Strona główna Blog Strona 3262

Funkcje wykonawcze: Problemy w obrazkach

0

Jeśli zawsze się spóźniasz, nie potrafisz utrzymać swoich zadań na właściwym torze i masz naprawdę nieuporządkowane biurko, nie jesteś beznadziejny. Możesz mieć problemy z funkcjami wykonawczymi – schorzenie mózgu podobne do ADHD. Sprawdź, jakie są typowe objawy.

1/15

Funkcje wykonawcze (EF) to zestaw podstawowych, ważnych umiejętności umysłowych. Regulują one sposób przetwarzania informacji, zapamiętywania, podejmowania decyzji, reagowania na sytuacje i zarządzania czasem. Problemy z EF mogą wpływać na samokontrolę, koncentrację i relacje z innymi. Objawy są podobne do tych występujących w ADHD, ale mogą być spowodowane wieloma czynnikami, w tym genetyką, depresją, urazem mózgu i lekami. Nie ma to nic wspólnego z tym, jak inteligentny jesteś.

Gubienie lub gubienie rzeczy

2/15

Czy zawsze zdarza Ci się zapomnieć, gdzie zostawiłeś telefon komórkowy lub klucze? Gubienie lub gubienie przedmiotów jest częstym problemem związanym z funkcjami wykonawczymi. Możesz być zdezorganizowany. Nie potrafisz zapanować nad swoimi rzeczami. Możesz zapomnieć przynieść teczkę na spotkanie w pracy lub wziąć kurtkę w zimny dzień.

Nie umiesz opowiedzieć lub zapamiętać historii

3/15

Problemy z EF mogą wpływać na sposób zapamiętywania nazwisk lub wydarzeń. Możesz mieć problemy, kiedy opowiadasz komuś historię lub wysyłasz mu e-mail dotyczący jakiejś sprawy. Można zapomnieć o ważnych szczegółach. Można też pomylić kolejność wydarzeń.

Nie potrafisz pracować wielozadaniowo lub zacząć działać

4/15

Czy masz problemy, gdy musisz pogodzić zadania lub rozpocząć nowy projekt w pracy? Często wydaje Ci się, że jesteś przytłoczony. Funkcje wykonawcze pomagają nam organizować myśli i czas. Jeśli masz problemy z EF, możesz mieć trudności z planowaniem długoterminowych projektów, rozpoczynaniem pracy lub wielozadaniowością w biurze lub w domu.

Mrówki w spodniach

5/15

Czy trudno Ci się ustatkować? Problemy z EF mogą sprawiać, że czujesz się tak, jakbyś się spieszył, przechodząc od jednego zadania do drugiego. Łatwo się rozpraszasz, kiedy próbujesz coś zrobić. Jesteś niecierpliwy i nie możesz doczekać się swojej kolejki w kolejce.

Zawsze się spóźniasz

6/15

Osoby z zaburzeniami funkcji wykonawczych nie potrafią dobrze zarządzać swoim czasem i zadaniami. Zawsze spóźniasz się do pracy lub na spotkania towarzyskie, np. kolację w restauracji. Przyjaciele lub rodzina uważają, że jesteś niezorganizowany, źle planujesz lub jesteś po prostu niegrzeczny.

Tracisz wątek myślowy

7/15

Problemy z EF mogą oznaczać, że nie potrafisz skupić się na zadaniu lub rozmowie. Nie zwracasz uwagi, kiedy ktoś inny do Ciebie mówi. Często nie możesz się skoncentrować i rozpraszasz się tym, co dzieje się wokół Ciebie. Twój umysł błądzi.

Czytanie w kółko tej samej strony

8/15

Jeśli nie potrafisz zachować żadnej informacji, możesz mieć problem z funkcjami wykonawczymi. Możesz przeczytać jedną stronę w książce, nie pamiętając, co właśnie przeczytałeś. Masz tendencję do cofania się i czytania w kółko tych samych fragmentów.

Nie możesz skończyć zadania

9/15

Czy zdarza Ci się utknąć w martwym punkcie? Brak możliwości dokończenia zadania i przejścia do następnego punktu na liście rzeczy do zrobienia to jeden z problemów funkcji wykonawczych. Możesz nie być w stanie ocenić, ile czasu potrzeba na wykonanie jakiegoś zadania. Możesz też zostawiać niedokończone projekty.

Więcej niż jeden krok to za dużo

10/15

Osoby z zaburzeniami funkcji wykonawczych mogą być przytłoczone zadaniami składającymi się z wielu kroków. Nie można zapamiętać długich wskazówek lub instrukcji. Możesz nie wiedzieć, jak zdecydować, który krok wykonać najpierw lub co jest najważniejsze.

Nie mogę niczego zapamiętać

11/15

Jedną z funkcji wykonawczych jest pamięć robocza. Polega ona na przechowywaniu w pamięci fragmentów informacji, aby móc je wykorzystać do wykonania zadania. Możesz zapomnieć o dacie jakiegoś wydarzenia, kiedy chcesz zapisać ją w kalendarzu, albo nie być w stanie przypomnieć sobie, jak używać programu w pracy, z którego korzystałeś już milion razy.

Słaba kontrola impulsów i emocji

12/15

Problemy z funkcjami wykonawczymi mogą również wpływać na samopoczucie. Pacjent może często mieć wahania nastroju. Możesz nie być w stanie kontrolować swoich emocji. Jesteś impulsywny. Przerywa i wyrzuca z siebie różne rzeczy, kiedy inni ludzie mówią.

Nieporządek i bałagan

13/15

Czy twoja szafa jest zagracona? Nie możesz znaleźć tego, czego potrzebujesz, bo twoje biurko w pracy jest zawalone stertami papierów? Problemy z funkcjami wykonawczymi mogą oznaczać, że nie potrafisz dobrze zorganizować swojego domu lub miejsca pracy. Jesteś niechlujny.

Nie dotrzymujesz terminów

14/15

Osoby mające problemy z funkcjami wykonawczymi mogą nie być w stanie ustalać harmonogramów lub ich przestrzegać. W pracy ciągle nie dotrzymujesz terminów. Jesteś osobą, która nie dotrzymuje słowa, gdy coś musi zostać zrobione.

Dlaczego wszyscy inni są zdenerwowani?

15/15

Problemy z funkcjami wykonawczymi mogą wpływać na sposób kontrolowania swojego zachowania. Możesz zapomnieć, że w przyszłym tygodniu są urodziny twojej mamy. Ale nie rozumiesz, dlaczego to denerwuje Twoją rodzinę lub przyjaciół. Nie potrafisz zmierzyć swojego zachowania w stosunku do tego, co jest normalne.

Floryda otrzyma 870 milionów dolarów od CVS i firm farmaceutycznych w sprawie opioidów

0

Pieniądze muszą zostać wydane na walkę z kryzysem opioidowym w stanie, w tym na działania prewencyjne, leczenie lub usługi związane z odzyskiwaniem zdrowia.

Floryda otrzyma 870 milionów dolarów od CVS i firm farmaceutycznych w sprawie opioidów

Carolyn Crist

31 marca 2022 — Floryda otrzyma ponad 870 milionów dolarów od CVS Health i trzech firm farmaceutycznych w ramach ugody w dużej sprawie dotyczącej opioidów, jak podaje The Associated Press.

Pieniądze muszą być wydane na walkę z kryzysem opioidowym w stanie, w tym na działania prewencyjne, leczenie lub usługi odzyskiwania zdrowia. Fundusze zostaną podzielone między stan oraz miasta i hrabstwa Florydy, które walczą z ogromną liczbą przedawkowań opioidów i masowym zażywaniem nielegalnych narkotyków w związku z epidemią młynków do tabletek – donosi AP.

Epidemia opioidów sieje spustoszenie w rodzinach na Florydzie – powiedziała w oświadczeniu Ashley Moody, prokurator generalny Florydy.

Niestrudzenie pracuję nad pociągnięciem do odpowiedzialności firm, które pomogły zapoczątkować ten kryzys, powiedziała. Pieniądze pomogą w naszych wysiłkach, aby naprawić krzywdę i cierpienie mieszkańców Florydy.

Firmy CVS Health Corp. i CVS Pharmacy Inc. zapłacą 484 miliony dolarów. Teva Pharmaceuticals Industries Ltd. zapłaci 195 mln dolarów, Allergan PLC – 134 mln dolarów, a Endo Health Solutions – 65 mln dolarów.

Ponadto Teva dostarczy wart 84 miliony dolarów nalokson w aerozolu do nosa, lek, który tymczasowo odwraca działanie opioidów w przypadku przedawkowania.

Według najnowszych danych Krajowego Centrum Statystyk Nadużywania Narkotyków Floryda jest drugim po Kalifornii miejscem pod względem liczby zgonów spowodowanych przedawkowaniem narkotyków w ciągu roku. Stan ten zgłasza ponad 5 tys. zgonów z powodu przedawkowania rocznie, co stanowi około 7,5% wszystkich zgonów z powodu przedawkowania w kraju.

Jak podaje agencja AP, epidemia opioidów przyczyniła się do ponad 500 tys. zgonów w USA w ciągu ostatnich dwóch dekad, w tym zgonów spowodowanych lekami przeciwbólowymi wydawanymi na receptę, takimi jak OxyContin i generyczny oksykodon, a także nielegalnymi narkotykami, takimi jak heroina i nielegalnie produkowany fentanyl.

W latach 2010-tych władze stanowe i lokalne złożyły tysiące pozwów przeciwko aptekom i firmom farmaceutycznym, które tworzą i rozprowadzają opioidy. AP donosi, że kilka spraw trafiło do sądu, ale większość z nich, zwłaszcza w ciągu ostatniego roku, została rozstrzygnięta bez udziału sądu.

Na początku tego roku Floryda była częścią ogólnokrajowej ugody w sprawie opioidów, opiewającej na 26 miliardów dolarów, w którą zaangażowane były firmy Johnson & Johnson Inc, McKesson Corp, Cardinal Health Inc i AmerisourceBergen Corp. Floryda otrzyma z tej ugody ponad 1,6 miliarda dolarów, które zostaną przeznaczone na naprawę szkód wyrządzonych przez opioidy. W innej sprawie firma Walgreens Co. wystąpi jako pozwany w procesie sądowym, którego termin wyznaczono na 5 kwietnia.

Jak podaje agencja AP, od 2007 r. łączna kwota ugód oraz sankcji cywilnych i karnych w Stanach Zjednoczonych wyniosła ponad 45 mld USD.

Kosmetyki – alergia skórna – czynniki wywołujące, leczenie i zapobieganie

0

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że jesteś uczulony na niektóre kosmetyki. lekarz wyjaśnia objawy.

Problemy mogą przybierać różne formy – od zwykłej wysypki po pełnoobjawowe reakcje alergiczne. Objawy mogą pojawić się zaraz po użyciu nowego produktu lub po latach bezproblemowego stosowania.

Istnieją dwa rodzaje reakcji skóry na produkty kosmetyczne. Pierwszy z nich, zwany kontaktowym zapaleniem skóry z podrażnieniami, występuje wtedy, gdy coś faktycznie uszkadza skórę. Skóra może piec, kłuć, swędzieć lub być zaczerwieniona w miejscu użycia produktu. Mogą pojawić się pęcherze i sączenie, zwłaszcza w przypadku drapania.

Drugi rodzaj reakcji dotyczy układu odpornościowego. Nazywa się ona alergicznym kontaktowym zapaleniem skóry, a jej objawy mogą obejmować zaczerwienienie, obrzęk, swędzenie i pokrzywkę. Skóra może stać się czerwona i surowa. Reakcja alergiczna może wystąpić na każdej części ciała, choć najczęściej zdarza się na twarzy, ustach, oczach, uszach i szyi.

Odróżnienie tych dwóch rodzajów reakcji może być trudne. Reakcja może być nawet połączeniem tych dwóch rodzajów reakcji.

Często winne są substancje zapachowe i konserwanty. Nawet produkty, o których mówi się, że są „bezzapachowe”, mogą zawierać substancje zapachowe stosowane w celu ukrycia zapachów chemicznych. Możesz go nie czuć, ale on tam jest i może wywołać reakcję alergiczną.

Aby mieć pewność, że nie ma w nich perfum, szukaj produktów oznaczonych jako „bezzapachowe” lub „bez perfum”.

Prawie każdy produkt zawierający wodę musi mieć w swoim składzie jakieś konserwanty. Najpopularniejsze z nich to parabeny, imidazolidinylomocznik, Quaternium-15, DMDM hydantoin, fenoksyetanol, metylochloroizotiazolinon i formaldehyd. Wszystkie te substancje zostały powiązane z alergiami skórnymi.

Produkty kosmetyczne, na które należy uważać

Produkty kosmetyczne, które najczęściej wywołują reakcje skórne, to mydła do kąpieli, detergenty, antyperspiranty, kosmetyki do makijażu oczu, kremy nawilżające, szampony, długotrwałe barwniki do ust, lakiery do paznokci (zwłaszcza te zawierające formaldehyd) i kleje do paznokci zawierające metakrylan.

Reakcje skórne mogą powodować również farby do włosów, zwłaszcza te zawierające p-fenylenodiaminę oraz nadsiarczan amonu stosowany do rozjaśniania włosów.

Produkty kosmetyczne zawierające alfa-hydroksykwasy mogą powodować u niektórych osób takie problemy, jak zaczerwienienie, obrzęk, pęcherze i swędzenie – zwłaszcza w przypadku produktów o zawartości AHA powyżej 10%.

Kremy i serum przeciwzmarszczkowe Retin-A mogą również powodować u niektórych osób kontaktowe zapalenie skóry z podrażnieniami.

Wiele osób ma „wrażliwość na filtry przeciwsłoneczne”. W ich przypadku prawie wszystkie produkty chroniące przed słońcem mogą wywołać reakcję typu zapalenia skóry. Jeśli tak jest w Twoim przypadku, porozmawiaj z dermatologiem o tym, jak najlepiej chronić skórę przed słońcem.

Leczenie reakcji skórnych

Najważniejszą rzeczą jest natychmiastowe zaprzestanie stosowania tego, co wywołuje reakcję. Niektóre preparaty hydrokortyzonu mogą powodować skutki uboczne w przypadku wrażliwych miejsc, takich jak twarz, dlatego przed ich zastosowaniem należy skonsultować się z lekarzem.

?

Jak uniknąć reakcji skóry na produkty kosmetyczne?

  • Szukaj produktów z jak najmniejszą liczbą składników. Zmniejszy to prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji.

  • Przed użyciem jakiegokolwiek produktu wykonaj test płatkowy. Nałóż niewielką ilość produktu na wewnętrzną stronę łokcia i odczekaj od 48 do 72 godzin. Jeśli wystąpi zaczerwienienie, obrzęk, swędzenie lub pieczenie, nie używaj tego produktu.

  • Zapach zawsze nakładaj na ubranie, a nie na skórę. Zmniejsza to ryzyko reakcji na zapach. Może to również zmniejszyć ryzyko interakcji zapachu ze składnikami innych produktów i wywołania reakcji skórnej.

  • To, że na etykiecie produktu widnieje napis „hipoalergiczny”, „testowany dermatologicznie”, „testowany pod kątem wrażliwości” lub „niedrażniący”, nie jest gwarancją, że produkty te będą przyjazne dla Twojej skóry. Niektóre firmy przeprowadzają takie testy, inne nie. Nie ma żadnych zasad dotyczących stosowania tych określeń na etykietach.

Jak pomóc dziecku z ADHD odnieść sukces w szkole?

0

Szkoła może być szczególnie trudna dla dzieci z ADHD. Istnieją sposoby, aby ułatwić dziecku życie. Dowiedz się więcej od lekarza.

Te czynniki mogą sprawić, że szkoła będzie szczególnie trudna. Istnieją jednak sposoby, aby pomóc dziecku łatwiej radzić sobie w klasie.

Ucz się sam

Warto znać przepisy prawne, regulacje i zasady obowiązujące w zakresie wspierania dziecka:

Prawa dziecka. Aby zapewnić dzieciom niepełnosprawnym bezpłatną i odpowiednią edukację, obowiązują dwie ustawy federalne. Ustawa o edukacji osób niepełnosprawnych (Individuals with Disabilities Education Act, IDEA) oraz Rozdział 504 Ustawy o rehabilitacji z 1973 roku (Rehabilitation Act of 1973) wymagają od szkół oferowania usług i innych rzeczy, które mają pomóc dzieciom w nauce.

W Twoim stanie mogą obowiązywać również inne przepisy w tym zakresie.

Indywidualny Program Edukacyjny (IEP). Jeśli Twoje dziecko potrzebuje innych oczekiwań w stosunku do tego, czego się uczy, lub innych sposobów uczenia się, powinno mieć indywidualny program nauczania (IEP). Będzie on zawierał:

  • wyszczególniać te potrzeby

  • Wyjaśnić, jakie usługi zapewni im szkoła

  • Wskazać, w jaki sposób będą mierzone ich postępy

Plan 504. Jeśli dziecko nie wymaga IEP i będzie uczęszczało do klasy z innymi uczniami na swoim poziomie, w tym dokumencie opisano inne sposoby wspierania go przez szkołę. Plany te są dostosowane do potrzeb każdego dziecka. Nie zmieniają one tego, co jest nauczane w klasie. Twoje dziecko może jednak:

  • Otrzymać dodatkowy czas na rozwiązywanie testów i zadań szkolnych

  • Możliwość słuchania audiobooków zamiast czytania

  • Udzielanie ustnych odpowiedzi na sprawdzianie zamiast pisemnych

  • rozwiązywać testy w innym pomieszczeniu, w którym mniej osób będzie rozpraszać uwagę lub w mniejszej grupie uczniów

  • korzystanie z pomocy logopedycznej, terapii zajęciowej lub poradnictwa

Przepisy nie określają standardowego sposobu uzyskania planu 504. Zależy to od każdej szkoły. Jeśli uważasz, że taki plan mógłby pomóc Twojemu dziecku, skontaktuj się z władzami szkoły i dowiedz się, co jest z tym związane.

Jakie zasady i pomoc są dostępne w szkole Twojego dziecka. Złożyć pisemną prośbę do dyrektora szkoły o ocenę usług dla dziecka. Na swojej stronie internetowej organizacja Children and Adults with Attention Deficit Hyperactivity Disorder (CHADD) zamieszcza przykład listu, który można wysłać.

Wiele szkół publicznych oferuje również grupy umiejętności społecznych. Są to małe grupy – zwykle od 2 do 8 dzieci – prowadzone przez szkolnego psychologa lub logopedę. Mogą one pomóc dzieciom nauczyć się nawiązywać kontakty z rówieśnikami i radzić sobie w określonych sytuacjach społecznych.

Rozpoczęcie nauki w nowej szkole

Czy Twoje dziecko rozpoczyna naukę w gimnazjum lub liceum? Czy przeprowadziliście się latem? Taka duża zmiana może być trudna dla dziecka lub nastolatka z ADHD.

Ułatw to sobie, kontaktując się ze szkołą przed rozpoczęciem zajęć. Pomóż nowej szkole wybrać dla dziecka klasy i nauczycieli odpowiadające jego zdolnościom i stylowi uczenia się.

Zadzwoń do szkoły i umów się, że podzielisz się z dzieckiem kartami raportów, wynikami testów i notatkami z ubiegłego roku. Spotkaj się z doradcą zawodowym i nauczycielami dziecka. Być może trzeba będzie zaktualizować plan 504 lub IEP, albo sporządzić nowy.

Poproś doradcę zawodowego o oprowadzenie Ciebie i Twojego dziecka po nowej szkole. Spotkaj się z nauczycielami, dyrektorem, pielęgniarką i innymi osobami, z którymi dziecko będzie się codziennie spotykać. Przejdź z dzieckiem przez cały dzień szkolny, aby wiedziało, gdzie i kiedy musi się udać. Jeśli to możliwe, spróbuj zorganizować spotkanie z innym uczniem z nowej klasy.

Wcześniejsze planowanie i praktyka, wraz ze znajomymi zwyczajami w domu, pomogą wam obojgu przyzwyczaić się do tej zmiany i być może poczuć się pewniej w pierwszym dniu szkoły.

Rozmowa z nauczycielami

Spotkaj się z nauczycielami, aby porozmawiać o potrzebach i celach dziecka oraz dowiedzieć się, co mogą zrobić, aby pomóc mu w klasie. Może to być na przykład posadzenie dziecka w pierwszym rzędzie, z dala od drzwi i okien. Pomoże im to uniknąć rozproszenia uwagi i zachować koncentrację. Nauczyciel będzie mógł również lepiej ocenić, czy dziecko potrzebuje pomocy. Poproś o dostęp do planu zajęć. Może warto kupić drugi zestaw książek, które dziecko będzie mogło mieć w domu. Przedyskutuj też różne metody nauczania, które mogą zainteresować dziecko.

Pomocna jest praca zespołowa. Pokazuje dziecku, że najważniejsi dorośli w jego życiu je wspierają. Oto, jak stworzyć zwycięski zespół rodziców i nauczycieli:

Rozmawiajcie twarzą w twarz. Umów się na spotkania na początku roku szkolnego, aby porozmawiać o tym, jak ADHD wpływa na Twoje dziecko. Dla każdego jest to coś innego, a sytuacja Państwa dziecka jest wyjątkowa. Zachowaj pozytywne nastawienie. Zamiast mówić o problemach dziecka, skup się na tym, co mu pomaga. Unikaj więc mówienia: „On nigdy nie słucha”. Zastąp to czymś w rodzaju: Zauważyłam, że Jaś zwraca większą uwagę, kiedy jesteśmy w spokojnej przestrzeni i patrzy mi w oczy.

Jeśli masz jakieś raporty lub plany edukacyjne, podziel się ich kopiami z nauczycielami.

Bądź w kontakcie. Regularnie kontaktuj się osobiście, mailowo lub telefonicznie i pytaj o zachowanie dziecka oraz o to, jak radzi sobie z pracą w szkole. Dowiedz się, ile pracy domowej nauczyciel planuje zadać każdego wieczoru. Możesz poprosić o dodatkową pomoc, aby upewnić się, że dziecko jest w stanie skończyć wszystkie zadania, lub o dodatkowy czas na sprawdzianach.

Sprawdź na stronach internetowych nauczycieli, czy nie zbliżają się testy lub duże projekty. Poproś nauczyciela o radę, jak najlepiej pomóc dziecku zorganizować się i przygotować przed terminem. Może to uchronić zarówno Ciebie, jak i Twoje dziecko przed załamaniem nerwowym w ostatniej chwili.

Bądź taktowny. Starannie dobieraj słowa, aby nie zepchnąć nauczyciela do defensywy.

Zamiast: Dlaczego nie pomagasz Jasiowi dokończyć jego zadań w szkole?

Spróbuj tak: Martwi mnie to, że Jaś musi dokańczać prace klasowe w domu. Czy jest coś, co możemy zrobić, aby pomóc mu w szybszej pracy w szkole?”.

Nie bierz wszystkiego do siebie. Możesz otrzymać telefon z informacją, że Twoje dziecko zakłóca zajęcia lub nie zwraca uwagi. Nie obrażaj się na posłańca. Zamiast tego powiedz, że wiesz, że Twoje dziecko często jest marudne, i porozmawiaj o rozwiązaniach problemów. Pomocne mogą być proste rzeczy, takie jak zmiana miejsca siedzenia dziecka lub udzielanie mu wskazówek po jednym zadaniu.

Należy informować nauczycieli. W przypadku rozpoczęcia lub zmiany leków na ADHD należy poinformować o tym nauczycieli i administratorów. Mogą oni zwrócić uwagę na skutki uboczne i dać znać, czy leki wydają się pomagać. Należy również powiadomić ich o poważnych zmianach w domu – takich jak rozwód lub śmierć – ponieważ tego typu wydarzenia mogą mieć wpływ na zachowanie dziecka.

Ustalcie wspólne cele. Wiele objawów ADHD wpływa na dziecko zarówno w szkole, jak i poza nią. Jeśli przestrzeganie wskazówek stanowi problem, należy wspólnie z nauczycielem przeprowadzić burzę mózgów na temat sposobów pomocy dziecku w utrzymaniu się na drodze, które można wykorzystać zarówno w domu, jak i w klasie. Używanie tych samych narzędzi tworzy powiązanie między szkołą a domem.

Bądź zorganizowany podczas spotkań. Konferencje dla rodziców i nauczycieli są zazwyczaj krótkie, więc przyjdź z listą pytań, aby nie zapomnieć zapytać o coś ważnego. Karty raportów, wyniki testów i notatki nauczyciela uporządkuj w segregatorze, tak by były zawsze pod ręką.

Zaangażuj się. Weź udział w spotkaniu z wychowawcą, zgłoś się na ochotnika na wycieczkę lub do pomocy w bibliotece. W ten sposób pokażesz nauczycielowi i swojemu dziecku, że jesteś zaangażowany w życie szkoły. A ponadto będziesz mógł z pierwszej ręki zobaczyć, jak Twoje dziecko zachowuje się w szkole.

Podziękuj. Gdy nauczyciel zrobi więcej, aby zrozumieć i pomóc Twojemu dziecku, napisz prostą notatkę z wyrazami wdzięczności.

Dobrze jest też, aby dziecko miało plan dnia i pisemny plan zachowania – zachęcający do pozytywnych działań – wywieszony na pobliskiej ścianie lub na biurku.

W domu

Dobrym sposobem wspierania dziecka jest stworzenie rutyny, kiedy jest w domu:

Wdrażaj się w nowy harmonogram. Jeśli Twoje dziecko spało do późna podczas wakacji, zacznij budzić je codziennie trochę wcześniej. Dzięki temu nie będzie zaspane, gdy zacznie się szkoła. Każdej nocy kładź się spać nieco wcześniej, aby dziecko mogło się wyspać.

Zacznij ponownie podawać leki na ADHD, jeśli zrobiłeś przerwę w ich przyjmowaniu na okres letni.

Wprowadź rutynę. Umieść listę codziennych porannych czynności na lodówce lub w miejscu, gdzie dziecko będzie ją widziało. Zapisz wszystko, co musi zrobić przed wyjściem z domu, w tym:

  • Ubierz się.

  • Przygotuj łóżko.

  • Zjedz śniadanie.

  • Spakuj pracę domową.

  • Weź plecak, buty, kurtkę i lunch.

Dowiedz się więcej: Przykładowy harmonogram porannych i nocnych zajęć dla dziecka z ADHD.

Zorganizuj się. Pomóż swojemu dziecku uporać się z pracą domową. Świetne narzędzia organizacyjne to m.in:

  • Kalendarz lub planer dzienny

  • Tablica suchościeralna lub ogłoszeniowa do umieszczania terminów zadań i przypomnień

  • Organizer na biurko i pojemniki do przechowywania przyborów szkolnych, aby utrzymać porządek w miejscu nauki i nie rozpraszać uwagi uczniów

  • Teczki oznaczone kolorami lub segregator z wieloma kieszonkami, aby zadania były uporządkowane

Niech pomogą sporządzić listę zakupów materiałów na nadchodzący rok. Read More: Your Guide to Solving Disorganization at School.

Przygotuj stanowisko do odrabiania lekcji. Wybierz jedno miejsce, w którym dziecko będzie mogło codziennie odrabiać lekcje. Upewnij się, że jest ono oddalone od miejsc rozpraszających uwagę, takich jak hałaśliwe rodzeństwo czy telewizor. (W przypadku niektórych dzieci dobrze sprawdza się stół kuchenny, ponieważ można tam łatwo sprawdzić, co się dzieje).

Siedzenie powinno być zwrócone w stronę ściany, a nie okna. Biały szum, pochodzący z odtwarzacza MP3 lub wentylatora, może pomóc zagłuszyć dźwięki, dzięki czemu dziecko będzie mogło skupić się na pracy.

Staraj się zapewnić rodzeństwu własną przestrzeń, choć może to być trudne, jeśli musisz nadzorować więcej niż jedno dziecko. Pamiętaj, że różne dzieci mogą mieć różne potrzeby.

Należy dopilnować, aby dzieci odrabiały lekcje codziennie o jak najbardziej zbliżonej porze. Co 10-20 minut róbcie przerwy, aby mogły się poruszać. Upewnij się, że przerwy te nie dotyczą ekranów, takich jak telewizor czy telefon. Poproś dzieci, aby zrobiły trzy 20-minutowe sesje, a w przerwach mogły się pobawić lub coś przekąsić. Można też zmieniać przedmioty: matematyka przez 20 minut, angielski przez kolejne 20, a potem znów matematyka. Uczniowie będą się mniej męczyć, a ich praca może się poprawić.

Zrób kalendarz, w którym będą zapisywać zadania i czynności. Należy ustalić, które zadania są najważniejsze. Można na przykład oznaczyć rzeczy kolorami, aby wskazać priorytety. Uwzględnij w nim takie rzeczy, jak kluby pozaszkolne, zajęcia sportowe, lekcje muzyki i regularne spotkania z dziećmi. Dodaj specjalne projekty i testy, gdy się pojawią. W każdym dniu należy zostawić miejsce na pracę domową oraz czas na relaks i zabawę.

Pozwól dziecku pomóc w układaniu planu zajęć, aby miało poczucie kontroli i własności. Omawiaj harmonogram każdego dnia, aż zrozumieją rutynę. Dziecko może nawet korzystać z aplikacji pomagających organizować zadania i zarządzać czasem.

Twoje dziecko będzie się lepiej koncentrować w szkole i w domu, jeśli będzie miało czas – przed i po szkole – na aktywność. Pomoże mu to także lepiej się wysypiać, co z kolei pomoże mu w skupieniu uwagi i zachowaniu.

Zaplanuj naukę w zależności od przyjmowanych leków. Dziecko, które przyjmuje leki na ADHD, może uczyć się lepiej wcześniej po południu, kiedy leki jeszcze działają. Późnym wieczorem, po ich odstawieniu, może mieć trudności.

Motywuj za pomocą nagród. To nie są łapówki. Dobrze jest nagradzać dziecko, gdy dobrze się spisuje. Odrobina zachęty może bardzo pomóc. Niektórzy rodzice ustalają walutę – na przykład żetony do pokera – w zamian za odrobienie pracy domowej. Twoje dziecko może później wymienić żetony na nagrody, które mu się podobają, np. czas na oglądanie telewizji lub grę wideo.

Upewnij się, że praca domowa została oddana. Twoje dziecko może spędzić wiele godzin nad pracą domową, ale potem ją zgubić lub zapomnieć oddać. Zorganizowany segregator lub system teczek z kieszeniami na nowe zadania i skończone prace domowe może pomóc w doprowadzeniu papierów do końca.

Pilnuj terminów zadań. Nierzadko zdarza się, że dziecko z ADHD nie dotrzymuje terminu lub źle rozumie instrukcje. Stwórz plan awaryjny. Rozmawiaj z nauczycielem swojego dziecka – co tydzień lub nawet codziennie – o zbliżających się zadaniach.

Niektórzy nauczyciele umieszczają zadania domowe w Internecie. Inni mogą wysyłać kopie zadań bezpośrednio do Ciebie. Poproś nauczyciela, aby informował Cię o wszelkich spóźnieniach lub brakujących zadaniach domowych.

Czy gry wideo mogą zwiększać inteligencję dziecka?

Z nowego raportu wynika, że grając godzinę za godziną w gry wideo, dzieci rzeczywiście mogą wzmocnić swój mózg.

Czy gry wideo mogą zwiększyć inteligencję dziecka?

Dennis Thompson

Reporter HealthDay

THURSDAY, May 19, 2022 (HealthDay News) — Ludzie często uważają, że gry wideo niszczą umysł dziecka, ale nowe badanie dowodzi, że może być odwrotnie.

Naukowcy donoszą, że dzieci mogą mieć pozytywny wpływ na mózg, grając w gry wideo godzinę po godzinie.

Amerykańskie dzieci w wieku od 9 do 10 lat, które spędzały więcej czasu grając w gry wideo, doświadczyły znacznego wzrostu wyników inteligencji podczas ponownego badania dwa lata później – co stanowiło dodatkowe 2,5 punktu IQ powyżej średniej.

Dzieci, które grały więcej w gry wideo, po dwóch latach odnotowały największy przyrost inteligencji” – stwierdzili naukowcy w swojej pracy, która została niedawno opublikowana w czasopiśmie „Scientific Reports”. „Jest to dowód na korzystny, przyczynowy wpływ gier wideo na procesy poznawcze”.

Inne formy spędzania czasu na ekranie – oglądanie filmów lub czatowanie na portalach społecznościowych – nie miały ani pozytywnego, ani negatywnego wpływu na inteligencję dzieci, stwierdzili naukowcy. Badanie nie było finansowane przez branżę gier wideo.

„Nie badaliśmy wpływu zachowania związanego z korzystaniem z ekranu na aktywność fizyczną, sen, samopoczucie czy wyniki w szkole, więc nie możemy nic na ten temat powiedzieć” – powiedział w komunikacie prasowym Torkel Klingberg, profesor neurobiologii poznawczej w Instytucie Karolinska w Sztokholmie.

„Nasze wyniki potwierdzają jednak tezę, że czas spędzany przed ekranem nie wpływa negatywnie na zdolności poznawcze dzieci, a gry wideo mogą wręcz przyczynić się do zwiększenia inteligencji” – powiedział Klingberg. „Jest to zgodne z wynikami kilku badań eksperymentalnych dotyczących grania w gry wideo”.

Wyższe wyniki

Na potrzeby tego badania Klingberg i jego koledzy przeanalizowali dane dotyczące ponad 9000 chłopców i dziewcząt uczestniczących w długoterminowym, finansowanym przez USA badaniu rozwoju mózgu i zdrowia dzieci.

W wieku od 9 do 10 lat dzieci poddano serii testów psychologicznych, aby zmierzyć ich ogólną sprawność mózgu. Zapytano je również, ile czasu spędzają na oglądaniu telewizji i filmów, graniu w gry wideo oraz korzystaniu z mediów społecznościowych.

Dzieci spędzały średnio 2,5 godziny dziennie na oglądaniu telewizji, pół godziny na korzystaniu z mediów społecznościowych i godzinę na graniu w gry wideo.

Dwa lata później ponad 5 000 dzieci powtórzyło testy psychologiczne, aby sprawdzić, jak zmieniła się ich inteligencja.

Wyniki pokazały, że dzieci, które grały w gry wideo ponad średnią godzinę dziennie, uzyskały wyższe wyniki inteligencji niż dzieci, które spędzały mniej czasu z kontrolerem.

Ten wzrost pozostał znaczący nawet po uwzględnieniu innych czynników, takich jak różnice w dochodach gospodarstw domowych i wykształceniu rodziców.

Aktywne i pasywne

Gry wideo mogą sprawić, że dzieci będą mądrzejsze, ponieważ zmuszają je do myślenia, zapewniając im „wzbogacone” środowisko, które wymaga od nich zmierzenia się z zadaniami, z którymi nie zetknęłyby się w codziennym życiu – powiedział dr Anish Dube, członek Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego (American Psychological Associations Council on Children, Adolescents and their Families).

„Granie w gry wideo często wymaga aktywnego strategizowania, planowania i podejmowania decyzji wykonawczych” – powiedział Dube, który nie brał udziału w badaniu.

„Im więcej ktoś ćwiczy lub gra w gry wideo, tym bardziej wzmacnia ścieżki neuronowe zaangażowane w osiąganie celów gry – a te same ścieżki neuronowe mogą być zaangażowane w inne rodzaje podejmowania decyzji w świecie rzeczywistym, które wpływają na nasze miary inteligencji” – powiedział.

Dube, profesor nadzwyczajny psychiatrii na Charles R. Drew University of Medicine and Science w Los Angeles, twierdzi, że oglądanie telewizji i korzystanie z mediów społecznościowych to bardziej pasywne formy spędzania czasu przed ekranem, które nie wymagają tak intensywnej pracy mózgu.

„Gry wideo z założenia wymagają skupienia i uwagi na prezentowanych treściach oraz strategicznego myślenia w danej chwili, podczas gdy łatwo jest oglądać coś w telewizji bez zwracania większej uwagi na treść” – powiedział Dube. „Jeśli oglądasz odcinek w telewizji i coś pominiesz, nie tracisz niczego i nadal możesz wnioskować o pominiętych fragmentach na podstawie pozostałej narracji. W przypadku gier wideo byłoby to trudniejsze”.

Dube zauważył, że badanie nie odnosi się do tego, jaki, jeśli w ogóle, wpływ mają te czynniki na zdrowie emocjonalne i psychiczne młodych ludzi – coś, co interesuje go jako psychiatrę.

„Czy gry wideo korelują z lepszym zdrowiem psychicznym po dwóch latach? Czy poprawa inteligencji koreluje również z poprawą zdrowia psychicznego?” – powiedział.

Dawanie dzieciom możliwości

Inny ekspert w dziedzinie rozwoju dzieci zgodził się, że konieczne może być bliższe przyjrzenie się zdrowiu psychicznemu.

Dr Damon Korb powiedział, że badanie zostało zaprojektowane w taki sposób, by uwzględniało jedynie potencjalne pozytywne korzyści związane z inteligencją. Nie wzięto pod uwagę możliwych negatywnych skutków zdrowotnych gier wideo, które stwierdzono w innych badaniach. Może to być wzrost ryzyka depresji i lęków wśród graczy, utrudnienie startu w dorosłość, a także choroby fizyczne, takie jak otyłość.

Doświadczenie kliniczne pokazuje, że z grami wiążą się również istotne negatywne skutki – mówi Korb, który kieruje Center for Developing Minds w Los Gatos, Ca. Myślę, że każdy powinien zachować ostrożność, patrząc na te wyniki”.

Podkreślił też, że jeśli chcecie, by wasze dzieci zyskały na inteligencji, gry wideo nie są jedyną opcją.

Autorzy badania „nie porównują gier do takich rzeczy, jak gra w szachy, lekcje gry na pianinie czy tenisa stołowego, które również mają badania wskazujące na pewne pozytywne korzyści poznawcze” – zauważył Korb. Ponadto, gry są zaprojektowane tak, by uzależniać – są zaprojektowane tak, by dzieci siedziały i robiły coraz więcej i więcej, a to jest potencjalnie niebezpieczne i niezdrowe.

Mimo to Dube pochwalił badanie za próbę „przyjęcia bardziej zniuansowanego podejścia do pomiaru wpływu czasu ekranowego na młodzież, zamiast traktowania całego czasu ekranowego jako jednego, jednorodnego bodźca o takim samym, uniwersalnym działaniu”.

Zgodził się jednak, że rodzice powinni zwracać baczną uwagę na rodzaj i jakość czasu spędzanego przez dzieci na ekranie.

„Jeśli pewna forma spędzania czasu na ekranie wydaje się mieć pozytywny wpływ na samopoczucie młodej osoby, rodzice powinni być otwarci i ciekawi tego, tak samo jak w przypadku, gdy zaczynają zauważać, że pewne formy spędzania czasu na ekranie mają szkodliwy wpływ na ich dziecko” – zauważył Dube.

„W miarę jak dzieci rosną, zmieniają się ich potrzeby rozwojowe, a co za tym idzie, prawdopodobnie zmienia się także ilość i jakość czasu spędzanego na ekranie, który może być dla nich korzystny lub szkodliwy” – dodaje.

Więcej informacji

Amerykańska Akademia Pediatrii ma więcej informacji na temat tworzenia rodzinnego planu medialnego.

Dlaczego Twoje dziecko zachowuje się w ten sposób: Włóczęgi, psikusy, dramaty i nie tylko

0

Lekarz rozmawia z ekspertami w dziedzinie rodzicielstwa o tym, dlaczego dzieci wagarują, zachowują się dramatycznie, robią psikusy i nie tylko.

Właśnie wtedy, gdy wydaje ci się, że twoje dziecko jest w stanie zachowywać się prawie „dorośle”, a przynajmniej bardziej dojrzale niż kiedyś, robi coś, co sprawia, że zastanawiasz się, o co mu chodzi.

Naciągają prawdę, udają, że cię nie słyszą, albo wybuchają płaczem pozornie z byle powodu. Dokuczają i gaworzą, jakby wciąż byli niemowlętami. Dlaczego? Zazwyczaj istnieją proste wyjaśnienia i sposoby, aby pozbyć się tych nawyków.

Fibbing

Kłamstwa mogą być drobne („Tak, pościeliłem łóżko!”) lub większe („Nie, nie uderzyłem siostry”), ale wiesz, że to, co słyszysz, jest dalekie od prawdy.

Dlaczego to robią:

Ponieważ boją się kary; ponieważ już wcześniej im się to udało i mają nadzieję, że uda im się to ponownie; lub ponieważ nie chcą cię zawieść – mówi dr Michele Borba, autorka książki „Wielka księga rozwiązań wychowawczych”.

Dokuczanie

Jest to łagodne dokuczanie przyjaciołom, rodzeństwu i innym członkom rodziny – nie znęcanie się.

Dlaczego to robią:

Dawn Huebner, psycholog kliniczny z Exeter, N.H., autorka serii przewodników What-to-Do Guides for Kids, twierdzi, że jest to zabawne i może sprawić, że osoba zaczepiana czuje się silna.

Co należy zrobić:

Pomóż dziecku zorientować się, kiedy posuwa się za daleko i jak być wrażliwym na uczucia innych ludzi.

Gdy dziecko dokucza komuś, kto tego nie lubi, weź je na bok i zapytaj, jak jego uwagi wpływają na samopoczucie drugiej osoby. „Zachęć dziecko, aby zwróciło uwagę na reakcje drugiej osoby i jej mimikę” – mówi Borba.

Oczywiście, jeśli dokuczanie wyraźnie posuwa się za daleko, należy wkroczyć do akcji, aby upewnić się, że dzieci są bezpieczne. Następnie weź je na bok i porozmawiaj o tym, co się stało i jak zapobiec powtórzeniu się takiej sytuacji.

Płatanie figli

Dlaczego to robią:

Dla śmiechu, poczucia władzy i wywołania reakcji – mówi Huebner.

Co robić:

Porozmawiaj z dziećmi o tym, kiedy i w jaki sposób można żartować i robić psikusy oraz jak rozpoznać, czy nie posunięto się za daleko.

Czy dowcip jest nieszkodliwy czy złośliwy? Czy kogoś to śmieszy, czy niepokoi? Czy Twoje dziecko potrafi to odróżnić?

„Dzieci mają czasem większe poczucie humoru niż konsekwencji, więc trzeba im pomóc dostrzec, że drugiej osobie może nie być do śmiechu” – mówi Borba.

Podkręć dramaturgię

Dlaczego to robią:

Aby zwrócić na siebie uwagę lub dlatego, że dopiero uczą się, jak radzić sobie z emocjami. Niektóre dzieci mogą odgrywać rolę. Inne „naprawdę głęboko i intensywnie odczuwają różne rzeczy”. W tym momencie są zdruzgotane” – mówi Huebner.

Co należy zrobić:

Nie nagradzaj go swoją uwagą. Zamiast tego porozmawiaj o tym i o innych sposobach radzenia sobie z emocjami, takimi jak złość, zazdrość czy frustracja. Bądź empatyczny. W danej chwili powiedzenie jej: „Hej, to nic wielkiego” sprawia wrażenie, jakbyś minimalizował problem. Zamiast tego powiedz, że rozumiesz, jak trudna jest ta sytuacja, albo że widzisz, jak bardzo jest sfrustrowana”.

Zachowanie dziecka

Dlaczego to robią:

Aby zwrócić na siebie uwagę lub uciec od oczekiwań związanych z ich aktualnym wiekiem. Jeśli dzieci czują się przytłoczone jakimś żądaniem lub zadaniem, mogą zacząć mówić do dziecka „nie mogę”” – mówi Huebner. Jak mówi Borba, niektóre dzieci robią to również z powodu poważnych zmian lub traumatycznych przeżyć.

Co należy zrobić:

Huebner mówi, że należy poprosić dziecko, aby używało swojego „normalnego” głosu. Jest to zazwyczaj etap przejściowy, więc nie należy poświęcać mu zbyt wiele uwagi.

Ignorowanie Ciebie

Dlaczego to robią:

Jak mówi Huebner, mogą być tak zaangażowani w to, co robią, że naprawdę cię nie słyszą. Może też aktywnie wyciszać rozmowę. Może to wynikać nie tylko z tego, że nie podoba im się to, co mówisz. Może też być tak, że uważają, że za dużo mówisz. „Kiedy wydajemy mnóstwo poleceń, w kółko i w kółko, niektóre dzieci słabiej słyszą” – mówi Borba.

Co robić:

Zanim zaczniesz mówić, zwróć na siebie uwagę dziecka. „Zbliż się do dziecka, dotknij jego ramienia, tak aby przyciągnąć jego uwagę” – radzi Huebner. Następnie, gdy skończysz mówić, poproś dziecko, by powtórzyło to, co powiedziałeś. Mówienie mniej, ale bardziej strategicznie, może pomóc dziecku w słuchaniu Ciebie.

Przerywanie

Dlaczego to robią:

Być może nie znają jeszcze właściwych sygnałów do rozmowy i nie wiedzą, jak czekać na swoją kolej. Albo może im się to udawać, mówi Borba.

Co należy zrobić:

Wyjaśnij, że kiedy ktoś mówi, czekamy, aż druga osoba zrobi pauzę lub skończy, zanim się odezwie. Jeśli dzieci nie są pewne, czy druga osoba skończyła, mogą powiedzieć: „Przepraszam” i poczekać, aż ktoś je rozpozna” – mówi Huebner. Upewnij się też, że nie przerywasz rozmówcom, ponieważ jesteś dla swojego dziecka najważniejszym wzorem do naśladowania”.

Mówienie, że nic się dzisiaj nie wydarzyło

Dlaczego to robią:

Dzieci mogą nie wiedzieć, jak wybrać interesujący temat do rozmowy. Może też nie nadążać za czasem. Jak mówi Huebner, dzieci mogą potrzebować czasu, aby się zrelaksować lub nabrać sił przed rozmową.

Co należy zrobić:

Zadawaj ciekawe pytania we właściwym czasie. Zauważ, kiedy dziecko jest najbardziej rozmowne. Czy jest to po szkole? Później?

Następnie zadawaj konkretne pytania, np. „Co zrobiłeś na plastyce?” lub „Opowiedz mi o czymś, co sprawiło, że poczułeś się dziś dumny”. Unikaj pytań zbyt ogólnikowych lub takich, na które można uzyskać odpowiedź „tak” lub „nie”.

Prokrastynacja

Dlaczego to robią:

Chcą uniknąć trudnego lub nieprzyjemnego zadania. Być może bardziej interesuje ich coś zabawnego. Albo nie zdają sobie sprawy z tego, ile czasu potrzebują na wykonanie zadania.

Co należy zrobić:

Wprowadź rutynę, która zniechęca do prokrastynacji: ubieranie się poprzedza śniadanie, odrabianie lekcji poprzedza zabawę lub korzystanie z urządzeń elektronicznych, zbieranie zabawek poprzedza wieczorne czytanie itp.

W stanie Waszyngton odnotowano najgorszą od 20 lat epidemię gruźlicy

0

W stanie Waszyngton wzrasta liczba przypadków gruźlicy, co postawiło urzędników publicznej służby zdrowia w stan podwyższonej gotowości – wynika z najnowszego komunikatu Departamentu Zdrowia Stanu Waszyngton.

W stanie Waszyngton odnotowano najgorsze od 20 lat ognisko gruźlicy

Carolyn Crist

2 maja 2022 r. C W stanie Waszyngton rośnie liczba przypadków gruźlicy, co postawiło urzędników publicznej służby zdrowia w stan podwyższonej gotowości – wynika z niedawnego komunikatu Departamentu Zdrowia Stanu Waszyngton.

Powszechne zakłócenia w opiece zdrowotnej i pominięte rozpoznania gruźlicy podczas pandemii COVID-19 prawdopodobnie przyczyniły się do wzrostu liczby zachorowań, zarówno na poziomie lokalnym, jak i globalnym.

Minęło 20 lat od czasu, gdy widzieliśmy takie nagromadzenie przypadków gruźlicy, powiedział w komunikacie dr Tao Sheng Kwan-Gett, główny specjalista ds. naukowych.

Dodał, że pandemia prawdopodobnie przyczyniła się do wzrostu liczby zachorowań i wybuchu epidemii w co najmniej jednym zakładzie karnym. Zwiększony dostęp do testów na gruźlicę i leczenia w społeczności będzie kluczem do opanowania gruźlicy.

W pierwszym roku pandemii liczba przypadków w Waszyngtonie spadła, prawdopodobnie z powodu mniejszej liczby zgłoszeń i braku rozpoznań. Jednak w 2021 roku liczba zachorowań szybko wzrosła. W stanie zgłoszono 199 przypadków, co oznacza wzrost o 22% w porównaniu z rokiem 2020.

Do tej pory w tym roku zgłoszono 70 przypadków, w tym 17 nowych, które mają związek ze sobą i kilkoma stanowymi więzieniami.

Stanowy Departament Więziennictwa, Departament Zdrowia oraz CDC współpracują nad przeprowadzaniem testów i ograniczaniem rozprzestrzeniania się choroby – powiedziała w oświadczeniu dr MaryAnn Curl, główny lekarz Departamentu Więziennictwa.

Liczba przypadków gruźlicy wzrasta na całym świecie. Po raz pierwszy od ponad dziesięciu lat liczba zgonów z powodu gruźlicy wzrosła do około 1,5 miliona, według Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organizations) 2021 Global Tuberculosis Report.

W Stanach Zjednoczonych liczba zgłoszonych przypadków gruźlicy znacznie spadła na początku pandemii w 2020 r., ale w 2021 r. ponownie wzrosła – wynika z najnowszego badania CDC.

Jak podaje USA Today, Departament Zdrowia w Kansas również poinformował o wybuchu epidemii gruźlicy w marcu.

Na początku pandemii u niektórych osób z gruźlicą mogła zostać zdiagnozowana choroba COVID-19, ponieważ obie są chorobami zakaźnymi, które atakują płuca i mają podobne objawy – poinformował Departament Zdrowia w Waszyngtonie.

Podobnie jak COVID-19, gruźlica może rozprzestrzeniać się drogą powietrzną, gdy zakażona osoba kaszle lub kicha. Jednak w odróżnieniu od COVID-19, do zarażenia gruźlicą zwykle konieczny jest długotrwały kontakt z osobą zakażoną.

Objawy gruźlicy mogą obejmować ból w klatce piersiowej i kaszel, z krwią lub bez, a także gorączkę, nocne poty, utratę masy ciała i zmęczenie.

Gruźlicy można zapobiegać, można ją leczyć i można ją wyleczyć – poinformował Departament Zdrowia w Waszyngtonie. Osoby podróżujące do krajów, w których gruźlica jest bardziej rozpowszechniona, są narażone na większe ryzyko zarażenia, podobnie jak osoby mieszkające lub pracujące w miejscach, w których gruźlica może się rozprzestrzeniać, takich jak schroniska dla bezdomnych, więzienia, areszty i domy opieki.

U ludzi może rozwinąć się gruźlica nieaktywna, zwana też utajoną, która nie daje żadnych objawów i nie jest zaraźliwa. Jeśli u osób z nieaktywną gruźlicą nie zostanie szybko postawiona diagnoza lub podjęte leczenie, zakażenie może przekształcić się w gruźlicę czynną i wywołać objawy. Urzędnicy państwowej służby zdrowia szacują, że w stanie Waszyngton na gruźlicę nieaktywną choruje około 200 000 osób.

Leczenie gruźlicy może trwać co najmniej 6 miesięcy, a jeśli nie jest prowadzone dokładnie, objawy mogą się nasilić – poinformował Departament Zdrowia. Niepełne leczenie może również przyczynić się do rozprzestrzeniania się szczepów gruźlicy odpornych na antybiotyki.

ADHD z dnia na dzień

0

Kiedy Twoje dziecko ma zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), może to wywrócić Twój dom do góry nogami. Poznaj wskazówki pediatry zajmującego się zachowaniami rozwojowymi, które pomogą Ci zachować kontrolę.

Co rodzice powinni wiedzieć o ADHD swojego dziecka?

ADHD wiąże się z czymś, co nazywa się funkcją wykonawczą. Jest to zestaw umiejętności, który zajmuje się zarządzaniem sobą, a nie tylko uwagą czy zachowaniem. Wychowywanie dziecka, które ma braki w tych umiejętnościach, może być stresujące i męczące dla rodziców, co z kolei utrudnia opiekę nad dzieckiem z ADHD. Jest to jeden z powodów, dla których tak ważne jest, aby dowiedzieć się więcej o ADHD. Uzyskanie oceny od specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego może pomóc w zrozumieniu, co dzieje się w Twojej rodzinie.

Jak znaleźć odpowiedni styl rodzicielstwa, który będzie pasował do Twojego dziecka?

Rodzice dziecka, które nie radzi sobie z umiejętnościami panowania nad sobą, zazwyczaj wymagają ustrukturyzowanego podejścia do udzielania pozytywnych informacji zwrotnych i dyscypliny, w tym jasnego wyznaczania granic.

Jak można pomóc w rozwijaniu umiejętności wykonawczych, których brakuje tym dzieciom?

Należy zacząć od spotkania z dziećmi na tym etapie rozwoju, na którym się znajdują, ponieważ mają one opóźnienia w zakresie konkretnych umiejętności. Pomocą może służyć wielu specjalistów z różnych dziedzin, w tym psychologowie, pediatrzy behawioralni, a czasem trener ADHD. Specjaliści ci uczą dzieci, jak budować umiejętności poprzez rutynę domową i strukturę pracy domowej lub jak radzić sobie z kontrolą impulsów i innymi aspektami ADHD.

Jak zachęcać do dobrego zachowania bez ciągłego karania dzieci lub wysyłania negatywnych komunikatów?

Dzieci z ADHD często potrzebują wielu korekt, więc musimy zapewnić im równowagę. Nie chodzi o to, że dzieci nie powinny być korygowane; chodzi o to, że idealnie byłoby, gdyby otrzymywały więcej pozytywnych informacji zwrotnych niż negatywnych. Należy starać się znaleźć ich mocne strony i skupiać się na sukcesach. Jednym z podstawowych kroków jest nagradzanie zachowań przeciwnych do tych, które sprawiają problemy. Teraz dzieci zamiast być korygowane, pracują nad osiągnięciem celu.

Jak uspokoić dzieci, gdy wymykają się spod kontroli?

Kiedy ktokolwiek z nas wpada w szał emocjonalny, w takiej chwili naprawdę trudno jest myśleć racjonalnie. Rodzicom będzie łatwiej, jeśli z wyprzedzeniem opracują solidny plan, jak pokierować zachowaniem dziecka. Można na przykład zastosować plan nagradzania, aby zachęcić dziecko do dobrego zachowania, lub czas na przerwę, aby rozładować sytuację, zanim dojdzie do jej eskalacji. Należy porozmawiać o tym, jak radzić sobie z emocjami poza tymi intensywnie stresującymi momentami.

Jakie rodzaje terapii mogą pomóc dzieciom z ADHD?

Istnieje wiele rodzajów interwencji, które pomagają w przypadku ADHD, w tym terapie behawioralne i holistyczne. Wykazano, że leki są bezpieczne i skuteczne, jeśli są stosowane we właściwy sposób. Rozważ leki jako opcję, tak jak w przypadku innych zaburzeń medycznych, i zdecyduj, czy uważasz, że warto spróbować, jeśli Twoje dziecko nadal zmaga się z problemami.

Jak rodzice mogą rozwiązywać problemy z zachowaniem w szkole?

Dzieci z ADHD powinny mieć i mają prawo do wsparcia w postaci zorganizowanego planu zachowania w szkole. Plan 504 zapewnia również wsparcie potrzebne do dobrego radzenia sobie w szkole, co pomaga w poprawie zachowania. A jeśli rodzice są bardziej zorganizowani w zakresie zarządzania zachowaniem w domu, będzie to miało również przełożenie na szkołę.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer Doctor Magazine.

Jakie są objawy krztuśca u dorosłych?

0

Poznaj objawy krztuśca i dowiedz się, w jaki sposób lekarz potwierdzi, że jesteś chory.

Wczesne objawy

Na początku krztusiec – zwany również kokluszem – może wydawać się zwykłym, typowym przeziębieniem. Mogą wystąpić takie objawy jak:

  • katar

  • Niska gorączka

  • Łagodny kaszel

Dolegliwości te często trwają tydzień lub dwa, ale na tym kończą się podobieństwa do przeziębienia. Większość przeziębień mija po mniej niż 2 tygodniach, ale krztusiec zaczyna się nasilać.

Jeśli tylko podejrzewasz, że możesz mieć krztusiec – lub w każdym przypadku wystąpienia objawów podobnych do przeziębienia, które nie ustępują po kilku tygodniach – zgłoś się do lekarza.

Aby postawić diagnozę, lekarz wysłucha kaszlu i zada pytania dotyczące objawów. W niektórych przypadkach – np. gdy trudno jest określić, czy jest to krztusiec, grypa czy zapalenie oskrzeli – konieczne może być wykonanie badań. Często obejmują one posiew z nosa lub gardła. Lekarz pobierze próbkę śluzu i wyśle ją do laboratorium. Technicy zbadają, czy zawiera ona bakterie wywołujące krztusiec.

Lekarz może również zalecić wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia liczby białych krwinek, co jest ogólną oznaką infekcji. Może także poprosić o wykonanie prześwietlenia klatki piersiowej w celu sprawdzenia, czy nie występuje zapalenie lub płyn w płucach, które są objawami zapalenia płuc, będącego powikłaniem krztuśca.

Zgłoś się do lekarza, jeśli nie masz objawów, ale miałeś kontakt z osobą chorą na krztusiec. Na wypadek, gdybyś się zaraził, konieczne może być przyjmowanie leków, które pomogą zwalczyć chorobę.

Objawy szczytowe

W przypadku zachorowania na krztusiec kaszel będzie coraz częstszy i bardziej nasilony.

W miarę pogarszania się stanu zdrowia mogą wystąpić napady gwałtownego kaszlu, po których następuje naturalna próba złapania oddechu. Niektórzy ludzie wydają wtedy dźwięk, który brzmi jak „krzyk”.

Kaszel może nie dawać spać w nocy. U niektórych osób ataki są tak silne, że z powodu braku tlenu pacjent może stać się niebieski.

Atakujący kaszel może powodować u niektórych osób wymioty lub uczucie wyczerpania. Podczas napadu kaszlu można nawet złamać żebro.

Powrót do zdrowia

Po postawieniu diagnozy krztuśca lekarz może zastosować antybiotykoterapię. Całkowite wyzdrowienie zajmie trochę czasu. Kaszel może utrzymywać się przez 1 do 2 miesięcy lub dłużej. Mieszkańcy Chin nazywają go „kaszlem 100-dniowym”, ponieważ utrzymuje się tak długo. W tym czasie istnieje również większe prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji dróg oddechowych.

AIDS, HIV i szczepienia ochronne: Które z nich są potrzebne?

0

Szczepionki mogą być ważnym narzędziem w walce z infekcjami u osób zakażonych HIV lub chorych na AIDS. Dowiedz się, które szczepienia są potrzebne, a których należy unikać.

Nie wszystkie szczepionki są bezpieczne dla osób z HIV/AIDS. Szczepionki wykonane z żywych wirusów nie powinny być podawane osobom z liczbą CD4 mniejszą niż 200, ponieważ zawierają one słabą formę zarazka i mogą wywołać łagodny przebieg choroby. Na szczęście większość szczepionek dla osób z HIV/AIDS to szczepionki inaktywowane, które nie zawierają żywego zarazka.

Efekty uboczne szczepionek a HIV/AIDS

Każda osoba, niezależnie od statusu HIV, jest narażona na działania niepożądane związane ze szczepionkami, w tym:

  • Ból, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu podania szczepionki

  • Zmęczenie

Jeśli jesteś nosicielem HIV/AIDS, dodatkowe uwagi dotyczące szczepionek obejmują:

  • Szczepionki mogą zwiększać wiremię

  • Szczepionki mogą nie działać tak dobrze, jeśli liczba CD4 jest bardzo niska. Jeśli liczba CD4 jest niska, może pomóc przyjmowanie silnych leków antyretrowirusowych przed otrzymaniem niektórych szczepionek.

  • Szczepionki wykonane z żywego wirusa mogą wywołać chorobę, której szczepionka ma zapobiegać. Jeśli liczba CD4 jest niska, należy unikać szczepionek zawierających żywe wirusy, takich jak ospa wietrzna, odra/świnka/rubelka (MMR) oraz szczepionka przeciw grypie w aerozolu do nosa. Należy również unikać bliskiego kontaktu z osobami, które w ciągu ostatnich dwóch lub trzech tygodni otrzymały szczepionkę zawierającą żywe drobnoustroje.

  • Szczepionki mogą zwiększać wiremię, choć nie ma to większego znaczenia u osób leczonych antyretrowirusowo.

Jakich szczepionek potrzebują osoby zakażone HIV?

Poniżej znajdują się ogólne wytyczne dotyczące szczepionek dla osób zakażonych wirusem HIV. Dzięki nim będziesz wiedział, które z nich należy przyjmować i jak często.

Zalecane dla wszystkich osób dorosłych będących nosicielami wirusa HIV

Szczepionka/choroba

Dawkowanie

Zalecenia

Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV)

?

trzy szczepienia w ciągu sześciu miesięcy

  • Podać, chyba że jest się nosicielem wirusa zapalenia wątroby typu B lub posiada się odporność.

  • Po zakończeniu serii szczepień należy wykonać badanie krwi w celu sprawdzenia odporności. Jeżeli jest ona zbyt niska, może być konieczne wykonanie dodatkowych szczepień.

Grypa [flu]

jeden strzał

  • Podawać wyłącznie szczepionkę przeciwko grypie w postaci iniekcji.

  • Powtarzaj szczepienie co roku do połowy listopada, aby uzyskać najlepszą ochronę.

Odra, świnka i różyczka (MMR) (szczepionka zawierająca żywe wirusy)

dwa zastrzyki w ciągu jednego miesiąca

  • Nie trzeba, jeśli urodziłeś się przed 1957 r.

  • Podawaj tylko wtedy, gdy liczba komórek CD4 wynosi powyżej 200.

  • Poszczególne składniki można otrzymywać oddzielnie.

Polisacharyd pneumokokowy (zapalenie płuc)

jeden lub dwa zastrzyki

  • Poddaj się szczepieniu wkrótce po rozpoznaniu HIV, chyba że zostałeś zaszczepiony w ciągu ostatnich pięciu lat.

  • Skuteczność w ciągu dwóch do trzech tygodni.

  • Jeśli podano ją, gdy liczba CD4 jest mniejsza niż 200, należy powtórzyć, gdy liczba CD4 osiągnie 200.

  • Powtarzaj co pięć lat.

Szczepionka skoniugowana przeciwko pneumokokom (zapaleniu płuc) (PCV13)

jeden zastrzyk

  • Otrzymać wkrótce po rozpoznaniu HIV

Polisacharydowa szczepionka przeciw pneumokokom (zapaleniu płuc)(PPSV23)

jeden zastrzyk

  • Podać wkrótce po rozpoznaniu HIV, ale odczekać 2 miesiące po podaniu PCV13

  • Jeśli liczba CD4 jest mniejsza niż 200, należy rozważyć wstrzymanie się z podaniem tej szczepionki do czasu, gdy liczba CD4 wzrośnie powyżej 200 w trakcie terapii antyretrowirusowej.

  • Powtórzyć po pięciu latach i jeszcze raz (jeśli od ostatniej dawki upłynęło 5 lat) w wieku 65 lat.

Toksyna tężcowa i błonicza (Td) lub Tdap (tężec, błonica i krztusiec)

jeden zastrzyk

  • Powtarzaj co 10 lat.

    • Wykonaj je wcześniej, jeśli doznałeś urazu, np. skaleczenia wymagającego założenia szwów.

?

Zalecane dla niektórych osób dorosłych zakażonych wirusem HIV

Wirus zapalenia wątroby typu A (HAV)

dwa szczepienia w ciągu 6 miesięcy

  • Podawaj tylko wtedy, gdy jesteś podatny (nie masz przeciwciał) na wirusowe zapalenie wątroby typu A

  • Zalecane dla pracowników służby zdrowia, mężczyzn utrzymujących stosunki seksualne z mężczyznami, osób przyjmujących narkotyki w iniekcjach, osób z przewlekłymi chorobami wątroby, hemofilików oraz osób podróżujących do niektórych części świata.

  • Jeśli liczba CD4 jest mniejsza niż 200, należy rozważyć wstrzymanie się z podaniem szczepionki do czasu, gdy liczba CD4 wzrośnie powyżej 200 w trakcie terapii antyretrowirusowej.

Skojarzony wirus zapalenia wątroby typu A i zapalenia wątroby typu B (Twinrix)

trzy szczepienia w ciągu 6 miesięcy

  • Jest ona dostępna dla osób, które wymagają zarówno szczepienia przeciwko HAV, jak i HBV.

Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV)

3 szczepienia w ciągu 6 miesięcy

  • Tylko do ukończenia 26 roku życia. Nie otrzymywać w przypadku ciąży.

Meningokokowe (bakteryjne zapalenie opon mózgowych)

dwa zastrzyki w ciągu 2 miesięcy

?

?

Jeśli wyjeżdżasz poza granice kraju

Jeśli jesteś nosicielem wirusa HIV, koniecznie zaszczep się przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, jeśli nie jesteś jeszcze uodporniony. Upewnij się, że posiadasz aktualne szczepionki i te, które są wymagane w kraju, do którego się wybierasz. Upewnij się jednak, że są to szczepionki inaktywowane, a nie żywe. Jeśli nie jest dostępna wersja inaktywowana, nie należy stosować szczepionki żywej. Przykłady żywych szczepionek to niektóre szczepionki przeciwko durowi brzusznemu i żółtej febrze. Zamiast tego należy poprosić lekarza o dostarczenie listu wyjaśniającego, że z medycznego punktu widzenia nie można się zaszczepić.