Strona główna Blog Strona 3257

Wszystko, co musisz wiedzieć o łagodzeniu objawów alergii

0

Lekarz przedstawia kompleksowe spojrzenie na alergie, ich objawy i sposoby leczenia.

Podstawy alergii

Co jest przyczyną alergii?

Alergie są spowodowane przez coś, co nazywa się alergenami. Kiedy osoby z alergią stykają się z alergenem, takim jak sierść zwierząt domowych, pyłki, pleśń lub kurz, ich układ odpornościowy reaguje. Uważa on, że alergen jest szkodliwy i reaguje wywołując stan zapalny w skórze, zatokach, drogach oddechowych lub układzie pokarmowym. Wywołuje to takie objawy, jak swędzenie, kichanie, świszczący oddech i łzawienie oczu.

Kto jest najbardziej narażony na wystąpienie alergii?

Alergie dotykają mężczyzn i kobiety w każdym wieku, a alergia może pojawić się w dowolnym momencie. Może się nawet zdarzyć, że nagle uczulisz się na coś, co wcześniej ci nie przeszkadzało. Eksperci nie są pewni, dlaczego niektórzy ludzie mają alergie, a inni nie, ale wydaje się, że istnieje związek rodzinny. Osoby, u których w rodzinie występowały alergie, są bardziej narażone na ich wystąpienie. Jeśli więc ty masz alergie, to najprawdopodobniej będą je miały także twoje dzieci.

Skąd mam wiedzieć, że mam alergię?

Jeśli zawsze kichasz, gdy pogłaszczesz kota, lub czujesz swąd na początku wiosny, możesz mieć alergię. Ale skąd możesz mieć pewność? Najlepszym sposobem, aby się tego dowiedzieć, jest wizyta u lekarza lub alergologa. Zapytają oni o historię choroby, przeprowadzą badanie fizykalne i wykonają testy.

Możesz pomóc lekarzowi w postawieniu właściwej diagnozy:

  • Sporządź listę swoich objawów.

    Na ich podstawie lekarz może być w stanie wykluczyć inne przyczyny, takie jak przeziębienie, wirus lub inna choroba.

  • Śledź czas.

    Jeśli kichasz przez kilka tygodni co kilka miesięcy lub jeśli objawy są szczególnie nasilone rano, może to być kolejna wskazówka, że masz alergię. Czy objawy występują w pobliżu niektórych zwierząt?

  • Odnotuj wszystko, co nowe.

    Czy używasz nowego detergentu? Czy zmieniłeś sposób pielęgnacji skóry? Zwróć uwagę na wszelkie zmiany w diecie i stylu życia. Mogą one pomóc lekarzowi w ustaleniu, co wywołuje objawy.

Najczęstszym testem na alergie oddechowe, penicyliny, użądlenia owadów, alergie skórne i pokarmowe jest test nakłuwania skóry lub test drapania. Lekarz nakrapia niewielką ilość alergenu na skórę i obserwuje obrzęk, swędzenie i zaczerwienienie w tym obszarze. Inne testy poszukują we krwi substancji, które są związane z alergiami.

Skąd mam wiedzieć, czy jestem przeziębiony, czy mam alergię?

Objawy są tak podobne, że można je pomylić. Oto jak je rozróżnić:

?

Alergie

Przeziębienie

Objawy

Katar, swędzenie lub duszność nosa, kichanie, świszczący oddech, łzawienie lub swędzenie oczu. Swędząca skóra lub pokrzywka.

?

Katar lub duszność nosa, kichanie. Może również wystąpić ból gardła, bóle ciała i gorączka. Rzadko występuje łzawienie oczu.

Kiedy zaczynają się objawy

Rozpoczynają się wkrótce po kontakcie z alergenem.

Zwykle rozwija się w ciągu kilku dni.

Jak długo trwają objawy

Mogą utrzymywać się przez długi czas, tak długo jak długo jesteś narażony na kontakt z alergenem.

Objawy zwykle ustępują w ciągu kilku dni.

?

?

Co to jest katar sienny?

Katar sienny, znany również jako alergiczny nieżyt nosa, jest najczęstszym rodzajem alergii. Może być sezonowy, co oznacza, że występuje tylko w określonych porach roku (najczęściej wiosną lub jesienią), lub całoroczny. Objawy obejmują duszność nosa, katar, kichanie, łzawienie oczu i swędzenie gardła, a ich nasilenie może wahać się od łagodnego do ciężkiego.

  • Sezonowe:

    Jeśli cierpisz na sezonowy katar sienny, prawdopodobnie jesteś uczulony na coś z zewnątrz, np. pleśń lub pyłki. W 75% przypadków kataru siennego winna jest ambrozja. Miejsce zamieszkania może mieć wpływ na sposób i czas reakcji. Na przykład pleśń osiąga swój szczyt w lipcu w ciepłych krajach i w październiku w krajach zimnych, ale na południu i na zachodnim wybrzeżu można ją znaleźć przez cały rok.

  • Przez cały rok:

    Jeśli masz całoroczny katar sienny, prawdopodobnie jesteś uczulony na coś wewnątrz pomieszczeń, np. na roztocza kurzu, pleśń, karaluchy lub sierść zwierząt domowych.

Zapobieganie alergii

Co mogę zrobić, aby zmniejszyć ilość alergenów w moim domu?

  • Zachowaj ostrożność podczas czyszczenia.

    Odkurzanie i ścieranie kurzu może wzniecić kurz, który może wywołać reakcję alergiczną. Aby tego uniknąć, podczas sprzątania należy nosić maskę. Jeśli to możliwe, wyjdź z domu na kilka godzin po sprzątaniu, aby uniknąć alergenów, które wznieciłeś. Upewnij się też, że Twój odkurzacz jest wyposażony w filtr HEPA lub specjalne podwójne worki filtrujące, które zatrzymują kurz.

  • Zmniejszenie ilości sierści.

    Trzymaj zwierzęta domowe z dala od sypialni. Często odkurzaj dywany i zamień je na twarde drewno, kafelki lub linoleum.

  • Zapobieganie roztoczom.

    Te małe szkodniki rozwijają się w pościeli, dywanie i meblach tapicerowanych. Na materacach, materacach sprężynowych i poduszkach używaj odpornych na alergeny pokrowców. Sprawdzają się również plastikowe pokrowce zapinane na zamek błyskawiczny. Aby zabić roztocza, pierz pościel co tydzień w gorącej wodzie (130 stopni Celsjusza) i susz w gorącej suszarce. Utrzymuj niski poziom wilgotności w domu, używając klimatyzacji lub osuszacza powietrza. Wymień wykładzinę dywanową na podłogę.

  • Opanuj pleśń.

    Pozbądź się pleśni w domu za pomocą wody i detergentu. W niektórych przypadkach można użyć 5% roztworu wybielacza, ale nie mieszaj go z innymi środkami czyszczącymi. Naprawić przecieki wewnątrz i na zewnątrz budynku. Używaj osuszacza powietrza i często go czyść.

  • Chronić przed pyłkami.

    Stosuj w domu filtr powietrza, aby wyeliminować pyłki z powietrza, i regularnie sprzątaj mieszkanie. Używaj klimatyzatora i często wymieniaj filtr. Ponadto należy zamykać okna i drzwi w domu.

Co mogę zrobić, aby uchronić się przed alergenami z zewnątrz?

Nie musisz przebywać w domu przez całą dobę, możesz podjąć pewne środki ostrożności:

  • Unikaj wychodzenia z domu w czasie największego nasilenia alergenów, zwykle między godziną 10 a 16.

  • Sprawdzaj prognozę alergii (pobierz aplikację do prognozowania alergii lub odwiedź stronę internetową poświęconą pogodzie, która śledzi alergeny) i pozostań w domu, gdy liczba pyłków i pleśni jest wysoka lub gdy wieje porywisty wiatr, który może wzbijać kurz i pyłki.

  • Rozważ noszenie maski na twarz, gdy jesteś na zewnątrz, aby ograniczyć ilość wdychanych pyłków.

  • W sezonie pylenia roślin noś czapkę z daszkiem, a po powrocie do domu zostaw ją przy drzwiach.

  • Unikaj roznoszenia pyłków w domu, zostawiając buty przed drzwiami, zmieniając ubrania, biorąc prysznic i myjąc włosy zaraz po wejściu do domu. Zwierzęta domowe również mogą wnosić pyłki. Dlatego trzymaj kota lub psa z dala od sypialni.

  • Noś okulary przeciwsłoneczne, aby chronić oczy przed pyłkami.

  • Zamykaj okna w samochodzie i korzystaj z klimatyzacji podczas jazdy.

  • Zleć komuś innemu prace w ogrodzie.

Leczenie alergii

Na czym polega leczenie alergii?

Nie ma lekarstwa na alergie, ale istnieje wiele dostępnych metod leczenia. Można w miarę możliwości unikać alergenów, przyjmować leki, stosować alternatywne metody leczenia i spróbować immunoterapii, zwanej również zastrzykami przeciw alergii.

Jakie leki mogą pomóc w zwalczaniu objawów?

Istnieje wiele leków, które mogą pomóc w uzyskaniu kontroli nad objawami alergii. Niektóre z nich są dostępne bez recepty, inne wymagają recepty. Skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą, aby dowiedzieć się, który lek jest dla Ciebie najlepszy.

Oto niektóre z najbardziej popularnych:

Steroidowe spraye do nosa

Ten lek jest zwykle pierwszym wyborem lekarza w leczeniu alergii. Aerozole te zmniejszają obrzęk dróg nosowych, zapobiegają i leczą katar, duszność nosa, kichanie i swędzenie.

Chociaż sterydy są skuteczne w leczeniu alergii, muszą być przyjmowane regularnie, często codziennie, nawet jeśli nie odczuwasz objawów alergii.

Skutki uboczne mogą obejmować krwawienie z nosa i podrażnienie nosa.

Leki przeciwhistaminowe

W kontakcie z alergenami organizm uwalnia histaminy, które wywołują kichanie, swędzenie, katar i łzawienie oczu. Leki przeciwhistaminowe blokują tę reakcję.

Leki przeciwhistaminowe, będące jednym z najczęstszych leków stosowanych w leczeniu alergii, są dostępne bez recepty i na receptę.

Występują w różnych postaciach, w tym w postaci płynów, tabletek i aerozoli do nosa. Pomagają one złagodzić wysypkę, pokrzywkę, kichanie, swędzenie i katar. Niektóre z nich mogą wywoływać senność, dlatego nie należy ich przyjmować, jeśli konieczne jest prowadzenie samochodu. Skonsultuj się z farmaceutą, aby uzyskać informacje na temat leków przeciwhistaminowych, które nie wywołują senności oraz takich, które działają przez dłuższy czas.

Leki rozkurczowe

Innym popularnym sposobem leczenia alergii jest stosowanie leków obkurczających naczynia krwionośne. Zmniejszają one obrzęk i mogą pomóc w zwalczaniu duszności. Są one dostępne w postaci aerozoli do nosa, kropli do oczu, płynów i tabletek i są dostępne bez recepty i na receptę.

Jedyne dostępne bez recepty leki przeciwgrypowe w postaci tabletek to fenylefryna i pseudoefedryna. Pseudoefedryna, choć nie wymaga recepty, jest dostępna w aptekach za ladą. Należy poprosić o nią farmaceutę.

Środki udrożniające nos w aerozolu i krople do oczu powinny być stosowane tylko przez kilka dni. Dłuższe ich stosowanie może spowodować nasilenie objawów.

Jeśli pacjent ma problemy z ciśnieniem krwi, sercem, tarczycą, cukrzycą lub prostatą, nie powinien przyjmować leków przeciwgrzybiczych, chyba że lekarz wyrazi na to zgodę.

U większości osób nie występują działania niepożądane. Rzadko mogą wystąpić bóle głowy, problemy z zasypianiem i rozdrażnienie po ich zażyciu.

Zastrzyki dla alergików

Nazywa się to również immunoterapią alergii i jest dostępne wyłącznie u lekarza. Zastrzyki mogą pomóc organizmowi przyzwyczaić się do alergenów. Nie wyleczy to alergii, ale objawy mogą się poprawić na długi czas, a reakcje alergiczne mogą występować rzadziej. Zastrzyki alergiczne należy przyjmować co kilka dni lub tygodni przez kilka miesięcy. Są one dobrym rozwiązaniem dla osób z katarem siennym lub alergią na zwierzęta domowe, gdy inne leki nie przyniosły oczekiwanych rezultatów.

Efekty uboczne obejmują zaczerwienienie, obrzęk lub podrażnienie wokół miejsca wstrzyknięcia.

Tabletki na alergię

Są one jak zastrzyki antyalergiczne, ale bez zastrzyków. Zamiast tego, mała dawka alergenu jest podawana w postaci tabletki, którą należy trzymać pod językiem przez kilka minut przed połknięciem. Pomaga to zwiększyć tolerancję na alergen i poprawić objawy. Jest to nowsza terapia, więc nie obejmuje wszystkich alergenów.

Tabletki przepisuje lekarz. Początkowo będą one przyjmowane w gabinecie, ale ostatecznie można je przyjmować w domu.

Efekty uboczne są zazwyczaj łagodne i obejmują swędzenie w jamie ustnej oraz problemy żołądkowe.

W razie wystąpienia ciężkiej reakcji należy mieć pod ręką wstrzykiwacz adrenaliny. Autowstrzykiwacze to strzykawki wypełnione lekami, które mogą pomóc w powstrzymaniu ciężkiej reakcji alergicznej. Są one na tyle małe, że można je mieć zawsze przy sobie.

Czy można stosować te metody leczenia razem?

Niektóre z tych metod leczenia mogą być stosowane razem. Na przykład leki przeciwhistaminowe i steroidowe spraye do nosa są często przyjmowane razem. Przed połączeniem leków należy zawsze czytać ich etykiety i skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Niektóre leki mogą wchodzić w interakcje z innymi i pogarszać efekty uboczne.

Jak mogę ograniczyć działania niepożądane leków?

Aby ograniczyć skutki uboczne, należy stosować kilka prostych strategii:

  • Postępuj zgodnie z instrukcjami.

    Należy uważnie czytać etykiety leków i instrukcje, aby wiedzieć, kiedy, ile i jak często należy przyjmować leki oraz czy należy je przyjmować z jedzeniem.

  • Wymień wszystkie przyjmowane leki.

    Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich przyjmowanych lekach, również suplementach i lekach wydawanych bez recepty.

  • Wspomnij o problemach z przeszłości.

    Należy powiedzieć lekarzowi o wszelkich problemach lub nieprzyjemnych skutkach ubocznych przyjmowanych wcześniej leków. Pomoże to lekarzowi zdecydować, które leki powinieneś – a których nie powinieneś – przyjmować.

  • Ogranicz spożycie alkoholu.

    Jeśli przyjmujesz leki przeciwhistaminowe, nie pij alkoholu. Może on nasilić działania niepożądane, takie jak senność, a nawet wywołać chorobę.

Jakie są sposoby leczenia alergii bez leków?

Być może słyszałeś, że istnieją sposoby na złagodzenie objawów alergii bez przyjmowania leków. Oto kilka z nich, które mogą okazać się skuteczne w przypadku alergii:

Akupunktura:

W tej technice do skóry wprowadza się maleńkie igły, które mogą pomóc osobom z łagodnym katarem siennym poprzez wyciszenie tych części układu odpornościowego, które wywołują reakcje alergiczne.

Suplementy ziołowe:

Eksperci nie są pewni, czy przyjmowanie suplementów, takich jak pyłek pszczeli, masłosz lub kadzidłowiec, może pomóc w leczeniu alergii. Jeśli zdecydujesz się je wypróbować, zachowaj ostrożność. Niektóre z roślin używanych do produkcji suplementów są dalekimi kuzynami ambrozji. Jeśli więc jesteś uczulony na ambrozję, niektóre suplementy mogą pogorszyć objawy. Przed zażyciem suplementów najlepiej porozmawiać z lekarzem.

Nawadnianie nosa

: Wlej roztwór soli fizjologicznej do jednego nozdrza i pozwól mu wypłynąć drugim, aby wypłukać śluz i alergeny. Wszystko, czego potrzebujesz, to strzykawka lub dzbanek neti i roztwór soli fizjologicznej. Upewnij się, że zawsze używasz wody destylowanej lub sterylnej, przegotowanej i ostudzonej wody z kranu lub wody przepuszczonej przez specjalny filtr.

Alergie u dzieci

Jaki jest najlepszy sposób leczenia objawów alergii u mojego dziecka?

Alergie u dzieci są często mylone z innymi schorzeniami, takimi jak infekcje ucha, nosa i gardła. Jeśli nie wiesz, co jest przyczyną kichania lub świszczącego oddechu u Twojego dziecka, skontaktuj się z pediatrą lub alergologiem. Zbada on Twoje dziecko, aby znaleźć przyczynę objawów i zaproponuje leczenie.

Gdy stężenie pyłków jest największe, należy rozważyć ograniczenie czasu spędzanego przez dziecko na świeżym powietrzu. Późnym latem i wczesną jesienią jest to zwykle w godzinach porannych. Wiosną i latem szczególnie szkodliwe są wieczory. Na zewnątrz dziecko powinno nosić czapkę z daszkiem, a po przyjściu do domu powinno zmienić ubranie i umyć twarz (łącznie z brwiami i nozdrzami). W okresie wzmożonego pylenia dzieci powinny kąpać się i myć włosy codziennie. Należy stosować się do tych samych rad dla dorosłych, dotyczących ochrony domu przed alergenami wewnątrz i na zewnątrz.

Pomocne mogą być także leki. Należy jednak pamiętać, że leczenie dzieci różni się od leczenia dorosłych. Jeśli objawy u dziecka nie reagują na leki dostępne bez recepty, zalecane przez farmaceutę, umów się na wizytę u pediatry, aby sprawdzić, czy inne metody leczenia, takie jak leki na receptę lub immunoterapia alergii, mogą pomóc.

Czy mogę stosować u dziecka leki na alergię dla dorosłych?

Podawaj dziecku tylko te leki, które są wyraźnie oznaczone dla jego grupy wiekowej.

Istnieje kilka leków dostępnych bez recepty i na receptę, które można podawać dzieciom nawet w wieku 6 miesięcy. Aby obliczyć właściwą dawkę leku, należy znać wiek i wagę dziecka.

Pediatra lub farmaceuta może pomóc w ustaleniu, które leki i w jakich ilościach są najlepsze dla dziecka.

Inne alergie

Jakie są inne rodzaje alergii?

Alergie na leki.

U osób z alergią na niektóre leki (takie jak antybiotyki, aspiryna i ibuprofen) po ich zażyciu wystąpi reakcja w postaci wysypki skórnej, swędzenia, świszczącego oddechu, obrzęku, a nawet problemów z oddychaniem. Leki przeciwhistaminowe mogą opanować niektóre objawy, ale może być także potrzebny wstrzykiwacz epinefryny. Unikanie przyjmowania leków ma kluczowe znaczenie.

Kontaktowe zapalenie skóry.

W przypadku bezpośredniego kontaktu skóry z czymś, na co jesteś uczulony, np. perfumami, barwnikami, metalami lub lateksem, może pojawić się wysypka, pęcherze, swędzenie i pieczenie. Ważne jest zidentyfikowanie alergenu, aby móc go unikać.

W przypadku wysypki pomocne mogą być balsamy i kremy lecznicze, takie jak balsam kalaminowy i krem kortyzonowy, które są dostępne bez recepty. Leki przeciwhistaminowe mogą pomóc w zwalczaniu swędzenia.

Egzema.

Egzema to przewlekły stan zapalny skóry, objawiający się swędzącymi, czerwonymi plamami. Może występować u osób z alergiami (katar sienny) i astmą, w tym przypadku nazywana jest atopowym zapaleniem skóry. Może być wywołana przez niektóre pokarmy, sierść zwierząt domowych, roztocza kurzu, pocenie się lub kontakt z czymś drażniącym, np. wełną. Oprócz unikania alergenów, najważniejsze jest nawilżanie skóry i nie drapanie wysypki. Kremy, balsamy i maści, w tym niektóre zawierające steroidy i inne leki, mogą pomóc w leczeniu i zapobieganiu zaostrzeniom.

Alergie na owady.

Owady kłujące, takie jak pszczoły, szerszenie, osy, mrówki, mogą powodować różne reakcje alergiczne, w tym ból, swędzenie i obrzęk wokół ukąszenia lub użądlenia. Ukąszenia komarów mogą również powodować łagodną reakcję w postaci niewielkiej, swędzącej pręgi.

Na użądlenia i ugryzienia należy nałożyć lód lub chłodny ręcznik, aby zmniejszyć obrzęk. Balsam kalaminowy lub soda oczyszczona zmieszana z wodą mogą złagodzić ból. Na swędzenie użyj sprayu lub kremu zawierającego hydrokortyzon lub lek przeciwhistaminowy.

U niektórych osób użądlenia mogą prowadzić do zagrażającej życiu reakcji zwanej anafilaksją, którą należy natychmiast leczyć za pomocą wstrzykiwacza epinefryny, a następnie dzwoniąc pod numer 911. Dla osób z alergią na owady pomocne mogą być zastrzyki alergiczne.

Alergie pokarmowe.

Osiem produktów spożywczych jest przyczyną 90% alergii pokarmowych: Mleko, soja, jaja, pszenica, orzeszki ziemne, orzechy drzewne, ryby i skorupiaki. Reakcje występują częściej u małych dzieci niż u dorosłych. Na szczęście u niektórych dzieci reakcje te ustępują. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu kilku minut do 2 godzin od spożycia pokarmu i mogą być łagodne, jak wysypka, swędzenie czy obrzęk, lub zagrażające życiu, jak trudności z oddychaniem czy obrzęk gardła lub języka.

Reakcje zagrażające życiu powinny być natychmiast leczone za pomocą wstrzykiwacza epinefryny. Następnie należy zadzwonić pod numer 911. Nie wahaj się użyć autowstrzykiwacza, nawet jeśli nie jesteś pewien, czy objawy są związane z alergią.

Zaprzestanie przyjmowania leków na ADHD

0

Niektórzy ludzie decydują się nie przyjmować leków na ADHD. Poznaj niektóre strategie, które sprawdzają się w ich przypadku.

Ruotolo w dużej mierze zawdzięcza medytacji, która uspokoiła i skoncentrowała jej mózg na tyle, że nie potrzebowała już wspomagania lekami. Dużo też czytała na temat swojego stanu i przeszła szkolenie u trenera ADHD.

Istnieje wiele powodów, dla których osoby z ADHD mogą zaprzestać przyjmowania leków lub w ogóle ich nie zacząć. Niektórzy nie znoszą skutków ubocznych. Inni mają trudności z zapłaceniem za leki. Albo, tak jak Ruotolo, odkrywają, że strategie nielekowe działają dla nich wystarczająco dobrze.

W USA nie ma żadnych oficjalnych wytycznych dotyczących leczenia dorosłych z ADHD. Ale najlepszą praktyką jest leczenie prawdziwego ADHD lekiem stymulującym, chyba że istnieją przeciwwskazania, mówi Craig Surman, MD, neuropsychiatra i badacz w Harvard Medical School. Surman jest współautorem książki FASTMINDS: How to Thrive If You Have ADHD (Or Think You Might). Zauważa on jednak, że nie wszyscy z ADHD mają poważne problemy.

Niektórzy ludzie mają to, co Id nazywają cechami ADHD, a nie pełną diagnozą, wyjaśnia. Nawet ludzie, którzy zaznaczają wszystkie pola dla ADHD mogą odkryć, że ich objawy są lepsze w pewnych sytuacjach. Na przykład grafik może nie mieć problemów z utrzymaniem koncentracji w firmie, w której szef depcze mu po piętach. Ale jeśli ten grafik wykonuje wolny zawód, może nie być tak łatwo utrzymać się na stanowisku, kiedy sam zarządza swoim harmonogramem. Ludzie z ADHD żyją w deadline’ach, mówi Surman.

Jeśli dobrze radzisz sobie z lekami, może być trudno stwierdzić, czy nadal ich potrzebujesz. Surman często radzi osobom z wysokim funkcjonowaniem, które przez jakiś czas przyjmowały leki stymulujące, aby zrobiły sobie okazjonalne wakacje od leków. Oznacza to odstawienie leków na krótki okres, aby sprawdzić, czy nadal ich potrzebują. Jeśli chcesz tego spróbować, prawdopodobnie dobrze jest skonsultować się z lekarzem.

Alternatywy dla leków

Niezależnie od tego, czy pacjent przyjmuje leki, czy nie, metody nielekowe są ważne w radzeniu sobie z ADHD. Nie wykluczają się one wzajemnie, mówi Surman.

Ruotolo wie to zarówno z własnego doświadczenia, jak i z pracy z innymi osobami z ADHD. Wkrótce po diagnozie została trenerem ADHD. Następnie uzyskała tytuł magistra psychologii klinicznej i została licencjonowanym terapeutą małżeńskim i rodzinnym (LFMT), a także trenerem. Niektórzy z jej klientów dobrze sobie radzą, stosując kombinację leków i strategii nielekowych. Inni uważają, że mogą dobrze funkcjonować bez leków i polegają wyłącznie na metodach nielekowych, takich jak ćwiczenia, medytacja i poradnictwo.

Rezygnacja z leków nie zapewni wystarczającego złagodzenia objawów dla wszystkich osób z ADHD. Ale niektóre strategie nielekowe, jako uzupełnienie lub zamiast leków, obejmują:

Edukacja

Zrozumienie swojego ADHD ma kluczowe znaczenie, mówi Surman. Zaleca on odwiedzenie strony CHADD.org, aby dowiedzieć się więcej o przyczynach i objawach tego zaburzenia. Musisz zrozumieć, które z Twoich wyzwań wynikają z ADHD, a które są czymś innym, mówi Surman, który jest członkiem zarządu CHADD (Dzieci i Dorośli z ADHD). Zaleca on również zapoznanie się z materiałami udostępnianymi przez ADDA (Attention Deficit Disorder Association). Grupy wsparcia to kolejny dobry sposób, aby dowiedzieć się o chorobie od swoich rówieśników, dodaje.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)

CBT jest wysoce skoncentrowaną i zorientowaną na wyniki formą terapii rozmownej. Pomaga ona w leczeniu lęku i depresji – dwóch stanów, które często współistnieją z ADHD. Nawet jeśli ADHD jest jedynym problemem, istnieje duża szansa, że CBT pomoże.

CBT może pomóc osobom dorosłym z ADHD zmienić schematy myślenia i rozwinąć umiejętności, które ułatwią życie z ADHD. Skupia się ona na zachowaniach, które pomagają ludziom przejąć kontrolę nad swoim stanem i pozostać zorganizowanym, mówi Surman. Ale strategie organizacyjne to tylko część działań. CBT pomaga również zmienić sposób myślenia. Uczy się rozpoznawać automatyczne negatywne myśli, które pojawiają się w trudnych sytuacjach. Nauczysz się reagować w przyszłości w sposób bardziej pozytywny i skuteczny.

(Uwaga: Jeśli cierpisz na inne zaburzenie psychiczne, a nie jest ono jeszcze pod kontrolą, Surman sugeruje, by najpierw poszukać leczenia tego zaburzenia. Depresja, lęk, nadużywanie substancji oraz zaburzenia ze spektrum autyzmu często nakładają się na ADHD).

Coaching ADHD

W przeciwieństwie do CBT, coaching koncentruje się wyłącznie na Twoich działaniach i strategiach organizacyjnych (a nie na tym, jak się z nimi czujesz). Niektórzy ludzie mówią: „Potrzebuję kogoś, kto przemyśli ze mną pewne rzeczy, aby zdecydować, co robić w pierwszej kolejności”. Właśnie w takich sytuacjach coaching może być bardzo pomocny” – mówi Surman.

Jako trener, Ruotolo skupia się na potrzebach klienta. Rozmawiamy o konkretnych strategiach organizacyjnych, np. o tym, jak uporządkować swoje biurko i dom oraz jak żyć w zorganizowany sposób – mówi Ruotolo, który jest autorem książki „A.D.D. Land: The Gift of ADD.

Mindfulness

Mindfulness, czyli uważność, która koncentruje się na życiu w chwili obecnej, a nie na rozpamiętywaniu przeszłości czy martwieniu się o przyszłość, jest podstawą praktyki Ruotolo. Nasze mózgi są tak skonstruowane, że myśli wciąż krążą i krążą – mówi. Dzięki mindfulness zauważamy myśl i obserwujemy ją, ale nie angażujemy się w nią. Z czasem praktyka ta zmienia połączenia w twoim mózgu, dzięki czemu inaczej reagujesz na otaczający cię świat, dodaje Ruotolo.

Zmiany w stylu życia

Każdy powinien być aktywny fizycznie, zdrowo się odżywiać i odpowiednio wysypiać. Ale te podstawowe środki samoopieki są niezbędne dla każdego, kto zmaga się z ADHD. Brak snu może zaburzać funkcje poznawcze, mówi Surman. Odpowiednie ćwiczenia i właściwe odżywianie korzystnie wpływają na mózg. Chociaż jest mało prawdopodobne, aby te rodzaje prostych poprawek wystarczyły do leczenia pełnoobjawowego ADHD, są one ważną częścią każdego reżimu samoopieki.

Prenatalne testy DNA prowadzą do fałszywych alarmów, ostrzega FDA

Agencja twierdzi, że powszechnie stosowane, ale niezatwierdzone testy genetyczne często dają fałszywie pozytywne wyniki, powodując niepotrzebny niepokój u przyszłych rodziców.

Prenatalne testy DNA prowadzą do fałszywych alarmów, FDA ostrzega

Marcus A. Banks

20 kwietnia 2022 r. C Oczekujący rodzice i ich lekarze nie powinni całkowicie polegać na wynikach prenatalnych badań krwi, które pozwalają przewidzieć prawdopodobieństwo wystąpienia u noworodka rzadkiej i potencjalnie poważnej choroby – poinformowała FDA w nowym ostrzeżeniu.

Testy te, zwane nieinwazyjnymi prenatalnymi testami przesiewowymi, wykorzystują próbkę krwi pobraną od ciężarnej matki w poszukiwaniu oznak, że jej płód ma nieprawidłowości genetyczne. Informują one rodziców o ryzyku, że płód ma określoną nieprawidłowość genetyczną, ale mogą być błędne, FDA powiedział.

FDA stwierdziła, że przyszli rodzice powinni przedyskutować zalety i wady przesiewowych badań genetycznych z doradcą genetycznym przed wykonaniem testów, a w przypadku uzyskania niepokojących wyników badań, powinni wykonać kolejne badania diagnostyczne.

Badania diagnostyczne, które potwierdzają lub wykluczają nieprawidłowości genetyczne, takie jak amniopunkcja, są bardziej inwazyjne niż pobieranie krwi stosowane w badaniach genetycznych i wiążą się z niewielkim ryzykiem poronienia. Jednak testy diagnostyczne są dokładniejsze, jak twierdzi FDA.

Agencja stwierdziła, że niektóre osoby podjęły kluczowe decyzje dotyczące ciąży, w tym przerwanie ciąży, po otrzymaniu niepokojących wyników genetycznych testów przesiewowych, z których żaden nie uzyskał aprobaty FDA.

Bez potwierdzenia wyników testem diagnostycznym, nie ma sposobu, aby dowiedzieć się, czy płód rzeczywiście miał genetyczną nieprawidłowość zgłoszoną przez test przesiewowy, powiedziała agencja w oświadczeniu z 19 kwietnia. FDA jest świadoma przypadków, w których test przesiewowy wykazał nieprawidłowości genetyczne, a potwierdzający test diagnostyczny wykazał, że płód był zdrowy.

Zawiadomienie FDA pojawia się kilka miesięcy po tym, jak New York Times doniósł, że 85% pozytywnych wyników testów przesiewowych dla niektórych schorzeń jest nieprawidłowych, pomimo marketingu firm zajmujących się badaniami przesiewowymi, mówiących, że ich testy są wiarygodne i zapewniają spokój ducha.

Prenatalne genetyczne testy przesiewowe poszukują nieprawidłowości, które mogą powodować zaburzenia, takie jak brakujące chromosomy, fragmenty chromosomów lub dodatkowe chromosomy. Jednak o ile testy te są często dokładne w przypadku bardziej powszechnych schorzeń, takich jak zespół Downa, o tyle są one znacznie mniej wiarygodne w przypadku rzadkich chorób – czytamy w raporcie Timesa.

W artykule opisano wiele kobiet, które poddały się badaniom diagnostycznym, które obaliły przerażające wyniki badań genetycznych.

Times opisuje doświadczenia Cloey Canidy, 25-letniej kobiety z Kalifornii, u której badania genetyczne wykazały z 99% pewnością, że jej dziecko będzie miało chorobę zwaną zespołem Patau. Lekarz zapewnił ją, że w przypadku kobiet w wieku Canidy test prawie zawsze jest błędny. Po przeprowadzeniu badań wartych ponad 1000 dolarów Canida dowiedziała się, że jej ciąża jest rzeczywiście zdrowa.

Żałuję, że nie poinformowano nas o liczbie wyników fałszywie pozytywnych, zanim zgodziłam się na wykonanie testu” – powiedziała gazecie. Nie udzielono mi żadnych informacji na ten temat.

Czy moje dziecko jest gotowe na telefon komórkowy?

0

Coraz młodsze dzieci chodzą z telefonami komórkowymi. Czy Twoje dziecko jest na niego gotowe? Lekarz pomoże Ci to ustalić.

Dzieci zaczynają nosić telefony komórkowe w coraz młodszym wieku. W niedawno przeprowadzonym badaniu 22% dzieci w szkole podstawowej przyznało się do posiadania własnego telefonu komórkowego, w porównaniu z 60% nastolatków i 84% nastolatków.

Podobnie jak wielu rodziców, możesz się zastanawiać, czy Twoje dziecko jest już gotowe na telefon komórkowy.

Jak można sobie wyobrazić, są plusy i minusy.

Kiedy to ma sens

Wielu rodziców jako główny powód posiadania przez dziecko telefonu komórkowego podaje bezpieczeństwo. Chcą mieć możliwość skontaktowania się z dzieckiem, gdy tylko zajdzie taka potrzeba. Chcą też dać dziecku poczucie bezpieczeństwa, ponieważ chcą, aby zawsze mogło do nich zadzwonić.

Jest to szczególnie ważne, gdy dziecko zostaje samo w domu po szkole lub samo do niego wraca – mówi dr Barbara Greenberg, psycholog kliniczny z Fairfield County w stanie CT.

Brittany Grant-Davis dała swojemu 6-latkowi telefon komórkowy po tym, jak jego szkolny autobus, prowadzony przez kierowcę zastępczego, zgubił się w drodze do domu. Grant-Davis, która mieszka na przedmieściach Chicago, mówi, że ani szkoła, ani firma przewozowa nie potrafiły jej powiedzieć, gdzie jest autobus.

To był jeden z najstraszniejszych momentów w moim życiu – mówi.

Po bardzo napiętej godzinie podjechał autobus. Grant-Davis postanowiła dać swojemu synowi telefon komórkowy, aby miał go w plecaku.

Dzieci, które żyją w dwóch rodzinach, często otrzymują telefony komórkowe w młodszym wieku. Dzieje się tak, aby mogły skontaktować się z drugim rodzicem – mówi Greenberg.

Jeśli telefon komórkowy rzeczywiście ma służyć kontaktom z rodzicami lub dzieciom w sytuacji wspólnej opieki nad dzieckiem, które mogą być zdezorientowane, do którego z rodziców mają się udać, to jest to w pewnym sensie uzasadnione, mówi Greenberg.

Greenberg mówi, że nie jest zwolenniczką posiadania telefonu komórkowego przez 6-latka w większości innych przypadków.

Wyważ ryzyko

Jeśli Twoje dziecko ma smartfon, ma dostęp do stron internetowych, które mogą być nieodpowiednie. Może zobaczyć treści brutalne, związane ze śmiercią lub seksem.

Wiele dzieci fantazjuje na temat rzeczy, których nie rozumieją – mówi Greenberg.

Greenberg mówi również o problemie braku snu.

Dzieciom posiadającym smartfony zdarza się nie spać do późnych godzin nocnych, grając w gry i wysyłając SMS-y do przyjaciół.

Telefony komórkowe wiążą się też z ryzykiem cyberprzemocy.

Wcześniej, gdy byłeś w domu, byłeś bezpieczny – mówi Greenberg. Ale dzięki telefonom komórkowym i mediom społecznościowym nikt nigdy nie jest bezpieczny [przed nękaniem].

Dzieci korzystające z telefonów komórkowych mogą też stać się odizolowane społecznie. Zbyt częste pisanie SMS-ów i korzystanie z mediów społecznościowych oznacza mniej czasu spędzanego z przyjaciółmi na żywo.

Istnieją też inne powody, dla których nie należy dawać dzieciom telefonów komórkowych, zanim będą na to gotowe.

Niektórzy rodzice są tak nadopiekuńczy wobec swoich dzieci, że chcą mieć z nimi stały kontakt, nie myśląc o potencjalnych zagrożeniach – mówi dr Mark L. Goldstein, psycholog dziecięcy z Chicago. Małe dzieci posiadające telefony komórkowe mogą przekazywać informacje nieodpowiednim osobom.

Istnieje również ryzyko, że dzieci mogą się uzależnić – mówi.

Jeśli dasz dzieciom telefon komórkowy w bardzo młodym wieku, w przyszłości będą do Ciebie dzwonić w różnych sprawach.

Oczywiście należy również pomyśleć o kosztach. Po zakupie telefonu trzeba albo wykupić osobny plan taryfowy na transmisję danych, albo dodać dziecko do swojego. Ilość wykorzystywanych przez nie danych będzie miała wpływ na wysokość rachunku.

Podejmowanie decyzji

Dziecko jest gotowe na telefon komórkowy, gdy może wspólnie z Tobą ustalić zasady korzystania z niego, mówi Greenberg.

Jeśli nie chce sporządzić takiej listy, to znaczy, że nie jest gotowe.

W przypadku większości dzieci dzieje się to około 12 lub 13 roku życia” – mówi. Decyzję powinni podejmować rodzice, a nie dziadkowie czy przyjaciele, którzy w dobrych intencjach podarowali dziecku telefon.

Zadaj sobie pytanie, czy Twoje dziecko dobrze ocenia sytuację i ma doświadczenie w podejmowaniu dobrych decyzji – mówi Greenberg. Jeśli jest niedojrzałe lub ma tendencję do podejmowania złych decyzji, nie jest jeszcze gotowe.

Czy dobrze sobie radzi, gdy widzi coś przerażającego? Czy przychodzą do Ciebie, gdy coś wydaje się nie w porządku? Czy mają dobrą intuicję? mówi Greenberg.

Zastanów się, dlaczego Twoje dziecko chce mieć telefon komórkowy – mówi Goldstein. Czy chce wysyłać SMS-y do przyjaciół? Albo spędzać czas na Facebooku? Czy chce mieć telefon, bo ma go starsze rodzeństwo lub kuzyn?

Zwróć uwagę na zdolności poznawcze dziecka, aby potrafiło odpowiednio korzystać z telefonu komórkowego, a co ważniejsze, czy jest na to gotowe emocjonalnie?

Oceń dojrzałość swojego dziecka – radzi Goldstein. Czy wykazało się odpowiedzialnością w inny sposób, np. odrabiając na czas lekcje i sprzątając swój pokój?

Takie dzieci mogą być w stanie odpowiedzialnie posługiwać się telefonem komórkowym w wieku 8, 9 lub 10 lat. Niektóre nie są na to gotowe aż do szkoły średniej. Jeśli dziecko ma ADHD lub nie potrafi zarządzać czasem, telefon komórkowy może oznaczać kłopoty – mówi.

Wskazówki dotyczące bezpiecznego i odpowiedzialnego korzystania z telefonu komórkowego

  • Korzystaj z aplikacji lub mechanizmów kontroli rodzicielskiej, które ograniczają liczbę osób, z którymi dziecko może rozmawiać i wysyłać SMS-y oraz rodzaje stron internetowych, które może przeglądać.

  • Nie zezwalaj dziecku na ładowanie gier wideo i aplikacji.

  • Ogranicz dziecko do podstawowego telefonu, a nie do smartfona.

  • Bądź dobrym wzorem do naśladowania z własnym telefonem.

  • Wyznacz limit czasu spędzanego na ekranie.

  • Poinformuj dziecko, że będziesz uważnie monitorować korzystanie przez nie z telefonu komórkowego.

  • Znaj ich hasła.

  • Zabierz dziecku telefon komórkowy przynajmniej na godzinę przed snem i naładuj go poza sypialnią.

  • Rozmawiaj z dziećmi o niebezpieczeństwach związanych z wysyłaniem wiadomości tekstowych.

Czy fast foody zabijają nasz zmysł smaku?

0

Twój zmysł smaku jest atakowany przez mnóstwo soli, tłuszczu i cukru, które można znaleźć w podwójnych cheeseburgerach, gofrach i koktajlach mlecznych.

Czy fast foody zabijają nasze poczucie smaku?

Twój zmysł smaku jest atakowany przez mnóstwo soli, tłuszczu i cukru, które znajdują się w podwójnych cheeseburgerach, frytkach i koktajlach mlecznych.

Z archiwum lekarza

Czy zauważyłeś kiedyś, że wszystkie fast foody mają ten sam „zapach”? Gorący olej zmieszany z wodą cebulową? Niektórzy ludzie nawet półżartem sugerują, że może to być tajemnicza substancja chemiczna, która uzależnia.

„Zmysł smaku jest w złym stanie” – mówi doktor Steven A. Witherly, prezes i dyrektor generalny firmy Technical Products Inc. z Valencii w Kalifornii, zajmującej się doradztwem w zakresie żywności. „Fast foody zawierają absurdalnie dużo soli, tłuszczu i cukru, a mózg lubi sól, tłuszcz i cukier”.

Każdy człowiek ma na języku około 10 000 kubków smakowych (choć z wiekiem ich liczba może się przerzedzać). „Fast foody nie tyle przytępiają kubki smakowe, co wpływają na to, jak mózg przetwarza dany smak jako przyjemny lub nieprzyjemny” – mówi Witherly. Hormony, takie jak insulina i leptyna, również wpływają na wrażenia mózgu związane z daną potrawą. „Przekąski wpływają na sposób, w jaki przetwarzamy żywność”.

Zmysł smaku zwodniczo prosty

Tradycyjnie naukowcy twierdzili, że zmysł smaku rozpoznaje smak słony, gorzki, kwaśny i słodki. Obecnie, jak twierdzi Witherly, piątym smakiem, który jest bezpośrednio odbierany przez język, jest smak umami (wymawiany jako „ooo-mommy”), czyli smak glutaminianu sodu (MSG). Parmezan zawiera go aż 1% wagowo; sos sojowy również zawiera 1%. Umami jest związane z białkiem występującym w mleku matki, które przyciąga mózg.

Witherly twierdzi również, że ludzki zmysł smaku potrafi rozpoznać smak ostrej papryki oraz inny, który nazywa smakiem kwasów tłuszczowych.

Marcia Levin Pelchat, dr, psycholog i naukowiec z Monell Chemical Senses Center w Filadelfii, mówi doktorowi, że smak ostrej papryki jest raczej sygnałem podrażnienia skóry w wewnętrznej części policzka niż smakiem. (Jej zdaniem, podobne podrażnienie wywołuje saturacja, która może być badana przez naukowców zajmujących się smakiem).

Bez względu na to, co wywołuje dany smak, Twój zmysł smaku odbiera sygnał i wysyła go do mózgu, gdzie jest on interpretowany i łączony z innymi smakami.

Pewne doznania – takie jak sól, cukier, a także, do pewnego stopnia, tłuszcz – stają się oczekiwaniem. Ludzie chcą ich doświadczać. „Widziałem, jak w mózgach ludzi zapalają się skany w ośrodkach przyjemności, kiedy tłuszcz przechodzi przez ich język” – mówi Witherly.

Naukowcy z Uniwersytetu Yale, pod kierownictwem dr Lindy A. Bartoshuk, odkryli, że około 35% białych kobiet i 15% białych mężczyzn to „supertesterzy”, czyli osoby o wyolbrzymionym poczuciu smaku w porównaniu z resztą śmiertelników. Dusze te zamieszkują bardziej ograniczony świat jedzenia, ponieważ ich zmysł smaku jest o wiele bardziej intensywny. Z tego powodu jedzą mniej gorzkich warzyw, które uważane są za czynnik chroniący przed rakiem. Z drugiej strony, supersmakosze częściej rezygnują z tłustych potraw, dzięki czemu rzadziej zapadają na choroby serca.

„Fast food” – mówi lekarzowi Bartoshuk – „nie wpływa fizycznie na kubki smakowe, ale może wpływać na apetyt i preferencje żywieniowe”.

Wyuczone zachowania żywieniowe

Dlaczego dla niektórych ludzi żadna znana sałatka nie może równać się z koszem frytek z gofrów? Pelchat twierdzi, że to, czy zmysł smaku danej osoby preferuje słone czy słodkie potrawy, może mieć podłoże genetyczne. Badanie opublikowane niedawno w czasopiśmie „Pediatrics” wykazało, że preferencje te mogą być kształtowane od momentu narodzin. Dzieci karmione mieszanką sojową (gorzką i kwaśną) były bardziej tolerancyjne na kwaśny smak i aromat niż dzieci, które siorbały mdłą mieszankę o smaku zbożowym, częściej podawaną niemowlętom. Dzieci wykazywały również preferencję dla smaków, które były obecne w mleku matki.

Monell bada również poczucie smaku u bliźniąt, sprawdzając, czy mają one takie same preferencje. Pytanie jednak, która wrażliwość wywołałaby jaką reakcję, pozostaje otwarte. „Można by pomyśleć, że ktoś, kto ma więcej receptorów gorzkiego smaku, będzie nie znosił gorzkiego” – mówi Monell – „ale nie zawsze tak jest”.

Witherly twierdzi, że im większa nadwaga u ludzi, tym bardziej ich reakcja na cukier jest stłumiona. „Potrzebujesz coraz więcej, aby uzyskać ten sam efekt” – mówi. Nawiasem mówiąc, inne badanie, przeprowadzone w Smell & Taste Treatment and Research Foundation w Chicago, wykazało, że nałożenie na żywność substancji o intensywnym smaku, zwanych „smakantami”, spowodowało, że osoby stosujące dietę schudły więcej niż te, które jadły niezamknięte porcje. Badacze przypuszczali, że substancje smakowe mogły sprawić, że osoby stosujące dietę szybciej czuły się syte.

„Ludzie lubią to, do czego są przyzwyczajeni” – podsumowuje Pelchat. „Jeśli jesteś przyzwyczajony do smaków o wysokiej zawartości cukru i soli, to właśnie tego oczekujesz”.

Od śmieszności do wzniosłości

Wydanie The New Yorker z 6 września 2004 r. poświęcone było opowiadaniom i artykułom, w których rapsodizowano na temat jedzenia i jego potencjalnie uwodzicielskich zawiłości. Na przykład:

  • „W dzisiejszych czasach ludzkość jest cholernie mało zadowolona” – powiedział jeden z rolników ekologicznych. „A większość z tego wynika z faktu, że nasze jedzenie samo w sobie nie daje zadowolenia”.

  • Ten sam rolnik przygotowuje kadzie z odżywczymi „herbatami” z kruszonych muszli ostryg, soli morskiej, skały wulkanicznej i melasy, a następnie przepuszcza je przez swoje systemy nawadniające. W niektóre dni wysyła roślinom napar z lawendy. „Roślina nie nosi ciemnych okularów ani nic takiego” – mówi cytowany mężczyzna. „Po prostu siedzi tam nago i pokazuje, jak się czuje”.

  • W innym artykule skrupulatnie przedstawiono naukę o ketchupie. Nawet ta podstawowa potrawa z fast foodów zawiera wiele nauki i szalenie subtelnych zmian w odczuciach w ustach i nosie.

Odmładzanie zmysłu smaku

Według Witherly’ego ludzie mogą zerwać z nawykiem jedzenia fast foodów, smażenia się i jedzenia zawsze tego samego. „Nie mówię, że należy całkowicie zrezygnować z soli i cukru” – mówi. „Ale może po prostu pozbyć się rafinowanego cukru, sacharozy, a zwłaszcza syropu kukurydzianego o wysokiej zawartości fruktozy? Podwyższają one poziom insuliny i prowadzą do odkładania się tłuszczu”.

Inne sugestie, aby wspomóc zmysł smaku:

  • Nie rezygnuj z węglowodanów, ale stosuj węglowodany złożone, takie jak pełne ziarna zbóż i fasola.

  • Nie bój się używać sztucznych słodzików. Mogą one zwiększać poziom endorfin.

  • Spróbuj ograniczyć sól. Przynajmniej nie sol przed degustacją. Albo zabierz solniczkę ze stołu. W ciągu tygodnia, a najlepiej miesiąca, dawny poziom słoności potraw będzie smakował ci okropnie.

  • Wypróbuj substytuty soli, takie jak parmezan, ekstrakty drożdżowe lub sos sojowy.

  • Ciało pragnie różnorodności, a w fast foodach nie ma jej wystarczająco dużo. Niektórzy ludzie znają menu na pamięć. Staraj się wybierać potrawy o dużej objętości, takie jak sałatki, które napełnią Cię przy mniejszej ilości kalorii.

  • Rzuć nałóg spożywania tłuszczów nasyconych. Większość dostępnych na rynku frytek jest smażona na tłuszczu wołowym. Stosuj oliwę z oliwek, oleje rybne i lniane. Jak twierdzi Witherly, są one mniej podatne na odkładanie się w organizmie w postaci tłuszczu.

  • I jedz powoli. Istnieje nawet ruch Slow Food poświęcony powolnemu jedzeniu.

I jeszcze jedna rada: zrezygnuj z fast foodów i zaserwuj swojemu zmysłowi smaku kanapkę z mozzarellą, pomidorem i bazylią. Pola zieleni są tam, popijając herbatę lawendową w promieniach migoczącego słońca. Czekają na Ciebie.

„Gdybyśmy tylko mogli przenieść się do Paryża” – mówi z westchnieniem Pelchat.

Karmienie niemowląt przez rurkę: Kiedy jest to konieczne?

0

Rurka jest stosowana, gdy dziecko nie może bezpiecznie połykać pokarmów lub płynów. Dowiedz się o ryzyku, korzyściach i wskazówkach dotyczących karmienia dziecka przez rurkę.

Karmienie przez sondę pomaga dziecku, dostarczając mu bardzo potrzebnych składników odżywczych i nawodnienia, dzięki czemu może się ono rozwijać.

Karmienie dziecka przez rurkę

Sonda nosowo-żołądkowa jest cienka, miękka i elastyczna. Rurka jest wprowadzana bezpośrednio do żołądka dziecka, a pokarm jest przetwarzany w normalnym procesie trawienia. Nie powinno to powodować dyskomfortu u dziecka. Rurki są specjalnie zaprojektowane, aby zapobiegać dyskomfortowi.

Chociaż zgłębniki nosowo-żołądkowe mogą być stosowane w każdym wieku, najczęściej przepisuje się je niemowlętom i dzieciom. Lekarz pediatra może porozmawiać z Tobą o rurce NG, jeśli Twoje dziecko:

  • Potrzebuje składników odżywczych lub leków w krótkim okresie czasu

  • Nie przybiera na wadze wystarczająco dobrze dzięki karmieniu piersią lub przyjmowaniu butelki

  • Ma stan zdrowia, który zmniejsza jego zdolność do efektywnego połykania?

  • Przeszedł operację lub zapadł na infekcję, która ogranicza jego zdolność do jedzenia lub picia

  • Nie otrzymuje wystarczającej ilości pokarmu z karmienia piersią lub butelką i potrzebuje suplementacji?

Rurki nosowo-żołądkowe są rozwiązaniem krótkoterminowym. Istnieją inne opcje przeznaczone do długoterminowego żywienia przez zgłębnik. Jeśli pediatra spodziewa się, że będziesz karmić dziecko przez rurkę przez dłuższy czas, może zalecić inny plan leczenia.

Zapytaj swojego lekarza, jak długo według niego dziecko będzie potrzebowało rurki do karmienia po jej przepisaniu.

Pielęgnacja i stosowanie zgłębnika nosowo-żołądkowego

Gdy dziecko przebywa w szpitalu, personel medyczny zajmuje się wprowadzaniem rurki do nosa dziecka w celu karmienia. Jeśli jednak dziecko będzie musiało wrócić do domu z rurką, ważne jest, abyś poznała procedury, abyś mogła samodzielnie obsługiwać karmienie.

Lekarz udzieli Ci instrukcji dotyczących pielęgnacji, czyszczenia i zakładania rurek w zależności od potrzeb Twojego dziecka. W pewnych odstępach czasu może być konieczna wymiana zgłębników.

Bardzo ważne jest, aby rurka była prawidłowo umieszczona, w przeciwnym razie pokarm może przedostać się do płuc lub gardła. Nawet jeśli zwracasz baczną uwagę na instrukcje, po powrocie do domu możesz mieć z tym trudności. W takim przypadku należy porozmawiać z lekarzem o swoich obawach. Może on zasugerować pomoc pielęgniarki domowej, która będzie pomagać w karmieniu do czasu, aż pacjent poczuje się komfortowo.

Wskazówki dotyczące karmienia przez rurkę. Przy każdym karmieniu należy wprowadzić zgłębnik nosowo-żołądkowy i wyjąć go po zakończeniu karmienia. Po każdym wprowadzeniu rurki należy pobrać małą próbkę płynu z żołądka dziecka i zbadać ją.

Wykonanie tego badania pozwala upewnić się, że położenie rurki jest prawidłowe, a pokarm nie dostanie się do niewłaściwej części ciała. Masz dwie możliwości karmienia swojego dziecka, a to, którą opcję wybierzesz, może zależeć od Twoich szczególnych potrzeb.

Karmienie ciągłe. W przypadku tej opcji żywienia przez rurkę, rurka jest włożona na dłużej, a pokarm dostaje się do niej po trochu. Rurka Twojego dziecka jest podłączona do maszyny, która wkrapla pokarm do rurki. Po wyjściu ze szpitala pediatra dostosowuje ustawienia urządzenia do potrzeb dziecka.

Nie należy zmieniać ustawień po powrocie do domu, chyba że pediatra o to poprosi.

Karmienie bolusem. Będziesz podawać mniej pokarmu na raz w porównaniu z ciągłym karmieniem przez rurkę. Możesz nadal korzystać z urządzenia, ale masz również możliwość ręcznego wprowadzania pokarmu za pomocą strzykawki.

Jeśli masz jakiekolwiek obawy związane z karmieniem dziecka przez rurkę, natychmiast skontaktuj się z pediatrą. Powody do niepokoju mogą być następujące:

  • Trudno jest umieścić rurkę we właściwym miejscu i nie masz pewności, że jest to prawidłowe?

  • Oddech dziecka zmienia się po wprowadzeniu rurki lub po zakończeniu karmienia.

  • Skóra dziecka wokół rurki jest opuchnięta, czerwona, surowa lub sączy się z niej wydzielina.

  • Zauważ krew w probówce, w płynie żołądkowym dziecka lub podczas robienia przez dziecko kupki.

  • Dziecko kaszle, krztusi się lub wymiotuje po wprowadzeniu rurki.

  • Zauważyłaś, że brzuch dziecka wystaje bardziej niż zwykle, a przy delikatnym ucisku nie jest miękki.

  • Dziecko nie robi normalnych kupek po karmieniu przez rurkę. Może wystąpić biegunka lub zaparcie. ?

  • Temperatura dziecka osiąga lub przekracza 100,4 stopni Fahrenheita. Jest to szczególnie ważne, jeśli dziecko jest w trakcie rekonwalescencji po operacji lub infekcji.

Powikłania związane z rurką nosowo-żołądkową

Stosowanie zgłębnika nosowo-żołądkowego powinno być bezpieczne, jeżeli przestrzega się procedur jego stosowania. Jednak zgłębniki niosą ze sobą pewne ryzyko, zwłaszcza w przypadku delikatnych niemowląt. Należy być świadomym potencjalnych skutków ubocznych, aby wiedzieć, czego się spodziewać.

Chociaż rurka NG nie powinna być bolesna, może powodować lekki dyskomfort związany z ciągłym wkładaniem i wyjmowaniem. Podrażnienie może prowadzić do zapalenia zatok, zwanego również infekcją nosa, lub krwotoku z nosa, zwanego również krwotokiem z nosa. Po zakończeniu leczenia rurką u dziecka objawy te powinny ustąpić samoistnie.

Nieprawidłowe założenie rurki może mieć konsekwencje zagrażające życiu dziecka. Rurki mogą przebić tkankę przełyku dziecka lub dostać się do płuc zamiast do żołądka. Długotrwałe karmienie dziecka przez rurkę może prowadzić do podrażnienia żołądka, w tym krwawienia lub owrzodzenia.

Częste problemy z piersiami po karmieniu piersią

0

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób karmienie piersią może wpływać na Twoje piersi. Dowiedz się, czego możesz się spodziewać i jak radzić sobie z niektórymi problemami z piersiami.

W ciągu całego życia – a zwłaszcza w czasie ciąży i karmienia piersią – rozmiar i kształt Twoich piersi może się zmieniać. Rozmiar piersi zależy od tego, ile jest w nich tkanki tłuszczowej. Produkcja mleka powoduje, że tkanka w piersiach staje się gęstsza. Po zakończeniu karmienia piersią zarówno tkanka tłuszczowa, jak i tkanka łączna w piersiach mogą ulec zmianie.

Twoje piersi mogą, ale nie muszą, powrócić do rozmiaru i kształtu sprzed karmienia piersią. U niektórych kobiet piersi pozostają duże, a u innych zmniejszają się. Obwisłość lub pozostawanie pełnych może być w takim samym stopniu wynikiem genetyki, przyrostu wagi w czasie ciąży i wieku, jak i skutkiem karmienia piersią.

Czy moje piersi zwiotczeją lub staną się płaskie?

Podczas karmienia piersią wypływające mleko może rozciągać skórę i tkankę piersi. W efekcie niektóre kobiety mają „pusty” lub „rozciągnięty” wygląd piersi, gdy struktury produkujące mleko kurczą się do rozmiarów sprzed ciąży. Jest to powszechny problem kosmetyczny związany z piersiami po karmieniu, ale nie jest to problem medyczny.

Kobiety często obawiają się, że karmienie piersią sprawi, że ich piersi będą obwisłe. Jednak inne czynniki mogą zmienić wygląd piersi bardziej niż karmienie piersią. Należą do nich:

  • BMI – wskaźnik masy ciała, określający procentową zawartość tkanki tłuszczowej w organizmie

  • Liczba przebytych ciąż

  • Duży rozmiar piersi przed ciążą

  • Wiek

  • Palenie tytoniu w przeszłości

Czy karmienie piersią spowoduje, że moje piersi będą niekształtne?

Każda pierś jest niezależna. Dlatego to, co dzieje się z jedną piersią podczas karmienia, niekoniecznie będzie się działo z drugą. Obrzęk piersi, czyli bolesne przepełnienie piersi mlekiem, to częsta przypadłość, która może sprawić, że jedna pierś będzie potem lekko zniekształcona. Jedna pierś może też produkować więcej mleka niż druga, co przyczynia się do asymetrii piersi.

Każde wgłębienie lub uwypuklenie piersi może być oznaką obecności guzka pod spodem i powinno być zbadane przez lekarza.

Czy asymetryczne lub nierówne piersi są skutkiem karmienia piersią?

Tkanka piersi rozciąga się aż do pachy. W związku z tym, że tkanka piersi pęcznieje pod wpływem mleka, a następnie kurczy się po zakończeniu karmienia piersią, kontury linii biustu mogą się zmieniać.

Wiele kobiet ma nierówne piersi zarówno przed zajściem w ciążę, jak i po zakończeniu karmienia piersią. Może się zdarzyć, że jedna pierś wróci do rozmiaru sprzed ciąży, podczas gdy druga pozostanie większa, opadnie lub bardziej się spłaszczy. Niektóre kobiety po zakończeniu karmienia piersią mają jedną pierś o cały rozmiar mniejszą lub większą od drugiej i po prostu uczą się kochać ciało, które karmiło ich dzieci – bez względu na jego kształt.

Czy karmiąc piersią, powinnam poddać się badaniom przesiewowym w kierunku problemów z piersiami?

Większość problemów z piersiami po karmieniu piersią to zmiany kosmetyczne, a nie prawdziwe problemy medyczne. Warto jednak pamiętać o regularnym wykonywaniu badań przesiewowych piersi, aby zadbać o ich zdrowie.

  • Samobadanie piersi

    to prosty sposób na kontrolowanie stanu zdrowia i zmian zachodzących w piersiach. Badaj swoje piersi raz w miesiącu, nawet podczas karmienia piersią. Szczególnie ważne jest badanie piersi w miesiącach po zaprzestaniu karmienia piersią, ponieważ zmienia się ich kształt i wielkość. Zgłaszaj lekarzowi wszelkie guzki lub nietypową wydzielinę z sutka. Niektóre guzki mogą sięgać nawet do pachy. Większość guzków jest łagodna, co oznacza, że nie są to zmiany nowotworowe. Jednak mimo to powinny być one sprawdzane pod kątem raka piersi.

  • Badanie piersi przez lekarza

    może ocenić, czy problem z piersiami po karmieniu piersią wymaga pomocy medycznej. Lekarz powinien przeprowadzać badanie piersi raz w roku lub za każdym razem, gdy zauważysz nietypowe zmiany w piersiach po karmieniu piersią.

  • Mammografia

    (zdjęcie rentgenowskie piersi) może zdiagnozować guzek zbyt mały, abyś mogła go wyczuć. Jeśli po karmieniu piersią pojawią się problemy z piersiami, lekarz może zalecić wykonanie mammografii od razu, a nie czekać z nią do czasu planowanej co roku lub co dwa lata mammografii. W razie potrzeby można bezpiecznie wykonać badanie mammograficzne także w czasie karmienia piersią. Nie będzie to miało wpływu na Twoje mleko ani na zdrowie dziecka.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z poniższych problemów z piersiami należy skontaktować się z lekarzem:

  • Guzek w piersi

  • Czerwony, bolesny guzek, który może być gorący w dotyku, co może oznaczać zatkanie przewodu mlecznego

  • Wklęśnięcie lub wgłębienie w piersi

  • Gorączka lub objawy grypy, które mogą wskazywać na infekcję piersi (tzw. mastitis)

  • Wciągnięcie brodawki sutkowej (brodawka skierowana do wewnątrz)

  • Bolesność piersi (większa niż dyskomfort związany z karmieniem piersią)

  • Wysypka na piersi

  • Nietypowa wydzielina z brodawki sutkowej lub krwawiąca brodawka sutkowa

Pozytywna uwaga: karmienie piersią zmniejsza ryzyko zachorowania na raka piersi. Kobiety, które nigdy nie karmiły piersią, mają nieco wyższe ryzyko.

Jak leczyć zniekształcone lub asymetryczne piersi?

Jeśli po karmieniu piersią rozmiar lub kształt piersi znacznie się zmienia, niektóre kobiety rozważają operację plastyczną. Podniesienie piersi, zwane mastopeksją, może być wykonane w celu zmniejszenia obwisłości oraz zmiany położenia brodawki i otoczki (ciemne kółko wokół sutka) wyżej na piersi.

Przed rozważeniem zabiegu chirurgicznego zaleca się przeprowadzenie dokładnej oceny przez wykwalifikowanego chirurga kosmetycznego, w tym zebranie pełnego wywiadu dotyczącego stanu zdrowia piersi.

Anatomia granatu

0

Każdy rubinowy, wypełniony pestkami owoc jest pełen bogatych w przeciwutleniacze flawonoidów. Najnowsze badania wykazują, że przeciwutleniacze mogą zapobiegać stwardnieniu tętnic, chorobom serca i niektórym rodzajom nowotworów.

Anatomia granatu

Elaine Magee, MPH, RD Z archiwum lekarza

Każdy rubinowy, wypełniony pestkami owoc jest pełen bogatych w przeciwutleniacze flawonoidów. Najnowsze badania wykazują, że przeciwutleniacze mogą zapobiegać stwardnieniu tętnic, chorobom serca i niektórym rodzajom raka.

Związki owocu z medycyną sięgają znacznie dalej wstecz. W starożytności granat – jedna z pierwszych udomowionych roślin na świecie – był wykorzystywany do leczenia wielu schorzeń. W Indiach granat był uważany za lek tonizujący serce, Grecy i Egipcjanie wierzyli, że zwiększa płodność, a Hipokrates uważał, że wspomaga trawienie.

Nazwa owocu to połączenie francuskich słów pomme i garnete, co oznacza: jabłko z pestkami. Jeden średniej wielkości owoc granatu (154 g) ma 100 kalorii i dostarcza witamin C i E.

Wypróbuj ten poncz granatowy podczas następnego uroczystego spotkania.

Wakacyjny poncz granatowy Na 20 porcji po 8 uncji

4 szklanki soku z granatów 8 szklanek jasnej lemoniady (np. Minute Maid Light Lemonade) 2 szklanki soku pomarańczowego 2 litry dietetycznego piwa imbirowego 1 pomarańcza, pokrojona w plastry

1. Dodaj sok z granatów, lekką lemoniadę i sok pomarańczowy do dużej miski do ponczu i wymieszaj. Odstawić do lodówki na co najmniej kilka godzin.

2. Gdy będziesz gotowy do podania, wlej piwo imbirowe do miski z ponczem i delikatnie zamieszaj. Dodaj plasterki pomarańczy i duże kawałki lodu (jeśli chcesz) i podawaj.

Na porcję 8 uncji: 40 kalorii, .2 g białka, 10 g węglowodanów, .1 g tłuszczu, 0 g tłuszczów nasyconych, 0 mg cholesterolu, .1 g błonnika, 1 mg sodu. Kalorie z tłuszczu: 0%.

Więcej flawonoidów Jesień i zima to sezon na granaty. Przez resztę roku dostarczaj sobie flawonoidów zieloną herbatą, czerwonym winem, morelami, dynią lub marchewką.

ADHD typ nieuważny: ADHD PI Objawy, przyczyny i leczenie

0

Lekarz wyjaśnia nieuważny typ ADHD u dzieci, w tym objawy tego stanu i sposoby jego leczenia.

Jeśli jednak dziecko stale ma problemy ze skupieniem uwagi, istnieje prawdopodobieństwo, że cierpi na nieuważny typ ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi).

Czym różni się od innych rodzajów ADHD

ADHD nieuważne było kiedyś nazywane zaburzeniem koncentracji uwagi. Dzieciom, które cierpią na to zaburzenie, bardzo trudno jest skupić uwagę. W ten sposób można je odróżnić od dwóch innych typów tego zaburzenia.

  • ADHD nadpobudliwe-impulsywne sprawia, że dzieci wydają się być w ciągłym ruchu. Ich ciała i usta są w ciągłym ruchu, jakby napędzane silnikiem.

  • Połączone ADHD występuje wtedy, gdy u dziecka występują zarówno objawy nieuważności, jak i nadpobudliwości psychoruchowej.

Jak diagnozuje się ADHD nieuważne?

Aby zdiagnozować to zaburzenie, lekarz musi wiedzieć, czy dziecko wykonuje co najmniej sześć z poniższych czynności:

  • Marzy i łatwo się rozprasza

  • Pomija ważne szczegóły lub popełnia niestaranne błędy w zadaniach domowych i testach

  • Szybko się nudzi i ma trudności z utrzymaniem koncentracji

  • Ma problemy z organizacją (np. gubi zadania domowe lub utrzymuje w sypialni bałagan i nieporządek)

  • Nie wydaje się słuchać, gdy się do niego mówi

  • Unika zadań, które wymagają dużego skupienia

  • Często traci orientację

  • Zapomina o codziennych czynnościach

  • Ma problemy z wykonywaniem poleceń i często przechodzi od jednego zadania do drugiego, nie kończąc niczego

(Objawy są podobne u dorosłych, u których można zdiagnozować ten rodzaj ADHD, jeśli w ciągu 6 miesięcy wystąpi u nich pięć z tych objawów).

Lekarz dziecięcy może również zasugerować wykonanie pewnych badań w celu wykluczenia schorzeń, które mogą mieć podobne objawy, w tym:

  • Problemy ze słuchem lub wzrokiem

  • Trudności w uczeniu się

  • Lęk lub depresja

Jak pomóc dziecku z tym schorzeniem

Jeśli u dziecka zostanie zdiagnozowane to zaburzenie, lekarz może przepisać leki zwiększające zdolność koncentracji, zasugerować terapię lub zastosować niewielkie urządzenie stymulujące część mózgu odpowiedzialną za ADHD. To niedawno zatwierdzone przez FDA urządzenie, zwane systemem zewnętrznej stymulacji nerwu trójdzielnego (eTNS) Monarch, może być przepisywane pacjentom w wieku od 7 do 12 lat, którzy nie przyjmują jeszcze leków na ADHD.

Najczęściej stosuje się połączenie leków i terapii.

Terapia behawioralna uczy także pewnych taktyk wychowawczych, takich jak:

  • Stwórz system nagród za dobre zachowanie.

  • Wstrzymywanie przywilejów lub odbieranie nagród w przypadku niepożądanego zachowania.

Rodzice, nauczyciele i doradcy mogą wykorzystać te metody, aby pomóc dzieciom z nieuważnym ADHD w utrzymaniu się na właściwym torze:

  • Rób listy rzeczy do zrobienia. Sporządź listę zadań domowych i obowiązków, a następnie umieść ją w takim miejscu, aby dziecko mogło ją łatwo zobaczyć.

  • Projekty „na miarę”. Podziel projekty i prośby na małe zadania. Zamiast mówić: „Odrób pracę domową”, możesz powiedzieć: „Dokończ arkusz z matematyki. Następnie przeczytaj jeden rozdział książki do angielskiego. Na koniec napisz jeden akapit opisujący to, co przeczytałeś”.

  • Dawaj jasne instrukcje. Uczyń je prostymi i łatwymi do zrozumienia.

  • Uporządkuj. Upewnij się, że ubrania i prace szkolne dziecka znajdują się zawsze w tym samym miejscu i są łatwe do znalezienia.

  • Wpadnij w rutynę. Poczucie porządku pomaga dzieciom nieuważnym utrzymać koncentrację. Postępuj według tego samego planu każdego dnia – ubierz się, umyj zęby, zjedz śniadanie, załóż płaszcz. Wywiesić harmonogram w centralnym miejscu, np. w kuchni lub głównym korytarzu domu.

  • Ograniczenie czynników rozpraszających uwagę. Wyłącz w domu telewizor, komputer, radio i gry wideo tak często, jak to możliwe. Poproś nauczyciela, aby posadził Twoje dziecko w klasie z dala od okien i drzwi.

  • Dawaj nagrody. Każdy lubi pochwały za dobrze wykonaną pracę. Kiedy praca domowa zostanie odrobiona na czas lub sypialnia posprzątana, daj dziecku do zrozumienia, że to zauważyłeś. Możesz zaproponować, że zabierzesz je na wycieczkę do zoo lub na mrożony jogurt.

Twoje dziecko spędza większość czasu w szkole, dlatego musisz być w kontakcie z jego nauczycielem, aby na bieżąco kontrolować, jak radzi sobie na zajęciach. Razem możecie wymyślić różne sposoby pomocy dziecku. Szkoła może wprowadzić udogodnienia, które lepiej zaspokoją potrzeby dziecka. Porozmawiaj z dyrektorem szkoły.

Jeśli dziecko będzie miało zapewnioną odpowiednią opiekę, narzędzia i wsparcie, będzie mogło się skupić i osiągnąć swoje cele.

Przeziębienie u dziecka: Kiedy należy wezwać lekarza

0

Dowiedz się, kiedy domowe sposoby nie wystarczają na przeziębienie dziecka i nadszedł czas, aby skontaktować się z lekarzem.

Można się założyć, że Twój maluch będzie się przeziębiał od 6 do 12 razy w roku. Zwykle wystarczy kilka środków zaradczych i dużo czułości, aby poczuło się lepiej.

Czasami jednak konieczna może być porada specjalisty. Zwracaj uwagę na objawy, które wymagają konsultacji z lekarzem.

Na co zwracać uwagę

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli u dziecka wystąpią objawy jednej z poniższych sytuacji:

Nie karmi.

Jeśli objawy przeziębienia są tak silne, że dziecko nie je, należy skonsultować się z pediatrą.

„Dobrą zasadą jest upewnienie się, że dziecko moczy pieluszkę co najmniej co 6 godzin lub częściej” – mówi dr Claire McCarthy, pediatra z Primary Care Center w Boston Children’s Hospital.

Problemy z oddychaniem.

„Jeśli dziecko wydaje dziwne odgłosy podczas wdechu lub głośno hałasuje podczas snu, jest to powód do niepokoju” – mówi dr Wendy Sue Swanson, pediatra, rzeczniczka Amerykańskiej Akademii Pediatrii.

Należy wezwać lekarza, jeśli dziecko ma problemy z oddychaniem lub robi to szybko przez dłużej niż kilka chwil”.

Gorączka.

Jeśli Twoje dziecko ma 3 miesiące lub mniej, natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli temperatura wynosi 100,4 stopni lub więcej.

„Dzieci poniżej 3 miesięcy są bardziej narażone na poważniejsze problemy, kiedy zachorują, dlatego chcemy je od razu zobaczyć” – mówi Swanson. W przypadku starszych dzieci należy zgłaszać każdą gorączkę o wartości 102 stopni lub wyższej, a także każdą łagodniejszą gorączkę utrzymującą się dłużej niż 72 godziny.

Wyjątkowa senność lub rozdrażnienie.

Nikt nie lubi czuć się chory, więc możesz się spodziewać, że Twoje dziecko będzie trochę marudne. Jeśli jednak wydaje się ono szczególnie senne lub rozdrażnione, warto skontaktować się z lekarzem.

Źle?

kaszel

.

Kaszel pomaga usunąć śluz z płuc dziecka. Należy jednak skontaktować się z lekarzem, jeśli kaszel nie ustępuje po 72 godzinach lub jeśli jest tak silny, że powoduje wymioty.

Kolejna czerwona flaga: Twoje dziecko ma objawy przeziębienia, a w Twojej okolicy zdarzają się przypadki krztuśca. Zadzwoń do lekarza, jeśli dziecko ma głośny lub utrudniony oddech albo wydaje się, że za mało pije.

Przeziębienie, które nie ustępuje.

Jeśli objawy u dziecka nie ustępują po tygodniu, należy skontaktować się z lekarzem, aby upewnić się, że nie jest to inny rodzaj infekcji.

Katar, który nie ustępuje.

Jeśli katar nie ustępuje lub jeśli dziecko kicha i ma czerwone oczy, skontaktuj się z lekarzem. Może to być oznaką alergii.

Inne objawy.

Należy również skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko ma poważny ból ucha, sine usta lub ból gardła z opuchniętą szyją i gorączką. Mogą to być objawy innego rodzaju choroby.

Podążaj za swoim instynktem

W razie wątpliwości nie bój się podnieść słuchawki telefonu. „Wielu rodziców chce mieć pewność, że ich dziecko jest chore, i jest to całkowicie normalne” – mówi Swanson. „Podążaj za swoim instynktem i dzwoń, jeśli uważasz, że jest jakiś problem”.

Rozmowa z lekarzem może również pomóc w uzyskaniu spokoju ducha. „Przeziębienia mogą być naprawdę frustrujące dla rodziców, ponieważ w większości przypadków nie ma żadnych leków, które mogłyby pomóc” – mówi Swanson. „Możemy jednak porozmawiać z rodzicami i zapewnić ich, że wszystko robią dobrze”.