiet stosujących hormonalną terapię zastępczą z powodu objawów menopauzy może wystąpić trądzik, jeśli lek zawiera testosteron. „To nie jest reakcja na lek. To prawdziwy trądzik” – mówi Garner. Często u tych kobiet trądzik występował już w przeszłości.

Mężczyźni, którzy przyjmują sterydy androgenne w celu nabrania masy mięśniowej, również mogą dostać prawdziwego trądziku. „Sterydy androgenne – zwłaszcza przyjmowane przez mężczyzn, którzy próbują nabrać masy na siłowni – mogą powodować straszny trądzik torbielowaty” – mówi Garner.

Odstawienie leku rozwiązuje problem trądziku

Garner twierdzi, że jeśli winne są leki, trądzik lub wykwity trądzikowe ustępują po ich odstawieniu. „Zawsze ustępują, ale czasami dzieje się to nieco wolniej”.

Osoby przyjmujące sterydy anaboliczne w celach kulturystycznych powinny zaprzestać ich przyjmowania.

Nie każdy może odstawić lek, który powoduje problemy skórne, na przykład osoby przyjmujące leki na poważne schorzenia, takie jak napady drgawkowe lub choroba dwubiegunowa. „Leki te mają kluczowe znaczenie dla ich przeżycia” – mówi Garner.

Podkreśla ona, że w takich przypadkach nadżerki skórne związane z lekami występują rzadko. „Zdecydowana większość ludzi nie ma tego problemu. Miliony osób przyjmują lit i większość z nich nie ma poważnego trądziku”.

Jeśli jednak takie problemy się pojawią, a pacjenci muszą pozostać na swoich lekach, lekarze podejmują się leczenia powstałego trądziku. „Leczenie trądziku będzie o wiele trudniejsze” – mówi. Leczenie pacjentów na litie silnymi lekami przeciwtrądzikowymi, takimi jak izotretynoina, nie jest dla niej problemem.

Nigdy jednak nie podjęłaby się doradzania pacjentom, aby rozważyli zmianę innych leków, ponieważ konsekwencje mogą być poważne. „Nigdy nie ośmieliłabym się wydawać takiego zalecenia” – mówi. „Zawsze obawiam się, że pacjenci sami podejmą decyzję o odstawieniu leków”.

Na przykład, gdyby nastolatki przestały przyjmować leki na drgawki lub zmniejszyły ich dawkę, ponieważ pogarszały one stan trądziku, skutki mogłyby być katastrofalne, a nawet śmiertelne.

Zamiast tego „należy porozmawiać z dermatologiem, neurologiem lub psychiatrą” o różnych możliwościach – mówi Garner. Jeśli schemat stosowania leków musi pozostać bez zmian, najlepszym rozwiązaniem jest leczenie trądziku, aby ograniczyć jego wpływ na skórę.

Bezpieczeństwo dziecka: Samochód, zabawki, zadławienia, upadki, spanie i inne

RODZICIELSTWO

Editor

-

28 maja, 2022

0

Bezpieczeństwo dziecka: Samochód, zabawki, zadławienia, upadki, spanie i inne

Lekarz udziela wskazówek, jak zapewnić dziecku bezpieczeństwo – w wannie, w samochodzie, w domu i na zewnątrz.

Bezpieczeństwo dziecka w samochodzie

Podczas podróży pojazdem silnikowym zawsze używaj fotelika samochodowego zatwierdzonego przez władze federalne.
Należy uważnie przeczytać instrukcję obsługi fotelika, a także instrukcję obsługi samochodu, aby upewnić się, że fotelik został prawidłowo zamontowany.
Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca zakup nowego fotelika samochodowego, chyba że masz pewność, że używany fotelik nigdy nie brał udziału w wypadku.
NIGDY nie należy przewozić niemowlęcia na kolanach podczas jazdy samochodem.
Przez pierwsze 2 lata życia dziecka foteliki samochodowe powinny być ustawione tyłem do kierunku jazdy. Najbezpieczniejszym miejscem dla fotelika samochodowego jest środek tylnego siedzenia.
NIGDY nie umieszczaj dziecka na przednim siedzeniu pasażera w samochodach, zwłaszcza tych z poduszkami powietrznymi. Jeśli posiadasz samochód ciężarowy bez tylnego siedzenia, powinieneś wyłączyć poduszkę powietrzną, gdy fotelik dziecka znajduje się w samochodzie.
Od czasu do czasu sprawdzaj limity wzrostu i wagi dziecka w foteliku samochodowym, aby upewnić się, że nie przerosło ono swojego wzrostu. W miarę jak dziecko będzie rosło, trzeba będzie również regulować położenie pasów bezpieczeństwa.
Jeśli masz pytania dotyczące fotelików samochodowych, zadzwoń na infolinię Auto Safety Hotline pod numer 888-327-4236 (888-DASH-2-DOT). Możesz też odwiedzić stację kontroli fotelików samochodowych NHTSA. Często znajdują się one w remizach strażackich. Certyfikowany technik pokaże Ci, jak prawidłowo zainstalować i używać fotelik samochodowy.

Aby zminimalizować ryzyko przypadkowego pozostawienia dziecka w samochodzie lub uwięzienia go w środku:

Zostaw torebkę, teczkę, buty lub telefon komórkowy na tylnym siedzeniu. W ten sposób wyrobisz w sobie nawyk sprawdzania, co się dzieje na tylnym siedzeniu przed opuszczeniem pojazdu.
Ustal z opiekunem dziecka, że zadzwoni do Ciebie, jeśli dziecko nie pojawi się w umówionym terminie.
Zawsze zamykaj samochód i bagażnik, nawet jeśli jest on zaparkowany na podjeździe w domu, a kluczyki trzymaj poza zasięgiem małych dzieci.

Zapobieganie upadkom dzieci

Jeśli używasz nosidełka dla niemowląt, zawsze kładź je na podłodze, nigdy na blacie. Upewnij się, że dziecko jest zawsze przypięte pasami.
Nigdy nie zostawiaj dziecka samego na łóżku, kanapie, przewijaku lub w foteliku dla niemowląt, z którego może spaść lub stoczyć się. Nawet jeśli na chwilę odwrócisz wzrok, może dojść do wypadku.

Bezpieczeństwo dzieci, palenie tytoniu i ochrona przeciwpożarowa

Nie pal i nie pozwalaj na palenie w pobliżu dziecka. Nawet palenie na zewnątrz jest szkodliwe dla dziecka, ponieważ ubrania, włosy i skóra nadal przenoszą cząsteczki dymu.
Zainstaluj sprawny czujnik dymu na każdym poziomie domu. Wymieniaj baterie w czujnikach dymu co 6 miesięcy.
Na każdym poziomie domu powinna znajdować się przynajmniej jedna gaśnica.
Jeśli w domu używane jest ogrzewanie gazowe, zainstaluj detektor tlenku węgla.

Zapobieganie oparzeniom u niemowląt

Nie trzymaj gorących płynów podczas trzymania dziecka.
Aby zapobiec poparzeniom, nie należy podgrzewać butelki dziecka w mikrofalówce. Wiele kuchenek mikrofalowych nagrzewa się nierównomiernie, tworząc „gorące punkty” w preparacie, które mogą poparzyć usta dziecka. Zamiast tego podgrzej preparat, polewając butelkę ciepłą wodą z kranu lub zanurzając butelkę w misce z ciepłą wodą. Dobrze wstrząśnij butelką. Przed podaniem dziecku mleka sprawdź jego temperaturę na swojej dłoni lub nadgarstku.
Utrzymuj termostat podgrzewacza ciepłej wody na poziomie nie wyższym niż 120 stopni F. Rozważ zainstalowanie urządzeń zapobiegających oparzeniom na kranach i głowicach pryszniców.

Zapobieganie wypadkom u niemowląt

Ostre przedmioty (noże, nożyczki, narzędzia, maszynki do golenia) i inne niebezpieczne przedmioty (monety, szklane przedmioty, koraliki, szpilki, lekarstwa) trzymaj w bezpiecznym miejscu, poza zasięgiem dziecka.
NIGDY nie potrząsaj dzieckiem ani nie rzucaj nim w powietrze. Może to spowodować uszkodzenie mózgu lub ślepotę.
Nie zostawiaj dziecka samego z młodszym rodzeństwem lub zwierzęciem domowym, nawet gdy dziecko śpi.
Nigdy nie umieszczaj dziecka w chodziku. Co roku tysiące dzieci trafia na pogotowie, głównie z powodu upadków ze schodów.
Upewnij się, że dziecko nie może wciągać na siebie lamp lub innych przedmiotów elektrycznych. Użyj taśmy elektrycznej, aby zabezpieczyć przewody elektryczne wzdłuż listew przypodłogowych.
Usuń obrusy, które można ściągnąć ze stołu.
Upewnij się, że wszystkie szuflady mają ograniczniki, aby dziecko nie mogło ich wysunąć.
Przymocuj meble do ściany, aby ich elementy nie przewróciły się na dziecko. Unikaj sprzętów elektronicznych na wyższych komodach lub stołach, które mogą spaść na dziecko.

Bezpieczeństwo kąpieli dziecka

Przed włożeniem dziecka do wody zawsze sprawdź, czy woda w wannie nie jest zbyt gorąca. Dobrym sposobem na sprawdzenie jest zanurzenie łokcia w wodzie.
Zmniejsz temperaturę podgrzewacza wody do 120°C.
Nigdy nie zostawiaj dziecka bez opieki w wannie lub krzesełku do kąpieli. Wystarczy kilka sekund, aby dziecko utonęło.
Małe urządzenia, takie jak suszarki do włosów i radioodbiorniki, należy przechowywać z dala od wody i kąpielisk. Nieużywane urządzenia należy odłączać od zasilania i przechowywać poza zasięgiem ręki.

Bezpieczeństwo zabawek dla dzieci

Często sprawdzaj zabawki dziecka. Upewnij się, że zabawki są nietłukące, nie rozpadają się, nie mają małych części, które można by pogryźć lub odłamać, i nie są ostre. Części/zabawki powinny być większe niż usta dziecka.
Używaj skrzyń na zabawki bez pokrywek lub z podpórkami, które utrzymują pokrywkę otwartą w dowolnej pozycji.
Zachowaj ostrożność z balonami, aby uniknąć zadławienia.

Zapobieganie zadławieniom i uduszeniom u niemowląt

NIGDY nie zakładaj sznurków ani linek na szyję dziecka (np. w celu przytrzymania smoczka) ani w pobliżu łóżeczka dziecka. Uważaj na sznurki i guziki w ubraniach – upewnij się, że nie grożą uduszeniem dziecka.
Sznurki na żaluzjach i zasłonach należy zabezpieczyć poza zasięgiem dziecka, aby zapobiec przypadkowemu uduszeniu.
Odłóż na bok małe przedmioty – nawet te wystawowe – które w przypadku połknięcia mogą spowodować obrażenia lub zadławienie.

Bezpieczeństwo karmienia niemowląt

Nigdy nie podnoś butelki dziecka i nie zostawiaj go bez nadzoru; dziecko może się udławić. Nie należy kłaść dziecka do łóżka z butelką.
Unikaj podawania dziecku surowej marchewki, nieobranych jabłek, orzechów, twardych cukierków i innych pokarmów, które mogą spowodować zakrztuszenie.
W wysokim krzesełku zawsze używaj pasów mocujących, które przebiegają wokół talii dziecka i między jego nogami, aby uniemożliwić mu wysunięcie się.

Bezpieczeństwo podczas snu dziecka

Wszystkie niemowlęta powinny być kładzione do snu na plecach, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zespołu nagłej śmierci niemowląt, zwanego również SIDS.
Przed zaśnięciem daj dziecku smoczek. Zmniejsza to prawdopodobieństwo wystąpienia SIDS.
Unikaj miękkiej pościeli, która może spowodować uduszenie dziecka, np. poduszek, kocyków, pluszowych zabawek i ochraniaczy w łóżeczku.
Listwy w łóżeczku powinny być oddalone od siebie o nie więcej niż 2 3/8 cala, aby główka dziecka nie została przytrzaśnięta.
Utrzymuj umiarkowaną temperaturę w pokoju dziecka i ubieraj je tak, aby nie mogło się przegrzać. To również zmniejsza ryzyko SIDS.
Dziel z noworodkiem sypialnię, ale nie łóżko.
Unikaj urządzeń reklamowanych jako zmniejszające ryzyko SIDS, takich jak śpiworki.
Karmienie dziecka piersią i upewnienie się, że dziecko otrzymuje wszystkie zalecane szczepionki może pomóc w ochronie przed SIDS.
Nie należy karmić dziecka na krześle lub kanapie, jeśli czujesz, że możesz zasnąć.
Jeśli dziecko zasypia w foteliku samochodowym, huśtawce lub nosidełku, spróbuj je wyjąć i położyć na płaskiej powierzchni.
Staraj się utrzymywać kontakt skóra do skóry z dzieckiem.

Bezpieczeństwo przewijaka

Używaj stabilnego stołu.
Zawsze trzymaj ręce i oczy przy dziecku, gdy leży ono na przewijaku.
Przechowuj przybory w zasięgu ręki.

Dzieci i zwierzęta domowe

Miski z jedzeniem i wodą trzymaj w miejscu niedostępnym dla dziecka. To samo z kuwetą.
Nadzoruj kontakty dzieci ze zwierzętami domowymi i naucz je delikatności. Uderzanie lub ciągnięcie za ogon może prowadzić do ugryzień i zadrapań.
Nie pozwalaj zwierzętom lizać twarzy i skóry dziecka, zwłaszcza jeśli jest skaleczone lub zadrapane.
Umyj ręce dziecka po zabawie z psem lub kotem.
Trzymaj zabawki dla zwierząt z dala od ust dziecka.
Większość lekarzy twierdzi, że zwierzęta domowe nie powinny spać w łóżku dziecka.

Bezpieczeństwo raczkowania i chodzenia dziecka

Gdy dziecko zaczyna się poruszać, warto zapoznać się z ważnymi wskazówkami, które zapewnią mu bezpieczeństwo w domu:

Załóż osłony na wszystkie gniazdka elektryczne.
Przymocuj przewody elektryczne do listew przypodłogowych.
Zamontuj bramki zabezpieczające przed schodami i drzwiami do piwnicy. Unikaj bramek z listwami w kształcie rombów, które stanowią podłoże dla wspinających się maluchów. Zamiast tego używaj bramek z prostymi, pionowymi listwami i drzwiami wahadłowymi.
Stosuj osłony na klamki, aby uniemożliwić dzieciom wejście do pomieszczeń i innych miejsc, w których istnieje zagrożenie. Należy jednak uważać, aby urządzenia te były łatwe do użycia przez dorosłych w nagłych wypadkach.
Środki czystości i lekarstwa należy przechowywać w zamkniętych szafkach, w miejscu niedostępnym i zawsze w oryginalnych opakowaniach. Nigdy nie przechowuj substancji toksycznych w butelkach lub słoikach, które mogłyby zostać pomylone z produktami spożywczymi.
Zainstaluj w szafkach zamki zabezpieczające.
Przekręcaj uchwyty garnków i patelni na kuchence do wewnątrz i gotuj na tylnych palnikach, kiedy tylko jest to możliwe.
Podczas gotowania nie należy zajmować miejsca przed kuchenką.
Aby zapobiec utopieniu się dziecka i nie dopuścić, by klapa uderzyła w głowę lub ręce dziecka, należy trzymać pokrywę toalety w dół. Należy rozważyć zainstalowanie blokad klapy.
Wyłóż twarde krawędzie i ostre narożniki mebli. Jeśli to możliwe, przenieś meble o ostrych krawędziach z dala od miejsc o dużym natężeniu ruchu.
Zakotwiczenie niestabilnych mebli, np. regałów z książkami.
Umieść meble z dala od wysokich okien, aby dzieci nie mogły wspinać się na parapety. Ekrany nie są wystarczająco mocne, aby uchronić dzieci przed wypadnięciem przez okno.

Bezpieczeństwo na zewnątrz

Jeśli na Twoim podwórku lub w sąsiedztwie znajduje się basen, upewnij się, że jest on otoczony ogrodzeniem i posiada bramę zamykaną na zatrzask lub zamek. Ponadto nigdy nie zostawiaj dziecka bez opieki, gdy przebywa na zewnątrz.
Pod zestawami zabawowymi na podwórku i wokół nich należy umieścić materiał amortyzujący, np. piasek, gumę lub ściółkę, o głębokości 9-12 cali.
W gorące letnie dni należy sprawdzać temperaturę zjeżdżalni i huśtawek. Mogą one nagrzewać się do temperatury powodującej oparzenia skóry.
Zawsze nadzoruj dzieci korzystające z urządzeń na placu zabaw. Zwróć uwagę na takie zagrożenia, jak szczeble schodów, na których mogą się zaklinować, brakujące poręcze, wystające śruby, zwisające liny lub sznury.
Naucz dziecko, aby podczas wycieczek do parku trzymało się z dala od bezpańskich psów i dzikich zwierząt, takich jak wiewiórki czy szopy, i upewnij się, że nie dostało do rąk zwierzęcych odchodów, które mogą przenosić zarazki.
Trzymaj dziecko z dala od ruchomych maszyn, w tym kosiarek do trawy i bram garażowych. Trzymaj dzieci z dala od podjazdów i ulic.
Jeśli to możliwe, trzymaj dziecko w cieniu. Ich skóra jest cieńsza i bardziej wrażliwa. Przykryj je ubraniem i kapeluszem, ogranicz czas przebywania na słońcu (zwłaszcza między godziną 10 a 14, kiedy słońce jest najsilniejsze), nie pozwól, aby się przegrzało i natychmiast zabierz je ze słońca, jeśli wykazuje jakiekolwiek oznaki oparzenia słonecznego lub odwodnienia, w tym marudzenie, zaczerwienienie i nadmierny płacz.
Nie stosuj sprayu na pluskwy u dzieci poniżej 2 miesiąca życia. Trzymaj je w domu, gdy pluskwy gryzą o świcie i o zmierzchu. Zakrywaj ich skórę długimi rękawami i spodniami, a wózki przykrywaj siatkami. Pozbądź się stojącej wody na podwórku, w której rozmnażają się komary, np. w doniczkach i karmnikach dla ptaków. Po 2 miesiącach można stosować środki odstraszające pluskwy, ale należy je trzymać z dala od rąk dziecka, ust i oczu.

Inne środki ostrożności dla niemowląt

Jeśli nie posiadasz jeszcze certyfikatu, rozważ udział w kursie resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Informacje o takich zajęciach można uzyskać w lokalnym oddziale Czerwonego Krzyża lub American Heart Association. W pobliżu swojego telefonu możesz wywiesić schemat pokazowy. Opiekunowie Twojego dziecka powinni być certyfikowani w zakresie CPR.
Zbierz listę numerów alarmowych i trzymaj ją przy telefonie. Powinny się na niej znaleźć: pediatra dziecka, lekarz rodzinny, całodobowa pielęgniarka, policja, straż pożarna, numer alarmowy 911 i numer do kontroli zatruć.
Jeśli trucizna została połknięta, zadzwoń do centrum kontroli zatruć (w USA 800-222-1222 – Amerykańskie Stowarzyszenie Centrów Kontroli Zatruć).
Trzymaj trujące rośliny domowe poza zasięgiem. Informacje o tym, które rośliny są trujące, można uzyskać w lokalnym okręgowym biurze ds. rozwoju.
Należy uważać na wszelkie urządzenia, które mają zapobiegać SIDS. Monitory domowe, kliny i pozycjonery nie zostały udowodnione.
Wyznacz opiekuna dla swojego dziecka. Na wypadek, gdyby Tobie lub Twojemu współmałżonkowi coś się stało, warto sporządzić testament, w którym wyznaczysz opiekuna prawnego i zastępczego dla swojego dziecka. Bez testamentu sąd może wyznaczyć opiekuna, którego sam byś nie wybrał. Upewnij się, że osoby wymienione w testamencie są gotowe pełnić rolę opiekuna dziecka. W testamencie można również pozostawić dziecku majątek w formie funduszu testamentowego lub funduszu pośmiertnego.

Czy powinienem powiedzieć szefowi, że mam ADHD?

CHOROBY

Editor

-

28 maja, 2022

0

Czy powinienem powiedzieć szefowi, że mam ADHD?

Zastanów się nad tymi kwestiami, zanim porozmawiasz z pracodawcą.

Twoi przyjaciele i rodzina mogą wiedzieć, że masz ADHD. Ale co z ludźmi w pracy? Czy powinieneś powiedzieć o tym swojemu szefowi? ?

To trudna decyzja, a rozwiązanie jest często różne w zależności od sytuacji w pracy. Czy Twój szef będzie Cię wspierał? Czy też ujawnienie informacji utrudni pracę?

Nie ma obowiązku mówienia komukolwiek w pracy o swoim ADHD. Poniżej przedstawiono jednak kilka kwestii, o których warto pomyśleć podczas podejmowania decyzji.

Twoje prawa prawne

Ustawa Americans with Disabilities Act chroni osoby niepełnosprawne przed dyskryminacją w miejscu pracy. Wymaga także, by firmy, w których pracują, dostosowały się do ich stanu zdrowia. Dotyczy to zarówno stanowisk rządowych, jak i prywatnych pracodawców zatrudniających 15 lub więcej pracowników.

Prawo to może mieć zastosowanie do osób z ADHD, ale oznacza to, że należy udowodnić, przedstawiając obszerną dokumentację, że ADHD uniemożliwia wykonywanie pracy. Jeśli spełniasz warunki, Twój szef musi z Tobą współpracować, aby znaleźć sposób, który pomoże Ci lepiej wykonywać Twoją pracę.

Plusy i minusy

W miejscu pracy ADHD może powodować trudności z rozpoczynaniem projektów i odwlekanie ich realizacji, gdy wydają się przytłaczające. Organizacja i dotrzymywanie terminów może nie być Twoją mocną stroną. Być może łatwo się rozpraszasz i jesteś sfrustrowany. Problemy te mogą wpływać na sposób, w jaki postrzegają Cię ludzie w miejscu pracy.

Jeśli szef zrozumie medyczną przyczynę twoich wzorców, może być bardziej skłonny do współpracy z tobą w zakresie dostosowań, które pomogą ci odnieść sukces.

„Ujawnienie wyzwań związanych z ADHD może pomóc pracodawcom i członkom zespołu lepiej zrozumieć Twoje wyzwania, jak pracujesz najlepiej i jak pracować w harmonii z Tobą” – mówi Linda Walker, profesjonalnie certyfikowany trener ADHD. „W idealnym świecie pracodawcy zrozumieliby również, że pomoc pracownikom z tego typu wyzwaniami przynosi duży zwrot z inwestycji”.

Ale nie zawsze jest to idealny świat. Jeśli Twój szef nie rozumie ADHD, może nie chcieć włożyć w to dodatkowego wysiłku.

Sprawy do rozważenia

Przy podejmowaniu decyzji o tym, czy powiedzieć szefowi, czy nie, jedną z pierwszych rzeczy, o których należy pomyśleć, jest cel. Jakie rezultaty chcesz uzyskać dzięki tej rozmowie?

Dale Davison, profesjonalnie certyfikowany trener ADHD, sugeruje, aby zastanowić się również, czy możliwe jest zaspokojenie swoich potrzeb bez ujawniania swojego ADHD.

„Twoja decyzja i sposób postępowania zależy od symulacji i planowania możliwych wyników w Twojej wyjątkowej sytuacji” – mówi.

Pomyśl o swoich relacjach z szefem. Czy są one wspierające? Napięte?

Czy jesteś gwiazdą w pracy? „Pracownicy, którzy już wykazują się silną etyką pracy, ale mają problemy, znacznie częściej otrzymują pomoc i współczucie niż pracownicy, którzy mają złe relacje z kolegami i osiągają słabe wyniki” – mówi Walker.

„Niestety, to pracownik, który ma największe problemy, jest mniej skłonny do uzyskania pomocy ze względu na słabe wyniki, o których poprawę prosi”.

Środek świata

Jeśli zdecydujesz się na rozmowę z szefem, eksperci twierdzą, że powinieneś skupić się na swoich wyzwaniach w miejscu pracy, a nie mówić konkretnie o ADHD. „Nie chodzi o to, aby być zwodniczym” – mówi Walker. „Wręcz przeciwnie, pozwala to pracodawcom lepiej zrozumieć prawdziwe wyzwania i ma większą szansę na pozytywne rezultaty”.

To samo dotyczy współpracowników. Lepiej powiedzieć im coś w stylu: „Łatwo się rozpraszam, gdy wokół mnie pojawiają się przeszkadzajki, więc jeśli chcę wykonać swoją pracę, muszę to zrobić w ten sposób” – mówi Walker.

Potraktuj to jak rozmowę handlową: „Oferujesz możliwość zwiększenia efektywności w celu zwiększenia rentowności firmy, w której pracujesz” – mówi Davison. „Współpracujesz z innymi, aby zwiększyć zyski”.

Walker proponuje formułę składającą się z trzech kroków:

Opisz swoją walkę i jej okoliczności.

Przedstaw zarys rozwiązania.

Podkreśl korzyści płynące z rozwiązania dla szefa, współpracowników i firmy.

?

Decyzja o nieujawnianiu się

Jeśli ryzyko związane z informowaniem jest większe niż korzyści, lepiej zachować swoje ADHD dla siebie. Ale nie należy na tym poprzestawać. Przedstaw dokładnie, w jaki sposób ADHD wpływa na Twoją wydajność w pracy i przepracuj te kwestie z trenerem ADHD lub programem szkoleniowym poświęconym problemom w miejscu pracy.