Lekarz mówi ci.

Co należy zrobić, gdy dziecko wpada w złość? Pod wpływem chwili może być trudno wybrać właściwą strategię. Tutaj znajdziesz wskazówki od lekarza.

Rodzicielstwo może być najbardziej satysfakcjonującym zajęciem w życiu, ale może też być jednym z najtrudniejszych, na przykład wtedy, gdy dziecko, które kochasz, wymyka się spod kontroli.

Zdarza się to każdemu rodzicowi. Pamiętaj, żeby oddychać i wypróbuj poniższe strategie, aby przywrócić dziecko i siebie na właściwe tory.

O wiele łatwiej jest powstrzymać wybuch złości, jeśli się go dostrzeże. Tantry są jak kostki domina, mówi psycholog z Houston, dr James H. Bray. Gdy upadnie kilka z nich, upadną wszystkie.

Naucz się rozpoznawać sygnały świadczące o tym, że Twoje dziecko jest zdenerwowane. Potem możesz nauczyć je dostrzegać.

Odwrócenie uwagi często może pomóc dzieciom w wieku 3 lat i młodszym. Pokaż im zabawkę lub rozpocznij jakieś zajęcie, aby odwrócić ich uwagę i zapobiec wybuchowi złości.

W tym wieku dzieci nie rozumieją jeszcze pojęcia przyczyny i skutku, więc dyskusje nie są skuteczne.

Oderwanie dziecka od tego, co je denerwuje. Daje mu to szansę na uspokojenie się i wyciszenie, co jest ważną umiejętnością, której musi się nauczyć.

Małe dzieci mogą położyć się z ulubioną zabawką lub usiąść na kanapie. Starsze dzieci można nauczyć strategii uspokajających, takich jak branie głębokiego oddechu, liczenie do pięciu lub dziesięciu przed mówieniem lub odwracanie uwagi – mówi Bray.

Najtrudniej jest zachować spokój i nie angażować się – mówi Bray. Jeśli czujesz, że zaczynasz się denerwować, cofnij się, weź głęboki oddech i daj sobie czas na przegrupowanie.

Dzieci nauczą się o wiele więcej z zachowania rodziców niż z tego, co mówią – mówi.

Wyjaśnij, czego oczekujesz od dziecka, ale nie pouczaj go ani nie krzycz.

Bądź stanowczy i wyznaczaj granice. Przypominaj dziecku, że takie są zasady. Rób to w sposób spokojny, a nie emocjonalny – radzi Bray.

Jeśli dziecko źle się zachowuje, a ty je przytulasz, bo myślisz, że to je uspokoi, to utrwalisz w nim złe zachowanie.

Gail Saltz twierdzi, że humor jest często dobrym środkiem rozładowującym napięcie. Jest ona profesorem nadzwyczajnym psychiatrii w New York-Presbyterian Hospital, Weill Cornell School of Medicine. Jeśli widzisz, że sprawy idą w złym kierunku, pomocna może być możliwość zrobienia czegoś trochę głupiego lub zabawnego.

Drażnienie się jest jednak zawsze przeciwwskazane. Nigdy nie ma dobrego powodu, by wyśmiewać się z dziecka, przezywać je czy poniżać.

Małe dzieci często mają problemy z mówieniem o swoich emocjach. Mogą nawet nie wiedzieć, co czują, a to może pogłębiać ich frustrację.

Pomóż dziecku zrozumieć swoje uczucia i rozmawiać o nich. Naucz je, że każdy czasem się denerwuje i nie ma nic złego w mówieniu o tym, mówi Saltz.

Zadawaj pytania typu: Co się stało? i Czy czujesz się smutny? Pytaj o pomysły na rzeczy, które pomogą mu się uspokoić.

W ten sposób można pomóc dziecku nawiązać kontakt z uczuciami i rozmawiać o nich, a nie odgrywać się” – mówi Saltz.

Stańcie po tej samej stronie. Saltz sugeruje, aby powiedzieć: Wiem, że jest to dla ciebie trudne. Spróbujmy zastanowić się, co może ułatwić sprawę.

Jeśli czegoś chce, daj mu wybór, ale nie poddawaj się – radzi Bray. Powiedz: „Czy chcesz się wykąpać teraz, czy za 5 minut?”, „Czy chcesz posprzątać swój pokój teraz, czy po obejrzeniu programu telewizyjnego?

Jeśli zauważysz, że dziecko często się topi, zastanów się, co jeszcze dzieje się w jego świecie.

Być może ma zbyt wiele czynników stresogennych lub zbyt wiele zajęć, którym nie jest w stanie podołać” – mówi Saltz. Rozważ możliwość wycofania się.

Dziecko może być zdenerwowane czymś innym, na przykład jakąś zmianą, która niedawno zaszła w jego życiu. Saltz sugeruje, aby spróbować tego: Poproś dziecko, aby narysowało obrazek lub zagrało w grę, w której odgrywa jakąś sytuację, używając lalek. Może to pomóc mu w przepracowaniu swoich uczuć, a Tobie dać lepsze pojęcie o tym, co go trapi.

Jeśli Twoje dziecko często się zachowuje, cofa się w takich sprawach jak nauka korzystania z nocnika lub przesypianie nocy, nie chce chodzić do szkoły lub wykonywać czynności, które zwykle lubi, może to być znak, że cierpi na stany lękowe. Pomocny może być profesjonalny terapeuta.

Twoje dziecko – dorosły. Dowiedz się, czego możesz się spodziewać w tym ważnym okresie przejściowym w życiu Twojego 18-letniego syna.

Ale przed nimi jeszcze wiele innych kamieni milowych. Osiemnastka to początek wczesnej dorosłości. To rok, w którym dziecko będzie szukało bliskości zamiast izolacji. Przejdą od rutyny domowej i szkolnej do tej, którą sami sobie stworzą.

Oto, gdzie się znajdują, jak się rozwijają, przez co przechodzą i czego od ciebie potrzebują (niezależnie od tego, czy tak myślą, czy nie).

Język

Porozumiewają się jak dorośli, prawdopodobnie z każdym, oprócz Ciebie. Twój syn rozmawia z przyjaciółmi, w szkole i w pracy, więc w domu może nie czuć się rozmowny.

Ale jeśli już to robią, chłopcy w tym wieku często doskonalą swoją tożsamość, wybierając argumenty, które pomagają im wyrażać swoje myśli na tematy moralne. Mogą być w stanie jasno przekazać te idee, ale nadal mogą nie być w stanie wyjaśnić, dlaczego zostawili otwarte drzwi wejściowe na całą noc. Jeszcze raz.

Rozwój

Społecznie Twój 18-letni syn staje się coraz bardziej pewny siebie i swoich decyzji. Trzyma się ze swoją kliką, ale zaczyna też rozumieć, co to znaczy troszczyć się o innych. Prawdopodobnie jest nastawiony na długotrwałą miłość i woli spędzać więcej czasu z dorosłymi niż z nastolatkami. Dzięki temu są bardziej otwarte na wskazówki dorosłych.

Rozumieją to: Świat stoi przed nimi otworem. Twój osiemnastolatek zaczyna myśleć w sposób perspektywiczny o takich rzeczach, jak plany i cele na przyszłość.

I choć coraz bardziej realistycznie podchodzą do swoich marzeń, są też bardziej niż kiedykolwiek pewni, że są kuloodporni.

Emocjonalnie oddzielają się od Ciebie, ponieważ w zaspokajaniu swoich potrzeb bardziej polegają na sobie. Pod pewnymi względami nadal są zależne od rodziny, ale uczą się, jak być dorosłym. Obejmuje to większą zdolność do intymności i empatii.

Mają już za sobą fazę gwałtownego wzrostu, a ich zmiany fizyczne są coraz wolniejsze, więc nie skupiają się już tak bardzo na tym, co dzieje się w ich ciele. Prawdopodobnie są już tak wysocy, jak będą w przyszłości.

Twój osiemnastoletni syn ma większe poczucie własnej tożsamości i orientacji seksualnej niż w latach poprzednich. Otwiera to drzwi do intymnych relacji seksualnych, w których nacisk kładzie się zarówno na sferę emocjonalną, jak i fizyczną.

Wyzwania

W wieku 18 lat Twój syn czuje się niezwyciężony. Ta śmiałość jest pomocna w wielu nowych doświadczeniach, jakie czekają go w pracy i w szkole. Ale może też zaciemnić ich wyobrażenie o tym, co jest dobre, a co złe, jeśli chodzi o narkotyki, alkohol, seks, Internet i przyjaciół, których sobie wybierają.

Kiedy pojawią się wyzwania, nauczą się wiele o tym, jak sobie z nimi radzić i jak się z nich podnieść. Opuszczenie domu, nieopuszczanie domu, podjęcie studiów lub pracy może wywołać normalne uczucie niepokoju lub smutku, które ustępuje po kilku dniach.

Depresja utrzymuje się przez dłuższy czas. Zwróć uwagę na wybuchy złości, utratę zainteresowania ulubionym hobby lub sportem, brak energii, utratę lub przyrost wagi oraz problemy w nauce.

Jest to czas zmian także dla Ciebie. Kiedy patrzysz na swojego syna, możesz widzieć w nim zarówno dziecko, jak i dorosłego. Mimo że balansujesz na granicy między byciem na rękach a byciem niedostępnym, nadal ważne jest, abyś brał aktywny udział w życiu swojego syna w tym ostatnim etapie rozwoju.

Rozmawiaj z nim o piciu alkoholu i prowadzeniu samochodu oraz o wyborach i konsekwencjach zażywania narkotyków. Otwieraj im oczy na wszystkie sposoby podejmowania korzystnych dla siebie decyzji.

Zachęcaj ich do aktywności fizycznej, zwłaszcza jeśli opuścili już szkolne drużyny sportowe.

Presja bycia częścią dyskusji w mediach społecznościowych może spowodować, że będą kompulsywnie sprawdzać telefon. Jeśli wyprowadzili się z domu, mogą potrzebować pomocy w ustaleniu, ile gier i czasu spędzanego przed ekranem to za dużo. Porozmawiaj z nimi o priorytetach, takich jak nauka i sen. Pomóż im znaleźć równowagę między czasem spędzanym na ekranie a sportem, zajęciami i kontaktami osobistymi.

Co najważniejsze, bądź obecny i dostępny, gdy dzieci są w pobliżu. Stwarzaj okazje, np. do wyjścia na spacer, by stworzyć przestrzeń, w której będą czuli się swobodnie, mogąc podzielić się tym, co się z nimi dzieje, lub poprosić o wskazówki. Nawet jeśli nie zgadzasz się z ich opiniami, szanuj je.

Wciąż jesteś ich rodzicem. A oni nadal potrzebują, abyś był rodzicem, a nie przyjacielem. Wzoruj się na dorosłym, jakim chciałbyś, aby był.