Wielokrotnie nagradzana dziennikarka i zapracowana mama jest szczególnie zainteresowana dobrym samopoczuciem.
Kiedy syn Soledad O’Brien, Jackson, obecnie 11-letni, chodził do przedszkola, nauczycielka poprosiła klasę o napisanie opowiadania o czymś, co przytrafiło im się poprzedniego dnia po lekcjach. Ale z jakiegoś powodu Jackson zamiast tego napisał barwną opowieść o kosmitach przybywających z kosmosu. „Wszyscy w klasie śmiali się z niego” – wspomina O’Brien.
Takie rzeczy zdarzały się Jacksonowi często. Grał z kolegami w piłkę, a gdy ktoś mówił: „Rzuć piłkę do Jacksona”, on patrzył w inną stronę i piłka go trafiała. Nie zauważał, kiedy rozmowa się zmieniała albo kiedy grupa decydowała się na nową grę. Jego brat bliźniak, Charles, nie miał tych samych problemów, a O’Brien i jej mąż, bankier inwestycyjny Bradley Raymond, nie wiedzieli, co robić. „W szkole ciągle się denerwował i miał stany lękowe, a my nie wiedzieliśmy, co się dzieje” – mówi O’Brien.
Wtedy ogólnoszkolne badanie słuchu, kiedy Jackson był w pierwszej klasie, rozwiązało zagadkę. „Większość dzieci z jego klasy przeszła test słuchu, ale on nie” – mówi O’Brien. „Zabraliśmy go do audiologa na dalsze badania i okazało się, że stracił około 80% słuchu. Zamiast być zdruzgotaną, O’Brien mówi, że jej pierwszą reakcją była „absolutna ulga. To wreszcie miało sens. Byliśmy tak szczęśliwi, że mogliśmy mu pomóc w przemyślany sposób. To była dla niego taka walka, a teraz mogliśmy zacząć się edukować i dowiedzieć się, co można dla niego zrobić”.
Dzieci i ubytek słuchu
Jako noworodek Jackson przeszedł standardowe badania przesiewowe słuchu przeprowadzane w szpitalu. Jednak wiele dzieci, które pomyślnie przeszły te badania, ma później problemy ze słuchem. „Jedno lub dwoje na 1000 dzieci wykazuje pewien stopień upośledzenia słuchu podczas badania noworodków. Ale gdy dzieci osiągają wiek szkolny, liczba ta wynosi około 5-10 na tysiąc” – mówi dr Ryan McCreery, audiolog dziecięcy i dyrektor Centrum Audiologii w Boys Town National Research Hospital w Omaha, NE.
„Zazwyczaj pierwsze oznaki ubytku słuchu w tym przedziale wiekowym są dokładnie takie, jak te, które opisuje Soledad” – mówi McCreery. „Kiedy rodzice i nauczyciele rozmawiają z dzieckiem sam na sam, wydaje się, że słyszy ono dobrze. Ale w klasie lub na placu zabaw jest dużo hałasu i pogłosu, a dziecko nie słyszy dobrze, więc się rozpada”.
Słuch Jacksona nadal się pogarsza od czasu pierwszej diagnozy. O’Brien mówi, że teraz stracił około 95% słuchu i nosi dwa bardzo mocne aparaty słuchowe. „Działają one bardzo dobrze, ale jest też teraz przygotowywany do wszczepienia implantu ślimakowego” – dodaje. Implanty ślimakowe to wszczepiane chirurgicznie urządzenia elektroniczne, które omijają normalny proces słyszenia i umożliwiają odczuwanie dźwięków osobom głuchym lub niedosłyszącym.
W międzyczasie rodzina opracowała strategie, aby pomóc Jacksonowi zbudować pewność siebie i uczestniczyć w życiu szkoły. „Lubi udzielać się w klasie, ale nauczyciel nie woła go po prostu” – mówi O’Brien. „Zamiast tego mówi mu: 'Kiedy będziemy później na dywanie, zapytam cię o twoje dwa pomysły na temat X’. Dzięki temu będzie wiedział, że kiedy się do niego zwrócisz, zrozumiał, co powiedziałeś”. Na każdym kroku edukujemy także szkołę”.
Now Hear This
Co należy zrobić, jeśli uważasz, że Twoje dziecko ma ubytek słuchu?
Zaufaj swojemu instynktowi. „Normalne wyniki badań słuchu u noworodków mogą czasem skłonić rodziców do odrzucenia intuicji” – mówi McCreery. Jeśli uważasz, że Twój maluch lub przedszkolak nie słyszy wszystkiego tak, jak powinien, „badanie słuchu jest niedrogie i nie zajmuje dużo czasu, a może dać Ci spokój”.
Udaj się do certyfikowanego audiologa. Szukaj takiego, który współpracuje z lekarzem laryngologiem. Poszukaj gabinetu, który ma doświadczenie w pracy z dziećmi, mówi McCreery. Poszukaj w Internecie systemu EHDI-PALS (Early Hearing Detection & Intervention –Pediatric Audiology Links to Services), prowadzonego przez CDC.
Skontaktuj się z organizacją Hands & Voices. Ta internetowa organizacja, prowadzona przez rodziców, zajmuje się wspieraniem rodzin dzieci niedosłyszących. „Inni rodzice, którzy mają takie same doświadczenia, mogą być wspaniałym źródłem informacji dla rodzin na temat tego, czego mogą się spodziewać, co działa, a co nie” – mówi McCreery.
Nastolatki i stres
Kwestie zdrowia dzieci, nie tylko jej syna, są szczególnie ważne dla O’Brien, która prowadziła programy CNN „American Morning” i „Starting Point”, zanim w 2013 r. założyła własną firmę produkcyjną Starfish Media Group. Za swoje reportaże zdobyła trzy nagrody Emmy i dwie nagrody George’a Fostera Peabody’ego, a także otrzymała nagrodę Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health’s Goodermote Humanitarian Award za reportaże o huraganie Katrina i tsunami na Oceanie Indyjskim w 2004 roku.
Ostatnio współpracowała z lekarzem, aby przeprowadzić wywiady z uczniami szkół średnich w ramach trzyczęściowej serii wideo na temat stresu wśród nastolatków. Temat ten, jak sama mówi, rozumie aż nazbyt osobiście.
„Moja córka Cecilia, która niedawno skończyła 14 lat, odrabiała lekcje po 4 godziny dziennie. A ona jest bardzo skupiona – nie było to 2 godziny odrabiania lekcji i 2 godziny na FaceTimie z przyjaciółmi. Zapytaliśmy w szkole, co zrobić, a oni powiedzieli: „Niech przestanie po godzinie”. Ale to nie rozwiązywało większego problemu. Ostatecznie zadzwoniła do mnie o 1 w nocy, gdy byłem w Los Angeles – w Nowym Jorku była 4 rano – a ona wciąż pracowała nad raportem z laboratorium i płakała. Powiedziałem jej: „Idź do łóżka. Napisz notatkę do nauczyciela, że nie oddajesz dzisiaj tego sprawozdania. To jest niedorzeczne”. Kiedy doktor poprosił mnie o napisanie artykułu o nastolatkach i stresie, pomyślałam: „Właśnie takie życie teraz prowadzę!”.
Jakie jest rozwiązanie? „Myślę, że istnieje zdrowy środek pomiędzy dbaniem o to, by dzieci się uczyły, a nie stresowaniem ich” – mówi. „Dowody naukowe wskazują, że stres zaburza zdolność uczenia się. Praktyka nauczania nie nadąża za wynikami badań neurobiologicznych, a musi. Wiemy, że dzieci muszą pracować w zespołach, współpracować ze sobą, pielęgnować swoje pomysły, a nie tylko mieć stosy zadań domowych.”
Wezwanie do przebudzenia
Skupiając się tak intensywnie na zdrowiu swojej rodziny i informując o problemach zdrowia publicznego, O’Brien nie szczędziła czasu na własne zdrowie. W 2013 roku, podczas ostatniego roku pracy w CNN, tempo w końcu ją dopadło. Zaczęła zapominać. Wyczerpanie zaczęło ją przytłaczać. „Byłam po prostu szalenie zmęczona. Na planie mieliśmy szklane stoły, na których kładłam głowę i nie mogłam jej podnieść, a szkło dawało mi taką ulgę”.
W końcu zasięgnęła porady lekarza. „Jedną z rzeczy, które zrobił, było zmierzenie poziomu mojej tarczycy. Powiedziano mi, że wysoki poziom przeciwciał przeciwtarczycowych to 50. Mój poziom wynosił około 2450! To było szaleństwo.” O’Brien dowiedziała się, że ma zapalenie tarczycy Hashimoto, chorobę autoimmunologiczną, w której organizm z czasem atakuje i niszczy tarczycę. „Okazało się, że mój tata też na to chorował i że istnieją najwyraźniej genetyczne powiązania z tą chorobą”.
O’Brien zaczął przyjmować codzienne dawki Synthroidu i Cytomelu, syntetycznych wersji dwóch hormonów normalnie wytwarzanych przez tarczycę. „W ciągu dwóch tygodni poczułem się 100 razy lepiej. Oczywiście nadal byłam zmęczona, pracując nad porannym programem, ale nie czułam się już, jakbym została potrącona przez ciężarówkę” – mówi.
Aż 20% kobiet w wieku O’Brien (w tym miesiącu kończy 50 lat) ma podwyższone przeciwciała przeciwtarczycowe, które mogą sygnalizować zapalenie tarczycy Hashimoto, ale nie wszystkie będą miały takie objawy jak wyczerpanie i zamglone funkcje mózgu. Jak mówi Jennifer Mammen, MD, PhD, endokrynolog z Johns Hopkins Bayview Medical Center w Baltimore, winne mogą być inne schorzenia, takie jak zmiany okołomenopauzalne, zaburzenia snu lub prediabetes.
Tak się złożyło, że O’Brien dowiedziała się również, dzięki dodatkowym badaniom, że poziom cukru we krwi jest podwyższony, co naraża ją na ryzyko rozwoju cukrzycy. „Nie byłam jeszcze diabetyczką, ale mój poziom był znacznie powyżej normy” – mówi. Zaczęła współpracować z dietetykiem i zmienić swój, jak sama przyznaje, niezdrowy sposób odżywiania. „Od półtora roku mój poziom cukru we krwi znów mieści się w normie”.
Odzyskanie zdrowia dało O’Brien nową energię i zapał do pracy nad wieloma projektami, które realizuje za pośrednictwem swojej grupy medialnej Starfish Media Group, takimi jak The War Comes Home: The New Battlefront, film dokumentalny o dwóch weteranach wojny w Iraku, którzy są na skraju samobójstwa. Film był wyświetlany w maju w kilkuset kinach, a następnie O’Brien nagrała dyskusję z liderami społeczności, ekspertami ds. weteranów i rzecznikami praw obywatelskich na temat tego, jak kraj służy – lub nie służy – weteranom cierpiącym na zespół stresu pourazowego.
„Odnajduję niesamowitą satysfakcję i radość w robieniu czegoś dla innych ludzi i w zwracaniu uwagi na sprawy, o których nie mówi się zbyt wiele” – mówi.
Zasady Soledad, według których należy żyć
Pewnego dnia Soledad O’Brien w ciągu 24 godzin odwiedziła cztery stany. W związku z tym, że w jej kalendarzu częściej pojawiają się gorączkowe dni, jak udaje jej się zachować zdrowie?
„Nie jedz jak 14-letni chłopiec”.
Jak twierdzi, już samo dążenie do bardziej zrównoważonej diety znacznie poprawiło jej stan zdrowia. Ogranicza węglowodany, a ponieważ nie jest zwolenniczką czerwonego mięsa, zwiększa ilość innych białek, takich jak fasola i jajka. „Jestem Kubanką. Czarna fasola to najwspanialsza rzecz w historii wszechczasów”.
Nie trać paliwa w podróży.
W jej „niechlujnej” torebce zawsze znajduje się torebka z masłem migdałowym w jednej porcji oraz przekąska owocowo-warzywna do żucia o nazwie Veggie-Go’s. „Brzmią obrzydliwie, ale w rzeczywistości są świetne – a jestem bardzo wybredna” – mówi.
Chroń swój sen.
„Po wszystkich raportach na temat snu w końcu zdałam sobie sprawę, że sama muszę się więcej wysypiać!” – mówi. „Moje dzieci są już na tyle duże, że same kładą się do łóżka, a ja kładę się do łóżka o 9:30”.
Ćwicz, jak chcesz.
Dla O’Brien kluczem do utrzymania aktywności fizycznej było znalezienie czegoś, co naprawdę chciałaby robić. „Staram się codziennie chodzić na bieżnię lub eliptyczną maszynę do ćwiczeń, ale najbardziej lubię zajęcia jogi Bikram 3 dni w tygodniu” – mówi.
Po prostu powiedz „nie”.
Producentka telewizyjna Shonda Rhimes „napisała książkę o swoim 'roku na tak’, mówiąc „tak” rzeczom, których się bała” – mówi O’Brien. Ja w tym roku kończę 50 lat i daję sobie rok „nie”: odrzucam te rzeczy, które nie są integralną częścią tego, co jest dla mnie ważne”.
Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.
