Strona główna Blog Strona 3246

Rola nauczyciela w diagnozowaniu ADHD u dziecka w klasie

0

Lekarz wyjaśnia rolę nauczyciela w zarządzaniu ADHD u dzieci i jak radzić sobie z radą, aby poddać dziecko ocenie.

Nauczyciele są często pierwszymi osobami, które rozpoznają lub podejrzewają ADHD u dzieci. Dzieje się tak dlatego, że objawy ADHD zazwyczaj wpływają na wyniki w szkole lub zakłócają pracę reszty klasy. Ponadto nauczyciele przebywają z dziećmi przez większą część dnia i przez kilka miesięcy w roku.

Ponieważ nauczyciele pracują z wieloma różnymi dziećmi, wiedzą też, jak uczniowie zazwyczaj zachowują się w sytuacjach wymagających koncentracji i samokontroli. Kiedy więc zauważą coś odbiegającego od normy, mogą porozmawiać o swoich obawach z psychologiem szkolnym lub rodzicami.

Nauczyciele nie mogą jednak postawić diagnozy ADHD. Mogą powiedzieć, co zauważyli, ale później należy zwrócić się do specjalisty, który oceni dziecko, aby sprawdzić, czy ma ono ADHD, czy też dzieje się coś innego.

Nie ma jednego testu na ADHD. Diagnozę ADHD stawia się na podstawie obserwacji zachowania dziecka w różnych sytuacjach. Kluczową rolę w tym procesie odgrywa nauczyciel, a czasami poprzedni nauczyciele. Specjalista stawiający diagnozę jest zazwyczaj specjalnie przeszkolonym lekarzem (psychiatrą lub pediatrą), psychologiem, doradcą lub pracownikiem socjalnym. Poprosi on Ciebie i nauczycieli Twojego dziecka o ocenę swoich obserwacji zachowania dziecka na standardowych skalach ocen.

Leczenie ADHD: Współpraca ze szkołą

Jeśli u dziecka zdiagnozowano ADHD, konieczna jest ścisła współpraca ze szkołą.

Pielęgniarka szkolna może odegrać rolę w wydawaniu leków na ADHD i monitorowaniu efektów ubocznych. Nauczyciel dziecka będzie ważny w realizacji behawioralnej części planu leczenia oraz w komunikowaniu się na temat skuteczności leków.

Jako rodzic musisz utrzymywać otwarte linie komunikacyjne z nauczycielem, aby zapewnić spójny system zachęt i dyscypliny między szkołą a domem.

Na przykład, nauczyciel młodszego dziecka może sporządzić listę kontrolną i nagradzać dziecko gwiazdką lub uśmiechniętą buźką za każdym razem, gdy wykona ono określoną liczbę zadań z listy.

Podobny system można zastosować w domu lub zapewnić większą nagrodę – np. specjalną kolację, rodzinny wieczór filmowy, dodatkową godzinę oglądania telewizji lub korzystania z komputera – gdy dziecko zdobędzie określoną liczbę gwiazdek lub uśmiechniętych buziek: Łatwe ułatwienia dla dzieci z ADHD

Uzyskiwanie wsparcia dla siebie, jeśli dziecko ma ADHD

Nauczyciel dziecka może być dobrym wsparciem i źródłem informacji, ale możesz potrzebować więcej pomocy w radzeniu sobie z wyzwaniami i emocjami związanymi z wychowywaniem dziecka z ADHD, obawami dotyczącymi leków lub innymi kwestiami.

Należy przeczytać i dowiedzieć się jak najwięcej na temat ADHD i jego leczenia. Inne źródła informacji to lekarz dziecka lub inny specjalista, który zdiagnozował ADHD, oraz inni rodzice dzieci z ADHD.

Krajowa organizacja non-profit o nazwie Children and Adults with Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder (CHADD) również posiada zasoby, w tym grupy wsparcia dla rodzin. Na stronie internetowej organizacji znajduje się lista grup wsparcia w Twojej okolicy oraz informacje o tym, jak założyć grupę.

Jak długo trwa PURPLE Crying? Dowiedz się więcej na ten temat

0

Okres PURPLE to normalny etap w niemowlęctwie, kiedy dzieci płaczą przez długi czas. Dowiedz się więcej o tym, jak długo trwa ten okres i co możesz zrobić jako rodzic.

Co to jest PURPLE Crying?

PURPLE crying to etap, przez który przechodzą niektóre dzieci, kiedy wydają się płakać przez długi czas i nie chcą się uspokoić. Dziecko może mieć trudności z uspokojeniem się bez względu na to, co się dla niego robi. Określenie?PURPLE crying zostało stworzone przez National Center on Shaken Baby Syndrome. Jest to akronim, który pomaga rodzicom zrozumieć, dlaczego ich noworodki tak bardzo płaczą.

PURPLE crying oznacza:

  • Szczyt płaczu. Noworodki osiągają szczyt płaczu około drugiego miesiąca życia.

  • Nieprzewidywalność. Twój noworodek może zacząć i przestać płakać pozornie bez powodu.

  • Odporność na łagodzenie. Bez względu na to, co próbujesz zrobić, aby uspokoić dziecko, może ono nadal płakać.

  • Zbolała twarz dziecka. Dziecko może mieć bolesny wyraz twarzy, co może być niepokojące dla rodziców. Jednak dzieci, które płaczą PURPLE, w rzeczywistości nie odczuwają żadnego fizycznego bólu.

  • Długie okresy płaczu. Niemowlęta, które przechodzą przez PIERWSZY płacz, mają długie okresy płaczu, które mogą trwać do pięciu godzin lub dłużej.

  • Wieczorny płacz. Dziecko będzie płakać więcej po południu lub wieczorem niż we wcześniejszych godzinach dnia.

Jak długo trwa PURPLE Crying?

Okres płaczu PURPLE jest tylko okresem. Mimo że może to być bardzo frustrujące dla rodziców, ważne jest, aby pamiętać, że dziecko w końcu z tego wyrośnie.

Kiedy zaczyna się płacz PURPLE? Noworodki zaczynają płakać PURPLE w wieku około dwóch tygodni. Na początku dziecko płacze i szlocha, nawet jeśli nie jest chore ani nie odczuwa bólu. Może to być frustrujący okres dla rodziców, ponieważ noworodki są w tym czasie oporne na uspokajanie i pocieszanie. Ważne jest, aby pamiętać, że jeśli nie możesz sprawić, aby dziecko się uspokoiło, jest to w porządku. Nawet jeśli jest to męczące i może sprawić, że poczujesz się winny jako rodzic, nie robisz nic złego. Jest to po prostu normalny etap rozwoju.

Kiedy kończy się fioletowy płacz? Dzieci osiągają szczyt fioletowego płaczu około drugiego miesiąca życia. Po tym okresie ataki płaczu powinny być coraz rzadsze. Około czwartego miesiąca życia dziecko powinno wyjść z okresu fioletowego płaczu i będzie płakać, aby zakomunikować Ci swoje potrzeby.

Płacz PURPLE i zespół dziecka potrząsanego

Dr Ronald Barr, pediatra rozwojowy, wymyślił akronim PURPLE crying. Chciał on przekazać rodzicom, że jest to normalna faza, przez którą przechodzą dzieci, i że nie należy się zbytnio martwić, jeśli dziecko dużo płacze.

Płacz u noworodków. Wszystkie noworodki płaczą, ponieważ jest to jedyna forma komunikacji, jaką znają na tym etapie. Nazywa się to krzywą płaczu lub krzywą niepokoju. Nie ma znaczenia, jaki jest Twój styl i metody wychowawcze – wszystkie niemowlęta doświadczają krzywej płaczu. Krzywa płaczu to okres w życiu dziecka, kiedy płacz osiąga szczyt, a następnie ustępuje, ale nie każde dziecko doświadcza go w ten sam sposób. Niektóre dzieci płaczą przez wiele godzin i nie można ich uspokoić, podczas gdy inne doświadczają tylko krótkich wybuchów płaczu.

Dr Barr podzielił płacz na trzy grupy: marudzenie, płacz i nieutulony płacz. Dzieci mogą przechodzić przez te etapy płaczu w różny sposób. Może Twoje dziecko jest marudne, ale można je uspokoić. Inne dziecko może wydawać się spokojne, dopóki nie zacznie płakać PURPLE, a wtedy nic nie działa, aby je uspokoić.

Zespół dziecka potrząsanego. Ważne jest, aby rodzice i inni opiekunowie zrozumieli, co to jest PURPLE crying, aby zapobiec potencjalnemu znęcaniu się nad dzieckiem. Kiedy dziecko nieustannie szlocha, nierzadko Ty również możesz być zdenerwowany. Jeśli zdenerwujesz się na swoje dziecko, nie wolno Ci nim potrząsać ani agresywnie poruszać, ponieważ jest to bardzo niebezpieczne dla noworodków. Mięśnie szyi dziecka są słabe, a jego mózg dopiero się rozwija. Potrząsanie dzieckiem może spowodować przemieszczanie się jego mózgu w czaszce, co prowadzi do obrzęku i krwawienia. Może to doprowadzić do uszkodzenia mózgu, ślepoty, a nawet śmierci.

Radzenie sobie z PURPLE płaczem

Jeśli czujesz, że płacz dziecka cię przytłacza, połóż je w bezpiecznym miejscu i zrób sobie przerwę. Odpocznij przez 10 lub 15 minut, aby się przegrupować. Kiedy już będziesz gotowa, aby wrócić do dziecka z czystym umysłem, możesz wypróbować różne techniki uspokajające, aby sprawdzić, czy pomogą. Należą do nich:

  • Śpiewanie

  • Kąpiel dziecka

  • Noszenie dziecka w chuście

  • Spacer w wózku lub przejażdżka samochodem

  • Bliskość lub kontakt skóra do skóry

  • Kołysanie lub spacery z dzieckiem

  • Biały szum

Pamiętaj, że dzieci w okresie PIERWSZEGO płaczu nic nie jest w stanie ukoić, więc nie przejmuj się, jeśli robisz wszystko, co w Twojej mocy, a dziecko nadal płacze. W końcu dziecko przejdzie przez tę fazę.

Niektóre leki na reumatoidalne zapalenie stawów mogą obniżać ryzyko wystąpienia choroby Alzheimera

0

Wczesne badania sugerują, że pewien rodzaj leków na RZS, znanych jako inhibitory TNF, może obniżać ryzyko demencji u osób cierpiących na RZS i choroby serca.

Niektóre leki na reumatoidalne zapalenie stawów mogą obniżać ryzyko wystąpienia choroby Alzheimera

Alan Mozes

Reporter HealthDay

TUESDAY, April 12, 2022 (HealthDay News) — W poszukiwaniu leku zapobiegającego chorobie Alzheimera naukowcy przyglądają się niektórym lekom stosowanym w reumatoidalnym zapaleniu stawów.

Wstępne wyniki badań sugerują, że pewien rodzaj leków na reumatoidalne zapalenie stawów, znanych jako inhibitory TNF, może obniżyć ryzyko demencji u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy cierpią również na choroby serca.

Nikt jednak nie sugeruje, aby leki te były powszechnie przepisywane w celu zapobiegania chorobie Alzheimera. Wyniki badania „należy traktować jedynie jako hipotezę”, podkreślił główny autor badania Rishi Desai. Jest on docentem medycyny w Brigham and Women’s Hospital oraz Harvard Medical School w Bostonie.

Zamiast tego Desai powiedział, że jego zespół zaleca „dodatkowe badania w różnych populacjach w celu dokładniejszego zbadania tej obserwacji”.

W badaniu przeanalizowano ryzyko demencji wśród ponad 22 500 starszych Amerykanów, którzy przeszli leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów w pewnym momencie między 2007 a 2017 rokiem.

Uczestnicy badania przyjmowali jedną z trzech klas leków na reumatoidalne zapalenie stawów: inhibitory JAK (tofacitinib), inhibitory IL-6 (tocilizumab) lub inhibitory TNF. Wszystkie te leki mają za zadanie blokować stan zapalny, który wywołuje wyniszczające objawy reumatoidalnego zapalenia stawów.

Ostatecznie okazało się, że tylko leki z grupy TNF wiążą się z mniejszym ryzykiem rozwoju demencji, i to tylko wśród tych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy mieli również choroby serca. Do leków tej klasy należą Remicade (infliksymab), Enbrel (etanercept), Humira (adalimumab) i Cimzia (certolizumab pegol).

Raport został opublikowany online 8 kwietnia w JAMA Network Open.

„Widzieliśmy pewne powiązania między biologią reumatoidalnego zapalenia stawów a biologią choroby Alzheimera, ale są to złożone choroby i nie rozumiemy w pełni tych powiązań” – powiedziała Heather Synder, wiceprezes ds. relacji medycznych i naukowych w Alzheimer’s Association. Stowarzyszenie to nie brało udziału w obecnym badaniu.

„Choć niekoniecznie zaskakujące, te nowe odkrycia są interesujące i wskazują miejsca, w których przyszli badacze mogą szukać zmian w ryzyku demencji” – dodała.

TNF oznacza czynnik martwicy nowotworów, białko, które może wywoływać stan zapalny i powodować zaburzenia układu odpornościowego, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów.

Jego potencjalne korzyści w walce o zmniejszenie ryzyka demencji były badane w ramach inicjatywy znanej jako projekt Drug Repurposing for Effective Alzheimer’s Medicines (DREAM).

Pacjenci włączeni do obecnej analizy byli w wieku 65 lat i starsi. Nieco mniej niż 20% z nich było leczonych z powodu reumatoidalnego zapalenia stawów inhibitorem JAK, a nieco ponad jedna czwarta otrzymywała lek z grupy inhibitorów IL-6. Pozostała nieco ponad połowa otrzymywała lek z grupy inhibitorów TNF.

Naukowcy najpierw postanowili sprawdzić, jak każda z trzech klas leków może wpływać na ryzyko demencji w porównaniu z czwartą opcją leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów, znaną jako inhibitor aktywacji komórek T (abatacept). Zespół zauważył, że jego własne wcześniejsze badania wykazały, że ta czwarta metoda nie zapewniała ochrony przed demencją.

Tym razem zespół również początkowo nie znalazł wyraźnego związku między którąkolwiek z trzech klas leków a zmniejszeniem ryzyka wystąpienia choroby Alzheimera/demencji.

Jednak późniejsza analiza sugerowała mniejsze ryzyko demencji szczególnie wśród pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów przyjmujących leki z grupy TNF, którzy mieli również chorobę serca. (Około 13% pacjentów przyjmujących TNF miało w wywiadzie migotanie przedsionków, prawie 15% miało w wywiadzie niewydolność serca, a około 9% miało w wywiadzie udar mózgu).

Jeśli chodzi o wyjaśnienie tego związku, Desai powiedział, że choroby serca same w sobie zwiększają ryzyko rozwoju demencji. Powiedział jednak, że dokładny mechanizm, dzięki któremu TNF może obniżać ryzyko demencji u niektórych pacjentów, pozostaje niejasny.

Snyder zgodził się z tym stwierdzeniem.

„Nie ma wystarczających dowodów na to, że leki na reumatoidalne zapalenie stawów są skutecznym środkiem zmniejszającym ryzyko dla jakiejkolwiek populacji” – powiedziała. „Zachęcamy jednak do kontynuowania badań w tym zakresie, a także do rozważenia udziału w badaniach klinicznych dotyczących choroby Alzheimera”.

Więcej informacji.

Więcej informacji na temat ryzyka choroby Alzheimera można znaleźć na stronie Alzheimer’s Association.

Nowy film dokumentalny bada pigułkę

W filmie dokumentalnym „The Business of Birth Control”, dostępnym w tym tygodniu w wersji cyfrowej i kinowej, twórcy przekonują, że choć hormonalna kontrola urodzeń była uważana za ogromny krok w stronę kobiecej wolności reprodukcyjnej, gdy 60 lat temu lekarze zaczęli ją przepisywać, nie jest ona pozbawiona ryzyka, co może być powodem, dla którego coraz więcej kobiet poszukuje holistycznych i ekologicznych alternatyw dla pigułki.

Nowy film dokumentalny bada pigułkę

Lambeth Hochwald

8 kwietnia 2022 C Od dawna wiadomo, że pigułki antykoncepcyjne mają burzliwą historię.

Zanim nastała era świadomej zgody w badaniach klinicznych, hormonalne środki antykoncepcyjne testowano na wrażliwych populacjach.

Ostrzeżenia o zakrzepach krwi i ryzyku zawału serca pojawiły się na ulotkach dołączonych do opakowań dopiero w 1978 roku. Hormonalna metoda antykoncepcyjna NuvaRing została powiązana z zatorami płucnymi (zakrzepami krwi w tętnicach płucnych), co doprowadziło do tysięcy pozwów przeciwko firmie Merck.

Mimo to jest ona powszechnie stosowana: 12 milionów kobiet stosuje obecnie pigułki, a 80% kobiet stosowało ją w pewnym momencie swojego życia w celu zapobiegania ciąży, regulowania miesiączki lub leczenia trądziku.

W filmie dokumentalnym „The Business of Birth Control”, dostępnym w tym tygodniu w wersji cyfrowej i kinowej, twórcy przekonują, że choć hormonalna kontrola urodzeń była uważana za ogromny krok w stronę kobiecej wolności reprodukcyjnej, gdy 60 lat temu lekarze zaczęli ją przepisywać, nie jest ona pozbawiona ryzyka, co może być powodem, dla którego coraz więcej kobiet poszukuje holistycznych i ekologicznych alternatyw dla pigułki.

Ten film kwestionuje założenia – mówi dr Jacques Moritz, lekarz położnik-ginekolog i dyrektor medyczny Tia Clinic, kliniki zdrowia kobiet w Nowym Jorku, której film dotyczy. Obecnie następuje zmiana paradygmatu, w którym kobiety mają większe możliwości wyboru metod kontroli urodzeń, a nie tylko dostają receptę i mówi się im, że mają ją brać, a wszystko będzie dobrze”.

Doktor rozmawiał z Moritzem o filmie, skutkach ubocznych hormonalnej antykoncepcji oraz o tym, że młodsze kobiety zaczęły szukać nowych opcji antykoncepcyjnych. Poniższy wywiad został lekko zredagowany w celu zwiększenia jego długości i przejrzystości.

doktorze: W filmie dość głęboko omówiono psychologiczne skutki hormonalnej kontroli urodzeń, takie jak depresja i zmiany nastroju.

Moritz: Obecnie nastąpiło przebudzenie kobiet, które rozmawiają ze sobą na temat zmian neurologicznych i neuropsychologicznych, jakie może wywołać pigułka. Wiele osób stosujących pigułki doświadcza stanów depresyjnych i nie miało pojęcia, że mogą one wywołać zaburzenia w głowie. Dlatego też należy przeprowadzić więcej badań nad wpływem pigułek antykoncepcyjnych na zdrowie psychiczne. Dotychczas nie przeprowadzono ich zbyt wielu.

lekarz: Czy zauważył Pan, że młodsze kobiety zmieniają zdanie na temat hormonalnej kontroli urodzeń? Moritz: Kiedy przyjmuje się pigułki, organizm myśli, że jest się w ciąży, a nie ma owulacji, więc występują wszystkie objawy ciąży. Skutki uboczne stosowania pigułek są dokładnie takie same, niezależnie od tego, czy chodzi o przyrost masy ciała, depresję, zatrzymanie wody w organizmie czy złe samopoczucie.

Nie mówiło się o tym zbyt wiele, ale tak, nastąpił renesans wśród naszych młodszych pacjentek, które nie chcą stosować hormonalnych tabletek antykoncepcyjnych.

lekarz: Jakie są plusy i minusy przyjmowania pigułek?

Moritz: Wiemy, że w przypadku przyjmowania pigułek ryzyko zawału serca i udaru mózgu wzrasta trzykrotnie, a palenie tytoniu pogarsza sytuację.

Z drugiej strony wiemy, że pigułka zmniejsza ryzyko zachorowania na raka jajnika, ma cudowny wpływ na zespół policystycznych jajników, który dotyka 1 na 10 kobiet, zmniejsza bolesne miesiączki i zapobiega ciąży, co jest bardzo ważne.

Chociaż w kilku badaniach wykazano, że u osób, które go przyjmują, częściej występują stany depresyjne, to brakuje wystarczającej liczby badań dotyczących aspektów zdrowia psychicznego związanych z jego przyjmowaniem. Ponadto istnieją pewne badania dotyczące libido, a to miecz obosieczny: libido wzrasta, jeśli nie martwisz się zajściem w ciążę, ale może spaść, jeśli pigułka obniża poziom testosteronu, przez co nie jesteś zainteresowana seksem. To działa w obie strony.

lekarz: Jakie są najlepsze opcje dla kobiet, które chcą stosować niehormonalne metody kontroli urodzeń?

Moritz: To zależy od tego, na jakim etapie jest ich związek. Jeśli potrzebna jest stuprocentowa antykoncepcja, istnieje tylko jedna opcja: miedziana wkładka wewnątrzmaciczna, której odsetek niepowodzeń wynosi 0,2%. Ma ona jednak również tę wadę, że prowadzi do cięższych i bardziej bolesnych miesiączek.

Jeśli jesteś w związku i planujesz mieć dzieci, ale nie chcesz zajść w ciążę od razu, powiedziałabym, że możesz spróbować metody odstawienia, diafragm, kapturka na szyjkę macicy i naturalnego planowania za pomocą metody kalendarzykowej, ale jest to ograniczone do osób, które regularnie miesiączkują, a te metody mają dość znaczny wskaźnik niepowodzeń.

lekarz: O czym chciałby Pan, aby kobiety myślały, gdy rozważają wypisanie recepty na środki antykoncepcyjne?

Moritz: Chciałbym, aby kobiety rozważyły wszystkie dostępne im opcje, zrozumiały mechanizm działania pigułek i zdały sobie sprawę, że jest to trochę sztuczka organizmu i że mogą wystąpić skutki uboczne.

Pigułka jest stosunkowo bezpieczna, jeśli nie cierpisz na żadne schorzenia, nie palisz i nie pijesz, a także jeśli w twojej rodzinie nie występują zakrzepy krwi, co jest trudne do stwierdzenia. Z drugiej strony, pigułka jest stosowana od dłuższego czasu, a jej dawki znacznie się zmniejszyły. Dzisiejsza pigułka nie jest pigułką C twojej matki ani C twojej babki.

ADHD: Dostarczanie leków do domu

0

Jest to wygodne i może nawet zaoszczędzić pieniądze. Czy domowa dostawa leków na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) może być dla Ciebie odpowiednia?

Istnieje możliwość dostarczenia tych leków do domu. Ale czy jest to coś, co powinieneś zrobić? Należy wziąć pod uwagę wiele kwestii.

Dostawa do domu: Czy to rozwiązanie dla Ciebie?

Większość leków na ADHD to środki stymulujące. Leki te pobudzają te części mózgu, które u osób z ADHD nie są wystarczająco pobudzone. Są to leki z listy II i są ściśle kontrolowane przez amerykańską Agencję ds. Istnieje duże ryzyko nadużywania i ewentualnego uzależnienia.

Ponieważ są to leki z listy II, może nie być możliwe uzyskanie dostawy hurtowej. Przepisy stanowe dotyczące przepisywania tego typu leków różnią się, więc może się okazać, że jednorazowo można otrzymać tylko lek ADHD o wartości jednego miesiąca, a do każdej kolejnej dawki potrzebna jest nowa recepta. W niektórych stanach wymagane jest również przesłanie przez lekarza elektronicznej recepty.

Sprawdź, czy Twoja firma ubezpieczeniowa posiada opcję sprzedaży wysyłkowej. W zależności od zakresu ubezpieczenia i przepisów obowiązujących w danym stanie, lekarz może wypisać receptę na okres do 90 dni. Może to być łatwiejsze, jeśli lekarz może wypisać receptę drogą elektroniczną (eprescribe). Jest to bezpieczny sposób elektronicznego wysłania recepty. Niektórzy lekarze nie chcą wypisywać dużych recept na te leki.

Jeśli nadal pracujesz, aby znaleźć odpowiedni lek dla swojego ADHD, możesz chcieć wstrzymać się z zamówieniem dużej dostawy. Nie chcesz zamówić duży zapas, że może skończyć się nie używać.

Jeśli dostawa do domu nadal brzmi jak opcja dla Ciebie, a następnie rozważyć plusy i minusy uzyskania leków w ten sposób:

Plus: Jest bardziej prawdopodobne, że będziesz w stanie otrzymać swoje leki. Apteki w drogeriach nie zawsze mają leki na stanie. Zdarza się, że idziesz zrealizować receptę i dowiadujesz się, że nie możesz jej dostać, być może przez kilka dni. Często nie przechowują one wielu leków stymulujących ADHD pod ręką. Dzieje się tak częściowo dlatego, że apteki mogą zostać okradzione z leków z listy II. Więc może skończyć się na chodzeniu od apteki do apteki, szukając jednego, który ma go w magazynie, lub może po prostu zrezygnować i przegapić dawki.

Natomiast apteki wysyłkowe posiadają więcej leków na ADHD w zapasie lub mogą kupić potrzebny lek od hurtownika w ciągu jednego dnia.

Minusy: Przesyłki nie można po prostu podrzucić. Konieczna jest obecność osoby dorosłej, która podpisze odbiór przesyłki. Jeśli kogoś zwykle nie ma w domu, można zamówić dostawę do miejsca pracy.

Pro: Dzięki temu można zaoszczędzić pieniądze na dopłatach. Na przykład, dopłata do popularnego leku na ADHD może wynosić 100 USD za 30-dniową receptę, ale 200 USD za 90-dniową. Oczywiście, aby zaoszczędzić, trzeba będzie wydać więcej pieniędzy na początku. Może to nie być możliwe, jeśli masz napięty miesięczny budżet.

Przeciw: w aptekach wysyłkowych nie można korzystać z kuponów znajdujących się na stronach internetowych niektórych producentów leków.

Plusy i minusy: Można otrzymać dużą ilość leków na raz. Może to być wygodne, ale może być niebezpieczne dla zdrowia. Czy jest ktoś, z kim mieszkasz, kto może przyjmować twoje leki? Na przykład, jeśli jesteś studentem, trzymanie dużej ilości leków pod ręką może nie być rozsądne. Nadużywanie stymulantów jest powszechne na kampusach uniwersyteckich. Niektórzy studenci, którzy nie mają ADHD, nadużywają leków, aby przygotować się do testów, zarywać noce, schudnąć, a nawet się naćpać.

Znajomi, a nawet nieznajomi mogą poprosić o przekazanie lub sprzedanie im leków. Jest to nielegalne. Fakt przyjmowania leków na ADHD należy zachować dla siebie, a tabletki przechowywać w bezpiecznym miejscu, aby nie zostały skradzione.

Planuj z wyprzedzeniem

Dostarczenie leków do domu może potrwać kilka tygodni, zwłaszcza jeśli robisz to po raz pierwszy. Jeśli więc zdecydujesz, że to jest to, co chcesz zrobić, upewnij się, że masz wystarczającą ilość, aby przetrwać oczekiwanie na pierwszą przesyłkę.

Jak mogę być bardziej uważny?

0

Poznaj wiele prostych nawyków, które możesz wyrobić, aby zwiększyć swoją koncentrację, gdy masz ADHD.

Organizacja. Kiedy masz ADHD, twoje myśli mogą błądzić lub być puste. Masz do dyspozycji narzędzia, które pomogą Ci utrzymać myśli w porządku. Należą do nich:

  • Aplikacje organizacyjne

  • Alerty w telefonie przypominające o wykonaniu ważnych zadań

  • Papierowy planer lub kalendarz

  • Tablica domowa

  • Licznik czasu na wykonanie zadania

Ćwiczenie. Aktywność fizyczna zwiększa poziom substancji chemicznych w mózgu, takich jak dopamina i serotonina. Pomagają one zachować koncentrację i czujność. Ćwiczenia fizyczne poprawiają także nastrój i pamięć.

Można uprawiać dowolną aktywność fizyczną – sporty drużynowe, jogging czy wędrówki piesze. Nawet jeśli wybierzesz się na spokojny, półgodzinny spacer, zauważysz korzyści. Kluczem jest wybór aktywności, która sprawi Ci przyjemność i do której będziesz mógł się przyłożyć. Ćwiczenia na świeżym powietrzu mogą przynieść dodatkowe korzyści. Badania wykazują, że czas spędzony na świeżym powietrzu w naturalnym otoczeniu może poprawić objawy ADHD.

Dieta? Zdrowa żywność może zmniejszyć niektóre z objawów ADHD. To, czego nie jesz, też ma znaczenie. Trzymaj się z dala od słodzonych pokarmów i tych, które zawierają czerwony barwnik. Mogą one pogorszyć objawy.

Zamiast tego należy stosować dobrze zbilansowaną dietę. Jest ona bogata w owoce i warzywa, produkty pełnoziarniste, chude mięso i tłuszcze nienasycone. Zwiększ spożycie tłuszczów omega-3. Można je znaleźć w różnych rodzajach ryb i skorupiaków. Staraj się spożywać dwie 12-uncjowe porcje tygodniowo.

Planuj swoje posiłki z wyprzedzeniem. Pomoże to w utrzymaniu zdrowej diety. Jedz posiłki przygotowywane w domu, a nie na wynos, które mogą zawierać wiele składników wypełniających, których organizm nie potrzebuje. Używaj świeżych składników i dbaj o to, by posiłki miały niską zawartość cukru, tłuszczu i soli.

Dbaj o nawodnienie. Jeśli jesteś odwodniony lub nie uzupełniasz płynów w organizmie, objawy ADHD mogą się nasilić. Pij dużo wody. Napoje zawierające cukier i kofeinę mogą zmniejszać nawodnienie. Podobnie działają napoje energetyczne. Mogą one również utrudnić Ci dobry nocny odpoczynek.

Sen. Mając problemy z zasypianiem i utrzymaniem snu może być problemem dla osób z ADHD. Twoje objawy pogarszają się, gdy jesteś przemęczony. Jeśli nie udaje Ci się dobrze spać, rozważ następujące sugestie:

  • Przestrzegaj pory kładzenia się spać.

  • Nie spożywaj kofeiny wieczorem.

  • Utrzymuj pokój w ciemności.

  • Wypróbuj techniki relaksacyjne.

  • Używaj łóżka tylko do snu i seksu, a nie do pracy czy innych czynności.

Techniki relaksacyjne. Zwiększają one uwagę i zmniejszają depresję i niepokój. Medytacja ćwiczy zdolność koncentracji. Należy zwracać uwagę na swój oddech podczas wdechu i wydechu. Skupiając się wyłącznie na oddechu, odwracasz uwagę od innych czynników rozpraszających. Im częściej praktykujesz medytację, tym dłuższa staje się Twoja uwaga. Włącz ją do swojego planu dnia. Jeśli będziesz się jej trzymać, z czasem możesz zmienić tę część mózgu, która odpowiada za zdolność planowania i kontrolowania reakcji.

Joga i inne uważne zajęcia, takie jak tai chi, pomagają odnaleźć spokój i zachować koncentrację. Naucz się ćwiczeń głębokiego oddychania, by poprawić swoją czujność i relaks. Techniki jogi można stosować zawsze, gdy czujemy się zestresowani i przytłoczeni.

Terapia poznawczo-behawioralna. Badania pokazują, że terapia ta pomaga poprawić koncentrację u osób z ADHD. Pomaga ona również w przypadku innych podstawowych objawów ADHD. Terapia poznawczo-behawioralna uczy zmiany myśli i zachowań, które nie pomagają. To może dać Ci nowe sposoby radzenia sobie z objawami i być bardziej uważny.

6 wskazówek, jak rozmawiać z dziećmi o mediach społecznościowych

0

Sprawdzone instrukcje, jak krok po kroku rozmawiać z dziećmi o mediach społecznościowych.

Dlaczego warto rozmawiać o mediach społecznościowych?

Jeśli Twoje dziecko ma dostęp do Internetu, ma też dostęp do serwisów społecznościowych i materiałów do pobrania. Najlepiej porozmawiać o aplikacjach w telefonie lub stronach internetowych, które odwiedza, zanim pojawi się problem.

Należy pamiętać, że młodzi ludzie często mają kontakt z nowymi platformami, zanim staną się one popularne. Oznacza to, że możesz nie wiedzieć, z jakiej platformy korzysta Twoje dziecko, jeśli z nim o tym nie porozmawiasz.

Rozmowa o mediach społecznościowych i zwyczajach internetowych może być początkowo niezręczna, ale wczesna rozmowa z dzieckiem może sprawić, że nie będzie się ono krępowało dzielić z Tobą tego typu ważnymi informacjami. Wczesne rozpoczęcie rozmów sprawi, że będą one naturalne i nienachalne. Jeśli zdarzy się coś złego lub niepokojącego, dziecko będzie czuło się bardziej komfortowo, zwracając się do Ciebie o pomoc, jeśli wcześniej stworzyłeś bezpieczną przestrzeń dla tego typu rozmów.

Promuj pozytywne korzystanie z mediów społecznościowych. Choć istnieją uzasadnione obawy związane z mediami społecznościowymi, mogą one być pozytywną siłą umożliwiającą nawiązywanie kontaktów i kontaktów towarzyskich. Prowadząc otwarte rozmowy na temat mediów społecznościowych, korzyści i zagrożeń z nimi związanych, można promować pozytywne korzystanie z mediów społecznościowych. Stwórz plan informowania dzieci o korzyściach płynących z mediów społecznościowych i o tym, na co należy uważać. Pomoże to w relacjach z dzieckiem, gdy będziecie wspólnie zarządzać korzystaniem z mediów społecznościowych.

Jak rozmawiać o mediach społecznościowych

Dzieci i Internet stale się rozwijają i rosną. Dlatego ważne jest, aby pamiętać, że wytyczne mogą i powinny się zmieniać z czasem, a także mogą być różne dla poszczególnych dzieci. To, co sprawdza się w przypadku najmłodszego dziecka, może nie sprawdzać się w przypadku najstarszego.

Oznacza to również, że do rozmowy o mediach społecznościowych należy wracać tak często, jak jest to wskazane. Oto sześć kluczowych wskazówek, które pomogą rozpocząć rozmowę:?

  • Nadaj ton. Rozpocznij rozmowę w spokojny, neutralny sposób. Unikaj krzyków i emocjonalnego języka podczas dyskusji o korzystaniu z mediów społecznościowych. Nieosądzające podejście do rozmowy z dzieckiem o mediach społecznościowych może pomóc w stworzeniu otwartych, opartych na zaufaniu relacji, dzięki którym dziecko będzie czuło się swobodnie rozmawiając o swojej obecności w sieci.

  • Pytaj, zanim powiesz. Zapytaj dziecko, z jakich aplikacji lub platform korzysta. Pozwól, aby dowiedziało się, jak one działają. Zadawaj pytania, aby zrozumieć, na czym polega atrakcyjność danej platformy i w jaki sposób lubią z niej korzystać.

  • Świeć przykładem. Rozmawiaj z dzieckiem o tym, jak zdrowo korzystasz z mediów społecznościowych, i daj mu do zrozumienia, że może się do Ciebie zwrócić z wszelkimi pytaniami lub wątpliwościami. Szczerość i przejrzystość pomoże mu zaufać w poważnych sytuacjach.

  • Zachowaj spokój. Jeśli dowiesz się, że Twoje dziecko korzysta z witryny w niewłaściwy sposób lub angażuje się w zachowania, których nie pochwalasz, zachowaj spokój. Ważne jest, aby zebrać informacje i dać mu do zrozumienia, że doceniasz to, że Ci o tym powiedziało.

  • Porozmawiaj o trwałości i prywatności. Niech wiedzą, że to, co zostało umieszczone w Internecie, jest trwałe. Następnie zapoznaj się z ustawieniami prywatności na platformie, aby upewnić się, że ich informacje i działania są bezpieczne. Powiedz im, że powinni łączyć się i rozmawiać tylko z osobami, które znają z prawdziwego życia.

  • Opisz pozytywne i negatywne zachowania w sieci. Zdrowo jest zwracać się miło do innych w sieci, w podobny sposób, w jaki zwracamy się do nich w cztery oczy. W zależności od wieku dziecka, możesz poinformować je o cyberprzemocy i nieodpowiednich wiadomościach. Porozmawiajcie o tym, jak rozpoznać te negatywne zachowania w sieci i co zrobić, jeśli dziecko je zauważy lub stanie się ich ofiarą.

  • Zalety i wady mediów społecznościowych

    Istnieje wiele rodzajów platform mediów społecznościowych, a każda z nich ma swoje wady i zalety.

    Ogólnie rzecz biorąc, do zalet należą:?

    Kontakty. Media społecznościowe pozwalają dzieciom nawiązywać kontakty na całym świecie. Mogą poznawać różne kultury i zdobywać wiedzę o ludziach, których nie znają osobiście.

    Silniejsze więzi rodzinne. Media społecznościowe mogą umożliwić dzieciom nawiązanie kontaktu z rodzinami, które nie są blisko. Mogą tworzyć związki, które w przeciwnym razie nie byłyby dla nich dostępne.

    Rozwijanie zainteresowań. W mediach społecznościowych dzieci mogą znaleźć ludzi, którzy lubią to samo, co one lub mają podobne odczucia. Świadomość, że nie są same, może zwiększyć pewność siebie i poprawić ogólne samopoczucie.

    Wady i zagrożenia związane z korzystaniem z mediów społecznościowych to m.in:

    Cyberprzemoc. Znęcanie się w sieci może przydarzyć się dzieciom lub mogą one być odpowiedzialne za znęcanie się nad innymi. Niektóre dzieci mogą nie znać konsekwencji złośliwego zachowania w sieci. Mogą też nie wiedzieć, jak zablokować kogoś, kto nęka je w sieci, i wstydzić się szukać pomocy.

    Depresja. Depresja związana z Facebookiem może wystąpić, gdy zbyt duża ilość czasu spędzanego w sieci wywołuje depresję u dzieci i nastolatków. Porównania i standardy, które są pokazywane w mediach społecznościowych, mogą nasilać negatywne myśli i negatywny obraz ciała.

    Spotkania z nieznajomymi. Twoje dzieci mogą wiedzieć, że należy zachować ostrożność w stosunku do nieznajomych w sieci, ale nie w Internecie. W sieci dzieci mogą zaprzyjaźnić się z każdym i mogą przenieść swoje rozmowy na mniej regulowane aplikacje, które pozwalają na połączenie dziecka z nieznajomym. Nie ma możliwości sprawdzenia, czy ktoś jest tym, za kogo się podaje, jeśli nie znamy go osobiście.

    ADHD: Wskazówki dotyczące nauki online

    0

    Wraz z przejściem na naukę online, dzieci z ADHD mogą potrzebować dodatkowej pomocy, aby utrzymać się na właściwym torze. Oto kilka wskazówek, jak przygotować dziecko do osiągnięcia sukcesu w wirtualnej klasie.

    Oto kilka wskazówek, jak przygotować dziecko do odniesienia sukcesu w wirtualnej klasie.

    Planuj z wyprzedzeniem, ale bądź elastyczny

    Nauka w domu pozbawia dzieci z ADHD struktury, której potrzebują. Bez jasnego planu dnia łatwiej jest im odkładać zadania, których wolałyby nie robić.

    Wspólnie z dzieckiem opracujcie plan lub harmonogram na każdy dzień. Umieść go w swoim kąciku do nauki lub, w przypadku starszych dzieci, we wspólnym dokumencie online. Uwzględnij w nim wszystkie zajęcia, sprawdziany i zadania.

    Pomóż im ustawić alarmy w smartfonie lub komputerze, które będą uruchamiały się, gdy nadejdzie czas zmiany klasy, zrobienia przerwy lub oddania pracy. Możesz poprosić starsze dziecko, by wysyłało do Ciebie e-mail, gdy skończy zadanie. W przypadku młodszych dzieci należy często sprawdzać, czy postępują zgodnie z planem i czy punktualnie przychodzą na zajęcia.

    Jeśli tego nie robi, podkreślaj, że musi się trzymać planu, ale daj mu trochę luzu. Nie można oczekiwać, że dziecko będzie zawsze potrafiło trzymać się planu, zarządzać swoim czasem i koncentrować się samodzielnie.

    Należy przewidzieć czas na przerwy – na spacer, przekąskę lub grę wideo. Dzieci z ADHD mogą być w stanie skupić się tylko przez około 45 minut. Aby uniknąć wypalenia, muszą co jakiś czas dać odpocząć swojemu mózgowi.

    Trzymaj się rutyny

    Rutyna jest ważna dla wszystkich, ale szczególnie dla dzieci z ADHD. Budzić dziecko o tej samej porze, jakby szło do szkoły. Niech ubiera się i je śniadanie codziennie rano, tak jak kiedyś.

    Upewnij się, że dziecko ma wystarczającą ilość snu, co pomoże mu w skupieniu uwagi i zachowaniu. Aby ułatwić mu zasypianie, wyłączaj wszystkie ekrany na godzinę przed snem.

    Przyjmuj leki na ADHD

    Dziecko powinno przyjmować leki na ADHD o tej samej porze co zwykle. Jeśli nie możesz przyjść do gabinetu lekarskiego na comiesięczną kontrolę recepty dziecka, lekarz może wypisać receptę na 60 lub 90 dni. Zadzwoń do swojego gabinetu i zapytaj.

    Wyeliminuj czynniki rozpraszające uwagę

    Jeśli to możliwe, wygospodaruj w domu spokojne miejsce do nauki, wolne od elementów rozpraszających wzrok, takich jak duże okna czy plakaty na ścianach. Po obu stronach komputera dziecka można umieścić kawałki kartonu, które będą pełniły rolę żaluzji.

    Wyłączyć telewizor lub radio, chyba że dziecko lepiej koncentruje się przy hałasie w tle. Jeśli tak, włącz łagodną muzykę.

    Poproś dziecko o odłożenie telefonu komórkowego i innych urządzeń elektronicznych do czasu zakończenia zajęć. Nie można odebrać dziecku komputera, gdy zajęcia odbywają się w sieci, ale można zablokować dostęp do rozpraszających stron internetowych za pomocą programów takich jak Freedom lub Cold Turkey, albo rozszerzeń przeglądarki Google Chrome, takich jak Dayboard lub Forest.

    Nie przesadzaj z zarządzaniem

    Wirtualne nauczanie stawia rodziców w roli nauczycieli. Nie każdy rodzic ma czas i cierpliwość, by podołać temu zadaniu, zwłaszcza gdy musi pracować w domu.

    Należy pamiętać, że dziecko uczy się samodzielności, zarządzając własnym harmonogramem. Nadzoruj przebieg dnia szkolnego, ale nie przeszkadzaj ani nie przejmuj kontroli.

    Uwzględnij styl uczenia się swojego dziecka

    Niektóre dzieci z ADHD nie mogą siedzieć przy biurku przez cały dzień. Nie zmuszaj ich do tego. Pozwól dziecku położyć się na podłodze, usiąść w fotelu z poduszką powietrzną lub chodzić po pokoju, jeśli w ten sposób uczy się lepiej. Może nawet wyjść na werandę lub na podwórko.

    Przewidziane przerwy na ćwiczenia

    Już 30 minut umiarkowanych lub intensywnych ćwiczeń aerobowych dziennie może poprawić koncentrację i nastrój dzieci. Można też rozłożyć te 30 minut na cały dzień. Postaraj się zapewnić dzieciom trochę ruchu każdego ranka przed rozpoczęciem szkoły. Wybierzcie się na wspólny jogging wokół bloku lub rozegrajcie krótki mecz piłki nożnej.

    Jeśli w miarę upływu dnia dziecko staje się coraz bardziej nerwowe, rób przerwy na ruch. Zachęć je do zrobienia kilku podskoków. Możesz też włączyć muzykę i pozwolić mu tańczyć przez 10-15 minut, aby spalić dodatkową energię.

    Nie zapominaj także o przerwach na nawodnienie. Leki na ADHD mogą odwadniać organizm. Może to powodować, że dziecko czuje się zmęczone i obolałe, a także wpływać na jego pracę w szkole. Osiem szklanek wody dziennie powinno wystarczyć.

    Spędzaj czas w towarzystwie

    O ile przejście na nauczanie domowe może przynieść ulgę dzieciom z trudnościami w nauce, które były prześladowane w szkole, o tyle odseparowanie od innych dzieci może pogorszyć ich umiejętności społeczne.

    Jeśli kluby lub sporty drużynowe nie wchodzą w grę, organizuj rozmowy telefoniczne z przyjaciółmi i rodziną lub wirtualne spotkania przez FaceTime lub Skype. Pomocne może być także korzystanie z mediów społecznościowych, dostosowane do wieku dziecka.

    Bądź w kontakcie

    Należy regularnie kontaktować się telefonicznie lub mailowo z nauczycielami dziecka i innymi członkami zespołu pomocy szkolnej. Pomogą Ci oni zrozumieć, jakie strategie sprawdzają się w przypadku Twojego dziecka, i poinformują Cię, jakie postępy robi ono w swoich klasach. Można też poinformować ich o swoich obawach.

    Jeśli dziecko ma indywidualny program edukacyjny (IEP) lub plan 504 dla ADHD, obowiązuje on nadal, nawet jeśli zajęcia odbywają się w trybie online. Należy porozmawiać z pracownikami szkoły o tym, jak mogą zapewnić usługi i udogodnienia, których potrzebuje dziecko.

    Pozwól tacie być tatą: 6 sposobów na zachęcanie nowych ojców

    0

    Lekarz omawia, w jaki sposób nowe mamy mogą pomóc swojemu mężowi lub chłopakowi, gdy ten zaczyna radzić sobie z ojcostwem.

    Kiedy twój noworodek w końcu się pojawia, łatwo się poczuć, jakby były dwie gwiazdy przedstawienia: mama i dziecko.

    Ale co z tatą? Chociaż nie wypchnął właśnie żywej istoty ze swojego ciała, prawdopodobnie jest równie przerażony i podekscytowany jak Ty, a jego rola nie jest tak jasno określona.

    Przeczytaj sześć najlepszych wskazówek, jak pomóc partnerowi w sprawnym rozpoczęciu ojcostwa.

    1. Nie zapomnij o przygotowaniach

    W czasie ciąży pochłaniałaś wszystko, co możliwe na temat ciąży i niemowląt. Zachęć swojego partnera, aby zrobił to samo.

    Wiele książek, informacji instruktażowych i czasopism jest przeznaczonych dla nowych mam, mówi pediatra z Omaha, NE, Laura Jana, MD, współautorka publikacji Amerykańskiej Akademii Pediatrii Heading Home With Your Newborn: From Birth to Reality. Mówię moim pacjentom, że gdziekolwiek widzą słowo mama, powinni je zastąpić słowem rodzic.

    Prawdopodobnie zapisałaś już swojego faceta, aby towarzyszył ci w kursach resuscytacji i porodu (w końcu to on będzie pocierał twoje plecy podczas porodu), ale co z zajęciami dotyczącymi karmienia piersią?

    Uwielbiam, gdy tatusiowie przychodzą na zajęcia z karmienia piersią” – mówi Jana. Ojcowie powinni walczyć z poczuciem, że są tylko towarzyszami.

    2. Skorzystaj z jego pomocy w szpitalu

    Jedna rzecz jest praktycznie gwarantowana: Po porodzie będziesz się czuła bardzo zmęczona.

    A następnego dnia? Jeśli dziecko mieszka z Tobą w pokoju, możesz się założyć, że będzie to pierwsza nieprzespana noc.

    Oznacza to, że będziesz musiała polegać na swoim partnerze. I to bardzo.

    Do diabła, być tym, który wybiegnie z domu i poprosi pielęgniarkę o więcej ibuprofenu. Do diabła, być tym, który pomoże ci dojść do łazienki. A kiedy będziesz zbyt zmęczona, by trzymać dziecko, do diabła, bądź przy nim.

    Coraz więcej szpitali wprowadza praktyki przyjazne karmieniu piersią, w których kładzie się nacisk na opiekę kangurową: umieszczanie dziecka na nagiej klatce piersiowej matki w celu promowania więzi i karmienia piersią – mówi dr David Hill, pediatra z Wilmington, NC, i autor książki Between Us Dads: A Father’s Guide to Child Health”. Oczywiście w przypadku karmienia piersią wolimy, aby piersią zajmowała się mama, ale tata sprawdza się świetnie, gdy mama potrzebuje przerwy.

    Tata z Nowego Jorku, Rob Bischoff, mówi, że spędził dużo czasu na trzymaniu swojego 3-miesięcznego syna Jake’a, gdy byli jeszcze w szpitalu. Kołysałem go i próbowałem różnych rytmów, aby uspokoić go do snu. To bardzo satysfakcjonujące, gdy uda się znaleźć rozwiązanie, które powstrzyma płacz dziecka.

    3. Zaplanuj urlop ojcowski, jeśli to możliwe

    Prawdopodobnie nie możesz się doczekać co najmniej 6 tygodni spędzonych z dzieckiem w domu, ale najprawdopodobniej Twój partner ma tylko tydzień lub dwa, zanim będzie musiał wrócić do pracy.

    Jeśli ojciec może wziąć wolne, to jest to naprawdę ważne, mówi dr Scott W. Cohen, pediatra z Beverly Hills w Kalifornii i autor książki Eat Sleep Poop: A Common Sense Guide to Your Babys First Year”. Wziąłem drugie dwa tygodnie wolnego, kiedy nasza rodzina już wyjechała i wszystko się uspokoiło, żebym mógł pomóc i dowiedzieć się czegoś o dziecku.

    Gdy Twój partner wróci do pracy, może poczuć się wytrącony z równowagi. Wysyłaj mu zdjęcia i aktualizacje, aby wiedział, co się dzieje. Oboje będziecie musieli się trochę bardziej postarać, aby go zaangażować. Gdy wróci do domu, może zabrać dziecko na spacer lub posiedzieć na dworze, podczas gdy ty będziesz mogła cieszyć się kilkoma spokojnymi minutami.

    Jeśli tata pracuje, a mama jest w domu z dzieckiem, może wykorzystać ten czas jako wymówkę – mówi Cohen. Może pomyśleć: „Ona zawsze płacze, kiedy jest ze mną, ale kiedy ją trzymasz, natychmiast przestaje płakać, więc powinieneś ją pocieszyć”. Ale te rzeczy nie ulegną poprawie, jeśli nie spróbujesz”.

    4. Zachęcaj tatę do budowania więzi

    Może być trudno nawiązać więź z noworodkiem. Dla mnie pierwsze kilka miesięcy było naprawdę trudne” – mówi Tony Sacco, ojciec 4-miesięcznego Cartera z Chicago. Na początku w ogóle nie dostaje się wiele z powrotem. Zmagałem się z tym, zanim Carter zaczął mnie interesować swoimi oczami i wydawać odgłosy.

    Jednym z najlepszych sposobów nawiązania kontaktu na początku jest uspokajanie dziecka. Chociaż tatusiowie czują się bardzo dobrze w roli stymulującej, czasami martwią się, że nie są dobrzy w opiece nad dzieckiem – mówi Hill. Ale tatusiowie mają szczególną rolę do odegrania w pielęgnowaniu. Niemowlęta, które są nieszczęśliwe, uwielbiają słyszeć głęboki głos. Tatusiowie mogą służyć jako źródło spokoju, gdy mama jest zmęczona, zestresowana i przeżywa wzloty i upadki emocjonalne.

    Oboje wkrótce zorientujecie się, jak rozpoznać, kiedy dziecko potrzebuje jedzenia, a kiedy po prostu ukojenia. Dlatego Cheri Barber, RN, prezes Krajowego Stowarzyszenia Pielęgniarek Pediatrycznych, rozmawia z rodzicami o różnicy między ssaniem odżywczym i nieodżywczym. To, że dziecko płacze, nie oznacza, że trzeba je karmić – mówi Barber. Niemowlęta ssą również po to, aby się uspokoić. Tata może dać dziecku smoczek lub kołysać je, aby je uspokoić.

    5. Pomóż mu zaangażować się w karmienie

    Jednym z wyzwań dla tatusiów jest to, że jeden z najbardziej podstawowych elementów opieki nad dzieckiem, karmienie, może wydawać się całkowicie poza ich sferą, jeśli mama karmi piersią.

    Ale karmienie piersią nie polega tylko na czasie spędzonym na przystawianiu; twój partner może wziąć w tym udział w bardzo znaczący sposób (jak cholera, jeśli pojawi się na zajęciach z karmienia piersią). Będziesz wyczerpana i będziesz karmić piersią przez całą dobę, więc twój partner może przejąć wszystkie inne szczegóły, od zmiany pieluchy, przez beknięcie, po upewnienie się, że masz szklankę wody.

    Nie sądzę, żebym potrafiła policzyć na palcach jednej ręki liczbę pieluch, które zmieniłam w ciągu pierwszych dwóch tygodni – mówi żona Roba Bischoffa, Jen. To jest coś, co Rob mógł robić. Zabierał Jake’a ode mnie, przewijał go i przynosił z powrotem.

    Jednak dla niektórych tatusiów, aby poczuć się naprawdę zaangażowanymi, trzeba faktycznie karmić dziecko. Gdy karmienie piersią jest już ugruntowane, gdy dziecko ma około 4 tygodni, możesz wprowadzić odciągniętą butelkę, aby Rob mógł je nakarmić (a Ty mogłaś się trochę przespać). Pamiętaj, że początkowo dziecko będzie się opierać, więc odciąganie pokarmu z butelki powinno być stałym elementem wieczornej rutyny.

    6. Oprzyj się chęci robienia wszystkiego sama

    Wiele mam ma trudności z odpuszczeniem i pozwoleniem tacie na zrobienie tego, co do niego należy. Jako świeżo upieczona mama od początku odgrywasz rolę matki-lwicy i możesz niechcący odciąć ojca i sprawić, że poczuje się nieważny – mówi Cohen.

    Żona Tonysa, Rachel, przyznaje, że trudno jej było pozwolić mężowi przejąć inicjatywę. Byłam drobiazgowa i chciałam, żeby robił wszystko tak, jak ja bym chciała” – mówi. Tony mówił: „Muszę to sam wymyślić. Nie będzie to sposób, w jaki ty to robisz, ale ja muszę się dowiedzieć, co mi odpowiada. Musiałam zrobić krok do tyłu.

    Nie zapominajcie, że jesteście w tym partnerami. Możecie – i powinniście – dzielić się zmartwieniami, ale także szalonymi radościami związanymi z wychowywaniem dziecka.

    Miej poczucie humoru. To coś, w czym tata może odegrać ważną rolę – mówi Cohen. Mamy zwykle cierpią z powodu nadmiaru informacji w połączeniu z niepokojem i hormonami. Tata może być osobą, która pomoże im wyrównać szanse.

    Dlaczego mój maluch uderza głową?

    0

    Czy zdarza Ci się, że Twoje dziecko uderza głową pozornie bez powodu? Dowiedz się, jakie są przyczyny tego powszechnego zachowania i co możesz zrobić, aby mu pomóc.

    Jeśli zauważysz, że tak się dzieje, najlepiej zajmij się tym, co denerwuje Twoje dziecko. W miarę możliwości chroń je przed urazami. Staraj się nie robić z tego wielkiej sprawy i nie besztać dziecka za to zachowanie.

    Uderzanie głową jest powszechne i zazwyczaj nie ma się czym przejmować. Jednak u niektórych dzieci może ono sygnalizować problemy rozwojowe. Jeśli dziecko, które często uderza głową, wykazuje również jakieś opóźnienia rozwojowe lub zaburzenia interakcji społecznych, zaleca się wizytę u lekarza.

    Co to jest uderzanie głową?

    Rytmiczne ruchy. Uderzenia głową i kołysanie ciałem zazwyczaj występują w tym samym czasie. Są one uważane za ruchy rytmiczne. Mogą one polegać na powtarzającym się kołysaniu całym ciałem lub powtarzającym się uderzaniu głową.

    Typowy sposób, w jaki maluchy uderzają głową, to bicie głową w poduszkę lub materac albo w pozycji stojącej, gdy uderzają głową w ścianę. Ruchom tym czasami towarzyszy nucenie lub inne dźwięki głosowe. Uderzanie głową zwykle ustaje, gdy dziecko jest rozproszone lub gdy zasypia.

    Powody, dla których maluch uderza głową

    Nawet 20% maluchów celowo uderza się w głowę. Częściej robią to chłopcy niż dziewczynki. Uderzanie w głowę zaczyna się zwykle w drugiej połowie pierwszego roku życia. Zachowanie to może utrzymywać się przez kilka miesięcy, a nawet lat. Maluchy zazwyczaj przestają uderzać głową do 3 roku życia.

    Maluchy uderzają się w głowę z kilku różnych powodów:

    Samopoczucie. Większość maluchów, które uderzają się w głowę, robi to, aby się zrelaksować. Rytmiczny ruch pomaga im poczuć się komfortowo. Często robią to, gdy zasypiają, gdy budzą się w środku nocy lub czasami podczas snu.

    Łagodzenie bólu. Czy Twoje dziecko ma infekcję ucha lub ząbkuje? Może ono uderzać się w głowę, aby odwrócić uwagę od bólu.

    Frustracja. Maluchy często nie nauczyły się jeszcze wyrażać swoich emocji za pomocą słów. Zamiast tego mogą używać fizycznego wyrazu, uderzając głową. Jest to jeden ze sposobów, w jaki maluchy uspokajają się po stresującym wydarzeniu.

    Potrzeba uwagi. Jeśli widzisz, że Twoje dziecko robi coś autodestrukcyjnego, to z oczywistych powodów to zachowanie zwróci Twoją uwagę. Maluch może zacząć zauważać, że kiedy wykonuje tę czynność, Ty przybiegasz. Może wtedy wykorzystać to jako skuteczny sposób zwrócenia na siebie Twojej uwagi.

    Problem rozwojowy. Uderzanie głową może być czasem związane z autyzmem lub innymi zaburzeniami rozwojowymi. Jednak samo uderzanie głową nie oznacza, że maluch ma poważny problem.

    Czy należy się martwić, jeśli maluch uderza głową?

    Jeśli dziecko jest zdrowe i uderza głową lub buja się tylko w nocy lub podczas drzemki, nie ma powodów do niepokoju. Dzieci często wykonują te czynności, aby ułatwić sobie zasypianie.

    Zachowanie polegające na uderzaniu głową i kołysaniu ciałem jest uznawane za zaburzenie tylko wtedy, gdy w znacznym stopniu zakłóca sen lub prowadzi do obrażeń ciała.

    Jak pomóc maluchowi, który uderza głową?

    Gdy zauważysz, że maluch uderza głową, możesz spróbować kilku rzeczy:?

    Poświęć maluchowi uwagę. Chcesz poświęcić maluchowi dużo pozytywnej uwagi, ale nie wtedy, gdy on uderza głową. Jeśli widzisz, że dziecko uderza głową, aby zwrócić na siebie uwagę, postaraj się nie robić z tego wielkiej sprawy. Twoja zdecydowana reakcja może wzmocnić to zachowanie i sprawić, że maluch będzie je kontynuował.

    Biorąc pod uwagę, że Twoje dziecko jest jeszcze bardzo małe, unikaj krzyczenia na nie lub surowego karcenia. Jest zbyt małe, by w pełni zrozumieć sytuację.

    Chroń swoje dziecko przed urazami. Sprawdź śruby i wkręty na łóżeczku malucha, aby upewnić się, że uderzenia głową niczego nie poluzowały. Spróbuj umieścić koc lub kołdrę między łóżeczkiem a ścianą, aby zmniejszyć hałas i ochronić ścianę przed zużyciem.

    Nie wkładaj do łóżeczka poduszek ani kocyków, ponieważ mogą one stanowić zagrożenie zadławieniem. Jeśli chcesz użyć ochraniaczy na łóżeczku, aby złagodzić uderzenia główki, upewnij się, że są one cienkie, mocne i bezpiecznie przymocowane do poręczy łóżeczka.

    Włączaj rytm w inny sposób. Jeśli maluchowi podoba się rytm uderzania głową, prawdopodobnie polubi też inne rytmy, takie jak muzyka, taniec czy bębnienie. Spróbuj się z nim bawić i włączaj różne aktywności. Upewnij się, że Twój maluch ma dużo ruchu w ciągu dnia, aby pomóc mu spożytkować trochę tej skumulowanej energii.

    Stwórz kojącą rutynę na dobranoc. Możesz pomóc maluchowi zrelaksować się przed snem, ustalając stałą rutynę na dobranoc. Spróbuj ciepłej kąpieli, spokojnego kołysania na kolanach, opowiadania bajek lub puszczania łagodnej muzyki. Gdy dziecko zasypia, spróbuj delikatnie pocierać je po plecach lub głaskać po czole.

    Staraj się nie martwić. Uderzanie głową jest zazwyczaj samoregulujące, co oznacza, że maluch zna swoją tolerancję na ból. Jeśli to boli, prawdopodobnie samo przestanie lub złagodzi uderzanie.

    Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

    Jeśli maluch często uderza głową w ciągu dnia lub kontynuuje uderzanie, mimo że robi sobie krzywdę, możesz mieć powody do niepokoju.

    Choć jest to rzadkie, uderzanie głową może być związane z autyzmem i innymi zaburzeniami rozwojowymi. Czasami stają się one widoczne w okresie niemowlęcym i przedszkolnym.