Chore dziecko rzadko jest szczęśliwe. Po wizycie u pediatry zapoznaj się z kilkoma wskazówkami lekarza, jak uspokoić chore niemowlę lub dziecko.

Porady dla chorych niemowląt

Upewnij się, że dziecko otrzymuje wystarczającą ilość płynów, aby zapobiec odwodnieniu. W zależności od tego, czy karmisz piersią, czy butelką, podawaj dziecku pierś lub butelkę częściej niż zwykle, aby zapewnić mu zarówno nawodnienie, jak i komfort. Twoje chore dziecko może nie karmić przez normalny czas, więc rzadsze karmienie zapobiegnie odwodnieniu. W wieku powyżej 6 miesięcy niemowlę może również korzystać z małej butelki o pojemności od 2 do 4 uncji wypełnionej chłodną wodą. Nie podawaj wody niemowlętom poniżej 6 miesiąca życia, ponieważ ich nerki nie są wystarczająco dojrzałe, aby radzić sobie z wodą. Na tym etapie najlepsze jest mleko matki lub mleko modyfikowane. Jeśli dziecko pije mniej niż zwykle, pamiętaj, aby podawać mu wodę częściej. Lekarz może zalecić harmonogram karmienia w zależności od wagi dziecka, aby zapobiec odwodnieniu.

Dużo odpoczynku i snu uspokoi chore dziecko i pomoże mu wyzdrowieć. Jeśli to możliwe, kładź dziecko wcześnie spać i zachęcaj do drzemek. Unikaj sytuacji, które mogą nadmiernie pobudzić dziecko i narazić innych na kontakt z jego zarazkami, i zapewnij mu jak najciszej.

Jeśli nos dziecka jest szczególnie zatkany, możesz użyć dostępnych bez recepty kropli, żelu lub sprayu z solą fizjologiczną, aby rozrzedzić śluz i złagodzić zatkanie. Skonsultuj się najpierw ze swoim lekarzem i zapytaj, jakie konkretne produkty zaleca. Stosuj po dwie krople do każdego otworu nosowego przed karmieniem i przed snem lub zawsze, gdy dziecko wydaje się szczególnie zatkane.

Po użyciu kropli do nosa lub sprayu, użyj strzykawki do nosa, aby oczyścić nos dziecka ze śluzu, co ułatwi mu oddychanie. Oczyszczaj nos dwa do trzech razy dziennie za pomocą aspiratora do nosa, szczególnie przed karmieniem i przed snem.

Włączenie nawilżacza z zimną mgiełką w pokoju niemowlęcia pomoże utrzymać wilgotne powietrze i złagodzić przekrwienie. (Nawilżacze o chłodnej mgiełce są zalecane zamiast ciepłych, ponieważ urządzenia o ciepłej mgiełce stwarzają niebezpieczeństwo poparzenia). Należy przestrzegać instrukcji producenta dotyczących wymiany filtrów i utrzymywania nawilżacza w czystości, a także codziennie napełniać go świeżą wodą, aby zapobiec rozwojowi pleśni i bakterii.

Ciepła kąpiel nie tylko ukoi chore niemowlę, ale także złagodzi bóle, a para wodna z ciepłej wody pomoże pozbyć się przekrwienia. Po kąpieli dokładnie osusz dziecko, aby zapobiec wyziębieniu.

Utrzymuj główkę niemowlęcia lekko uniesioną, aby ułatwić mu oddychanie.

Zdecydowanie najlepszym sposobem na uspokojenie chorego dziecka jest zapewnienie mu dużo miłości i uwagi. Przytulaj je i baw się z nim w ciszy, wykonuj masaż niemowlęcia lub czytaj i śpiewaj mu. Jeśli karmisz piersią, dziecko może chcieć więcej ssać, co je uspokoi i pocieszy. Jeśli dziecko lubi być noszone w chuście, zapakuj je w nią i wykonaj kilka czynności lub wyjdź na spacer. Mów do nich i uspokajaj je, niezależnie od tego, czy są na tyle duże, aby to zrozumieć, czy nie, ponieważ Twój głos pomoże im się zrelaksować i uspokoić chore niemowlę.

Dowiedz się od lekarza, czego możesz się spodziewać podczas 9-miesięcznej wizyty kontrolnej Twojego dziecka: na co zwróci uwagę pediatra i jakie pytania będziesz chciała zadać.

Oto, czego możesz się spodziewać na 9-miesięcznym badaniu dziecka.

Możesz oczekiwać, że lekarz Twojego dziecka:

• Sprawdź wagę, długość i obwód głowy dziecka

• Przeprowadzić badanie fizykalne dziecka

• Uzupełnienie brakujących szczepień ochronnych; jeśli jest to jesień lub zima, lekarz może zalecić dziecku szczepienie przeciw grypie.

?

Pytania, które może zadać lekarz dziecka

• Jak porusza się Twoje dziecko?

• Czy macha?

• Czy siedzą samodzielnie?

• Czy reagują na swoje imię?

• Czy gaworzą?

?

Pytania dotyczące karmienia, które możesz mieć

• Kiedy jest czas na jedzenie palcami?

• Jak mogę zapobiec zadławieniu?

• Od czego powinienem zacząć?

?

Porady dotyczące karmienia

• Jeśli dziecko próbuje chwytać małe przedmioty lub je „zgarniać” i samodzielnie siedzi, prawdopodobnie jest gotowe na jedzenie palcami.

• Pokrój jedzenie na małe kawałki, aby dziecko się nie zadławiło. Pamiętaj, że na tym etapie dziecko raczej „gumuje” niż żuje.

• Dobrym pokarmem na początek są płatki śniadaniowe w kształcie litery O lub małe kawałki dojrzałego banana lub awokado.

• Unikaj surowych warzyw, całych winogron, rodzynek, popcornu, hot-dogów i orzechów.

• Pamiętaj, że większość dzieci musi zetknąć się z tym samym pokarmem 8 do 9 razy, zanim zacznie mu smakować – nie poddawaj się więc, jeśli na początku coś im nie smakuje!

?

Pytania na temat smoczków

• Czy moje dziecko może nadal używać smoczka?

?

Porady dotyczące smoczka

• Dobrze jest już teraz zacząć odzwyczajać dziecko od smoczka. Ogranicz smoczek do łóżeczka na czas drzemki i w nocy.

• Używanie smoczka po ukończeniu drugiego roku życia może powodować problemy z zębami i mową.

• Większość dzieci przestaje ssać samodzielnie, ale można je do tego zachęcić.

• Spróbuj podawać je dziecku tylko wtedy, gdy zasypia, a następnie zaprzestań tego.

• Zaoferuj dziecku inną pociechę, np. specjalną zabawkę lub kocyk.

• W ciągu dnia spróbuj odwrócić uwagę dziecka, gdy chce wziąć smoczek.

?

Pytania na temat rozwoju

• Jak często należy bawić się z dzieckiem?

• Czy powinienem się martwić, jeśli moje dziecko nie raczkuje?

?

Wskazówki dotyczące rozwoju dziecka

• Baw się z dzieckiem tak często, jak to możliwe – im więcej, tym lepiej!

• Pozwól dziecku bawić się samodzielnie, ale pod nadzorem. To uczy je niezależności.

• Niektóre dzieci wolą chodzić na hulajnodze, turlać się lub pełzać niż raczkować. Każdy z tych sposobów jest dobry?

• Nie kupuj chodzika. Chodziki są niebezpieczne i nie są zalecane przez Akademię Pediatrii. Nie promują one wczesnego chodzenia.

• Wcześniaki mogą nieco wolniej opanowywać niektóre umiejętności w pierwszym roku lub dwóch latach życia.

• Wszystkie dzieci są inne – nie można przewidzieć, kiedy każde dziecko osiągnie jakiś kamień milowy.

Jeśli masz wrażenie, że Twoje dziecko nie „nadąża” za tabelami wzrostu i rozwoju, wiedz, że każde dziecko rośnie i rozwija się w innym tempie. Pamiętaj, aby omówić wszelkie wątpliwości z lekarzem dziecka.

Kiedy Twoje dziecko powinno nauczyć się raczkować, mówić i korzystać z nocnika? Dowiedz się, co jest normalne i jak rozpoznać wczesne oznaki opóźnień rozwojowych.

O opóźnieniu rozwojowym mówimy wtedy, gdy dziecko pozostaje w tyle za rówieśnikami w jednym lub kilku obszarach rozwoju emocjonalnego, umysłowego lub fizycznego. Jeśli dziecko jest opóźnione, najlepszym sposobem na osiągnięcie postępów lub nawet nadrobienie zaległości jest wczesne podjęcie leczenia.

Istnieje wiele różnych rodzajów opóźnień rozwojowych u niemowląt i małych dzieci. Należą do nich problemy z:

• Językiem lub mową

• Widzenie

• Ruch — umiejętności motoryczne

• Umiejętności społeczne i emocjonalne

• Myślenie – umiejętności poznawcze

Czasami znaczne opóźnienie występuje w dwóch lub więcej z tych obszarów. W takim przypadku mówi się o „globalnym opóźnieniu rozwoju”. Odnosi się ono do niemowląt i przedszkolaków do 5 roku życia, u których opóźnienia trwają co najmniej 6 miesięcy.

Opóźnienie rozwojowe różni się od zaburzeń rozwojowych, do których zalicza się takie schorzenia, jak porażenie mózgowe, ubytek słuchu czy zaburzenia ze spektrum autyzmu, i które zazwyczaj utrzymują się przez całe życie.

Przyczyny i czynniki ryzyka opóźnień rozwojowych

Małe dzieci uczą się raczkować, mówić lub korzystać z toalety w różnym tempie. Czasami jednak dziecko może osiągnąć te kamienie milowe znacznie później niż inne dzieci. Przyczyn takich opóźnień jest wiele, między innymi:

• Przedwczesne przyjście na świat

• Choroby genetyczne, takie jak zespół Downa lub dystrofia mięśniowa

• Słaby wzrok lub słuch

• Niedożywienie

• Używanie alkoholu lub narkotyków w czasie ciąży

• Fizyczne znęcanie się lub zaniedbywanie

• Brak tlenu podczas porodu

Oto kilka sygnałów ostrzegawczych dotyczących różnych rodzajów opóźnień, które mogą pojawić się od niemowlęctwa do drugiego roku życia.

Opóźnienia w rozwoju języka i mowy

Opóźnienia te nie są niczym niezwykłym u maluchów. Problemy z językiem i mową są najczęstszym rodzajem opóźnień rozwojowych. Mowa odnosi się do ekspresji werbalnej, w tym do sposobu tworzenia słów. Język to szerszy system wyrażania i odbierania informacji, np. umiejętność rozumienia gestów.

Możliwe przyczyny. Opóźnienia językowe i opóźnienia w mówieniu mogą być spowodowane różnymi problemami, takimi jak

• Narażenie na kontakt z więcej niż jednym językiem – co może powodować łagodne opóźnienia u małych dzieci, ale nie do czasu osiągnięcia przez nie wieku szkolnego

• Zaburzenia uczenia się

• Znęcanie się nad dzieckiem lub zaniedbanie

• Problem z mięśniami kontrolującymi mowę – zaburzenie zwane dyzartrią

• Utrata słuchu, która może wystąpić u dzieci z ciężkim zapaleniem ucha środkowego lub w wyniku przyjmowania niektórych leków, urazów lub zaburzeń genetycznych

• Zaburzenia ze spektrum autyzmu — grupa zaburzeń neurologicznych, które mogą obejmować zaburzenia komunikacji, interakcji społecznych i umiejętności poznawczych

• Nie można znaleźć przyczyny

Rodzaje leczenia. Jeśli Ty lub lekarz dziecka podejrzewacie, że dziecko ma opóźnienie w rozwoju mowy, zostanie wystawione skierowanie na badanie przez patologa mowy. Specjalista ten może zbadać słuch dziecka, ocenić jego język receptywny i ekspresyjny, a następnie zaplanować sesje logopedyczne z dzieckiem. Jeśli opóźnienie jest łagodne, specjalista lub lekarz może zasugerować, aby:

• Więcej komunikować się z dzieckiem – rozmawiać, śpiewać, zachęcać do powtarzania.

• Czytaj dziecku codziennie.

• Wzmacniaj mowę i język w ciągu dnia.

• Poddaj się leczeniu w przypadku zapalenia ucha środkowego.

Objawy ostrzegawcze opóźnień w rozwoju mowy lub języka. Skontaktuj się z lekarzem dziecka, jeśli w podanym wieku u dziecka wystąpi którykolwiek z poniższych objawów. Ponadto należy zwrócić uwagę na utratę umiejętności, które zostały już opanowane.

W wieku od 3 do 4 miesięcy należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko:

• Nie reaguje na głośne dźwięki

• Nie gaworzy

• Zaczyna gaworzyć, ale nie próbuje naśladować dźwięków (do 4 miesiąca)

Do 7 miesiąca życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Nie reaguje na dźwięki

Do 1 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko nie

• Używa pojedynczych słów (np. „mama”)

• Rozumienie słów takich jak „pa pa” czy „nie”.

Do 2 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Nie potrafi wypowiedzieć co najmniej 15 słów

• Nie używa dwuwyrazowych zwrotów bez powtórzeń; potrafi jedynie naśladować mowę

• Nie używa mowy do komunikowania więcej niż bezpośrednich potrzeb

Opóźnienia w rozwoju wzroku

Do 6 miesiąca życia wzrok noworodka jest zazwyczaj niewyraźny. Następnie wzrok poprawia się, ponieważ dziecko zaczyna koordynować widzenie w obu oczach. Czasami jednak tak się nie dzieje lub pojawiają się inne problemy z widzeniem.

Możliwe przyczyny opóźnień w widzeniu. Wady refrakcji, takie jak krótkowzroczność i dalekowzroczność, są często spotykane u dzieci. Do innych problemów z oczami należą:

• Amblyopia (leniwe oko), słabe widzenie w jednym oku, które może również wydawać się zwrócone na zewnątrz.

• Zaćma wrodzona – zmętnienie soczewki oka – lub inny problem dziedziczny (problemy te występują rzadko)

• Retinopatia wcześniaków – choroba oczu, która czasami dotyka wcześniaki

• Zez – zwany również zezem – oczy, które obracają się do wewnątrz, na zewnątrz, w górę lub w dół

Rodzaje leczenia opóźnień w widzeniu. Wczesne leczenie może pomóc skorygować wiele problemów z widzeniem. W zależności od problemu z oczami, jaki ma dziecko, może ono potrzebować:

• Okulary lub soczewki kontaktowe

• Okulary specjalne

• Chirurgia

• Przepaska na oko

Objawy ostrzegawcze problemów z widzeniem. Skontaktuj się z lekarzem dziecka, jeśli w podanym wieku u dziecka wystąpi którykolwiek z poniższych objawów. Ponadto należy zwracać uwagę na utratę umiejętności, które zostały już opanowane.

Do 3 miesiąca życia należy skontaktować się z lekarzem, jeżeli dziecko:

• Nie śledzi wzrokiem poruszających się obiektów

• Nie zauważa rąk (do 2 miesiąca)

• Ma problemy z poruszaniem jednym lub oboma oczami we wszystkich kierunkach

• Przez większość czasu krzyżuje oczy

Do 6 miesiąca życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Jedno lub oboje oczu jest stale zwrócone do wewnątrz lub na zewnątrz

• Doświadcza ciągłego łzawienia lub drenażu oczu

• Nie śledzi obojgiem oczu przedmiotów znajdujących się blisko (w odległości 1 stopy) lub daleko (w odległości 6 stóp)

Jeśli lekarz dziecka zauważy jakiekolwiek problemy, może skierować dziecko do okulisty w celu dalszej oceny.

Opóźnienia w rozwoju zdolności motorycznych u dzieci

Opóźnienia w rozwoju umiejętności motorycznych mogą być związane z problemami w zakresie umiejętności motorycznych brutto, takich jak raczkowanie lub chodzenie, lub umiejętności motorycznych precyzyjnych, takich jak używanie palców do chwytania łyżki.

Możliwe przyczyny opóźnień w rozwoju umiejętności motorycznych. U dzieci urodzonych przedwcześnie mięśnie mogą nie rozwijać się w takim samym tempie jak u innych dzieci.

Inne możliwe przyczyny opóźnień motorycznych to:

• Ataksja – wada, która upośledza koordynację mięśniową

• Mózgowe porażenie dziecięce, stan spowodowany uszkodzeniem mózgu przed urodzeniem

• Opóźnienia poznawcze

• Miopatia, choroba mięśni

• Problemy z widzeniem

• Rozszczep kręgosłupa, choroba genetyczna powodująca częściowy lub całkowity paraliż dolnej części ciała

Rodzaje leczenia opóźnień w rozwoju umiejętności motorycznych. Lekarz może zasugerować podjęcie pewnych kroków w domu, aby zachęcić dziecko do większej aktywności fizycznej. Dziecko może również potrzebować fizykoterapii w przypadku opóźnień w rozwoju motoryki dużej. Niektóre rodzaje terapii fizycznej lub zajęciowej mogą pomóc w problemach z motoryką małą lub w zaburzeniach przetwarzania sensorycznego, które występują, gdy mózg ma problemy z odbiorem i reagowaniem na informacje docierające do niego za pośrednictwem zmysłów.

Objawy ostrzegawcze opóźnień w rozwoju umiejętności motorycznych. Skontaktuj się z lekarzem dziecka, jeśli w podanym wieku u dziecka wystąpi którykolwiek z poniższych objawów. Ponadto należy zwrócić uwagę na utratę umiejętności, które zostały już opanowane.

Do 3 do 4 miesiąca życia skontaktuj się z lekarzem, jeśli dziecko nie

• Sięgać po przedmioty, chwytać je lub trzymać

• Dobrze podtrzymywać głowę

• Przybliżanie przedmiotów do ust (do 4 miesiąca)

• odpychanie się nóżkami, gdy ich stopy są stawiane na twardej powierzchni (do 4 miesiąca życia)

Do 7 miesiąca życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• ma sztywne i napięte lub bardzo wiotkie mięśnie

• Odchyla głowę, gdy jest przytrzymywane w pozycji siedzącej

• Sięga tylko jedną ręką lub nie sięga aktywnie po przedmioty

• Ma trudności z podawaniem przedmiotów do ust

• Nie przewraca się w żadną stronę (do 5 miesiąca)

• Nie potrafi siedzieć bez pomocy (do 6 miesiąca)

• Nie opiera ciężaru ciała na nogach, kiedy podnosi się je do pozycji stojącej

Do 1 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Nie raczkuje

• Podczas raczkowania ciągnie jedną stronę ciała

• Nie może stać, gdy jest podtrzymywane

Do 2 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Nie potrafi chodzić (do 18 miesiąca życia)

• Nie rozwija wzorca chodzenia od pięty do palców lub chodzi tylko na palcach

• Nie potrafi pchać zabawki na kółkach

Opóźnienia w rozwoju społecznym i emocjonalnym u dzieci

Dzieci mogą mieć problemy w kontaktach z dorosłymi lub innymi dziećmi, zwane społecznymi i/lub emocjonalnymi opóźnieniami rozwojowymi. Zazwyczaj problemy te ujawniają się, zanim dziecko rozpocznie naukę w szkole.

Możliwe przyczyny. Niektóre przyczyny opóźnień społecznych i emocjonalnych to:

• Zaniedbanie wynikające z wczesnej instytucjonalizacji lub zaniedbania rodzicielskiego

• Nieefektywne rodzicielstwo lub problemy z przywiązaniem

• Opóźnienia poznawcze

• Nieznana przyczyna

Inną częstą przyczyną społecznych i emocjonalnych opóźnień rozwojowych jest spektrum zaburzeń autystycznych (ASD). Wcześniej określano je mianem pervasive developmental disorder (PDD), autyzmu, zespołu Aspergera i innymi nazwami. ASD obejmuje zaburzenia, które mogą powodować trudności w porozumiewaniu się, powtarzające się zachowania i problemy językowe u dziecka.

Rodzaje leczenia. Nie jest znane żadne lekarstwo na te zaburzenia. Leczenie może obejmować:

• Specjalne rodzaje terapii behawioralnej i terapii ukierunkowanej na umiejętności

• Leki, które mogą pomóc w radzeniu sobie z niektórymi problematycznymi zachowaniami

Podobnie jak w przypadku większości rodzajów opóźnień, wczesne podjęcie leczenia może w znacznym stopniu wpłynąć na postępy dziecka. W zależności od diagnozy leczenie może obejmować także terapię zabawą lub działania mające na celu wzmocnienie więzi między rodzicem a dzieckiem.

Znaki ostrzegawcze opóźnień społecznych lub emocjonalnych. Skontaktuj się z lekarzem dziecka, jeśli w podanym wieku u dziecka wystąpi którykolwiek z poniższych objawów. Ponadto należy zwrócić uwagę na utratę umiejętności, które zostały już opanowane.

Do 3 miesiąca życia dziecka skontaktuj się z lekarzem, jeśli u dziecka nie występują:

• Uśmiechaj się do ludzi

• Zwraca uwagę na nowe twarze lub wydaje się nimi przestraszony

Do 7 miesiąca życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko

• Odmawia przytulania

• Nie okazuje uczuć rodzicom ani opiekunom

• Nie wykazuje radości z przebywania z ludźmi

• Nie można go pocieszyć w nocy (po 5 miesiącach)

• Nie uśmiecha się bez polecenia (do 5 miesiąca)

• Nie śmieje się ani nie piszczy (do 6 miesiąca)

• Nie wykazuje zainteresowania zabawą w berka (do 8 miesiąca)

Do 1 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko nie wykazuje

• Odwzajemnianie dźwięków, uśmiechów lub wyrazów twarzy (w wieku 9 miesięcy)

• Gesty w tył i w przód, takie jak machanie, sięganie lub wskazywanie

Opóźnienia rozwoju poznawczego u dzieci

Problemy z myśleniem lub opóźnienia poznawcze mogą być spowodowane jedną lub kilkoma z poniższych przyczyn:

• Wady genetyczne

• Znaczące problemy medyczne przed urodzeniem

• Narażenie na działanie czegoś szkodliwego w środowisku, np. toksyny

• Zaniedbanie

Możliwe przyczyny. Przyczyny opóźnień poznawczych obejmują:

• Szeroki zakres różnych trudności w uczeniu się

• Narażenie na działanie alkoholu lub toksyn przed urodzeniem lub po nim, w tym zatrucie ołowiem

• Umieszczenie w placówce opiekuńczej lub zaniedbanie w okresie niemowlęcym lub wczesnodziecięcym

• Zespół Downa i inne zaburzenia genetyczne

• Zaburzenia ze spektrum autyzmu

• Poważne problemy medyczne noworodków

• Nieznana przyczyna

Rodzaje leczenia opóźnień poznawczych. Podobnie jak w przypadku większości rodzajów opóźnień rozwojowych, wczesne podjęcie leczenia może w znacznym stopniu wpłynąć na postępy dziecka. Interwencja pedagogiczna może pomóc dziecku rozwinąć określone umiejętności poznawcze. Pedagodzy i terapeuci mogą zastosować terapię zabawową lub behawioralną, a także zalecić konkretne kroki, które można podjąć w domu, aby pomóc dziecku.

Znaki ostrzegawcze opóźnień poznawczych. Skontaktuj się z lekarzem swojego dziecka, jeśli w podanym wieku u dziecka wystąpi którykolwiek z poniższych objawów. Ponadto zwróć uwagę na utratę umiejętności, które zostały już opanowane.

Do 1 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko nie

• Szukać przedmiotów, które są ukryte podczas oglądania

• Używanie gestów, takich jak machanie

• Wskazywanie na przedmioty lub obrazki

Do 2 roku życia należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko nie

• zna funkcji typowych przedmiotów, takich jak szczotka do włosów, telefon czy łyżka

• Wykonywać proste polecenia

• Naśladowanie działań lub słów

Co robić, jeśli podejrzewasz u swojego dziecka opóźnienie rozwojowe?

Pamiętaj: Istnieje szeroki zakres normalnego rozwoju u dzieci. Większość opóźnień rozwojowych u dzieci nie jest poważna, a dzieci w końcu nadrabiają zaległości. Nawet u dzieci z poważnymi opóźnieniami może nastąpić znaczna poprawa, jeśli leczenie rozpocznie się jak najwcześniej.

Kluczem do tego jest wczesna interwencja. Ustawa federalna Individuals With Disabilities Act uprawnia kwalifikujące się niemowlęta i małe dzieci do korzystania z takich usług, jak terapia mowy lub fizyczna, usługi socjalne i poradnictwo żywieniowe. Dzieci do 21 roku życia mogą korzystać ze specjalnej edukacji publicznej dostosowanej do ich opóźnień rozwojowych.

Dowiedz się, co robi pielęgniarka na oddziale noworodkowym, aby pomóc Twojemu dziecku.

Pielęgniarka oddziału NICU ma za zadanie opiekować się tymi wyjątkowymi dziećmi. Może to być smutne i radosne, ale z pewnością nie jest to praca dla osób o słabym sercu. Na oddziale NICU istnieje hierarchia specjalistów zajmujących się leczeniem, w tym pielęgniarka NICU.

Pielęgniarka pracująca na oddziale NICU, której zadaniem jest opieka nad maleńkimi dziećmi, przyjmuje na siebie dodatkowe obowiązki wynikające z jej wykształcenia i dodatkowej wiedzy.

Co to jest pielęgniarka oddziału NICU?

Pielęgniarki neonatologiczne pracują na oddziale NICU jako opiekunowie specjalizujący się w opiece nad wcześniakami. Noworodki przebywające na OITN mogą mieć różne problemy medyczne, w tym:

• wady rozwojowe serca

• wady wrodzone

• niska waga urodzeniowa

• infekcja

• problemy chirurgiczne

Pierwszy miesiąc życia tych małych dzieci określa się jako okres noworodkowy, ale często pozostają one chore przez wiele miesięcy. Pielęgniarki neonatologiczne opiekują się niemowlętami, które mają problemy zdrowotne po urodzeniu i kontynuują tę opiekę przez długi czas.

Co to jest pielęgniarka praktykująca?

W ostatnich latach lekarze pielęgniarze stali się dla wielu Amerykanów cenionym partnerem w sprawach zdrowotnych. Lekarze ci łączą wiedzę z zakresu diagnostyki klinicznej z leczeniem schorzeń zdrowotnych. Dodatkowy nacisk kładzie się na zarządzanie zdrowiem i zapobieganie chorobom, co sprawia, że pielęgniarki praktykujące są świadczeniodawcami, którzy wnoszą do opieki zdrowotnej indywidualne podejście i wszechstronny punkt widzenia.

Pielęgniarze praktycy uzyskują tytuł magistra lub doktora i przechodzą zaawansowane szkolenia kliniczne, często ucząc się więcej niż wymaga tego standardowy dyplom pielęgniarki (RN). Kursy akademickie i kliniczne pomagają w przygotowaniu tych pielęgniarek, które posiadają specjalistyczną wiedzę i odpowiednie przygotowanie kliniczne do praktykowania podstawowej opieki medycznej, oferowania opieki ostrej i długoterminowej oraz poruszania się w wielu placówkach opieki zdrowotnej.

Aby uzyskać akredytację, pielęgniarki nieparzystokopytne przechodzą przez ekstremalne procedury certyfikacji krajowej, wzajemnej weryfikacji, oceny klinicznej i szkolenia z zakresu kodeksu etycznego. Stałe kształcenie i rozwój zawodowy są również wymagane, aby utrzymać akredytację i zatrudnienie.

Pielęgniarze praktycy uczestniczą w świeckich forach zdrowotnych i zawodowych. Prowadzą badania i są w stanie zastosować je w praktyce w klinice. Promują lepsze wyniki kliniczne i wysoką jakość opieki zdrowotnej.

Co mogą robić lekarze praktyki pielęgniarskiej?

We współpracy z innymi pracownikami służby zdrowia, lekarze pielęgniarki świadczą szereg usług w placówkach opieki zdrowotnej, w tym:

• Zarządzanie ogólną opieką nad pacjentem

• Zamawianie leków i innych metod leczenia

• Diagnozowanie i leczenie takich schorzeń jak cukrzyca, infekcje, nadciśnienie i urazy

• Poradnictwo

• Zamawianie, wykonywanie i objaśnianie badań diagnostycznych, takich jak prześwietlenia i badania laboratoryjne

• Edukacja pacjentów w zakresie zdrowia, wyboru stylu życia i zapobiegania chorobom

Specjalności i podspecjalności obejmują:?

• Zdrowie rodzinne?

• Gerontologia?

• Zdrowie noworodka?

• Ostry dyżur?

• Pediatria/zdrowie dziecka?

• Psychiatria/Zdrowie psychiczne?

• Onkologia

• Zdrowie kobiet?

• Dermatologia

• Neurologia

• Hematologia

• Onkologia

Czym zajmuje się pielęgniarka neonatologiczna?

Pierwsze 28 dni życia to dla noworodków okres neonatalny. Pielęgniarki neonatologiczne są dobrze wyszkolone do opieki nad noworodkami wymagającymi szczególnej troski, ale pielęgniarka neonatologiczna (neonatal nurse practitioner) często pełni rolę bardziej zaawansowanego świadczeniodawcy, którego zadaniem jest opieka nad noworodkami wymagającymi specjalistycznej opieki.

Pielęgniarze neonatolodzy opiekują się chorymi i przedwcześnie urodzonymi noworodkami w..:

• OITN

• sale porodowe

• kliniki specjalistyczne?

• izby przyjęć

Lekarze POZ są często głównymi opiekunami chorych lub przedwcześnie urodzonych noworodków, ponieważ wymagają one stałego monitorowania. Noworodek, którym opiekuje się specjalista NNP, wymaga szczególnej opieki ze względu na niską masę urodzeniową, nieprawidłowości w budowie serca, zaburzenia oddychania, wady wrodzone lub inne zaburzenia.

Lekarze POZ pracują pod kierunkiem neonatologa lub specjalisty w dziedzinie neonatologii, ale są w stanie wziąć pełną odpowiedzialność za swoich pacjentów. Są w stanie stosować osąd medyczny w celu diagnozowania, oceny i inicjowania działań medycznych.

Jak zostać lekarzem praktyki pielęgniarskiej?

Aby zostać lekarzem-praktykiem, trzeba najpierw zostać pielęgniarką. Wykształcenie pielęgniarskie można zdobyć na trzy sposoby, w akredytowanej szkole pielęgniarskiej:

• Uzyskanie dyplomu licencjata (associate degree) po 2-3 latach nauki w community lub junior college.

• Uzyskanie dyplomu w szpitalnej szkole pielęgniarskiej. Programy te tracą jednak na popularności i są stopniowo wycofywane w większości krajów.

• Uzyskanie tytułu licencjata (BSN) w college’u lub na uniwersytecie. Jest to najbardziej elastyczna opcja, jeśli chodzi o karierę zawodową.

Osoby posiadające inne stopnie naukowe mogą nadal być w stanie uczestniczyć w przyspieszonym programie, aby uzyskać tytuł Bachelor of Science in Nursing (BSN) lub Master of Science in Nursing (MSN) w ciągu 1 do 2 lat.

Aspirujący pielęgniarze neonatologiczni mogą realizować program Doctor of Nursing Practice, który kładzie nacisk na naukę o populacji pacjentów noworodkowych. Master of Science in Nursing z koncentracją w neonatologii jest również uznawany jako krajowy certyfikat z licencją na zaawansowaną praktykę przez wszystkie państwowe zarządy pielęgniarstwa.

Niektóre pielęgniarki uzyskują ogólny tytuł MSN, a następnie tytuł NNP po ukończeniu studiów magisterskich.

Większość zaawansowanych stopni w pielęgniarstwie neonatologicznym wymaga dwóch lat doświadczenia w pielęgniarstwie III poziomu jako warunku kwalifikacji. Większość zaawansowanych programów obejmuje podstawowy program nauczania w zakresie:

• fizjologia noworodka

• farmakologia noworodka

• embriologia

• farmakoterapia

• zaawansowana ocena noworodka?

Gdzie może praktykować pielęgniarka/pielęgniarz neonatologiczny?

Lekarze pielęgniarstwa neonatologicznego mogą uzyskać licencję we wszystkich stanach i Dystrykcie Kolumbii. Prowadzą praktykę medyczną zgodnie z zasadami i przepisami komisji lekarskiej stanu, w którym posiadają licencję.

Lekarze medycyny nuklearnej mogą świadczyć opiekę w społecznościach miejskich, wiejskich i podmiejskich. Można ich znaleźć w placówkach medycznych, takich jak:

• prywatna praktyka lekarska lub praktyka NP

• domy opieki

• kliniki

• szpitale

• izby przyjęć

• szkoły

• uczelnie

• ośrodki opieki pilnej

• wydziały zdrowia publicznego