Strona główna Blog Strona 3263

Intymność z partnerem po ciąży

0

Lekarz omawia normalne zmiany, jakie zachodzą w domu po urodzeniu dziecka, oraz sposoby utrzymania więzi z partnerem po ciąży.

funkcja

Zanim pojawiło się dziecko, Ty i Twój partner prawdopodobnie spędzaliście mnóstwo czasu na rozmowach, spotkaniach towarzyskich i odkrywaniu Waszego życia seksualnego.

Jednak odkąd zostaliście rodzicami, większość czasu i uwagi poświęcaliście nowemu dziecku. Po urodzeniu dziecka nastąpi wiele zmian i ważne jest, aby omówić z partnerem stres, obawy i uczucia. Codzienne spędzanie z partnerem czasu o wysokiej jakości może wzmocnić wasz związek.

Wypróbuj poniższe pomysły:

  • Rozmawiajcie o swoich uczuciach. Stres związany z wychowywaniem niemowlęcia może być trudny do pokonania w pojedynkę. Oboje możecie mieć różne obawy i sposoby radzenia sobie z tą nową zmianą, a podzielenie się nimi ze sobą może pomóc. ??

  • Skupcie się na powodach, dla których się w sobie zakochaliście i znajdźcie sposoby, aby pozostać blisko siebie, np. rozmawiając przez telefon w ciągu dnia lub trzymając się za ręce.

  • Przywróćcie wieczorne randki. Poproś przyjaciela lub krewnego, aby popilnował dziecka przez kilka godzin, abyście mogli pójść na kolację lub do kina, jak za dawnych czasów. Skieruj rozmowę z dala od dziecka. Bardzo ważne jest też, abyście ponownie się ze sobą zjednoczyli.

Rozwój dziecka w tym tygodniu

Teraz, gdy Twoje dziecko siedzi, sięga po ludzi i zabawki, uśmiecha się i nawiązuje kontakt wzrokowy, jest już prawdziwym motylem społecznym.

Oto, czego możesz się spodziewać teraz lub w ciągu najbliższych kilku tygodni:

  • Twoje dziecko powinno uwielbiać zabawę. Kiedy tylko będziesz dostępny, dziecko będzie chciało wchodzić z Tobą w interakcje, czy to wskazując na różne przedmioty i oczekując, że usłyszy ich nazwy, czytając książeczki, dzieląc się zabawkami, czy po prostu gaworząc i uśmiechając się.

  • Niemowlęta uwielbiają przeglądać się w lustrze, zwłaszcza jeśli jesteś przy nich, aby urozmaicić tę zabawę. Naśladujcie siebie nawzajem, demonstrujcie różne emocje lub pokażcie dziecku, jak bawić się w podchody z własnym obrazem.

  • Jeśli nie jest zmęczone lub chore, możesz oczekiwać, że dziecko będzie w radosnym, wesołym nastroju przez kilka godzin każdego dnia.

Miesiąc 7, Tydzień 1 Wskazówki

porady

  • Niemowlęta uwielbiają być trzymane na rękach i kochają muzykę. Puść ulubione piosenki, przytul dziecko, kołysz je i tańcz razem z nim.

  • Miej pod ręką wystarczająco dużo zabawek dostosowanych do wieku dziecka, aby od czasu do czasu dać mu coś nowego. Zabierz zapomnianą zabawkę, która za miesiąc znów będzie wydawała się nowa.

  • Codziennie czytaj swojemu dziecku. Pomaga to w rozwoju języka.

  • Nie masz opiekunki? Zaplanuj wieczorne randki w domu. Zjedzcie kolację po położeniu dziecka do łóżka, wypożyczcie film, a potem przenieście się do sypialni (lub na kanapę).

  • Rodzicielstwo niemowlęcia może nadwyrężyć wasze życie seksualne. Jesteś zbyt zmęczony w nocy? Zachowajcie intymność rano lub w czasie drzemki.

  • Wyznacz czas na wspólne obowiązki. Szybciej wykonacie zadania i będziecie mieli czas na rozmowę podczas pracy.

  • Skupiając się na dziecku, możesz zaniedbywać siebie. Odpowiednia ilość snu, ćwiczeń i zdrowa dieta mogą poprawić Twój nastrój, relacje z innymi, a nawet sprawić, że będziesz bardziej uważnym rodzicem.

Co to jest chwyt szczypcowy? Znaczenie tej umiejętności z zakresu motoryki precyzyjnej

0

Dowiedz się więcej o chwycie szczypcowym, ważnym kamieniu milowym w rozwoju.

Chwyt szczypcowy jest ważnym kamieniem milowym w rozwoju drobnej motoryki. Dzieci używają chwytu szczypcowego do podnoszenia przedmiotów i karmienia się, a także kładzie on fundament pod dobry chwyt ołówka, kiedy rozpoczną naukę w szkole. ?

Jak rozwija się chwyt szczypcowy?

Dziecko może zacząć chwytać palcami dopiero pod koniec pierwszego roku życia, ale wiele czynności związanych z rozwojem motoryki małej następuje wcześniej. Kamienie milowe w chwytaniu to między innymi:?

Chwytanie odruchowe. Kiedy dziecko jest noworodkiem, automatycznie chwyci wszystko, co włożysz mu do ręki. Jest to tzw. chwyt odruchowy dłoniowy. Zwykle ustępuje on do 6 miesiąca życia.

Surowy chwyt dłoniowy. Około 4. miesiąca życia dziecko zacznie używać dłoni do chwytania przedmiotów, które trzymasz w jego ręku. Jest to tak zwany surowy chwyt dłoniowy. Może również zacząć sięgać po przedmioty.

Chwyt łokciowy dłoni. Wkrótce po surowym chwycie dłoniowym, dziecko zacznie chwytać przedmioty łokciowe. Dzieje się tak, gdy dziecko trzyma przedmiot bardziej po stronie dłoniowej. Nadal będzie używać chwytu dłoniowego, a kciuk nie jest jeszcze zaangażowany. ?

Chwyt grzechoczący. Kiedy dziecko ma około 6 miesięcy, zaczyna używać chwytu grabiącego do podnoszenia przedmiotów. Używa wszystkich palców w tym samym czasie, aby podnieść przedmiot.

Chwyt radialny dłoniowy. Jest to pierwszy moment, w którym dziecko zaczyna używać kciuka do chwytania małych przedmiotów. Palce dziecka zawijają się wokół przedmiotu, a kciuk stabilizuje go z boku. ??

Chwytanie nożyczkami. Wraz ze wzrostem zręczności kciuka dziecko będzie w stanie chwycić mały przedmiot, taki jak rodzynka, między kciuk i bok zakrzywionego palca wskazującego. Stanie się tak, gdy dziecko skończy około 8 miesięcy.

Chwyt promieniowy. Kiedy dziecko osiągnie wiek około 9 miesięcy, będzie w stanie utrzymać przedmiot między palcami i kciukiem. Nie będzie musiało używać dłoni do stabilizacji.

Chwytanie dolnej części palców. Zanim dziecko zacznie dobrze chwytać przedmioty, używa podrzędnego chwytu szczypcowego. W tym chwycie dziecko trzyma mały przedmiot między kciukiem a palcem wskazującym, używając opuszków. Przedmiot będzie znajdował się bardziej po stronie kciuka. ?

Wyższy chwyt szczypcowy. Około pierwszych urodzin Twoje dziecko będzie miało w pełni rozwinięty chwyt szczypcowy. Będzie ono w stanie podnosić małe przedmioty czubkami kciuka i palca wskazującego. Zacznie również używać jednego palca do wskazywania przedmiotów, które je interesują. ?

Ćwiczenia zachęcające do chwytania palcami

Niektóre czynności i zabawki mogą wspomagać rozwój chwytu szczypcowego u dziecka. Ruchy ręki wykonywane podczas zabawy pomogą zwiększyć siłę i sprawność kciuka i pierwszego palca. Należy unikać lub ograniczyć niektóre czynności w okresie rozwoju motoryki małej dziecka.

zabawki dostosowane do wieku. Dziecko będzie w naturalny sposób przechodzić przez kolejne etapy rozwoju. Większość zabaw dziecka w tym wieku będzie polegała na poznawaniu otoczenia za pomocą zmysłów. Chociaż to Ty będziesz jego ulubionym towarzyszem zabaw, możesz mu zaoferować kilka zabawek odpowiednich dla jego rozwoju, takich jak:?

  • Lusterko, w którym dziecko może zobaczyć swoje odbicie

  • Układanie pierścieni, aby dziecko mogło ćwiczyć układanie pierścieni na małym stożku

  • Ruchome łóżeczko, które zainteresuje dziecko i rozwinie jego uwagę

  • Zabawki do ciągnięcia i pchania pomagają dziecku ćwiczyć motorykę ogólną

Unikaj technologii. Badanie przeprowadzone w 2017 r. wykazało, że dzieci, które najlepiej trzymały ołówek w przedszkolu, używały w domu najmniej technologii. Uczestniczyły one również w większej liczbie zajęć z zakresu motoryki małej w domu. Umiejętności w zakresie motoryki precyzyjnej w przedszkolu wiążą się z późniejszymi osiągnięciami w szkole.

Ponadto Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby dzieci poniżej 18 miesiąca życia nie korzystały z ekranu, z wyjątkiem rozmów wideo. Dzieci nie uczą się dobrze z ekranów, wbrew temu, co twierdzą marketingowcy. Dzieci potrzebują bezpośredniej interakcji, aby się uczyć.

Wszystkie dzieci osiągają różne kamienie milowe w różnym czasie, ale jeśli niepokoi Cię rozwój chwytów szczypcowych lub drobnej motoryki u Twojego dziecka, porozmawiaj z lekarzem.

Objawy trądziku: Krosty, wągry, zaskórniki, trądzik torbielowaty i inne

0

Dowiedz się więcej o objawach trądziku – i sygnałach, że powinieneś skontaktować się z lekarzem – od ekspertów z firmy Doctor.

Objawy trądziku to:

  • Trwałe, nawracające czerwone plamki lub obrzęki na skórze, ogólnie znane jako pryszcze; obrzęk może stać się zaogniony i wypełnić się ropą. Zazwyczaj pojawiają się na twarzy, klatce piersiowej, ramionach, szyi lub górnej części pleców.

  • Ciemne plamy z otwartymi porami w centrum (zaskórniki)

  • Drobne białe grudki pod skórą, które nie mają widocznego otworu (whiteheads)

  • Czerwone obrzęki lub grudki (tzw. grudki), które w widoczny sposób wypełnione są ropą

  • Guzki lub grudki pod skórą, które są zaognione, wypełnione płynem i często tkliwe; guzki te mogą mieć wielkość nawet jednego cala.

Zgłoś się do lekarza w związku z trądzikiem, jeśli:

  • Trądzik sprawia, że jesteś nieszczęśliwy lub czujesz się niekomfortowo

  • W wyniku trądziku powstają blizny

  • Trądzik powoduje powstawanie ciemnych plam

  • Masz ciężki trądzik, który może powodować powstawanie guzków pod skórą i uporczywych pryszczy; dermatolog może zalecić leki na receptę, aby kontrolować stan i zapobiegać powstawaniu trwałych blizn.

  • Trądzik nie reaguje na środki dostępne bez recepty; konieczne może być leczenie farmakologiczne.

Najlepsze sposoby czyszczenia rusztów grilla

0

Dowiedz się, jak czyścić ruszty grilla, w tym czego używać do czyszczenia rusztów grilla, kiedy czyścić ruszty grilla, jak odtłuszczać ruszty grilla i wiele więcej.

Z tego powodu mycie rusztów w zmywarce lub podczas cyklu samoczyszczenia w piekarniku może nie być dobrym pomysłem. Dym i ogień wytwarzają sadzę, która powoduje trwałe plamy.

Czyszczenie rusztów grilla

Pierwszym krokiem w czyszczeniu rusztów grilla jest wstępne rozgrzanie grilla przez 15 minut. Rozgrzanie wstępne może pomóc w zmiękczeniu tłuszczu, który zebrał się na rusztach. Ułatwia to jego usunięcie. Może to również zmniejszyć ilość smaru, którego trzeba będzie użyć. Po 15 minutach wyczyść ruszty za pomocą szczotki do grilla ze stali nierdzewnej.

Tacka ociekowa. Po wyczyszczeniu rusztów nie zapomnij opróżnić tacki ociekowej. Tacka ociekowa gromadzi nadmiar tłuszczu. Pomaga to uniknąć bałaganu i rozpalania ognia od tłuszczu podczas grillowania. W przypadku nadmiernego nagromadzenia tłuszczu warto rozważyć użycie szpachli (plastikowej) do jego zeskrobania. Należy to robić, gdy grill jest jeszcze ciepły, aby ułatwić sobie zadanie.

Pokrywa. Sprawdzić wewnętrzną górną część pokrywy, aby zobaczyć, czy nie łuszczy się. Jeśli tak się dzieje, nie należy mylić tego z farbą. Może to wyglądać jak łuszcząca się farba, ale w rzeczywistości jest to mieszanina smaru i sadzy (osadów dymu). Spróbuj zeskrobać ją szczotką ze stali nierdzewnej. Może to pomóc zapobiec spadaniu sadzy na żywność podczas używania grilla.

Można również spróbować wyczyścić pokrywę, gdy nie jest gorąca. Użyj wilgotnej gąbki lub kawałka folii, aby wyczyścić wewnętrzną stronę pokrywy. Mosiężna szczotka również może być pomocna.

Czyszczenie rusztów grilla za pomocą myjki ciśnieniowej

Myjka gazowa lub elektryczna może również doskonale poradzić sobie z czyszczeniem grilla. Upewnij się, że myjka wytwarza co najmniej 1,3 GPM (galonów na minutę) przy ciśnieniu 2000 PSI (funtów siły na cal kwadratowy), aby dobrze czyściła.

Jeśli używasz grilla gazowego lub propanowego, zacznij od odłączenia go od linii gazowej lub zbiornika z propanem. Odłącz przewód zasilający i usuń wszelkie przewody lub zbiorniki z drogi, aby uniknąć uszkodzenia przez strumień wody. Jeśli używasz grilla na węgiel drzewny, usuń pozostałe węgle i odłącz grill.

Rozważ mycie z dala od domu lub innych rzeczy, które mogą przeszkadzać w zetknięciu się z unoszącymi się śmieciami. Aby chronić meble i rośliny, spróbuj przykryć je ściereczką do malowania, obrusem lub plandeką.

Jak odtłuścić ruszty grilla

Aby usunąć cały tłuszcz z rusztów grilla, konieczne może być wyczyszczenie ich za pomocą detergentu odtłuszczającego, nadającego się do mycia w myjkach ciśnieniowych. Załadować detergent do pralki i wyczyścić grill. Przed użyciem detergentu należy zapoznać się z instrukcjami podanymi na butelce z detergentem i w instrukcji obsługi myjki.

Zamocuj dyszę do namydlania i nanieś środek odtłuszczający. Aby skuteczniej czyścić, staraj się wykonywać natryskiwanie równolegle do podłoża. Należy również unikać bezpośredniego spryskiwania elementów grzejnych. Po naniesieniu odtłuszczacza należy odczekać od trzech do pięciu minut, a następnie spłukać urządzenie od góry w dół. Do płukania grilla należy używać dyszy o kącie 15 lub 25 stopni.

Jeśli nie jesteś zadowolony z rezultatów, powtórz ten proces, aby uzyskać lepsze wyniki. Możesz także spróbować zmienić dyszę na turbo podczas płukania. Po zakończeniu czyszczenia grilla należy pozostawić go na słońcu do wyschnięcia. Zacznij go używać dopiero po całkowitym wyschnięciu.

Jak utrzymać ruszty grilla w czystości

Bardzo ważne jest utrzymywanie rusztów grilla w czystości i bezpieczeństwie, nawet gdy nie używasz grilla. Gdy sezon grillowania dobiega końca, należy dokładnie wyczyścić grilla. Umyć ruszty i palenisko wodą z mydłem. Do mycia zewnętrznej części grilla użyj uniwersalnego środka czyszczącego. Uważać, aby nie zapomnieć o odłączeniu zbiornika z propanem, jeśli jest używany. Następnie przykryć i przechowywać grilla.

Przykryć grilla wodoodpornym, oddychającym pokrowcem. Pokrowiec wykonany z wytrzymałego materiału poliestrowego może spełnić swoje zadanie. Spróbuj znaleźć pokrowiec przeznaczony do konkretnego modelu grilla.

Jeśli mieszkasz w wilgotnym miejscu (np. nad oceanem), nie przykrywaj grilla, chyba że przez dłuższy czas panuje burzowa pogoda. Może to pomóc zapobiec uwięzieniu wilgotnego lub słonego powietrza, które może spowodować rdzewienie grilla. Staraj się również przecierać grill przynajmniej raz w tygodniu, aby usunąć nagromadzoną wilgoć i osady soli.

Przygotowanie do grillowania

Jeśli wyczyściłeś ruszt grilla, pozwól mu wyschnąć przed grillowaniem, a następnie nasmaruj go olejem. Dobrym rozwiązaniem może być oliwa z oliwek lub olej rzepakowy. Nałożenie oleju na ruszty pomaga uzyskać nieprzywierającą powierzchnię. Dzięki temu jest ona także odporna na rdzę. Po nasmarowaniu powierzchni olejem można przystąpić do grillowania.

Uczynienie rusztów grilla nieprzywierającymi może także ułatwić ich późniejsze czyszczenie. Jeśli używasz grilla na węgiel drzewny, zawsze upewnij się, że węgle całkowicie się wypaliły (przez ponad 48 godzin), zanim je wyrzucisz. Jeśli nie możesz czekać, aż ostygną, możesz namoczyć je wodą, a następnie wyrzucić. Wypalony węgiel i popiół wyrzuć do folii aluminiowej i wyczyść grill.

Dbaj również o szczotkę do grilla

Ważne jest również, aby nie zapomnieć o czyszczeniu szczotki do grilla podczas czyszczenia grilla. Jeśli zauważysz spłaszczone lub luźne włosie, być może nadszedł czas, aby je wymienić. Należy również unikać pozostawiania szczotki do grillowania w miejscach narażonych na działanie czynników atmosferycznych (deszcz, śnieg, słońce lub wilgoć). Traktuj szczotkę do grillowania w taki sam sposób, w jaki traktujesz swój grill.

Wysoko funkcjonujące ADHD u dorosłych: Jak to jest

0

Dowiedz się, co składa się na wysokofunkcjonujące ADHD u dorosłych i dlaczego niektórzy ludzie z ADHD nazywają je swoją supermocą.

W 2020 r. uwagę Arabki przykuły memy o zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Mimo że nigdy nie przyszło jej do głowy, że może na to chorować, Arab poszła do lekarza.

Kiedy zdiagnozowano u niej ADHD, poczuła ulgę. To było tak, jakby chmury się rozstąpiły i wyjrzało słońce. To nie było wszystko w mojej głowie – i nie chodziło tylko o mnie” – mówi.

O ADHD u dzieci mówi się bardzo dużo. Ale dorośli też mogą na nie cierpieć. W przypadku występowania tylko łagodnych objawów lub poważniejszych objawów, z którymi można sobie dobrze radzić, mamy do czynienia z tzw. wysoko funkcjonującym ADHD.

Objawy ADHD u osób dorosłych

ADHD jest często po raz pierwszy zauważane w dzieciństwie. Wiele dzieci z tym zaburzeniem ma trudności z usiedzeniem w miejscu i skupieniem uwagi. Mogą one działać pod wpływem impulsu, nie zastanawiając się nad niczym.

U dorosłych może być inaczej.

Wielu dorosłych może mieć ADHD i nie zdawać sobie z tego sprawy, mówi Denise Leung, MD, profesor nadzwyczajny psychiatrii w Columbia University Irving Medical Center w Nowym Jorku. Profil objawów jest inny u dorosłych niż u dzieci.

Dorośli z ADHD są często mniej nadpobudliwi i impulsywni niż dzieci, ale mają więcej problemów z utrzymaniem koncentracji na zadaniu.

Do innych objawów ADHD u dorosłych należą:

  • dezorganizacja

  • Słabe poczucie czasu

  • Kłopoty z określeniem, co należy zrobić najpierw

  • Nieumiejętność pracy wielozadaniowej

  • Uczucie niepokoju

  • Odkładanie na później lub nieukończenie projektów

  • Wahania nastroju

  • Łatwe uleganie stresowi

  • Trudność w słuchaniu, gdy ktoś inny mówi

  • Trudności z zapamiętywaniem lub wykonywaniem poleceń

  • Mieć tak wiele myśli, że trudno jest podążać tylko za jedną z nich

Każdy człowiek w pewnym momencie boryka się z tymi problemami, ale dla dorosłych z ADHD mogą one stać się nawykami.

Postawienie diagnozy

Wysoko funkcjonujące ADHD może występować u pacjenta przez wiele lat, zanim zostanie zdiagnozowane. To opóźnienie może wynikać z następujących przyczyn

  • Jeśli dobrze radziłeś sobie w szkole, Twoi rodzice i nauczyciele mogli nie zdawać sobie sprawy, że inne objawy ADHD stanowią problem.

  • Może występować inny problem ze zdrowiem psychicznym, np. depresja lub lęk, który jest bardziej zauważany.

  • Masz dodatkowe wsparcie lub strategie, które pomagają ci złagodzić objawy.

Nie ma jednego testu, który potwierdziłby, że masz ADHD. Psycholog lub inny specjalista z zakresu zdrowia psychicznego zada pacjentowi szczegółowe pytania dotyczące objawów i ich wpływu na pacjenta. W niektórych przypadkach może on również porozmawiać z członkami rodziny, aby lepiej poznać sposób funkcjonowania pacjenta.

Leczenie

Każda cecha ADHD ma swój pozytywny aspekt, mówi Edward M. Hallowell, MD, psychiatra z Bostonu i autor książki ADHD 2.0: New Science and Essential Strategies for Thriving with Distraction — from Childhood through Adulthood”.

Na przykład odwrotną stroną rozproszenia uwagi jest ciekawość. Odwrotną stroną impulsywności jest kreatywność, a odwrotną stroną nadpobudliwości jest energia – mówi Hallowell, u którego zdiagnozowano ADHD w wieku dorosłym.

Kiedy masz ADHD, twój mózg jest jak silnik Ferrari, ale masz tylko hamulce rowerowe, mówi Hallowell. Nie mamy deficytu uwagi – mamy jej nadmiar. Wyzwanie polega na tym, aby ją kontrolować.

Pomóc w tym może wiele rzeczy, m.in:

Leki. Wiele różnych leków może zmniejszyć objawy ADHD. Należy współpracować z lekarzem, aby znaleźć rodzaj i dawkę, która najbardziej pomaga. Gdy leki działają, są jak para okularów. Można się skupić i dostrzec szczegóły” – mówi Hallowell.

Rób częste przerwy. Jeśli to możliwe, unikaj długich okresów pracy” – mówi Leung. Używaj minutnika, aby pamiętać o wstawaniu z krzesła i robieniu przerw.

Znajdź sposób na utrzymanie porządku. Istnieje wiele narzędzi, które dorośli z ADHD mogą wykorzystać, aby lepiej radzić sobie ze swoim stanem, mówi dr Vinay Saranga, psychiatra z Apex, NC.

Na przykład, można wyznaczać sobie terminy, starać się pracować w miejscach wolnych od czynników rozpraszających uwagę i dzielić duże zadania na mniejsze, mniejsze kroki.

Miej plan. Leung radzi, aby codziennie postępować zgodnie z ustaloną rutyną. Wyznacz w domu miejsce na przedmioty, których potrzebujesz na co dzień, takie jak portfel czy klucze.

Zachowaj otwarty umysł. Nuda to kryptonit dla osób z ADHD, mówi Hallowell. Jeśli możesz, poszukaj pracy, która Cię ekscytuje i do której masz inspirację.

Skorzystaj z poradnictwa. Terapia poznawczo-behawioralna może pomóc w uświadomieniu sobie negatywnych myśli i nauczyć się je zmieniać. Może ona także pomóc w poprawie poczucia własnej wartości. Inne rodzaje terapii mogą nauczyć Cię lepszego zarządzania czasem, radzenia sobie ze stresem i organizacji.

Zrozumienie ADHD. Nie akceptuj karykatury osoby skłonnej do wypadków i zapominalskiej, mówi Hallowell. Osoby z ADHD są pionierami i marzycielami.

Olimpijczycy Simone Biles i Michael Phelps, muzyk Adam Levine i gospodarz telewizyjny Ty Pennington to niektóre ze znanych osób, które opowiedziały o życiu z tym zaburzeniem.

Ja nazywam ADHD diagnozą dobrej nowiny” – mówi Hallowell. Po postawieniu diagnozy wszystko może się tylko polepszyć.

Tak było w przypadku Araba. Dziś pisze książkę, o której mówi od lat i ma listę oczekujących na ADHD Business, program internetowy, który rozpoczęła, oferujący wsparcie i coaching dla właścicieli małych firm, którzy również żyją z ADHD.

Moje ADHD to supermoc – mówi Arab. Potrafię szybko się przystosować, realizować pomysły bez zbędnego pośpiechu i łączyć punkty w niekonwencjonalny i interesujący sposób.

Dlaczego tracenie panowania nad sobą i krzyczenie na dzieci nie jest fajne?

0

Eksperci i rodzice dzielą się radami, które pomogą ci przestać krzyczeć na dzieci.

Moja mama krzyczała na mnie za moje zachowanie, oceny, a nawet wtedy, gdy sama zmagała się z osobistymi problemami – mówi Wyatt, trenerka motywacyjna i matka dwójki dzieci, mieszkająca w Chesterfield, VA.

Kiedy Wyatt została matką, zauważyła, że powtarza ten sam schemat w stosunku do swojego syna. Znoszenie tej techniki krzyku w okresie dorastania powinno być dla mnie większym powodem, by tego nie robić – mówi. Ale dopiero po pewnym czasie zdałam sobie sprawę, że krzyk jest szkodliwy. Kiedy urodziłam drugie dziecko, dziewczynkę, było już jasne, że trzeba coś zmienić” – mówi.

Nie stało się to z dnia na dzień, ale znalazła strategie, które pozwoliły jej przerwać cykl i powstrzymać się od krzyku. Ty też możesz to zrobić.

Zobacz znaki

Pierwszym krokiem jest zorientowanie się, kiedy można stracić panowanie nad sobą.

Możesz czuć się rozdrażniony, niespokojny lub pozbawiony kontroli. Kluczowa jest świadomość tego, jak czuje się nasze ciało.

Zwróć uwagę na takie fizyczne sygnały jak:

  • Zaciśnięta szczęka

  • Zaciśnięta klatka piersiowa

  • Zdenerwowany żołądek

  • Przyspieszone bicie serca

  • Zmienia się twój sposób oddychania

  • Twoja skóra staje się cieplejsza

Jak mówi dr Amy Hoyt, współzałożycielka Mending Trauma w Monett, MO, kiedy już będziesz świadomy swoich fizycznych wskazówek, możesz przejść do szybkich narzędzi, które pozwolą ci się zresetować.

Spróbuj fizycznego resetu

Kiedy zauważysz te oznaki, wypróbuj poniższe strategie szybkiego działania, aby odwrócić sytuację.

Wzdychanie z podwójnym wdechem. Weź dwa wdechy pod rząd przez nos, bez wydychania. Po drugim wdechu zrób wydech z westchnieniem przez usta. Powtórz od jednego do trzech razy.

Jest to narzędzie pozwalające szybko rozładować dwutlenek węgla i zwiększyć ilość tlenu, co pomaga natychmiast uspokoić system nerwowy – mówi Hoyt.

Ćwiczenie mindfulness. Zauważ trzy rzeczy w swoim najbliższym otoczeniu. Co widzisz, słyszysz lub czujesz? Skup się na tym. Dzięki temu znajdziesz się w chwili obecnej, co zmniejszy Twój niepokój i uspokoi nerwy.

Stymulacja dwustronna. Stukaj w przeciwległe stopy lub duże palce u stóp w zmiennym rytmie, powtarzając jednocześnie kluczową, uspokajającą frazę, np. jestem bezpieczny. Reguluje to pracę układu nerwowego i zapobiega nadmiernemu niepokojowi.

Te strategie są subtelne, więc sprawdzają się także w miejscach publicznych – mówi Hoyt, która stosuje je z piątką własnych dzieci.

Devin Sabraw, bloger, który pisze o Airbnb, kawie i ogrodnictwie, stosuje podobną strategię wobec swojego 2,5-letniego syna. Kiedy mam ochotę krzyczeć, oczyszczam się z gniewu, koncentrując się na oddychaniu” – mówi.

Sabraw, który mieszka w Calgary w Kanadzie, zwraca uwagę na to, jak unosi się i opada jego klatka piersiowa. Nauczył się tego, praktykując medytację, technikę relaksacyjną, która również może pomóc ci zachować spokój.

Poznaj swoje czynniki wyzwalające

Jest bardziej prawdopodobne, że będziesz krzyczeć, gdy coś cię zdenerwuje. Są to tzw. czynniki wyzwalające.

Do czynników wyzwalających może należeć nieporządek w pomieszczeniu, marudzenie, zbliżające się terminy w pracy czy niedawna kłótnia z partnerem – mówi dr Pauline Yeghnazar Peck, psycholog z Santa Barbara w Kalifornii.

Postaraj się zidentyfikować swoje czynniki wyzwalające. Sama wiedza o nich zmniejsza prawdopodobieństwo, że to one będą cię wyzwalać, mówi Peck.

Stwórz spokojne lustro

Wzoruj się na tonie, który chcesz, aby Twoje dziecko naśladowało. Pamiętaj, że emocje są zaraźliwe.

Jak mówi dr J. Stuart Ablon, dyrektor Think:Kids, programu prowadzonego na oddziale psychiatrii Massachusetts General Hospitals, jeśli ty zachowasz spokój, dziecko również będzie miało większe szanse na zachowanie spokoju.

Być może jest to przeciwieństwo tego, co chcesz zrobić, ale miękki, łagodny głos może przyciągnąć uwagę dziecka lepiej niż krzyk. Można nawet spróbować szeptać. Unikaj wołania dziecka z innego pokoju.

Nawiąż kontakt wzrokowy

Zejdź na poziom dziecka. Uklęknij lub usiądź. Patrz dziecku w oczy. Jeśli chcesz zwrócić jego uwagę, delikatnie dotknij jego ramienia lub ręki. Może to pomóc wam obojgu zachować spokój i stłumić chęć krzyczenia.

Bądź detektywem

Kiedy Wyatt była na granicy krzyku, próbowała zmienić perspektywę. Dzięki temu mogła zastanowić się nad tym, co przeżywa jej córka, zamiast po prostu reagować.

Ablon radzi, by być ciekawym, a nie wściekłym. Zadawaj pytania, nie wyciągając pochopnych wniosków, aby dowiedzieć się, co się dzieje z Twoim dzieckiem. Bądź detektywem.

Przypomnij sobie, że dzieci dobrze sobie radzą, jeśli mogą

To dobra mantra na czas, gdy masz zamiar podnieść głos, mówi Ablon. Podobnie jak my, rodzice, nasze dzieci robią wszystko, co w ich mocy, aby poradzić sobie z problemami, wykorzystując umiejętności, które w danym momencie są w stanie zdobyć.

Przypomnij sobie, że nie próbują naciskać na Ciebie. Są sfrustrowane, tak samo jak Ty.

Daj sobie czas na refleksję

Czasami po prostu trzeba odpocząć. Powiedz dziecku, że potrzebujesz chwili dla siebie. Wyjdź do innego pokoju, weź kilka głębokich oddechów i wróć z poczuciem, że jesteś spokojniejszy.

Wyatt twierdzi, że refleksja pomogła jej przerwać cykl krzyku. Myślenie o swoim wychowaniu i przypominanie sobie, jak się czuła, gdy krzyczała, pomogło jej raz na zawsze przestać.

?

Zapobieganie trującemu bluszczowi: Jak rozpoznać trujący bluszcz i jak go unikać

0

Czy wiesz, jak wygląda trujący bluszcz, trujący dąb i trujący sumak? Czy wiesz, jak wygląda trujący bluszcz, trujący dąb i trujący sumak, albo jak je leczyć?

Dowiedz się, na co zwracać uwagę i co robić, aby wyleczyć trujący bluszcz.

Jak rozpoznać trujący bluszcz

Można zauważyć trzy ostro zakończone liście, które zmieniają kolory w zależności od pory roku:

  • Wiosną czerwonawe

  • Zielony latem

  • Żółty, pomarańczowy lub czerwony jesienią

U niektórych roślin liście mają karbowane brzegi. U innych krawędzie liści są gładkie.

Trujący bluszcz może rosnąć jako krzew lub pnącze. Pnącza mogą wspinać się po ścianach drzew lub budynków.

Rośliny czasami mają białe jagody, które pomagają w rozprzestrzenianiu się. Ptaki zjadają jagody i wraz ze swoimi odchodami rozsiewają nasiona na nowych obszarach. Być może dlatego trujący bluszcz jest tak powszechny. Występuje we wszystkich stanach USA, z wyjątkiem Alaski, Hawajów i części zachodniego wybrzeża.

Jak rozpoznać trujący dąb

Szukaj trzech liści o kształcie klap, które przypominają liście dębu.

Roślina ta rośnie w postaci niskich krzewów we wschodnich Stanach Zjednoczonych. Na wybrzeżu Pacyfiku rośnie w postaci długich pnączy.

Jak rozpoznać sumaka jadowitego

Liście rosną w grupach od siedmiu do 13 wzdłuż łodyg.

Roślina może być krzewem lub drzewem. Ma grona małych, żółtawych kwiatów, z których wyrastają grona błyszczących, żółtych lub białych jagód.

Sumak trujący jest najbardziej rozpowszechniony na Środkowym Zachodzie. Występuje także na całym wschodnim wybrzeżu. Lubi bagna, mokradła i brzegi rzeki Missisipi.

6 sposobów na uniknięcie trujących roślin

1. Trzymaj się z dala od miejsc, o których wiesz, że rosną.

2. Zakładaj zamknięte buty, skarpety, długie spodnie, długie rękawy i rękawiczki. Jak najszybciej upierz ubrania, które miały kontakt z trującymi roślinami.

3. W przypadku zetknięcia się z roślinami należy natychmiast umyć skórę ciepłą wodą z mydłem, aby usunąć z niej olejki roślinne. Niektórzy eksperci twierdzą, że umycie skóry w ciągu pierwszej godziny może pomóc ograniczyć wysypkę.

4. Wyszoruj skórę pod paznokciami. Jeśli olejek znajduje się na palcach, możesz rozprzestrzenić trujący bluszcz na inne części ciała.

5. Jeśli podejrzewasz, że Twoje zwierzę obtoczyło się w trującej roślinie, wykąp je przy użyciu szamponu dla zwierząt i wody. Załóż przy tym gumowe rękawiczki.

6. Wyrób sobie nawyk mycia sprzętu sportowego, narzędzi ogrodniczych i innych przedmiotów na zewnątrz wodą z mydłem. Olej z trującego bluszczu i innych trujących roślin może dostać się na kije golfowe, piłki, kije i inne przedmioty, a jego działanie może utrzymywać się nawet przez 5 lat.

?

Jak leczyć wysypkę po trującym bluszczu?

Zastosuj zimny okład, balsam kalaminowy, krem hydrokortyzonowy bez recepty lub lek przeciwhistaminowy, aby złagodzić swędzenie.

Zadzwoń do lekarza, jeśli wysypka występuje w pobliżu oczu lub obejmuje dużą część ciała.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji należy zwrócić się o pomoc lekarską lub zadzwonić pod numer 911.

Czy Twoje dziecko powinno używać smoczka?

0

Zanim kupisz dziecku pierwszy smoczek, poznaj odpowiedzi na najczęściej zadawane przez rodziców pytania dotyczące używania smoczka.

Kiedy jesteś świeżo upieczonym rodzicem, każda decyzja może wydawać się trudna. Nawet decyzja o tym, czy używać smoczka, czy nie, nie jest oczywistym wyborem. Czy nie tworzysz po prostu złego nawyku, z którym później trudno będzie zerwać?

Niekoniecznie, twierdzą eksperci w dziedzinie pielęgnacji niemowląt. „Smoczki świetnie nadają się do uspokajania niespokojnych dzieci i pomagają im lepiej spać” – mówi dr Mayra Rosado, pediatra z HealthCare Partners w Los Angeles. Mają one nawet pewne korzyści zdrowotne. Najnowsze badanie opublikowane w Maternal and Child Health wykazało, że używanie smoczków przez dzieci zmniejsza ryzyko wystąpienia zespołu nagłej śmierci niemowląt (SIDS).

Zanim jednak pobiegniesz do sklepu i kupisz garść smoczków, zapoznaj się z poniższymi wskazówkami.

Jeśli karmisz piersią, poczekaj

. „Zbyt wczesne wprowadzenie smoczka może przeszkadzać w ssaniu i dobrym przystawieniu dziecka do piersi” – mówi Rosado – „co może zaburzać laktację”. American Academy of Pediatrics zaleca, aby poczekać, aż Ty i Twoje dziecko przyzwyczaicie się do karmienia piersią, zwykle w ciągu pierwszych 3 do 4 tygodni.

Wypróbuj kilka różnych stylów

. „Niektóre dzieci mogą mieć różne upodobania co do wyboru smoczka” – mówi Rosado. Smoczki mogą być wykonane z silikonu, lateksu lub kombinacji plastiku i silikonu. Smoczki silikonowe są bardziej wytrzymałe, nie zatrzymują zapachów i łatwo się je czyści – mówi Rosado – natomiast smoczki lateksowe są bardziej miękkie i zatrzymują zapachy (co może spodobać się Twojemu dziecku), ale nie są tak wytrzymałe przy wielokrotnym myciu. Niezależnie od preferencji Twoich (lub Twojego dziecka) sprawdź, czy smoczek można myć w zmywarce i czy smoczek jest pewnie przymocowany do podstawy. „Pociągnij za smoczek, aby upewnić się, że się nie odkleił” – radzi Rosado. Unikaj smoczków z żelowym lub płynnym wypełnieniem, które jest potencjalnie szkodliwe.

Nie przeciągaj sprawy na siłę.

Jeśli Twoje dziecko nie jest zainteresowane żadnym smoczkiem, nie martw się – to również jest zupełnie normalne. „Niektóre dzieci po prostu ich nie lubią” – mówi.

Jeśli chodzi o odstawianie od piersi, im wcześniej, tym lepiej. „Zalecam odzwyczajanie od smoczka przed 12 miesiącem życia, ponieważ dziecko nie zdążyło jeszcze wykształcić głębokiego przywiązania” – mówi. Jeśli jednak stało się to nawykiem Twojego malucha, stopniowo skracaj czas, przez jaki dziecko używa smoczka, znajdź inne sposoby na pocieszenie go (na przykład kocyk lub pluszowe zwierzątko) lub zamień smoczek na nową zabawkę”.

Pobierz aplikację na iPada, aby pobrać bieżące wydanie „doctor Magazine”.

Nastolatki i ADHD: Jak łatwo przejść przez okres dojrzewania

0

Okres nastoletni jest już trudny. Jeśli Twój nastolatek ma ADHD, może być jeszcze trudniejszy. Lekarz pokazuje, jak pomóc mu przejść przez te trudne lata z łatwością.

Okres nastoletni to długi, naturalny rytuał przejścia. Dzieciństwo przeplata się z dorosłością, a dzieci dążą do większej niezależności i odpowiedzialności. Jest to bardzo trudny okres dla każdego nastolatka, ale szczególnie dla tego, który ma ADHD.

„Nagle wymaga się od nich radzenia sobie w sytuacjach, na które prawdopodobnie nie są gotowi” – mówi Diane Dempster, certyfikowany trener zawodowy z Atlanty. Jest ona również matką 16-letniego syna z ADHD.

Zauważa, że dzieci z tym zaburzeniem są często o trzy lata opóźnione w stosunku do swoich rówieśników, jeśli chodzi o funkcje wykonawcze. „Ich umiejętności podejmowania decyzji są opóźnione. Opóźniona jest kontrola impulsów. Opóźniona jest kontrola emocjonalna” – wyjaśnia Dempster. „Mogą być gotowi fizycznie i intelektualnie. Ale pod względem rozwojowym jeszcze nie do końca”.

W wieku nastoletnim struktura i nadzór szkoły podstawowej odchodzą w niepamięć. Zastępują je wymagania i oczekiwania społeczne. Uczniowie szkoły średniej zmieniają klasy co około godzinę. Siedzą w salach wykładowych, piszą w planerze, korzystają z szafek. Zasadniczo starają się zorganizować sobie życie.

„Objawy ADHD stają się bardziej widoczne i bardziej upośledzające w okresie nastoletnim” – mówi Mary Rooney, psycholog kliniczny z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco. „Dziecko nie zmieniło się drastycznie, ale zmieniło się jego środowisko”.

Równocześnie pojawiają się nowe, bardziej ryzykowne sytuacje, z którymi nastolatek nie miał wcześniej do czynienia. Weźmy na przykład prowadzenie samochodu. Nastolatki z ADHD mają tendencję do otrzymywania większej liczby mandatów drogowych i uczestniczenia w większej liczbie wypadków.

Ponadto, ogólnie rzecz biorąc, zaczynają eksperymentować wcześniej niż inne dzieci. „Są o wiele bardziej narażone na problemy z nadużywaniem substancji” – mówi Rooney. „Dlatego bardzo ważne jest, aby zapobiegać używaniu alkoholu i narkotyków przez dzieci z ADHD”.

Klucze do uniknięcia najgorszych scenariuszy z nastolatkiem? Utrzymuj otwarte linie komunikacyjne i bądź proaktywny. Nie zawsze jest to tak łatwe, jak się wydaje.

Odpowiedzialność

Przez lata Elaine Taylor-Klaus próbowała czegoś, co nazywa „podejściem z karabinu” w przypadku trójki swoich dzieci, z których wszystkie mają ADHD.

„Terapeuci, korepetytorzy – próbowałam wszystkiego” – mówi Taylor-Klaus, która wraz z Dempsterem współzałożyła firmę ImpactADHD, świadczącą usługi coachingu ADHD. „To nie było holistyczne ani kompleksowe. Chodziło o to, żebym ja próbowała, cytuję, 'naprawić ich'”. ”

I to było niewłaściwe podejście. Taylor-Klaus mówi, że „zaprzeczała słoniowi w pokoju”. Jak większość rodziców, musiała nauczyć się akceptować ADHD i nauczyć się radzić sobie z nim w dłuższej perspektywie. Samo mówienie nastolatkowi, aby bardziej się starał i oczekiwanie rezultatów nie jest sposobem na osiągnięcie tego celu. „Istnieje neurobiologiczny powód, dla którego nie mogą rano wstać z łóżka lub pamiętać o odrobieniu pracy domowej” – mówi Taylor-Klaus. „Nie dzieje się tak dlatego, że nie szanują się lub są leniwe”.

Tak więc surowa dyscyplina i skupianie się na porażkach prawdopodobnie nie załatwią sprawy. Jeśli chcesz, aby Twoje dziecko pomyślnie przeszło przez okres nastoletni, będziesz musiał mieć w pełni zaangażowane partnerstwo. „Nastolatki z ADHD naprawdę potrzebują, aby rodzice pozostawali w kontakcie” – mówi dr David Anderson. Kieruje on Centrum ADHD i Zaburzeń Zachowania Zakłócającego w Child Mind Institute. „Musi istnieć wspierająca komunikacja”.

I musi być spójna między wszystkimi stronami – „między rodzicami a dzieckiem, między nauczycielem a rodzicem oraz między nauczycielem a uczniem” – mówi Thomas Burns, dyrektor neuropsychologii w Children’s Healthcare of Atlanta. „Dobra komunikacja jest tak ważna dla nastolatka z ADHD”, dodaje Burns. „Musisz być w stanie rozmawiać o ich ADHD, zrozumieć je, zaakceptować i przejść przez nie. To może być trudne, ponieważ nastolatki często nie chcą usiąść i porozmawiać z rodzicami.”

Najpierw słuchaj

Skuteczna komunikacja z niechętnym nastolatkiem zaczyna się od dobrego słuchania.

„W przypadku wszystkich nastolatków, a szczególnie tych z ADHD, trzeba naprawdę słuchać bez prób wtrącania się i poprawiania tego, o czym dziecko w danej chwili mówi” – mówi Rooney. „Po prostu słuchaj i daj mu znać, że jest słuchane” – dodaje. „To tworzy bezpieczną przestrzeń dla dzieci, w której mogą mówić bez poczucia, że są oceniane”.

W swojej pracy z innymi rodzicami Taylor-Klaus i Dempster uczą o zmianie oczekiwań, czyli o wychodzeniu naprzeciw dzieciom tam, gdzie się znajdują, zamiast ustalania oczekiwań na podstawie wieku chronologicznego.

„Każde dziecko jest inne” – mówi Taylor-Klaus, która powinna to wiedzieć. Jej 21-letnia córka nie radziła sobie z nauką, ale uwielbiała teatr. Przerwała więc studia i przeniosła się do Los Angeles. Bex Taylor-Klaus ma na swoim koncie regularne role w takich produkcjach jak Krzyk: The TV Series” i dramacie o superbohaterach „Arrow”. Tymczasem 18-letnia siostra Bex jest uczennicą, która idzie na studia, a jej 14-letni brat uczy się radzić sobie z ADHD.

Jak to wszystko działa? Taylor-Klaus, która w dorosłym życiu odkryła, że od lat zmaga się z ADHD, wyjaśnia: „Jesteśmy ze sobą szczerzy. Wiem, że mój syn nie lubi pracy w szkole i wiem, że jest ona trudna”, mówi, „więc pozwalam mu się denerwować i frustrować. Nie wymagam od niego, aby to lubił. Chcę tylko, aby zrozumiał, że częścią jego pracy jest nauczenie się, jak to zrobić. I on to rozumie”.

Konsekwencje i limity

Kiedy nastolatek pracuje nad osiągnięciem samokontroli i autonomii, powinien wziąć pod uwagę następujące wskazówki i przypomnienia:

  • Świadomość niewyjaśnionych słabych wyników w nauce i gotowość do zapewnienia struktury i wsparcia

    . Nastolatki z ADHD zazwyczaj potrzebują większej kontroli ze strony rodziców niż ich rówieśnicy bez tego zaburzenia.

  • Określenie kilku podstawowych, niepodlegających negocjacjom zasad

    . Zapiszcie je i wspólnie omówcie. Wyjaśnij, że zaufanie zbudowane poprzez przestrzeganie zasad może otworzyć drzwi do lepszych rzeczy.

  • Bądź skłonny do negocjacji.

    Dzięki temu można kształtować zachowanie nastolatka i rozwiązywać konflikty. Pozwoli to także uszanować potrzebę niezależności nastolatka. Oboje będziecie chcieli, aby odgrywały one bardziej aktywną rolę w tworzeniu zasad, których będą przestrzegać. „Rodzice muszą stawiać granice i uczyć dzieci stawiania ich sobie” – mówi Rooney.

  • Trzymaj się swoich zasad.

    Konsekwencje powinny być wcześniej uzgodnione i odpowiednie – np. utrata przywileju posiadania kluczyków do samochodu za spóźnienie się do domu. Niech te konsekwencje zastąpią kłótnie i pozwolą uniknąć konfliktów i emocji.

  • Wiedzieć, kiedy poprosić o pomoc.

    Korzystaj z pomocy nauczycieli, korepetytorów, trenerów ADHD, psychologów i psychiatrów w celu uzyskania informacji na temat ADHD, jego objawów i strategii radzenia sobie z nim.

Okres nastoletni może być trudny, ponieważ młodzi ludzie przechodzą od całkowitej zależności od rodziców i nauczycieli do większego stopnia niezależności. Dla nastolatka z ADHD może to być bardzo ostre przejście, a nie chcesz, aby Twoje dziecko zgubiło się w tym zamieszaniu.

W ostatecznym rozrachunku wszystko zależy od tego, na ile jesteś gotowy zaangażować się w życie dziecka i komunikować się z nim. A odrobina współczucia może okazać się bardzo pomocna.

„ADHD nie powinno być traktowane jak diagnoza moralna” – mówi Taylor-Klaus. „Więc spróbujmy zrozumieć ADHD i nauczyć nasze dzieci, jak sobie z nim radzić, aby mogły mieć zdolność do bycia niesamowitymi dorosłymi”.

Medyczna marihuana może pomóc ci uniknąć opioidów przy bólach pleców i stawów

0

Dwa nowe badania pokazują, że medyczna marihuana może być realną alternatywą dla opioidowych leków przeciwbólowych u osób cierpiących na artretyzm lub przewlekły ból pleców.

Medyczna marihuana może pomóc ci uniknąć opioidów przy bólach pleców i zapaleniu stawów

TUESDAY, March 22, 2022 (HealthDay News) — Medyczna marihuana może być realną alternatywą dla opioidowych leków przeciwbólowych dla osób cierpiących na zapalenie stawów lub przewlekły ból pleców, jak wykazały dwa nowe badania.

Wielu pacjentów, którym przepisano opioidy na przewlekły ból, zażywało mniej leków przeciwbólowych lub całkowicie je odstawiło, po tym jak lekarze przyznali im uprawnienia do stosowania medycznej marihuany, powiedział główny badacz dr Asif Ilyas, chirurg ortopeda z Rothman Orthopaedic Institute w Filadelfii.

„Stwierdziliśmy znaczne ograniczenie stosowania opioidów, gdy pacjenci zaczęli używać medycznej marihuany” – powiedział Ilyas. „Zaobserwowaliśmy spadek stosowania opioidów o około 40% po rozpoczęciu stosowania medycznej marihuany, przy czym 37% do 38% pacjentów całkowicie zaprzestało stosowania opioidów”.

Jeśli wyniki te zostaną potwierdzone, wskazują, że medyczna marihuana może być potencjalnym środkiem w walce z amerykańską epidemią opioidów, która jest napędzana częściowo przez leki przeciwbólowe wydawane na receptę, powiedział dr Stuart Fischer, chirurg ortopeda z Summit Orthopaedics and Sports Medicine w Summit, N.J.

„Mamy ogromną liczbę osób, które przyjmują opioidy i są leczone z powodu przewlekłego bólu pleców” – powiedział Fischer, który nie brał udziału w badaniach. „Gdybyśmy mogli przenieść tę populację na coś, co jest bezpieczniejsze, ale równie skuteczne, zrobilibyśmy to bardzo dobrze”.

Do badań, Ilyas i jego koledzy zrekrutowali 186 pacjentów z przewlekłym bólem pleców i 40 pacjentów z przewlekłym bólem stawów.

W okresie od lutego 2018 r. do lipca 2019 r. lekarze wydali pacjentom certyfikaty uprawniające ich do zakupu medycznej marihuany w stanie Pensylwania. Pacjenci mogli używać marihuany według własnego uznania – niektórzy z nich palili, a inni używali kapsułek.

Następnie lekarze przez sześć miesięcy śledzili zażywanie przez pacjentów opioidowych leków przeciwbólowych, korzystając z państwowej bazy danych służącej do monitorowania leków wydawanych na receptę oraz z miary opioidowej zwanej ekwiwalentem miligrama morfiny (MME):

  • W okresie objętym badaniem zmniejszyła się średnia dzienna dawka opioidów przepisywanych pacjentom z zapaleniem stawów – z 18,2 do 9,8 MME.

  • U pacjentów z bólem pleców również odnotowano zmniejszenie średniej dziennej liczby przepisywanych im opioidów – z 15,1 do 11 MME.

  • Około 37% pacjentów z zapaleniem stawów i 38% pacjentów z bólami pleców całkowicie odstawiło opioidowe leki przeciwbólowe.

Pacjenci w obu grupach doświadczyli zmniejszenia objawów bólu i poprawy zdrowia fizycznego.

Ilyas dodał, że medyczna marihuana nie niesie ze sobą takiego samego ryzyka uzależnienia jak opioidowe leki przeciwbólowe.

„Jednym z największych problemów związanych z opioidami jest uzależnienie i konieczność stosowania większych dawek, aby osiągnąć ten sam efekt” – powiedział Ilyas. „Na podstawie naszej obecnej wiedzy na temat medycznej marihuany, nie trzeba zwiększać dawek, aby osiągnąć te same rezultaty i nie widzimy jeszcze żadnych właściwości uzależniających”.

Wyniki te dostarczają nowych dowodów na możliwość leczenia bólu za pomocą medycznej trawki, powiedział Fischer.

„Oczywiście te badania są wczesne. Medyczna marihuana nie jest jeszcze tak długo w powszechnym użyciu, więc potrzebujemy więcej danych i badań. Potrzebujemy więcej informacji,” kontynuował Fischer. „Niemniej jednak, te dwa badania są bardzo, bardzo dobrym początkiem”.

Eksperci twierdzą, że więcej badań jest potrzebnych, aby przekonać firmy ubezpieczeniowe do pokrywania kosztów medycznej trawki, tak jak w przypadku opioidów na receptę.

„Jedną z największych barier jest koszt” – wyjaśnia Ilyas. „Jest ona dość droga i obecnie nie jest objęta ubezpieczeniem, nawet przez prywatnych ubezpieczycieli”.

Ilyas powiedział, że jego przyszłe badania skupią się na tym, jak różnią się korzyści w zależności od rodzaju produktu z medycznej marihuany i różnych metod podawania.

„Chcemy podkreślić, że wygląda to bardzo obiecująco, ale jesteśmy na bardzo wczesnym etapie zrozumienia tej kwestii. Konieczne są dalsze badania” – powiedział Ilyas.

Ilyas przedstawił wyniki obu badań na dorocznym spotkaniu Amerykańskiej Akademii Chirurgów Ortopedycznych, które odbywa się w tym tygodniu w Chicago. Informacje prezentowane na spotkaniach należy traktować jako wstępne do czasu opublikowania ich w recenzowanym czasopiśmie.

Więcej informacji

Więcej informacji na temat medycznej marihuany można znaleźć w serwisie Mayo Clinic.