Lekarz mówi ci.

Śmieszny Ken Jeong opowiada w rozmowie z Doctor Magazine o tym, kim jest w domu.

Znasz go jako szefa mafii Mr. Chow z trylogii filmowej The Hangover, a także jako surowego Se lub Bena Changa z sitcomu Community. Ale imponujący życiorys Kena Jeonga nie zaczyna się i nie kończy w Hollywood.

Był praktykującym lekarzem chorób wewnętrznych, który przez wiele lat zajmował się komedią stand-upową, traktując ją jako „fajne hobby”, zanim w 2007 roku po raz pierwszy stał się sławny, grając doktora Kuni w filmie Judda Apatowa Knocked Up. Wschodzącej gwieździe Jeonga w połowie kariery nie obyło się jednak bez czarnych punktów: Dwa lata po nakręceniu filmu Knocked Up u jego żony Tran, która również jest lekarzem, zdiagnozowano raka piersi. Para miała wtedy zaledwie roczne córki bliźniaczki, Alexę i Zooey.

Dziś 46-letni aktor komediowy przygotowuje się do premiery własnego sitcomu „Dr Ken”, którego premiera odbędzie się 2 października na antenie ABC. Aktor opowiada nam o rodzinie, o tym, jak wspólnie przejść przez chorobę nowotworową żony, o radościach płynących z ojcostwa i o tym, jak zachować poczucie humoru.

Tak, absolutnie – doświadczenia moje, moich przyjaciół i kolegów z pracy. Ale nie wyciągam zabawnych rzeczy ze spotkań z pacjentami. Mniej chodzi o momenty medyczne, a bardziej o dynamikę w miejscu pracy. Zabawni są ludzie, a nie choroby i zespoły chorobowe.

Kiedy zdecydowałem się odejść z praktyki, najbardziej wspierał mnie ojciec. Wiedział, że lubię występować. Zapytał: „Co na to Tran? Tran jest twoją rodziną. Jeśli masz jej wsparcie, masz też moje bezwarunkowe wsparcie”. Taki mądry i pełen miłości czyn ze strony ojca. Do dziś jest moim największym fanem. Tran powiedziała mi: „Myślę, że jesteś gotowa na wielką ligę”. To ona dodawała mi najwięcej otuchy.

A potem zdiagnozowano u niej raka piersi.

To był najgorszy okres w moim życiu. Zrezygnowałem z pracy, moja żona miała raka, a my mieliśmy bliźniaczki. Pomyślałem: „Co ja zrobiłem?”. Moment, w którym to się stało – to było błogosławieństwo w przebraniu. Nie pracowałem. Miałem dużo czasu, żeby wozić Tran na chemioterapię i zajmować się dziećmi. Mieliśmy wspierających rodziców i teściów, którzy nam pomagali. Po 7 latach Tran nadal jest wolna od raka. A co poza tym? To tylko dodatek. Wiele przeszliśmy. Czujemy się bardzo szczęśliwi.

Jestem bardzo wrażliwy na fakt, że każda rodzina, każda para jest inna. Oddaję Tranowi całą zasługę. Jest tak opanowaną i silną osobą, jaką kiedykolwiek w życiu widziałem – idealna pacjentka. Jej odwaga i spokój nadawały ton nam wszystkim. Mogłem też założyć czapkę lekarza i sprawdzić, czy zareagowała na swoje markery, czy wzrosły one po pierwszej dawce chemioterapii, a tak się stało. Od samego początku mieliśmy dobre znaki. A to jeszcze nie koniec. Nadal co jakiś czas spotyka się ze swoim onkologiem. Wszystko dzieje się z dnia na dzień.

Najlepszą rzeczą jest bycie ojcem i spędzanie czasu z dziećmi. Są w dobrym wieku. To dziewczynki tatusia! Porozmawiaj ze mną za 5 lat – zobaczę, jakiej odpowiedzi wtedy udzielę! Ale to jest radość.

Za dużo marudzę. Tran jest łagodna. Jest lekarzem medycyny rodzinnej. Potrafi przewidzieć, czym należy się martwić, a czym nie. Zdaję się na nią. Stresuję się, a ona mówi: „Wyluzuj, to sprawa wirusowa”.

Posiadanie dobrego poczucia humoru jest ważne w życiu. Żyj, kochaj i śmiej się – to filozofia zarówno Trana, jak i moja. Nie muszę do końca życia robić wielu żartów o pierdzeniu… ale poczucie humoru jest kluczowe!

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.

Internet otworzył zupełnie nowy świat dla ludzi w każdym wieku. Można w nim robić zakupy, planować wakacje, wysyłać zdjęcia do krewnych, rozmawiać z przyjaciółmi, a nawet prowadzić badania do szkoły. Ten nowy sposób wyszukiwania informacji i komunikowania się niesie jednak ze sobą pewne zagrożenia. Zapoznaj się z tym artykułem, aby poznać kilka sposobów zachowania bezpieczeństwa w sieci.

Bezpieczeństwo w Internecie

Internet otworzył zupełnie nowy świat dla ludzi w każdym wieku. Można w nim robić zakupy, planować wakacje, wysyłać zdjęcia do krewnych, rozmawiać z przyjaciółmi, a nawet prowadzić badania do szkoły. Ten nowy sposób wyszukiwania informacji i komunikowania się niesie jednak ze sobą pewne zagrożenia. Sprawdź poniższe linki, aby dowiedzieć się, jak zachować bezpieczeństwo w sieci.

Co to jest adres internetowy?

Jeśli chcesz zacząć korzystać z Internetu, najprawdopodobniej używasz przeglądarki internetowej o nazwie Internet Explorer lub Netscape Navigator. Aby dostać się na „stronę WWW”, potrzebny jest „adres WWW”. Istnieją cztery główne rodzaje adresów internetowych. Końcówki wskazują, jakiego rodzaju jest to adres internetowy. Na przykład:

• Adresy internetowe kończące się na .gov to strony rządowe. www.girlshealth.gov to strona rządowa.

• Adresy internetowe kończące się na .edu to witryny związane z instytucjami edukacyjnymi, takimi jak szkoły i uczelnie. Sprawdź stronę internetową uczelni pod adresem www.harvard.edu.

• Adresy internetowe kończące się na .org są zazwyczaj, choć nie zawsze, związane z jakąś organizacją. Przykładem może być strona www.youngwomenshealth.org.

• Adresy internetowe kończące się na .com są związane z witryną komercyjną lub firmą, która coś sprzedaje. Przykładem jest strona Nickelodeon pod adresem www.nick.com.

Czy mogę ufać wszystkiemu, co przeczytam w Internecie?

Odpowiedź brzmi NIE! Zdolność do stwierdzenia, czy coś w Internecie jest wiarygodne, dokładne, prawdziwe lub rzeczywiste, jest trudna dla dorosłych, a jeszcze trudniejsza dla nastolatków. Niektóre z tych informacji są dobre, ale niektóre są po prostu błędne. Każdy musi najpierw zadać pytanie o źródło. Jak więc odróżnić, które informacje są dobre, a które złe? Oto kilka ogólnych wskazówek, jak rozpoznać, czy dana strona internetowa i informacje są wiarygodne:

• Strony internetowe kończące się na .gov są zazwyczaj wiarygodne, ponieważ są powiązane z naszym rządem.

• Należy sprawdzić nazwę organizacji, autora strony internetowej oraz datę aktualizacji informacji. Wiarygodne strony internetowe często mają listę referencji lub kontaktów, z której można się dowiedzieć, skąd pochodzą informacje.

• Jeśli szukasz faktów, zajrzyj na kilka różnych stron internetowych, aby porównać informacje. Jeśli masz wątpliwości, sprawdź fakty dwukrotnie w bibliotece. Dzięki temu będziesz wiedział, które strony internetowe podają poprawne informacje.

• Zapytaj nauczycieli o wiarygodne strony internetowe, na których możesz szukać pomocy w zadaniach domowych. Po znalezieniu wiarygodnej strony internetowej można ją zapisać w zakładkach, aby później łatwo było ją znaleźć.

• Zapytaj swojego lekarza lub pielęgniarkę szkolną o strony internetowe, na których można znaleźć wiarygodne informacje na temat zdrowia. Jeśli otrzymasz rekomendację od profesjonalisty, najprawdopodobniej będzie to strona z informacjami, którym możesz zaufać.

• Wiarygodne witryny internetowe mają zazwyczaj wiarygodne łącza C, więc jeśli poszczęści Ci się i znajdziesz świetną witrynę, możesz poznać także inne dobre witryny.

Co zrobić, jeśli przypadkowo wejdę na stronę internetową, której nie powinienem oglądać?

Jeśli trafisz na stronę, o której wiesz, że nie jest dla Ciebie przeznaczona, kliknij przycisk „Wstecz” u góry ekranu. Spowoduje to powrót do pierwotnej strony, którą przeglądałeś. W przypadku pojawienia się wyskakujących okienek (zazwyczaj są to małe okienka z niechcianymi reklamami), należy je zamykać, klikając przycisk X, aż do powrotu do pierwotnego ekranu. Należy poinformować rodziców/opiekunów o adresie strony, aby mogli zablokować ją na swoim komputerze. Wiele przeglądarek internetowych śledzi aktywność w sieci, tworząc historię Internetu. Rodzice/opiekunowie mogą sprawdzić, jakie strony internetowe oglądałeś i przypomnieć Ci, abyś nie wchodził na strony, które nie są przeznaczone dla nastolatków.Jeśli trafisz na stronę, o której wiesz, że nie jest przeznaczona dla Ciebie, kliknij przycisk „Wstecz” u góry ekranu. Spowoduje to powrót do pierwotnej strony, którą przeglądałeś. W przypadku pojawienia się „wyskakujących okienek” (zazwyczaj są to małe okienka z niechcianymi reklamami), należy je zamykać, klikając przycisk X, aż do powrotu do pierwotnego ekranu. Należy poinformować rodziców/opiekunów o adresie strony, aby mogli zablokować ją na swoim komputerze. Wiele przeglądarek internetowych śledzi aktywność w sieci, tworząc historię Internetu. Rodzice/opiekunowie mogą sprawdzić, jakie strony oglądałeś i przypomnieć Ci, żebyś nie wchodził na strony, które nie są przeznaczone dla nastolatków.

Co powinienem wiedzieć o pobieraniu informacji?

Z Internetu można pobierać różnego rodzaju informacje, programy i muzykę. Po uzyskaniu zgody rodzica/opiekuna na pobranie czegoś, przed wykonaniem tej czynności należy upewnić się, że dokładnie wiemy, co pobieramy i skąd to pobranie pochodzi. Jeśli nie wiesz, kto wysyła do Ciebie informacje, nie pobieraj ich, ponieważ mogą zawierać wirusa, który może uszkodzić komputer.

• Jeśli przypadkowo zaczniesz coś pobierać, naciśnij przycisk „Stop” u góry ekranu. Spowoduje to przerwanie pobierania i anulowanie procesu.

• Upewnij się, że na komputerze zainstalowana jest aktualna wersja oprogramowania antywirusowego.

Co należy zrobić, gdy chce się rozpocząć korzystanie z Internetu?

Jeśli chcesz zacząć korzystać z Internetu w celu wyszukiwania informacji, prowadzenia rozmów z przyjaciółmi lub wysyłania do nich wiadomości e-mail, ważne jest, abyś najpierw porozmawiał z rodzicami. Nawet jeśli rodzice nie mają zbyt dużej wiedzy na temat komputerów i Internetu, mogą pomóc w ustaleniu sposobów zachowania bezpieczeństwa. Możecie wspólnie ustalić zasady korzystania z Internetu, np. czy i kiedy można korzystać z Internetu, jakie strony internetowe można odwiedzać i jak założyć konto poczty elektronicznej. Wspólnie z rodzicami możecie ustawić filtry, co oznacza, że niektóre strony zawierające nieodpowiednie treści, np. pełne nienawiści lub przemocy, nie będą otwierane na waszym komputerze.

Jaką nazwę internetową powinienem wybrać?

Nigdy nie powinieneś używać swojego prawdziwego imienia i nazwiska jako swojej nazwy w Internecie. Używając prawdziwego imienia i nazwiska, każdy może od razu zorientować się, kim jesteś i prawdopodobnie dowiedzieć się o tobie czegoś więcej. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku czatów, gdzie można swobodnie rozmawiać z kimś i nagle zdać sobie sprawę, że ta osoba wie o Tobie różne rzeczy.

Prawdopodobnie chcesz, aby Twoja nazwa w Internecie opisywała to, kim jesteś, ale uważaj na nazwę i słowa, które wybierasz. Pamiętaj, że gdy rozmawiasz przez Internet z osobami, których dobrze nie znasz, niektórzy mogą niesprawiedliwie ocenić Cię na podstawie Twojego imienia internetowego. Na przykład, jeśli wybierzesz imię takie jak hotbabe13, ludzie będą mieli o Tobie złe mniemanie i najprawdopodobniej będziesz otrzymywać niechciane e-maile od osób, które odpowiadają tylko na Twoje imię w sieci, a nie na to, kim naprawdę jesteś. Jeśli nie potrafisz wymyślić nazwy internetowej, która nie zawierałaby informacji o Tobie, spróbuj użyć nazwy batonika, koloru lub czegoś innego, co nie jest osobiste. Jeśli nazwa ta jest już zajęta, możesz spróbować dodać kilka cyfr, na przykład C Green123.

Co to jest profil?

Po utworzeniu nazwy użytkownika w Internecie lub konta e-mail może być konieczne założenie profilu w celu identyfikacji swojej osoby. Porozmawiaj najpierw z rodzicami o tym, czy powinieneś wypełnić te informacje. W profilu należy podać dane osobowe, takie jak imię i nazwisko, adres i zainteresowania. Pamiętaj, że Twój profil to najszybszy sposób, aby ktoś mógł dowiedzieć się o Tobie czegoś więcej. Używanie nazwiska lub adresu nigdy nie jest dobrym pomysłem!

Co zrobić, jeśli przypadkowo wejdę na stronę internetową, której nie powinienem oglądać?

Jeśli trafisz na stronę, o której wiesz, że nie jest dla Ciebie przeznaczona, kliknij przycisk „Wstecz” u góry ekranu. Spowoduje to powrót do pierwotnej strony, którą przeglądałeś. Jeśli pojawią się „wyskakujące okienka” (zwykle małe okienka z niechcianymi reklamami), po prostu zamykaj je, klikając przycisk X, aż wrócisz na pierwotny ekran, który oglądałeś. Należy powiedzieć rodzicom, jaki był adres strony, aby mogli zablokować ją na swoim komputerze. Wiele przeglądarek internetowych śledzi aktywność w sieci i tworzy historię Internetu. Rodzice mogą sprawdzić, jakie strony oglądałeś, i przypomnieć ci, żebyś nie wchodził na strony, które nie są przeznaczone dla nastolatków.

Co to jest IMing i czy jest bezpieczny?

IMing jest skrótem od „Instant Messaging” i jest szybkim sposobem na wysłanie komuś wiadomości e-mail z komputera lub niektórych rodzajów cyfrowych telefonów komórkowych. IMing ma swój własny język składający się z krótkich skrótów, takich jak brb – „zaraz wracam” i lol – „śmieję się głośno”. Aby komunikator działał, zarówno użytkownik, jak i osoby, z którymi chce rozmawiać, muszą najpierw pobrać odpowiednie oprogramowanie. Oprogramowanie umożliwia utworzenie listy adresowej lub listy znajomych osób, z którymi chcesz rozmawiać przez komunikator. Ponieważ komunikatory internetowe nie są tak prywatne, jak mogłoby się wydawać, warto wiedzieć, jak zachować bezpieczeństwo i dobrze się przy tym bawić:

• Zawsze najpierw zapytaj rodziców o zgodę na pobranie komunikatora internetowego lub innego oprogramowania!

• Nie odpowiadaj na wiadomości IM od osób, których nie znasz, ani na wiadomości, które wyglądają dziwnie. Możliwe jest otrzymywanie niechcianych wiadomości. Podobnie jak wiadomości e-mail, komunikatory mogą zawierać wirusy.

• Nie zapomnij wylogować się z komunikatora po zakończeniu pracy i regularnie zmieniać hasła. Uniemożliwi to innym osobom korzystanie z Twojego konta komunikatora.

• Jeśli otrzymasz wiadomość IM, która sprawi, że poczujesz się niekomfortowo, nie odpowiadaj na nią. Najlepiej powiedz o tym także rodzicom.

Co to są czaty i czy są bezpieczne?

Niektóre usługi internetowe umożliwiają rozmowę z innymi osobami na czacie, czyli w miejscu, które pozwala na rozmowę z więcej niż jedną osobą w tym samym czasie. Czaty są często organizowane wokół takich tematów, jak sport, hobby i fankluby. Istnieje tak wiele różnych rodzajów czatów, że można rozmawiać z ludźmi z całego świata przez 24 godziny na dobę.

Zanim wejdziesz na czat, upewnij się, że masz na to pozwolenie od rodzica lub opiekuna!

Niektóre czaty są uważane za bezpieczne, ponieważ temat, który jest tam poruszany, jest bezpieczny i ponieważ czat prowadzi moderator. Nawet jeśli temat jest w porządku, niektórzy mogą mówić o innych rzeczach, które mogą sprawić, że poczujesz się niekomfortowo.

Czy moderator czatu może dopilnować, aby na czacie nie działo się nic złego?

Moderator czatu nadzoruje pracę na czacie. Moderator może wyrzucić kogoś z czatu, jeśli napisze on coś, czego nie powinien, ale nie może powstrzymać Cię przed wejściem do prywatnej strefy czatu z kimś, kto może Cię skrzywdzić lub Ci grozić. Jeśli dostaniesz pozwolenie na wejście na czat, uważaj, żeby najpierw sprawdzić temat. Rodzice mogą najpierw sprawdzić pokój czatu, aby upewnić się, że rozmowa jest w porządku. Niektóre osoby, które wchodzą na czaty, mogą chcieć wyobrazić sobie, że jesteś kimś, kim nie jesteś, lub odgrywać swoje fantazje, mówiąc Ci złe rzeczy. Jeśli ktoś sprawi, że poczujesz się niekomfortowo, natychmiast opuść czat.

Co powinienem wiedzieć o pobieraniu informacji?

Z Internetu można pobierać różnego rodzaju informacje, programy i muzykę. Po uzyskaniu zgody rodzica na pobranie czegoś, przed wykonaniem tej czynności należy upewnić się, że dokładnie wiemy, co i od kogo pobieramy. Jeśli nie wiesz, kto wysyła do Ciebie informacje, nie pobieraj ich, ponieważ mogą one zawierać wirusy, które mogą uszkodzić komputer.

• Jeśli przypadkowo zaczniesz coś pobierać, naciśnij przycisk „Stop” u góry ekranu. Spowoduje to przerwanie pobierania i anulowanie procesu.

• Upewnij się, że masz na swoim komputerze zaktualizowaną wersję oprogramowania antywirusowego!

Jakie są właściwe maniery internetowe?

Netykieta to słowo określające etykietę (maniery) internetową lub sposób, w jaki należy zachowywać się w sieci. Ważne jest, aby zawsze mieć wzgląd na innych i nigdy nie używać brzydkiego języka. W sieci należy mówić tylko to, co powiedziałoby się w rozmowie twarzą w twarz z daną osobą. Niektórzy dostawcy usług internetowych (firma obsługująca Twój program pocztowy) mogą monitorować to, co mówisz do innych. Jeśli używasz brzydkiego języka, dostawca Internetu może wysłać ostrzeżenie do administratora Twojego konta internetowego, którym zazwyczaj jest rodzic. Dostawca Internetu lub rodzice mogą uniemożliwić Ci korzystanie z Internetu!

Czy mogę podzielić się swoim hasłem z najlepszym przyjacielem?

Nie. Nie należy udostępniać hasła żadnemu ze swoich przyjaciół, nawet najlepszemu przyjacielowi. Jedynymi osobami, które powinny znać Twoje hasło do Internetu lub poczty elektronicznej, są Twoi rodzice i Ty sam! Jeśli pozwolisz komuś innemu poznać swoje hasło, może on przeczytać wszystko, co chcesz zachować w tajemnicy. Inna osoba może używać brzydkiego języka lub wchodzić pod Twoim nazwiskiem na strony, na których nie powinieneś przebywać.

Czy jest coś, o czym nie powinienem mówić komuś w Internecie?

Tak! Tak jak nie podszedłbyś do nieznajomego i nie powiedział mu, jak się nazywasz, gdzie mieszkasz, gdzie chodzisz do szkoły lub podał mu swój numer telefonu, tak samo nie powinieneś dzielić się tego typu informacjami w Internecie. Bardzo ważne jest, aby nie wysyłać e-maili ani wiadomości błyskawicznych do osób, których nie znamy, ani nie udostępniać żadnych informacji, które mogą nas zidentyfikować. Nie umieszczaj w Internecie swojego zdjęcia, chyba że wysyłasz e-mail do przyjaciela lub członka rodziny.

Pamiętaj:

• Nie podawaj informacji o karcie kredytowej przez Internet. W ten sposób ktoś może łatwo ukraść Twoje pieniądze.

• Nie wysyłaj pocztą elektroniczną swojego zdjęcia ani żadnych informacji o tym, gdzie mieszkasz lub gdzie spędzasz czas.

• Nigdy nie udostępniaj swojego nazwiska, adresu, numeru telefonu ani innych informacji o sobie.

Jak mogę sprawdzić, czy ktoś mówi prawdę?

Przerażające jest to, że NAPRAWDĘ trudno jest stwierdzić, czy ktoś mówi prawdę, zwłaszcza w Internecie. Istnieją ludzie, którzy kłamią na temat swojej tożsamości i prześladują młode dziewczyny w Internecie. Na przykład, ktoś może kłamać i mówić, że jest dużo młodszy lub nawet starszy niż w rzeczywistości. Nawet jeśli próbujesz sprawdzić tę osobę, czytając jej profil internetowy, może ona łatwo skłamać na temat siebie i swojego wieku. Wniosek z tego taki, że niektórym osobom korzystającym z Internetu nie można ufać i mogą Cię skrzywdzić.

Co zrobić, jeśli osoba, z którą rozmawiam przez Internet, chce się spotkać osobiście?

Nawet jeśli wydaje Ci się, że znasz kogoś poznanego w Internecie bardzo dobrze, ta osoba jest nadal nieznajomym. Najlepiej nigdy nie spotykać się osobiście z kimś poznanym przez Internet. Jeśli ktoś poznany przez Internet chce się z Tobą spotkać osobiście, powinieneś natychmiast powiedzieć o tym rodzicom lub zaufanej osobie dorosłej.

Co zrobić, jeśli ktoś w Internecie mnie nęka?

Jeśli ktoś w Internecie wysyła Ci wiele e-maili, śledzi Cię na czatach lub wysyła wiadomości nawet po tym, jak przestałeś na nie odpowiadać, może to oznaczać, że osoba ta Cię nęka. Po pierwsze, należy od razu powiedzieć rodzicom o tej osobie. Następnym krokiem jest próba ignorowania tej osoby podczas korzystania z Internetu, aby sprawdzić, czy da Ci spokój i zrozumie, o co chodzi. Jeśli osoba ta nie przestaje Cię niepokoić nawet po tym, jak przestałeś na nią reagować, możesz wraz z rodzicami zadzwonić do dostawcy Internetu i złożyć skargę na tę osobę. Rodzice mogą też powiadomić policję. To nie Twoja wina, jeśli ktoś zaczyna Cię niepokoić! Ty i Twoi rodzice możecie powstrzymać tę osobę przed nękaniem Ciebie i innych osób.

Dowiedz się, co powinnaś wiedzieć o badaniu NT, poznaj znaczenie jego wyników i dowiedz się, jak może ono wpłynąć na Twoje zdrowie.

Co to jest badanie NT w kierunku zespołu Downa?

Skan NT (ang. nuchal translucency scan) to nieinwazyjne badanie ultrasonograficzne w kierunku zespołu Downa i innych chorób genetycznych w czasie ciąży. Zwykle wykonuje się je między 11 a 14 tygodniem ciąży.

Niektóre osoby mają również wykonywane w tym samym czasie badania krwi na obecność pewnych hormonów i białek, w tym:

• Wolna beta-ludzka gonadotropina kosmówkowa, czyli b-hCG

• Białko A osocza związane z ciążą (PAPP-A)

• Alfa-fetoproteina, lub AFP

Wszystkie kobiety w ciąży mają te hormony i białka, ale ich poziom może być wyższy lub niższy od przeciętnego, jeśli dziecko ma zespół Downa lub inne zaburzenia. Badania te nazywane są połączonymi lub zintegrowanymi badaniami przesiewowymi w pierwszym trymestrze ciąży.

Co sprawdza się podczas badania NT?

Wszystkie nienarodzone dzieci mają z tyłu szyi fałd skórny, zwany fałdem karkowym, który zatrzymuje płyn. Dzieci z pewnymi chorobami genetycznymi mają więcej płynu niż normalnie, a fałd karkowy jest grubszy.

Skan NT mierzy ten fałd, aby sprawdzić ryzyko wystąpienia takich chorób genetycznych jak:

Zespół Downa. Zespół Downa, czyli trisomia 21, jest chorobą genetyczną, w której dzieci mają dodatkowy 21. chromosom. Chromosomy to pakiety genów, które informują organizm, jak ma się rozwijać. Dodatkowy chromosom zmienia sposób rozwoju mózgu i ciała i może powodować niepełnosprawność intelektualną i fizyczną, wady wrodzone i problemy zdrowotne.

Trisomia 13 i 18. Trisomia 13 i trisomia 18 zdarzają się, gdy dzieci mają dodatkową kopię odpowiednio chromosomu 13 lub chromosomu 18. Te zaburzenia genetyczne powodują poważne wady wrodzone i niepełnosprawność intelektualną, często prowadząc do przedwczesnej śmierci.

Zespół Turnera. U dziecka z zespołem Turnera brakuje całego chromosomu X lub jego części. Dotyczy to wyłącznie dzieci z chromosomem X i może powodować problemy ze wzrostem oraz wady serca i jajników po urodzeniu.

Wrodzona choroba serca. Dzieci z wrodzoną chorobą serca rodzą się z wadami serca, które zmieniają sposób przepływu krwi przez serce. Niektóre wady zagrażają życiu, a inne nie powodują żadnych problemów.

Skan NT nie diagnozuje ani nie potwierdza żadnego z tych zaburzeń. Informuje natomiast, czy u Twojego dziecka istnieje podwyższone ryzyko wystąpienia któregoś z tych schorzeń.

Ponieważ badanie NT jest badaniem ultrasonograficznym, lekarz może również sprawdzić inne rzeczy, w tym:

• Jak rośnie Twoje dziecko

• Ile dzieci nosisz w sobie

• Czy kilka dzieci ma wspólne łożysko

• Na jakim etapie ciąży się znajdujesz

Co się dzieje podczas badania przezierności karkowej?

Skan NT jest rutynowym badaniem ultrasonograficznym. Musisz mieć pełny pęcherz, dlatego technik ultrasonografista poprosi Cię o wypicie 2-3 szklanek wody na godzinę przed badaniem. Nie możesz oddawać moczu przed badaniem, dlatego możesz czuć się pełna i niekomfortowo.

Podczas badania położysz się na stole, a technik nałoży żel na dolną część Twojego brzucha. Następnie przesunie różdżkę po Twoim brzuchu i zrobi kilka zdjęć. Po uzyskaniu zdjęć skanowanie zostanie zakończone, a pacjent będzie mógł wrócić do swoich normalnych zajęć. Skany zostaną odczytane przez radiologa, a wyniki przesłane lekarzowi.

Jakie są zagrożenia związane z badaniem NT?

Nie są znane żadne zagrożenia związane z badaniem NT. Badania ultradźwiękowe są bezpieczne i nieinwazyjne, a fale ultradźwiękowe są niewyczuwalne. Możesz odczuwać nacisk, gdy technik przesuwa głowicę po Twoim brzuchu. Jest to normalne i pomaga uzyskać jak najlepszy obraz dziecka.

Czy skan NT jest konieczny?

Skanowanie NT jest opcjonalne. Możesz wykonać to badanie we wczesnym okresie ciąży, co pozwoli na wczesne uzyskanie wyników. Wczesne wyniki mogą pomóc w zaplanowaniu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem.

Możesz także zrezygnować z tego testu. Jeśli uważasz, że spowoduje on zbyt duży stres lub nie zmieni sposobu, w jaki prowadzisz ciążę lub planujesz opiekę nad dzieckiem, możesz się na niego nie zgodzić.

Co oznaczają wyniki badania NT?

Fałd skórny rośnie wraz ze wzrostem nienarodzonego dziecka, dlatego też badanie mierzy grubość fałdu skórnego i porównuje ją z dziećmi w tym samym wieku w łonie matki. Jeśli wynik jest wyższy niż średnia, oznacza to, że ryzyko wystąpienia niektórych chorób genetycznych jest wyższe.

Jaki jest normalny zakres skanu NT? W 11 tygodniu fałd skórny mierzy do 2 mm. W 13 tygodniu i 6 dniu może on wynosić do 2,8 mm. Jeśli wymiary Twojego dziecka mieszczą się w tym zakresie, istnieje małe prawdopodobieństwo, że jest ono nosicielem zespołu Downa lub innych zaburzeń genetycznych.

Co to jest nieprawidłowy pomiar w badaniu NT? Nieprawidłowy pomiar to taki, w którym fałd skórny jest większy niż normalny zakres wynoszący do 2 mm w 11 tygodniu lub 2,8 mm w 13 tygodniu i 6 dniu.

Lekarz weźmie pod uwagę wyniki pomiarów, a także wiek pacjentki i wyniki badań krwi. Badania wykazują jedynie prawdopodobieństwo wystąpienia danej choroby, jednak skan NT wraz z badaniem krwi pozwala na prawidłowe przewidywanie chorób genetycznych w 85% przypadków. Około 5% wyników testów jest fałszywie dodatnich, co oznacza, że błędnie sugerują one większe prawdopodobieństwo wystąpienia choroby.

Co się dzieje, jeśli wynik badania NT jest nieprawidłowy?

Jeśli wynik badania NT jest nieprawidłowy, lekarz może zasugerować wykonanie dodatkowych badań. Badania te mogą obejmować:

• Pobranie próbki kosmówki, podczas którego bada się mały fragment łożyska

• Amniopunkcja, podczas której bada się niewielką ilość płynu owodniowego z macicy

• Prenatalne badanie DNA bezkomórkowego (cfDNA), podczas którego pobiera się niewielką ilość Twojej krwi i bada DNA dziecka

Testy te wiążą się z ryzykiem utraty ciąży, dlatego lekarz omówi ryzyko i korzyści w danej sytuacji. Jeśli zdecydujesz się na wykonanie testu, lekarz omówi z Tobą jego wyniki i pomoże Ci zrozumieć, co one oznaczają.

Wniosek

Skan NT jest bezpiecznym i rutynowym, ale nieobowiązkowym badaniem ultrasonograficznym, które może pomóc przewidzieć prawdopodobieństwo wystąpienia zespołu Downa u Twojego dziecka. Czasami jest ono wykonywane razem z badaniem krwi w pierwszym trymestrze ciąży.

Przemoc w szkołach nasiliła się w ostatnich latach. Przeczytaj, aby poznać opinie i porady trzech różnych ekspertów na ten temat.

Przemoc w szkole: Eksperci radzą, co można zrobić

Z archiwum lekarza

13 marca 2001 r. – W ciągu ostatnich kilku lat – zbyt często – byliśmy świadkami aktów przemocy popełnianych w szkołach na terenie całego kraju. Po niedawnym ataku w Santana High School pojawia się coraz więcej doniesień o plotkach, groźbach i przypadkach przynoszenia broni przez dzieci do klasy. Co można zrobić z tym ogólnokrajowym problemem? W poszukiwaniu odpowiedzi doktor zwrócił się do trzech krajowych ekspertów w dziedzinie przemocy szkolnej.

Po zakończeniu lektury będziesz mógł wyrazić swoją opinię, wysyłając list do redakcji.

Dr Paul J. Fink jest profesorem psychiatrii w Temple University School of Medicine w Filadelfii, byłym przewodniczącym Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i przewodniczącym grupy zadaniowej tego towarzystwa zajmującej się psychiatrycznymi aspektami przemocy.

Leon Hoffman, dr, jest psychoanalitykiem dziecięcym i współdyrektorem Centrum Rodzic-Dziecko Nowojorskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego.

Suzanne Hoffman, PhD, jest psychologiem w Baron Center w San Diego w Kalifornii, ośrodku doradczym specjalizującym się w zapobieganiu przemocy w szkole. Była jedną z osób wezwanych po incydencie w Columbine.

Dzieci zawsze były zastraszane w szkole, a okres dojrzewania nigdy nie był łatwy. Dlaczego teraz, w tym czasie, obserwujemy w Ameryce tak wielką falę strzelanin w szkołach?

Są to dzieci, które mają problemy z wielu powodów, nie tylko z powodu znęcania się nad nimi. Większość z nich doświadczyła traumatycznej sytuacji lub jakiegoś niedostatku – czegoś – w swoim życiu rodzinnym. [To, że pochodzą z ładnych domów z klasy średniej, nie oznacza, że nie ma w nich potencjału niedostatku. Przejeżdżasz obok tych ładnych domów i nie wiesz, co dzieje się za ich okiennicami. Może tam dochodzić do przemocy fizycznej lub seksualnej, zaniedbania. Dzieci mogą być źle traktowane na wiele sposobów, a my o tym nie wiemy”.

Istnieje również ogromna liczba naśladownictw – wiele przypadków naśladownictwa. Ponadto rośnie poczucie, że dzieci uczą się z telewizji i gier wideo, że sposobem na rozwiązanie problemu jest zabicie kogoś. Nie ma tam nic o rozwiązywaniu konfliktów, nie ma poczucia moralności, nie ma strachu przed sankcjami, konsekwencjami – jest tylko prawdziwy negatywizm, poczucie, że tak się postępuje z ludźmi, których się nie lubi: rozwalasz ich.

Dużym problemem jest też sama dostępność broni. Młodym ludziom bardzo łatwo jest zdobyć broń. Zapytaj jakiegokolwiek ucznia szkoły średniej. Ludzie sprzedadzą półautomatyczną broń za 50-100 dolarów, byle tylko się jej pozbyć. Szacuje się, że każdego dnia około 150 000 dzieci zabiera broń do szkoły. To nie jest mały problem. Trudno wyrazić, jak straszna i niebezpieczna jest ta sytuacja.

Dzieci z problemami czytają o tych zdarzeniach i widzą w nich pewną dozę gloryfikacji – że teraz ludzie mnie nie posłuchają, a może posłuchają mnie w ten sposób. Ale dlaczego jedno dziecko robi coś takiego, a inne nie… to bardzo indywidualna sprawa. Przewidywanie tego jest jak przewidywanie pogody. Małe zmiany, które zachodzą w życiu dziecka, mogą mieć dobre lub złe konsekwencje.

Bardzo częstym czynnikiem w tych zdarzeniach jest dokuczanie. Dokuczanie może być bardzo, bardzo destrukcyjne. W szkole, w której udzielam konsultacji, dokuczanie jest absolutnie zabronione. Gdy tylko się to zdarzy, nauczyciel przerywa zajęcia i rozmawia o tym z uczniami: „Jak byś się czuł, gdyby ktoś ci dokuczał? Wyobrażacie sobie, co czuje inne dziecko, gdy mu dokuczacie? Dokuczanie należy traktować jako sytuację grupową.

Łatwy dostęp do broni; dzieci czujące się wyobcowane i prześladowane w szkole, niezrozumiane przez otoczenie – to tylko niektóre z przyczyn. Dzieci są także narażone na przemoc w mediach i grach wideo, co może znieczulać je na realia tych czynów. Dzieci te nie widzą żadnej alternatywy. Postrzegają przemoc jako sposób na rozwiązanie swojego wewnętrznego bólu.

Co mogą zrobić rodzice, aby poprawić sytuację?

Częścią tego problemu jest złe wychowanie. Moja rada dla rodziców brzmi: zwracajcie uwagę na swoje dzieci, słuchajcie ich. Usłyszeć ich ból, wysłuchać ich skarg. Podczas incydentu w Columbine … dziecko zostało ostrzeżone, że dojdzie do strzelaniny. Ponadto rodzice muszą być czujni, muszą obserwować, co robią ich dzieci. Chcemy, aby dzieci mogły dorastać i być wolne, ale musimy uważać na to, co oglądają, na ich dostęp do Internetu, na Game Boys.

Prawdopodobnie najważniejszą lekcją dla rodziców – a także dla nauczycieli – jest słuchanie dzieci. To są dzieci, które bardzo cierpią. To właśnie ból wewnętrzny jest tym, co je naprawdę napędza – potrzeba zlikwidowania tego bólu. Nie doceniamy siły słuchania i mówienia: „Pomogę ci”, a w razie potrzeby odsyłania ich po profesjonalną pomoc.

Frustracja i poczucie własnej wartości to także ważne kwestie. Nawet coś, co wydaje się niewinne – na przykład świeczki na torcie urodzinowym, których nie można zdmuchnąć – dziecko może czuć się tym bardzo sfrustrowane. Wrażliwe dziecko może mieć poczucie, że „płatają mi zbyt wiele figli”. Na takie rzeczy rodzice muszą zwracać uwagę. Z kolei dokuczanie – wrogi element dokuczania jest bardzo widoczny – może szczególnie wpływać na dzieci wrażliwe, na ich poczucie własnej wartości. Ich reakcją na złe sytuacje może być zrobienie czegoś bardzo wzniosłego. Jak w filmach o Rambo: „Wyjdę i zastrzelę wszystkich złych ludzi”. To wspaniała reakcja na to, że w środku czują się tak słabi.

Kolejną kwestią jest zawstydzanie. Kiedy dzieje się coś drobnego, rodzice powinni porozmawiać z dziećmi, ale czym innym jest doprowadzenie do tego, by dziecko bardzo się wstydziło – by czuło, że jest okropną osobą za to, że zrobiło coś drobnego. Nie chodzi tu o surowość, ale o emocjonalną komunikację rodzica z dzieckiem. Może i karzę cię, może i wyznaczam granice, ale nadal szanuję cię jako osobę”.

Rodzice muszą być bardzo czujni na to, co robią ich dzieci. Nie jest to łatwe – bycie nastolatkiem to czas, kiedy dzieci chcą odsunąć rodziców, robić swoje, żyć własnym życiem. Rodzice muszą jednak znaleźć sposób, by pozostać zaangażowani. Muszą znać rówieśników swoich dzieci, wiedzieć, co robią i czy są pod nadzorem. Muszą być przy dzieciach i słuchać ich. Muszą też rozmawiać z dziećmi o problemie przemocy. Zapytać dzieci: „Co byś zrobił, gdyby ktoś z Twoich rówieśników o tym myślał? Czy przyszedłbyś do mnie, do kogoś ze swojej szkoły?”. Pomóż dzieciom ustalić plan działania. Porozmawiajcie też ze szkołami – co robią?

Co mogą zrobić szkoły?

W Filadelfii są 22 szkoły średnie i wszystkie one mają wykrywacze metalu. To najbardziej upokarzająca rzecz. Wyobrażacie sobie dzieci, które codziennie o 8:30 ustawiają się w kolejce przed wykrywaczem metalu? Mimo to nie rozwiązuje się głównych problemów związanych z przemocą wśród młodzieży.

Nauczyciele i dzieci muszą prowadzić dialog na temat uczuć, problemów, wartości – niekoniecznie chrześcijańskich, ale po prostu dobrych norm moralnych. Szkoły muszą odpowiedzieć na potrzeby dzieci mających dostęp do Internetu. Jest też problem dzieci, które po prostu nie dogadują się z nauczycielami. W wielu szkołach uważa się, że nauczyciel ma zawsze rację, a uczeń zawsze się myli. Jest to poważny problem, którym należy się zająć.

Nie uważam, że szkoły powinny być represyjne. W przypadku szkoły Santana High School dzieci, które wiedziały, że chłopiec [mówił o popełnieniu napadu], nie uczęszczają do szkoły. To jest nadmierne karanie niewinnych ludzi. Te dzieci potrzebują uwagi, miłości; trzeba im stawiać pozytywne zadania.

Wielokrotne zawieszenie, wagary – to najwcześniejsze sygnały, na które powinni zwracać uwagę pracownicy szkoły. Należy też ocenić zaangażowanie rodziców. Jeśli rodzice są nastawieni antagonistycznie do szkoły, uczą swoje dzieci, jak być antagonistami. Tacy rodzice są szkodliwi dla dziecka i szkoły, a na dłuższą metę to dziecko jest poszkodowane.

W szkołach należy wprowadzić bardzo rygorystyczne zasady dotyczące dokuczania – że jest ono niedozwolone i że nauczyciele muszą przeprowadzić z dziećmi dyskusję na ten temat w grupie. Nauczyciele nie powinni też angażować się w działania związane z dokuczaniem. Osobom postronnym bardzo łatwo jest czerpać satysfakcję z obserwowania, jak dokucza się innym. Na tym właśnie polega komedia slapstickowa. Nauczyciele nie mogą do tego dopuścić. Nauczyciele muszą mieć pewność, że przekazują wszystkim dzieciom wartość, jaką jest szacunek. Jeśli dojdzie do dokuczania, muszą się z tym natychmiast rozprawić.

Szkoły powinny naprawdę słuchać dzieci, które informują o problemach, i w razie potrzeby kierować je do profesjonalnej oceny w szkole lub poza nią. Nie są to dzieci „złe”, ale dzieci z problemami, rozwydrzone. To nie jest zjawisko grupowe.

Jedną z najważniejszych rzeczy, jakie mogą zrobić szkoły, jest uświadomienie dzieciom, jak ważne jest zgłaszanie zagrożeń, i stworzenie systemu, w którym dzieci mogą to robić – anonimowy numer 800. W San Diego działa numer alarmowy w sprawie narkotyków i przemocy i słyszałam, że jest skuteczny. Upewnij się też, że dzieci wiedzą, jak ważne jest zgłaszanie takich przypadków.

Co mogą zrobić uczniowie?

Muszą się nauczyć, że nie wolno im mieć tajemnic. Jeśli uważają, że jest jakiś problem, muszą powiadomić o tym ludzi, a nie próbować rozwiązywać go samodzielnie lub milczeć. Należy zwrócić się do szkolnego doradcy, rodziców, rodziców dziecka, dyrektora – kogoś, kto może im pomóc.

Uczniowie mogą myśleć, że to się nie zdarzy w ich szkole, że uczeń tylko żartuje. Powinni jednak znać znaki ostrzegawcze i zgłaszać wszelkie zagrożenia, nawet jeśli nie sądzą, że są prawdziwe – wystarczy, że poinformują o tym, co usłyszeli. Nie muszą dokonywać oceny. Decyzję taką mogą podjąć eksperci w szkole.

W dobrze funkcjonującej szkole dziecko, które dokucza, dziecko, któremu dokucza się, dziecko, które się znęca i dziecko, które jest znęcane, nie są traktowane indywidualnie, ale grupowo. Zobacz, co się stało, gdy popchnąłeś kogoś takiego czy takiego”. Staje się to wtedy sytuacją grupową, bez określania, kto jest dobry, a kto zły. Staje się częścią tożsamości grupowej. Chodzi o to, by pomóc dzieciom rozwinąć empatię wobec drugiego człowieka, a to często jest dla nich bardzo trudne.

Problem, z którym mamy teraz do czynienia, polega na tym, że jesteśmy w bardzo karzącym nastroju. Chcemy ich zamknąć i wyrzucić klucz. Chcemy zemsty. Musimy zrozumieć, że jest wiele, wiele uszkodzonych dzieci. Musimy im pomóc już teraz, a nie czekać, aż zrobią komuś krzywdę. Wszystko sprowadza się do rodziców. Powinni oni więcej słuchać i rozmawiać ze swoimi dziećmi. Ale potrzebujemy też edukacji rodzicielskiej – uczenia ludzi, jak być dobrymi rodzicami. Mamy taki program w Filadelfii. Musimy pomóc tym dzieciom na jak najwcześniejszym etapie ich życia.

W przypadku mediów natychmiastowych czynnikami są efekt zarażenia i naśladownictwo. A teraz mamy do czynienia z techniczną możliwością manipulowania obrazami w telewizji i na wideo – pozornie przywracamy ludzi do życia. Jeśli dzieci mają problemy z odróżnieniem swoich fantazji od rzeczywistości, to niekoniecznie zdają sobie sprawę, że po tych wszystkich strzelaninach nie można zrobić nowego filmu – że strzelanina jest aktem ostatecznym. Zawsze istniały historie o dobrych i złych facetach, ale dla dziecka, które całymi dniami ogląda w domu telewizję – którego rodzice nie są obecni, które nie ma żadnych ograniczeń – fantazje biorą górę. Niezdolność dziecka do odróżnienia fantazji od rzeczywistości staje się prawdziwym problemem.

Społeczeństwo jako całość musi prawdopodobnie przyjrzeć się kwestii kontroli broni i dostępu do niej. Musimy zadbać o kontakt z dziećmi, dać im możliwość wyboru, gdy czują się zestresowane lub wyobcowane – poradnictwo, dorośli, z którymi mogą porozmawiać. Jako społeczeństwo musimy też przyjrzeć się przykładom przemocy w mediach, grach wideo, filmach itp. Być może będziemy musieli przeanalizować nasz system wartości jako społeczeństwa i dokonać wyboru tego, co jest najważniejsze.

Dowiedz się, czy współspanie z maluchem jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy z tym związane.

Co to jest współspanie?

Co-sleeping polega na tym, że Ty i Twoje dziecko śpicie w bliskim kontakcie fizycznym w tym samym łóżku. Najlepiej, jeśli oboje jesteście świadomi tego, jak blisko siebie jesteście. Wielu rodziców współśpi, aby łatwiej było im karmić dziecko piersią w nocy. Posiadanie dziecka blisko siebie, gdy budzi się ono z chęcią napicia się mleka, może być wygodnym rozwiązaniem. Niektórzy uważają też, że wspólne spanie pomaga dziecku szybciej zasnąć. Wspólne spanie może też pomóc matce zsynchronizować cykle snu z dzieckiem.

Mimo że niektórzy rodzice dostrzegają korzyści ze wspólnego spania z dzieckiem, Amerykańska Akademia Pediatrii nie zaleca tego. O wiele bezpieczniej jest, gdy niemowlę lub dziecko śpi samo w swoim własnym łóżku.

Czy współspanie z maluchem jest bezpieczne?

Wspólne spanie z niemowlęciem lub małym dzieckiem nie jest bezpieczne. AAP zaleca stworzenie dziecku samodzielnej przestrzeni do spania, która obejmuje:?

• Ułożenie niemowlęcia do snu w pozycji leżącej na plecach

• Umieszczenie dziecka na twardym podłożu, takim jak wysokiej jakości materac

• Posiadanie własnego łóżeczka, kołyski lub łóżeczka dla maluchów

• Współdzielenie pokoju z rodzicem dla zapewnienia komfortu

Choć wspólne spanie z dzieckiem może być przyjemne, może mu zaszkodzić. Podczas głębokiego snu możesz się na nim przewrócić i spowodować obrażenia. Może to również spowodować uduszenie, jeśli dziecko zostanie uwięzione między materacem, wezgłowiem, ścianą i miękką pościelą, taką jak poduszki lub koce. W takiej pozycji może dojść do śmierci przez uduszenie.

Współspanie z dzieckiem powyżej roku wiąże się z nieco mniejszym ryzykiem niż z dzieckiem poniżej 12 miesięcy. W wieku od roku do dwóch lat maluchy potrafią przewrócić się na bok i uwolnić w przypadku uwięzienia w łóżku. Z wiekiem współspanie staje się mniej ryzykowne, ale nadal najlepiej, aby dziecko spało samodzielnie.

Dlaczego maluchy powinny spać same

Poza zagrożeniami, jakie stwarza dla dziecka, współspanie może mieć różne skutki dla rodziców. Niektórzy z nich nie są w stanie dobrze przespać nocy. Ponadto dzieci, które dzielą łóżko z rodzicami, mogą zacząć kojarzyć sen z bliskością rodziców i przebywaniem w ich łóżku. Staje się to problemem dla rodziców, gdy próbują nakłonić dziecko do spania bez nich lub w innym pokoju.

Kiedy nie należy spać razem z dzieckiem. Wspólne spanie nie jest idealnym rozwiązaniem, ponieważ może stwarzać wiele zagrożeń dla dobrego samopoczucia dziecka. Oto kilka przykładów sytuacji, w których zdecydowanie nie należy spać razem z dzieckiem:

• Gdy jesteś naćpany (w tym lekami powodującymi senność) lub pijany alkoholem

• Jeśli dziecko urodziło się przedwcześnie (przed 37 tygodniem)

• Jeśli dziecko urodziło się z niską masą urodzeniową (5lb)

• Gdy jesteś bardzo zmęczony

• Jeśli palisz (nawet jeśli nie w sypialni)

• Gdy siedzisz na kanapie lub fotelu

Zachęcanie malucha do spania bez Ciebie

Zaprzestanie współspania może nie być łatwe ani dla Ciebie, ani dla Twojego dziecka. Może ono zapewnić Twojemu dziecku pewien komfort i być ciepłym doświadczeniem budowania więzi. Możesz jednak skorzystać z tych pomocnych wskazówek, aby zachęcić dziecko do samodzielnego spania:

• Przejdź na dzielenie pokoju: Ustaw łóżeczko dla dziecka w swojej sypialni, obok swojego łóżka.

• Proces ten powinien przebiegać stopniowo: Bądź cierpliwy wobec dziecka i stopniowo wprowadzaj małe zmiany.

• Stwórz pozytywną rutynę na dobranoc: Postaraj się, aby pora spania była dla dziecka przyjemnym doświadczeniem.

• Skonsultuj się z profesjonalistą: Zwróć się o pomoc do pediatry lub konsultanta ds. snu, który pomoże Ci wprowadzić zmiany.

Dla rodziców ważne jest, aby stworzyć dziecku jak najbezpieczniejsze i najbardziej komfortowe warunki. Sen ma kluczowe znaczenie dla zdrowego życia, dlatego każdy członek rodziny w domu powinien mieć własną przestrzeń, w której będzie mógł się położyć każdej nocy.