Strona główna Blog Strona 3265

Botulizm: Rodzaje, objawy, diagnostyka, leczenie

Editor
-
0
Botulizm: Rodzaje, objawy, diagnostyka, leczenie

Botulizm jest niebezpieczną chorobą przenoszoną drogą pokarmową. Dowiedz się, jakie są objawy zakażenia i jak mu zapobiegać, w tym jak prawidłowo konserwować żywność w domu.

Spośród wielu rodzajów chorób przenoszonych drogą pokarmową zatrucie jadem kiełbasianym jest jedną z najniebezpieczniejszych. Może powodować paraliż i zagrażać życiu, ale występuje raczej rzadko.

Botulizm jest zwykle związany z konserwowaniem owoców i warzyw w warunkach domowych. Konserwy komercyjne mogą być źródłem bakterii wywołujących zatrucie jadem kiełbasianym, ale w dzisiejszych czasach zdarza się to rzadko. Zatruciem jadem kiełbasianym można się jednak zarazić w inny sposób niż zatruciem pokarmowym.

Botulizm jest wywoływany przez bakterię Clostridium botulinum (C. botulinum). Wydziela ona neurotoksynę, czyli truciznę atakującą układ nerwowy.

Rodzaje botulizmu

Jednym ze sposobów przedostania się toksyny do organizmu jest spożycie skażonej żywności. Istnieją jednak również inne sposoby zarażenia się nią:

  • Zatrucie jadem kiełbasianym u niemowląt: Jeśli niemowlęta do około 6 miesiąca życia połkną spory botuliny, mogą one przekształcić się w bakterie. Mogą one zostać połknięte na przykład z kurzu i gleby, co jest najczęstsze, lub z miodu. Bakterie mogą wtedy uwolnić toksynę. Z wiekiem dzieci wytwarzają w jelitach mechanizmy obronne, które zapobiegają zakorzenieniu się zarodników.

  • Botulizm ran: Zarodniki Botulinum mogą dostać się do otwartych ran i powoli się rozmnażać, uwalniając toksynę. Ten rodzaj botulizmu jest związany z osobami zażywającymi narkotyki, które wstrzykują heroinę w postaci czarnej smoły w skórę, a nie w żyły.

  • Botulizm wziewny: Wdychanie toksyny jest rzadkie, choć niektóre kraje próbowały stworzyć broń biologiczną, która rozprzestrzeniałaby śmiertelną formę toksyny w powietrzu.

  • Toksemia jelitowa dorosłych. Ten bardzo rzadki rodzaj botulizmu jest podobny do botulizmu niemowląt. Spory bakterii dostają się do jelit, gdzie rosną i rozprzestrzeniają się. Nazywa się to również kolonizacją jelitową dorosłych. Najbardziej zagrożeni są dorośli z poważnymi schorzeniami jelit.

  • Botulizm jatrogenny. Na tę postać botulizmu można zachorować, jeśli wstrzyknięto zbyt dużą dawkę toksyny Botox podczas zabiegu kosmetycznego lub medycznego, np. w przypadku leczenia migreny lub zmarszczek. U niektórych osób ten rodzaj botulizmu wystąpił po zastosowaniu podrobionego botoksu.

Objawy botulizmu

Bez względu na sposób zarażenia jadem kiełbasianym objawy są zwykle takie same. Najbardziej charakterystycznym objawem jest osłabienie, które zaczyna się po obu stronach twarzy, przechodzi w dół do szyi, a następnie do reszty ciała. Do innych wczesnych objawów należą:

  • podwójne lub nieostre widzenie

  • Opadające powieki

  • Trudności w połykaniu

  • Niewyraźna mowa

  • Duszność

Inne objawy, które mogą wystąpić później, to wymioty, ból brzucha i biegunka. Później pacjent może mieć trudności z oddawaniem moczu i silne zaparcia. Do objawów nie zalicza się gorączki.

Jeśli nie zostanie podjęte leczenie, objawy mogą przejść w paraliż rąk i nóg oraz mięśni służących do oddychania.

U niemowląt z zatruciem jadem kiełbasianym występują objawy, które obejmują:

  • Senność

  • Słabe napięcie mięśniowe rozpoczynające się od głowy i szyi i postępujące w dół

  • Słabe karmienie

  • Ślinienie się

  • Słaby płacz

Objawy zatrucia jadem kiełbasianym z rany

są podobne do objawów botulizmu ogólnego, ale ich wystąpienie może trwać około 2 tygodni. Mogą one również obejmować:

  • Gorączka

  • Zaczerwienienie skóry, obrzęk i inne objawy zakażenia

Objawy zatrucia jadem kiełbasianym drogą wziewną

są takie same jak w przypadku botulizmu ogólnego, ale zwykle występują szybciej. Może wystąpić niewydolność oddechowa.

Objawy toksemii jelitowej u dorosłych

są podobne do botulizmu niemowląt. Objawy są takie same jak w przypadku botulizmu ogólnego, ale mogą również obejmować:

  • Zaparcia

  • Złe karmienie

  • Brak energii (senność)

Objawy botulizmu jatrogennego

są takie same jak w przypadku botulizmu ogólnego. Oprócz osłabienia mięśni mogą wystąpić:

  • Osłabienie mięśni oka

  • Trudności z mówieniem

  • Sparaliżowana twarz

  • Gruby, słaby język

  • Zmniejszony odruch przełykania

Kiedy należy wezwać lekarza?

Objawy zatrucia jadem kiełbasianym przenoszonym drogą pokarmową pojawiają się zwykle w ciągu 18 do 36 godzin od spożycia żywności zawierającej bakterię, choć mogą wystąpić już po 6 godzinach.

W niektórych przypadkach objawy zatrucia jadem kiełbasianym nie występują przez tydzień do 10 dni po kontakcie z żywnością.

Botulizm u niemowląt może nie pojawić się przez 14 dni. Dziecko z zatruciem jadem kiełbasianym może wydawać się niespokojne lub ospałe, może mieć zaparcia i niechęć do jedzenia.

Jeśli u Ciebie lub kogoś z Twoich bliskich wystąpią objawy, które mogą świadczyć o zatruciu jadem kiełbasianym, natychmiast zadzwoń pod numer 911. Niewydolność oddechowa jest zagrożeniem i ważne jest ścisłe monitorowanie.

Powikłania zatrucia jadem kiełbasianym

Botulizm może powodować poważne objawy, ale nie można go przenosić z jednej osoby na drugą. Jeśli jednak zachorujesz na zatrucie jadem kiełbasianym, najprawdopodobniej będziesz musiał pozostać w szpitalu w celu monitorowania i leczenia.

W ciężkich przypadkach mogą wystąpić długotrwałe problemy z oddychaniem. Problemy te obejmują duszności i łatwe męczenie się.

Dzięki odpowiedniemu leczeniu można całkowicie wyleczyć się z zatrucia jadem kiełbasianym. Szybkość powrotu do zdrowia zależy od ciężkości przypadku. Jeśli przypadek jest łagodny, do pełnego wyzdrowienia mogą być potrzebne tygodnie lub miesiące. W bardzo poważnych przypadkach całkowite wyleczenie może zająć miesiące lub lata.

Jeśli choroba nie jest leczona, zatrucie jadem kiełbasianym może zagrażać życiu. Jednak ludzie wracają do zdrowia w około 90% do 95% przypadków.

Diagnostyka botulizmu

Lekarz prawdopodobnie rozpocznie od badania fizykalnego, poszukując objawów zatrucia jadem kiełbasianym, takich jak osłabienie mięśni, słaby głos lub opadające powieki. Może również zapytać Cię o spożywane przez Ciebie (lub Twoje dziecko) pokarmy.

W celu potwierdzenia diagnozy lekarz może zlecić wykonanie badania laboratoryjnego polegającego na analizie krwi lub próbki kału. Może być konieczne wykonanie innych badań.

Jeśli udało Ci się zachować żywność, którą podejrzewasz o zatrucie jadem kiełbasianym, możesz przynieść ją do badania.

Badania laboratoryjne mogą potrwać kilka dni. W międzyczasie lekarz może spróbować wykluczyć inne możliwe choroby. Objawy zatrucia jadem kiełbasianym są podobne do objawów udaru mózgu i zespołu Guillaina-Barrego, w którym układ odpornościowy atakuje nerwy, powodując możliwy paraliż.

Inne badania, które mogą być wykonane w celu zdiagnozowania zatrucia jadem kiełbasianym, obejmują:

Skanowanie mózgu. Rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografia komputerowa (CT) mózgu mogą pomóc w wykluczeniu innych przyczyn objawów, takich jak udar.

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF), zwane czasem nakłuciem rdzenia kręgowego, może wykazać niewielki wzrost poziomu białka. Jednak u osób z zatruciem jadem kiełbasianym badanie płynu mózgowo-rdzeniowego jest zasadniczo prawidłowe.

Badanie czynności nerwów i mięśni.Elektromiografia może pomóc w potwierdzeniu rozpoznania botulizmu.

Test Tensilon. Wykonuje się go, aby wykluczyć miastenię gravis, która może powodować podobne objawy.

Badania w kierunku tych schorzeń mogą być wykonywane w trakcie wykonywania badań laboratoryjnych.

Leczenie botulizmu

Lekarz zleci przyjęcie pacjenta do szpitala, gdzie w zależności od przypadku można zastosować kilka metod leczenia. Należą do nich:

Leki przeciwtoksyczne: Głównym sposobem leczenia zatrucia jadem kiełbasianym jest lek zwany antytoksyną. Przeszkadza on w przenikaniu toksyny do krwiobiegu. Lek ten może często pomóc w powstrzymaniu nasilenia objawów.

Antybiotyki: Czasami mogą one zadziałać, jeśli w danym przypadku mamy do czynienia z zatruciem jadem kiełbasianym. Te leki zabijające bakterie nie są stosowane w przypadku innych rodzajów botulizmu.

Pomoc w oddychaniu: Jeśli zatrucie jadem kiełbasianym poważnie uszkodziło mięśnie odpowiedzialne za oddychanie, konieczne może być podłączenie do urządzenia wspomagającego oddychanie. Jeśli choroba jest ciężka, pacjent może pozostawać pod aparatem do wentylacji mechanicznej przez wiele miesięcy.

Terapia: W miarę poprawy stanu zdrowia możesz potrzebować programów wspomagających mowę, połykanie i inne funkcje organizmu.

Zapobieganie zatruciom jadem kiełbasianym

Jeżeli samodzielnie przetwarzasz żywność w domu, upewnij się, że Twoje ręce, pojemniki i naczynia są tak czyste, jak to tylko możliwe. Starannie myj i przechowuj żywność, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo skażenia konserwowanej żywności.

Toksyna jadu kiełbasianego może zostać zabita w wysokiej temperaturze, więc jeśli spożywasz żywność z domowych przetworów, rozważ gotowanie jej przez 10 minut, aby zabić bakterie. Prawidłowe przechowywanie w lodówce również może pomóc w zapobieganiu rozwojowi C. botulinum.

Oto kilka charakterystycznych oznak ewentualnego skażenia jadem kiełbasianym w konserwach:

  • Puszka ma wybrzuszenie.

  • Po otwarciu pojemnika tryska z niego piana lub ciecz.

  • Zawartość ma nietypowy lub nieprzyjemny zapach.

Jeśli kiedykolwiek zauważysz, że z puszki lub pojemnika wystaje wybrzuszenie, nie otwieraj go. Wyrzuć go. Jeśli coś jest nie tak z zapachem jedzenia, nawet go nie próbuj.

Jeszcze kilka innych rzeczy, o których warto pamiętać:

  • Oliwy z dodatkiem ziół lub czosnku należy przechowywać w lodówce.

  • Ziemniaki ugotowane i zawinięte w folię aluminiową tworzą środowisko, w którym mogą rozwijać się toksyny jadu kiełbasianego. Zawsze trzymaj ziemniaki gorące lub przechowuj je w lodówce w ciągu 2 godzin od ugotowania.

  • Gotowanie żywności przez co najmniej 5 minut może zniszczyć toksynę jadu kiełbasianego.

  • Nie należy podawać miodu ani syropu kukurydzianego dziecku poniżej 1 roku życia.

  • Jeśli jesteś uzależniony od heroiny, nigdy nie dziel się igłami i nie używaj heroiny o czarnej smole. Poszukaj lekarza, który pomoże ci uporać się z uzależnieniem.

Błędnie zdiagnozowane ADHD: Zobacz wspólne objawy z innymi zaburzeniami

Editor
-
0
Błędnie zdiagnozowane ADHD: Zobacz wspólne objawy z innymi zaburzeniami

Czasami objawy ADHD są w rzeczywistości czymś innym. Dowiedz się, jak te i objawy innych schorzeń mogą się nakładać i powodować błędną diagnozę.

To może być ADHD. Istnieje również możliwość, że zostałeś źle zdiagnozowany. Może to być coś innego, albo ADHD i inne zaburzenie. Oto, co należy wiedzieć.

Rzeczy, które wyglądają jak ADHD

Objawy niektórych schorzeń pokrywają się z objawami ADHD. Należą do nich:

Niepokój. Często martwisz się o szkołę, pracę lub inne ważne dla Ciebie sprawy. Poczucie stresu, zmęczenia i napięcia. Mogą występować problemy z zasypianiem.

Zaburzenie osobowości typu borderline. Stan ten sprawia, że trudno jest kontrolować emocje. Mogą występować silne napady złości, depresji i niepokoju, które utrzymują się przez wiele godzin lub dni. Zaburzenia osobowości z pogranicza mogą prowadzić do takich problemów, jak impulsywne zachowanie, niska samoocena i problemy w relacjach.

Zaburzenia zachowania. Możesz się kłócić lub często odczuwać złość. Możesz też zachowywać się agresywnie w stosunku do ludzi lub zwierząt. Możesz niszczyć własność, kłamać lub kraść rzeczy. Osoby z zaburzeniami opozycyjno-obronnymi (ODD) często tracą panowanie nad sobą i obwiniają innych za swoje błędy. Zaburzenia zachowania (conduct disorder – CD) mogą prowadzić do łamania poważnych zasad.

Niedoczynność tarczycy. Tarczyca znajdująca się w szyi wytwarza hormony, które pomagają Twojemu organizmowi pracować we właściwy sposób. Jeśli nie wytwarza ich wystarczająco dużo, możesz mieć mętlik w głowie, problemy z pamięcią, koncentracją lub snem.

Zaburzenia uczenia się. Pacjent ma problemy z przyswajaniem lub wykorzystywaniem nowych informacji, nawet jeśli jest bardzo bystry. Pacjent może mieć trudności z koncentracją uwagi, kończeniem zadań lub organizacją.

Zaburzenia nastroju. Każdy z nas jest czasem smutny lub czuje się beznadziejnie. Osoby cierpiące na zaburzenia nastroju, takie jak depresja, często się tak czują. Pacjent może mieć trudności z koncentracją lub czuć się bezwartościowy. Możesz nie mieć ochoty na robienie rzeczy, które zwykle sprawia Ci przyjemność. Osoba cierpiąca na chorobę dwubiegunową czuje się przez pewien czas bardzo energiczna i szczęśliwa, a następnie popada w depresję. Może to utrudniać utrzymanie pracy lub osiąganie dobrych wyników w szkole.

Schizofrenia. Ta choroba psychiczna może powodować problemy z koncentracją uwagi i kontrolowaniem emocji. Można również robić rzeczy, których normalnie by się nie robiło.

Nadużywanie substancji. Problemy w szkole lub pracy, słaba pamięć i zła ocena sytuacji to tylko niektóre z objawów nadużywania narkotyków i alkoholu. ADHD może również zwiększać prawdopodobieństwo, że dzieci będą pić alkohol, palić papierosy lub nadużywać narkotyków.

Tiki i zespół Tourettes’a. Tiki powodują częste drgawki, szarpanie lub wydawanie nagłych dźwięków. Zespół Tourettes’a jest bardziej nasilony. Osoba może głośno powtarzać słowa lub dźwięki, często mrugać lub w sposób niekontrolowany poruszać rękami lub nogami. Większość osób cierpiących na tiki lub Tourettes ma również ADHD.

Inne choroby, które przypominają ADHD

Nawet jeśli nie jest to stan chorobowy, nadal mogą występować objawy podobne do ADHD. Może to być:

Odwodnienie. Twój mózg potrzebuje wody do pracy. Odwodnienie może prowadzić do problemów z jasnym myśleniem, zwracaniem uwagi, rozwiązywaniem problemów i podejmowaniem decyzji.

Zaburzenia snu. Aby funkcjonować, potrzebny jest spokojny sen. Niedostateczna ilość snu może utrudniać koncentrację, rozwiązywanie problemów i podejmowanie decyzji.

Postawienie właściwej diagnozy

W ustaleniu, czy u pacjenta występuje ADHD, może pomóc kilku specjalistów. Należą do nich:

  • Psychologowie kliniczni

  • Pracownicy socjalni kliniczni

  • Pielęgniarki praktyki

  • Neurolodzy

  • Psychiatrzy

  • Pediatrzy

Możesz spotkać się z jednym lub kilkoma z tych specjalistów. Spróbują oni ustalić, czy objawy są spowodowane przez ADHD, inne schorzenie, czy też przez oba te czynniki. Pacjent zostanie poddany badaniu fizykalnemu, w tym badaniu słuchu i wzroku. Pomoże to wykluczyć inne choroby.

Theyll ll prawdopodobnie użyć listy kontrolnej objawów ADHD, aby zobaczyć, co masz. Jeśli zdiagnozowano ADHD i inne zaburzenia, lekarz pomoże Ci zdecydować, które z nich należy leczyć w pierwszej kolejności. Zależy to od tego, które zaburzenie utrudnia życie. Lekarz może zdecydować się na leczenie ADHD w pierwszej kolejności, jeśli zmniejszy to stres lub pomoże w lepszym radzeniu sobie z objawami innej choroby.

Jak pogoda wpływa na alergie, astmę, migreny, bóle stawów i inne dolegliwości?

Editor
-
0
Jak pogoda wpływa na alergie, astmę, migreny, bóle stawów i inne dolegliwości?

Prognoza pogody nie tylko dyktuje, w co powinieneś się ubrać danego dnia; może być również silnym predyktorem tego, jak będziesz się czuł.

Wszyscy znamy ludzi, którzy winią pogodę za swoje obolałe stawy, zabójcze bóle głowy i wiele innych dolegliwości zdrowotnych. Ale udowodnienie tych twierdzeń było nieco bardziej nieuchwytne.

Jednak w ostatnich latach naukowcy są coraz bardziej zainteresowani próbą zrozumienia, w jaki sposób różne skrajności pogodowe i zmieniające się wzorce wpływają na nasze zdrowie. Wielu ekspertów twierdzi, że pogoda ma wpływ na niektóre niekorzystne objawy zdrowotne.

Doktor rozmawiał z ekspertami, aby dowiedzieć się, co wiadomo na temat wpływu pogody na nasze zdrowie i co możemy zrobić, aby zminimalizować jej potężny wpływ.

Alergie: Czy to pyłki, czy pogoda?

Obraz osoby kichającej w sposób niekontrolowany wiosną, kiedy w powietrzu unosi się mnóstwo pyłków, jest dobrze znany. A dla osób uczulonych na pyłki, nasilenie objawów wiosną – w tym kichanie, duszność, a nawet trudności w oddychaniu – jest bardzo realnym problemem, który może stanowić poważne zagrożenie. Kilka badań wykazało wzrost liczby wizyt na pogotowiu dla dzieci i dorosłych w porach roku, gdy wzrasta liczba pyłków. Dla osób uczulonych na pyłki kwiatów, drzew i traw, leki przeciwhistaminowe często łagodzą objawy, które w przeciwnym razie uczyniłyby wiosnę nieszczęśliwą porą roku.

Jednak wiele osób przypisuje objawy alergii pyłkom, podczas gdy winna może być pogoda, a nie alergeny same w sobie. W przeciwieństwie do alergicznego nieżytu nosa, niealergiczny nieżyt nosa może być wywołany przez nagłe zmiany temperatury i wilgotności. U osób z niealergicznym nieżytem nosa nie stwierdza się żadnych specyficznych alergii.

Powód mylenia alergicznego i niealergicznego nieżytu nosa jest prosty. Oba pojawiają się o tej samej porze roku i dają podobne objawy: obrzęk błony śluzowej nosa, kichanie i przekrwienie.

Choć objawy mogą być takie same, leczenie nie jest takie samo.

„Osoby z niealergicznym nieżytem nosa nie zareagują na leki przeciwhistaminowe” – mówi dr Jonathan Bernstein, profesor medycyny klinicznej na Uniwersytecie Cincinnati. „Ludzie kupują te leki i nie rozumieją, dlaczego nie działają”.

Swoim pacjentom z niealergicznym nieżytem nosa Bernstein zazwyczaj zaleca irygację nosa (roztwór soli fizjologicznej rozpylany w nosie), steryd donosowy, który obkurcza obrzęknięte przewody nosowe, lub środki udrożniające.

Jednak przed zastosowaniem jakiegokolwiek leczenia Bernstein usilnie namawia osoby cierpiące na objawy podobne do alergii, aby zamiast samodiagnozować się i przyjmować leki, uzyskały diagnozę od lekarza. „Czy jest to spowodowane wirusami, wilgocią, niskimi temperaturami? Staramy się ocenić stan zdrowia jako całość” – mówi lekarzowi Bernstein.

Zimna pogoda i burze mogą wywoływać ataki astmy

U osób cierpiących na astmę wiele czynników może wywołać stan zapalny dróg oddechowych i w efekcie wywołać atak astmy. Okazuje się, że jednym z nich jest pogoda.

W przypadku astmy wysiłkowej zimna pogoda może oznaczać kłopoty. „Podczas szybkiego wdechu powietrze, które wymieniają, nie ma szansy się ogrzać” – mówi dr David Hagaman, dyrektor medyczny Vanderbilt Asthma, Sinus and Allergy Program. W rezultacie zwiększone ochłodzenie dróg oddechowych wywołuje reakcję w postaci obrzęku.

Dla wielu pacjentów z astmą, u których pyłki są głównym czynnikiem wyzwalającym, burze mogą być prawdziwym problemem. Najnowsze badanie opublikowane w czasopiśmie Allergy opisuje, jak wiatr podczas burz przenosi ziarna pyłku na poziomie gruntu, które dostają się do dolnej części dróg oddechowych, wysyłając dużą liczbę pacjentów z astmą do szpitali w celu leczenia ataków astmy.

Migrenowe bóle głowy i zmiany pogody

Spadek ciśnienia barometrycznego, gwałtowny wzrost wilgotności powietrza, nagły spadek temperatury – te zmiany pogody mogą wywoływać migrenę u osób już na nią podatnych.

Okazuje się, że stabilna pogoda może przyczynić się do zmniejszenia częstości występowania migren. „Miałem pacjentkę w Nowym Jorku, która przeprowadziła się do Arizony i doświadczyła zdumiewającej poprawy w zakresie migren” – mówi dr Richard Lipton, dyrektor Centrum Bólu Głowy Montefiore. Podczas gdy mieszkańcy Nowego Jorku zmagają się z nagłymi i częstymi zmianami poziomu wilgotności i temperatury, mieszkańcy Arizony cieszą się dość jednolitymi warunkami, charakteryzującymi się suchym i ciepłym powietrzem.

Badania potwierdzają teorię, że zmienna pogoda wyzwala migreny. W jednym z badań, w którym poproszono osoby cierpiące na migrenę o wymienienie czynników wyzwalających migrenę, 53% odpowiedziało „pogoda”.

Nie każdy może przenieść się do innego klimatu, aby poczuć się lepiej. Ale osoby cierpiące na migrenę mogą podjąć pewne działania przeciwko bólom głowy wywołanym przez pogodę. Po pierwsze, Lipton zachęca swoich pacjentów do prowadzenia dziennika migren, aby ustalić związek przyczynowo-skutkowy. Następnie, jeśli zmiany pogodowe wydają się odgrywać rolę w migrenach, kolejnym krokiem może być omówienie z lekarzem leczenia wstępnego, aby uniknąć początku bólu.

Chłodna i wilgotna pogoda usztywnia stawy

O ile osoby cierpiące na migrenę nieczęsto decydują się na przeprowadzkę w celu poprawy stanu zdrowia, o tyle osoby cierpiące na bóle stawów – zwłaszcza osoby starsze – już tak. „Wielu naszych pacjentów przenosi się w cieplejsze miejsca, ponieważ nie mogą tolerować bólu” – mówi dr Javad Parvizi, specjalista w dziedzinie stawów z Instytutu Rothmana przy Szpitalu Uniwersyteckim Thomasa Jeffersona. Badając związek pogody z bólem stawów nośnych, Parvizi twierdzi, że jego wstępne dane wskazują na istotną korelację pomiędzy bólem stawów a zmianami pogody.

„Wydaje się, że na ból podstawowy silnie wpływa spadek temperatury i zmiana wilgotności. Prawie 80% do 90% pacjentów odczuwa różnicę w intensywności i wrażliwości bólu” – mówi doktor Parvizi.

Zamiast po prostu reagować na związane z pogodą nasilenie bólu stawów za pomocą takich środków, jak przykładanie poduszek grzewczych na bolące stawy i podwajanie dawek leków przeciwbólowych, Parvizi zaleca pacjentom stosowanie proaktywnych środków poprawiających funkcjonowanie stawów, takich jak wykonywanie ćwiczeń bez dźwigania ciężarów. Przyznaje jednak, że poza tym „niewiele można zrobić”.

Ekstremalne temperatury zwiększają ryzyko chorób serca

Steve Pollock, kardiolog, dyrektor Instytutu Serca św. Józefa w Towson, Md., zapytany o największe ryzyko związane z wysiłkiem fizycznym dla pacjentów z chorobami serca, nie wspomina ani słowem o ekstremalnych aktywnościach, takich jak skoki na bungee czy nurkowanie głębinowe. „Jedyne ograniczenie, jakie nakładam na pacjentów z chorobami serca, jest następujące: nie odśnieżać” – mówi lekarzom.

Osoby cierpiące na choroby serca mogą mieć już zwężone tętnice wieńcowe. Jeśli dodamy do tego dodatkowy wysiłek, jakiego wymaga odśnieżanie, scenariusz ten może szybko przerodzić się w niebezpieczny, a nawet śmiertelny zawał serca.

Problemem są także ekstremalne upały, ponieważ choroby serca utrudniają regulację temperatury ciała. „Ludzie zapominają, że mają chorobę serca. Nagle obficie się pocą i są odwodnieni” – mówi Pollock, zwracając uwagę na czynniki, które mogą prowadzić do wyczerpania cieplnego i udaru cieplnego.

Starszy wiek również predysponuje ludzi do chorób związanych z upałem. „Po przekroczeniu 65 roku życia układ termoregulacyjny trudniej zachowuje równowagę” – mówi meteorolog Scott Sheridan, profesor nadzwyczajny klimatologii na Uniwersytecie Stanowym w Kent.

Potwierdziła to fala upałów w Chicago w 1995 roku. Spośród 465 zgonów spowodowanych upałem ponad połowa ofiar miała 75 lat lub więcej.

Chociaż osoby z czynnikami ryzyka są najbardziej narażone na niebezpieczeństwo związane z ekstremalnymi temperaturami, nikt nie jest odporny na ich działanie. Weźmy na przykład Coreya Stringera, 27-letniego ofensywnego liniowego NFL, który zmarł z powodu udaru cieplnego podczas treningu charakteryzującego się wysoką temperaturą i wilgotnością.

„Pogląd, że pewne grupy są bardziej niż inne narażone na ekstremalne warunki pogodowe, nie powinien nikogo powstrzymywać przed zabezpieczeniem się” – ostrzega Sheridan.

Katalog leczenia ADHD: Znajdź wiadomości, funkcje i zdjęcia związane z leczeniem ADHD

Editor
-
0
Katalog leczenia ADHD: Znajdź wiadomości, funkcje i zdjęcia związane z leczeniem ADHD

Znajdź kompleksowe informacje na temat leczenia adhd, w tym informacje medyczne, wiadomości, zdjęcia, filmy i inne.

Katalog leków na ADHD

Leczenie ADHD może obejmować zarówno leki, jak i opcje nielekowe. Osoby z ADHD zauważyły poprawę objawów przy stosowaniu zarówno leków stymulujących, jak i niestymulujących, chociaż może być konieczne wypróbowanie różnych leków i ich kombinacji, zanim znajdzie się to, co działa najlepiej. Terapie nielekowe obejmują terapię behawioralną, zmiany w diecie, terapię zajęciową oraz neurofeedback. Często najskuteczniejszy schemat leczenia to taki, który obejmuje zarówno leki, jak i metody nielekowe.

Źródła medyczne

  • Vyvanse czy Adderall: Które leczenie ADHD jest dla Ciebie odpowiednie?

    Dowiedz się, czym różnią się te leki pobudzające stosowane w leczeniu ADHD i jak działają w organizmie.

  • Odstawienie adderalla: Co powinieneś wiedzieć

    Jesteś gotowy, żeby rzucić Adderall, ale obawiasz się odstawienia? Dowiedz się więcej o objawach i leczeniu odstawienia Adderallu.

  • Ritalin a Adderall

    Miliony ludzi zażywają te dwa popularne leki na ADHD, Adderall i Ritalin. Dowiedz się więcej o ich działaniu, skutkach ubocznych, jakie mogą powodować, oraz innych różnicach.

  • Concerta vs. Adderall

    Miliony ludzi zażywają te dwa popularne leki na ADHD, Adderall i Concerta. Dowiedz się więcej o ich działaniu, skutkach ubocznych, jakie mogą powodować, oraz innych różnicach.

Zobacz wszystkie

Cechy

  • Czy można leczyć ADHD bez leków?

    Dla większości rodzin diagnoza ADHD oznacza długą wędrówkę przez świat farmaceutyków. Jednak najbardziej skuteczne leczenie łączy w sobie zarówno przyjmowanie leków, jak i naukę radzenia sobie z zachowaniem.

  • Alkohol i leki na ADHD

    Czy można pić alkohol podczas przyjmowania leków na ADHD?

  • Jaki lek na ADHD jest odpowiedni dla Twojego dziecka?

    Ustalenie właściwego leku na ADHD dla dziecka to proces. Lekarz poinformuje Cię, które leki działają na co – łącznie z ich skutkami ubocznymi.

  • Leczenie ADHD u osób dorosłych

    Lekarz rozmawia z ekspertami na temat leczenia ADHD u osób dorosłych.

Wideo

  • Nielekowe metody leczenia ADHD – czy działają?

    Istnieje duże zapotrzebowanie na skuteczne terapie nielekowe, ale czy rzeczywiście zmniejszają one objawy ADHD?

Pokazy slajdów i obrazy

  • ADHD u dzieci

    Czy Twoje dziecko często się wierci i nie potrafi skupić uwagi w szkole? Są to niektóre z objawów ADHD. Zobacz, jakie są wszystkie objawy i dowiedz się, jak się je leczy.

Archiwum wiadomości

Zobacz wszystkie

Rozwiązania dla zdrowia

  • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

  • Czy mogę mieć CAD?

  • Leczenie zgiętych palców

  • Leczenie HR+, HER2- MBC

  • Masz dość łupieżu?

  • Korzyści płynące z CBD

  • Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

  • Udary związane z migotaniem przedsionków

  • Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

  • Czy mój penis jest normalny?

  • Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

  • Przeszczep wątroby ratuje życie

  • Sfinansuj chirurgię plastyczną

  • Przyczyny zgięcia palca

  • Jak żyć z łuszczycą?

  • Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

  • 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

  • Jak radzić sobie z narkolepsją

  • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

  • Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

  • Jak się czuje łuszczyca

  • Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

  • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

  • Crohn’s: Choroba „całego ciała

  • Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

  • Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

  • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

  • Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

  • 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

  • Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

  • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

  • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Jak powstrzymać zarazki, gdy cała rodzina jest chora?

Editor
-
0
Jak powstrzymać zarazki, gdy cała rodzina jest chora?

Jak nie dopuścić do rozprzestrzeniania się zarazków, gdy wszyscy w domu są chorzy? Te proste wskazówki od lekarza pomogą utrzymać rodzinę w dobrym zdrowiu.

1/15

CDC twierdzi, że mycie rąk jest jak szczepionka, którą można samemu wykonać. Jest to jeden z najlepszych sposobów na zatrzymanie zarazków w miejscu, abyś Ty (i inni) nie zachorował. Myj często i dokładnie. Postępuj zgodnie z poniższymi pięcioma krokami: Zmocz ręce bieżącą wodą, spłucz mydłem, a następnie wyszoruj, spłucz i osusz. Na każdą sesję poświęć co najmniej 20 sekund przy umywalce. To mniej więcej tyle, ile trwa dwukrotne nucenie piosenki Happy Birthday.

Miej pod ręką płyn odkażający

2/15

Kiedy mydło i woda nie wchodzą w grę, najlepszym rozwiązaniem jest odkażacz do rąk. Miej w domu butelki z płynem do dezynfekcji rąk, aby móc go szybko użyć po tym, jak zajmiesz się chorym członkiem rodziny lub zmienisz pieluszkę. Wybierz produkt o zawartości alkoholu co najmniej 60%. Te z mniejszą zawartością alkoholu nie zabiją tak wielu zarazków. Mogą jedynie powstrzymać niektóre z nich przed rozwojem.

Wytrzyj wszystko

3/15

Wyczyść każdą powierzchnię w domu, którą można wyszorować, np. blaty, uchwyty drzwi i szafek, stoły i włączniki światła. Celem jest nie tylko usunięcie zarazków, ale także ich zniszczenie. Aby to zrobić, wybierz środek czyszczący z napisem „dezynfekujący” i numerem rejestracyjnym EPA na etykiecie.

Znajdź czas na zabawki

4/15

Kiedy choroba dopada Twoje dzieci, nadchodzi czas, aby zebrać wszystkie ich ulubione zabawki i doprowadzić je do porządku. Zabawki twarde, nie zawierające baterii i elektroniki włóż do zmywarki, aby je zdezynfekować. Pluszowe zabawki wrzuć do pralki i przepuść je przez cykl prania.

Ostrożnie zmieniaj pieluchy

5/15

Nigdy nie jest dobrym pomysłem robienie tego w pobliżu miejsc, w których jesz, bawisz się lub spędzasz czas. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy w domu jest choroba. Poświęć przewijakowi więcej czasu podczas sprzątania i często go dezynfekuj. Podczas przewijania zakładaj rękawiczki lateksowe i nie zostawiaj brudnych pieluch wiszących w pobliżu. Wyrzucaj je do kosza, jak tylko założysz czystą. Dobrze jest też myć ręce po każdej zmianie pieluchy.

Dbaj o to, aby Twoje jedzenie było wolne od zarazków

6/15

Jeśli nie jesteś w pełni sił, pozwól komuś innemu gotować. Dla pewności nie powinieneś przygotowywać posiłków dla innych przez 48 godzin po ustąpieniu objawów. Nie pozwól też, aby inni chwytali za twoje jedzenie – dzielenie się przekąskami i napojami to szybki sposób na zarażenie się zarazkami od innych osób.

Przeszukaj swoją łazienkę

7/15

Jeśli jest jakieś pomieszczenie, które wymaga dodatkowej dezynfekcji, gdy członek rodziny jest chory, to jest to toaleta. Jeśli masz do czynienia z chorobą żołądka, przeziębieniem lub grypą, zwiększ wysiłki w zakresie czyszczenia wszystkich powierzchni, takich jak umywalka, toaleta i podłoga.

Usuń zarazki z czyścików

8/15

Po wytarciu zarazków mogą one nadal pozostawać na gąbce lub ściereczce, której użyłeś. Ściereczki do czyszczenia należy często prać w gorącej wodzie. Możesz też używać jednorazowych ściereczek lub ręczników papierowych, a po zakończeniu pracy wyrzucić je do kosza.

Wyrzuć szczoteczkę do zębów

9/15

Większość zarazków ginie dość szybko, gdy szczoteczka wyschnie, ale wymiana szczoteczki na nową po powrocie do zdrowia to szybki i łatwy sposób na nowy początek. Sprawdź też, gdzie przechowujesz swoją szczoteczkę do zębów. Nie trzymaj szczoteczek całej rodziny w jednym pojemniku, w którym mogłyby się stykać.

Zachowaj dystans

10/15

Zamknij siebie lub chorego członka rodziny w oddzielnej części domu. Daje im to przestrzeń do odpoczynku i powrotu do zdrowia. Pomaga też zatrzymać dolegliwości w jednym miejscu, zamiast rozprzestrzeniać je po całym domu. Ponieważ czas bycia zaraźliwym różni się w zależności od choroby, zapytaj swojego lekarza o to, kiedy nie jest prawdopodobne, że choroba zostanie przekazana dalej.

Wyrzuć chusteczki i przykryj kaszel

11/15

Zarazki lubią jeździć na rękach. Upewnij się, że każdy, kto kicha lub sapie, robi to w chusteczkę lub (jeśli nie ma jej w pobliżu) w rękaw. Nie wyrzucaj też po prostu zużytych chusteczek na stertę. Wyrzuć je do kosza lub spłucz w toalecie, aby bakterie i wirusy nie pozostawały w nich na dłużej.

Noś maskę

12/15

W przypadku bardzo zakaźnej choroby, jaką jest grypa, warto zrobić dodatkowy krok. Załóż maskę na usta osoby zarażonej, gdy tylko zaczną pojawiać się u niej objawy. Dzięki temu kaszel, kichanie, świszczący oddech – i zarazki – będą trzymane pod kontrolą.

Pocałunek powietrza

13/15

Bardziej prawdopodobne jest, że zarazki dostaną się do Twojego ciała po dotknięciu skażonej powierzchni, a następnie nosa, niż przez pocałunek. Nie zaszkodzi jednak zrezygnować na jakiś czas z pocałunków, gdy ty lub ktoś, kogo kochasz, jest chory.

Wzmocnij karmienie piersią

14/15

Nie musisz przerywać karmienia piersią, gdy zachorujesz Ty lub Twoje dziecko. W rzeczywistości mleko zawiera przeciwciała, które pomagają chronić dziecko przed tym, co je dopadło. Dzięki temu dziecko będzie miało więcej płynów w organizmie, jeśli to ono będzie walczyło z zarazkami.

Zrób sobie zastrzyk

15/15

Szczepionki to najlepszy sposób zapobiegania niektórym chorobom. Dbaj o aktualność szczepień ochronnych swojej rodziny. Zabierz wszystkich na szczepienie przeciwko grypie, jak tylko będzie ono dostępne każdej jesieni.

Przyczyny trądziku: Co to jest trądzik i dlaczego go mam?

Editor
-
0
Przyczyny trądziku: Co to jest trądzik i dlaczego go mam?

Co to jest trądzik? Dowiedz się od ekspertów doktora podstaw na temat tej choroby skóry.

Nie bez powodu nazywa się go „trądzikiem pospolitym” – prawie każdy z nas w pewnym momencie życia doświadcza pojawienia się pryszczy.

Zaczyna się on, gdy tłuste wydzieliny gruczołów łojowych skóry (gruczołów tłuszczowych) zatykają maleńkie otwory mieszków włosowych (zatkane pory). Jeśli otwory są duże, zatykają się w postaci zaskórników: małych, płaskich plamek z ciemnym środkiem. Jeśli otwory pozostają małe, zatory przybierają postać białych zaskórników: małych, cielistych grudek. Oba rodzaje zatkanych porów mogą przekształcić się w obrzęknięte, tkliwe stany zapalne, pryszcze lub głębiej położone grudki czy guzki. Guzki występujące w ciężkich przypadkach trądziku (trądzik torbielowaty) to twarde obrzęki pod powierzchnią skóry, które stają się zaognione, tkliwe, a czasem zakażone.

Chociaż trądzik pozostaje w dużej mierze przekleństwem okresu dojrzewania, około 20% wszystkich przypadków występuje u dorosłych. Trądzik zaczyna się zwykle w okresie dojrzewania, między 10 a 13 rokiem życia, a jego objawy są zwykle gorsze u osób o tłustej skórze. Trądzik u nastolatków trwa zwykle od 5 do 10 lat, a ustępuje zwykle na początku 20. roku życia. Występuje u obu płci, choć u nastoletnich chłopców ma zazwyczaj najcięższe przypadki. Kobiety częściej niż mężczyźni mają łagodne lub umiarkowane postacie trądziku w wieku 30 lat i później.

Zmiany trądzikowe najczęściej występują na twarzy, ale mogą się także pojawić na szyi, klatce piersiowej, plecach, ramionach i barkach.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, trądzik nie jest spowodowany szkodliwą dietą, niewłaściwą higieną czy niekontrolowanym popędem płciowym. Prawda jest taka, że za większością form trądziku stoją czynniki dziedziczne i hormonalne. Odstawienie czekolady czy szorowanie twarzy 10 razy dziennie nie zmieni Twoich predyspozycji do tego nieestetycznego, czasem bolesnego, a często wstydliwego problemu skórnego.

Co powoduje trądzik?

Przyczyna powstawania trądziku nie jest do końca poznana. Stres może wprawdzie nasilać trądzik, ale z pewnością go nie powoduje.

Hormony.

Trądzik pospolity u nastolatków rozpoczyna się wraz ze wzrostem produkcji hormonów. W okresie dojrzewania zarówno chłopcy, jak i dziewczęta wytwarzają duże ilości androgenów – męskich hormonów płciowych, do których należy testosteron. Testosteron pobudza organizm do wytwarzania większej ilości sebum, czyli oleju produkowanego przez gruczoły tłuszczowe skóry.

Bakterie.

Nadmiar sebum zatyka ujścia mieszków włosowych – szczególnie tych na twarzy, szyi, klatce piersiowej i plecach. W tych zatkanych mieszkach włosowych rozwijają się bakterie. Powoduje to powstawanie na powierzchni skóry zaskórników lub białych zaskórników, zwanych też „zaskórnikami”. Czasami zatykające się mieszki włosowe powodują pękanie ich ścianek pod naporem nagromadzonych substancji. W takiej sytuacji łój wycieka do pobliskich tkanek i tworzy się krosta lub grudka – jest to trądzik zapalny. Większe, tkliwe krostki nazywane są guzkami.

W zależności od rodzaju tabletek, doustne środki antykoncepcyjne mogą u niektórych kobiet wywoływać trądzik, a u innych go hamować. Niektóre iniekcyjne środki antykoncepcyjne oraz wkładki wewnątrzmaciczne (IUD) również mogą powodować trądzik. Sterydy przyjmowane przez niektórych kulturystów i innych sportowców również mogą prowadzić do powstawania poważnych ognisk trądziku.

Trądzik pospolity ma wiele podtypów. Trądzik noworodkowy (acne neonatorum) i trądzik niemowlęcy (acne infantum) dotyka czasami noworodków i niemowląt, zwykle chłopców. Na twarzy pojawia się wysypka w postaci krostek, która zwykle ustępuje w ciągu kilku tygodni bez trwałych następstw. Trądzik niemowlęcy może jednak trwać dłużej, być bardziej nasilony i powodować blizny.

U osób, które w okresie nastoletnim nie miały prawie żadnych pryszczy, z wiekiem może pojawić się trądzik pospolity. Mimo normalnego wzrostu poziomu androgenów w okresie dojrzewania, niektórzy lekarze uważają, że zaostrzenia trądziku mają mniej wspólnego z poziomem androgenów niż z reakcją skóry na zwiększone wydzielanie łoju lub na bakterie wywołujące trądzik. Bakteria Propionibacterium acnes występuje naturalnie w zdrowych mieszkach włosowych. Jeśli w zaczopowanych mieszkach włosowych nagromadzi się ich zbyt wiele, mogą wydzielać enzymy rozkładające łój i powodujące stan zapalny. Niektórzy ludzie są po prostu bardziej wrażliwi na tę reakcję niż inni. Poziom łoju, który u jednej osoby może spowodować pojawienie się jednej lub dwóch krostek, u innej może być przyczyną rozległych ognisk – a nawet ostrego trądziku torbielowatego.

Głębokie oddychanie: łagodzenie stresu krok po kroku

Editor
-
0
Głębokie oddychanie: łagodzenie stresu krok po kroku

Lekarz opowiada o korzyściach płynących z głębokiego oddychania w walce ze stresem i niepokojem.

Głębokie oddychanie to prosty sposób na odprężenie i pozbycie się zmartwień. Można to robić praktycznie wszędzie i zajmuje to tylko kilka minut.

Nazywane również oddychaniem brzuchem, oddychaniem przeponowym lub oddychaniem brzusznym, pomaga złagodzić stres. Może również obniżyć ciśnienie krwi i rozluźnić napięte mięśnie. Kiedy nauczysz się zdrowych sposobów na relaks, łatwiej będzie Ci unikać niezdrowych wyborów. Stres utrudnia dokonywanie zdrowych wyborów, takich jak wybieranie dobrej żywności czy znajdowanie energii do ćwiczeń. Kiedy jesteś zrelaksowany, możesz być bardziej świadomy.

Z tego przewodnika krok po kroku dowiesz się, jak pozbyć się stresu, a następnie nauczysz swoje dzieci, jak radzić sobie ze stresem w pomocny sposób. Każdy może skorzystać z odrobiny zdrowego, uspokajającego relaksu.

1. Znajdź wygodne, ciche miejsce, w którym możesz usiąść lub położyć się. Wybierz takie miejsce, w którym wiesz, że nikt nie będzie Ci przeszkadzał. Siedząc, trzymaj plecy prosto, a stopy płasko na podłodze. Zamknij oczy.

2. Połóż jedną rękę na brzuchu, tuż poniżej żeber. Drugą rękę połóż na klatce piersiowej.

3. Weź równomierny oddech.

4. Teraz weź powolny, głęboki oddech. Wdychaj powietrze powoli przez nos. Zwróć uwagę, jak brzuch pęcznieje pod dłonią.

5. Wstrzymaj oddech na sekundę lub dwie.

6. Powoli wydychaj powietrze przez usta. Zwróć uwagę, jak dłoń na brzuchu wchodzi do środka wraz z oddechem.

7. Zrób to kilka razy, aż uzyskasz uspokajający rytm.

8. Teraz dodaj do swojego oddechu obrazy. Podczas wdechu wyobraź sobie, że powietrze, którym oddychasz, rozprzestrzenia się po całym ciele i daje poczucie odprężenia i spokoju.

9. Podczas wydechu wyobraź sobie, że Twój oddech rozwiewa stres i napięcie.

10. Spróbuj głęboko oddychać przez 10 minut lub do momentu, gdy poczujesz się zrelaksowany i mniej zestresowany. Stopniowo wydłużaj czas do 15-20 minut.

Jeśli jesteś zdenerwowany i nie masz 10 minut na odstresowanie się, nawet kilka głębokich oddechów może pomóc. Gdy przećwiczysz to kilka razy, mini wersja tego ćwiczenia może pomóc w rozładowaniu napięcia. Wyobraź sobie, że każdy oddech usuwa stres, a w ciągu minuty lub dwóch możesz uspokoić swój niepokój.

Postaraj się codziennie wygospodarować czas na głębokie oddychanie. Możesz zacząć od tego dzień. Możesz też poczekać do popołudnia, gdy dzieci wrócą ze szkoły, i zrobić to razem. Pomoże im to pozbyć się stresu z całego dnia i przygotuje wszystkich na spokojniejszy, bardziej relaksujący wieczór. Głębokie oddychanie przed snem może być kojącą częścią rutyny przed snem. Wybierz czas, który odpowiada Tobie i Twoim dzieciom, jeśli są zaangażowane. Postaraj się zachować tę samą rutynę każdego dnia, aby uzyskać jak najwięcej korzyści.

Gdy nauczysz się głębokiego oddychania, możesz wykorzystać je do uspokojenia się w dowolnym miejscu. Siedząc przy biurku lub wykonując prace domowe, zwracaj uwagę na swój oddech i odczuwany stres. Przypomnij sobie rutynę głębokiego oddychania i pozwól, by stres zniknął.

Alergie u niemowląt i małych dzieci: Rodzaje, diagnostyka, leczenie

Editor
-
0
Alergie u niemowląt i małych dzieci: Rodzaje, diagnostyka, leczenie

Wiele rzeczy może wywołać u niemowląt i małych dzieci kaszel, kichanie lub pokrzywkę. Lekarz opowiada o najczęstszych rodzajach alergii dziecięcych i o tym, jak rozpoznać znaki ostrzegawcze.

Mleko krowie, roztocza kurzu, a nawet zwierzęta domowe mogą wywołać reakcję alergiczną u najmniejszych ludzi. Jeśli tak się stanie, są rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc swojemu dziecku.

Alergie pokarmowe

Około 6 milionów dzieci ma alergię pokarmową. Zdarza się to częściej u chłopców niż u dziewczynek. Twoje dziecko może być uczulone na każdy pokarm, a nawet na więcej niż jeden z nich.

Orzeszki ziemne są głównym czynnikiem wywołującym alergie pokarmowe u dzieci. Inne często występujące to:

  • Mleko krowie

  • Jaja

  • Ryby

  • Orzechy z drzew (np. migdały, nerkowce, orzechy włoskie)

  • Skorupiaki (takie jak krab, homar i krewetki)

  • Soja

  • Pszenica

Najczęstsze objawy alergii pokarmowej u niemowląt i małych dzieci to:

  • Ból brzucha

  • Kaszel

  • Biegunka

  • Omdlenia

  • Pokrzywka lub wysypka

  • Nudności lub wymioty

  • Czerwona wysypka wokół ust

  • Katar lub duszność w nosie

  • Opuchlizna twarzy, nóg lub rąk

  • Ucisk w gardle

  • Problemy z oddychaniem, w tym świszczący oddech

Alergie pokarmowe mogą powodować nagłe i poważne objawy zagrażające życiu. Na przykład, dziecko może mieć poważne problemy z oddychaniem i gwałtowny spadek ciśnienia krwi, co może spowodować wstrząs. Objawy wstrząsu to bladość, lepkość skóry i zawroty głowy. Ten rodzaj reakcji nazywany jest anafilaksją. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską.

Lekarz Twojego dziecka prawdopodobnie da Ci coś, co nazywa się EpiPen, którego możesz użyć, aby podać zastrzyk epinefryny (adrenaliny) w nagłym wypadku. Należy go użyć przy pierwszych objawach.

Nie ma lekarstwa na alergie pokarmowe. Jednak nowe badania wykazały, że w przypadku orzeszków ziemnych, możliwe jest zapobieganie rozwojowi ciężkiej alergii poprzez podawanie ich niemowlętom z grupy wysokiego ryzyka już od 4 do 6 miesiąca życia. Inne badania wykazały również, że krople do immunoterapii podawane pod język są bezpieczne i skuteczne w leczeniu alergii na orzeszki ziemne, nawet u dzieci w wieku 1 roku życia. Wykazano również, że pomagają one w znacznym stopniu odczulić dzieci na alergię.

Niektóre badania wykazały, że wprowadzenie do organizmu wielu alergenów razem, takich jak orzechy, jaja i ryby, może pomóc układowi odpornościowemu w zapobieganiu rozwojowi alergii, ale potrzebne są dalsze badania. Amerykańska Akademia Pediatrii zachęca do wprowadzania pokarmów alergizujących pod nadzorem lekarza.

Z reguły jednak, jeśli u dziecka zdiagnozowano alergię pokarmową, musi ono trzymać się z dala od danego pokarmu, nawet w niewielkich ilościach. Należy sprawdzać wszystkie etykiety na produktach spożywczych pod kątem ukrytych składników, takich jak olej arachidowy, i zachować ostrożność przy zamawianiu posiłków w restauracjach.

U niektórych dzieci alergia pokarmowa ustępuje, ale u innych może utrzymywać się przez całe życie.

Czasami niemowlęta karmione piersią stają się niespokojne po zjedzeniu przez matkę pewnych pikantnych lub wzdymających pokarmów, takich jak kapusta. Lekarze nie nazywają tego prawdziwą alergią, ponieważ nie powoduje to typowych objawów alergii, takich jak pokrzywka czy wysypka – najczęstsze objawy alergii pokarmowej. Jeśli Twoje dziecko marudzi lub płacze za każdym razem, gdy spożywasz jakiś pokarm, skontaktuj się z pediatrą. Może to być oznaką kolki.

Jeśli w Twojej rodzinie zdarzały się alergie pokarmowe, pediatrzy zalecają, aby:

  • Podawać dziecku wyłącznie mleko matki do ukończenia 6 miesiąca życia. Może to zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia alergii pokarmowych.

  • Zwracaj uwagę na ilość nabiału, ryb, jaj i orzechów spożywanych w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Jednak matki karmiące piersią nie powinny zbytnio stresować się swoją dietą. Nie ma dowodów na to, że rezygnacja z niektórych pokarmów podczas karmienia piersią może uchronić dziecko przed alergią lub astmą. A dzieci z alergiami pokarmowymi są od 2 do 4 razy bardziej narażone na astmę i inne alergie.

Alergie sezonowe

Jeśli objawy u Twojego dziecka nasilają się w określonych porach roku, może to być katar sienny, zwany również alergicznym nieżytem nosa. Ta często występująca u dzieci alergia powoduje kichanie, smarkanie i inne objawy w okresie kwitnienia niektórych drzew, traw i chwastów. Pyłki drzew i roślin należą do najczęstszych czynników wywołujących alergię u dzieci.

Objawy są takie same, jak u dorosłych:

  • katar, swędzenie nosa

  • Wodniste oczy

  • Kichanie

  • Duszny nos

Dziecko lub maluch może również odczuwać ból ucha. Zarówno alergie sezonowe, jak i alergie domowe mogą prowadzić do przewlekłych infekcji ucha.

Alergie wewnątrz pomieszczeń

Ulubione pluszowe zwierzątko Twojego dziecka może być czynnikiem wywołującym alergię. Małe drobiny kurzu, zwane roztoczami, pogarszają stan alergii w pomieszczeniach. Roztocza te gromadzą się w miękkich, przytulnych miejscach, takich jak pluszowe zabawki i poduszki. Pleśń, dym papierosowy i perfumy również mogą wywoływać alergie u dzieci.

Około 1 na 6 dzieci ma alergię wewnętrzną. Objawy są takie same jak w przypadku alergii sezonowych i obejmują katar, duszność w nosie i kichanie.

Możesz pomóc swojemu maluchowi poczuć się lepiej, wykonując następujące czynności:

  • Raz w miesiącu wymieniaj filtry w kanałach wentylacyjnych.

  • Unikaj wykładzin dywanowych od ściany do ściany. Mogą one gromadzić kurz.

  • Regularnie zamiataj i odkurzaj.

  • Używaj odpornych na alergeny, zapinanych pokrowców na materace, sprężyny i poduszki.

  • Pierz pościel co 2-3 tygodnie w gorącej wodzie i susz ją w suszarce.

  • Umieść miękkie zabawki w plastikowej, zamykanej torbie i raz w tygodniu włóż ją do zamrażarki na co najmniej 5 godzin. Zabija to roztocza kurzu.

  • Nie używaj nawilżaczy i parowników. Dodają one wilgoci do powietrza i zwiększają ryzyko pojawienia się pleśni i roztoczy.

Alergie zwierząt domowych

Rodzinny pies może być dla Twojego malucha przytulanką i źródłem pociechy. Ale zwierzęta domowe mogą powodować, że niektóre dzieci (i dorośli) kichają i smarkają.

Alergia na zwierzęta domowe jest rodzajem alergii wewnętrznej. Najczęściej winowajcą są koty, ale psy również mogą powodować problemy alergiczne. Jeśli Twoje dziecko ma alergię na psa lub kota, spróbuj wybrać zwierzę przyjazne dla alergików, np. rybki.

Diagnozowanie alergii u niemowląt i małych dzieci

Należy prowadzić dziennik objawów występujących u dziecka – jakie są i kiedy występują – aby pomóc lekarzowi ustalić, jaki rodzaj alergii ma dziecko i jak ją leczyć.

Być może konieczne będzie zabranie dziecka do alergologa (lekarza specjalizującego się w alergiach). Będzie on pytał o objawy oraz historię zdrowia własnego i rodziny. Należy powiedzieć, kiedy występują objawy, np. po posiłkach lub w określonych porach roku.

Leczenie alergii u niemowląt i małych dzieci

Sposób leczenia dziecka może zależeć od rodzaju alergii, na którą cierpi. Ogólnie rzecz biorąc, lekarz może zalecić następujące środki, aby złagodzić objawy:

  • Tabletki lub płyny zwane lekami przeciwhistaminowymi, łagodzące wysypkę skórną lub katar

  • Inhalatory do stosowania, gdy dziecko ma problemy z oddychaniem

  • EpiPen do leczenia w nagłych przypadkach reakcji zagrażających życiu

  • Podawanie pod język kropli do immunoterapii z orzeszków ziemnych

Autorytarne rodzicielstwo: Co to jest?

Editor
-
0
Autorytarne rodzicielstwo: Co to jest?

O autorytarnym rodzicielstwie mówimy wtedy, gdy jesteśmy bardzo surowi wobec dziecka. Dowiedz się więcej o tym, co go powoduje, czego można się spodziewać i nie tylko.

Częste są też krzyki i kary cielesne. Rodzice autorytarni karzą dzieci za niepowodzenia, ignorując ich osiągnięcia. Oczekują, że dziecko nie będzie popełniać błędów i będzie im posłuszne. Jednak dzieci, które wychowują, zazwyczaj dobrze radzą sobie z przestrzeganiem zasad.

Cechy charakterystyczne rodziców autorytarnych

Jednym z głównych zadań rodzicielskich jest socjalizowanie dzieci do wartości i oczekiwań kultury, w której żyjemy. Jeśli jednak jesteś rodzicem autorytarnym, możesz mieć własne oczekiwania wobec dziecka, które są sprzeczne z jego oczekiwaniami.

Inne cechy, które mogą przyczynić się do uwydatnienia autorytarnych cech w stylu rodzicielskim, to m.in:

Okazujesz mało ciepła lub wysiłku, aby je pielęgnować. Czasami dzieci wagarują, ale to nie pozwala ci stać się zimnym, nieprzyjaznym i surowym wobec swoich dzieci. Zamiast krzyczeć na nie, oferuj im zachętę i pochwały, których potrzebują, aby rozwinąć poczucie własnej wartości i własnej wartości.

Zamiast pozytywnych wzmocnień stosujesz zawstydzanie. Dobre wychowanie powinno polegać na wpajaniu dobrych morałów poprzez proces, który uwzględnia emocje dziecka. Jeśli odczuwasz wstyd, aby zmusić dziecko do przestrzegania zasad, być może stosujesz autorytarne metody wychowawcze. Ważne jest, aby wiedzieć, że zawstydzanie może prowadzić do tego, że dzieci będą miały do nas zły stosunek. Osłabia też więź między rodzicem a dzieckiem, ponieważ może ono unikać spędzania z nim czasu.

Niecierpliwi się, gdy dziecko zachowuje się niewłaściwie. Jako rodzic autorytarny możesz nie oczekiwać od swoich dzieci niepożądanych zachowań. Trudno jest nawiązać tolerancyjne relacje z dzieckiem. Ponieważ rodzic uważa, że wie lepiej, może mu też brakować cierpliwości, by wyjaśnić dzieciom, dlaczego powinny unikać pewnych zachowań. Zamiast tego poświęcasz niewiele energii na zastanowienie się nad perspektywą dziecka lub nie poświęcasz jej wcale.

Masz problemy z zaufaniem. Czy jesteś typem rodzica, który nie ufa swoim dzieciom, że dokonują dobrych wyborów? Jeśli tak, czas zmienić styl rodzicielstwa. Dzieci wychowywane przez autorytarnych rodziców nie mają swobody, by pokazać, że potrafią się dobrze zachowywać. Kiedy stale pilnujesz dziecka, aby nie popełniało błędów, ograniczasz mu możliwość samodzielnego podejmowania decyzji. W rezultacie dziecko nie ponosi naturalnych konsekwencji swoich wyborów, które służą jako cenna lekcja życia.

Nie okazujesz uczuć ani empatii. Rodzic autorytarny nie wczuwa się w sytuację swoich dzieci ani nie okazuje im uczuć. Jeśli nie podejmuje się wysiłku, aby rozbawić dziecko lub zrozumieć jego emocje, oznacza to brak wrażliwości i troski. Bycie takim rodzicem sprawi, że dzieci będą naśladować takie zachowanie, traktując innych bez względu na to, jak się czują.

Wpływ autorytarnego rodzicielstwa na dziecko

Style rodzicielstwa są powiązane z różnymi wynikami dzieci, w tym z umiejętnościami społecznymi i wynikami w nauce. Konsekwencje autorytarnego stylu rodzicielstwa są bardziej negatywne niż pozytywne. Poniżej przedstawiono niektóre z tych negatywnych skutków:?

  • Niskie poczucie własnej wartości. O ile zachęcanie do dobrego zachowania pomaga wzmocnić dyscyplinę, o tyle krytykowanie sprawia, że dziecko zaczyna wątpić w swoją wartość i potencjał. Niedocenianie osiągnięć dziecka również może przyczynić się do niskiego poczucia własnej wartości.

  • Trudności w sytuacjach społecznych wynikające z braku umiejętności społecznych. Ważne jest, aby dzieci rozwijały umiejętności społeczne już w młodym wieku. Jeśli dziecku brakuje czasu na kontakty towarzyskie, może mieć trudności w nawiązywaniu relacji z innymi nawet wtedy, gdy stanie się dorosłe.

  • Dzieci mogą przejawiać zachowania agresywne poza domem. Surowość, kary fizyczne i nadmierna kontrola prowadzą do negatywnych zachowań u dzieci. Kary nie są tak skuteczne, jak dyscyplinowanie dziecka. Przemoc zawsze skłania do agresywnych zachowań.

  • Nie potrafią zaakceptować porażki. Jeśli jasno dajemy im do zrozumienia, że zawsze muszą dobrze wypaść, dzieci żyją pod presją osiągania dobrych wyników. Jeśli zachowanie dziecka opiera się na unikaniu kary za wszelką cenę, być może trzeba będzie zmienić styl wychowania. To sprawia, że dzieci boją się porażki, a nie traktują błędu jako okazji do nauki i poprawy.

  • Twoje dziecko łatwo się podporządkowuje, ale jednocześnie cierpi z powodu lęku. Kiedy dziecko nie robi tego, czego od niego oczekujemy, często jest rozzłoszczone, sfrustrowane i głośne. Takie zachowanie prowadzi do lęku u dzieci.

Mimo że autorytarne wychowanie wiąże się z negatywnymi skutkami, istnieją pewne możliwe pozytywne efekty. Należą do nich:

  • Dzieci wyrabiają w sobie chęć robienia rzeczy we właściwy sposób. Z powodu ciągłego nagabywania i wzmacniania przez rodziców, dzieci zawsze będą chciały postępować dobrze. Może to wynikać z lęku przed karą lub z uwarunkowań dotyczących zachowania się w określony sposób.

  • Rodzice wychowują bardziej odpowiedzialne dzieci. Dzieci prawie nie myślą o robieniu złych rzeczy, ponieważ przyzwyczajają się do przestrzegania zasad. Nawyk ten staje się tak silny, że trwa przez całe dorosłe życie.

  • Dzieci mogą być bardziej nastawione na osiąganie celów. Rodzice autorytarni szczegółowo określają zasady i sposób, w jaki dziecko ma się zachowywać. W rezultacie ich dzieci są bardziej skoncentrowane na wszystkim, co robią, co prowadzi do dawania z siebie wszystkiego.

Niezależnie od wszelkich dostrzeganych korzyści płynących z autorytarnego rodzicielstwa, o wiele lepiej jest być wobec dzieci ugodowym. Zmiana zaczyna się od przyznania, że nie wie się wszystkiego o rodzicielstwie. Uzyskanie jak największej ilości informacji o tym, jak wychowywać dziecko we właściwy sposób, będzie stanowiło długą drogę do stania się lepszym rodzicem.

Hiperfokus: Definicja, korzyści, wady i wskazówki dotyczące kontroli

Editor
-
0
Hiperfokus: Definicja, korzyści, wady i wskazówki dotyczące kontroli

Intensywna koncentracja, znana również jako hiperfokus, może być oznaką ADHD. Dowiedz się więcej o tym, czym jest hiperfokus, jaki jest jego związek z ADHD i jak sobie z nim radzić.

Hiperfokus to silnie skoncentrowana uwaga, która trwa przez długi czas. Koncentrujesz się na czymś tak mocno, że tracisz kontrolę nad wszystkim innym, co dzieje się wokół ciebie.

Lekarze często obserwują hiperfokus u osób z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), ale nie jest on oficjalnym objawem.

Nie przeprowadzono wielu badań nad hiperfokusem. Jedno z badań dotyczyło aktywności mózgu u osób, które bardzo mocno się koncentrowały. Stwierdzono różnice, które mogą oznaczać, że hiperkoncentracja jest bardziej naturalna dla osób z ADHD.

Ludzie z ADHD nie są jedynymi, którzy mają nadpobudliwość. Właściwie każdy może zatracić się w czymś, co go interesuje.

Na początku lat 90-tych XX wieku jeden z psychologów wymyślił koncepcję zwaną przepływem. Jest to sytuacja, w której człowiek w pełni angażuje się w wymagającą czynność, która sprawia mu przyjemność. Odcinasz się od reszty świata, a nawet tracisz poczucie czasu. Osoby z ADHD mają problemy z wyrwaniem się z tego stanu i przeniesieniem uwagi na coś innego.

Szczególnie łatwym sposobem na popadnięcie w hiperfokus wydaje się być czas ekranowy. Gry wideo, telewizja czy media społecznościowe mogą pochłaniać całe godziny.

Przyczyny hiperfokusu

Zmiany w płacie czołowym, części mózgu kontrolującej poczucie nagrody, mogą prowadzić do nadmiernej koncentracji uwagi. Pewne zadanie może być dla Ciebie tak satysfakcjonujące, że trudno Ci będzie przejść do czegoś innego.

Inna przyczyna może być związana z zachowaniem. Pacjent może mieć trudności z kontrolowaniem, ile uwagi poświęca czemuś.

Jak wygląda hiperfokus

Hiperfokus u dzieci

Dzieci nadpobudliwe mogą być tak zajęte grą wideo lub oglądaniem telewizji, że nie usłyszą, że ktoś woła ich imię. Mogą też zatracić się w pracy domowej z przedmiotu, który naprawdę lubią.

Hiperfokus u dorosłych

U osób dorosłych osoba nadpobudliwa psychoruchowo może być pochłonięta pracą lub obowiązkami domowymi. Zapomina o jedzeniu lub przegapia ważne spotkanie.

Korzyści z hiperfokusu

Hiperkoncentrację można wykorzystać w dobrym celu. Jest oczywiste, że jeśli masz projekt, który wymaga całkowitego zaangażowania, który naprawdę cię interesuje lub jedno i drugie, możesz pracować aż do jego ukończenia.

Wady hiperfokusu

Nikt nie będzie miał nic przeciwko temu, abyś godzinami rozwiązywał zadania matematyczne lub malował dom. Hiperfokus może jednak powodować konflikty z innymi ludźmi i problemy w szkole lub pracy.

Może również utrudniać zdiagnozowanie ADHD, zwłaszcza u dzieci uważanych za uzdolnione. Radzą sobie one lepiej w szkole, ponieważ ich wysokie IQ pomaga im ominąć problemy z nauką, które zwykle towarzyszą temu zaburzeniu, a ich zdolność do hiperfokusu może sprawić, że jeszcze trudniej będzie je zauważyć.

Wskazówki, jak kontrolować nadpobudliwość psychoruchową u dorosłych

  • Dowiedz się, na jakich rzeczach skupiasz swoją uwagę.

  • Nie zaczynaj niczego, na czym możesz się nadmiernie skoncentrować przed snem lub przed rozpoczęciem czegoś, co prawdopodobnie będziesz próbował odłożyć na później.

  • Zwracaj uwagę na swój sposób myślenia. Łatwo jest się nadmiernie skoncentrować, nie zdając sobie z tego sprawy. Nie możesz przestać tego robić, jeśli nie wiesz, że to się dzieje.

  • Ćwicz bycie w pełni obecnym. Stosuj ćwiczenia mindfulness, aby pozostać w tu i teraz.

  • Ustawiaj timery i alarmy, aby wiedzieć, ile czasu upłynęło od rozpoczęcia danej czynności.

  • Gdy już zorientujesz się, że jesteś w stanie hiperfokusu, poruszaj się. Zmiana pozycji może pomóc w wyjściu z tego stanu.

  • Wyznacz cele projektu i zrób sobie przerwę, gdy je osiągniesz.

Wskazówki, jak kontrolować nadpobudliwość psychoruchową u dzieci

  • Ogranicz czas oglądania telewizji lub grania w gry wideo.

  • Zachowaj jasny, regularny rozkład dnia.

  • Porozmawiaj z dzieckiem o nadpobudliwości i zapytaj, jak możecie wspólnie zmienić ten stan rzeczy.

1...3,2643,2653,266...3,364Strona 3,265 z 3,364
© Newspaper WordPress Theme by TagDiv