Strona główna Blog Strona 3253

Celuj wysoko: 10 sposobów na osiągnięcie swojego potencjału z ADHD u dorosłych

0

Dowiedz się, jak możesz osiągnąć swój potencjał z ADHD u dorosłych.

1/10

O ADHD mówi się już od dawna. Istnieje wiele książek, artykułów, kanałów na YouTube i stron internetowych zawierających informacje na temat ADHD. Nie musisz zaczynać od zera. Wiele osób radziło sobie z problemami, z którymi się borykasz, więc ucz się od tych, którzy byli przed Tobą. Upewnij się tylko, że informacje pochodzą z renomowanych stron.

Rozładuj bałagan

2/10

Pozbycie się bałaganu ułatwi organizację i utrzymanie porządku. Kiedy pozbędziesz się rzeczy, których już nie potrzebujesz, będziesz miał lepszy pomysł na to, gdzie wszystko powinno trafić. Będziesz miał też mniej spraw do załatwienia, co ułatwi Ci codzienną rutynę.

Liczenie wstecz

3/10

Jeśli chcesz coś osiągnąć w określonym czasie, zacznij od celu końcowego. Ustal, ile czasu zajmie Ci wykonanie każdego kroku, a następnie zaplanuj go od tego momentu. Upewnij się, że masz wystarczająco dużo czasu, aby ukończyć każdy krok. Możesz to zrobić dla wszystkich zadań, od dużych projektów po poranną rutynę.

Znajdź system planowania, który Ci odpowiada

4/10

Narzędzia do planowania są niezwykle cenne dla osób z ADHD, ale tylko wtedy, gdy są używane. Kluczem do sukcesu w planowaniu jest znalezienie narzędzia, które sprawdzi się w Twoim przypadku. Może to być aplikacja, planer papierowy lub program komputerowy. Niech stanie się to nawykiem, jak mycie zębów, aby nie mieć zaległości i nie być przytłoczonym.

Podziel duże zadania

5/10

Duże zadania mogą być przytłaczające. Jednak podzielenie ich na mniejsze zadania sprawia, że są łatwiejsze do opanowania i łatwiej je rozpocząć. Posprzątanie całego domu może wydawać się niemożliwe, ale uprzątnięcie stolika do kawy może być łatwiejsze do wykonania. Gdy już podzielisz zadanie na mniejsze części, ustal priorytety, dzięki czemu będziesz wiedział, na czym się skupić.

Rób jedną rzecz naraz

6/10

Wielozadaniowość nie jest skuteczna dla nikogo, a szczególnie problematyczna jest dla osób z ADHD. Nie próbuj robić więcej niż jednej rzeczy naraz. Skup się na jednym zadaniu, zakończ je, a następnie przejdź do następnego.

Bądź realistą w kwestii tego, co możesz osiągnąć

7/10

Wiele osób z ADHD przecenia swoje możliwości. Zawsze dodawaj co najmniej 10 dodatkowych minut do czasu, jaki według Ciebie zajmie Ci ukończenie zadania. Wyrób w sobie nawyk częstego sprawdzania zegarka, aby zobaczyć, która jest godzina i ile czasu upłynęło. Używanie zegarka zamiast telefonu komórkowego ograniczy rozpraszanie uwagi.

Stwórz miejsce startowe

8/10

Wyznacz jedno miejsce w swoim domu na wszystkie niezbędne rzeczy codziennego użytku, takie jak klucze, plecak i telefon komórkowy. Jeśli wyrobisz sobie nawyk odkładania ich w to samo miejsce każdego dnia, zaoszczędzisz mnóstwo czasu i frustracji na ich szukanie, gdy będziesz gotowy do wyjścia. Zmniejszy się też prawdopodobieństwo zgubienia ważnych przedmiotów.

Ćwicz wystarczająco dużo

9/10

Ćwiczenia fizyczne przynoszą korzyści nie tylko ciału: Mają również ogromny wpływ na Twój mózg. Ćwiczenia fizyczne mogą powodować wzrost liczby nowych komórek nerwowych w mózgu oraz zwiększenie liczby neuroprzekaźników w mózgu. Wpływ ćwiczeń na mózg jest podobny do działania leków pobudzających. Aby uzyskać najlepsze wyniki, należy wykonywać ćwiczenia o umiarkowanej intensywności przez 30-40 minut przez cztery do pięciu dni w tygodniu.

Znajdź odpowiedni lek

10/10

Leki mogą być bardzo pomocne w leczeniu ADHD. Jednak znalezienie odpowiedniego leku może wymagać kilku prób. Nie należy się zbyt szybko poddawać. Istnieje kilka różnych rodzajów leków, więc jeśli jeden z nich nie zadziała, może zadziałać inny. Porozmawiaj z lekarzem o wszelkich nieprzyjemnych skutkach ubocznych, których doświadczasz.

Sposoby radzenia sobie z ADHD, które nie są lekami

0

Leki nie są jedynym sposobem leczenia ADHD. W tym pokazie slajdów lekarz przedstawia różne metody leczenia.

1/12

Jeśli u Twojego dziecka zdiagnozowano ADHD, chcesz wiedzieć, co może mu pomóc. Leki nie są jedynym sposobem leczenia tego zaburzenia. Pomocne mogą być także inne sposoby. A wiele z nich można stosować razem z lekami lub innymi metodami leczenia nielekowymi. Porozmawiaj z lekarzem, aby opracować plan leczenia, który najlepiej sprawdzi się w przypadku Twojego dziecka.

Terapia behawioralna

2/12

Ten rodzaj terapii, znany również jako terapia poznawczo-behawioralna, może złagodzić objawy ADHD u dziecka i pomóc mu poczuć się lepiej. W większości przypadków koncentruje się ona na identyfikacji i zmianie myśli w celu zmiany zachowania. Badania wykazują, że bardzo dobrze wpływa ona na poprawę uważności i redukcję zachowań impulsywnych. Osoby z ADHD często mają problemy ze zdrowiem psychicznym, takie jak depresja lub lęk, a terapia behawioralna pomaga także w tych przypadkach. Zwykle najlepiej sprawdza się w połączeniu z lekami na ADHD.

Terapia behawioralna dla rodziców

3/12

W ramach terapii behawioralnej rodzice biorą udział w zajęciach lub spotykają się ze specjalistą ds. ADHD, aby nauczyć się pomagać dziecku w radzeniu sobie z objawami ADHD. Może to pomóc dziecku poprawić swoje zachowanie, a także wzmocnić relacje z nim. O rekomendację terapeuty poproś lekarza lub specjalistę od ADHD.

Terapia behawioralna dla nauczycieli

4/12

Nauczyciele również uczą się, jak ułatwić sobie pracę z dziećmi z ADHD. Ponieważ szacuje się, że w USA zdiagnozowano je u 11% dzieci, szkolenie może pomóc nauczycielom w pracy z wieloma uczniami – nie tylko z Twoim dzieckiem. Szkoły pomogą wspierać uczniów z ADHD. Jeśli chcesz sprawdzić, czy nauczyciel Twojego dziecka jest otwarty na takie szkolenie, spotkaj się z nauczycielem lub dyrektorem szkoły i porozmawiaj o tym, czego nauczyłeś się podczas terapii behawioralnej.

Coaching

5/12

Jest to nowszy rodzaj leczenia ADHD. Trenerzy – którzy czasami nazywani są trenerami funkcji wykonawczych lub trenerami organizacyjnymi – nie są tożsami z terapeutami lub lekarzami. Niektórzy trenerzy mogą być licencjonowanymi terapeutami lub pracownikami służby zdrowia, ale podczas coachingu stosują inne techniki. Pomagają dzieciom i dorosłym z ADHD nauczyć się umiejętności, które pomogą im radzić sobie z objawami. Trenerzy mogą na przykład pomagać w wyznaczaniu celów, rozwiązywaniu problemów i zarządzaniu czasem.

Neurofeedback

6/12

Neurofeedback – zwany także treningiem mózgu lub EEG biofeedback – polega na zakładaniu dziecku na skórę głowy nakrycia głowy z czujnikami monitorującymi fale mózgowe. Podczas noszenia czujników dziecko gra w grę komputerową wykorzystującą jego mózg, dzięki czemu uczy się, jak działa jego mózg. W założeniu nauka o mózgu i o tym, jak go kontrolować, może pomóc złagodzić objawy ADHD. Na temat neurofeedbacku nie zapadł jeszcze werdykt. Nie ma on jednak żadnych skutków ubocznych, a niektóre badania wykazały, że poprawia on zdolność niektórych dzieci do zwracania uwagi, zarządzania czasem i wykonywania zadań. Wykazano również, że obniża ona poziom zachowań impulsywnych i nerwowych.

Muzykoterapia

7/12

Dzieci z ADHD często zmagają się ze stresem i niepokojem. Muzyka może być relaksująca, dlatego niektórzy eksperci uważają, że jest dobrym lekarstwem. Co więcej, muzyka ma swój początek, koniec i rytm. Niektórzy eksperci uważają, że struktura może pomóc dzieciom z ADHD przejść przez codzienne czynności. Muzykoterapia nie powinna zastępować terapii behawioralnej ani leków. Większość specjalistów zajmujących się ADHD stosuje ją równolegle z innymi metodami leczenia.

Technologia wspomagająca (AT)

8/12

ADHD ma wpływ na płaty czołowe mózgu – to obszar, który pomaga w organizacji i planowaniu. Z tego powodu dzieci z ADHD mogą mieć trudności z odrabianiem lekcji i wykonywaniem zadań w domu. Niektórzy rodzice uważają, że technologie wspomagające – takie jak aplikacje na telefony komórkowe, kalendarze online, czytniki ekranu i mówiące kalkulatory – pomagają ich dzieciom skupić uwagę. Wiele dzieci lubi ekrany i może chętniej korzystać z aplikacji, które wymagają użycia telefonu komórkowego, tabletu lub innego komputera. Nie ma jednego, najskuteczniejszego rodzaju pomocy, więc być może trzeba będzie wypróbować kilka narzędzi technicznych, aby sprawdzić, co najlepiej działa w przypadku danego dziecka. Zbyt dużo czasu spędzanego przy ekranie może pogorszyć objawy u niektórych dzieci.

Ćwiczenie

9/12

Regularne ćwiczenia fizyczne łagodzą wiele objawów ADHD. Mogą one pomóc dzieciom w skupieniu uwagi i poprawić ich nastrój. Ćwiczenia mogą nawet zmniejszyć prawdopodobieństwo, że dziecko będzie robić ryzykowne rzeczy, takie jak przekraczanie prędkości podczas jazdy samochodem lub nadużywanie alkoholu. Jeden z powodów? Nawet krótki wysiłek fizyczny może podnieść poziom substancji chemicznych w mózgu, takich jak dopamina.

Aktywność pomaga także w zasypianiu. Jeśli dziecko często nie ma wystarczająco dużo czasu na sen, może to nasilić objawy ADHD.

Zdrowa dieta

10/12

Zła dieta nie powoduje ADHD. Eksperci twierdzą jednak, że pożywna dieta pełna owoców i warzyw, pełnoziarnistych zbóż i chudego białka jest ważna dla zdrowego rozwoju mózgu.

Niewielka liczba badań sugeruje, że objawy ADHD ulegają poprawie u niektórych (ale nie u wszystkich) dzieci po zaprzestaniu spożywania produktów zawierających sztuczne barwniki spożywcze. (Barwniki spożywcze można znaleźć w niektórych słodyczach, płatkach śniadaniowych i innych produktach spożywczych.) Zdrowy poziom kwasów tłuszczowych omega-3 i innych składników odżywczych, takich jak cynk, może również pomóc. Nie ma jednak dowodów na to, że jakikolwiek jeden rodzaj diety może znacznie złagodzić objawy lub wyleczyć ADHD.

Suplementy

11/12

Witaminy i minerały zawarte w diecie mogą pomóc w utrzymaniu zdrowego mózgu, jednak nie jest jasne, czy niektóre suplementy diety mogą pomóc w leczeniu ADHD. Niektóre badania sugerują, że suplementy cynku mogą pomóc dzieciom z ADHD być mniej nadpobudliwe i impulsywne. Inne badania pokazują, że suplementy oleju rybnego może pomóc z objawami ADHD, zbyt. Potrzebne są jednak dalsze badania. Pamiętaj, aby porozmawiać z lekarzem przed rozpoczęciem przyjmowania przez dziecko jakichkolwiek nowych leków, w tym suplementów dostępnych bez recepty.

Opieka chiropraktyczna

12/12

Jest to kontrowersyjna metoda leczenia ADHD. Chiropraktycy uważają, że problemy z kręgosłupem, takie jak nieprawidłowe ustawienie, mogą przyczyniać się do występowania objawów ADHD. Jedno małe badanie sugeruje, że niektóre dzieci z ADHD mogą korzystać z opieki chiropraktyka. Jednak eksperci nie wiedzą, czy regulacja kręgosłupa może wpływać na obszary mózgu, które odgrywają rolę w ADHD.

Pytania i odpowiedzi ekspertów: Pediatra Stephen Parker, MD, o żywieniu niemowląt

0

Lekarz rozmawia z naszym konsultantem pediatrycznym, dr Stephenem Parkerem, na temat potrzeb żywieniowych niemowląt i dobrego rozpoczęcia przyjmowania pokarmów stałych przez dzieci.

Jak mogę stwierdzić, kiedy moje dziecko jest gotowe do przyjmowania pokarmów stałych?

Nawet jeśli dziecko wydaje się głodne i gotowe, z podawaniem pokarmów stałych należy poczekać co najmniej do czwartego miesiąca życia. Najlepsze dowody wskazują na to, że okres wprowadzania pokarmów stałych przypada między 4 a 6 miesiącem życia. Uważamy, że do tego czasu dzieci są wystarczająco dojrzałe, aby radzić sobie z pokarmami stałymi, tzn. są w stanie je połykać bez ryzyka wdychania ich do płuc, a także trawić.

Jeśli dziecko znajduje się w tym przedziale wiekowym, oznaki świadczące o tym, że jest gotowe do rozpoczęcia jedzenia, to:

  • Jest zainteresowany jedzeniem

  • Jest w stanie wziąć jedzenie do ust i utrzymać je tam

  • Potrafi przełykać bez plucia lub ślinienia się

  • Chce coraz więcej mleka i wydaje się być niezadowolony z samego mleka

Dlaczego niemowlęta powinny zaczynać od płatków zbożowych jednoziarnistych?

Rzadko zdarza się, aby dziecko miało alergię na płatki zbożowe jednoziarniste, takie jak płatki ryżowe. Płatki te są wzbogacane w żelazo, a także stanowią pewne zabezpieczenie, aby wcześnie dostarczyć dziecku nieco więcej żelaza. Dlatego pierwsza rzecz, którą podajesz dziecku, jest smaczna, lekkostrawna, nie powoduje alergii i pozwala rozpocząć program. Gdyby rodzice zapytali mnie, dlaczego nie mogą zacząć od owoców, odpowiedziałbym, że nie ma powodu, dla którego nie można tego zrobić.

Najważniejsze jest, aby zacząć od jednego nowego pokarmu na raz, bez względu na to, co to jest, i obserwować, czy nie ma problemów. Puree z gruszek lub kabaczka, puree z bananów lub awokado to inne przykłady dobrych rozwiązań. Z wyjątkiem pokarmów silnie alergizujących, układ trawienny radzi sobie z każdym nowym pokarmem w wieku od 4 do 6 miesięcy.

Jak często rodzice powinni karmić swoje dziecko?

Twoje dziecko ci mówi. Ludzie nie mają wystarczającej wiary w zdolność dziecka do jedzenia, kiedy jest głodne i przestawania, kiedy jest najedzone. Czasami dziecko, pozostawione samo sobie, może się napchać do nieprzytomności. Ale większość dzieci, jeśli pozwolisz im samodzielnie regulować ilość przyjmowanego pokarmu, weźmie to, czego potrzebują, a resztę zostawi. Jeśli dziecko mieści się w tabeli wzrostu, a Ty uważasz, że ma za mało pokarmu, prawdopodobnie się mylisz, a Twoje dziecko ma rację.

Czy ma znaczenie, czy najpierw podajemy butelkę czy jedzenie?

Nie ma to większego znaczenia. Wiele osób najpierw podaje pokarm, a potem mleko jako dodatek, zwłaszcza przed snem, ponieważ mleko uspokaja dziecko. Ponadto dzieci potrafią regulować ilość przyjmowanego mleka na podstawie tego, co zjadły. Ale tak naprawdę nie ma znaczenia, co jest pierwsze, a co drugie.

Co zrobić, jeśli dziecko nie lubi nowych pokarmów?

Jest to tzw. neofobia. Wiele dzieci nie lubi danego pokarmu, gdy jest on wprowadzany po raz pierwszy. Zanim dziecko polubi nowy pokarm, musi go spróbować średnio trzy do czterech razy. To normalne.

Oczywiście zdarzają się naprawdę wybredne dzieci, ale w przypadku większości dzieci należy spodziewać się neofobii. Coś, czego nie znoszą w wieku 5 miesięcy, mogą pokochać w wieku 8 miesięcy. Podawaj nowe potrawy delikatnie i z dobrym humorem, a w końcu się do nich przekonają.

Co zrobić, jeśli Twoje dziecko jest jednym z najbardziej wybrednych niejadków?

Najważniejszą zasadą jest: Nigdy nie próbuj zmuszać go do jedzenia. Spraw, aby czas posiłku był przyjemny i zabawny – musi sprawiać im przyjemność, w przeciwnym razie będą jadły jeszcze mniej. Większość dzieci, nawet jeśli są bardzo wybredne, jedzą wystarczająco dużo tego, co lubią, aby zachować zdrowie. Bardzo rzadko zdarza się, że dziecko jest tak wybredne, że nie będzie rosło, jeśli pozwolisz mu jeść to, na co ma ochotę.

Być może podawaj witaminy uzupełniające, jeśli trzymają się jednego rodzaju pokarmu. Regularnie podawaj inne pokarmy, odstaw je na jakiś czas, jeśli im nie smakują, i spróbuj ponownie później. W przypadku naprawdę wybrednego niejadka nie działają żadne gry ani sztuczki, poza czasem. Rodzice pogarszają sytuację, walcząc z nimi i próbując wymuszać to, czego nie lubią.

Co powinni zrobić rodzice, jeśli ich dziecko ma nadwagę?

Nadwaga u dzieci jest oczywiście możliwa, a na pewno ma na nią wpływ czynnik genetyczny. Niektóre dzieci łatwiej przybierają na wadze, nawet jeśli spożywają taką samą ilość kalorii.

Czy powinniśmy się tym przejmować? To trudne pytanie. Może to być oznaką, że dziecko jest podatne na nadwagę w wieku dziecięcym. Nie chcesz poddawać dziecka diecie, ale w przypadku niektórych dzieci możesz ograniczyć bardziej tuczące rzeczy – być może podawać trochę mniej mleka, a więcej owoców i warzyw, aby utrzymać ich wagę na rozsądnym poziomie dla ich wzrostu. Porozmawiaj o tym z pediatrą.

Kiedy dziecko jest gotowe do samodzielnego karmienia?

To, kiedy dziecko jest gotowe, a kiedy chce, to dwie różne rzeczy! Dzieciom zawsze wydaje się, że są gotowe. W wieku 8 lub 9 miesięcy będą chciały wepchnąć jedzenie do buzi i narobić bałaganu. Nie ma w tym nic złego. Dziecku należy pozwolić na niezależność i możliwość spróbowania, nawet gdy Ty nakładasz łyżeczką pokarm, który chcesz mu podać. To powinien być wspólny wysiłek.

Wspieraj samodzielność, zabawę i radość z jedzenia dziecka, nigdy go nie zniechęcaj. Na początku niektóre dzieci mogą być naprawdę uparte i nie chcieć, aby rodzice je karmili, i może się zdarzyć, że trzeba będzie użyć podstępu – narobić hałasu i odwrócić ich uwagę. Wydaje im się, że są w tym dobre, ale tak nie jest i nie zjedzą zbyt wiele. Ale nawet jeśli nie, to nadrobią to w mleku. Bardzo rzadko powoduje to problemy żywieniowe, a jedynie kilka wybojów na drodze.

Jakich pokarmów absolutnie nie należy podawać dziecku poniżej 1. roku życia?

Największe kontrowersje budzą orzeszki ziemne. Istnieją dane, które mówią, że należy wstrzymać się z ich podawaniem do ukończenia 3 roku życia, ponieważ alergie na orzeszki ziemne są naprawdę przerażające. Istnieje jednak konkurencyjna teoria, która mówi, że wczesne wprowadzenie niewielkich ilości orzeszków ziemnych jest tym, co powinniśmy zrobić, aby zapobiec długotrwałej alergii na orzeszki ziemne.

Nie zmieniłam jeszcze swojego stanowiska. Nadal trzymam się tego, co mówi ortodoksja – aby wstrzymać się z orzeszkami ziemnymi tak długo, jak to możliwe – ponieważ te alergie są tak poważne. Alergie na orzeszki ziemne mogą być tak wyniszczające, że ważne jest, aby być na bieżąco z tym tematem. Miejmy nadzieję, że więcej badań pomoże wyjaśnić tę kwestię. Ja wstrzymałabym się z podawaniem dziecku czegokolwiek, na co jest uczulone, do czasu ukończenia przez nie 3. roku życia.

Należy również poczekać z podawaniem miodu do roku, ze względu na obawy dotyczące zatrucia jadem kiełbasianym u niemowląt.

A co z mlekiem pełnym? Zalecam rok, ale nie mam co do tego żelaznej pewności. Większość dzieci prawdopodobnie toleruje je w wieku 6 miesięcy. W naszej kulturze arbitralnie stwierdziliśmy, że po roku jesteś gotowy. Być może niektóre dzieci lepiej je trawią, jeśli poczeka się z tym trochę dłużej, ale większość dzieci, które dostają je w wieku 9 miesięcy, nie mruga okiem.

Jeśli rodzic chce zacząć wcześniej, nie mówię mu, żeby tego nie robił. Po prostu wprowadź ją tak samo, jak każdy inny nowy pokarm: Nie podawaj innego nowego pokarmu w tym samym czasie i obserwuj, czy dziecko nie odczuwa niepokoju.

Najlepsze błędy w leczeniu trądziku: wyskakiwanie pryszczy, nadużywanie produktów i inne

0

Trądzik dotyka zarówno nastolatków, jak i dorosłych. Dowiedz się, jakie błędy w leczeniu trądziku powstrzymują cię przed uzyskaniem czystej cery.

Krosty nie są tylko dla nastolatków. Trądzik może pojawić się nawet po trzydziestce, czterdziestce i później. W rzeczywistości 15% dorosłych kobiet ma trądzik. Podobnie jak w młodości, przyczynami są hormony, stres oraz pory zatkane przez ropę, komórki skóry i bakterie.

Istnieje wiele możliwości leczenia, od apteki po gabinet dermatologiczny. Nie chcesz jednak, aby Twoje dążenie do uzyskania czystej skóry przyniosło więcej szkody niż pożytku. Pamiętaj, aby unikać tych powszechnych błędów w leczeniu.

Nadmierne mycie lub szorowanie skóry

Wiele osób cierpiących na trądzik uważa, że powinny intensywnie myć twarz. Może to jednak podrażnić skórę, utrudniając stosowanie leków przeciwtrądzikowych dostępnych bez recepty lub na receptę. Nie stosuj peelingów przeciwtrądzikowych, które mogą powodować nasilenie stanu zapalnego, ani środków oczyszczających, które pozbawiają twarz jej naturalnych olejków.

Kiedy skóra jest sucha i zaogniona, ludziom trudniej jest tolerować leki przeciwtrądzikowe, co w ostatecznym rozrachunku przynosi efekt odwrotny do zamierzonego – mówi dr Maral Skelsey, dyrektor chirurgii dermatologicznej w Georgetown University Medical Center.

Większość ludzi, o ile nie poci się obficie po uprawianiu sportu lub innych zajęć, musi myć twarz tylko dwa razy dziennie.

Zrezygnuj z peelingów i mydeł, a zamiast tego używaj delikatnego preparatu oczyszczającego rano i wieczorem.

Wyciskanie pryszczy

Może kusić, by wycisnąć pryszcza, ale nie rób tego. Może to doprowadzić do powstania blizny lub infekcji albo pogorszyć stan wyprysków. Krostki i grudki trądzikowe mogą sięgać głęboko w skórę, a ich wyciskanie może powodować długotrwałe zaczerwienienie i trwałe wgłębienie w skórze. Może to również prowadzić w krótkim czasie do infekcji i powstania jeszcze większego pryszcza – mówi Skelsey. Jeśli nie możesz zostawić tego pryszcza w spokoju, spróbuj zastosować ciepły (nie gorący) okład na pryszcz, aby przyspieszyć jego gojenie.

Unikanie kremu nawilżającego

Skóra trądzikowa może być sucha, zwłaszcza jeśli w jej leczeniu stosuje się retinoidy. Jednak wiele osób z trądzikiem niechętnie używa kremu nawilżającego, obawiając się, że pogorszy on stan ich skóry. Aby utrzymać skórę w dobrej kondycji podczas leczenia trądziku, używaj niekomedogennego kremu nawilżającego. (Produkty niekomedogenne nie zatykają porów).

Pomijanie filtrów przeciwsłonecznych

To duży błąd z wielu powodów, mówi Skelsey. Po pierwsze, Twoja skóra potrzebuje ochrony przed promieniami UV. A niektóre leki przeciwtrądzikowe zwiększają ryzyko poparzeń skóry.

Podobnie jak w przypadku kremów nawilżających do twarzy, dostępnych jest wiele niekomedogennych filtrów przeciwsłonecznych. Niektóre z nich zostały opracowane specjalnie dla skóry trądzikowej. Dlatego codziennie używaj kremu z filtrem przeciwsłonecznym o szerokim spektrum działania, z filtrem SPF 30 lub wyższym.

Nieleczenie łupieżu

Nie zapominaj o swojej skórze głowy. Nieleczony łupież (inaczej łojotokowe zapalenie skóry) to podstępny czynnik sprzyjający powstawaniu trądziku. Stosuj bezzapachowy szampon przeciwłupieżowy z cynkiem, ketokonazolem lub kwasem salicylowym, który pomoże pozbyć się płatków na skórze głowy i wyprysków na skórze.

Stosowanie zbyt dużej ilości nadtlenku benzoilu

Nadal możesz stosować ten składnik antybakteryjny, który zwalcza bakterie wywołujące trądzik i stany zapalne. Sprawdź jednak, jaką dawkę przyjmujesz. Badania wykazują, że produkty o niższym stężeniu nadtlenku benzoilu są tak samo skuteczne, jak produkty o wyższej dawce tego składnika. Różnica polega na tym, że niższe dawki, takie jak 3% zamiast 10%, pozwolą na pozbycie się wyprysków bez wysuszania i podrażniania skóry.

Zbyt szybkie zaprzestanie leczenia

Niektóre produkty zapewniają rezultaty z dnia na dzień, ale nie należy wierzyć w te szumne zapowiedzi. Leczenie trądziku nie jest procesem trwającym 24 godziny. Aby zaobserwować poprawę, leczenie w domu wymaga 6-8 tygodni. A po oczyszczeniu cery eksperci zalecają kontynuowanie rutyny, aby zapobiec przyszłym wypryskom. Dermatolog powie Ci, kiedy możesz zaprzestać stosowania preparatów przeciwtrądzikowych na skórę.

10-letnia dziewczynka, która przeżyła operację serca, otrzymała przeszczep serca

0

Dziesięcioletnia dziewczynka, która przeszła pięć operacji serca, w tym jedną dzień po urodzeniu, wypisała się niedawno ze szpitala w Nowym Jorku po otrzymaniu przeszczepu serca.

10-letni pacjent, który przeszedł operację serca, otrzymuje przeszczep serca

Ralph Ellis

Mar 14, 2022 — 10-letnia dziewczynka, która przeszła pięć operacji serca, w tym jedną dzień po urodzeniu, wypisała się ze szpitala w Nowym Jorku po otrzymaniu przeszczepu serca.

Chi-Chi Soto przeszła przeszczep na początku lutego, 10 dni przed swoimi 10 urodzinami, w szpitalu dziecięcym Hassenfeld w NYU Langone, jak donosi Today. Została wypisana do domu 24 lutego.

Patrzę na nią i nie mogę w to uwierzyć” – powiedziała jej matka, Katherin Rivera.

Chi Chi (jej pseudonim) została zdiagnozowana w macicy, z zespołem Noonan, chorobą genetyczną, która może powodować wady serca, powiedział Today. Pierwszą operację na otwartym sercu przeszła kilka dni po urodzeniu w 2012 roku.

Spędziła trzy miesiące na szpitalnym oddziale intensywnej terapii noworodków, po czym wróciła do domu. Chi Chi przeszła jeszcze cztery operacje na otwartym sercu w ciągu dziewięciu lat, zanim zdiagnozowano u niej schyłkową niewydolność serca, jak podał serwis Today.

W 2021 roku, po kolejnym epizodzie kardiologicznym, Chi Chi i jej matka udały się do NYU Lagone, gdzie spotkały się z dr Rocky Singh, dyrektorem medycznym szpitalnego Programu Pediatrycznej Niewydolności Serca i Transplantacji.

„Po prostu nie czuła się dobrze” – powiedział Singh w wywiadzie dla Today. „Nie czuła się zbyt aktywna, miała wiele problemów z brzuszkiem, nie jadła dobrze, miała mało energii”.

W grudniu 2021 r. w domu Chi Chi doszło do zatrzymania akcji serca. Jej matka przeprowadziła resuscytację, a wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD) dziecka przywrócił normalny rytm serca.

„Udało nam się ustabilizować jej stan, podając leki wspomagające pracę serca, ale w tym momencie stało się jasne, że jest bardzo chora i jedynym sposobem na jej długie i zdrowe życie jest przeszczep serca” – powiedział Singh w rozmowie z serwisem Today.

Chi Chi zgłosiła się na oddział wrodzonej opieki kardiologicznej w szpitalu i 4 stycznia została wpisana na listę oczekujących na serce. W dniu 31 stycznia C znacznie wcześniej, niż ktokolwiek się spodziewał, udostępniono serce.

Byłem przygotowany na to, że będę czekał trzy lub cztery miesiące” – powiedział Rivera.

Podczas gdy przeszczepu dokonał inny lekarz, Singh powiedział, że satysfakcjonujące było obserwowanie, jak Chi Chi wraca do zdrowia.

Zajmuję się tym od prawie 15 lat (…) i brałem udział w ponad 150 przeszczepach serca u dzieci, a to nigdy się nie nudzi” – powiedział Singh w rozmowie z serwisem Today. „Kiedy spojrzy się na jej życie przed przeszczepem, a zwłaszcza w zeszłym roku, kiedy to więcej dni spędziła w szpitalu niż w domu, to jest to bardzo satysfakcjonujące, że jesteśmy w stanie przyjąć dzieci, które są bardzo skomplikowane, w pewnym sensie wysokiego ryzyka, i dać im zupełnie inne życie”.

Wykresy wzrostu dziecka: Co oznaczają liczby

0

Lekarz wyjaśnia, jak interpretować wykres wzrostu dziecka i jak rośnie dziecko w wieku 5 miesięcy.

cecha

Podczas każdej wizyty pediatra mierzy długość, wagę i obwód głowy dziecka, a następnie zapisuje je na wykresach wzrostu jako punkty naniesione na krzywą. W ten sposób porównuje się wzrost Twojego dziecka z innymi chłopcami i dziewczynkami w tym samym wieku.

Powinieneś wiedzieć, że:

  • Wartości percentyli na wykresach wzrostu nie są jak wyniki testów. Twoje dziecko nie może ich nie zdać. Nie musi być powyżej 99. percentyla. To tylko porównanie z innymi dziećmi w ich wieku.

  • Zdrowe dzieci rosną stabilnie. Jeśli waga dziecka gwałtownie spada, pediatra może zalecić dokładniejszą obserwację.

Rozwój dziecka w tym tygodniu

Oczy Twojego dziecka rozwijają się. Ich wzrok wciąż dojrzewa, ale już znacznie się poprawił. Oto jak:

  • Ich oczy współpracują ze sobą na tyle dobrze, że są w stanie śledzić ruchome obiekty, takie jak ciężarówka tocząca się po pokoju.

  • Rozwinęła się ich zdolność widzenia szerokiej gamy kolorów. Lubią też kształty i skomplikowane wzory.

  • Dzieci uwielbiają patrzeć na wszystko, co nowe. Dlatego często wychodź na spacery lub odwiedzaj sklepy w celu zmiany scenerii.

  • Lustra fascynują niemowlęta, ponieważ obraz w szkle ciągle się zmienia. Zabawne jest obserwowanie, jak maluch uświadamia sobie, że to on jest dzieckiem w lustrze.

Miesiąc 5, tydzień 3 Wskazówki

porady

  • Nie zakładaj, że rozmiar Twojego dziecka pozwala przewidzieć jego wzrost lub wagę w dorosłym życiu. Ich percentyle na wykresie wzrostu określają tylko ich aktualną pozycję.

  • Nigdy nie zostawiaj dziecka samego na kanapie, łóżku lub stole do przewijania. Dziecko może stoczyć się lub przekręcić na krawędź i spaść. Łóżeczko dziecięce jest nadal najbezpieczniejszym miejscem do spania.

  • Ustaw podgrzewacz wody w domu tak, aby temperatura gorącej wody nie przekraczała 120 stopni F, aby zapobiec poparzeniom. Nigdy nie zostawiaj ich samych podczas kąpieli.

  • Aby uniknąć reakcji niepożądanych (wymioty, biegunka, wysypka) przy wprowadzaniu pokarmów stałych, należy odczekać 2-3 dni przed podaniem nowego pokarmu.

  • Radzenie sobie ze stresem: Rób krótkie przerwy, aby się zrelaksować. Szczęśliwy człowiek jest dobry dla swojego dziecka. Pozwól dziadkom pomóc!

  • Jeśli masz partnera, podzielcie się czasem przeznaczonym na pielęgnację dziecka. Dotyczy to kąpieli, zmiany pieluszek, snu i zabawy.

  • Masz tak wiele do zrobienia, ale czas leci. Postaraj się już dziś cieszyć się swoim dzieckiem.

Zaburzenie dwubiegunowe czy ADHD? Jak je odróżnić?

0

Lekarz bada podobieństwa i różnice między tymi dwoma zaburzeniami oraz sposoby leczenia każdego z nich.

Medycyna coraz więcej dowiaduje się o zaburzeniach dwubiegunowych u dzieci i młodzieży. Jednak choroba ta jest nadal trudna do zdiagnozowania. Dotyczy to zwłaszcza nastolatków, u których drażliwość i nastrój często współistnieją jako część normalnego okresu dojrzewania. Nastolatek lub nastolatek z wahaniami nastroju może przechodzić trudny, ale normalny etap rozwoju. Może też cierpieć na zaburzenie dwubiegunowe z okresowymi zmianami nastroju, które przechodzą od depresji do manii.

Objawy ADHD mogą w pewnym stopniu pokrywać się z objawami choroby dwubiegunowej. W przypadku ADHD u dziecka lub nastolatka mogą występować szybkie lub impulsywne wypowiedzi, niepokój fizyczny, problemy ze skupieniem uwagi, drażliwość, a czasami zachowania buntownicze lub opozycyjne.

Według jednego z badań, prawdopodobieństwo zdiagnozowania choroby dwubiegunowej u dzisiejszych dzieci i nastolatków jest 40 razy większe niż 10 lat temu. Powód nie jest do końca jasny. Wyższy wskaźnik może być wynikiem większej świadomości pracowników służby zdrowia. Są jednak tacy, którzy twierdzą, że może to być wynikiem braku wychowania, które prowadzi do zachowań określanych jako choroby psychiczne lub innych schorzeń błędnie diagnozowanych jako zaburzenia dwubiegunowe.

Niektóre badania wykazały, że dzieci i nastolatki, u których zdiagnozowano zaburzenia dwubiegunowe, częściej niż u dorosłych mają zdiagnozowane ADHD.

Zaburzenie dwubiegunowe w dzieciństwie

Zaburzenie dwubiegunowe jest uporczywą i trudną chorobą psychiczną. Jeśli wystąpi w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania, może całkowicie zakłócić życie rodziny. Zaburzenia dwubiegunowe, które nie są zdiagnozowane, źle zdiagnozowane lub źle leczone, są związane z:

  • Wyższymi wskaźnikami prób samobójczych i popełniania samobójstw

  • Gorsze wyniki w nauce

  • Trudniejsze relacje z innymi

  • Wyższe wskaźniki nadużywania substancji

  • Wielokrotne hospitalizacje

U osób dorosłych zaburzenie dwubiegunowe charakteryzuje się zmianami nastroju, które przechodzą od depresji do manii. Mania u dorosłych charakteryzuje się mniejszym zapotrzebowaniem na sen, szybką mową, euforią, rozmachem, drażliwością, gonitwą myśli i szaloną aktywnością.

Definicja manii nie jest tak jasna w przypadku zaburzeń dwubiegunowych w dzieciństwie. Niektórzy eksperci twierdzą, że drażliwość, niepokój i negatywne nastawienie mogą być jedynymi oznakami manii u dzieci z zaburzeniem dwubiegunowym. Inni eksperci twierdzą, że dziecięca choroba dwubiegunowa może nawet nie być tą samą chorobą, co choroba dwubiegunowa dorosłych.

Nie ulega jednak wątpliwości, że zaburzenie dwubiegunowe jest coraz częściej diagnozowane u dzieci – w tym dzieci w wieku przedszkolnym.

Sygnały ostrzegawcze u dzieci i młodzieży

W zaburzeniu dwubiegunowym występują zarówno objawy maniakalne, jak i depresyjne. Jeśli u dziecka lub nastolatka występuje pięć lub więcej objawów, które utrzymują się przez co najmniej tydzień, należy skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania pomocy. Specjaliści z zakresu zdrowia psychicznego mogą pomóc ustabilizować nastrój dziecka za pomocą leków i/lub psychoterapii. Leczenie może także zmniejszyć lub wyeliminować myśli i zachowania depresyjne lub maniakalne.

Objawy maniakalne obejmują:

  • Poważne zmiany nastroju – skrajna drażliwość lub nadmierna wesołość i podniecenie

  • Nadmiernie zawyżone poczucie własnej wartości, wielkoduszność

  • Więcej energii

  • Może spać bardzo mało lub nie spać przez wiele dni bez zmęczenia

  • Mówi zbyt dużo i zbyt szybko, zbyt szybko zmienia temat lub nie można mu przerwać

  • Rozproszony, uwaga ciągle przenosi się z jednej rzeczy na drugą

  • Hiperseksualność – więcej myśli, uczuć i zachowań o charakterze seksualnym; używa wyraźnego języka o charakterze seksualnym

  • Większa aktywność ukierunkowana na cel lub pobudzenie fizyczne

  • Nie zważa na ryzyko, podejmuje ryzykowne zachowania lub działania

Objawy depresji obejmują:

  • Smutny lub drażliwy nastrój, który nie ustępuje

  • Utrata zainteresowania zajęciami, które kiedyś sprawiały przyjemność

  • Duża zmiana apetytu lub masy ciała

  • Trudności z zasypianiem lub nadmierna senność

  • Fizyczne pobudzenie lub spowolnienie

  • Utrata energii

  • Poczucie bezwartościowości lub nieodpowiednie poczucie winy

  • Trudności z koncentracją

  • Powracające myśli o śmierci lub samobójstwie

Czym różni się ADHD?

Choroba dwubiegunowa jest przede wszystkim zaburzeniem nastroju. ADHD wpływa na uwagę i zachowanie; powoduje objawy nieuwagi, nadpobudliwości i impulsywności.

Podczas gdy ADHD ma charakter przewlekły lub ciągły, zaburzenie dwubiegunowe jest zwykle epizodyczne, z okresami normalnego nastroju przeplatanymi depresją, manią lub hipomanią.

Leczenie zaburzeń dwubiegunowych

Lekarze zazwyczaj leczą zaburzenia dwubiegunowe u młodzieży w ten sam sposób, w jaki leczą je u dorosłych. Stosują oni leki zwane stabilizatorami nastroju, do których należą leki przeciwdrgawkowe, takie jak:

  • Karbamazepina (Tegretol)

  • Lamotrygina (Lamictal)

  • Lit (Eskalith, Lithobod)

  • Okskarbazepina (Trileptal)

  • Walproinian (Depakote)

Atypowe leki przeciwpsychotyczne również mogą stabilizować nastrój. Należą do nich:

  • Aripiprazol (Abilify)

  • Asenapina (Saphris)

  • Lurasidon (Latuda)

  • Kwetiapina (Seroquel)

  • Risperidon (Risperdal)

Czasami lekarze przepisują kombinację leków, np. stabilizator nastroju i lek przeciwdepresyjny.

Leczenie ADHD

Leczenie ADHD obejmuje leki i terapię behawioralną. Leki na ADHD mogą być środkami psychostymulującymi, niestymulującymi lub przeciwdepresyjnymi. Należą do nich:

  • Amfetamina i dekstroamfetamina (Adderall, Adderall XR)

  • Atomoksetyna (Strattera)

  • Bupropion (Wellbutrin)

  • Deksmetylofenidat (Focalin, Focalin XR)

  • Guanfacyna (Intuniv)

  • Dimesylan lisdexamfetaminy (Vyvanse)

  • Metylofenidat (Concerta, Ritalin)

  • Sole mieszane jednopodmiotowego produktu amfetaminowego (Mydayis)

Uzyskaj właściwą diagnozę i leczenie

Jeśli lekarz podejrzewa, że dziecko cierpi na zaburzenia dwubiegunowe lub ADHD, zapytaj, jak postawiono diagnozę i przeanalizuj wszystkie informacje, które były podstawą do jej postawienia.

Poproś lekarza, aby oceniał Twoje dziecko przez pewien czas, a nie tylko podczas jednej wizyty. Upewnij się, że rozmawiał z nauczycielami lub otrzymał od nich pisemne raporty.

Zanim podejmiesz decyzję o leczeniu, zasięgnij drugiej opinii eksperta w dziedzinie psychiatrii dzieci i młodzieży.

Należy często spotykać się z lekarzem, aby sprawdzić, jak działają leki i czy nie występują efekty uboczne.

Alergia pokarmowa i nietolerancja pokarmowa – przyczyny, objawy, leczenie

0

Nieprzyjemna reakcja na coś, co zjadłeś, może nie być alergią pokarmową. Dowiedz się więcej o alergiach pokarmowych, ich objawach i przyczynach, a także o sposobach diagnozowania i leczenia.

Na czym polega różnica?

Alergia pokarmowa jest spowodowana tym, że Twój układ odpornościowy reaguje na dany pokarm, gdy nie jest to konieczne.

W przypadku nietolerancji pokarmowej układ odpornościowy nie jest za to odpowiedzialny. W większości przypadków jest to problem z trawieniem pokarmu.

Na przykład, uczulenie na mleko różni się od braku możliwości jego prawidłowego trawienia z powodu nietolerancji laktozy.

Niektórzy ludzie pochodzą z rodzin, w których alergie są powszechne – niekoniecznie alergie pokarmowe, ale może katar sienny, astma lub pokrzywka. Jeśli oboje rodzice mają alergie, prawdopodobieństwo wystąpienia alergii pokarmowej jest większe niż w przypadku, gdy tylko jedno z rodziców ma alergię.

Jeśli uważasz, że masz alergię pokarmową, udaj się do lekarza, aby potwierdzić, co ją wywołuje i uzyskać pomoc w jej zwalczaniu i leczeniu. Czasami reakcje alergiczne na pokarmy mogą być poważne, a nawet zagrażające życiu.

Jak działają alergie pokarmowe

W alergiach pokarmowych biorą udział dwa elementy układu odpornościowego. Jednym z nich jest immunoglobulina E (IgE), rodzaj białka zwanego przeciwciałem, które przemieszcza się we krwi. Druga to komórki tuczne, które znajdują się we wszystkich tkankach organizmu, ale szczególnie w takich miejscach jak nos, gardło, płuca, skóra i przewód pokarmowy.

Kiedy po raz pierwszy spożywasz pokarm, na który jesteś uczulony, pewne komórki wytwarzają dużo IgE dla tej części pokarmu, która wywołuje alergię, zwanej alergenem. IgE zostaje uwolniona i przyczepia się do powierzchni komórek tucznych. Reakcja jeszcze nie wystąpiła, ale jest na nią przygotowana.

Kiedy następnym razem zjesz dany pokarm, alergen wejdzie w interakcję z IgE i wyzwoli w mastocytach uwolnienie substancji chemicznych, takich jak histamina. W zależności od tkanki, w której się znajdują, te substancje chemiczne wywołują różne objawy. A ponieważ niektóre alergeny pokarmowe nie są rozkładane przez ciepło gotowania, kwasy żołądkowe lub enzymy trawiące pokarm, mogą przedostać się do krwiobiegu. Stamtąd mogą się przemieszczać i wywoływać reakcje alergiczne w całym organizmie.

Proces trawienia wpływa na czas i lokalizację. Można odczuwać swędzenie w jamie ustnej. Następnie mogą wystąpić takie objawy, jak wymioty, biegunka lub ból brzucha. Alergeny pokarmowe znajdujące się we krwi mogą powodować spadek ciśnienia krwi. Gdy dostaną się na skórę, mogą wywołać pokrzywkę lub egzemę. W płucach mogą powodować świszczący oddech. Wszystko to dzieje się w ciągu kilku minut do godziny.

Które alergie pokarmowe są najczęstsze?

U dorosłych są to:

  • Orzeszki ziemne

  • Orzechy drzewiaste, takie jak orzechy włoskie

  • Skorupiaki, w tym krewetki, raki, homary i kraby

W przypadku dzieci, alergeny pokarmowe, które najczęściej powodują problemy to:

  • Jaja

  • Mleko

  • Orzeszki ziemne

Dorośli zazwyczaj nie tracą swoich alergii, ale dzieciom czasami się to zdarza. Dzieci częściej tracą alergię na mleko, jaja i soję niż na orzeszki ziemne, ryby i krewetki.

Pokarmy, na które będziesz reagować, to często te, które jesz regularnie. Na przykład w Japonii występuje alergia na ryż. W Skandynawii powszechna jest alergia na dorsza.

Reaktywność krzyżowa i zespół alergii jamy ustnej

Jeśli wystąpi zagrażająca życiu reakcja alergiczna na określony pokarm, lekarz prawdopodobnie zaleci unikanie podobnych pokarmów. Na przykład, jeśli pacjent reaguje na krewetki, prawdopodobnie ma również alergię na inne skorupiaki, takie jak kraby, homary i raki. Jest to tak zwana reaktywność krzyżowa.

Innym przykładem reaktywności krzyżowej jest zespół alergii jamy ustnej. Występuje on u osób, które są bardzo wrażliwe na ambrozję. W sezonie na ambrozję, gdy próbują one jeść melony, zwłaszcza kantalupę, mogą odczuwać swędzenie ust. Podobnie osoby, które mają silną alergię na pyłki brzozy, mogą reagować na skórki jabłek.

Alergia pokarmowa wywołana wysiłkiem fizycznym

Przynajmniej jeden rodzaj alergii pokarmowej wymaga więcej niż tylko zjedzenia alergenu, aby wywołać reakcję. W przypadku alergii pokarmowej wywołanej wysiłkiem fizycznym, reakcja nie wystąpi, jeśli nie wykonasz jakiegoś aktywnego fizycznie ćwiczenia. Gdy temperatura ciała wzrośnie, zacznie Cię swędzieć, będziesz mieć zawroty głowy, pokrzywkę, a nawet anafilaksję.

Na szczęście lekarstwo jest proste: Nie jedz danego pokarmu przez kilka godzin przed treningiem.

Czy to rzeczywiście alergia pokarmowa?

Diagnoza różnicowa to proces pozwalający odróżnić alergię pokarmową, nietolerancję pokarmową i inne choroby. Kiedy idziesz do lekarza i mówisz: „Myślę, że mam alergię pokarmową”, musi on wziąć pod uwagę listę innych rzeczy, które mogą powodować podobne objawy i być mylone z alergią pokarmową. Należą do nich:

  • Zatrucie pokarmowe

  • Toksyczność histaminy

  • Dodatki do żywności, w tym siarczyny, glutaminian sodu i barwniki

  • Nietolerancja laktozy

  • Nietolerancja glutenu

  • Inne choroby

  • Czynniki psychologiczne

Żywność może zostać skażona bakteriami i toksynami. Skażone mięso może czasami przypominać alergię pokarmową, podczas gdy w rzeczywistości jest to rodzaj zatrucia pokarmowego.

Histamina może osiągać wysokie stężenie w serze, niektórych winach i niektórych rodzajach ryb, zwłaszcza tuńczyku i makreli, jeśli nie były odpowiednio przechowywane w lodówce. Po spożyciu pokarmów zawierających duże ilości histaminy może wystąpić reakcja przypominająca reakcję alergiczną. Jest to tak zwana toksyczność histaminy.

Siarczyny powstają naturalnie podczas fermentacji wina, a także są dodawane do innych produktów spożywczych, aby zwiększyć ich chrupkość lub zapobiec rozwojowi pleśni. Wysokie stężenie siarczynów może stanowić problem dla osób z ciężką astmą. Wydzielają one gaz zwany dwutlenkiem siarki, który jest wdychany podczas spożywania żywności. Podrażnia to płuca i może wywołać atak astmy. Z tego powodu FDA zakazała stosowania siarczynów jako środków konserwujących w sprayu do świeżych owoców i warzyw. Jednak siarczyny są nadal stosowane w niektórych produktach spożywczych.

Glutaminian monosodowy (MSG) występuje naturalnie w takich produktach, jak pomidory, sery i grzyby. Do innych dodaje się go, aby wzmocnić smak. Spożywany w dużych ilościach może powodować zaczerwienienie, uczucie ciepła, ból głowy, ucisk w twarzy, ból w klatce piersiowej lub uczucie oderwania od rzeczywistości.

Żółty barwnik numer 5 może powodować pokrzywkę, choć zdarza się to rzadko.

Nietolerancja laktozy, najczęstsza nietolerancja pokarmowa, występuje u co najmniej 1 na 10 osób. Laktaza to enzym znajdujący się w wyściółce jelita. Rozkłada on laktozę, rodzaj cukru występującego w mleku i innych produktach mlecznych. Jeśli nie masz wystarczającej ilości laktazy, nie możesz strawić laktozy. Zamiast tego bakterie zjadają laktozę, co powoduje powstawanie gazów, a pacjent może mieć wzdęcia, bóle brzucha i biegunkę. Lekarz może zmierzyć reakcję organizmu na laktozę, badając próbki krwi.

Nietolerancja glutenu to nie to samo, co celiakia. Celiakia jest spowodowana nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną na gluten, białko występujące w pszenicy i niektórych innych zbożach. Nietolerancja glutenu, z drugiej strony, dotyczy sposobu, w jaki układ trawienny radzi sobie z glutenem. Obie te choroby różnią się od alergii pokarmowych.

Kilka innych chorób ma wspólne objawy z alergiami pokarmowymi, w tym wrzody i nowotwory układu pokarmowego. Mogą one powodować wymioty, biegunkę lub skurczowe bóle, które nasilają się podczas jedzenia.

U niektórych osób nietolerancja pokarmowa może mieć podłoże psychologiczne. Nieprzyjemne wydarzenie, często w dzieciństwie, które wiąże się z jedzeniem określonego pokarmu, może wywołać szereg nieprzyjemnych doznań podczas późniejszego spożywania tego pokarmu, nawet w wieku dorosłym.

Diagnozowanie alergii pokarmowych

Najpierw lekarz zadaje szczegółowe pytania, takie jak:

  • Czy reakcja pojawiła się szybko, w ciągu godziny od spożycia pokarmu?

  • Czy ktoś inny zachorował?

  • Ile zjadłeś/aś przed wystąpieniem reakcji?

  • W jaki sposób przygotowano jedzenie?

  • Czy jadłeś coś innego w tym samym czasie?

  • Czy brałeś leki przeciwhistaminowe lub robiłeś coś innego? Czy to pomogło?

  • Czy dzieje się tak zawsze, gdy jesz dany produkt?

Pomagają one lekarzowi zrozumieć, co się dzieje i mogą wskazywać na inne wytłumaczenie. Na przykład, jeśli zjadłeś rybę skażoną histaminą, wszyscy, którzy jedli tę samą rybę, również mogliby zachorować. U niektórych osób gwałtowna reakcja alergiczna występuje tylko na surowe lub niedogotowane ryby, ponieważ ciepło niszczy alergeny, na które są one wrażliwe. Inne pokarmy zawarte w posiłku mogą opóźniać trawienie, przez co reakcja alergiczna zaczyna się później.

Lekarz może poprosić o prowadzenie dzienniczka żywieniowego, w którym zapisuje się każdy posiłek i wszelkie reakcje. Pozwoli to na uzyskanie większej ilości szczegółów, co umożliwi Wam obojgu poszukiwanie wzorców. Może się okazać, że nasilenie reakcji jest związane z ilością zjedzonego pokarmu.

Kolejnym krokiem może być dieta eliminacyjna, którą przeprowadza się z pomocą lekarza. Zaczyna się od niejedzenia podejrzanego pokarmu, np. jajek. Jeśli objawy ustąpią, sugeruje to, że mamy do czynienia z alergią. Następnie należy spróbować ponownie zjeść ten pokarm i sprawdzić, czy objawy powrócą, co potwierdza diagnozę. Nie można jednak stosować diety eliminacyjnej, jeśli reakcje są ciężkie (ponieważ nie chcemy ich wywoływać) lub nie występują często.

Testy na alergie pokarmowe

Jeśli lekarz uzna, że istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnej alergii pokarmowej, można wykonać testy mierzące reakcję alergiczną.

Jednym z nich jest próba nakłucia. Lekarz lub technik umieszcza kroplę roztworu sporządzonego z danego pokarmu na przedramieniu lub plecach. Następnie nakłuwa skórę igłą przez kroplę i obserwuje, czy nie pojawia się obrzęk lub zaczerwienienie.

Testy skórne są szybkie, proste i stosunkowo bezpieczne. Jednak eksperci nie zalecają stawiania diagnozy wyłącznie na podstawie testów skórnych. Testy skórne mogą wykazać alergię na dany pokarm, ale nie wystąpią reakcje alergiczne podczas spożywania tego pokarmu. Dlatego lekarz może zdiagnozować alergię pokarmową tylko w przypadku pozytywnego wyniku testu skórnego i wcześniejszych reakcji na ten sam pokarm.

Jeśli jesteś wyjątkowo uczulony i masz poważne reakcje, testy skórne mogą być niebezpieczne. Nie można ich również przeprowadzać w przypadku ciężkiej egzemy. Zamiast tego lekarz może zastosować testy z krwi, takie jak RAST i ELISA, które mierzą ilość IgE specyficznych dla danego pokarmu. Testy te mogą być droższe, a ich wyniki mogą trwać dłużej. Ponownie, pozytywny wynik nie musi oznaczać, że masz alergię pokarmową.

Innym sposobem na potwierdzenie lub wykluczenie alergii jest próba prowokacji pokarmowej lub test żywieniowy. Wykonuje się go wspólnie z lekarzem. Co 15-30 minut zjadasz małe porcje jedzenia, w których znajduje się coraz większa ilość podejrzanego alergenu, aż do wystąpienia reakcji lub zjedzenia porcji wielkości posiłku.

W teście „podwójnie ślepej próby” ani Ty, ani Twój lekarz nie wiecie, czy to, co jecie, zawiera alergen. Ten rodzaj testów jest najczęściej stosowany, gdy lekarz uważa, że reakcja nie jest spowodowana konkretnym pokarmem. Test może dostarczyć dowodów na to, że prawdziwej przyczyny reakcji należy szukać gdzie indziej.

Oczywiście, osoby z ciężkimi reakcjami nie mogą wykonywać testów żywnościowych, a jednoczesne badanie więcej niż jednej alergii pokarmowej jest trudne. Jest to również kosztowne, ponieważ zajmuje dużo czasu.

Niesprawdzone sposoby diagnozowania alergii pokarmowych

Niektóre techniki nie są w stanie skutecznie zidentyfikować alergii pokarmowych. Należą do nich:

Testy cytotoksyczności. Alergen pokarmowy jest dodawany do próbki krwi. Następnie technik sprawdza próbkę pod mikroskopem, aby zobaczyć, czy białe krwinki we krwi „umierają”.

Próba prowokacyjna podjęzykowa lub podskórna. Jest to test podobny do testu skórnego, ale próbka alergenu pokarmowego jest podawana pod język lub wstrzykiwana pod skórę.

Test kompleksu immunologicznego. W tym badaniu krwi poszukuje się grup pewnych przeciwciał związanych z alergenem pokarmowym. Te skupiska normalnie powstają w procesie trawienia pokarmu i każdy, o ile badanie jest wystarczająco czułe, je posiada.

Badanie podklasy IgG. W tym badaniu krwi poszukuje się określonych rodzajów przeciwciał IgG, ale są one częścią normalnej odpowiedzi immunologicznej.

Leczenie alergii pokarmowych

Głównym sposobem radzenia sobie z alergiami pokarmowymi jest ich unikanie. U osób silnie uczulonych nawet niewielka ilość alergenu (zaledwie 1/44,000 cząstki orzeszka ziemnego) może wywołać reakcję. Osoby mniej wrażliwe mogą spożywać niewielkie ilości pokarmu, na który są uczulone.

Po zidentyfikowaniu pokarmu należy przestać go spożywać. Może to oznaczać konieczność czytania długich, szczegółowych list składników, ponieważ wiele pokarmów wywołujących alergie znajduje się w rzeczach, których nie spodziewalibyśmy się znaleźć. Na przykład, orzeszki ziemne mogą zawierać białko, a jajka w niektórych sosach do sałatek. W restauracjach trzeba pytać o składniki, które znajdują się w konkretnych daniach lub w kuchni.

Nawet osoby bardzo ostrożne mogą popełnić błąd, więc jeśli masz poważne alergie pokarmowe, musisz być przygotowany na leczenie przypadkowej ekspozycji. Jeśli wystąpiła u Ciebie reakcja anafilaktyczna na jakiś pokarm, powinieneś nosić bransoletkę lub naszyjnik z alertem medycznym. Powinieneś mieć przy sobie dwa autowstrzykiwacze z epinefryną (Auvi-Q, EpiPen, Symjepi) i być gotowym do ich użycia, jeśli uważasz, że rozpoczyna się reakcja. Łagodne objawy, takie jak mrowienie w ustach i gardle lub rozstrój żołądka, mogą nie być reakcją alergiczną, ale mimo to należy zrobić sobie zastrzyk. Nie będzie to bolało, a może uratować życie. Następnie należy zadzwonić pod numer 911 lub zamówić transport na pogotowie.

Rodzice i opiekunowie powinni chronić dzieci przed pokarmami spustowymi i wiedzieć, co robić, gdy dziecko je zje. Dzieci w wieku od 4 do 17 lat z ciężką alergią na orzeszki ziemne mogą skorzystać z nowo zatwierdzonego leku Palforzia, który może pomóc w złagodzeniu ciężkiej reakcji, chociaż nadal powinny unikać orzeszków ziemnych.

Leki mogą pomóc w łagodzeniu objawów alergii pokarmowej, które nie są częścią reakcji anafilaktycznej:

  • Leki przeciwhistaminowe na problemy z trawieniem, pokrzywkę, kichanie i katar

  • Leki rozszerzające oskrzela na zaciśnięte drogi oddechowe lub objawy podobne do astmy

Nie zapobiegną one jednak reakcji alergicznej, jeśli przyjmiesz je przed spożyciem pokarmu. Żaden lek tego nie potrafi. Umieszczenie rozcieńczonego roztworu pokarmu pod językiem na około pół godziny przed jedzeniem, jako sposób „neutralizacji” narażenia, również nie działa.

Tabletki i zastrzyki dla alergików są badane jako sposób odczulania ludzi na alergeny pokarmowe. Polegają one na regularnym przyjmowaniu niewielkich ilości ekstraktów pokarmowych przez długi okres czasu, co pomaga organizmowi wytworzyć swoistą tolerancję. Jednak naukowcy nie udowodnili jeszcze, że zastrzyki alergiczne działają w przypadku alergii pokarmowych.

Badania przeprowadzone przez National Institutes of Health wykazały, że podawanie doustnej immunoterapii orzeszków ziemnych dzieciom w wieku od 1 do 3 lat, które były silnie uczulone na orzeszki ziemne, było w stanie w bezpieczny sposób odczulić większość z nich na orzeszki ziemne, a u jednej piątej z nich wywołało remisję alergii na orzeszki ziemne.

Alergie pokarmowe u niemowląt i dzieci

Alergie na mleko i soję są szczególnie częste u niemowląt i małych dzieci, prawdopodobnie dlatego, że ich układ odpornościowy i pokarmowy wciąż się rozwija. Alergie te mogą pojawić się w ciągu kilku dni lub miesięcy po urodzeniu. Mogą nie objawiać się pokrzywką i astmą, ale raczej prowadzić do kolki, a być może także krwi w kupie lub słabego wzrostu.

Zazwyczaj lekarz widzi bardzo nieszczęśliwe dziecko z kolką, które nie śpi dobrze w nocy i diagnozuje alergię pokarmową częściowo poprzez zmianę diety, np. przejście z mleka krowiego na sojowe. Ten rodzaj alergii zwykle ustępuje w ciągu kilku lat.

Z wielu powodów lekarze zalecają, jeśli to możliwe, karmienie niemowląt wyłącznie piersią przez pierwsze 4-6 miesięcy, ale nie ma dowodów na to, że zapobiega to alergiom pokarmowym w późniejszym okresie życia. Chociaż niektóre kobiety w ciąży mogą mieć nadzieję, że ograniczenie diety w ciąży lub podczas karmienia piersią pomoże ich dzieciom uniknąć alergii, eksperci nie zgadzają się z tym i nie sugerują takiego postępowania. Formuła sojowa również nie jest dobrym sposobem na zapobieganie alergii.

Problemy błędnie łączone z alergiami pokarmowymi

Chociaż niektórzy ludzie uważają, że pewne choroby mogą być spowodowane alergiami pokarmowymi, dowody nie potwierdzają takich twierdzeń. Histaminy zawarte na przykład w serze lub czerwonym winie mogą wywoływać migrenę. Nie można jednak powiedzieć, że alergie pokarmowe rzeczywiście powodują migreny. Reumatoidalne zapalenie stawów i choroba zwyrodnieniowa stawów nie są pogarszane przez pokarmy. Alergie pokarmowe nie powodują „zespołu alergicznego zmęczenia napięciowego”, w którym ludzie stają się zmęczeni, nerwowi, mogą mieć problemy z koncentracją i bóle głowy.

Alergia mózgowa to termin opisujący sytuację, w której mastocyty uwalniają swoje substancje chemiczne w mózgu – i nigdzie indziej w organizmie – powodując problemy z koncentracją i bóle głowy. Większość lekarzy nie uznaje alergii mózgowej za zaburzenie.

Nawet jeśli ich otoczenie jest bardzo czyste, niektórzy ludzie mają wiele ogólnych dolegliwości, takich jak problemy z koncentracją, zmęczenie czy depresja. Choroba środowiskowa może być wynikiem obecności niewielkich ilości alergenów lub toksyn, ale nie alergii pokarmowych.

Naukowcy odkryli, że nadpobudliwość u dzieci może być związana z dodatkami do żywności, ale tylko sporadycznie i tylko wtedy, gdy dziecko spożywało ich dużo. Alergia pokarmowa nie ma bezpośredniego wpływu na zachowanie dziecka, chociaż jej objawy mogą powodować, że dziecko jest niespokojne i trudne do zniesienia, a leki na alergię mogą powodować senność.

Co powinnaś wiedzieć o wypadnięciu pępowiny

0

Wypadnięcie pępowiny to sytuacja, w której pępowina wysuwa się z szyjki macicy i przed dzieckiem trafia do pochwy. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia wypadnięcia pępowiny.

Co to oznacza?

Pępowina jest liną życia Twojego nienarodzonego dziecka. Ta struktura przypominająca rurkę łączy Twoje nienarodzone dziecko z łożyskiem. Zawiera naczynia krwionośne, które przenoszą krew, bogatą w tlen i składniki odżywcze, do dziecka. Usuwa również produkty odpadowe z organizmu dziecka.

Wypadnięcie pępowiny ma miejsce wtedy, gdy pępowina wypada przez otwartą szyjkę macicy do pochwy, zanim dziecko przejdzie do kanału rodnego. W takim przypadku pępowina zostaje wciśnięta pomiędzy ciało dziecka a kości miednicy. Zmniejsza to dopływ krwi do dziecka, co prowadzi do utraty tlenu przez dziecko. Jeśli tak się stanie, dziecko musi zostać natychmiast urodzone, aby uniknąć ryzyka związanego ze zmniejszoną ilością tlenu.

Wypadnięcie pępowiny jest rzadkie, występuje w około 1 na 1000 porodów. Jest to niebezpieczne dla dziecka. W jednym z badań obejmujących ponad 307 przypadków wypadnięcia pępowiny stwierdzono, że 7% dzieci zmarło z tego powodu.

Kto jest najbardziej narażony na wypadnięcie pępowiny?

Istnieje kilka powikłań ciąży, które mogą zwiększyć ryzyko wypadnięcia pępowiny.

  • Jeśli jesteś w ciąży z więcej niż jednym dzieckiem (np. bliźniakami lub trojaczkami).

  • Poród przedwczesny.

  • Dziecko z niską masą urodzeniową.

  • Ułożenie bezmózgowe, w którym stopy lub pośladki nienarodzonego dziecka są skierowane w stronę kanału rodnego. W jednym z badań 36,5% przypadków wypadnięcia pępowiny było spowodowane ułożeniem dziecka w pozycji bezklatkowej.

  • Zbyt duża ilość płynu owodniowego, czyli płynu otaczającego nienarodzone dziecko (polihydramnios). Zwykle jest to widoczne w badaniu ultrasonograficznym.

  • Kiedy wody odchodzą przed 37 tygodniem, co oznacza, że wypełniony płynem worek otaczający dziecko pęknie wcześniej niż powinien (przedwczesne pęknięcie błon płodowych).

Inne czynniki ryzyka obejmują takie procedury, jak przerwanie przez lekarza worka owodniowego (amniotomia), wprowadzenie balonu do rozszerzania szyjki macicy lub pobranie krwi płodu – procedura, podczas której pobiera się niewielką ilość krwi od nienarodzonego dziecka w celu sprawdzenia, czy nie ma ono wad wrodzonych.

Jak się diagnozuje?

Wypadnięcie pępowiny może być zdiagnozowane podczas badania lekarskiego. Możesz wyczuć pępowinę w pochwie lub pracownik służby zdrowia może ją wyczuć podczas badania pochwy.

Dla niektórych kobiet jedyną oznaką wypadnięcia pępowiny jest nietypowe tętno dziecka. Nietypowy rytm serca u Twojego nienarodzonego dziecka może wystąpić nawet w 67% przypadków wypadnięcia pępowiny. Dzieje się tak, ponieważ pępowina jest rozciągnięta i ściśnięta, co spowalnia przepływ krwi do dziecka. Powoduje to nagłe spadki lub zmiany w rytmie serca dziecka.

Jeśli nie jesteś jeszcze w szpitalu, gdy to się stanie, natychmiast zadzwoń po pogotowie. W oczekiwaniu na karetkę pogotowia możesz otrzymać polecenie, abyś podniósł się na ręce i kolana, a następnie pochylił się do przodu, opierając głowę na ziemi i unosząc miednicę. Zmniejszy to nacisk na przewód.

Jak leczyć?

Jeśli pępowina wystaje z pochwy, poród dziecka musi odbyć się jak najszybciej. Eksperci twierdzą, że czas pomiędzy postawieniem diagnozy a urodzeniem dziecka powinien być krótszy niż 30 minut. Jeśli kobieta jest w pierwszej lub wczesnej drugiej fazie porodu, zaleca się wykonanie cesarskiego cięcia (C-section). U niektórych kobiet, w zależności od okoliczności, poród przez pochwę może być szybszy.

W oczekiwaniu na operację możesz zostać ułożona w pozycji kolankowo-klatkowej, aby zmniejszyć ucisk na pępowinę. Lekarz może również włożyć rękę lub palce do pochwy i delikatnie unieść tę część dziecka, która uciska pępowinę.

Jeśli istnieje prawdopodobieństwo opóźnienia porodu, lekarze mogą wypełnić pęcherz moczowy roztworem soli fizjologicznej, aby pomóc w zmniejszeniu nacisku na pępowinę.

Im dłuższe opóźnienie w leczeniu, tym większe prawdopodobieństwo śmierci lub uszkodzenia mózgu. Jeśli do wypadnięcia pępowiny dojdzie poza szpitalem, ryzyko śmierci dziecka jest 18 razy większe niż w przypadku, gdy do zdarzenia dojdzie w szpitalu.

Czy można zapobiec wypadnięciu pępowiny?

Wypadnięciu pępowiny nie można zapobiec. Nie można go również przewidzieć. Pępowina w czasie ciąży dużo się przemieszcza, więc badanie USG nie jest w stanie przewidzieć jej wypadnięcia. Może się ono zdarzyć u kobiet bez żadnych czynników ryzyka. Jeśli jednak jesteś w grupie podwyższonego ryzyka, lekarz może zalecić przyjęcie Cię do szpitala, aby można było podjąć natychmiastowe działania, gdy zaczniesz rodzić.

Co mogę zrobić z pieluszkowym zapaleniem skóry u mojego dziecka?

0

Jak w przypadku wielu spraw związanych ze zdrowiem, jeśli chodzi o pieluszkowe zapalenie skóry, uncja profilaktyki jest warta funta kłaków – mówi nasz ekspert.

W każdym numerze doctor the Magazine prosimy naszych ekspertów o odpowiedzi na pytania czytelników dotyczące szerokiego zakresu tematów. W wydaniu z czerwca 2011 r. dr Jennifer Shu, jedna z ekspertek Doctor Baby, odpowiedziała na pytanie dotyczące przewlekłego pieluszkowego zapalenia skóry u dziecka.

Q

: Mój syn ciągle dostaje pieluszkowego zapalenia skóry. Co mogę zrobić?

A

: Pieluszkowe zapalenie skóry – czerwona, zgrubiała lub szorstka skóra w okolicy pieluszki – jest bardzo częstą dolegliwością u dzieci. Można jej także zapobiegać.

Po pierwsze, pamiętaj, aby zmieniać dziecku pieluszkę zaraz po zrobieniu siusiu lub kupki. Rozważ pieluszki jednorazowe ze wskaźnikiem mokrej pieluszki, który zmienia kolor, gdy dziecko jest wilgotne, lub po prostu zmieniaj pieluszkę co około dwie godziny. Zmieniaj pieluszkę także wtedy, gdy dziecko się spoci lub gdy było w wodzie.

Przed założeniem nowej pieluszki pozostaw pupę dziecka na kilka minut gołą. Dzięki temu miejsce to będzie miało szansę dokładnie wyschnąć. Możesz rozważyć użycie miękkiej ściereczki z łagodnym mydłem i ciepłą wodą zamiast chusteczek higienicznych dla dzieci, które mogą zawierać alkohol i inne substancje powodujące wysypki i podrażnienia. Następnie rozważ zastosowanie dostępnego bez recepty kremu na pieluszkowe zapalenie skóry, aby utrzymać wilgoć na skórze dziecka.

Jeśli wysypka nie ustępuje, skontaktuj się z lekarzem. Może to być infekcja drożdżowa lub bakteryjna, która wymaga specjalnej opieki.